Οι διαμαρτυρίες του Ιουνίου, κατά τις οποίες καταλήφθηκαν επίσης τράπεζες συμβολικά, αποτελούν την αφετηρία για δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, οι οποίοι για πρώτη φορά κατέβηκαν στο δρόμο διεκδικώντας τα δικαιώματά τους. Στα πανεπιστήμια είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι μεταξύ των καταληψιών βρίσκονται πολλοί πρωτοετείς, οι οποίοι πέρυσι συμμετείχαν ως μαθητές στις εκπαιδευτικές κινητοποιήσεις. Μέσω των τελευταίων κέρδισαν προφανώς την αυτοπεποίθηση με την οποία μπόρεσαν να ανταπεξέλθουν στις αντίξοες συνθήκες κατά τις πρώτες εβδομάδες τους στο πανεπιστήμιο. Ειδικά τα λόγια των πολιτικών μετά την τελευταία κινητοποίηση, κατέστησαν σαφές σε πολλούς μαθητές και φοιτητές, ότι πιο ριζοσπαστικές μορφές δράσης, όπως καταλήψεις και μπλόκα είναι απαραίτητα για την επιβολή των αιτημάτων μας. Τώρα δείχνουν οι πολιτικοί πολύ μεγαλύτερη κατανόηση τις διαμαρτυρίες, τις οποίες μόλις πριν από ένα χρόνο απέρριπταν ως οπισθοδρομικές - γεγονός που καταδεικνύει ότι οι καταλήψεις, παρά το μικρότερο αριθμό των συμμετεχόντων, αποτελούν πολύ μεγαλύτερη πίεση από ότι σκέτες οι διαδηλώσεις.

Αλλά δεν είναι μόνο μαθητές και φοιτητές, αλλά και εργαζόμενοι που συμμετείχαν σε πολλά μέρη στις διαδηλώσεις. Στο Βίσμπάντεν (Wiesbaden), για παράδειγμα, η απεργία των καθηγητών συγχωνεύθηκε με την εκπαιδευτικές κινητοποιήσεις. Στο Βερολίνο, περίπου 70 πανεπιστημιακοί εργαζόμενοι διαδήλωσαν - την Τρίτη εκτέλεσαν την πρώτη προειδοποιητική απεργία με αίτημα αυξήσεις των μισθών και τον τερματισμό της επισφαλούς απασχόλησης. Επίσης, στην πορεία συμμετείχε το καθαριστικό προσωπικό, το οποίο είχε κατέβει σε απεργία πριν από δύο εβδομάδες και είχε την υποστήριξη από τους φοιτητές. Η Έλκε, η οποία εργάζεται ως καθαρίστρια, είπε κατά τη διαδήλωση: «Πολλοί φοιτητές έχουν ταχθεί υπέρ μας και μας συμπαραστάθηκαν. Ως εκ τούτου, ήταν αυτονόητο για μένα ότι θα πρέπει να βρίσκομαι εδώ σήμερα.»

Οι φοιτητές έχουν ήδη σε πολλά πανεπιστήμια εκδιωχθεί διά της βίας από την αστυνομία - και την ημέρα της κινητοποίησης (Τρίτη), υπήρξαν συλλήψεις σε διάφορες πόλεις. Παρόλα αυτά σε συνολικό επίπεδο προτίμησε η κυβέρνηση να δείξει συγκαταβατικότητα, παρά καταστολή. Για παράδειγμα, η υπουργός Παιδείας Schavan κάλεσε τους συναδέλφους της σε όλη τη χώρα να προχωρήσουν σε «διορθώσεις» ούτως ώστε υλοποιηθούν οι μεταρρυθμίσεις πιο γρήγορα – λες και οι φοιτητές διαμαρτύρονταν για την έλλειψη ταχύτητας εφαρμογής της κυβερνητικής πολιτικής. Ένας εκπρόσωπος του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου κατά τη διαδήλωση, δήλωσε: «Σε περίπτωση που υπάρχουν τυχόν παρεξηγήσεις, θα ήθελα να διευκρινιστεί το σημείο αυτό για την κ. Schavan: Δεν θέλουμε τις «διορθώσεις» σας! Θέλουμε το τέλος νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην παιδεία!»

Η «διαδικασία της Μπολόνια», η οποία συμφωνήθηκε πριν από δέκα χρόνια (δήθεν για την ενοποίηση των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων), είχε αποτέλεσμα τη δημιουργία άκαμπτων προγραμμάτων σπουδών για τους φοιτητές και υψηλή πίεση για απόδοση. Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν ήταν στόχος η διευκόλυνση των ενδο-ευρωπαϊκών ανταλλαγών (κάτι που φαίνεται και από τη συνεχόμενη μείωση του αριθμού αιτήσεων κάθε εξάμηνο-στμ πρόγραμμα Εράσμους), αλλά να γίνει η εκπαίδευση φθηνότερη και περισσότερο προσανατολισμένη στην αγορά. Τα ψηφίσματα με τα αιτήματα των καταληψιών,τα περισσότερα από τα οποία είναι αποτέλεσμα επίπονων και διεξοδικών συζητήσεων αρκετών ημερών, καταγγέλουν τις υπερβολικά πολλές εργασίες που τους αναθέτουν οι καθηγητές, την υπερβολική πίεση για υψηλές επιδόσεις και ελάχιστη θεσμοθετημένη δημοκρατική συμμετοχή των φοιτητών στις αποφάσεις.

Παρόλα αυτά λίγα αιτήματα ασχολούνται με το ρόλο της εκπαίδευσης στην κοινωνία. Διότι οι φοιτητές που διαμαρτύρονται, παρά την επιδείνωση της θέσης τους κατά τα τελευταία χρόνια, αποτελούν μια σχετικά προνομιακή μειονότητα στην κοινωνία και αγωνίζονται κυρίως για τη βελτίωση των συνθηκών για τους ίδιους. Λίγοι αγωνίζονται για την πλειοψηφία, η οποία λόγω του εξαιρετικά επιλεκτικού συστήματος εκπαίδευσης στη Γερμανία, έχει ελάχιστες δυνατότητες πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση. Αυτό αντικατοπτρίζεται, για παράδειγμα, στην συνέντευξη τύπου του Βερολίνου.

Στη συνέντευξη τύπου το πρωί πριν από τη διαδήλωση της Τρίτης μίλησαν 15 (!) εκπρόσωποι από όλες τις σχολές του Βερολίνου (ακόμη μίλησαν εκπρόσωποι από την Καθολική Σχολή Βερολίνου, Beuth College, Alice-Salomon-University, University of Potsdam) και εκπρόσωποι συνδικάτων (ver.di και IG BAU). Οι φοιτητές διαμαρτυρήθηκαν για την εντατικοποίηση των σπουδών, η οποία έχει ως αποτέλεσμα να τους απομένουν λίγες επιλογές και λίγος χρόνος για κοινωνική ζωή. Ενθαρρυντικά ήταν τα στοιχεία από τη σχολή Beuth-School, τα οποία καταγράφουν ένα νέο κίνημα στην τεχνική σχολή τους. «Το περασμένο έτος ήμασταν στην κινητοποίηση περίπου 15 άτομα , αλλά στη Γενική Συνέλευση, η οποία αποφάσισε φέτος την κατάληψη ήμασταν 300», ανέφερε ο εκπρόσωπός της σχολής.

Αλλά μόνο ένας από αυτούς τους 15 εκπροσώπους έκανε αναφορά στον κοινωνικό αποκλεισμό του γερμανικού εκπαιδευτικού συστήματος. Ο Lars Dieckmann από το βιομηχανικό συνδικάτο οικοδομής-γεωργίας-περιβάλλοντος (IG BAU), χαιρέτισε το σχηματισμό της απεργίας, εξ ονόματος των καθαριστών, οι οποίοι ήταν σε απεργία πριν από δύο εβδομάδες. Οι καθαριστές έχουν άμεσο και έμμεσο ενδιαφέρον για τις κινητοποιήσεις στο χώρο της εκπαίδευσης σύμφωνα με τον Dieckmann: "Έχουν άμεσο συμφέρον, γιατί οι περικοπές στα πανεπιστήμια συνεπάγονται μεταξύ άλλων και κατώτερους μισθούς για τους συναδέλφους μας, και έχουν έμμεσο συμφέρον, γιατί το γερμανικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι το πιο επιλεκτικό μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών. Νομίζω ότι οι καθαρίστριες θα πρέπει να έχουν επίσης το δικαίωμα να στείλουν τα παιδιά τους στο πανεπιστήμιο », είπε Dieckmann.

Στην πραγματικότητα, το τριών βαθμίδων σχολικό σύστημα, έχει ως αποτέλεσμα να μην υπερβαίνει το 15% ο αριθμός των φοιτητών προέρχονται από οικογένειες εργατών – de facto, τα παιδιά μιας εργατικής οικογένειας δεν έχουν κανένα δικαίωμα να σπουδάσουν. Σε καμία από τις ανεπτυγμένες χώρες δεν εξαρτάται το επίπεδο της εκπαίδευσης τόσο πολύ από το κοινωνικό υπόβαθρο της οικογένειας, όσο στη Γερμανία. Έτσι λοιπόν, είναι απαραίτητο για την περαιτέρω ανάπτυξη των εκπαιδευτικών κινητοποιήσεων, οι φοιτητές να κινητοποιηθούν και για τα δικαιώματα των υπόλοιπων, λιγότερο προνομιούχων τάξεων – αποτελεί το μοναδικό τρόπο να δημιουργηθεί μια γνήσια ενότητα, η οποία θα οδηγήσει σε αμοιβαίες διαδηλώσεις αλληλεγγύης συνδικάτων και γενικών συνελεύσεων φοιτητών.

Γιατι οι καταλήψεις, όσο σημαντικές και αν είναι, δεν αρκούν από μόνες τους για την επιβολή πραγματικών αλλαγών. Γι' αυτές χρειαζόμαστε ένα κίνημα που μπορεί να παραλύσει πραγματικά την κοινωνία - χρειαζόμαστε μια απεργία από όλους τους πληχθέντες της πολιτικής των περικοπών. Το μπροστινό πανό στο Βερολίνο έγραφε: «εκπαιδευτική απεργία, λαϊκή απεργία , γενική απεργία!» Αλλά αυτό το πανό ήταν στην προετοιμασία της πορείας πολύ αμφιλεγόμενο. Η συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας για σύνδεση με τους ανθρώπους εκτός του πανεπιστημίου δεν είναι μεταξύ των φοιτητών πολύ διαδεδομένη. Αλλά αν ο στόχος είναι οι διαμαρτυρίες να έχουν επιτυχία - αυτό δείχνουν όλοι οι νικηφόροι αγώνες στην εκπαίδευση τα τελευταία χρόνια σε διεθνές επίπεδο, π.χ. στη Γαλλία και τη Χιλή -, πρέπει οι φοιτητές να απευθυνθούν και να συμμαχήσουν με τους εργαζόμενους με κοινά αιτήματα και κοινούς αγώνες.

Το κείμενο που μεταφράστηκε είναι http://de.indymedia.org/2009/11/266434.shtml

Πιθανώς να υπάρχουν λάθος αποδόσεις στη μετάφραση, τα γερμανικά μου δεν είναι τόσο καλά.Θα ακολουθήσει σύντομα και μετάφραση κειμένου που υπάρχει στην ιστοσελίδα της πρωτοβουλίας που κάλεσε στις κινητοποιήσεις.