((i)) Indymedia :: Athens :: Newswire :: Τα δώρα των Ζαπατίστας για το μαδριλένικο Aguascalientes

Ελληνικά | English

.: ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ :.

Προσπελάστε το αρχείο του IMC-Athens ομαδοποιημένο κατά θεματικές ενότητες

Προσπελάστε τα άρθρα και τις συλλογές πολυμέσων του παλιού IMC-Athens 2005-2006

άρθρα - συλλογές πολυμέσων

.: ΠΑΡΤΕ ΜΕΡΟΣ :.

κοινότητα συμμετέχετε ενεργά στην αντιπληροφόριση

IRC
Άμεση συνεννόηση για τρέχοντα νέα

δημοσιεύστε
ανεβάστε ήχους, βίντεο, εικόνες ή κείμενα, κατευθείαν από τον browser σας

ειδήσεις
μέχρι στιγμής κάλυψη διαδηλώσεων και θεμάτων

επικοινωνία

.: TORRENTS :.

Διαμοιρασμός οπτικοακουστικού και έντυπου υλικού

.: ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ :.

.: ΑΛΛΑ IMC's :.

www.indymedia.org

Projects
print
radio
satellite tv
video

Africa
ambazonia
canarias
estrecho / madiaq
kenya
nigeria
south africa

Canada
hamilton
london, ontario
maritimes
montreal
ontario
ottawa
quebec
thunder bay
vancouver
victoria
windsor
winnipeg

East Asia
burma
jakarta
japan
manila
qc

Europe
alacant
andorra
antwerpen
armenia
athens
austria
barcelona
belarus
belgium
belgrade
bristol
bulgaria
croatia
cyprus
emilia-romagna
estrecho / madiaq
euskal herria
galiza
germany
grenoble
hungary
ireland
istanbul
italy
la plana
liege
lille
lombardia
madrid
malta
marseille
nantes
napoli
netherlands
nice
norway
oost-vlaanderen
paris/île-de-france
patras
piemonte
poland
portugal
roma
romania
russia
saint-petersburg
scotland
sverige
switzerland
thessaloniki
torun
toscana
toulouse
ukraine
united kingdom
valencia

Latin America
argentina
bolivia
brasil
chiapas
chile
chile sur
colombia
ecuador
mexico
peru
puerto rico
qollasuyu
rosario
santiago
tijuana
uruguay
valparaiso
venezuela

Oceania
adelaide
aotearoa
brisbane
burma
darwin
jakarta
manila
melbourne
oceania
perth
qc
sydney

South Asia
india
mumbai

United States
arizona
arkansas
asheville
atlanta
austin
baltimore
big muddy
binghamton
boston
buffalo
charlottesville
chicago
cleveland
colorado
columbus
danbury, ct
dc
hampton roads, va
hawaii
houston
hudson mohawk
idaho
ithaca
kansas city
la
madison
maine
miami
michigan
milwaukee
minneapolis/st. paul
new hampshire
new jersey
new mexico
new orleans
north carolina
north texas
nyc
oklahoma
omaha
philadelphia
pittsburgh
portland
richmond
rochester
rogue valley
saint louis
san diego
san francisco
san francisco bay area
santa barbara
santa cruz, ca
sarasota
seattle
tallahassee-red hills
tampa bay
tennessee
united states
urbana-champaign
utah
vermont
western mass
worcester

West Asia
armenia
beirut
israel
palestine

Topics
biotech

Process
fbi/legal updates
mailing lists
process & imc docs
tech
volunteer

συνεισφέρετε νέο άρθρο | στείλτε το άρθρο με e-mail

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες | ανοίξτε συζήτηση για αυτό το άρθρο

46712

Τα δώρα των Ζαπατίστας για το μαδριλένικο Aguascalientes

από Δεν έχει σημασία 11:27μμ, Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2002
(Τροποποιήθηκε 3:25πμ, Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2002)

θεματικές: Μεξικό / Ζαπατίστας

Η γιορτή της εξέγερσης, τα υπερατλαντικά καγιούκος, η Καρέκλα της Εξουσίας και οι πεταλούδες όλων των χρωμάτων στο γράμμα του sub. Μάρκος προς το Aguascalientes της Μαδρίτης.
Η ελλειπής μεταφραστική αφεντιά μου συντάσσεται με τον Ντουρίτο, του οποίου την επανεμφάνιση χαιρετίζει, και αποτίει φόρο τιμής σε αυτούς που όταν φεύγουν αφήνουν πίσω τους μόνο το παράδειγμά τους, στους Ισπανούς αναρχικούς.

12 Οκτωβρίου 2002
ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Προς: Άνχελ Λουίς Λάρα, γνωστό ως «Ρώσο».
Από: Sup Μάρκος.

Ρώσε, αδελφέ:
Πρώτον, μια αγκαλιά. Δεύτερον, μια συμβουλή: νομίζω πως καλά θα έκανες να αλλάξεις ψευδώνυμο, γιατί μπορεί να σε μπερδέψουν οι Τσετσένοι και, τότε, αντίο Aguascalientes και αντίο σε έναν από τους καλύτερους ρόκερς της σημερινής εποχής.
Η ημερομηνία (12 Οκτωβρίου) που αρχίζω να σου γράφω αυτές τις γραμμές δεν είναι τυχαία (τίποτα δεν είναι τυχαίο στους Ζαπατίστας), όπως δεν είναι τυχαία η περίεργη γέφυρα που, αυτή τη μέρα, προσπαθώ να στήσω με το μέρος όπου εργάζεστε για να προετοιμάσετε τα εγκαίνια του Aguascalientes στη Μαδρίτη.
Είμαι βέβαιος ότι θα τα καταφέρετε μια χαρά και η απουσία εκείνου του ηλίθιου Αθνάρ (του οποίου, όπως λέει το όνομά του, μόνο το γκάρισμα του λείπει [Σ.τ.Μ.: ρεμπουθνάρ=γκαρίζω]), καθώς και εκείνου του δυσκοίλιου βασιλιάκου Χουάν Κάρλος, θα περάσει απαρατήρητη ακόμη και στο περιοδικό ¡Hola! (Σ.τ.Μ.: ισπανικό περιοδικό που ασχολείται αποκλειστικά με βασιλότσουρμα).
Όμως, πες σε όλους και σε όλες όσους και όσες μοιράζονται με σένα αυτό το ηρωικό πρόγραμμα να μην στεναχωριούνται. Πρόκειται να εκδοθεί (με απέλαση, βέβαια) ένα περιοδικό που ονομάζεται Ρεμπελδία (Εξέγερση) το οποίο, μην έχεις καμία αμφιβολία, θα έχει στήλη με «κοινωνικά θέματα» όπου θα μπορέσετε να συμπεριλάβετε μια περιγραφή που θα υποβιβάσει τις ειδήσεις για το γάμο της «ινφάντα» (πριγκίπισσα) στην κατηγορία «γιορτές ινφαντίλες (παιδικές)».
Κατά τα λοιπά, το εν λόγω περιοδικό Ρεμπελδία θα είναι σίγουρα συνεπές, και το πρώτο πράγμα που θα κάνει θα είναι να εξεγερθεί κατά της ορθογραφίας, γι’ αυτό ας μην επενδύουν πολλά στις πληρωμένες καταχωρήσεις. Βέβαια, αν έχει φωτογραφίες, θα είναι ακριβότερο (εκτός αν είναι πορνογραφικές) και η τιμή, με λύπη μου σε ενημερώνω, δεν θα είναι σε ευρώ, αλλά σε μάρκα (Σ.τ.Μ: «παίζει» με το νόμισμα και το «Μάρκος»), γιατί είναι προτιμότερο ένα ισχυρό νόμισμα.
Αυτά για να μην υπάρχουν κλαψουρίσματα αν δεν παραβρεθεί η βασιλική οικογένεια. Αντίθετα, πιστεύω, θα αφθονούν οι άντρες, οι γυναίκες, τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι, όχι μόνο από την ιβηρική χερσόνησο, αλλά κυρίως από αυτή. Αν θα είναι αυτοί και αυτές, η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη. Όμως, πρέπει να σε προειδοποιήσω ότι πίσω από την επιτυχία των από κάτω πάντοτε εμφανίζεται η αστυνομία. Γιατί οι από κάτω πρέπει μόνο να κλαίνε και να υποκύπτουν, όπως λέει το δεν-ξέρω-ποιος-αριθμός διάταγμα που εξέδωσε το στέμμα δεν-ξέρω-πότε. Κι όμως, με το ρυθμό των ροπάλων της Πολιτοφυλακής, βαδίζουν όλοι με το Aguascalientes τους προς τη φυλακή, ή το νεκροταφείο, που είναι τα μέρη τα οποία επιφυλάσσει η ισπανική «δημοκρατία» στους εξεγερμένους της ιβηρικής χερσονήσου.
Ξέρω καλά ότι δεν θα είναι μόνο από το ισπανικό κράτος αυτοί που θα παραβρεθούν σε αυτή τη γιορτή της εξέγερσης, που είναι ένα Aguascalientes, αλλά, ωστόσο, η πλειονότητα θα είναι από εκεί.
Υπερατλαντικά καγιούκος
Εμείς δεν θα μπορέσουμε να παραβρεθούμε, γιατί σχεδιάζουμε να εισβάλλουμε στην Ευρώπη σε προσεχή ημερομηνία και, όπως φαντάζεσαι, όλος ο κόσμος εδώ έχει ήδη έτοιμες τις αποσκευές του (αν μπορεί, βέβαια, να αποκαλέσει κανείς αποσκευές δύο σακούλες τοστάδας [ξεροψημένες τορτίγιας], ένα πιατάκι ξινισμένα φασόλια, δύο μπουκάλια μη μεταλλαγμένο ποσόλ [παραδοσιακό ρόφημα με αλεσμένο καλαμπόκι, νερό, αλάτι, τσίλι, ζάχαρη, μέλι, κ.ά.] και τσίλι προαιρετικά) και, φυσικά, κανένας δεν κρατάει στο χέρι σωσίβιο.
Οι πιο προνοητικοί έχουν μαζί τους μερικά χάπια για τον εμετό και ρωτούν, με αφέλεια, αν θα υπάρχουν «στάσεις για την ανάγκη τους».
Αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτό. Προκύπτει ότι δεν μπορώ να τους πείσω πως με τα καγιούκος (κανό που φτιάχνονται σκάβοντας έναν κορμό δέντρου) δεν πρόκειται να φτάσουμε πολύ μακριά.
Φυσικά δεν πρέπει να παραλείψουμε τη λεπτομέρεια ότι η Τσιάπας δεν έχει έξοδο στον Ατλαντικό ωκεανό και, καθώς δεν έχουμε χρήματα για να πληρώσουμε τα διόδια στον πορθμό του Παναμά, θα πρέπει να κάνουμε το γύρο από τον Ειρηνικό ωκεανό, να προσεγγίσουμε τις Φιλιππίνες, την Ινδία, την Αφρική και να ξανανέβουμε μέχρι τα Κανάρια Νησιά.
Γιατί, δεν θα είναι απολαυστικό το ταξίδι αν έρθουμε από ξηράς. Θα έπρεπε να διασχίσουμε τη Μογγολία, τα υπολείμματα της ΕΣΣΔ -όπου θα έπρεπε να προσέξουμε να μην πούμε ότι πάμε να δούμε τον «Ρώσο» και να το κανονίσουν εκείνοι-, την ανατολική Ευρώπη, να περάσουμε από τη Γαλλία για να προμηθευτούμε το «Σατώ Νεφ Του Πάπα, παραγωγής 69», (ακόμη και με τα κρασιά χυδαιολογώ), να κάνουμε μια βόλτα από την Ιταλία και να φουσκώσουμε με μακαρόνια, και στη συνέχεια να διασχίσουμε τα Πυρηναία. Δεν είναι ότι μας τρομάζει το περπάτημα, αλλά με τόσο πηγαινέλα φθείρονται οι στολές.
Στο μεταξύ, ο ενθουσιασμός αυξάνεται στο μελλοντικό πλήρωμα, σχεδόν το ίδιο με τον εμετό (βλέπω σίγουρα ένα σύντροφο να «ψερνάει» και τον ρωτάω γιατί κάνει εμετό, αφού ακόμη δεν έχουμε επιβιβαστεί. «Είναι επειδή προπονούμαι», μου λέει με αυτή την ακαταμάχητη λογική που ευδοκιμεί στα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού).
Τι σου έλεγα; Α ναι! Ότι δεν θα μπορέσουμε να έρθουμε στα εγκαίνια του Aguascalientes γιατί «προπονούμαστε», όπως είπε ο σύντροφος, για την εκστρατεία.
Βέβαια, μην το πεις σε κανένα ότι πρόκειται να εισβάλλουμε στην ιβηρική χερσόνησο (έπειτα από ένα σύντομο πέρασμα από το Λανζαρότε, όπου θα πιούμε ένα καφεδάκι με τον Σαραμάγκου και την Πιλάρ), γιατί ξέρεις τώρα πώς είναι η μοναρχία, σιγά σιγά αρχίζει να εκνευρίζεται και της έρχεται να πάει διακοπές μαζί με τις πριγκίπισσες και τους γελωτοποιούς (με άλλα λόγια, αναφέρομαι στον Φιλιππάκο Γκονζάλες και τον Πεπάκο Αθνάρ, ο οποίος, επαναλαμβάνω, τιμωρείται από το ίδιο το όνομά του).
Επιπλέον, το να μιλάς άσχημα για τη μοναρχία μπορεί να σου στοιχίσει, το λιγότερο, την εκκένωση του χώρου από την αστυνομία, έτσι που σας καρφώθηκε η ιδέα να φτιάξετε το Aguascalientes σε ένα χώρο καταληψιών (okupás), για να είναι η έδρα σε μέρος με αξιοπρεπή άτομα, και, ας μην αμφιβάλλει κανείς, υπάρχει περισσότερη ευγένεια σε οποιοδήποτε κατειλημμένο σπίτι από ό,τι στο Ελ Εσκοριάλ (Σ.τ.Μ.: βασιλικό παλάτι στη Μαδρίτη).
Τσιν! Τώρα τα ξαναβάζω με τους βασιλιάδες και δεν πρέπει να το κάνω, γιατί όταν κάποιος βάζει το κεφάλι του στον σκουπιδοτενεκέ, στο τέλος βρωμάει σκατά, και αυτή η μυρωδιά δεν φεύγει ούτε με αυτά τα μπουκάλια με νοθευμένο άρωμα που πουλούν στην αγγλική βασιλική αυλή.
Λοιπόν, πες ναι στην πειρατεία, αλλά όχι στη διασπορά, και έτσι ξαναπιάνω το νήμα αυτού του μονόλογου που έχει το μεγάλο πλεονέκτημα ότι δεν μπορείς να βγάλεις άχνα, όπως όταν είσαι μπροστά στην Πολιτοφυλακή η οποία, αν μου επιτρέπεις, ούτε φρουρά είναι ούτε πολιτών, αλλά είναι ήδη γνωστό ότι ο κόσμος της εξουσίας είναι γεμάτος ασυναρτησίες.
Τι; Έχω αρχίσει να υπεκφεύγω; Έχεις δίκιο, γαμώτο, είναι επειδή και μόνο η προοπτική να χάσω τον ξαναζεσταμένο ζωμό Γαλικίας που θα μοιράσουν εδώ, γιατί δεν τους έχει μείνει ούτε ένα πέσο για κάτι περισσότερο, με κάνει, ας πούμε, ανήσυχο.
Κατακτητές και νεοφιλελεύθεροι
Σου έλεγα ότι η ημερομηνία αυτού του γράμματος δεν είναι τυχαία, ότι αν αρχίζω να γράφω αυτό το κείμενο στις 12 Οκτωβρίου για να χαιρετήσω το πρόγραμμα του Aguascalientes υπάρχει λόγος.
Σε ορισμένους τομείς υπάρχει η λανθασμένη ιδέα ότι η κατάσταση των ινδιάνικων λαών του Μεξικού οφείλεται στην ισπανική κατάκτηση. Και δεν λέω ότι ο Ερνάν Κορτές και οι υπόλοιποι ρουφιάνοι με τις πανοπλίες και τα ράσα που τον συνόδευαν υπήρξαν καλοκάγαθοι, αλλά, συγκρινόμενοι με τους σημερινούς νεοφιλελεύθερους κυβερνώντες, είναι αδελφές του ελέους.
Από τους άντρες και τις γυναίκες της αξιοπρεπούς Ισπανίας έχουμε λάβει μόνο τον αδελφικό λόγο, την χωρίς όρους αλληλεγγύη, τον ευήκοον ους, το χέρι που βοηθάει, που χαιρετάει, που αγκαλιάζει.
Γι’ αυτό, ας με συγχωρήσει ο πατήρ Ιδάλγο, αλλά οι Ζαπατίστας φωνάζουμε: «Κάτω οι νεοφιλελεύθεροι! Ζήτω οι γκατσουπίνες!» [Οι Ισπανοί άποικοι στο Μεξικό].
Φαντάζομαι ότι εκεί θα πρέπει να είναι η μπάντα της Καταλονίας που παίζει άσχημα τα ραντσέρας, αλλά στην τσάμπα δεν υπάρχει κανείς που να την πιάνει στο ρυθμό. Κι επίσης, θα πρέπει να έχουν φτάσει τα αδέλφια από τη Γαλικία, την Αστούριας, την Καντάμπρια, την Ανδαλουσία, την Μουρσία, την Εξτρεμαδούρα, την Βαλένθια, την Αραγόν, την Ριόχα, την Καστίγια ι Λεόν, την Καστίγια-Λα Μάντσα, την Ναβάρα, τις Βαλεαρίδες Νήσους, τα Κανάρια Νησιά και τη Μαδρίτη. Σε όλους αυτούς και όλες αυτές δώσε μια μεγάλη αγκαλιά από μέρους μας, τέτοια που να τους χωράει όλους και όλες. Γιατί, με τόσα αδέλφια, και μάλιστα τόσο μεγάλα, έχουν μεγαλώσει τα χέρια μας από την αγάπη που θρέφουμε για αυτά.
Πώς; Ξέχασα τα αδέλφια από τη Χώρα των Βάσκων; Όχι, θέλω να σου ζητήσω να μου επιτρέψεις να κάνω ειδική αναφορά για αυτούς τους αδελφούς και αυτές τις αδελφές.
Ξέρω καλά ότι αυτός ο γελοίος παλιάτσος, ο αυτοαποκαλούμενος δικαστής Γκαρθόν, με τη βοήθεια της ισπανικής πολιτικής τάξης (η οποία είναι το ίδιο γελοία με τη δικαστική τάξη, αλλά χωρίς αυτή τη διακριτική γοητεία του «-Πώς ήταν δούκισσα; -Καλά, βαρόνε, δεν μου λείπει καθόλου ο γελωτοποιός Φιλιππάκος, γιατί ο Πεπάκος είναι εξίσου διασκεδαστικός. Βέβαια, καλό θα ήταν να ανεβάσετε το φερμουάρ σας, βαρόνε, μην αρπάξετε κανένα κρυολόγημα, το μοναδικό πράγμα που μπορεί να αρπάξει κανείς στο δικαστήριο»- κ.λ.π.), προωθεί μια πραγματική κρατική τρομοκρατία, την οποία κανένας έντιμος άντρας και καμία έντιμη γυναίκα δεν μπορεί να βλέπει χωρίς να αγανακτεί.
Ναι, ο κλόουν Γκαρθόν κήρυξε παράνομο τον πολιτικό αγώνα της Χώρας των Βάσκων. Έπειτα από τη γελοιοποίησή του με εκείνο το απατηλό παραμύθι για ηλίθιους με τη σύλληψη του Πινοτσέ (με την οποία το μόνο που κατάφερε ήταν να του προσφέρει διακοπές με τα έξοδα πληρωμένα), δείχνει την πραγματική φασιστική τάση του, με το να αρνείται στο βασκικό λαό το δικαίωμα να αγωνίζεται πολιτικά για ένα σκοπό που είναι δίκαιος.
Και δεν τα λέω αυτά έτσι, χωρίς λόγο. Αλλά γιατί, εδώ, έχουμε δει πολλούς αδελφούς και πολλές αδελφές από τη Χώρα των Βάσκων. Ήταν στους καταυλισμούς για την ειρήνη. Δεν ήρθαν να μας πουν τι να κάνουμε, ούτε μας έμαθαν να φτιάχνουμε βόμβες ή να σχεδιάζουμε επιθέσεις.
Γιατί εδώ, οι μοναδικές βόμβες είναι οι τσιαπανέκας, οι οποίες, σε αντίθεση με τις γιουκατέκας, δεν ομοιοκαταληκτούν ποτέ (Σ.τ.Μ.: Λογοπαίγνιο με το «bomba» που σημαίνει βόμβα, αλλά και σαχλαμάρα, αστείο στιχάκι).
Εδώ έχουμε τον Ολίβιο, που έρχεται και μου λέει ότι αν του χαρίσω μερικές σοκολάτες με καρύδι, τις οποίες μου έχουν δώσει γιατί, όπως φημολογείται, είμαι πολυυυυυύ άρρωστος, τότε θα μου πει ένα αστείο στιχάκι.
«Έγινε», του λέω, βλέποντας ότι οι σοκολάτες είναι ήδη χαλασμένες. Και ο Ολίβιο απαγγέλλει με βροντερή φωνή: «Σαχλαμάρα, σαχλαμάρα: στην αυλή του σπιτιού μου υπάρχει ένα κλαδί πορτοκαλιάς, τι όμορφη που είναι η αδελφή σου».
Εγώ δεν προσβάλλομαι τόσο γι’ αυτό που λέει για την αδελφή μου, όσο για την απουσία ομοιοκαταληξίας, και, παρόλα αυτά, δίνω στον Ολίβιο τις σοκολάτες, αλλά… στο κεφάλι, γιατί του τις εκσφενδονίζω ενώ τον κυνηγάω μέχρι να κουραστώ, δηλαδή με τα πρώτα βήματα.
Επιπλέον, εδώ, οι μοναδικές επιθέσεις είναι ενάντια στο καλό μουσικό γούστο, όταν παίρνω την κιθάρα και τραγουδάω, με την ασυναγώνιστη βαρύτονη φωνή μου, εκείνο το τραγούδι που λέει «κάθε φορά που μεθάω, απόδειξη ότι κάτι μου συμβαίνει, έρχομαι κατευθείαν να σε δω και κάνω λάθος στην αιώρα».
Αν με ακούσει ο Μανού Τσάο, σίγουρα θα μου κάνει συμβόλαιο. Με τον όρο φυσικά ότι δεν θα πληρώσει τις δύο χορδές της κιθάρας που έσπασε όταν, μαζί με τους εξεγερμένους, τραγουδούσε το «Σχιζοφρενής αγελάδα». Ή μήπως ήταν το «Τρελή αγελάδα» (Βάκα Λόκα); Λοιπόν, αν έρθει από ’κει, δώσε το χέρι (μάνο) στον Μανού και πες του μόνο ότι θα τον συγχωρήσουμε για τις χορδές όταν θα συναντηθούμε στον επόμενο σταθμό που, όπως είναι γνωστό, λέγεται «Εσπεράνσα» (Ελπίδα).
Κι αν δεν μου κάνει συμβόλαιο ο Μανού, τότε θα πάω στους Άμπαρο. Αν και μάλλον θα πρέπει να αλλάξουν όνομα, και αντί για «Αμπαρονόια» να το κάνουν «Αμπαροφόβια», λόγω του ότι η κριτική μου παγκοσμιοποιείται και αυτή.
Τελικά, για να γίνουμε τρομοκράτες, αυτό που μας λείπει περισσότερο από όλα είναι η κλίση και όχι τα μέσα.
Αλλά εντάξει, το θέμα είναι ότι ήρθαν εδώ τα αδέλφια από τη Χώρα των Βάσκων και φέρθηκαν με αξιοπρέπεια, που είναι ο τρόπος με τον οποίο φέρονται οι Βάσκοι.
Και δεν ξέρω αν θα περάσει από ’κει ο Φερμίν Μουγουρούζα, αλλά θυμάμαι ότι μια φορά που ήταν εδώ, τον ρώτησαν από πού είναι, και εκείνος είπε «Βάσκος», και τότε τον ξαναρώτησαν: «Βάσκος από την Ισπανία ή Βάσκος από τη Γαλλία;». Και ο Φερμίν, ατάραχος, απάντησε: «Βάσκος από τη Χώρα των Βάσκων».
Έψαχνα λοιπόν κάτι βασκικό για να στείλω ως χαιρετισμό στα αδέλφια αυτής της χώρας, και δεν βρήκα πολλά πράγματα. Δεν ξέρω αν είναι καλό το λεξικό μου, γιατί ψάχνω πώς λέγεται στα βασκικά η λέξη «αξιοπρέπεια», και το ζαπατιστικό λεξικό λέει «Εουσκάλ Ερία» (Σ.τ.Μ: «Χώρα των Βάσκων»). Εδώ σας ρωτάω αν είμαι σε καλό δρόμο ή είναι καλύτερα να γυρίσω πίσω.
Τελικά, αυτό που δεν ξέρει ούτε ο Γκαρθόν ούτε οι παρατρεχάμενοί του είναι ότι υπάρχουν φορές που η αξιοπρέπεια μετατρέπεται σε σκαντζόχοιρο, σαν κι αυτόν που… αχ! προσπαθεί να συντρίψει.
Γιορτή της εξέγερσης
Λοιπόν, είπα νωρίτερα ότι το Aguascalientes πρέπει να είναι μια γιορτή εξέγερσης, πράγμα που δεν αρέσει καθόλου στα πολιτικά κόμματα…
-Είναι μια απάτη!- με διακόπτει ο Ντουρίτο.
-Μα…, περίμενε Ντουρίτο, ακόμη δεν έχω μιλήσει για τα μεξικανικά πολιτικά κόμματα.
-Εγώ δεν αναφέρομαι σε αυτές τις απάτες, αλλά στις πορνογραφικές σελίδες του Ίντερνετ.
-Μα, Ντουρίτο, στη ζούγκλα δεν έχουμε Ίντερνετ.
-Δεν έχουμε; Ονειρεύομαι την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Εγώ όμως έχω. Με λίγη φαντασία και ένα ακόμη πραγματάκι έχω μετατρέψει μία από τις κεραίες μου σε ισχυρό δορυφορικό μόντεμ.
-Μήπως θα μπορούσα να μάθω, μεταμοντέρνε περιπλανώμενε ιππότη, γιατί οι πορνογραφικές σελίδες του Ίντερνετ είναι απάτη;
-Γιατί δεν υπάρχει ούτε μία με σκαθάρια, και δεν λέω γυμνά, εντάξει, αλλά ούτε καν με ένα από εκείνα τα εσώρουχα με «οδοντικό νήμα», όπως τα λένε.
-Εσώρουχα;
-Ακριβώς! Γαμώτο! Δεν το γράφεις στους σπανιόλους;- λέει ρωτώντας ο Ντουρίτο, ενώ στερεώνει έναν μπερέ.
-Εσώρουχο; -επαναλαμβάνω εγώ, προσπαθώντας να αποτρέψω το μοιραίο, δηλαδή, να βάλει χέρι ο Ντουρίτο σε αυτό που γράφω, και για κάτι τέτοιο του περισσεύουν και τα χέρια και η αναίδεια.
-Για να δούμε, χμ, χμ, -μουρμουρίζει ο Ντουρίτο που έχει ήδη ανέβει στον ώμο μου.
-Ρώσος; Γράφεις στον Πούτιν; Εγώ δεν θα σου το συνιστούσα, μπορεί να σε ραντίσει με κάποιο από αυτά τα αέρια που ούτε εσύ δεν ρίχνεις όταν τρως πολλά φασόλια.
Εγώ διαμαρτύρομαι:
-Κοίτα, Ντουρίτο, μην αρχίσουμε να αποκαλύπτουμε προσωπικά δεδομένα, γιατί έχω εδώ την επιστολή που σου έστειλε το Πεντάγωνο ζητώντας σου τη φόρμουλα για την παρασκευή υπερτοξικών αερίων.
-Ναι, αλλά εγώ αρνήθηκα! Γιατί τα αέριά μου, όπως και την αγάπη μου, δεν τα αγοράζω, ούτε τα πουλάω, αλλά τα χαρίζω, γιατί εγώ είμαι γενναιόδωρος και δίνω τα πράγματα χωρίς να κοιτάζω αν τα αξίζουν -λέει ο Ντουρίτο με ανδαλουσιανή προφορά που σου σπάει τα νεύρα.
Έπειτα από μια παύση, προσθέτει:
-Και ποιο είναι το θέμα του κειμένου σου, παιδί μου;
-Τίποτα μωρέ, τι να ’ναι, για την εξέγερση και για ένα Aguascalientes που θα ανοίξουν στη Μαδρίτη -απαντάω εγώ, διαποτισμένος από το φλαμένκο που απλώνεται στην καλύβα.
-Μαδρίτη; Ποια Μαδρίτη; Τη Μαδρίτη του Αθνάρ και της Πολιτοφυλακής; Ή την αυθάδικη Μαδρίτη;
-Την αυθάδικη, βέβαια. Αν και δεν θα ήταν παράξενο να θελήσει ο Αθνάρ να πεταλωθεί (Σ.τ.Μ.: Λογοπαίγνιο με το Αθνάρ και το ρεμπουθνάρ=γκαρίζω).
-Έξοχο! -χειροκροτάει ο Ντουρίτο, χορεύοντας με τέτοιο τρόπο που ανασταίνει ακόμη και τον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και συνθέτει για αυτόν την άγνωστη και ανέκδοτη Σολεά του Επιληπτικού Σκαθαριού.
Μόλις τελειώνει το χορό του, ο Ντουρίτο διατάζει:
-Γράφε! Θα σου υπαγορεύσω την έκθεσή μου.
-Μα, Ντουρίτο, δεν είσαι στο πρόγραμμα. Έλα τώρα, ούτε που σε προσκάλεσαν.
-Φυσικά, είναι αλήθεια ότι οι Ρώσοι δεν με θέλουν. Αλλά ας είναι. Άντε, γράφε. Ο τίτλος είναι «Η Εξέγερση και Οι Καρέκλες».
-«Οι Καρέκλες;». Ντουρίτο, μην αρχίζεις πάλι αυτά τα…
-Σκασμός! Η ιδέα προέρχεται από ένα κείμενο που γράψαμε ο Σαραμάγκου και εγώ στα τέλη του περασμένου αιώνα και έχει τίτλο «Καρέκλα».
-Ο Σαραμάγκου; Θέλεις να πεις ο Ζοζέ Σαραμάγκου, ο συγγραφέας; -ρωτάω μπερδεμένος.
-Ακριβώς! Γιατί; Υπάρχει κι άλλος; Λοιπόν, το θέμα είναι ότι εκείνη τη μέρα πίναμε μέχρι που πέφταμε από τις καρέκλες τις οποίες βλέπαμε να γυρίζουν, και καθώς ήμαστε πεσμένοι στο έδαφος, με αυτή την προοπτική και τη διαύγεια των από κάτω, του είπα: Πέπε, αυτό το κρασάκι βαράει περισσότερο και από το μουλάρι τον Αθνάρ -και εκείνος δεν είπε τίποτα γιατί έψαχνε τα γυαλιά του.
Και τότε του λέω εγώ: «Μου ήρθε μια ιδέα, γρήγορα Ζοζέ, γιατί οι ιδέες είναι σαν τα φασόλια με λουκάνικο, αν δεν προσέξεις, έρχεται κάποιος άλλος και στα τρώει.
Ο Σαραμάγκου βρήκε τελικά τα γυαλιά του και, μαζί, δώσαμε μορφή σε αυτή την ιστορία, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, αν θυμάμαι καλά. Βέβαια στα διαπιστευτήρια εμφανίζεται μόνο το όνομά του, γιατί εμείς τα σκαθάρια κάνουμε μεγάλο αγώνα για τα συγγραφικά δικαιώματα.
Εγώ θέλω να συντομεύσω τα ανέκδοτα του Ντουρίτο και τον πιέζω:
-Έχουμε λοιπόν τον τίτλο, παρακάτω.
-Καλά, πρόκειται για το γεγονός ότι η στάση που υιοθετεί ένας άνθρωπος απέναντι στις καρέκλες είναι αυτή που τον καθορίζει πολιτικά. Ο Επαναστάτης (έτσι, με κεφαλαία) κοιτάζει με περιφρόνηση τις κοινές καρέκλες και λέει: «Δεν έχω χρόνο για να καθίσω, η βαριά αποστολή που μου έχει αναθέσει η Ιστορία (έτσι, με κεφαλαία) δεν μου επιτρέπει να αποσπάται η προσοχή μου με σαχλαμάρες». Έτσι περνάει η ζωή του, μέχρι που φτάνει μπροστά στην καρέκλα της Εξουσίας, ρίχνει κάτω με μια σφαίρα αυτόν που κάθεται σε αυτή, κάθεται με συνοφρυωμένο ύφος, σαν να ήταν δυσκοίλιος, και λέει: «Η Ιστορία (έτσι, με κεφαλαία) έχει τελειώσει. Όλα, τα πάντα, έχουν αποκτήσει νόημα. Εγώ είμαι στην Καρέκλα (έτσι, με κεφαλαία) και είμαι ο κολοφώνας του χρόνου». Έτσι συνεχίζει μέχρι που έρχεται ένας άλλος Επαναστάτης (έτσι, με κεφαλαία), τον ρίχνει κάτω και η ιστορία (έτσι, με πεζά) επαναλαμβάνεται.
-Ο εξεγερμένος (έτσι, με πεζά), αντίθετα, όταν κοιτάζει μια κοινή και συνηθισμένη καρέκλα, την εξετάζει προσεκτικά, στη συνέχεια φέρνει και βάζει δίπλα της μια άλλη καρέκλα, κι άλλη, κι άλλη, και, σε λίγο καιρό, όλο αυτό μοιάζει με καφενείο, γιατί έχουν έρθει κι άλλοι εξεγερμένοι (έτσι, με πεζά) και αρχίζει να αφθονεί ο καφές, ο καπνός και ο λόγος, και τότε, ακριβώς όταν όλοι αρχίζουν να κάθονται άνετα, αισθάνονται ανήσυχοι, σαν να έχουν σκουλήκια, και δεν ξέρουν αν αυτό οφείλεται στον καφέ, τον καπνό ή το λόγο, αλλά σηκώνονται όλοι και συνεχίζουν το δρόμο τους. Μέχρι να συναντήσουν άλλη κοινή και συνηθισμένη καρέκλα και η ιστορία επαναλαμβάνεται.
-Μόνο που υπάρχει μια παραλλαγή, όταν ο εξεγερμένος πέφτει πάνω στην Καρέκλα της Εξουσίας (έτσι, με κεφαλαία), την κοιτάζει προσεκτικά, την εξετάζει, αλλά αντί να καθίσει, παίρνει μία λίμα από αυτές για τα νύχια και, με ηρωική υπομονή, λιμάρει τα πόδια της μέχρι να καταλάβει ότι έχουν γίνει τόσο ασταθή που θα σπάσουν όταν καθίσει κάποιος, πράγμα που συμβαίνει σχεδόν αμέσως. Ταν ταν.
-Ταν, ταν; Μα Ντουρίτο…
-Τίποτα, τίποτα. Ξέρω ότι είναι πάρα πολύ ξερή ιστορία και ότι η θεωρία πρέπει να είναι βελούδινη, αλλά η δική μου είναι μεταθεωρία. Μπορεί να με κατηγορήσουν ως αναρχικό, αλλά ας χρησιμεύσει η έκθεσή μου ως ταπεινός φόρος τιμής στους παλαιούς ισπανούς αναρχικούς, των οποίων τον ηρωισμό αποσιωπούν κάποιοι, αλλά αυτό δεν μειώνει το μεγαλείο τους.
Ο Ντουρίτο φεύγει, αν και είμαι βέβαιος ότι θα προτιμούσε να έρχεται.
Λοιπόν, ας αφήσουμε κατά μέρος τις προσβολές. Τι έλεγα όταν αυτή η θωρακισμένη αναίδεια με διέκοψε;
Α ναι, ότι το Aguascalientes είναι μια γιορτή εξέγερσης.
Αλλά τότε, αγαπημένε μου Τσετσένε, θα έπρεπε να ορίσω τι είναι εξέγερση.
Ίσως θα αρκούσε να ρίξεις μια ματιά σε όλους τους άντρες και όλες τις γυναίκες που δεσμεύτηκαν να στήσουν αυτό το Aguascalientes, καθώς και σε αυτούς που θα παραβρεθούν στα εγκαίνιά του (όχι στο κλείσιμο, γιατί είναι βέβαιο ότι αυτό θα το κάνει η αστυνομία), για να βρεις έναν ορισμό, αλλά καθώς αυτό είναι ένα γράμμα, πρέπει να προσπαθήσω να το κάνω με λόγια, τα οποία, όσο εύγλωττα κι αν είναι, ποτέ δεν θα είναι τόσο πειστικά όσο τα βλέμματα.
Έτσι, ψάχνοντας ένα κείμενο που θα μου χρησίμευε σε αυτό, βρήκα ένα βιβλίο που μου δάνεισε ο Χαβιέ Ελοριάγα.
Το βιβλιαράκι έχει τίτλο «Νέα Αιθιοπία» και είναι ενός βάσκου ποιητή που λέγεται Μπερνάρντο Ατξάγα. Σε αυτό υπάρχει ένα ποίημα με τίτλο «Η Ρέγγε των Πεταλούδων», το οποίο μιλάει για τις πεταλούδες που πετούν στα ανοιχτά της θάλασσας και δεν έχουν ένα μέρος να κουρνιάσουν, γιατί η θάλασσα δεν έχει ούτε νησιά ούτε βράχους.
Λοιπόν, ας με συγχωρήσει ο Δον Μπερνάρντο αν η σύνθεση δεν είναι τόσο επιτυχημένη όσο η ρέγγε του, αλλά μου είναι χρήσιμη για αυτό που θέλω να σου πω:
Η Εξέγερση είναι σαν αυτή την πεταλούδα που κατευθύνει το πέταγμά της προς αυτή τη θάλασσα, η οποία δεν έχει ούτε νησιά ούτε βράχους.
Ξέρει ότι δεν θα βρει μέρος να κουρνιάσει, κι όμως, το πέταγμά της δεν κλονίζεται.
Όχι, ούτε η πεταλούδα, ούτε η εξέγερση είναι ηλίθιες ή αυτοκτονικές, αυτό που συμβαίνει είναι ότι ξέρουν πως θα βρουν κάπου να κουρνιάσουν, πως λίγο πιο κάτω υπάρχει ένα νησάκι το οποίο δεν έχει εντοπίσει κανένας δορυφόρος.
Και αυτό το νησάκι είναι μια αδελφή εξέγερση που, είναι βέβαιο, θα αναδυθεί στην επιφάνεια αμέσως μόλις η πεταλούδα, δηλαδή η ιπτάμενη εξέγερση, αρχίσει να αισθάνεται αδυναμία.
Τότε η ιπτάμενη εξέγερση, δηλαδή, η θαλάσσια πεταλούδα, θα αρχίσει να αποτελεί τμήμα αυτού του αναδυόμενου μικρού νησιού, και έτσι θα γίνει το σημείο στήριξης για κάποια άλλη πεταλούδα που μόλις ξεκινάει το αποφασιστικό πέταγμά της με κατεύθυνση τη θάλασσα.
Το πράγμα δεν θα ήταν κάτι περισσότερο από μια παραδοξότητα στα βιβλία βιολογίας, αλλά, όπως είπε δεν ξέρω ποιος, το φτεροκόπημα μιας πεταλούδας προκύπτει ότι είναι η αιτία των μεγάλων τυφώνων.
Με το πέταγμά της, η ιπτάμενη εξέγερση, δηλαδή, η πεταλούδα, λέει ΟΧΙ!
Όχι στη λογική.
Όχι στη σύνεση.
Όχι στην ακινησία.
Όχι στον κομφορμισμό.
Και τίποτα, τίποτα απολύτως, δεν θα είναι τόσο θαυμάσιο όσο να βλέπεις την τόλμη αυτού του πετάγματος, να εκτιμάς την πρόκληση που αποτελεί, να αισθάνεσαι πώς αρχίζει να ταράζει τον άνεμο και να βλέπεις πώς, με αυτές τις πνοές του ανέμου, δεν είναι τα φύλλα των δέντρων που τρέμουν, αλλά τα πόδια των ισχυρών, οι οποίοι μέχρι τότε νόμιζαν, οι αφελείς, ότι οι πεταλούδες θα πέθαιναν στα ανοιχτά της θάλασσας.
Ε λοιπόν ναι, αγαπημένε μου Μοσχοβίτη, είναι γνωστό ότι οι πεταλούδες, όπως και η εξέγερση, είναι μεταδοτικές.
Και υπάρχουν πεταλούδες, όπως και εξεγέρσεις, όλων των χρωμάτων.
Υπάρχουν γαλάζιες, που βάφονται έτσι για να τις διεκδικούν και ο ουρανός και η θάλασσα.
Υπάρχουν κίτρινες, για να τις πυρπολεί ο ήλιος.
Υπάρχουν κόκκινες, που έχουν βαφτεί έτσι από το εξεγερμένο αίμα.
Υπάρχουν καφετιές, που φέρνουν έτσι στα κύματα το χρώμα της γης.
Υπάρχουν πράσινες, που έχουν το χρώμα με το οποίο συνηθίζει να βάφεται η ελπίδα.
Και όλες είναι δέρμα, δέρμα που λάμπει χωρίς να έχει σημασία το χρώμα με το οποίο είναι βαμμένες.
Και υπάρχουν πετάγματα όλων των χρωμάτων.
Και υπάρχουν φορές που μαζεύονται πεταλούδες από όλα τα μέρη και τότε γίνεται ένα ουράνιο τόξο.
Και το έργο των πεταλούδων, το λέει κάθε εγκυκλοπαίδεια που σέβεται τον εαυτό της, είναι να φέρνουν το ουράνιο τόξο πιο χαμηλά έτσι ώστε τα παιδιά να μπορούν να μάθουν να πετούν.
Και, μιλώντας για πεταλούδες και εξεγέρσεις, λέω, όταν θα είσαστε όλοι εσείς στο τσίρκο, θέλω να πω στο δικαστήριο, μπροστά στον παλιάτσο Γκαρθόν, και σας ρωτήσουν τι κάνατε στο Aguascalientes, να απαντήσετε: πετούσαμε.
Ακόμη και αν σε απελάσουν πετώντας στην Τσετσενία, το γέλιο θα ακουστεί μέχρι τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού.
Και ένα γέλιο, αδελφέ, προκαλεί την ίδια ευχαρίστηση με τη μουσική.
Και μιλώντας για μουσική, από ό,τι ξέρω ο χορός του καβουριού έχει γίνει της μόδας στις κυβερνήσεις του Μεξικού, της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Γαλλίας, και συνίσταται, grosso modo, στο να κουνάει κανείς τους γοφούς και τα χέρια με φορά αντίθετη από τους δείκτες του ρολογιού.
Και μια και μιλάμε για δείκτες, αν δεις τον Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν σφίξε του γερά το χέρι από μέρους μας.
Πες του πως έχω μάθει ότι ο Φοξ τον ρώτησε μήπως ήξερε γιατί σιωπούν ο Μάρκος και οι Ζαπατίστας, και ότι εκείνος του απάντησε: «Δεν σιωπούν, αυτό που συμβαίνει είναι ότι εσείς δεν ακούτε».
Παρεμπιπτόντως, πες του ότι τα λουκάνικα της Καταλονίας δεν είναι σαν τα διαμάντια, δηλαδή, δεν διαρκούν αιώνια, και αυτά που έστειλε έχουν τελειώσει εδώ και καιρό, και αν δεν φανεί γενναιόδωρος, με 5 κιλά ας πούμε, τότε θα τους συλλάβουμε ως ομήρους, και αυτόν και τον Πέπε Καρβάλο.
Αλλά όχι, καλύτερα όχι. Γιατί μπορεί να μας περάσουν για τρομοκράτες, και ο Μπους, με τη βοήθεια του ΟΗΕ, μπορεί να μας κηρύξει κανέναν «ανθρωπιστικό» πόλεμο. Καλύτερα να στείλει λουκάνικα, και εγώ σε αντάλλαγμα του στέλνω τη συνταγή του Μάρκος Σπέσιαλ την οποία, όχι χωρίς λόγο, ο σεφ της αυτού μεγαλειότητας (χα!) μου έχει ζητήσει με ανώφελη επιμονή.
Λοιπόν, σε χαιρετώ. Μην παραλείψεις να με ενημερώσεις σε ποια φυλακή θα σας βάλουν. Το λέω για όταν περάσουμε από εκεί.
Όχι, μην νομίζεις πως θα έρθουμε για να σας απελευθερώσουμε, αλλά για να βεβαιωθούμε ότι είσαστε καλά κλεισμένοι μέσα, γιατί όλοι εσείς είστε πολύ τρελοί. Εδώ εγκαινιάζετε Aguascalientes στη Μαδρίτη… Λίγο ακόμη και θα σας έρθει να φτιάξετε αυτόνομο δήμο στη φυλακή.
Το βέβαιο είναι ότι δεν θα μπορέσουμε να σας στείλουμε τσιγάρα. Αλλά τοστάδας και ποσόλ, αυτά μάλιστα, τα οποία εξάλλου τα τιμούμε όσο και εσάς.
Αυτά. Υγεία, και αν πρόκειται να βασιλεύσει κάποιος, ας βασιλεύσει η εξέγερση. Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού.
Εξεγερμένος υποδιοικητής Μάρκος.
Μεξικό, Οκτώβριος 2002.

Υ.Γ. Η Έβα ρωτάει αν στο ισπανικό κράτος (έτσι το είπε, και μου κάνει) έχουν συσκευές βίντεο, γιατί θέλει να φέρει τη συλλογή της από ταινίες του Πέδρο Ινφάντε. Της είπα ότι εκεί έχουν άλλο σύστημα. Εκείνη με ρώτησε: «Καλά, νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση δεν έχουν και εκεί;». Εγώ δεν της απάντησα, αλλά της είπα: «Comandanta Έβα, τι άλλο θα μπορούσαν να έχουν;».
Άλλο Υ.Γ. -Μην νομίζεις ότι δεν ξέρω πως στο Aguascalientes θα έρθουν επίσης εξεγερμένοι από την Ιταλία, τη Γαλλία, την Ελλάδα, την Ελβετία, τη Γερμανία, τη Δανία, τη Σουηδία, την Αγγλία, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία κ.λ.π. Δώσε χαιρετισμούς σε όλους και πες τους ότι, αν φερθούν άσχημα, θα… εισβάλλουμε και σε αυτούς. Θα παγκοσμιοποιήσουμε τη μουχλιασμένη τοστάδα και το ξινισμένο ποσόλ. Και τότε θα δούμε πως αυξάνεται γεωμετρικά ο αριθμός των «γκλομπαλιφόβικος» («παγκοσμιόφοβοι»).
Αυτά και πάλι.
Ο Sup που προπονείται για τον διάπλου, με άλλα λόγια, «ψερνώντας» τις μουχλιασμένες σοκολάτες με καρύδι που πέταξε ο Ολίβιο.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

ανοίξτε συζήτηση για αυτό το άρθρο

46760

Viva les Toreros!

από carla contrara 3:01πμ, Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2002

Avant, Avant, Zapatistas!
Hola Comandante Marcos!

46762

η μια ελπίδα για την άλλη ελπίδα

από η άλλη ελπίδα 3:25πμ, Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2002

Ήταν μια γιορτή. Το μόνο που είχαν στα χέρια τους την τεταρτη το βράδυ που ξεκίνησε το aguascalientes, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που το βράδυ της Κυριακής φώναζαν αγκαλιασμένοι Zapata vive la lucha sigue, ήταν αμφιβολίες. Το πρώτο βήμα έγινε όταν οι αμφιβολίες έγιναν ερωτήματα.

Μέσα σε τόσες αμφιβολίες υπήρχε, αναμφίβολα, ένα πράγμα σίγουρο. Για όλους και για όλες. Ότι ζούμε σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει ούτε αληθινή δημοκρατία, ούτε κοινωνική αληλεγγύη. ΄΄Οτι ζούμε ένα κοινωνικό πόλεμο, ότι ζούμε σε έναν κόσμο ακραίας ανισότητας.
Και τότε ήρθε το πρώτο ερώτημα. Μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε αυτήν την εφιαλτική πραγματικότητα; Όλοι και όλες θέλουμε, αλλά μπορούμε;
Η απάντηση, κοινή από όλους και όλες. Ναι, μπορούμε. Αν αυτοί, οι σύντροφοι και συντρόφισσες Ζαπατίστας, οι ξυπόλητοι και οι ξυπόλητες, ονειρεύονται ότι μπορούν, -και το κάνουν-, ν' αλλάξουν την καθημερινή τους ζωή, αν ονειρεύονται ότι μπορεί να υπάρξει ένας άλλος κόσμος, -με τα δικά τους λόγια, "ένας κόσμος που δεν θα έχει το χρώμα του χρήματος αλλά το χρώμα όλων των λαών της γης"-, τότε εμείς δεν έχουμε δικαίωμα να παραιτηθούμε από το όνειρο.

Και τότε άρχισαν οι δυσκολίες. Εντάξει, μπορούμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο, τουλάχιστον μπορούμε να το ονειρευτούμε, μπορούμε να χτίσουμε ένα κόσμο καινούργιο, αλλά ΠΩΣ;

Κι αυτή έγινε Η ΕΡΩΤΗΣΗ. Που γεννουσε συνεχώς κι άλλες ερωτησεις. Τι είναι η δημοκρατία για μας που ζούμε σε "δημοκρατίες", τι είναι η αξιοπρέπεια για μας που δεν πεινάμε, ποια ταυτότητα να υπερασπίσουμε, ποια ταυτότητα να διεκδικήσουμε εμείς που ο καθένας έχει την ταυτότητά του, ποια συνέχεια να ψάξουμε ανάμεσα στην γιορτή του σήμερα, τη γιορτή της Φλωρεντίας, τη γιορτή της Γένοβας, τη γιορτή της Μαδρίτης και στην πραγματικότητα του σήμερα, την καθημερινότητά μας;

Δύσκολες οι απαντήσεις, ειδικά όταν έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε ο καθένας μόνος του και όχι μαζί με τους άλλους. Στο aguascalientes της Μαδρίτης όμως, στο πρώτο aguascalientes της Ευρώπης, υπήρξαν ΣΙΩΠΕΣ που άφηναν ν' ακουστούν λέξεις που επαναλαμβάνονταν: ΕΞΕΓΕΡΣΗ, ΑΝΥΠΑΚΟΗ, ΑΝΤΑΡΣΙΑ. Το ΠΩΣ, εξακολουθεί να είναι ένα ερώτημα που η απάντησή του χρειάζεται όλους και όλες. ΟΛΟΥΣ και ΟΛΕΣ που πιστεύουν ότι ο αγώνας για ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, δεν είναι ένας αγώνας που αφορά τους ιθαγενείς της Τσιάπας, είναι ο δικός μας αγώνας ενάντια σ' αυτό που μας αφαιρεί την αξιοπρέπεια: ένας αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό, που χθες, -όπως είπε και κάποιος στην Μαδρίτη-, τον έλεγαν φασισμό, σήμερα τον λένε νεοφιλελευθερισμό και πάντα τον λένε και είναι καπιταλισμός.
Ήταν μια γιορτή αυτή η συνάντηση. Που τέλειωσε, ίσως, με ακόμα περισσότερα ερωτήματα αλλά και με μια ελπίδα - υπόσχεση, πρόσκληση και πρόκληση μαζί: Να φτιάξουμε τέτοιους τόπους συνάντησης, κατώφλια για έναν νέο κόσμο παντού: στις γειτονιές μας, στους δρόμους, στις δουλειές μας, στις πόλεις μας, στις χώρες μας, στην ζωή μας ΣΗΜΕΡΑ, ΤΩΡΑ. Το ΠΩΣ, μόνο συλλογικά μπορεί ν' απαντηθεί.

Κορυφή της σελίδας