Την ώρα που χιλιάδες φοιτητές καταλαμβάνουν τις σχολές τους και βγαίνουν στους δρόμους για να επιτεθούν στην αναδιάρθρωση της ζωής τους που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους με τα σχέδια της κυβερνησης για αναθεώρησης του άρθρου 16, νόμο πλαίσιο κλπ κάποιοι φοιτητές εργάζονται και εκτός σχολής για να ανταπεξέλθουν στο συνεχώς αυξανόμενο κόστος ζωής.

Τετρακόσιοι συνάδελφοι και συναδέλφισσες εδώ, άλλοι τόσοι στην Αθήνα, στην Πάτρα, και στα άλλα τμήματα τηλεφωνικών κέντρων του ΟΤΕ, νέοι, φοιτητές που για κάποιο λόγο, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο, χρειαζεται να δουλέψουν - σήμερα στον Ο.Τ.Ε. , αύριο σε μια πιτσαρία, σε ένα φροντιστήριο ή μοιράζοντας φυλλάδια- πάντα προσωρινά και ψάχνοντας για κάτι καλύτερο, κομματιάζουν την καθημερινότητά τους φυλακισμένη στα εργασιακά κάτεργα του ΟΤΕ.

Και σαν να μη φτάνει ο εκβιασμός της μισθωτής εργασίας ταυτόχρονα τα αφεντικά της επιχείρησης εξαπολύουν διώξεις (απειλές απολύσεων, αλλαγές ωραρίων, άρνησης απόδωσης αδειών, προσωπικές επιθέσεις, πιέσεις για αύξηση παραγωγικότητας) σε όσους αρνούνται να τα δεχτούν όλα αυτά σκύβοντας το κεφάλι(π.χ. σε όσους έχουν συνδικαλιστική δράση) και απειλούν τους υπόλοιπους.

Αυτή η επίθεση δεν είναι τυχαία. Είναι ενταγμένη στη συνολική μεταρρύθμιση που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στον ΟΤΕ, με αλλαγή του εσωτερικού κανονισμού, πλήρες ξεπούλημα, εντατικοποίση και ελαστικοποίση των εργασιακών σχέσεων, χτύπημα του συνδικαλισμού, κατά τα πρότυπα της ελεύθερης (ανταγωνιστικής) αγοράς).
Όμως αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μόνοι τους. Οι φοιτητές που βγαίνουν στους δρόμους δεν αγωνίζονται εγλωβισμένοι στη μερικότητα των δικών τους αιτημάτων αλλά συνδέονται και με αγώνες σε άλλους κοινωνικούς –εργασιακούς χώρους. Αυτός είναι άλλωστε και ο μόνος τρόπος ο φοιτητικός αγώνας να έχει αποτελέσματα.

«Ο χρόνος μας δεν είναι πια ανθρώπινος – φυσικός, ερωτικός, πολιτιστικός, ιστορικός – αλλά μόνο παραγωγικός. Ενώ είμαστε ελεύθεροι, ο χρόνος μας είναι σκλάβος. Αλλά τι είναι η ζωή μας χωρίς τον χρόνο μας; Το πραγματικό πρόβλημα σήμερα είναι ότι δεν έχουμε χρόνο. Τι σημαίνει; Είναι παρανοϊκό οι άνθρωποι να λένε ότι δεν έχουν χρόνο, αλλά το νόημα αυτής της δήλωσης είναι πολύ βαθύ. Είμαστε λοιπόν ελεύθεροι αλλά δεν έχουμε χρόνο. Η γλώσσα όμως χρειάζεται χρόνο. Τα συναισθήματα, η αγάπη, η πολιτική οργάνωση, όλα αυτά χρειάζονται χρόνο. Είμαστε ελεύθεροι αλλά είμαστε ένα τίποτα. Αυτό είναι το παράδοξο που διαβρώνει την ικανότητα να παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Αυτό δείχνει ότι δεν έχουμε πια τη δυνατότητα να βιώσουμε το χρόνο μας ως κάτι απτό, πραγματικό, ερωτικό, ως κάτι δικό μας. Δεν είναι πια δικός μας ο χρόνος. Η ζωή μας είναι κάτι πέρα από εμάς.
Μήπως με χρειάζονται; Δεν βγάζω απλώς το χαρτζιλίκι μου, είμαι εργαζόμενος εκεί, κερδίζουν από μένα. Είμαστε εργαζόμενοι «προσωρινοί» και «ημιαπασχολήσιμοι», που αποτελούμε όμως ήδη ένα πολύ μεγάλο ποσοστό συνολικά των εργαζομένων στον Ο.Τ.Ε. (~15%) και που βγάζουμε πολύ μεγάλο ποσοστό δουλειάς, και μάλιστα σε ένα πόστο κουραστικό, αλλοτριωτικό και εξαιρετικά εντατικοποιημένο. Είμαστε εργαζόμενοι με τις δικές μας ανάγκες και συμφέροντα, που δεν ταυτίζονται με αυτά της εργοδοσίας. Ο Ο.Τ.Ε. δεν είναι η «μεγάλη μας οικογένεια», που ήρθε να προσφέρει ένα χαρτζιλίκι σε φοιτητές που το χρειάζονται, αλλά ο εργοδότης μας, μια μεγάλη κερδοφόρα επιχείρηση, η οποία αποκομίζει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό κέρδους από την εργασία μας (υπολογίστε το: από μια μέση μέρα ενός εργαζόμενου στο 11888 πχ, ο Ο.Τ.Ε. εισπράττει το τετραπλάσιο από την αμοιβή μας […]Δεν είμαστε ο καθένας μόνος του απέναντι στην εργοδοσία και τους προϊσταμένους Είμαστε συνάδελφοι, έχουμε κοινές ανάγκες και κοινές αγωνίες. Έχουμε το δικαίωμα – αλλά και την υποχρέωση – να συζητάμε και να συναποφασίζουμε για όλα αυτά, να διεκδικούμε και να υπερασπιζόμαστε από κοινού την ίδια την ύπαρξη μας.»

[απόσπασμα από προκήρυξη έκτακτων εργαζομένων φοιτητών]

Να σταματήσουν τώρα οι διώξεις σε εργαζόμενους φοιτητές
Καμία επίθεση σε συνδικαλιστικές δράσεις.

Φοιτήτριες/Φοιτητές
Εργαζόμενοι/ες στα τηλεφωνικά κέντρα του Ο.Τ.Ε.
Αλληλέγγυοι/ες