Μια οφειλόμενη απάντηση στους Απ. Δοξιάδη, Π. Μάρκαρη και Τ. Θεοδωρόπουλο.

Να φτύσω μου ΄ρχεται

Να φτύσω μου ΄ρχεται

Το κάθε μάρμαρο- γαλίφη

Μαγιακόφσκι, Μ΄ όλη μου τη φωνή

Αφού αναγνωρίζουν το καθεστώς της οικονομικής ολιγαρχίας, όπου οι αφέντες του πλούτου, τα ελεγχόμενα και ιδιόκτητα ΜΜΕ, η πολιτική ελίτ, η δικαστική τήβεννος, το εκκλησιαστικό σκήπτρο, και η καλοπληρωμένη γραφίδα των “διανοουμένων” διαπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι οικονομικών και όχι μόνο συμφερόντων, ως την γνήσια και ιερή δημοκρατία, εγκαλούν τους κρατούντες γιατί “μοιάζουν ανίκανοι να αντιδράσουν στην έμπρακτη αμφισβήτηση βασικών κανόνων της δημοκρατίας…”.

Αμέτοχοι στο κίνημα, αμέτοχοι και αδαείς της καθημερινότητας εκατομμυρίων πληβειών, δεν αντιλαμβάνονται και δεν κατανοούν την “ξύλινη και κοινότυπη γλώσσα” των εξεγερμένων. Δεν κατανοούν και δεν νιώθουν τις ξύλινες λέξεις των εξεγερμένων, όπως δεν δακρύζουν τα μάτια τους από τα δακρυγόνα. Περνάνε ξώφαλτσα από τα αυτιά τους ξύλινες λέξεις όπως- δολοφονία, εκμετάλλευση, αυθαιρεσία, εξευτελισμός, μεροκάματο, ανασφάλιστος, εργατικό ατύχημα, τράφικινγκ, εγκλεισμός, ελεύθερος χρόνος, δημόσιος χώρος, κρατική καταστολή, απολύσεις, μπράβοι, ρατσισμός, αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια……γιατί αυτό είναι το λεξικό της εξέγερσης, της κάθε εξέγερσης που ποτέ τους δεν το άνοιξαν.

Σαν γνήσιοι απολογητές ενός συστήματος οικονομικής ολιγαρχίας που έχει βρει τον τρόπο να καθαγιάζεται μέσα στην κολυμπήθρα των βουλευτικών εκλογών με νονούς όσους κατέχουν το χρήμα και την εξουσία, αναγνωρίζουν το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης σε όσους ήδη το κατέχουν και το αρνούνται από τους εξεγερμένους. Κατά τους τρεις διάσημους συγγραφείς το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου αναγνωρίζεται σε αυτούς που η εξουσία, κρατική και οικονομική, έχει ήδη παραχωρήσει τα μικρόφωνα των ραδιοφώνων, τις κάμερες των τηλεοράσεων, τις σελίδες των εφημερίδων, τις σκηνές των θεάτρων, την ζεστή αγκαλιά των εκδοτών και των καναλαρχών. Οι υπόλοιποι πρέπει να σωπάσουμε, να ακούμε και να βλέπουμε (εκεί μας έταξαν) , αλλιώς παραβιάζουμε το δικαίωμα της έκφρασης όλων των παραπάνω. Ξεχνάνε όμως οι “τρεις σωματοφύλακες” της ελεύθερης έκφρασής ότι το δικαίωμα που δεν έχει καθολικό χαρακτήρα μετατρέπεται σε προνόμιο.

Αυτό το προνόμιό τους υπερασπίζονται οι “τρεις σωματοφύλακες” και όχι το καθολικό δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης. Πιο πολύ τους νοιάζει να μπορούν να “απολαύσουν” την θεατρική παράσταση και ένα καθαρό φουαγιέ, παρά το δικαίωμα έκφρασης των φοιτητών, των μαθητών, των εργαζομένων, των ανέργων, των μεταναστών, των φυλακισμένων, όλων όσων δεν έχουν πρόσβαση στα μέσα του δημόσιου διάλογου. Δεν δίνουν δεκάρα για όλους αυτούς που υφίστανται καθημερινά την βία της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, την οποία άλλωστε με τόση θέρμη υπερασπίζονται.

Τα υπόλοιπα είναι ανερυθρίαστα λογύδρια για φιλολογικά τσάγια, όσων βιάστηκαν να αναγγείλουν- “η τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο”

Η τέχνη είναι αλλού, φοράει το βρεγμένο σάλι της Ρόζας και ξεχύνεται στους δρόμους της Αθήνας!