Μια πρωτη τοποθετηση

Μία βασική διαπίστωση

Η ένταση της επίθεσης, η πολύπλευρη βαρβαρότητα της κυβερνητικής πολιτικής, του συστήματος, του ιμπεριαλισμού, αποτελεί τη βάση της έντασης των ταξικών αντιθέσεων, της ίδιας της ταξικής πάλης. Μαζικά και μαχητικά, τμήματα της νεολαίας, του λαού (των λαών), βγαίνουν στο δρόμο, στον αγώνα, διαδηλώνουν την οργή τους, αναζητούν απαντήσεις απέναντι στην επίθεση, αναζητούν μέλλον και προοπτική για τη ζωή τους. Αυτό είναι το φόντο των τελευταίων χρόνων, αυτό είναι και το φόντο της έκρηξης του Δεκέμβρη, αυτό είναι το φόντο των αγροτικών μπλόκων.

Ταυτόχρονα –και αυτή η επισήμανση λείπει από τις κυκλοφορούσες αναλύσεις– οι αγώνες αυτοί δεν συναντούν μια αξιόμαχη, αγωνιστική, επαναστατική Αριστερά, συνδεδεμένη με τις μάζες ,γιατί αυτή δεν υπάρχει!

Στο έδαφος της πραγματικότητας μετριόμαστε όλοι. Το ξέσπασμα της νεολαίας του Δεκέμβρη έσπασε προβλέψεις, διέλυσε «σταθερές», έβγαλε τη γλώσσα στα επιτελεία του συστήματος, στρίμωξε τη συμβιβασμένη αριστερά που περίμενε ήσυχα-ήσυχα τις εκλογές, προσπέρασε και όλες τις δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα. Η ταξική πάλη είναι αυστηρή με όλους. Είναι πραγματική.

Το γεγονός ότι το ξέσπασμα αυτό «υπερφαλάγγισε» και το σύνολο των δυνάμεων που δρουν στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά είναι πιστεύουμε μια τίμια διαπίστωση, που σχετίζεται με το ζήτημα που κουβεντιάζουμε.

Είναι βασικό «καθήκον» η σύνθεση και η συγκρότηση μιας τέτοιας αγωνιστικής, επαναστατικής Αριστεράς μέσα στην πάλη και στο κίνημα. Αυτή η έλλειψη δεν προέκυψε χθες, έχει ιστορία δεκαετιών και η αντιμετώπισή της σε όλα τα επίπεδα έχει συγκεκριμένα προαπαιτούμενα, δοκιμασίες, συγκρούσεις που δεν μπορούν να «ολοκληρωθούν» τον άλλο μήνα, στις επόμενες εκλογές. Κυρίως δεν μπορεί να αναπτυχθεί αυτή η διαδικασία με τις εκλογές, με την υπαγωγή του κινήματος σε αυτές! Ουτε μπορεί να απαντηθεί με την «εκβιαστική» (έξω δηλαδή από τα αποτελέσματα της ταξικής πάλης) δημιουργία «πόλων» σύνταξης «ολοκληρωμένων προγραμμάτων» και αντίστοιχων τακτικών που μπορεί βραχυπρόθεσμα να τροφοδοτούν την αυταπάτη ότι «επιτέλους άνοιξε ο δρόμος» αλλά τελικά ανακυκλώνουν τις απογοητεύσεις και τα αδιέξοδα.

Αρκεί να δει κανείς την κατάσταση της εργατικής τάξης, για να αντιληφθεί ότι η «συγκρότηση για τον εαυτό της» προϋπόθεση για την ανασύνθεση της αριστεράς μέλλεται και απαιτείται να γίνει για να κατανοήσει πως η υπόθεση της Αριστεράς δεν μπορεί να απαντηθεί –έστω σ’ έναν σημαντικό βαθμό– με κάποιο «γρήγορο κόλπο» και με βάση το… εκλογικό πρόγραμμα του συστήματος.

Βασικά μέτωπα

Τα βασικά μέτωπα πάλης όπως τα διαμορφώνει η πραγματικότητα είναι κατά τη γνώμη μας συνοπτικά τα εξής:

- Πάλη ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό (ΗΠΑ-ΕΕ), στις ξένες βάσεις και τα ιμπεριαλιστικά σχέδια που δολοφονούν λαούς και καταστρέφουν χώρες.

- Αντίσταση στην επίθεση του κεφαλαίου, επίθεση που θα ενταθεί το αμέσως επόμενο διάστημα που θα ζήσουμε μια τεράστια εκστρατεία μεταφοράς της καπιταλιστικής κρίσης στα συνήθη θύματα. Το ζήτημα αυτό συμπεριλαμβάνει μια σειρά ζητήματα που σχετίζονται με την ανεργία, με τις απολύσεις, με τους μισθούς, με τις εργασιακές σχέσεις κ.α.

- Αντίσταση στην κρατική καταστολή και την περιστολή των ελευθεριών, που θα πάρει κατακλυσμιαίες διαστάσεις την περίοδο που ανοίγει.

Πιστεύουμε ότι το σύνολο των δυνάμεων που θέλουν να συμβάλουν στην οικοδόμηση κινήματος πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα ζητήματα με κάποια βασικά στοιχεία πολιτικής κουλτούρας:

1. Με ψύχραιμη και ειλικρινή ανάλυση των δεδομένων, των δυνατοτήτων και των αδυναμιών.

2. Με λογική και τακτική όσο το δυνατόν μονιμότερης κοινής δράσης και συνεννόησης, μακριά από λογικές ηγεμονισμών, «υγειονομικών ζωνών» και αποκλεισμών.

3. Με συνείδηση ότι τελικά κριτής δεν είναι ο μικρόκοσμος της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς αλλά η συμβολή στην ταξική πάλη και τους αγώνες που θα συνεχίσουν να ξεσπάνε.

4. Με την παραδοχή ότι οποιαδήποτε συγκρότηση της επαναστατικής Αριστεράς δεν μπορεί να γίνει έξω από την ανάγκη απάντησης των καθηκόντων που θέτει σήμερα η ταξική πάλη.

5. Με πλήρη συνείδηση ότι ο καπιταλισμός είναι σε μια φάση που δε σηκώνει μεταρρυθμίσεις και εξανθρωπισμούς και άρα προτάσεις διαχείρισής του δεν έχουν καμία υλική βάση.

Κοινή δράση

Έχουμε λοιδορηθεί από άλλες εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις ότι είμαστε η «οργάνωση που κάνει μία πρόταση κοινής δράσης τη βδομάδα». Είναι φανερό απ’ όλα που αναφέραμε παραπάνω ότι σε αυτό το μοτίβο θα συνεχίσουμε γιατί αυτό πιστεύουμε ότι:

1. Αντιστοιχεί στα σημερινά πιεστικά καθήκοντα.

2. Δεν μπορεί να ξεπεραστεί (το στάδιο της κοινής δράσης) και να δώσει μεταφυσικά τη θέση του σε συγκροτήσεις άλλου επιπέδου και ποιότητας.

Άλλωστε θα πρέπει να μας απαντηθεί πώς γίνεται οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς να αδυνατούν να δώσουν ένα ενιαίο ραντεβού για πορεία αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, να δυσκολεύονται και να καθυστερούν τόσο να οργανώσουν μια πορεία για την απελευθέρωση των συλληφθέντων του Δεκέμβρη (τα προφανή δηλαδή) αλλά την ίδια ώρα να είναι έτοιμες για «μεγαλύτερα πράγματα». Ούτε και θα κρύψουμε την ενόχλησή μας για μια σειρά πρωτοβουλίες από τις οποίες με διάφορους τρόπους ουσιαστικά αποκλειόμαστε.

Θα πρέπει ακόμα να δηλώσουμε ότι είμαστε αρκετά πεισμένοι πως –παρά τις αντίθετες επιβεβαιώσεις- στο πίσω μέρος του μυαλού αρκετών από τους διοργανωτές της εκδήλωσης στις 31/1 , βασικό άγχος αποτελούν οι εκλογές και η καταγραφή της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς σε αυτές.

Και αυτό το θεωρούμε ουσιαστικά υποταγή στους συσχετισμούς που αντί να βοηθάει ένα αγωνιστικό δυναμικό να αντιληφθεί τα σημερινά προβλήματα, το οδηγεί σε μια «αριστερή» εκδοχή κοινοβουλευτικών αυταπατών.

Σαν επίλογος

Μια σειρά αυταπάτες που σε ένα βαθμό υπήρχαν για τη φύση του ιμπεριαλισμού – καπιταλισμού (ακόμα και οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες) βρίσκονται στον αέρα. Οσο όμως δε δημιουργείται σχετικά πειστικά μια αποτελεσματική διέξοδος στο κίνημα που θα αποφέρει και τις πρώτες νίκες, τόσο οι διάφορες αυτές ρεφορμιστικές αυταπάτες θα σέρνονται και θα ανακυκλώνονται.

Αυτή η προφανής πραγματικότητα δείχνει και πάλι με ιδιαίτερη ένταση το πρόβλημα με το οποίο έρχονται αντιμέτωποι οι εργαζόμενοι και η νεολαία – όλο και πιο πιεστικά: Το πρόβλημα της Αριστεράς.

Το ΚΚΕ(μ-λ) σκοπεύει στη συνδιάσκεψή του να συμβάλει στη συζήτηση αυτή. Με αγωνία για τι πρέπει να γίνει. Με κριτική και αυτοκριτική διάθεση. Για να συμβάλουμε στην ενίσχυση της κομμουνιστικής κατεύθυνσης, της μόνης που μπορεί να ανεβάσει τους λαϊκούς αγώνες και να οδηγήσει σε νίκες. Η πρώτη ανοιχτή συζήτηση για το άνοιγμα της 7^ης συνδιάσκεψης της οργάνωσής μας θα γίνει το επόμενο Σάββατο 7 Φλεβάρη στα κτίρια Γκίνη του ΕΜΠ. Κάθε οργάνωση και κάθε συναγωνιστής είναι ευπρόσδεκτος στην εκδήλωση αυτή να συμβάλει με την άποψη και την προσέγγισή του.

q  Κοινή δράση – αντίσταση κάθε μέρα, σε κάθε χώρο για κάθε ζήτημα.

q  Μόνη λύση η ανάπτυξη λαϊκών αγώνων.

«Οι καινούριες εποχές δεν αρχίζουν αμέσως. Ο παππούς μου ζούσε κιόλας στην καινούρια εποχή. Το εγγόνι μου θα ζει ακόμη στην παλιά…. Από τις καινούριες κεραίες μας ήρθαν οι παλιές βλακείες. Η αλήθεια απλώνεται από στόμα σε στόμα»

Μπ. Μπρεχτ

.

Λέει το ΚΚΕ(μ-λ): "Δεν μπορεί να ξεπεραστεί (το στάδιο της κοινής δράσης) και να δώσει μεταφυσικά τη θέση του σε συγκροτήσεις άλλου επιπέδου και ποιότητας."

Η κοινή δράση αφορά ευρύτερες δυνάμεις, αυτό δεν εμποδίζει όμμορες πολιτικά δυνάμεις να συγκλίνουν περισσότερο. Κοινή δράση υπάρχει και με τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό δε σημαίνει ότι σε κάθε πρωτοβουλία για κάτι παραπάνω θα καλείται και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Νομίζω ότι όλη η ουσία βρίσκεται στη φράση:  "Ούτε και θα κρύψουμε την ενόχλησή μας για μια σειρά πρωτοβουλίες από τις οποίες με διάφορους τρόπους ουσιαστικά αποκλειόμαστε".

Όπως είπα και παραπάνω με το ΚΚΕ(μ-λ) υπάρχει κοινή δράση αλλά με το πρόγραμμα και το πλαίσιο αιτημάτων που έχει δεν μπορούν να γίνουν και πολλά παραπάνω. Δεν θα περιμένει η Ιστορία όμως να τα βρούμε όλοι μεταξύ μας για να προχωρήσουμε λιγάκι.

Προς "η τελίτσα του indymedia"

"... αποτελεί εγχείρημα του ΜΕΡΑ-ΕΝΑΝΤΙΑ και ενός κόσμου γύρω από αυτές". Δηλαδή, για να καταλάβω, είναι οικογενειακή τους υπόθεση ή πρέπει να αφορά όλη την αριστερά.

Δεν ξέρω αν προσπαθείς να υπερασπιστείς το εγχείρημα αλλά, κατά τη γνώμη μου, μεγαλύτερο προβοκάρισμα από το σχόλιό σου δε γίνεται.

Προς "ο τελίτσας...."

Φίλε ψυχραιμία! Δεν άρχισαν ακόμα τα σχόλια όλων των οργανώσεων και δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα τα διάφορα "πειράγματα" από διάφορους.

Κάνεις λάθος γιατί βιάζεσαι. Το ΚΚΕ(μ-λ) αλλά και όλες οι οργανώσεις της εξωκοινωβουλευτικής αριστεράς έχουν γράψει πολλές φορές για το εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ. Έχουν ακουστεί απίθανα σχόλια ειδικά για τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Απ' όσο ξέρω, επίσης, δεν έχουν αποκλειστεί οι παρεμβάσεις οργανώσεων που δε συμμετέχουν στο εγχείρημα. Νομίζω, δεν είμαι σίγουρος, έχουν καλεστεί όλοι στη διαδικασία.

Εγώ, πάντως, όταν έμαθα για το εν λόγω εγχείρημα έπεσα από τα σύννεφα. Έχω ακούσει διάφορους από ΜΕΡΑ-ΕΝΑΝΤΙΑ να βρίζουν και να εκφράζονται τόσο απαξιωτικά ο ένας για τον άλλο που ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πως μπορούν όλοι αυτοί να συνυπάρξουν.

Όσο για τους αποκλεισμούς από διάφορες διαδικασίες κινηματικές τις έχουμε βιώσει όλοι. Κάποιοι από τους συμμετέχοντες στο εγχείρημα έχουν ειδικότητα στους αποκλεισμούς!

Πιστεύω απόλυτα πως το άγχος είναι οι εκλογές. Οι ανακοινώσεις βέβαια των συνιστωσών του εγχειρήματος μεγαλεπίβολες, άρα κρατάμε μικρό καλάθι.

Καλή επιτυχία!

Αν κατάλαβα καλά από αυτά που λέει ο redstar, που και καλά δε σχολιάζει την τοποθέτηση του ΚΚΕ(μ-λ) αλλά το κριτικάρει:

Το ΚΚΕ(μ-λ) ξεπεράστηκε πρώτο από το κίνημα του Δεκέμβρης και η ΑΡΑΝ ξεπεράστηκε δεύτερη (η οποία συνδιοργανώνει στο σπορτιγκ). Τρίτη στη σειρά ποια οργάνωση είναι; Το ΝΑΡ, το ΣΕΚ, η ΑΡΑΣ κλπ δεν ξεπεράστηκαν ή σημασία έχει η σειρά που ξεπερνιέται κάποιος; Και με ποιο τρόπο υπολογίζει κανείς τη σειρά; Τώρα για να είμαστε σοβαροί, υπάρχει δύναμη της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που έπαιξε κάποιο σημαντικό ρόλο στο κίνημα; Όχι, απαντώ. Σ' αυτό το σημείο συμφωνώ απόλυτα με την ανάλυση του ΚΚΕ(μ-λ). Ο κόσμος ξεπέρασε τους πάντες. Η μόνη σοβαρή δράση  όλης της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ήταν κατά τη μέρα της γενικής απεργίας στις 10 Δεκέμβρη που και χιλιάδες κόσμου τη στηρίξαμε και πολιτικά στρίμωξε ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ.

Τις ανακοινώσεις διάφορων που καλούν στο σπορτιγκ πχ του ΝΑΡ, τις χαρακτηρίζει πολύ μικρομεγαλισμός. Αυτοί λοιπόν που ισχυρίζονται ότι μπορούν να αποτελέσουν "τον πόλο" της αριστεράς οφείλουν να είναι συγκεκριμένοι και κυρίως ήρεμοι όταν τους γίνεται κριτική. Καταλαβαίνετε τι έχετε να ακούσετε αν το εγχείρημά σας φάει τα καύσιμά του στις πρώτες εκλογές;

Την περίοδο του ασφαλιστικού ΜΕΡΑκαι ΕΝΑΝΤΙΑ δεν είχαν κοινή δράση, το Δεκέμβρη εγώ δεν είδα, για τους αγρότες ούτε...

Και όταν λέω κοινή δράση εννοώ κοινή δράση και όχι κοινές ανακοινώσεις σαν αυτές που είδαμε την τελευταία περίοδο. Κοινή δράση που να μπορεί να συσπειρώνει κόσμο, να παίζει ρόλο στις εξελίξεις και στο κίνημα κλπ, και όχι αποφασίζουμε κάποιοι να στρίψουμε από το ίδιο σημείο.

Να προσθέσω κάτι ακόμη.

Διαβάζοντας τις ανακοινώσεις όσων καλούν στο σπορτιγκ αλλά και την ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ) καταλαβαίνω τα εξής:

α) και οι δυο πλευρές αναδεικνύουν το ζήτημα της αριστεράς και την ανάγκη συγκρότησής της.

β) διαγράφονται ξεκάθαρα και συγκρούονται δυο διαφορετικές λογικές για το πώς μπορεί να ανασυγκροτηθεί η αριστερά. Και η γραμμή του σπορτιγκ είναι συγκεκριμένη και η άποψη του ΚΚΕ(μ-λ) επίσης.

Υπάρχει επίσης η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ και η γραμμή του ΚΚΕ.

Πιθανό να εμφανιστεί και άλλη άποψη.

Μακάρι οι διαδικασίες που ανοίγουν να είναι το έναυσμα για το άνοιγμα μιας συζήτησης και μιας διαδικασίας που να αφορά κόσμο, το κίνημα και να επιστρέφει και να ανατροφοδοτεί τις όποιες δράσεις.

Ας αφήσουμε τις προβοκάτσιες απ' έξω.

Στάσου ρε φίλε redstar.

Επειδή παρακολούθησα όσο μπορούσα τις διαδικασίες κατά τη περίοδο του Δεκέμβρη. Τα γεγονότα δεν είναι έτσι όπως τα λες, να μην τα μπερδεύεις με τα συμπεράσματα.

Παραθέτω κάποια και μπορείς, φυσικά, να τα διαψεύσεις.

α) Δεν ήταν όλες οι συνιστώσες που καλούν στο σπόρτιγκ στο ίδιο κέντρο αγώνα (δε μου άρεσε ποτέ ο όρος αυτός). Εκτός τη Νομική υπήρχε και το Πολυτεχνείο. (Άσε που υπήρχε και η ΑΣΟΕ και η ΓΣΕΕ). Ο καθένας για τον εαυτό του φιλοδοξούσε να παίξει το κέντρο αγώνα και υπήρχαν και ανταγωνισμοί, που δεν κρυβόταν άλλωστε. Δεν μπαίνω επί της ουσίας σε κριτική του κάθε επιμέρους κέντρου. Θα προτιμούσα ένα ενιαίο σχήμα (θα μπορούσε να υπάρχει ως αναφορά με κάποιο χώρο) που να χωρά όλα τα κομμάτια του Δεκέμβρη; Ποιος φταίει που δεν υπήρξε κάτι τέτοιο; Προσωπικά δε  με κάλυψε ούτε η νομική ούτε το πολυτεχνείο και γνωρίζω πολύ κόσμο που απογοητεύτηκε αφού πρώτα τα παρακολούθησε όλα, ναι όλα.

β) Το ΚΚΕ(μ-λ) συμμετείχε σε όλες τις διαδηλώσεις και πορείες. Μήπως το μπερδεύεις με το ΜΛΚΚΕ που έδειξε κάποια δυσταχτικότητα;

γ) Γνωρίζω πολλους πολιτικούς χώρους, και από αυτούς που συμμετέχουν στο σπόρτιγκ, που ήθελαν να μπουν αιτήματα εργασιακά από διάφορους κλάδους και φυσικά οι φοιτητές να προβάλλουν τα δικά τους ιδιαίτερα αιτήματα. Άλλου είδους συζήτηση αν τα αιτήματα θα έπρεπε να είναι εκείνα ή τα άλλα. Κι εγώ πιστεύω, πως πέρα από τα ζητήματα της κρατικής καταστολής, έπρεπε να μπουν και άλλα. Αν διαφωνείς με τη λογική αυτή είναι άλλο πράγμα και εντελώς διαφορετικό αν θα έπρεπε πχ στους φοιτητές να μπαίνει με ιδιαίτερη έμφαση ο νόμος πλαίσιο. Αν κατάλαβα καλά εσύ διαφωνούσες να μπαίνει με έμφαση από τους φοιτητές ο νόμος πλαίσιο.

Δεν είναι σωστό να λέμε πράγματα που δεν ισχύουν. Εγώ πχ διαφωνώ κάθετα με την πολιτίκή και την τακτική του ΣΕΚ. Θα κάνω κριτική γι' αυτά και νομίζω πως έχω αρκετά επιχειρήματα. Γιατί να το προβοκάρω λέγοντας ανακρίβειες πχ ότι εξαφανίστηκε από το κίνημα του Δεκέμβρη; Δικιά μου αδυναμία δεν θα ήταν;

Κάθε οργάνωση έχει την πολιτική της άποψη άρα και την τακτική της. Μείνε σ' αυτά, άκου τι λένε και κάνε την κριτική σου.

ένα τελευταίο σχόλιο για σήμερα γιατί έχω και δουλειές.

Προς ΝΑΡίτη

Γράφεις ουσιαστικά πως ο αναρχικός χώρος και το ΚΚΕ(μ-λ) έχουν κοινές λογικές. Το βρίσκω συναρπαστικό, τι να σου πω. Δε συμφωνώ καθόλου μαζί σου αλλά ας σου απαντήσουν οι αναρχικοί και το ΚΚΕ(μ-λ).

Στην αντιπαράθεσή σου με το ΚΚΕ(μ-λ) για την κοινή δράση που το κατηγορείς για σεκταρισμό επειδή έχει διαφορετικά σχήματα σε μια σειρά χώρους τρομάζεις πολύ κόσμο. Δηλαδή κοινή δράση σημαίνει κοινό σχήμα και ενότητα της πρωτοπορίας(ποιας πρωτοπορίας); Ευχαριστώ δε θα πάρω. Απ' όσο ξέρω και το ΣΕΚ παρεμβαίνει στους φοιτητές ως ΓΕΝΟΒΑ και δεν έχετε πρόβλημα (για μένα καλά κάνει και παρεμβαίνει όπως θέλει)

Η φράση "κοινή δράση" σημαίνει πως υπάρχουν διαφορετικές απόψεις και διαφορετικές παρατάξεις και οργανώσεις. Δεν κάνουμε κοινή δράση με τον εαυτό μας.

Πόσες αντιφάσεις κρύβουν οι ενότητες!

   Καταρχήν για να μπαίνουν και κάποια πράγματα στη θέση τους από όσο γνωρίζω το κκε (μ-λ)και το Μ-Λ κκε ΔΕΝ καλέστηκαν στην εκδήλωση στο σπόρτινγκ όταν αυτή ανακοινώθηκε,  ούτε βέβαια και καλέστηκαν να συνδιοργανώσουν απ’οτι ξέρω, όμως πρόσφατα καλέστηκε το κκε(μ-λ) να χαιρετήσει τη διαδικασία. Δεν ξέρω πια λογική και ποιανής οργάνωσης ξεπεράστηκε πρώτη αλλά είμαι 100 τις 100 σίγουρος πως η πλειοψηφία του χώρου της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στάθηκε αναντίστοιχη των περιστάσεων ενδεικτικό είναι το κλίμα προεπαναστατικής περιόδου που καλλιεργούνταν από τη μία (κάτω η κυβέρνηση, εξέγερση, ιστορία ερχόμαστε κ.λ.π.)και από την άλλη εκλογές και κοινά εκλογικά σχήματα, κέντρα αγώνα πολυδιάσπαση (νομική, πολυτεχνείο) και τεράστια αδυναμία να μετατρέψει όλη αυτή την εκρηκτική κατάσταση σε ΠΟΛΙΤΙΚΟ αγώνα (πως να μπορέσει άλλωστε όταν το μόνο που έβλεπε τον Δεκέμβρη στους δρόμους δεν ήταν λαός που διαδήλωνε, αλλά ψήφοι που δεν ήξεραν ποιο εκλογικό σχήμα θα στηρίξουν)

   Για τα κέντρα αγώνα εγώ προσωπικά δεν θα συμμετείχα σε κανένα γιατί θεωρώ τεράστιο καπέλο αποφάσεις που έχουν διαμορφωθεί από τα πριν από δυνάμεις,  να γίνονται αποφάσεις συντονιστικών και αυτές μετά να πηγαίνουν σε συλλόγους και σωματεία σαν προτάσεις, τάχα μου, ανεξάρτητες για ψήφιση, ενώ η λογική της αμεσοδημοκρατίας είναι ακριβώς η αντίθετη (σύλλογος και μετά συντονιστικό όπου εκεί συνδιαμορφόνονται οι αποφάσεις )

  Για την κοινή δράση (στα πλαίσια τουλάχιστον της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς), θεωρώ τεράστιο πολιτικό άλμα αλλά και μεταφυσική το γεγονός ότι κοινή δράση για το ασφαλιστικό δεν υπήρχε, κοινή δράση για το άρθρο 16 δεν έγινε γιατί οι δυνάμεις τα σπάσανε (κάποιοι θελαν να συμφωνήσουν οι δυνάμεις σε ένα εργατικό σοσιαλιστικό σύνταγμα για να γίνει κοινή δράση ), κοινή δράση για το παλαιστινιακό δεν έγινε, για τους αγρότες ούτε κ.ο.κ. αλλά  κάποιοι να νοιώθουν πολύ άνετα να προσπερνούν αυτό το γεγονός και να φτιάχνουν σχήματα εκλογικά και μη που έχουν υποτίθεται βαθύ πολιτικό πλαίσιο .Δηλαδή εδώ λέμε ότι κόμματα ολόκληρα δεν συμφωνούν στο να κάνουν μια κοινή πορεία αλλά  παρόλα αυτά συμφωνούν στο να κατέβουν στις εκλογές ή να κάνουν κοινά σχήματα . Και προφανώς δεν είναι σεχταρισμός το γεγονός ότι οι σύντροφοι του κκε(μ-λ) δεν μπαίνουν στις παρεμβάσεις σε λίγο θα τους πούνε κάποιοι  οπορτουνιστές επειδή δεν ψηφίζουν ΜΕΡΑ ή ΕΝΑΝΤΙΑ .

 Τέλος για το ότι ξεπεράστηκαν κάποιες  απόψεις, πρώτα απ’ολα ξεπεράστηκε η άποψη που έλεγε να πέσει η κυβέρνηση πρώτα από τον κόσμο και έπειτα έφαγε και πισόπλατη μαχαιριά από όλες αυτές τις δυνάμεις που την είχαν παντιέρα μέσα στο Δεκέμβρη και τώρα πια δεν την αναφέρουν ούτε σε μισή προκήρυξη (για να είμαι δίκαιος νομίζω το ΣΕΚ είναι το μόνο που την υποστηρίζει ακόμα  αλλά δεν μετράει γιατί πρέπει να είναι κάτι σαν μόνιμο αίτημα ), δεύτερον ξεπεράστηκε (με τα ως τώρα δεδομένα τουλάχιστον για το μέλλον δεν μπορώ να ξέρω) και η άποψη του κκε(μ-λ) που έλεγε ότι όλη αυτή η οργή και η αγανάκτηση  πρέπει να γίνει ουσιαστική πάλη και να αναδειχθούν όλες οι αιχμές του κάθε χώρου (νόμος πλαίσιο, ασφαλιστικό κοκ)και να συνολικοποιηθούν σε ένα κίνημα αντίστασης και ανατροπής της πολιτικής του συστήματος . Δυστυχώς όμως δεν ξεπεράστηκε από τις δυνάμεις η λογική που ψάχνει λύσεις για το πρόβλημα της αριστεράς έξω από το πεδίο της ταξικής πάλης αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο καταφέρνει να προσπερνάει όλες τις δυσκολίες  που προκύπτουν και να έχει έτοιμη την απάντηση εν όψη εκλογών και μάλιστα ευρωεκλογών

Να ξεκαθαρίσω κάτι. Συμφωνώ με τη λογική του ΚΚΕ(μ-λ) για το πώς θα πρέπει να βλέπουμε το ζήτημα της συγκρότησης της αριστεράς. Πιστεύω, ακόμη, (και το εύχομαι) πως το εγχείρημα του σπορτιγκ θα δείξει τα όρια της γραμμής αυτής για την αριστερά. Νομίζω, δεν μπορώ να το πω σίγουρα γιατί είναι ακόμη νωρίς, ότι δεν έχει ενθουσιάσει τόσο πολύ ανέντακτο κόσμο. Πιο πολύ κινητικότητα έβλεπα στο προηγούμενο εγχείρημα με το ΕΝΑΝΤΙΑ.

Βλέπω ήδη τη δικαιολογία αν δεν πάει καλά το δημιούργημα του σπορτιγκ. Μας πολέμησαν ... οι άλλοι.  Σοβαρά; Ας υποθέσουμε κάτι που δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα, ότι δηλαδή το σχήμα που θα προκύψει από το σπόρτιγκ (μάλλον είναι ήδη έτοιμο) στις ευρωεκλογές "σαρώνει" σε ψήφους και ξεπερνάει τις άλλες εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις πχ το ΜΛΚΚΕ (το ΚΚΕμ-λ δεν συμμετέχει σ' αυτές). Απαντάμε, έτσι, στο ζήτημα της αριστεράς; Εύχομαι μόνο να μη δω τους ανόητους ηγεμονισμούς (ποιον αλήθεια ηγεμονεύουν;) που χαρακτηρίζει όλους όσοι δεν έχουν επίγνωση ή αγνοούν τους γενικότερους συσχετισμούς. Γιατί στα πλαίσια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, στην οποία ανήκει και ανέντακτος κόσμος, ηγεμονισμός σημαίνει αποκλεισμός των άλλων.

Ομολογώ, επίσης, πως δεν μπορώ να αντέξω άλλες χαρταπιάδες και ολοκληρωμένα πλαίσια. Σ' αυτά το ΚΚΕ είναι αξεπέραστο (και ο ΣΥΡΙΖΑ βέβαια).

Ελπίζω να μην επικρατήσουν λογικές μη συνεργασίας με οργανώσεις που δεν εντάσονται στο σπορτιγκ. Πιστεύω πως είναι τέτοιες οι ανάγκες που θα προκύψουν στους εργασιακούς χώρους το επόμενο διάστημα που είναι αδύνατο κάποιο κομμάτι της εξωκοινωβουλευτικής αριστεράς να κάνει από μόνο του κάτι.

Τέλος, ένα σχόλιο για της Παρεμβάσεις στην εκπαίδευση. Δεν συγκροτούνται μόνο από δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς αλλά και της κοινοβουλευτικής πχ από συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ όπως ΑΚΟΑ κλπ(μ' αρέσει να λέω  συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ κοινοβουλευτικές). Επίσης, γνωρίζω από φίλους μου πως μετά την απεργίας των δασκάλων το 2006 κάποιοι αποχώρησαν διαφωνώντας για τη στάση των Παρεμβάσεων (βασικά σημεία διαφοροποίηση ήταν η συνεργασία με την ΠΑΣΚ και η συμφωνία τους για το κλείσιμο της απεργίας). Αυτά έγιναν ανοιχτά και όχι κρυφά. Αλήθεια, τι θα κάνουν οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που συμμετέχουν στις Παρεμβάσεις στα εκπαιδευτικά συνέδρια; Θα ψηφίσουν Παρεμβάσεις ή την παράταξη του ΣΥΝ; Δεν είναι εύλογη απορία;

Αυτό που σίγουρα δε βοηθά με τίποτα είναι η λογική του φίλου "μ-κκε-λ".

Απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί τύπου "δε γεμίζουν ούτε ταξί" πρέπει να σταματήσουν. Δεν προσφέρουν τίποτε εκτός από εκτόνωση της απογοήτευσης αυτού που τους ξεστομίζει.

σύντροφοι, για να μην ξεφεύγουμε απ' το θέμα, τι θα γίνει με τις ευρωεκλογές;

ενισχύουν οι μάζες δημοσκοπικά, γίνεται προσπάθεα να συγκροτηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Εβαλε ο Θανάσης Διαβολάκος την ουρά του πάλι,

και μας πήρε  ψηφοφόρους μέσα από την αγκάλη.