Αντικρατική-αντικαπιταλιστική συγκέντρωση ενόψει της επίσκεψης Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη

από ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Στις 14/12/18, ο πρωθυπουργός της χώρας Α. Τσίπρας πρόκειται να πραγματοποιήσει ομιλία στο Παλέ ντε Σπορ, προσπαθώντας να κερδίσει έδαφος για τις επερχόμενες εκλογές. Επιχειρώντας να αντιπαρατεθεί στον συντηρητισμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προσπαθεί να βάλει στην ατζέντα του έναν κακώς επιτηδευμένο θεσμικό «αντιφασισμό» (παρόλο που συγκυβερνά με τους ακροδεξιούς ΑΝ.ΕΛ. και συνεχίζει ακατάπαυστα την αντιμεταναστευτική πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, όπως και τις περιοδείες σε ακριτικά νησιά από κοινού με αντιπροσώπους της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής), αλλά και τον υποτιθέμενα «προοδευτικό πατριωτισμό», σε μια τραγελαφική προσπάθεια μονομερούς επανένταξής του στους κόλπους του ταξικού κινήματος. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ως διαχειριστής της κρατικής εξουσίας και πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, που εξοντώνει με αβάσταχτα μέτρα λιτότητας την κοινωνική βάση, που προσφέρει απλόχερα εκδούλευση στον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό μετατρέποντας όλη την επικράτεια σε προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο με απώτερο σκοπό την εξυπηρέτηση των ενεργειακών συμφερόντων μονοπωλιακών ομίλων και την προώθηση των διακρατικών ανταγωνισμών, δεν μπορεί παρά βάσει της υλικής πραγματικότητας που βιώνουν με τον πλέον ειδεχθή τρόπο οι από τα κάτω, να αποτελεί ταξικό εχθρό των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων.

Σε αμιγώς δημαγωγικό επίπεδο, ο πρωθυπουργός της χώρας επιδεικνύει επισήμως το νέο επικοινωνιακό εφεύρημα που σκαρφίστηκε η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ., την περίφημη “έξοδο από τα μνημόνια”, ευελπιστώντας μ’ αυτόν τον τρόπο ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να ανανεώσει τη θητεία του στους κρατικούς θώκους μέσα από την προσπάθεια ανάσυρσης του προκυβερνητικού σοσιαλδημοκρατικού προφίλ του κόμματος, έστω και με λόγια του αέρα. Όλο αυτό το κατασκεύασμα, εκτός από κυνικό, είναι και εξαιρετικά εύθραυστο. Πολύ απλά, διότι αναιρείται από την ίδια την υλική πραγματικότητα της ταξικής υποτίμησης των από τα κάτω, η οποία εντείνεται αδιάλειπτα τα τελευταία 8 χρόνια. Τα νέα μέτρα λιτότητας μπορεί να μην αποκαλούνται, από δω και μπρος, “μνημόνια”, αλλά θα συνεχίζουν να εντείνουν τη ληστρική μεταβίβαση του πλούτου από τη βάση προς την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Η καπιταλιστική βαρβαρότητα εξαπλώνεται σαν το πυκνό σκοτάδι, καταδικάζοντας στην ανέχεια και την υποτέλεια, εις το διηνεκές μάλιστα, τους από τα κάτω. Η διεθνής δημοσιονομική εποπτεία πρόκειται να συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρι το 2060. Η επιτήρηση δεν πρόκειται να λήξει προτού εξοφληθεί το 75% του δημόσιου χρέους, κάτι που συνεπάγεται αιματηρά πλεονάσματα που πρόκειται να επωμιστεί εξ’ ολοκλήρου στις πλάτες της η ίδια η εργατική τάξη. Επιπλέον, η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας ή πιο απλά οι ιδιωτικοποιήσεις θα κρατήσουν μέσω του Υπερταμείου ως το 2114. Ούτε ένας από τους 700 μνημονιακούς νόμους που έχουν ψηφιστεί δεν έχει ανακληθεί και καταργηθεί, ούτε μία από τις 60.000 μνημονιακές διατάξεις, ούτε μία από τις 300.000 υπουργικές και εφαρμοστικές μνημονιακές αποφάσεις. Ας μην ξεχνάμε πάντως πως όλα τα μέτρα λιτότητας των τελευταίων ετών τα έχουν ψηφίσει και με τα δύο χέρια και άλλοι επίδοξοι διεκδικητές της κυβερνητικής κουτάλας, που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την απρόσκοπτη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Αρκεί να κάτσει λίγο και να θυμηθεί κάποιος τι επακολούθησε όλες αυτές τις φορές που προαναγγέλθηκε στο παρελθόν η έλευση της πολυπόθητης ανάπτυξης: κλιμάκωση της ολομέτωπης επίθεσης στην εργασία, την ασφάλιση, τις κοινωνικές ελευθερίες, το περιβάλλον και τα κοινωνικά αγαθά. Μετά τις μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις περικοπές σε όλες τις δημόσιες παροχές, την σταδιακή κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, την αύξηση της φορολογίας, την αύξηση τιμών σε βασικά αγαθά, ήρθε η αλλαγή στο ασφαλιστικό σύστημα, ήρθε το πετσόκομμα της κοινωνικής ασφάλισης, οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας και η προσπάθεια να καταργηθεί το δικαίωμα της απεργίας αμφισβητώντας τα συλλογικά όργανα των εργατών. Τα εργασιακά κάτεργα καταλαμβάνουν πλέον ολοένα και περισσότερο χώρο στη σύγχρονη εργασιακή πραγματικότητα. Τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας, οι απλήρωτες εργατοώρες, η επισφαλής και εντατικοποιημένη εργασία -ανασφάλιστη ως επί το πλείστων- και η απουσία μέτρων ασφαλείας, εξοντώνουν τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά τους εργαζόμενους σε καθημερινή βάση.

Θα ήταν λάθος να πιστέψει κανείς ότι τα παραπάνω είναι μεμονωμένα περιστατικά, άτυχες στιγμές η “ασυνείδητα αφεντικά”. Ή ότι είναι μια “δύσκολη φάση” που όλοι πρέπει να “κάνουμε θυσίες” στο δρόμο προς την πολυπόθητη ανάπτυξη. Όλα τα παραπάνω είναι η ανάπτυξη. Μόνο που είναι η ανάπτυξη της κερδοφορίας των αφεντικών και επιτυγχάνεται μόνο με τις θυσίες των εργατών/τριών. Γι’ αυτό άλλωστε το λέμε Κεφάλαιο: κάποιος καρπώνεται και συγκεντρώνει, τα κέρδη που προκύπτουν από την εργασία κάποιου άλλου. Τώρα το τραγικό φυσικά είναι, ότι αυτοί οι τύποι που ταΐζονται από τον ιδρώτα και το αίμα μας, κατάφεραν -χωρίς και πολύ κόπο είναι η αλήθεια- να μας πείσουν ότι το συμφέρον μας ταυτίζεται με το δικό τους. Ότι η κερδοφορία τους είναι και δικιά μας. Ότι η “παραγωγική ανασυγκρότηση” που σχεδιάζουν και εφαρμόζουν είναι και προς δικό μας όφελος. Τι να πει κανείς, βρίσκουν και τα κάνουν…

Για όσες και για όσους όμως παραμένουν δύσπιστοι ή ακόμα και άπιστοι, το κράτος -ως η πολιτική μορφή του κεφαλαίου- με την συνέχεια που το διακρίνει, και που τόσο περήφανα την διαβεβαίωσε τότε ο πρωθυπουργός, εγγυάται το νόμο (του ισχυρού) και την τάξη (δηλαδή, την επιβολή του). Οι εκκενώσεις καταλήψεων, η αστυνομική καταστολή σε πορείες, η βιομηχανία παραγωγής δικαστικών διώξεων, οι χαλκευμένες δίκες και οι εξοντωτικές ποινές που επιβάλλονται σε αναρχικούς και άλλους αγωνιστές, ακόμα και σε συγγενικά τους πρόσωπα, η «σκλήρυνση» των συνθηκών εγκλεισμού (με πιο εξόφθαλμο παράδειγμα τον προς ψήφιση νέο σωφρονιστικό κώδικα) και η μεθοδευμένη παρακώλυση/παρεμπόδιση στις παροχές αδειών σε πολιτικούς κρατούμενους υπό τον εκβιασμό της δήλωσης πολιτικής μετάνοιας, καταμαρτυρούν την άρρηκτη συναρμογή των συμφερόντων κράτους και κεφαλαίου.

Τη μέρα της ομιλίας του Τσίπρα, ένας εθνικιστικός συρφετός, με διακριτό κομμάτι φασιστών στους κόλπους του, σκοπεύει να κατεβεί στον δρόμο για να διαδηλώσει για το Μακεδονικό. Ο κόσμος του αγώνα, οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι, όλοι και όλες που δεν έχουμε ξεχάσει την κτηνωδία του ιστορικού παρελθόντος, οφείλουμε να αναχαιτίσουμε δραστικά οποιαδήποτε προσπάθεια ανάπτυξης του φασισμού και του κοινωνικού κανιβαλισμού μέσα στον κόσμο της κοινωνικής βάσης. Οφείλουμε να τσακίσουμε τον φασισμό σε όλο το κοινωνικό πεδίο στο οποίο κινούμαστε και ζούμε: στους δρόμους, στη δουλειά, στα σχολεία και τις σχολές, στις γειτονιές μας. Το χρωστάμε σε όσους έπεσαν πολεμώντας τον φασισμό, σε όσους δολοφονήθηκαν από φασίστες, όπως συνέβη και προσφάτως με τον 63χρονο Αλβανό εργάτη γης Πετρίτ Ζίφλε, ο οποίος δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τον 44χρονο νεοναζί Χρυσαυγίτη Δημήτριο Κουρή στα Δραγωτινά Λευκίμμης, στη Νότια Κέρκυρα. Δεν έχουμε καμιά ψευδαίσθηση ότι το τελειωτικό χτύπημα στο φασισμό θα έρθει δια της νομικής οδού από τα χέρια του κράτους, μιας και ο φασισμός είναι όπλο της ίδιας της αστικής τάξης. Είναι ολέθριο σφάλμα να λογίζεται απ’ τους από τα κάτω ο φασισμός ως έκφανση αφέλειας και γραφικότητας ή ως κάτι ευκαταφρόνητο, πόσο μάλλον ότι ηττάται μέσω της παραγκώνισης και της αδιαφορίας. Ο φασισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον καπιταλισμό. Είναι η ύστατη και η πιο επιθετική εφεδρεία του κεφαλαίου που τίθεται προς αξιοποίηση όταν ο καπιταλισμός κλυδωνίζεται εσωτερικά από τις δομικές του κρίσεις. Γι’ αυτό, λοιπόν, ο αγώνας απέναντι στον φασισμό για να είναι συνολικός, οφείλει να είναι ταυτόχρονα αντικρατικός, αντικαπιταλιστικός και διεθνιστικός. Η πάλη ενάντια στον φασισμό και τον εθνικισμό αποτελεί ιστορικό καθήκον της εργατικής τάξης και χρέος για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας από την κατάσταση της αποκτήνωσης στην οποία την έχει υπαγάγει δια του εξαναγκασμού ο καπιταλισμός.

Στις 14/12, καλούμε κάθε καταπιεσμένο/η και εκμεταλλευόμενο/η να κατεβεί στον δρόμο ενάντια στους πραγματικούς ταξικούς του/της εχθρούς, ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο, που συνεχώς υποτιμούν τους όρους εργασίας και διαβίωσής μας, για να πλουτίζουν μέσα από τον δικό μας μόχθο τα ντόπια και υπερεθνικά αφεντικά. Δεν ξεχνάμε ούτε στιγμή πως η λεγόμενη ενότητα για το «καλό της χώρας» και την οικονομική της «ανάκαμψη» και «ανάπτυξη», συνιστά διαταξική υποχώρηση για τους ίδιους μας τους αγώνες και βρίσκει χαμένη μόνο την κοινωνική βάση. Από την άλλη, όταν η εθνική ενότητα ή ο πατριωτισμός αναβαθμίζονται στον σοβινισμό και τον φασισμό, τα συστατικά στοιχεία των οποίων διαθέτουν εξ αρχής σε σπερματικό βαθμό, τότε ανοίγει ο δρόμος για την πιο βάρβαρη και ολοκληρωτική μορφή του καπιταλισμού, για την πιο στρατιωτικοποιημένη εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας, για την πιο αχαλίνωτη μορφή του κοινωνικού δαρβινισμού μέσα από τον φυλετικό νόμο, για ένα απέραντο καθεστώς εξαίρεσης και καταναγκασμού, για εκατόμβες νεκρών προλεταρίων.

Ο καπιταλισμός και ο κρατισμός έχουν, επί αιώνες ολόκληρους, αρκετά αφαιμάξει και εξοντώσει την παγκόσμια εργατική τάξη. Να περάσουμε συντονισμένα και διεθνώς στην αντεπίθεση ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, με όπλα μας την αυτοοργάνωση και την άμεση δράση, την ταξική αλληλεγγύη και τον προλεταριακό διεθνισμό, για την παγκόσμια κοινωνική επανάσταση, τον ελευθεριακό κομμουνισμό, την αναρχία.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΑΧΡΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΜΕ ΟΠΛΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΤΟΝ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟ

ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

19:00, ΚΑΜΑΡΑ

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης – μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας

lib_thess@hotmail.com

libertasalonica.wordpress.com

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License