[πληροφορίες για ασφαλή σύνδεση HTTPS]   [http://gutneffntqonah7l.onion - κρυμμένη υπηρεσία στο δίκτυο Tor]
ειδήσεις | θέματα | δημοσιεύστε | κοινότητα | πληροφορίες | επικοινωνία | υποστήριξη | βοήθεια | rss    

[Athens independent media centre]
Ελληνικά | English

.: ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ :.

επιλέξτε μέσο



Μετάβαση στο άρθρο με αριθμό


Προσπελάστε το αρχείο του IMC-Athens ομαδοποιημένο κατά θεματικές ενότητες


Προσπελάστε τα άρθρα και τις συλλογές πολυμέσων του παλιού IMC-Athens 2005-2006

άρθρα - συλλογές πολυμέσων
.: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ :.
Απολυσεις 2010
συγκεντρωμένες οι απολύσεις του 2010
.: ΠΑΡΤΕ ΜΕΡΟΣ :.
κοινότητα συμμετέχετε ενεργά στην αντιπληροφόριση

IRC
¶μεση συνεννόηση για τρέχοντα νέα

δημοσιεύστε
ανεβάστε ήχους, βίντεο, εικόνες ή κείμενα, κατευθείαν από τον browser σας

ειδήσεις
μέχρι στιγμής κάλυψη διαδηλώσεων και θεμάτων

επικοινωνία

.: ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ :.
98 FM
1431AM
radio revolt
radio katalipsi
radio radiourgia
105fm
Αυτόνομο Ράδιο Ιωαννίνων
Ραδιοφράγματα
raDiopaRasita!
.: ΑΛΛΑ SITE :.
Contra Info
Διαμοιρασμός οπτικοακουστικού και έντυπου υλικού
Skytal.es
.: ΑΛΛΑ IMC(s) :.

www.indymedia.org

Projects
print
radio
satellite tv

Africa
ambazonia
canarias
estrecho / madiaq
kenya
south africa

Asia
japan
india
korea
philippines

Canada
maritimes
quebec

Europe
abruzzo
alacant
antwerpen
athens
austria
barcelona
belarus
bordeaux
bristol
brussels
bulgaria
calabria
emilia-romagna
estrecho / madiaq
euskal herria
galiza
germany
grenoble
hungary
ireland
istanbul
italy
la plana
liege
liguria
lille
linksunten
lombardia
london
madrid
malta
marseille
nantes
napoli
netherlands
nice
northern england
norway
nottingham
oost-vlaanderen
paris/île-de-france
piemonte
portugal
roma
romania
russia
scotland
sverige
switzerland
torun
toulouse
ukraine

Latin America
argentina
bolivia
chiapas
chile
chile sur
cmi brasil
cmi sucre
colombia
ecuador
mexico
peru
puerto rico
qollasuyu
rosario
santiago
uruguay
venezuela

Oceania
aotearoa
melbourne
perth
sydney

United States
arizona
austin
austin indymedia
baltimore
big muddy
binghamton
boston
buffalo
chicago
colorado
columbus
hawaii
houston
hudson mohawk
los angeles
michigan
philadelphia
rochester
rogue valley
saint louis
saint-petersburg
san diego
san francisco
san francisco bay area
santa cruz, ca
seattle
urbana-champaign
washington dc
western mass
worcester

West Asia
beirut
israel
palestine

Topics
biotech

Process
fbi/legal updates
mailing lists
process & imc docs

Athens IMC FORUM

συνεισφέρετε νέο άρθρο | στείλτε το άρθρο με e-mail

Προσθέστε τα σχόλιά σας | Δείτε την αρχική δημοσίευση | Πίσω στις συζητήσεις
1392994
5 ερωτήσεις και απαντήσεις
από /// 12:14, Δευτέρα 16 Απριλίου 2012
θεματικές: Καμμία θεματική

Ομως, όπως και άλλες φορές έχει επισημανθεί από τις στήλες της εφημερίδας μας, η αποχή, μολονότι αποτελεί τη ριζοσπαστικότερη εκλογική συμπεριφορά, μολονότι είναι επιβεβλημένη στη συγκυρία που διερχόμαστε, από μόνη της δεν θα σημάνει τίποτα, αν δεν συνοδευτεί τουλάχιστον από τη συνειδητοποίηση ότι χρειαζόμαστε μια νέα εργατική συλλογικότητα, στηριγμένη πρωτίστως στην πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης

Σε μια πολιτική επικαιρότητα που έχει βυθιστεί εξ ολοκλήρου στο γνώριμο προεκλογικό κλίμα (με τις ιδιαιτερότητες που έχει η τωρινή προεκλογική περίοδος), ας δοκιμάσουμε να θέσουμε ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα και να διερευνήσουμε τις απαντήσεις σΆ αυτά.

1 Ποια είναι η κατάσταση την τελευταία διετία; Εύκολη η απάντηση σΆ αυτό το ερώτημα. Αυτό που στην αρχή παρουσιάστηκε σαν «κρίση χρέους» αποδείχτηκε ότι δεν είναι παρά μια τυπική καπιταλιστική κρίση (στο πλαίσιο της κρίσης του καπιταλισμού παγκόσμια), ιδιαίτερα βαθιά. Κι αυτό που παρουσιάστηκε σαν «αντιμετώπιση της κρίσης χρέους» αποδείχτηκε πως δεν ήταν παρά μια ευκαιρία για επίθεση του κεφάλαιου σε όλα τα μέτωπα. Οχι μόνο στο μέτωπο της σκληρής δημοσιονομικής πολιτικής, μέσω της οποίας εξασφαλίζεται η αποπληρωμή των τοκογλύφων του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου, αλλά και στο μέτωπο της «κινεζοποίησης» της εργατικής τάξης, η οποία έχει πιλοτικό χαρακτήρα για ολόκληρη την ΕΕ.
 
Ακόμη και ο πλέον αδαής αντιλαμβάνεται πως δεν έχει καμιά σχέση με την αποπληρωμή του χρέους το κατέβασμα του βασικού μισθού στα 511 ευρώ, που θεωρείται ότι αποτελεί «ανάκτηση του 50% της ανταγωνιστικότητας με βάση το κόστος εργασίας» (το Μνημόνιο-2 προβλέπει ότι από Ιούνη θα γίνει νέα μείωση). Αυτό έχει σχέση με την πάγια επιδίωξη του κεφάλαιου να ρίξει στα τάρταρα την τιμή της εργατικής δύναμης και με την ειδικότερη επιδίωξη του ευρωπαϊκού μονοπωλιακού κεφάλαιου να δημιουργήσει στην καρδιά της ΕΕ επιχειρηματικές ζώνες κινέζικου τύπου.

2 Τι έλειψε από το εργατικό και γενικότερα το λαϊκό κίνημα αυτή τη διετία και δεν κατάφερε νΆ ανακόψει τη βίαιη επίθεση του κεφάλαιου; Εδώ η απάντηση γίνεται δυσκολότερη. Από τις στήλες της «Κ» έχει νομίζουμε εξηγηθεί επαρκώς και αναλυτικά το φαινόμενο. Ομως, στη συνείδηση της εργαζόμενης κοινωνίας και της νεολαίας της δεν φαίνεται να έχουν γίνει σημαντικά βήματα, μολονότι η απογοήτευση που επικρατεί σήμερα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι συνοδεύεται από πολλά ερωτηματικά. Η κυριαρχία της αστικής ιδεολογίας εξακολουθεί να υφίσταται, γιΆ αυτό και επιβιώνει και το αστικό κομματικό σύστημα της κοινωνικής δημαγωγίας και το αστικό συνδικαλιστικό σύστημα, ενώ οι μέχρι στιγμής κινήσεις έξω απΆ αυτά τα συστήματα χειραγωγήθηκαν εύκολα και ελέγχθηκαν απόλυτα, έτσι που έγιναν απολύτως ακίνδυνες. Αναφερόμαστε κυρίως στο «κίνημα των αγανακτισμένων», που συγκέντρωσε πάρα πολύ κόσμο και τον εκτόνωσε με τον χειρότερο τρόπο.
 
Ετσι, έκλεισε ένας ολόκληρος κύκλος αντιστάσεων, που αποδείχτηκαν απόλυτα αναποτελεσματικές, μη ανακόπτοντας ούτε στο ελάχιστο την επίθεση των συνασπισμένων κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων. Ολα τα κύματα των επιθέσεων του συστήματος πέρασαν, έγιναν νόμοι του κράτους, εφαρμόστηκαν, χωρίς το σύστημα νΆ αντιμετωπίσει ιδιαίτερους κλυδωνισμούς.
 
Αυτό ήταν επόμενο να προκαλέσει απογοήτευση, η οποία εκφράστηκε ιδιαίτερα μετά τις 12 Φλεβάρη, όταν παρά τη λαϊκή κινητοποίηση μια μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία ψήφισε το Μνημόνιο-2. Ομως, αυτή η απογοήτευση θα είναι παροδική, διότι το «πρόγραμμα» προβλέπει και νέα κύματα επιθέσεων, που δε θΆ αφήσουν περιθώριο στον κόσμο να κλειστεί στα σπίτια του.
 
3 Ποιο είναι το κύριο καθήκον της εποχής; Θα παραβιάζαμε ανοιχτές θύρες αν λέγαμε ότι το κύριο καθήκον της εποχής είναι νΆ αναπτυχθεί αποτελεσματική εργατική και λαϊκή αντίσταση ώστε να φρεναριστεί η επίθεση των δυνάμεων του κεφάλαιου. Ομως, αυτό είναι τόσο τετριμμένο και τόσο χιλιοειπωμένο που εύλογα δεν προξενεί καμιά εντύπωση, δεν συνεγείρει κανέναν. Ολοι το θέλουν αυτό ή διακηρύσσουν ότι το θέλουν, όμως ούτε την κατάσταση αναλύουν με επάρκεια ούτε «εργαλεία» για την αλλαγή της κινηματικής δράσης εισηγούνται. Τα ίδια έλεγαν πριν την κρίση, τα ίδια λένε και στην κρίση, διανθισμένη με λίγη επιπόλαια κρισιολογία και με ακόμη περισσότερο ρεφορμισμό και «προτάσεις διεξόδου», που συσκοτίζουν ακόμη περισσότερο την πραγματικότητα και εμποδίζουν την κίνηση προς μια πραγματικά ανατρεπτική κατεύ-θυνση.
 
Το σημαντικότερο, λοιπόν, δεν είναι να μιλάς για φρενάρισμα της επίθεσης του κεφάλαιου, αλλά να διατυπώνεις με σαφήνεια τι σημαίνει και πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτό το φρενάρισμα και να εισηγείσαι «εργαλεία» για την οργάνωση αυτής της διαδικασίας. Δεν μπορείς, λοιπόν, να φρενάρεις αυτή την επίθεση αν δεν στραφείς συνολικά ενάντια στον καπιταλισμό (και όχι σε κάποιες πλευρές του) και αν η εργατική τάξη δεν οργανωθεί πολιτικά, για να μπορεί και το στόχο της προλεταριακής επανάστασης να ξαναφέρει στο προσκήνιο και την αστική ιδεολογία να πετάξει έξω από τις γραμμές της και το συνδικαλιστικό της κίνημα να επανοργανώσει σε ταξική βάση.
 
4 Υπό το φως των παραπάνω, ποιος είναι ο χαρακτήρας των επικείμενων εκλογών; Είναι η πρώτη φορά που έχουμε εκλογές εξαιρετικά αμφίβολες ως προς το αποτέλεσμα που θα βγάλει η κάλπη, με δεδομένη όμως την πολιτική που θΆ ακολουθηθεί μετά απΆ αυτές, δεδομένου ότι υπάρχει ένας αστερισμός κομμάτων που επιδεικνύει απόλυτη νομιμοφροσύνη στις δεσμεύσεις έναντι της ΕΕ και δηλώνει αποφασισμένος να μην αφήσει τη χώρα «να κατρακυλήσει στην ακυβερνησία». Στόχος αυτών των εκλογών είναι να λειτουργήσουν σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για το σύνολο του πολιτικού συστήματος, ώστε με τη «νωπή λαϊκή εντολή» ανά χείρας να συνεχίσουν την ίδια πολιτική.
 
Περισσότερο από κάθε άλλη φορά α-κούμε σΆ αυτές τις εκλογές ηχηρή «αντιμνημονιακή» ρητορική, καθώς αυτή αποτελεί όρο για την ενίσχυση των μικρότερων αστικών κομμάτων (παλιών και νέων), που επιδιώκουν μια ανακατανομή ισχύος στο κοινοβούλιο. Αυτή η ανακατανομή ισχύος, όμως, δεν πρόκειται νΆ αλλάξει το προκαθορισμένο μετεκλογικό στάτους.

5 Τι να κάνουμε, λοιπόν; Ως προς τις εκλογές η απάντηση είναι εύκολη. Να κλείσουμε τΆ αυτιά μας στις σειρήνες του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, να αγνοήσουμε τα πρόστυχα επιχειρήματα περί χαμένης ψήφου, να θυμηθούμε ότι οι εκλογές γενικά δεν μπορούν νΆ αλλάξουν τίποτα και αυτές οι εκλογές ειδικά σκοπό έχουν να νομιμοποιήσουν την πολιτική διαχείριση της βαρβαρότητας και να επιλέξουμε την ΑΠΟΧΗ, προκειμένου να στείλουμε μήνυμα συνολικής αντίθεσης με το αστικό πολιτικό σύστημα, μήνυμα ρήξης με τον αστικό κοινοβουλευτισμό. Ειδικά σΆ αυτές τις εκλογές, με την προκαθορισμένη μετεκλογική πολιτική, το ποσοστό της αποχής θΆ αποτελέσει τον ασφαλέστερο δείκτη πολιτικής ωριμότητας της εργατικής τάξης, των εργαζόμενων, των νέων.
 
Ομως, όπως και άλλες φορές έχει επισημανθεί από τις στήλες της εφημερίδας μας, η αποχή, μολονότι αποτελεί τη ριζοσπαστικότερη εκλογική συμπεριφορά, μολονότι είναι επιβεβλημένη στη συγκυρία που διερχόμαστε, από μόνη της δεν θα σημάνει τίποτα, αν δεν συνοδευτεί τουλάχιστον από τη συνειδητοποίηση ότι χρειαζόμαστε μια νέα εργατική συλλογικότητα, στηριγμένη πρωτίστως στην πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης, στην προγραμματική της συγκρότηση, στη διαμόρφωση των όρων για να πάψει η εργατική τάξη νΆ αποτελεί «τάξη καθεαυτή», η οποία υπηρετεί μονίμως κάτω από ξένες, εχθρικές σημαίες, και να γίνει «τάξη για τον εαυτό της», που θα υψώσει τη δική της σημαία, που δεν θΆ αμφισβητήσει απλά κάποιες πλευρές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, αλλά θα διακηρύξει την αναγκαιότητα ανατροπής του καπιταλισμού και οικοδόμησης του κομμουνισμού.

 
Πέτρος Γιώτης

http://www.eksegersi.gr/article.php?article_id=16757&cat_id=32


 
Προσθέστε τα σχόλιά σας
1392995
δεν είναι ασφαλέστερος δείκτης ωριμότητας της ε.τ. το ποσοστό αποχής
από ψηφοφόρος "Κόντρας" 12:14, Δευτέρα 16 Απριλίου 2012

πώς μπορεί να διακριθεί από την απολίτικη αποχή;και πότε η αποχή "έστειλε μήνυμα" στο σύστημα;

έχουμε το δεδομένο των ευρωεκλογών του 2009, με την αποχή στο 50% περίπου. Όποιος θυμάται, τότε, όλο το σύστημα προπαγάνδιζε την αποχή. Μέχρι και ο επαναστάτης Λάκης Λαζόπουλος, που 2 χρόνια "ξεσήκωνε" τα πλήθη των τηλεθεατών, αλλά τους κράταγε καλά στον καναπέ.

Αντίστοιχα, σήμερα, θα δει κανείς πολλά στελέχη επιπέδου γειτονιάς του ΠΑΣΟΚ να προπαγανδίζουν την αποχή.

Επίσης, ποιος σου είπε Π.Γ, ότι η μετεκλογική ατζέντα είναι δεδομένη; Δεδομένη είναι για εσενα, επειδή δεν θα παλέψεις, και έχεις εσύ δεδομένο ότι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και οι συν αυτώ θα πάρουν πάνω από 151 έδρες. Αν δεν πάρουν, αλλά τις πάρουν φιλολαϊκά κόμματα, όσο ρεφορμιστικά ή και διασπασμένα και να είναι, τότε την ατζέντα τη διαμορφώνουν αυτά.

Και είναι άλλη η πίεση που πρέπει να ασκηθεί στο ΚΚΕ, από το λαό, αν από το ΚΚΕ κρίνεται η ύπαρξη ή όχι μιας αντιμνημονιακής κυβέρνησης, και άλλη η πίεση στο Μνημονιακό μπλοκ, για να μην ψηφίσει αντιλαϊκά πακέτα μέτρων.

Θα ξεκαθαρίσουν, εξάλλου, πολλά πράγματα και στην αριστερά, για το τι ρόλο βαράει ο καθένας, στα μάτια της εργατικής τάξης. Θα βοηθήσει και εσένα ακόμα, που παλεύεις για μια "πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης".

Τέλος, μια φορά το επαναστατικό κίνημα στην Ελλάδα έκανε σοβαρή αποχή το 1946. Και τι έγινε; Από 53% που ήταν αυτή βαφτίστηκε σε 9%. Και το σύστημα δεν έπαθε απολύτως τίποτα από την αποχή.Συνέχισε ακάθεκτο.

Αντίθετα, ακόμα και τότε, που η αποχή ήταν μεγάλη, η κατάσταση του κινήματος, παρότι γιγαντιαίο σε σχέση με σήμερα, δεν ήταν τέτοια ώστε να επιβάλει καποια άλλη κατάσταση, ζαλισμένο από τις συνεχείς φάπες (Λίβανος, Καζέρτα, Βάρκιζα).

Λαμβάνεις υπόψη σου τη σημερινή κατάσταση του κινήματος ή μας λες μόνο το τι δογματικά πιστεύεις, αδιαφορώντας για τις υπαρκτές πραγματικότητες;

Κάνουμε την καρδιά μας πέτρα και ψηφίζουμε αυτή τη φορά, προπαγανδίζοντας την καταψηφιση του Μνημονιακού μπλοκ Πασοκ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-Χρ.Αυγή-ΔΗΣΥ-ΔΗΜΑΡ.

 


 
1393298
η σημερινή κατάσταση του κινήματος
από αναγνώστης Κόντρας 20:38, Τετάρτη 18 Απριλίου 2012

περιγράφεται κατά τη γνώμη μου αρκετά καλά στο σημείωμα του σ. Π.Γ. φίλε μου. Μάλιστα τόσο καλά που να  εντοπίζει και την δική σου πρόταση και να την πολεμάει.

Γιατί αυτό που εσύ ψηφοφόρε μας προτείνεις, ειναι ότι πρέπει να βγει μια "αντι-μνηνονιακή κυβέρνηση", δηλαδή να επικυρώσουμε και να νομιμοποιήσουμε με μια νέα ανακατανομή κοινοβουλευτική ισχύος το υπάρχον πολιτικό σύστημα. 

Δηλαδή, να απεμπολήσουμε κάθε ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΙΚΑ ιδεολογική, και πολιτική πτυχή της ανάγκης ανεξάρτητης πολιτικής οργάνωσης της τάξης μας και να προσχωρήσουμε σε διαχειριστικές λογικές και αστικές λύσεις, διαιωνίζοντας την υποταγή της τάξης σε ξένα  πολιτικά μορφώματα, ξένα ως προς τα συμφέροντά της. Μοφώματα που έχουν τεσταριστεί στο παρελθον (βλέπε συγκυβέρνηση και οικουμενική του 89) και δεν θα διστάσουν για μια ακόμη φορά, αν χρειαστεί, να στηρίξουν το σύστημα.

Δυστυχώς, η πρότασή σου οδηγεί με μαθηματική ακρύβεια όχι απλώς στο μη χείρον βέλτιστο του ρεφορμισμού αλλά στην υποστήριξη μιας διαχειριστικής λύσης που σε αυτό το σύστημα, σε αυτή τη συγκυρία της κρίσης, όχι απλώς οδηγεί ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΚΑ, σπέρνει αυταπάτες σε κόσμο που θέλει να αγωνιστεί, αλλά τον οδηγεί ευθεώς στο στόμα του λύκου.

Δεν είναι τυχαίο ότι η προτάση σου περί ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ στις εκλογές αυτές, σε αντίθεση με τον σ. Π.Γ. που περιγράφει την πραγματικότητα, συνοδεύεται και με  δογματισμό που βγάζει μάτι, και αναφέρομαι στο παρακάτω:

<<Αντίστοιχα, σήμερα, θα δει κανείς πολλά στελέχη επιπέδου γειτονιάς του ΠΑΣΟΚ να προπαγανδίζουν την αποχή.>>

Αντίστοιχα θα δεις φιλε μου ότι όλο το σύστημα και οι παραφυάδες του, όλα τα ΜΜΕ και τα στελέχη των αστικών κομμάτων στηρίζουν με νύχια και με δόντια την ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ στις εκλογές αυτές. Ειναι εντελώς αστείο κάποιος να επικαλείται ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή φωνές από το σύστημα, που προπαγανδίζουν την χαβαλέδικη και απολίτικη αποχή, όπως γινόταν στις ευρωεκλογές. Που ειναι αυτές οι φωνές; Κάποιοι πασόκοι στις πλατείες; Ασε μας ρε φίλε.

_____________________________________________

Σε μια άλλη συγκυρία, πολλή πρόσφατη, κάποιοι άλλοι που έβλεπαν υποτίθεται την πραγματικότητα, φώναζαν ψήφο στο ΠΑΣΟΚ χωρίς αυταπάτες. Αλλοι χώθηκαν και στο ΠΑΣΟΚ για εισοδισμό. Ετσι, για να μην ξεχνιόματε

_____________________________________________

η αποχή του 46, προφανώς και δεν έχει καμια σχέση με την αποχή του 2012. Τότε η πολιτική απονομιμοποίηση του μοναρχοφασισμού συνοδευόταν με τον ταξικό εμφύλιο, με το ανώτατο επίπεδο οξυνσης της ταξικής πάλης.

σήμερα η αποχή έχει να κάνει με την αντίσταση σε όλες τις διαχειριστικές λογικές και εκδοχές του συστήματος, και απόρριψή τους, για την ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι για να πάμε μπροστά πρέπει να μπορούμε πρώτα να αντιπαλαίψουμε όλες τις λογικές και προτάσεις του συστήματος, ΤΑΞΗ ΠΡΟΣ ΤΑΞΗ.

αν συνεχίζουμε να βρισκόμαστε κάτω από ξένη σημαία το μέλλον ειναι γνωστό, ειναι η αργεντινή, ειναι ο ισημερινός, ειναι η ουγγαρία.

ειναι η διαιώνιση του καπιταλισμού και των κομμάτων του.,

 


 
1393299
ευχαριστώ δεν θα πάρω
από αποχικός 20:45, Τετάρτη 18 Απριλίου 2012

Δηλαδή για σένα ρε "ψηφοφόρε" η Κατσέλη, ο Καστανιδης και ο Καμμενος είναι στο αντμνημονιακο μπλοκ;;;;;;

Ημαααρτοοον....


 
1393319
αρθρο του φωτοπουλου για εκλογες-αποχη
από μην στραβωνετε-διαβαστε το πρωτα 23:04, Τετάρτη 18 Απριλίου 2012

Το πραγματικό (και κρίσιμο) διακύβευμα των εκλογών *
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos
 

Οι επικείμενες εκλογές δεν είναι απλά οι πιο κρίσιμες στην μεταπολίτευση, αλλά, θα μπορούσε βάσιμα να υποστηριχθεί, και για όλη τη μεταπολεμική Ιστορία της Χώρας. Ο βαθμός όμως κρισιμότητας των εκλογών είναι απόλυτη συνάρτηση του ποιο θεωρούμε ότι είναι το διακύβευμά τους. Και αυτό, κάθε άλλο παρά σαφές είναι, εφόσον άλλο σχεδόν είναι το διακύβευμα αυτό για κάθε εκλογική παράταξη—αν περιοριστούμε μόνο σε αυτές αρχικά και δεν αναφερθούμε και στις παρατάξεις που δεν μετέχουν στις εκλογές και συνιστούν αποχή.
 
Φυσικά, το ποιο είναι το διακύβευμα για τον λαό είναι βασικά ταξικό θέμα και, στην πραγματικότητα το διακύβευμα που υιοθετεί η κάθε παράταξη είναι επίσης ταξικό, έστω και αν επιμελώς το αποκρύβει τόσο η παράταξη όσο και τα ΜΜΕ που την στηρίζουν, ώστε να παρασύρουν και τμήματα του εκλογικού σώματος να στηρίξουν παρατάξεις που δεν εκπροσωπούν το ταξικό τους συμφέρον. Αυτή άλλωστε είναι η πεμπτουσία της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» όπου, ενώ υπάρχουν σαφείς ταξικές διαιρέσεις στη κοινωνία, οι διαιρέσεις αυτές αγνοούνται για χάρη δήθεν ενός ‘γενικού συμφέροντος’ που στην πραγματικότητα όμως, και ιδιαίτερα σε μια κρίση καταστροφική σαν τη σημερινή, είναι απλά προϊόν φαντασίας ή θα έλεγα μέσο εξαπάτησης για την υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου, εφόσον βέβαια η ύπαρξη ταξικών συμφερόντων δεν επιτρέπει την οποιαδήποτε αναγωγή σε γενικό συμφέρον, τουλάχιστον για θέματα που αφορούν την οικονομική σφαίρα. Γι’ αυτό άλλωστε και μια πραγματική δημοκρατία, όπως η Περιεκτική Δημοκρατία (ΠΔ) που υποστηρίζουμε, δεν αρκεί να είναι άμεση δημοκρατία, όπως εκ του πονηρού υποστηρίζουν διάφοροι «ελευθεριακοί». ¶μεση δημοκρατία χωρίς οικονομική δημοκρατία με την έννοια της εξασφάλισης της οικονομικής ισότητας μεταξύ όλων των πολιτών, δηλαδή χωρίς τη κατάργηση των ταξικών διαιρέσεων, που αποτελεί το θεμέλιο μιας πραγματικής δημοκρατίας, είναι μια απλή απάτη.
 
Για τα κόμματα εξουσίας (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ), που προφανώς αποτελούν τους κύριους εκφραστές όχι μόνο της εγχώριας οικονομικής ελίτ αλλά και της υπερεθνικής ελίτ (μέσω της τρόικας η οποία εκπροσωπεί τόσο το Ευρωπαϊκό τμήμα της όσο και το υπερατλαντικό) το διακύβευμα, είτε το λένε ρητά είτε όχι, είναι : «Ευρώ ή δραχμή». Με άλλα λόγια, παίρνοντας δεδομένες τις δανειακές συμβάσεις και μνημόνια, για τα οποία έχουν δεσμευτεί οι ηγεσίες τους ακόμη και εγγράφως, το δίλημμα που θέτουν , κυρίως στους νοικοκυραίους μικροαστούς που αποτελούν σήμερα—μετά τη δραστική συρρίκνωση της μεσαίας αστικής τάξης που θα δούμε στη συνέχεια— την κύρια εκλογική πελατεία τους, είναι: συνέχιση της σταθερότητας, έστω μέσα στην αυξανόμενη φτωχοποίησή τους, ή «το χάος που (υποτίθεται) θα φέρει η δραχμή.» Φυσικά, η εγχώρια ελίτ και τα ανώτερα στρώματα της αστικής τάξης, των οποίων τα συμφέροντα υποστηρίζουν πραγματικά τα κόμματα εξουσίας, όχι μόνο δεν έχουν υποστεί την παραμικρή ζημιά από την καταστροφική κρίση αλλά αντίθετα ωφελούνται από αυτή, ιδιαίτερα σε μια χώρα όπως η Ελλάδα όπου η φοροδιαφυγή των προνομιούχων στρωμάτων είναι πολύ σημαντικότερη από αυτή των αντίστοιχων στρωμάτων σε χώρες του καπιταλιστικού κέντρου. Αρκεί μια βόλτα στα βόρεια προάστια της Αθήνας καθώς και στις αυξανόμενες γεωμετρικά φτωχογειτονιές της για να δει κανείς από κοντά τους «δύο κόσμους» στη σημερινή Ελλάδα[1].
 
Δεν υπάρχει λοιπόν καμιά αμφιβολία ότι για τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα και τις εγχώριες ελίτ το Ευρώ αποτελεί μονόδρομο. Όμως, για τις Ευρωπαϊκές ελίτ η Ελλάδα ήδη θεωρείται «βαρίδι» μέσα στην Ευρωζώνη, και ενώ βέβαια δεν διανοούνται τη χώρα έξω από την ΕΕ, ώστε να είναι εξασφαλισμένη η ενσωμάτωσή της στην διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς που συνεπάγεται την προσφορά φθηνού εργατικού δυναμικού και προπαντός του κοινωνικού της πλούτου σε τιμή ευκαιρίας, εντούτοις, μέσο-μακροπρόθεσμα την προτιμούν έξω από το Ευρώ, ώστε να αποφευχθούν τα συνεχή προβλήματα στη σταθερότητα του νομίσματος που δημιουργεί η παραμονή της σε αυτό, όπως άλλωστε και άλλων περιφερειακών χωρών της Ευρώπης (Πορτογαλία, Ισπανία κ.ά.). Απλά, δηλαδή, βραχυπρόθεσμα συμπίπτουν τα συμφέροντα ντόπιων και ξένων ελίτ στην παραμονή της Ελλάδος στην Ευρωζώνη, ακόμη και αν αυτό σημαίνει την φτωχοποίηση της πλειοψηφίας του πληθυσμού της.
 
Όμως, αν αυτό είναι το διακύβευμα των εκλογών για τις ελίτ και τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, αυτό δεν ισχύει πια για την ιδιότυπη Ελληνική μεσαία τάξη. Ιδιότυπη, γιατί η μεσαία τάξη στην Ελλάδα είχε την ιδιαιτερότητα (όπως άλλωστε και σε πολλές άλλες χώρες της περιφέρειας και ημιπεριφέρειας) ότι ανήκει βασικά στον δημόσιο τομέα. Και αυτό, διότι η στρεβλή ανάπτυξη μιας χώρας στην περιφέρεια που ανοίγει και απελευθερώνει τις αγορές της, όπως υποχρεώθηκε να κάνει η Ελλάδα από τη στιγμή που εντάχθηκε στην ΕΕ, οδηγεί στην αποδιάρθρωση μιας κατά κανόνα δασμοβίωτης βιομηχανίας και μιας μη ανταγωνιστικής γεωργίας. Γεγονός που αναπόφευκτα οδηγεί τους νέους που αδυνατούν να απορροφηθούν από τον ιδιωτικό τομέα είτε στη μετανάστευση (όπως έγινε μαζικά τη δεκαετία του 60), είτε στο δημόσιο τομέα. Δηλαδή, η ραγδαία μεγέθυνση του δημοσίου τομέα στη μεταπολίτευση ήταν αναγκαία συνέπεια της εισαγωγής ενός εξωστρεφούς οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης σε μια μη ανταγωνιστική παραγωγική δομή— μολονότι βέβαια τα θεμέλια γι’ αυτή την εξαρτημένη ανάπτυξη είχαν τεθεί από την αρχή της μεταπολεμικής περιόδου.[2] Η διαδικασία όμως αυτή χρησιμοποιήθηκε φυσικά από τα κόμματα εξουσίας για να παράγουν και αναπαράγουν την εκλογική πελατεία τους, με αντίστοιχη επέκταση του δανεισμού, εφόσον τα δημόσια έσοδα λόγω της πελώριας φοροδιαφυγής και παραοικονομίας ήταν πάντα εντελώς ανεπαρκή σε σχέση με τις δημόσιες δαπάνες—γεγονός που τελικά οδήγησε στη σημερινή κρίση. Από τη στιγμή όμως που η κρίση λόγω της έκρηξης του δημοσίου Χρέους (που ήταν βέβαια μόνο το σύμπτωμα και όχι η αιτία της κρίσης) οδήγησε στη σημερινή μετατροπή της Ελλάδος σε τυπικό σχεδόν προτεκτοράτο της ΕΕ,[3] η απόφαση για παραμονή στην Ευρωζώνη αναπόφευκτα συνεπαγόταν τον σημερινό «μονόδρομο» και τη συνακόλουθη καταστροφή της κρατικοδίαιτης μεσαίας τάξης.
 
Είναι όμως ακριβώς αυτή η διάσπαση του «ταξικού μετώπου εξουσίας», που στήριζε σε ολόκληρη τη μεταπολεμική περίοδο τα κόμματα εξουσίας, το γεγονός που οδηγεί σε πιθανή μόνιμη πολιτική αστάθεια. Και αυτό, γιατί όσο καιρό τα κόμματα αυτά συγκέντρωναν, εκτός από τις ψήφους των προνομιούχων στρωμάτων (που δεν ξεπερνούν το 20% του εκλογικού σώματος) και τις ψήφους της μεσαίας τάξης, μαζί με αυτές των μικροαστών, μπορούσαν και επιτύγχαναν συντριπτική πλειοψηφία που ξεπερνούσε συνήθως το 75% του συνόλου. Δεδομένου όμως ότι τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα ελέγχουν απόλυτα τα επίσημα ΜΜΕ, και έμμεσα ακόμη και κάποια από τα εναλλακτικά, έχουν τη δύναμη να καθορίζουν την εκλογική ατζέντα και να αποπροσανατολίζουν ακόμη και κοινωνικά στρώματα από εκείνα που ιδιαίτερα υποφέρουν σήμερα, και είναι σίγουρο ότι θα υποστούν για δεκαετίες, ακόμη χειρότερες συνέπειες από την Βουλγαροποίηση των εισοδημάτων και την Κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων, καθώς και το ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου της χώρας που επιβάλλει η τρόικα. Και υπάρχουν πολλοί τρόποι να αποπροσανατολίσουν τα λαϊκά στρώματα προσελκύοντας πάλι ψήφους από τους μικροαστούς, τους αυτο-απασχολούμενους κ.λπ.: από την ανάδειξη της μετανάστευσης στην Ελλάδα ως βασικής αιτίας της κρίσης, καλλιεργώντας στη διαδικασία και ρατσιστικές τάσεις, μέχρι την ανακήρυξη της διαφθοράς ως του κύριου στοιχείου της κρίσης, που υποτίθεται θα πατάξει τώρα η ελίτ με τη δίωξη παροπλισμένων πολιτικών τύπου Τσοχατζόπουλου ή κάποιων παρόμοιων ακίνδυνων πολιτικάντηδων στο μέλλον!
 
Είναι φανερό επομένως ότι ακόμη και αν το διακύβευμα των εκλογών ήταν μόνο «Ευρώ ή δραχμή», όπως το παρουσιάζουν τα κόμματα εξουσίας, τα ΜΜΕ κ.λπ. πάλι θα ήταν σημαντικές οι εκλογές αυτές, για τους λόγους που ανέπτυξα. Όμως οι εκλογές είναι κρίσιμες (από τη μεριά πάντα των ελίτ) και για ένα άλλο βασικό λόγο: ότι μόνο εάν σχηματιστεί κυβέρνηση που θα συνεχίσει τις πολιτικές του μονόδρομου, έστω και με κάποιες επουσιώδεις τροποποιήσεις των δανειακών συμβάσεων για να στηρίξουν τη νέα δανειακή κυβέρνηση και τα δεκανίκια του συστήματος στην Αριστερά (ΔΗΜΑΡ, Κοινωνική Συμμαχία, Οικολόγοι-Πράσινοι κ.λπ.) και στην δεξιά (ΛΑΟΣ κ.ά.) θα νομιμοποιηθεί τουλάχιστον εκ των υστέρων το συστημικό έγκλημα που διαπράχθηκε με τις δανειακές συμβάσεις, οι οποίες όχι μόνο οδηγούν στη μόνιμη φτωχοποίηση της πλειοψηφίας του λαού και στην κατάργηση κάθε εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας, αλλά και στο ξεπούλημα του κοινωνικού πλούτου της χώρας. Και είναι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο που όσοι προτείνουν αποχή ειδικά για αυτές τις εκλογές λειτουργούν αντικειμενικά σαν συστημικά όργανα. Είναι δηλαδή ένα πράγμα να μην μετέχεις γενικά στις κοινοβουλευτικές εκλογές γιατί δεν δέχεσαι την κοινοβουλευτική «δημοκρατία», όπως είναι άλλωστε και η θέση της ΠΔ , και εντελώς άλλο να μην μετέχεις ειδικά στις συγκεκριμένες εκλογές, ακόμη και αν το διακύβευμα τους ήταν μόνο αυτό που περιέγραψα, εφόσον η συγκεκριμένη αποχή, στη πράξη, σημαίνει τη «νομιμοποίηση» του συστημικού εγκλήματος. Φυσικά, δεν μπορεί κανένας να ισχυριστεί ότι αυτοί που δεν ψηφίζουν ποτέ για λόγους αρχής θα λειτουργήσουν αντικειμενικά σαν συστημικά όργανα αν απόσχουν πάλι, και απόκειται στη συνείδηση τους η απόφαση για το εάν η κρισιμότητα των επικείμενων εκλογών δικαιολογεί την παραβίαση των αρχών τους ή όχι.
 
Όμως, το διακύβευμα των εκλογών αυτών είναι ακόμη κρισιμότερο από τη μεριά του Λαού. Στην πραγματικότητα, το διακύβευμα δεν είναι καν απλά, «Ευρώ ή δραχμή», αλλά «ΕΕ ή αυτοδύναμη οικονομία». Και η διαφορά μεταξύ των δύο είναι καθοριστική. Και αυτό, διότι το πρώτο, για τα λαϊκά στρώματα, είναι ένα ψευτοδίλημμα εφόσον είτε παραμείνουμε στην Ευρωζώνη είτε όχι, από τη στιγμή που συνεχίσουμε να παραμένουμε στην ΕΕ, όλες οι αιτίες που δημιούργησαν το Χρέος και την κρίση εξακολουθούν να παραμένουν και μάλιστα σε απείρως χειρότερες συνθήκες για τα λαϊκά στρώματα. Ακόμη και όλο το Χρέος να μας χάριζαν οι ελίτ, σε μερικά χρόνια θα είχαμε νέο δυσβάστακτο χρέος όσο η παραγωγική δομή της χώρας παραμένει μη ανταγωνιστική. Και η ανταγωνιστικότητα δεν εξαρτάται απλά από το επίπεδο τιμών και μισθών, όπως βολεύει να λένε οι ελίτ και τα ΜΜΕ που ελέγχουν, αλλά και από την παραγωγικότητα, δηλαδή από τις επενδύσεις στην παραγωγική δομή. Όμως, το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο ποτέ δεν πραγματοποίησε τις απαιτούμενες παραγωγικές επενδύσεις στη μεταπολεμική περίοδο[4] και φυσικά δεν πρόκειται να το κάνει ούτε στο μέλλον, ακόμη και αν Κινεζοποιηθεί όλο το εργατικό δυναμικό μας (από άποψη εργασιακών συνθηκών), εφόσον η Ελλάδα δεν έχει τη παραγωγική υποδομή που είχε δημιουργήσει στη Κίνα η κομουνιστική επανάσταση. Με άλλα λόγια, στη σημερινή διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς οι χώρες στην περιφέρεια/ ημιπεριφέρεια είναι καταδικασμένες να χάσουν κάθε ίχνος οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας και οι λαοί τους, πέρα από τις ελίτ και κάποια προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, είναι καταδικασμένοι στη φτώχεια, τον εργασιακό Μεσαίωνα και την περιστασιακή ή μερική απασχόληση, ή εναλλακτικά τη μετανάστευση, όταν ανακάμψουν οι χώρες του κέντρου. Η συνθήκη άλλωστε του Μάαστριχτ και αυτές που την ακολούθησαν ακριβώς θεσμοποίησαν τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία αυτών των συνθηκών.
 
Αυτό σημαίνει ότι αν δεν δημιουργηθούν οι δυνάμεις για ένα Μέτωπο[5] με στόχο την άμεση μονομερή έξοδο από την ΕΕ και την οικονομική αυτοδυναμία που θα θέσει και τις βάσεις για μια οικονομία πραγματικά ελεγχόμενη από τον Λαό και όχι από τις ελίτ, με μορφή την οποία θα αποφασίσει ο λαός σε ένα δεύτερο στάδιο, τότε η οριστική οικονομική καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων που θα σημάνει η νομιμοποίηση του συστημικού εγκλήματος θα είναι μη αναστρέψιμη. Επομένως δεν αρκεί να καταψηφιστούν τα κόμματα εξουσίας και τα δεκανίκια τους.
 
Όμως, εδώ θα πρέπει να κάνουμε τη σημαντική διάκριση μεταξύ συστημικών και μη συστημικών κομμάτων και παρατάξεων, μια θεμελιακή διάκριση που είναι ιδιαίτερα σημαντική στις εκλογές αυτές, όπου, σε σημαντικό βαθμό, κρίνεται η μακροπρόθεσμη επιβίωση του συστήματος της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στον τόπο μας, και όχι απλά το αν θα επικρατήσουν μνημονιακές ή αντιμνημονιακές δυνάμεις οπως ισχυρίζεται η ρεφορμιστική «Αριστερά» —επιλογή που αποτελεί άλλη μια φενάκη. Και αυτό, διότι στην πραγματικότητα κανένα κόμμα δεν μπορεί να εφαρμόσει στην εξουσία πραγματικά διαφορετικές πολιτικές από αυτές που δεσμεύθηκαν να εφαρμόσουν τα κόμματα εξουσίας, εφόσον δεν επιτύχει πρώτα την μονομερή έξοδο, όχι απλά από την Ευρωζώνη, όπως παραπλανητικά υποστηρίζει ένα τμήμα της δήθεν αντισυστημικής Αριστεράς (π.χ. ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΛΕ κ.λπ.), αλλά από την ίδια την ΕΕ, και ό,τι αυτό συνεπάγεται από άποψη συμπληρωματικών πολιτικών[6]. ¶λλωστε έξω από την Ευρωζώνη μπορεί να βρεθούμε έτσι και αλλιώς σύντομα χάρη σε απόφαση των ελίτ, όπως ανέφερα παραπάνω, όπως άλλωστε είχαμε και «κούρεμα του Χρέους» από τις ίδιες ελίτ (άλλο παλαιότερο αίτημα της ίδιας Αριστεράς!). Και τα ίδια βέβαια ισχύουν και για την «πατριωτική» Αριστερά (ΕΠΑΜ κ.λπ.) που επίσης δεν θέτει θέμα εξόδου από την ΕΕ. Και, φυσικά, έξοδος από την ΕΕ δεν σημαίνει έξοδο από την Ευρώπη, όπως υποστηρίζουν οι λακέδες του κεφαλαίου επαγγελματίες πολιτικοί, αλλά απλά έξοδο από την Ευρώπη των ελίτ, για μια νέα Ευρώπη των Λαών.
 
Είναι δηλαδή η θέση ενός κόμματος ή οργάνωσης απέναντι στην ίδια την ένταξη της χώρας στην ΕΕ, (που είναι το κύριο μέσο για την ενσωμάτωσή της στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς), αυτό που καθορίζει αποφασιστικά την ενσωμάτωση ενός κόμματος ή οργάνωσης στις συστημικές δυνάμεις ή όχι. Η μη θέση επομένως θέματος άμεσης εξόδου από την ΕΕ, με στόχο τη δημιουργία των βάσεων οικονομικής αυτοδυναμίας (που είναι ο μόνος τρόπος απεμπλοκής μας από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση), τη στιγμή που βλέπουμε να συντελείται μπροστά στα μάτια μας η εντεινόμενη εξαθλίωση της πλειοψηφίας του λαού και η μετατροπή της χώρας σε μόνιμο προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ, είναι αυτόχρημα εγκληματική, και έτσι θα κριθεί από την Ιστορία.-
 
* Το άρθρο αυτό αποτελεί προδημοσίευση του υπό έκδοση ειδικού τεύχους του περιοδικού Περιεκτική Δημοκρατία (κυκλοφορεί τέλος Απριλίου)
 
[1] Rupert Neate, “Crisis, what crisis? In Greece’s Chelsea they are still enjoying a life of luxury”, The Observer, 11/3/2012
 
[2] βλ. Τάκης Φωτόπουλος, Εξαρτημένη Ανάπτυξη: η Ελληνική περίπτωση, (Εξάντας, 1987)
 
[3] Τάκης Φωτόπουλος, Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ, (Γόρδιος, Νοέμβρης 2010)
 
[4] Εξαρτημένη Ανάπτυξη, ο.π. κεφ. Γ3
 
[5] Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία, Έκκληση για ένα νεο Μέτωπο Κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης, (Νοέμβρης 2011) http://www.inclusivedemocracy.org/brochures/2011.11.13__neo_ethniko_koinoniko_metopo_extented.html
 
[6] στο ίδιο

 
1393321
όταν ο ένας μας μυρίζει και ο άλλος μας ξυνίζει δεν ανατρέπουμε ούτε τα "απλά" μνημόνια
από ψηφοφόρος "Κόντρας" 23:20, Τετάρτη 18 Απριλίου 2012

-περί «ανακατανομής ισχύος στο υπάρχον πολιτικό σύστημα». Σε κάποιο σημείο, η ποσοτική μεταβολή μετατρέπεται σε ποιοτική. Με το δικό σου (και του ΠΓ) σκεπτικό, το αν πάρει ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ 60% και ΠΑΣΟΚ-ΝΔ 20% είναι το ίδιο με το αν έχουμε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ 60% και ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ 20%.
Πώς να το κάνουμε, υπάρχει μια ποιοτική διαφορά. Είπα και πριν πως η λαϊκή πίεση στην πρώτη περίπτωση μεταφέρεται στο ΚΚΕ, για να αναλάβει τις ευθύνες του ή να αποκαλυφτεί. Το λαϊκό κίνημα θα αναθαρρήσει, και αν το ΚΚΕ δεν προχωρά, θα ωριμάσει. Αυτό, είπα και πριν, βοηθά και τον ίδιο τον ΠΓ που παλεύει για μια «γνήσια πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης».
Στη δεύτερη περίπτωση,  με ΠΑΣΟΚ-ΝΔ 60% των εδρών, έχουμε την επιστροφή στα κλασικά των δύο τελευταίων χρόνων: να ασκεί μάταια ένα θνήσκον συνδικαλιστικό κίνημα πίεση στο ΕΝΙΑΙΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΜΠΛΟΚ  μπας και σώσει κάτι, με τις ίδιες αποτυχημένες μεθόδους και το λαό να’χει φάει σφαλιάρα. Σφαλιάρα θα’ναι και για το αγωνιζόμενο τμήμα του λαού, αφού το μνημονιακό μπλοκ θα’ναι ενισχυμένο έναντι των αγωνιστών. 
Για σένα, το μνημονιακό μπλοκ θα’ναι ενισχυμένο έναντι των αγωνιστών, μετά από εκλογές, ακόμα και αν ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν 60% των εδρών.
Πιστεύεις ότι με την ίδια ευκολία μια κυβέρνηση αντιμνημονιακή θα αποφάσιζε καταστολή των διαδηλώσεων, και μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ που ήδη έχουν το νομοσχέδιο στο τσεπάκι.
Είναι προφανής η απλοϊκή σου σκέψη.

Όσο για το 1946, ξαναλέω.  Η απόφαση για την αποχή ελήφθη α) λαμβανομένης υπόψη της κατάστασης του λαϊκού κινήματος, που ήταν τεράστιο, σε σχέση με σήμερα, παρά τις ήττες, και β) παράλληλα με μια απόφαση για προσφυγή σε ένοπλο αγώνα.
ΤΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ΕΧΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ;
Έχεις μήπως ισχυρότερο λαϊκό κίνημα από εκείνο του 1946; Ή αδιαφορείς για την κατάσταση του λαϊκού κινήματος; Μάλλον το δεύτερο.
Ή έχει  αποφασίσει μήπως το λαϊκό κίνημα την προσφυγή σε ένοπλο; Όχι.

¶ρα, αυτό που μένει είναι μια ALL TIME ΣΥΝΘΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ σας, αποσπασμένη από την πραγματικότητα του ελληνικού λαϊκού κινήματος του 2012.   Για αυτό και αναφέρεις συνθήματα που θα ανέφερες και το 2009 και το 2007, και το 2004 (αυτά περί «διαιώνισης του καπιταλισμού»).


¶νοιξε μια «Κόντρα» εκείνων των εκλογών και θα δεις τα ίδια. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Καπιταλισμό, άλλωστε είχαμε και το 2007, καπιταλισμό και το 2012. «Το Μνημόνιο είναι «ψιλοπράγμα» να το ρίξουμε, μπορούμε, άλλωστε. Ενώ το πραγματικό επίδικο το Μάη του 2012 είναι καπιταλισμός εναντίον κομμουνισμού.. Ίδιο το επίδικο, παντού και πάντοτε..» Να χαρώ διαλεκτική σκέψη..

Όσο για τον αποχικό, φίλε, δεν θεωρώ ότι η Κατσέλη, ο Καστανίδης και ο Καμμένος είναι οι συνεπέστεροι του αντιμνημονιακού μπλοκ, που λόγω σεχταρισμού σου πρέπει να ταυτίζεται αυτό με το αντικαπιταλιστικό μπλοκ. Συνεπές, αντιμνημονιακό, και επαναστατικό ως το τέλος είναι το εργατικό κόμμα και οι εργατικές οργανώσεις, αν αυτές υπάρχουν. Ξέρω όμως ότι πρέπει να καλλιεργούμε και να αξιοποιούμε διασπάσεις του μνημονιακού μπλοκ.  Εσύ τι κάνεις για αυτό;

Τίποτα. Αυτό κάνεις. Ένα τίποτα. Ακριβώς, όμως και αυτό, το τίποτα του «χώρου», είναι και αυτό ένας «χώρος» που σας/ μας έδωσε το μεταπολιτευτικό σύστημα. Απλώς δεν το καταλαβαίνουμε, γιατί αφορά…εμάς.
 

 


 
1393333
Kαι κάτι για το 1989
από ψηφοφόρος "Κόντρας" 23:44, Τετάρτη 18 Απριλίου 2012

Το 1989, πράγματι, το αστικό μπλοκ μπόρεσε να εντάξει την αριστερά χωρίς πολλά παρατράγουδα, πρώτον, λόγω της (και τότε) ανωριμότητας του "χώρου" και, δεύτερον, και κυριότερον, επειδή τότε μπόρεσε να "απαλύνει" τις συνέπειες της προδοσίας, λόγω ενός 18% αύξησης στα μεροκάματα.

Πλέον δεν υπάρχει αυτό το "απόθεμα", αυτή η εφεδρεία, για το σύστημα. Ούτε χρήματα υπάρχουν για να εξαγοραστούν συνειδήσεις, ούτε νέες "μεγάλες ιδέες".

Ακριβώς για αυτό, και 1989 να υπάρξει, με την έννοια μιας νέας τζανετακικής κυβέρνησης, θα λειτουργήσει σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό η αντικαπιταλιστική ωρίμανση της συνείδησης της εργατικής τάξης.

Από αυτή την άποψη, το καλύτερο αντικαπιταλιστικό μπλοκ, πρέπει να έχει τη μορφή του αντιμνημονιακού μπλοκ. Γιατί οι μάσκες θα πέσουν γρηγορότερα, και ο λαός δεν έχει τίποτα με το οποίο να ξεχάσει την όποια προδοσία.

 


 
1393336
Αλλα λόγια να αγαπιόμαστε
από Ντρογκμπά 0:01, Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

Οι συσχετισμοί αλλάζουν πρώτα στην κοινωνία. Ξανασκέψου λοιπόν τώρα αυτό για το 60% ΠΚΕ, ΣΥΝ και Ανταρσύα στις εκλογές.


 
1393353
Για το αρθρο του φωτοπουλου
από απορων 1:43, Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

Η ανταρσυα δεν θετει ζητημα εξοδου απο την ΕΕ;


 
1393379
ψηφοφόρε αλλα λόγια να αγαπιόμαστε
από αναγνώστης Κόντρας 11:59, Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

όταν δεν προσαρμόζεται η πραγματικότητα σε αυτά που πιστεύουμε το ρίχνουμε στο καλαματιανό.

πρώτον, 60% δεν πρόκειται να πάρουν Συριζα και Περισσός, ούτε για αστείο, ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα.

Αρα, αν ποντάρεις σε μια 'αντιμνημονιακή κυβέρνηση' για τις εκλογές, ως βασικό στόχο προκειμένου  να μην απελπιστεί ο κόσμος, είσαι χαμένος από τα αποδυτήρια. Στέλνεις από τώρα τον κόσμο σπίτι του/

δεύτερον, τα μέτρα δεν πρόκειται να σταματήσουν από το κοινοβούλιο. Χρειάζονται διεργασίες και συσχετισμοι στην κοινωνία και αυτές δεν τις φέρνουν οι εκλογές. Χρειάζεται αναμέτρηση τάξης πρός τάξη σε όλα τα πεδία της πολιτικής αντιπαράθεσης, όχι μέσα στην απελπισία μας να κοιτάμε να 'σωθούμε' από την σχετική άνοδο αστικορεφορμιστικών κομμάτων σαν το Σύριζα ή τον Περισσό. Ποιο θα ειναι άραγε το σώσιμο από μια τέτοια άνοδο (που θα υπάρξει); Τίποτε απολύτως. Μεγαλύτερη απογοήτευση και ενίσχυση κοινοβουλευτικών αυταπατών.. Θα σταματήσουν τα μέτρα οι εργατοπατέρες του Σύριζα που ειδικά στα εργοστάσια κάνουν όργια υπερ της εργοδοσίας, αντίστοιχα οι του Περισσού που κατέστρεψαν κλάδους, όπως τους οικοδόμους, όταν την εποχή της ανάπτυξης (2004) είχαν κηρύξει ταξική ειρήνη με τους εθνικούς νταβατζήδες-εθνικούς προμηθευτές; Οι τελευταίοι είχαν προτάξει και τα ΜΑΤ στη βουλή, αν θυμάσαι. Ειναι ντροπή και ξεφτίλα ειδικά για τμήμα της άκρας αριστεράς να εξωραϊζει την κοινοβουλευτική σαπισμένη αριστερά, είτε των ευρωμολόγων, είτε της υπονόμευσης κάθε απεργιακού σκιρτήματος και αγώνα.

τρίτον,   πρέπει   να συνειδητοποιήσουμε ότι ο στρατηγικός στόχος του 'ντόπιου' μεγάλου κεφαλαίου ειναι η κινεζοποίηση του προλεταριάτου στην Ελλάδα και όχι μονο. Πατώντας στέρεα σε αυτή την πραγματικότητα πρέπει να τονίζουμε από τώρα σε φίλους, γνωστούς, αγνώστους ότι την επομένη των εκλογών έρχεται οδοστρωτήρας. Οι εκλογές δεν πρόκειται να ανακόψουν τίποτα απολύτως. Δεν φταίνε απλώς οι ξένες δυνάμεις και τα μνημόνια. Βρισκόμαστε εν μέσω μια τεράστιας οικονομικής κρίσης, που σε αυτή τη φάση εμφανίζεται ως κρίση χρέους. Από αυτή την κρίση το μεγάλο κεφάλαιο θέλει να κερδίσει και ήδη το κάνει σε μεγάλο βαθμό ανενόχλητο, σαρώνοντας εργατικές κατακτήσεις, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΜΑ ΚαΜια ΣΧΕΣΗ με ΤΟ ΧΡΕΟΣ.

τέταρτον, σου ξαναπα ειναι άσχετο να αναφέρεις στη κουβέντα την τακτική αποχής του 46. Οσοι προτείνουμε αποχή σήμερα δεν την προτείνουμε για να ανατρέψουμε το πολιτικό σύστημα και τον καπιταλισμό. Αλλά γα να υπάρχει ένα δυνατό ρεύμα αμφισβήτησης, ρήξης με το πολιτικό σύστημα και όλες τις παραφυάδες του που πλασάρουν στις πιάτσα διαφορετικές εκδοχές διαχείρισης του καπιταλισμού και εκτόνωσης της οργής του κόσμου. Αυτές οι διαδικασίες, βέβαια, αφορούν πρωτίστως την δράση μας όλο το χρόνο και την πείρα βέβαια του κόσμου από την δική του δράση. Δεν πρόκειται να υπάρξει ένα διακριτό επαναστατικό πολιτικό ρεύμα που να εκφραστεί σε αυτές τις εκλογές αυτό το σχέδιο. Αυτό οφείλουμε να το χτίσουμε, όσοι πιστεύουμε στην επανάσταση για την ανατροπή του καπιταλισμού.


 
1393385
και κάτι για την συγκυβέρνηση
από αναγνώστης Κόντρας 12:35, Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

λες:

<<Το 1989, πράγματι, το αστικό μπλοκ μπόρεσε να εντάξει την αριστερά χωρίς πολλά παρατράγουδα, πρώτον, λόγω της (και τότε) ανωριμότητας του "χώρου" και, δεύτερον, και κυριότερον, επειδή τότε μπόρεσε να "απαλύνει" τις συνέπειες της προδοσίας, λόγω ενός 18% αύξησης στα μεροκάματα.>>

Φαντάζομαι στο "18%" αναφέρεσαι στην αλλαγή του 81 και στο πασοκ και σε μια αύξηση που κράτησε 1 χρονο, γιατί προτύτερα δεν είχει γινει αύξηση για 14 χρόνια. Μόνο που δεν ήταν όλος ο χώρος τότε που υποστήριζε το αμίμητο σύνθημα "κάτω κράτος της δεξιάς" ---ναι ναι το τότε ΚΚΕ-μλ είχε τέτοιο σύνθημα--, ούτε έκανε "αριστερή αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ", όπως μας καλείς σήμερα εσύ ξανα να κάνουμε με το νέο, υποτιθέμενο ελπίδοφόρο αντι-μνημονιακό μπλοκ Περισσού - Σύριζα, παπαγαλίζοντας ξανά τα πασοκικά συνθήματα:

εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη, εθνική απελευθέρωση

Γιατί στη συγκυβέρνηση και την οικουμενική η αριστερά του κοινοβουλίου έκανε όργια. Τότε πέρασαν οι πρώτες μορφές ελάστικής απασχόλησης, τότε χτυπήθηκαν άγρια απεργίες όπως αυτή των εκπαιδευτικών. Τότε άνοιξε ο δρόμος και για την επίθεση στα ΒΑΕ και σε άλλες πτυχές της κοινωνικής ασφάλισης, με την εργατοπατερία του ενιαίου ΣΥΝ να υιοθετεί την προπαγάνδα του κοινωνικού αυτοματισμού για ρετιρέ , υπόγεια, δημόσιους - ιδιωτικούς, διεφθαρμένους των ΒΑΕ κτλ...

ΚΑι έκανε όργια γιατί στόχος της ήταν να γινει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ.

______________________________________________

Δυστυχώς, με την όξυνση της κρίσης, αντί να πηγαίνουμε σαν ...χώρος προς τα αριστερά, πάμε ολοταχώς στα ...δεξιά.

"Οχι αριστερός εμφύλιος", "ενότητα της αριστεράς", βρείτε αυτά τα συνθήματα ποιος χώρος τα ζυμώνει συστηματικά από το 2008 και δώθε και από το 2010 σε καταιγιστικούς ρυθμούς.

Δυστυχώς, το έδαφος του οπορτουνισμού και του ρεφορμισμού καλλιεργείται μεθοδικά στο ..χώρο και έχει πιάσει σε αρκετές συνειδήσεις ακροαριστερών.

Οταν βγαινεις σήμερα και μιλάς για στάση πληρωμών και εθνικοποιήσεις τραπεζών, δηλαδή προτάσσεις ρεφορμιστικές λύσεις απέναντι σε μια λαίλαπα που καταβροχθίζει μισθούς, συντάξεις, το παιχνίδι έχει χαθεί.

Στάση πληρωμών και να γίνει με τους σημερινούς συσχετισμούς θα ειναι υπερ του χρηματιστικού κεφαλαίου και του μεγάλου κεφαλαίου της χώρας που κονομανε από το χρέος (δείτε τι έχει συμβει με το PSI, και πως αλλάξανε τα ομόλογα χέρια σε ένα εξάμηνο ξαφρίζοντας αποθεματικά δημοσιων οργανισμώον). Γιατί το πρώτο μέλημα μιας κυβέρνησης που θα κάνει στάση πληρωμών θα ειναι να πληρώσει τα τοκοχρεολύσια και βεβαιως θα ακολουθήσει η "εθνικοποίηση τραπεζών", δηλαδή η εξαγορά των ζημιών των τραπεζών από το κράτος.

Ακόμη και η παλιά σταθερά της 3ης Διεθνούς, ότι τα μεταβατικά συνθήματα ρίχνονται όταν υπάρχουν συσχετισμοι, πολιτική-οικονομική κρίση και επαναστατικό κινημα, απεμπολούνται.

Για ποια ωριμότητα μιλας φίλε μου.

Ξανασκέψου καλά τι γράφεις τόση ώρα


 
1393453
απαντήστε, όμως, και σε ό,τι σας ρωτάνε..
από ψηφοφόρος "Κόντρας" 20:05, Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

*Ο ΠΓ ήταν που έθεσε «μέτρο» τις εκλογές, το βαθμό αποχής ως δείκτη ωριμότητας της εργατικής τάξης, όχι εγώ. Πράγματι, αλλάζουν οι συσχετισμοί πρώτα στην κοινωνία. Ωστόσο, οι εκλογές, όπως και η κάθε 12η Φλεβάρη 2012, είναι(ήταν) ΣΤΙΓΜΕΣ του αγώνα. Μπορούν να γίνουν τα «μπαμ»τότε χωρίς να’ναι συνειδητές οι πράξεις ΟΛΟΥ του λαού. Αγνοείτε τον αυθόρμητο παράγοντα, που αθροίζεται στο συνειδητοποιημένο τμήμα του λαού και συχνά έτσι δημιουργούνται πλειοψηφίες. 
*Για το αν ή όχι πάρουν τι οι ΚΚΕδες στις εκλογές, τι συζητάμε, εσείς δεν θα είστε παρών ούτε σε αυτή τη μάχη. Αλλά, απαντήστε: είναι ίδιο πράγμα η πίεση να ασκείται σε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ 60% και ίδιο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΔΗΜΑΡ και ίδιο ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ να έχουν εντολή σχηματισμού κυβέρνησης; Για το λαϊκό κίνημα τίθενται οι ίδιοι ακριβώς τακτικοί στόχοι; Ακόμα και το ΚΚΕ-ΣΥΝ είναι το ίδιο ακριβώς με το 1989; Οι οπαδοί τους ίδιοι; Οι αστοί μπορούν να δώσουν τίποτα για μαζική εξαγορά συνειδήσεων;
* Πράγματι, τα μέτρα δεν πρόκειται να σταματήσουν ΑΠΟ το κοινοβούλιο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι το τι γίνεται ΜΕΣΑ στο κοινοβούλιο δεν μας ενδιαφέρει. Τι κάνετε εσείς για να δημιουργήσετε ρωγμές και μέσα στο κοινοβούλιο; Η αναμέτρηση, πράγματι, υπάρχει «σε όλα τα πεδία της πολιτικής αντιπαράθεσης». Εσείς, όμως, κάνετε ιδεολογική διαπάλη, όχι πολιτική διαπάλη.
* Αυτό  που θέλω να πω για το 1946 είναι ότι εσείς δεν λαμβάνετε την κατάσταση του λαϊκού κινήματος, όταν προωθείτε συνθήματα.
*Το 18% αύξηση υπήρξε πράγματι το 1989.Ρώτα τον..Π.Γ.
*Τον όρο «κράτος της δεξιάς» τον χρησιμοποιούσε όλη η Ελλάδα, όχι μόνο το ΚΚΕμ-λ. Το ΚΚΕμ-λ  είχε κατέβει με κεντρικό σύνθημα «οι εκλογές δεν φέρνουν την Αλλαγή, χρειάζεται αγώνας και πάλη ταξική», μαζί με την ΚΟ Μαχητής στην «κίνηση για μια Επαναστατική Αριστερά». Να γνωστοποιήσω πως στον προεκλογικό τηλεοπτικό χρόνο της «κΕΑ» το κράτος του καπιταλισμού (ίδιο τότε-ίδιο τώρα) έβαζε «μπιπ»(!).Μιλάμε για ίδια δημοκρατία με σήμερα (παρότι σήμερα  αίρονται τα δημοκρατικά κεκτημένα).
*Όσο για τα συνθήματα που κατηγορείς, είπαμε,  διάβασε την ΚΟΝΤΡΑ του 2004 ή του 2000. Μια ζωή τα ίδια.  Αλήθεια, τι ήταν το μνημόνιο; Επέδρασε στο εποικοδόμημα ή όχι; Ή μόνο στη βάση;
*Τελικά, θα απαντήσετε σε κανένα ερώτημα;


 


 
1393459
@ ψηφοφόρος 'κόντρας'
από λέω τώρα... 20:59, Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

'Πιστεύεις ότι με την ίδια ευκολία μια κυβέρνηση αντιμνημονιακή θα αποφάσιζε καταστολή των διαδηλώσεων, και μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ που ήδη έχουν το νομοσχέδιο στο τσεπάκι.'

Να μη σου πω και με μεγαλύτερη ευκολία, αν συνεργάζονταν ΜΑΤ και ΚΝΑΤ (και -ίσως- και λοιποί χειροκροτητές...).


 
1393462
οταν λέτε κυβέρνηση "αντιμνημονιακή" τι ενοείτε;
από απεργός, διαδηλωτής, καταληψίας 21:16, Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

"Αντιμνημονιακή" κυβέρνηση από Π. Καμένο, Κατσέλη, Καστανίδη και Δημαρά; Κάλλιστα λοιπόν μια τετοια κυβερνηση θα τσακιζε αν το χρειαζόταν τις διαδηλώσεις, σιγά μη δίσταζε. Ή μήπως εννοείται αντιμνημονιακή Κυβερνηση από το ΚΚΕ και τον Συριζα; Αρκεί όμως να θυμηθούμε πως αντιμετώπισε τους διαδηλωτές το ΚΚΕ στις 20 Οκτώβρη, με τα ΚΝΑΤ, και πως χαρακτήρισε ο Συριζα τους νατιστεκόμενους διαδηλωτές και βασικά τους ανρχικούς, "παρακρατικούς"! Γιατί δεν θα τους χτυπαγαν κιόλας αν ήταν στην κυβερνηση και το θεωρούσαν απαραίτητο, από την καλή τους την καρδιά;


 
1393479
το 18% πως βγήκε ρε κουμπάρε;
από αναγνώστης Κόντρας 22:24, Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

http://www.taxheaven.gr/default/pages/library/id/8/load/9384

 

....¶ρθρο 1 Τα συνολικά γενικά κατώτατα όρια µισθών και ηµεροµισθίων των εργαζοµένων όλης της χώρας, όπως έχουν διαµορφωθεί την 31.12.1988 µε βάση την ΕΓΣΣΕ έτους 1988, αυξάνονται από 1.1.1989 κατά ποσοστό 9,2% και καθορίζονται ως εξής:

...

αλήθεια, ξέρεις πόσο πληθωρισμο είχε το 89; 13.1%! Ξέρεις πόσο ειχε το 90; Πάνω από 20%

αν εξωραίζεις έτσι την συγκυβέρνηση, φαντάσου....

________________________

εγώ σου απαντάω για λογαριασμό μου. Κι εσύ άλλωστε για λογαριασμό σου ρωτάς. Ειναι απλά τα πράγματα, λοιπόν, εσύ ακολουθείς την μπακαλική σε όλες τις εκδοχές της (από το 60%, μέχρι την προπαγάνδα της αποχής...από πασόκους των πλατειών, και το 18% το 89)

ενώ το κείμενο που δημοσιεύτηκε κάνει μια ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης. Για μένα ο δείκτης ωριμότητας σε αυτή τη συγκυρία ειναι η αποχή, και η συνέχιση του απεγκλωβισμού και της αποστοίχησης από το αστικό πολιτικό σύστημα και όλες τις παραφυάδες του, αριστερές και δεξιές.

Το γεγονός ότι η Κόντρα "λέει τα ίδια" από το 2004, όπως λές, δεν καταλογίζεται ως αρνητικό κατ' ανάγκην.  Την τακτική δεν την αλλάζεις όπως τα πουκάμισα. Αν εσύ βλέπεις επαναστατική αφύπνιση σε τμήμα του λαού, η έστω συσπείρωση της πρωτοπορείας σε επαναστατική βάση, τότε μαλλον ζεις σε άλλον πλανήτη, ή ταυτίζεις το ρεφορμισμό με την επανάσταση. Και μάλλον ισχύει το δεύτερο. Το πρώτο σε απαλλάσσει.

Καθεις εφω ετάχθη, αφού επέλεξες υποταγή στο ρεφορμισμό, με γεια σου με χαρά σου

Μη μας ζητάς, ομως, να σε ακολουθήσουμε στο βάλτο του ρεφορμισμού. Εγώ θα έλεγα ίσα-ίσα, πως χρέος όλων των υπολοίπων που έχουμε εμμονές στην τακτική να κάνουμε την επανάσταση λαμπρή ιδέα στην εργατική τάξη, και όχι μια από τις ιδιες αποτυχημενες, χρεοκοπημένες συμβιβαστικές λύσεις και διαχειριστικές εκδοχές του συστήματος,

ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΛΟΤΣΙΑ ΠΙΟ ΒΑΘια στο βαλτο του οπορτουνισμού και της λυκοφιλίας.

________________________

 

αντε πάλι:  τα ίδια για το 1946. Ανθρωπέ μου κάποιοι ειναι ταλμουδιστές εκεί που τους συμφέρει και μάλιστα ο δογματισμός τους σπάει κόκαλα, όταν ενστερνίζονται την ακαταμάχητη λογική, ο μπάτσος ειναι όργανο, το μπουζούκι ειναι όργανο, άρα ο μπάτσος ειναι μπουζούκι. Ετσι και εσύ με την αποχη: Επειδή το 1946 έκαναν αποχή γιατί θεωρούσαν ότι  η συμμετοχή στις εκλογές θα ήταν αποπροσανατολιστική για τον ένοπλο αγώνα, όποιος στο μέλλον καλεί σε αποχή το κάνει επειδή θέλει να ανατρέψει άμεσα το σύστημα!!!

Ε, λοιπόν , εσύ είσαι που δεν ακούς και λες τα ίδια και τα ίδια,Εγώ ίσα-ισα αυτό που ισχυρίζομαι ειναι το εξης, ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, ΜΑΖΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ, ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ, ΚΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΑΥΤΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ.

________________________

ωραία απάντηση:
<<*Τον όρο «κράτος της δεξιάς» τον χρησιμοποιούσε όλη η Ελλάδα, όχι μόνο το ΚΚΕμ-λ.>>

Δεν ξέρω αν σου διαφεύγει , υπάρχει μονο ένα κράτος, ως οργανο ταξικής κυριαρχίας, και αυτό λέγεται αστικό κράτος (εν προκειμένω που άρχουσα τάξη ειναι η μπουρζουαζία). Ξερεις τι έσουρε κάποτε ο Μαρξ στους γερμανούς σοσιαλιστές για τον όρο λαϊκό κράτος;

________________________

 νομιζω ότι εξαντλήσαμε την επιχειρηματολογία, καληνύχτες


 
1393494
πράγματι,
από ψηφοφόρος "Κόντρας" 0:03, Παρασκευή 20 Απριλίου 2012

τα είπες όλα.

-Η τακτική δεν αλλάζει σαν τα πουκάμισα.

-Οι αυξήσεις τις οποίες παρέθεσες ήταν που αποφασίστηκαν πριν τη συγκυβέρνηση (αυτό θα πει διαβάζω την ταξική πάλη και δε συμμετέχω). 18% ήταν.

-βάζεις λόγια στον άλλο: λες και είπα ότι είναι λαϊκό το κράτος ή ότι ψέλισα τη λέξη πρωτοπορεία (ή και ότι την ταύτισα με κάτι).

Μόνο ένα δεν είπες: γιατί τη δογματίλα σας, τη τζάμπα μαγκιά, την άφησε το αστικό κράτος της μεταπολίτευσης άθικτη. Προφανώς, γιατί κι εσείς(εμείς, ο χώρος, τέλος πάντων) άθικτο αφήσ(ατ)ε το αστικό κράτος.

 


 
1393601
ρε κουμπάρε γιατί το συνεχίζεις;
από αναγνώστης Κόντρας 11:16, Παρασκευή 20 Απριλίου 2012

www.taxheaven.gr/default/pages/library/id/8/load/9385

Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. 1990

¶ρθρο 1 Τα συνολικά γενικά κατώτατα όρια µισθών και ηµεροµισθίων των εργαζοµένων όλης της χώρας, όπως έχουν διαµορφωθεί την 31.12.1989 µε βάση την ΕΓΣΣΕ έτους 1989, αυξάνονται από 1.1.1990 κατά ποσοστό 7,6% και καθορίζονται ως εξής:

α) Εργατοτεχνίτες και εργατοτεχνίτριες, που δεν έχουν συµπληρωµένη τριετή υπηρεσία ή προϋπηρεσία, συνολικό ηµεροµίσθιο από 1.1.1990 δρχ. 2911.

β) Υπάλληλοι, που δεν έχουν συµπληρωµένη τριετή υπηρεσία ή προϋπηρεσία, συνολικός µισθός από 1.1.1990 δρχ. 65.105.

 

το 90 ειχε και 20% πληθωρισμό.

Εσύ μην συμμετέχεις τόσο πολύ στην ταξική πάλη, γιατί θα στραβώσεις κανένα δάκτυλο.

Εχεις, δίκιο, όλοι αφήσαμε το αστικό κράτος άθικτο, γιατί δεν πήγαμε στον Περισσό ή στο Σύριζα,

άντε πήγαινε,  λοιπόν, και στο καλό και μην μας γράφεις.

υγ: εχει πλάκα η χρήση του όρου τζάμπα μάγκα από τον ψηφοφόρο. Μάγκας ατελείωτος και ορθός ειναι αυτός που κατεβάζει τα βρακιά του σε όσους τόσο καιρό τον χτυπούσαν ανελέητα, σήμερα τους εξωραίζει και προσχωρεί πλήρως στις θέσεις τους. Ετσι προωθείται και η... ταξική πάλη και η ...πολιτική πάλη κατά τη γνώμη του. Ετσι,..πέφτουν και τα μνημόνια

 


 
Κορυφή της σελίδας