[πληροφορίες για ασφαλή σύνδεση HTTPS]   [http://gutneffntqonah7l.onion - κρυμμένη υπηρεσία στο δίκτυο Tor]
ειδήσεις | θέματα | δημοσιεύστε | κοινότητα | πληροφορίες | επικοινωνία | υποστήριξη | βοήθεια | rss    

[Athens independent media centre]
Ελληνικά | English

.: ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ :.

επιλέξτε μέσο



Μετάβαση στο άρθρο με αριθμό


Προσπελάστε το αρχείο του IMC-Athens ομαδοποιημένο κατά θεματικές ενότητες


Προσπελάστε τα άρθρα και τις συλλογές πολυμέσων του παλιού IMC-Athens 2005-2006

άρθρα - συλλογές πολυμέσων
.: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ :.
Απολυσεις 2010
συγκεντρωμένες οι απολύσεις του 2010
.: ΠΑΡΤΕ ΜΕΡΟΣ :.
κοινότητα συμμετέχετε ενεργά στην αντιπληροφόριση

IRC
Άμεση συνεννόηση για τρέχοντα νέα

δημοσιεύστε
ανεβάστε ήχους, βίντεο, εικόνες ή κείμενα, κατευθείαν από τον browser σας

ειδήσεις
μέχρι στιγμής κάλυψη διαδηλώσεων και θεμάτων

επικοινωνία

.: ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ :.
98 FM
1431AM
radio revolt
radio katalipsi
radio radiourgia
105fm
Αυτόνομο Ράδιο Ιωαννίνων
Ραδιοφράγματα
raDiopaRasita!
.: ΑΛΛΑ SITE :.
Contra Info
Διαμοιρασμός οπτικοακουστικού και έντυπου υλικού
Skytal.es
.: ΑΛΛΑ IMC(s) :.

www.indymedia.org

Projects
print
radio
satellite tv

Africa
ambazonia
canarias
estrecho / madiaq
kenya
south africa

Asia
japan
india
korea
philippines

Canada
maritimes
quebec

Europe
abruzzo
alacant
antwerpen
athens
austria
barcelona
belarus
bordeaux
bristol
brussels
bulgaria
calabria
emilia-romagna
estrecho / madiaq
euskal herria
galiza
germany
grenoble
hungary
ireland
istanbul
italy
la plana
liege
liguria
lille
linksunten
lombardia
london
madrid
malta
marseille
nantes
napoli
netherlands
nice
northern england
norway
nottingham
oost-vlaanderen
paris/île-de-france
piemonte
portugal
roma
romania
russia
scotland
sverige
switzerland
torun
toulouse
ukraine

Latin America
argentina
bolivia
chiapas
chile
chile sur
cmi brasil
cmi sucre
colombia
ecuador
mexico
peru
puerto rico
qollasuyu
rosario
santiago
uruguay
venezuela

Oceania
aotearoa
melbourne
perth
sydney

United States
arizona
austin
austin indymedia
baltimore
big muddy
binghamton
boston
buffalo
chicago
colorado
columbus
hawaii
houston
hudson mohawk
los angeles
michigan
philadelphia
rochester
rogue valley
saint louis
saint-petersburg
san diego
san francisco
san francisco bay area
santa cruz, ca
seattle
urbana-champaign
washington dc
western mass
worcester

West Asia
beirut
israel
palestine

Topics
biotech

Process
fbi/legal updates
mailing lists
process & imc docs

συνεισφέρετε νέο άρθρο | στείλτε το άρθρο με e-mail

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες
1397407
Δίπολα και οπισθοδρόμηση
από @ 14:59, Κυριακή 6 Μαΐου 2012
θεματικές: Καμμία θεματική

Μνημόνιο-αντιμνημόνιο και άλλα δίπολα

1.
Ο πόλος και ο αντι-πόλος

Όσο πλησιάζει η ώρα για την διεξαγωγή της διαδικασία που αποτελεί την εορταστική βιτρίνα της κατ’ επίφασιν δημοκρατίας (στην πραγματικότητα ολιγαρχίας), η ώρα των βουλευτικών εκλογών, τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται η κενότητα των δύο πόλων που έχουν τεχνηέντως δημιουργηθεί: του Μνημονίου και του αντι-Μνημονίου. Στους υπερασπιστές του πρώτου συγκαταλέγονται όσοι προωθούν την εισβολή σε κάθε πτυχή της οικονομικής και κοινωνικής λειτουργίας των συμβατικών (και εν τοις πράγμασι απο-διαρθρωτικών) όρων που κυριαρχικά επέβαλαν οι δανειστές μας, αλλά και όσοι αφελώς μεν αλλά πάντως ειλικρινά πιστεύουν πως δεν υπάρχει άλλη δυνατή προοπτική πέραν της τήρησης των συμπεφωνημένων με την Τρόϊκα. Επί της ουσίας στον πρώτο πόλο ανήκουν όσοι θεωρούν (ή παριστάνουν πως θεωρούν) ότι η ισορροπία των δικών τους οικονομικών μαθηματικών (μηδενισμός δημοσιονομιών ελλειμμάτων) είναι το παν και ότι αυτή η εικονική ισορροπία, προκειμένου να επιτευχθεί δικαιολογεί ακόμα και την θυσία τεράστιου μέρους του πληθυσμού. Τηρουμένων των αναλογιών και λαμβανομένων υπ’ όψιν των διαφορετικών πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών και συγκυριών κάθε εποχής, θυμίζουν εκείνους που επένδυσαν στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, χάριν της μετέπειτα οικονομικής μεγέθυνσης που υποτίθεται ότι θα προσέφερε η ανοικοδόμηση των ερειπίων…

Στον άλλο πόλο, σε αυτόν του αντιμνημονίου, έχουν «συσπειρωθεί» διάφορες ετερόκλητες τάσεις και κατευθύνσεις, οι οποίες εκτείνονται από τον σταλινισμό έως τον δημοκρατικό σοσιαλισμό και από το ρεφορμισμό μέχρι και το ναζισμό. Σχεδόν χωρίς εξαιρέσεις, οι υποστηρικτές όλων αυτών των τάσεων, έχοντας ως βασικό τους πρόταγμα την στείρα άρνηση του Μνημονίου και ως βασική υπόσχεση την ακύρωση του, είτε προτείνουν διαφορετικούς δρόμους για την μετέπειτα πορεία μας, είτε δεν προτείνουν τίποτε, περιοριζόμενοι στο λαϊκισμό, τη συνωμοσιολογία και την εξύμνηση του μίσους: με δυο λόγια, ετεροκαθορίζονται, θεωρώντας (ή παριστάνοντας πως θεωρούν) ότι η ακύρωση, με τον ένα ή τον άλλο (τεχνικό) τρόπο, του Μνημονίου και των δανειστικών συμβάσεων, θα λειτουργήσει από μόνη της ως πανάκεια, λύνοντας όλα τα προβλήματα. Δεν αντιλαμβάνονται άραγε ότι το πρόβλημα καταλαμβάνει, εκτός της οικονομικής σφαίρας, και την πολιτική καθαυτή; Δεν αντιλαμβάνονται ότι η έξοδος από την παρούσα (ελληνική αλλά και παγκόσμια) οικονομική κρίση δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική και όχι οικονομική (δεδομένου ότι το στενά οικονομίστικο σκεπτικό είναι αυτό που οδήγησε στις επαναλαμβανόμενες οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού από την πετρελαϊκή κρίση στις αρχές της δεκαετίας του ’70 έως και σήμερα) ;

Από την μια, λοιπόν, το αριστερό μπλοκ (οι Σταλινικοί υπερασπιστές των γκούλαγκ και των στρατοπέδων συγκέντρωσης, είτε οι ξεθωριασμένοι ρεφορμιστές), από την άλλη οι προγονόπληκτοι εθνικιστές και, παραπέρα, οι θαυμαστές του Χίτλερ, οι οποίοι τάζουν εθνική ανεξαρτησία και προκαλούν υστερικά παραληρήματα με την μεγαλοστομία τους και το ταλέντο που διαθέτουν στην χειραγώγηση του όχλου, είτε, τέλος, ο γνωστός λαϊκοπατριωτικός χώρος που αναζητεί παντού εχθρούς και δαίμονες, ηδονιζόμενος με σενάρια επιστημονικής φαντασίας περί Νέας Τάξης και υπερεθνικής ελίτ, συμπληρώνουν το ετερόκλητο αντιμνημονιακό τοπίο. Πάνω απ’ όλα, κυριαρχούν ιδέες από την εποχή του μεσοπολέμου και η απουσία κάθε προσπάθειας αφουγκρασμού  της κοινωνίας. Τί μπορεί κανείς να πει για το ντελίριο κρετινισμού της  μνημονιακής πτέρυγας, για την  έλλειψη φαντασίας που διέπει αυτόν τον χώρο και για την στειρότητα των  χρεοκοπημένων καπιταλιστικών αξιών που προωθούν με απίστευτο κυνισμό ή απελπιστική αφέλεια; Μήπως το δίπολο αυτό κατά βάθος δεν  είναι καν δίπολο; Ας σκεφτούμε στο σημείο αυτό τί πραγματικά θέλουμε. Θέλουμε  δημοκρατία ή απλώς μια διαφορετική ολιγαρχία;

Αν «επιστρατεύαμε» όλη μας την λογική και όλα τα (πολιτικά) οράματά μας ταυτόχρονα, θα φαινόταν πόσο αδικαιολόγητος είναι ο αυτοεγλκωβισμός της σκέψης μας (και, κατ’ επέκταση) και ολόκληρης της ύπαρξής μας σε τέτοια αδιέξοδα δίπολα του τύπου: «ή αυτό είναι σωστό ή το άλλο»• γιατί και «αυτό» και το «άλλο», δεν παύουν να στηρίζονται στην ίδια ακριβώς ανορθολογική λογική, να είναι οι δύο όψεις ενός κάλπικου ή πάντως, χωρίς αξία, νομίσματος. Η διπολική σκέψη φαίνεται όμως πως είναι βαθιά ριζωμένη στον τρόπο που οι σύγχρονες κοινωνίες αντιλαμβάνονται τα πράγματα, περιορίζοντας τους ορίζοντες των προβληματισμών μας σε δύο, μόνο φαινομενικά, αντίθετους πόλους, ωθώντας μας κατ’ αυτό τον τρόπο σε μια μάταιη προσπάθεια να υπαγάγουμε κάθε διάσταση της κοινωνικής ζωής υπό το πρίσμα μιας μονοδιάστατης άλυτης εξίσωσης. Εξαναγκάζοντάς μας να προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τον κόσμο και την ανθρώπινη κατάσταση με άχρηστα εργαλεία, με βιβλία που έχουν λευκές σελίδες κάθε τόσο, με μια σκέψη ευνουχισμένη ολοκληρωτικά όχι μόνο ως προς την δημιουργική διάθεση αλλά ακόμα και ως προς την λογική. Για παράδειγμα, από την παιδική μας ηλικία ακόμη, μάς χαρακτήριζαν ως ήσυχα ή άτακτα παιδιά, ανάλογα με την συμβατότητα των πράξεων μας με τις κοινωνικά (και στερεοτυπικά) αποδεκτές συμπεριφορές• ως καλούς ή κακούς μαθητές, ανάλογα με την ικανοποίηση των οριζοντίως καθορισμένων κριτηρίων που έθετε μια επιστημονική ελίτ που ποτέ κανείς δεν την νομιμοποίησε πραγματικά, θετικά, ενεργητικά ως τέτοια• ως όμορφα ή άσχημα αγόρια ή κορίτσια, ανάλογα με την κάλυψη ή όχι των εμφανισιακών στάνταρ που έθεταν τα ιλουστρασιόν περιοδικά, οι αγορές καλλυντικών, ενδυμάτων και τα μίντια. Χαρακτηριστήκαμε ως τεμπέληδες ή εργατικοί, αναλόγως με το πόση από τη ζωή μας αφιερώσαμε ή σκοπεύουμε να προσφέρουμε αδιαμαρτύρητα στον οικονομικά προσδιορισμένο μόχθο, ή κατά πόσον περιορίζουμε τον ελεύθερο χρόνο, τις απολαύσεις μας και την πνευματική και ψυχική μας ισορροπία χάριν του μόχθου. Και μάλιστα ενός μόχθου που ποτέ δεν μας «ανταμείβει», γιατί από τη φύση του δεν είναι μπορεί και δεν πρέπει να μας ανταμείψει με καμία πραγματική χαρά, παρά μόνο αφού πλέον μας έχει αλλοτριώσει τόσο που ν’ αντλούμε μια διεστραμμένη ικανοποίηση από τον μόχθο μας αυτόν καθαυτόν και τα μπιχλιμπίδια που τον μασκαρεύουν από «χαμένη ζωή» σε «κοινωνική δικαίωση» (για τους «επιτυχημένους» ) ή σε μοιρολατρική αποδοχή της ήττας μας (για τους «αποτυχημένους»).

Έτσι και η πολιτική μας σκέψη περιορίστηκε σε δύο πόλους, οι οποίοι εντέχνως καλλιεργήθηκαν είτε από την υποκειμενική και επιλεκτική σχολική παρουσίαση της ιστορίας, είτε από την ρητορική των εκλεγμένων αντιπροσώπων εδώ και πολλά χρόνια, είτε (και κυρίως) από την απώλεια της ταυτότητας του πολίτη και την υιοθέτηση του ρόλου του πελάτη-καταναλωτή, του τηλε-πολίτη. Όπως ακριβώς, επιτρέψαμε σε ετερόνομους θεσμούς να δημιουργήσουν τις ανάγκες μας διαστρέφοντάς τις (και να τις ανανεώνουν κάθε τόσο), έτσι αφήσαμε τους ίδιους θεσμούς να καθορίσουν και τα πλαίσια της πολιτικής μας σκέψης. Καταλήξαμε λοιπόν να δημιουργήσουμε δίπολα του τύπου αντιπροσωπευτική δημοκρατία ή δικτατορία, καπιταλισμός ή «κομμουνισμός» τύπου Σοβιετικής Ένωσης, φτάνοντας στο σημερινό εικονικό δίλημμα «μνημόνιο ή αντιμνημόνιο».

2.
Απάθεια, ο χειρότερος τρομοκράτης!

Η Δύση βυθίζεται σε μια άνευ προηγουμένου πολιτική αδράνεια. Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες ο πρόεδρος του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, Μάρτιν Σουλτζ, δήλωσε τα εξής: «Η χαοτική κατάσταση στην Ελλάδα και (η) άνοδος των ριζοσπαστικών κομμάτων είναι κάτι τρομακτικό να το φανταστεί κανείς». Παρόμοια ανάλυση της αμερικανικής Stratfor για τις εξελίξεις στην Ελλάδα φιλοξενεί η ιστοσελίδα Euractiv. Επισημαίνει πως «η ευρωπαϊκή οικονομική κατάσταση θα επιδεινωθεί» οδηγώντας «σε μια θεμελιώδη ρήξη του συστήματος για την οποία θα ευθύνονται οι πολιτικές και όχι οι οικονομικές διαφορές» και πως προτού συμβεί αυτό «θα παρατηρηθούν ορισμένες κοινωνικές μετατοπίσεις σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.». Συνεχίζει δε, αναφέροντας πως «Μια τέτοια μετατόπιση παρατηρείται ήδη στην Ελλάδα, όπου έχουν εντοπιστεί διάφορες παρεκκλίσεις πρόσφατα: Η  βία στις κοινωνικές διαμαρτυρίες, η αυξανόμενη στήριξη εναλλακτικών  πολιτικών ιδεολογιών και η φθίνουσα παρουσία των περισσότερο μετριοπαθών στοιχείων της κοινωνίας», καταλήγοντας στο συμπέρασμα στο συμπέρασμα ότι «τα  γεγονότα αυτά μπορούν να σηματοδοτήσουν τη μεταμόρφωση μιας πρωταρχικά οικονομικής κρίσης σε μια πρωταρχικά πολιτική κρίση στην Ελλάδα, μια τάση πιθανή να εξαπλωθεί στην Ευρώπη». Στην Βρετανία άτομα με αναπηρία βρίσκονται αντιμέτωπα με απλήρωτα  ωρομίσθια ή περικοπές των επιδομάτων. Το πιο ανησυχητικό, όμως,  απ’ όλα είναι το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια  φτάνουμε στο σημείο σαν κοινωνία να τείνουμε να εκλάβουμε έννοιες όπως  «ριζοσπαστισμός» και «εναλλακτικές πολιτικές ιδέες» ως ένα καθ’ αυτό  πρόβλημα που εγκυμονεί κινδύνους και, συνεπώς, θα πρέπεινα  αντιμετωπιστεί. Και το φάρμακο στην περίπτωση αυτή δεν είναι άλλο παρά ο συμβιβασμός με τον παραλογισμό της ιδιώτευσης των καπιταλιστικών αξιών. Η φτηνή υποταγή στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς που σηματοδοτούν την εδραίωση της ολιγαρχίας. Να ξεχάσουμε κάθε έννοια πραγματικής δημοκρατίας, να παραμείνουμε εγκλωβισμένοι στην ιδιωτική μας σφαίρα, καταναλώνοντας μια φορά στα τέσσερα χρόνια το παυσίπονο των εκλογών, που μας δίνει την ψευδαίσθηση ότι είμαστε ενεργοί πολίτες. Στην ουσία, βλέπουμε μια ακόμα αντανάκλαση του  γενικευμένου κομφορμισμού και της βαθιάς πολιτικής απάθειας που μαστίζει  τις σύγχρονες Δυτικές κοινωνίες (μαζί και την Ελληνική) ως αποτέλεσμα της αδυναμίας τους να  διαυγάσουν τον εαυτό τους, να έρθουν σ’ επαφή με  την εν γένει πραγματικότητα που οι ίδιες δημιουργούν, με σκοπό ν’  αρχίσουν να θέτουν σε αμφισβήτηση θεσμούς και νόρμες που μέχρι στιγμής  τυφλά ακολουθούσαν.

Η Ελληνική κοινωνία, λοιπόν, ακολουθεί κατά γράμμα το δόγμα του δυτικού ξεπεσμού, νιώθει ανίκανη ν’ αντιδράσει ή ν’αποδράσει από τούτη την κατάθλιψη. Σκιάζεται μπροστά στον  φόβο της αλλαγής και βλέπει το πανηγυράκι των εκλογών ως τη μοναδική δυνατότητα έκφρασης της αγανάκτησής της, μην θέλοντας να κατανοήσει ότι η 6η Μαΐου και η κάθε εκλογική αναμέτρηση (η μια Κυριακή στα κάθε τόσα χρόνια) απλά και μόνο διαιωνίζουν το υπάρχον σάπιο πολιτικό σκηνικό. Όντας εγκλωβισμένη στην ιδιωτική της σφαίρα και τον ατομικισμό είτε βλέπει την αντιμνημονιακή πτέρυγα σαν την μοναδική σανίδα σωτηρίας είτε αποδέχεται έτσι τους ψευδοεπιστημονισμούς των Νεοφιλελεύθερων και τις υποσχέσεις τους για… ανάπτυξη. Έτσι, κάθε  έννοια πολιτικής δράσης και αναζήτησης νέων προταγμάτων, κάθε  προσπάθεια στοχασμού της πραγματικότητας, όχι απλά ως κάτι θετικό, αλλά έστω ως «κάτι», παραγκωνίζεται, δίνοντας τον πρώτο ρόλο στην περιβόητη αυτή ανάπτυξη (τί εννοούν βέβαια ανάπτυξη ακόμα δεν μας έχουν ξεκαθαρίσει), σαν την μοναδική λύση που  θα μπορούσε να οδηγήσει κάποια στιγμή και πάλι σε μια καταναλωτική ευτυχία. Σ’ έναν εικονικό, ιδεατό κόσμο, όπου ο καθένας μας θα ήταν σε θέση να προμηθευτεί όσα  σκουπιδοπροϊόντα επιθυμεί, εξαγοράζοντας με τον τρόπο αυτόν κάθε έγνοια αναφορικά με τη θνητότητά του. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, όπου κάθε έννοια  πολιτικής αμφισβήτησης έχει σβήσει στο βωμό της πλαστικής ευτυχίας και  του θεάματος, δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει αυτός ο ολοκληρωτισμός της  απάθειας και του κυνισμού που συναντά κανείς στη διεθνή «πολιτική» σκηνή. Ακόμα, όμως, και στο κοινοβουλευτικό επίπεδο, αν δηλαδή επιχειρήσουμε να συγκρίνουμε τους Σαρκοζύ, Κάμερον, και Μέρκελ με τους Τσόρτσιλ, Ντε Γκολ, Ρούζβελτ, θα δούμε πως, ενώ οι μεν τελευταίοι ήταν συντηρητικοί, αυταρχικοί  και ξεπερασμένοι για την εποχή τους (σε αυτό βοήθησαν και τα κινήματα  ώστε να τους κάνουν να φαίνονται ξεπερασμένοι), δεν παύουν να φαντάζουν κολοσσοί σε σύγκριση  με τους σημερινούς οι οποίοι δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια αρμαθιά γελοίων πολιτικάντηδων, μια θλιβερή κουστωδία, ανίκανη να κατανοήσει και το πιο απλό πρόβλημα, να φέρει σε πέρας έστω και επουσιώδη διαδικαστικά ζητήματα.

3.
Η άνοδος του λαϊκισμού

Τα χρόνια της ψεύτικης ευημερίας και του Ευρωπαϊκού ονείρου στο οποίο οι περισσότεροι πιστέψαμε ελπίζοντας ότι θα μπορούμε να ζούμε μέσα στις ανέσεις ενός γυάλινου κόσμου δείχνει πως σιγά σιγά τελειώνουν. Μαζί τους όμως γκρεμίζεται και ο μύθος της φιλελεύθερης δύσης και των  καπιταλιστικών παραδείσων που στο φαντασιακό του μέσου Έλληνα παρέχουν  τα πάντα, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν την απατηλή βιτρίνα κοινωνιών που παραπαίουν. Η παράλυση αυτή του αυθορμητισμού των Δυτικών κοινωνιών και η σχεδόν παγιωμένη πλέον ανικανότητά  τoυς ν’ αμφισβητούν τον εαυτό τους σε συνδυασμό με την έλλειψη νοήματος  και, κατ’ επέκταση, νέων πολιτικών προταγμάτων είναι ίσως οι  βασικότεροι λόγοι που ο φτηνός λαϊκισμός/διπολισμός επικρατεί όλο και περισσότερο στα προεκλογικά debates με τις Νεοφιλελεύθερες χονδροειδείς κριτικές να κυριαρχούν. Τα τερατώδη δημοσιεύματα της Bild, της Daily  Mail και διαφόρων άλλων ακροδεξιών φυλλάδων ευρείας κατανάλωσης/κυκλοφορίας φανερώνουν μια άλλη πραγματικότητα, αυτήν της  ολικής αξιακής αποσύνθεσης των Δυτικών κοινωνιών. Η περιφρόνηση του  Ευρωπαϊκού Νότου αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα Νεοφιλελεύθερου κυνισμού, έναν καθρέφτη της νέκρωσης κάθε είδους σοβαρής πολιτικής σκέψης που μαστίζει τον Δυτικό κόσμο που, σε συνδυασμό με την υποχώρηση των μεγάλων κοινωνικών κινημάτων των δεκαετιών του ’50-’70, έχει οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου κοινωνική στειρότητα, αφήνοντας το πεδίο δράσης ανοιχτό σε πάσης φύσεως ανόητους λαϊκιστές οι οποίοι κυριαρχούν στον  πολιτικό λόγο αυτοεπιβαλλόμενοι ως «ειδικοί» και «αυθεντίες» ποντάροντας ακριβώς στην  αδυναμία διαύγασης των καταστάσεων εκ μέρους της πλειοψηφίας των  πολιτών.

4.
Ας απαιτήσουμε (άμεση) δημοκρατία

…γνωρίζουμε  τί θέλουμε: να αυτοοργανωθούν οι άντρες και οι γυναίκες στις  επιχειρήσεις, στις διοικήσεις, στις συνοικίες, στα χωριά, στα  πανεπιστήμια, στις σχολές• να θραύσουν τις ιεραρχικές και  γραφειοκρατικές δομές οργάνωσης και εξουσίας• να σπάσουν τα μονοπώλια  της πληροφόρησης και να αναπτύξουν δραστήρια την ελεύθερη κυκλοφορία της  πληροφόρησης και των ιδεών• να πάψουν να αλλοτριώνονται σε ιδεολογίες  που κατέχουν όλες τις απαντήσεις για όλα τα ερωτήματα και να  διαποτιστούν από την πεποίθηση ότι μόνοι αυτοί και όχι οι ιδεολόγοι ή οι  «ειδικοί» μπορούν να επινοήσουν τις λύσεις που αρμόζουν στα προβλήματά  τους• να επανεγκαθιδρύσουν ζωντανές κοινότητες• να αφήσουν στο βούρκο  που της ταιριάζει την εκπορνευμένη πολιτική και να επαναφέρουν την  αληθινή πολιτική, αυτή που στοχεύει στην ολική θέσμιση της κοινωνίας…

(Κορνήλιος Καστοριάδης, Η Γαλλική κοινωνία, σ, 190 Ύψιλον Βιβλία)


 
Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες
Κορυφή της σελίδας