[πληροφορίες για ασφαλή σύνδεση HTTPS]   [http://gutneffntqonah7l.onion - κρυμμένη υπηρεσία στο δίκτυο Tor]
ειδήσεις | θέματα | δημοσιεύστε | κοινότητα | πληροφορίες | επικοινωνία | υποστήριξη | βοήθεια | rss    

[Athens independent media centre]
Ελληνικά | English

.: ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ :.

επιλέξτε μέσο



Μετάβαση στο άρθρο με αριθμό


Προσπελάστε το αρχείο του IMC-Athens ομαδοποιημένο κατά θεματικές ενότητες


Προσπελάστε τα άρθρα και τις συλλογές πολυμέσων του παλιού IMC-Athens 2005-2006

άρθρα - συλλογές πολυμέσων
.: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ :.
Απολυσεις 2010
συγκεντρωμένες οι απολύσεις του 2010
.: ΠΑΡΤΕ ΜΕΡΟΣ :.
κοινότητα συμμετέχετε ενεργά στην αντιπληροφόριση

IRC
Άμεση συνεννόηση για τρέχοντα νέα

δημοσιεύστε
ανεβάστε ήχους, βίντεο, εικόνες ή κείμενα, κατευθείαν από τον browser σας

ειδήσεις
μέχρι στιγμής κάλυψη διαδηλώσεων και θεμάτων

επικοινωνία

.: ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ :.
98 FM
1431AM
radio revolt
radio katalipsi
radio radiourgia
105fm
Αυτόνομο Ράδιο Ιωαννίνων
Ραδιοφράγματα
raDiopaRasita!
.: ΑΛΛΑ SITE :.
Contra Info
Διαμοιρασμός οπτικοακουστικού και έντυπου υλικού
Skytal.es
.: ΑΛΛΑ IMC(s) :.

www.indymedia.org

Projects
print
radio
satellite tv

Africa
ambazonia
canarias
estrecho / madiaq
kenya
south africa

Asia
japan
india
korea
philippines

Canada
maritimes
quebec

Europe
abruzzo
alacant
antwerpen
athens
austria
barcelona
belarus
bordeaux
bristol
brussels
bulgaria
calabria
emilia-romagna
estrecho / madiaq
euskal herria
galiza
germany
grenoble
hungary
ireland
istanbul
italy
la plana
liege
liguria
lille
linksunten
lombardia
london
madrid
malta
marseille
nantes
napoli
netherlands
nice
northern england
norway
nottingham
oost-vlaanderen
paris/île-de-france
piemonte
portugal
roma
romania
russia
scotland
sverige
switzerland
torun
toulouse
ukraine

Latin America
argentina
bolivia
chiapas
chile
chile sur
cmi brasil
cmi sucre
colombia
ecuador
mexico
peru
puerto rico
qollasuyu
rosario
santiago
uruguay
venezuela

Oceania
aotearoa
melbourne
perth
sydney

United States
arizona
austin
austin indymedia
baltimore
big muddy
binghamton
boston
buffalo
chicago
colorado
columbus
hawaii
houston
hudson mohawk
los angeles
michigan
philadelphia
rochester
rogue valley
saint louis
saint-petersburg
san diego
san francisco
san francisco bay area
santa cruz, ca
seattle
urbana-champaign
washington dc
western mass
worcester

West Asia
beirut
israel
palestine

Topics
biotech

Process
fbi/legal updates
mailing lists
process & imc docs

συνεισφέρετε νέο άρθρο | στείλτε το άρθρο με e-mail

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες | συζήτηση πάνω σε αυτό το αρθρο
1403126
Κείμενο της συντρόφισσας Όλγας Οικονομίδου μέλος της Σ.Π.Φ. για τον εγκλεισμό
από συντρόφισσα 14:30, Δευτέρα 28 Μαΐου 2012
θεματικές: Πολιτικοί κρατούμενοι \ Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς

Κείμενο της συντρόφισσας Όλγας Οικονομίδου μέλος της Αναρχικής Επαναστατικής Οργάνωσης Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς σε εκδήλωση που είχε γίνει στην κατάληψη Σκαραμαγκά. Αναδημοσίευση από την μπροσούρα της κατάληψης "γυναίκες απέναντι στον εγκλεισμό"

 

 

Στις 19 Μάρτη το τζιπάκι των ΕΚΑΜ μαζί με 3 κολάδικα σταματάνε μπροστά σε μια τεράστια σιδερένια κυλιόμενη πόρτα. Ένας φύλακας ζητάει τα χαρτιά. Όλα καλά… και η πόρτα ανοίγει. Καθώς κλείνει πίσω μας, ένας άλλος περιφραγμένος κόσμος εμφανίζεται μπροστά μου. Είναι η φυλακή του Ελαιώνα της Θήβας. Βγαίνω από το τζιπ με την συνοδεία δύο γυναικών της αντιτρομοκρατικής που τις τελευταίες τέσσερις μέρες εκπλήρωναν επάξια το ρόλο της γκουβερνάντας μου. Χρειάστηκαν λίγα λεπτά αναμονής για να με παραδώσουν στους νέους κηδεμόνες της ζωής μου. Στα λίγα αυτά λεπτά άκουγα από αυτές σχόλια του στιλ «Ωραία είναι εδώ…, καλοδιατηρημένο κτίριο». Θεώρησα από μέρους μου να τις αποχαιρετίσω με τη φράση «αφού σ’αρέσει τόσο πολύ, έλα να μείνεις εσύ». Φυσικά και μόνο η σκέψη ενός επισκέπτη πως θα μπορούσε να μείνει σε μια οποιαδήποτε φυλακή, τρομάζει, κάνει τους ανθρώπους, ακόμη και τους υπανθρώπους να κλείνουν το στόμα τους και απλά ν’ αποχωρούν.

Οι γυναικείες φυλακές της Θήβας είναι ένα νεόχτιστο προοδευτικό τερατούργημα με μακρόστενους διακλαδωτούς διαδρόμους, κάμερες που καλύπτουν κάθε γωνία χωρίς κανένα τυφλό σημείο, με δεσμοφύλακες άντρες και γυναίκες, με αυτόματες πόρτες με κάγκελα κάθε 10 μέτρα, με τσιμεντένια άδεια προαύλια μικρότερα από γήπεδο του μπάσκετ κυκλωμένα από τοίχους που καταλήγουν σε συρματοπλέγματα. Έξω από τους τοίχους υπάρχουν χώροι ασφαλείας μέχρι τον εξωτερικό που σε χωρίζει από την ελευθερία. Σε υπερυψωμένα σπιτάκια εποπτεύουν φύλακες σχεδόν 24 ώρες το 24ωρο μήπως κάποιος βρει τρύπα να ξεφύγει.

Ένας περιφραγμένος μικρός ζωολογικός κήπος βρίσκεται μεταξύ εξωτερικής πόρτας και κυρίας εισόδου της φυλακής. Δεν υπάρχει πρόσβαση ή οπτική επαφή παρά μόνο στους επισκέπτες, στις κρατούμενες που καθαρίζουν και κατά τη διαδρομή σου προς το αρχιφυλακείο. Φαντάστηκαν πως μοιάζει πιο φυσικό το τοπίο με φυλακισμένα ζώα δίπλα σε φυλακισμένους ανθρώπους. Η δημοκρατία άλλωστε φροντίζει να «στολίζει» τα τερατάκια της. Μετά από 3 εβδομάδες σε πτέρυγα προσαρμογής πλέον βρίσκομαι μόνιμα στη Γ πτέρυγα, σε θάλαμο χωρητικότητας 14 ατόμων. Δεν θα έλεγα πως η αναγκαστική συγκατοίκηση με 12 γυναίκες είναι το πιο απλό πράγμα. Με μηδέν προσωπικό χώρο και τις κάθε λογής ιδιοτροπίες, οποιαδήποτε εύκολα μπορεί να ξεπεράσει τα όριά της. Εκτός από 2,5 ώρες τη μέρα που μπορώ να βγω στο προαύλιο, οι υπόλοιπες περιορίζονται σε μία αίθουσα 20x30 μέτρα. Αυτός είναι ο επιτρεπτός χώρος κίνησης. Σε αυτή την αίθουσα πίνω καφέ, τρώω, διαβάζω, γράφω, ακούω μουσική, σκέφτομαι. Σε αυτό τον χώρο περνάω τη ζωή μου τους τελευταίους 2,5 μήνες και για ακαθόριστο ακόμη χρόνο. Οι τοίχοι είναι ζωγραφισμένοι μέχρι το ταβάνι με εικόνες από λιβάδια, δέντρα, θάλασσες και ψάρια. Προσπάθησαν να δώσουν έτσι μια πιο ανθρώπινη όψη της φυλακής. Να κάνουν τις κρατούμενες να πιστέψουν ότι η έλλειψη φυσικού τοπίου αντικαθίσταται με μπογιές. Τις πρώτες μέρες μου φάνηκε κακόγουστο αστείο, τώρα έχει καταντήσει εκνευριστικό.

Το προσωπικό κινείται σε παραπλήσια αντιφατικά μήκη κύματος. Τυπικές δεσμοφύλακες που προσπαθούν να παραστήσουν πως η δουλειά που κάνουν μπορεί να απενοχοποιηθεί από τη φύση της. Νομίζουν πως ακόμα και η ευγένεια μπορεί να ισοσταθμίσει τη βραδινή και πρωινή καταμέτρηση, την αναισθησία και αδιαφορία που δείχνουν σε κρίσεις κρατουμένων όταν πολύ συχνά κόβουν τα χέρια τους, σε ξεσπάσματα τοξικομανών. Είναι οι ίδιες που μοιράζουν απλόχερα ψυχοφάρμακα για να αποφευχθούν φασαρίες, ενώ την ίδια στιγμή για οποιαδήποτε άλλη ασθένεια, το ντεπόν τα γιατρεύει όλα. Αυτές οι ίδιες ανάλογα με τις εντολές δεν θα διστάσουν να σε οδηγήσουν στην απομόνωση, θα σε περάσουν από έλεγχο ξεγυμνώνοντάς σε, αυτές είναι που έχουν «το ελεύθερο» να κρυφοκοιτάξουν με θράσος τα γράμματά σου. Είναι αυτές που όταν φτάσει 9 το βράδυ θα κλειδώσουν την πόρτα πίσω τους και με την ίδια ευκολία θα σου πουν καληνύχτα. Η υποκρισία στο μεγαλείο της. Οι ευχές εδώ μέσα δεν ταιριάζουν. Καμία καλή νύχτα ούτε καλή μέρα δεν υπάρχει στη φυλακή. Μόνο μέρες και νύχτες.

Η λογική της κυριαρχίας προτάσσει το διαχωρισμό των ανθρώπων σύμφωνα με φαινομενικά αποσπασματικά χαρακτηριστικά. Δημιουργεί έτσι φαινομενικές κοινότητες με αποτέλεσμα να ενισχύονται η ανισότητα και ο ανταγωνισμός. Η ηθική της κοινωνίας ανταποκρίνεται στο κάλεσμα όχι μόνο αναπαράγοντας τη λογική αυτή, αλλά τις περισσότερες φορές θα γίνει ο μεγαλύτερος υπερασπιστής της. Η κοινωνική τάξη, η εθνικότητα, το φύλο είναι μερικά από τα παραδείγματα που διαμορφώνουν αντιλήψεις και συμπεριφορές καθημερινά. Η φυλακή είναι βασικό κομμάτι του συστήματος και η κοινότητα των φυλακισμένων ένας μικρόκοσμος συμπιεσμένης κοινωνίας. Επόμενο είναι λοιπόν, τα συμπτώματα του αρρωστημένου κόσμου που ζούμε να μεταφερθούν και εντός των τειχών. Η φυλακή από τη μία πλευρά, κατά κάποιο τρόπο συλλογικοποιεί τους κρατούμενους εξαναγκάζοντάς τους να αναγνωριστούν σε μία συλλογική ταυτότητα που σημαδεύεται αρνητικά από την ποινή. Ταυτόχρονα ο διαχωρισμός εμφανίζεται σε όλο το μεγαλείο του τεμαχίζοντας τους άντρες και τις γυναίκες σε ξεχωριστά κολαστήρια. Θα τεμαχίσει ακόμη μια φορά τις γυναίκες και τους άντρες αναλογικά σε πτέρυγες προστασίας, τοξικομανών, τσιγγάνων, ανηλίκων, μωρομάνων, απείθαρχων, λευκά κελιά. Κάθε κατηγορία χρήζει διαφορετικής μεταχείρισης και αντιμετώπισης ανάλογα με το συμφέρον που έχει το σύστημα κάθε φορά. Τα υποτακτικά σκουλήκια (οι ρουφιάνοι) και οι πρώην εγκάθετοι του συστήματος (διεφθαρμένοι μπάτσοι που τους έκαψε το σύστημα) θα προστατευθούν, οι μωρομάνες θα γίνουν εργαλείο για φαινομενικό ανθρωπισμό, οι τοξικομανείς θα λάβουν την υποτίμηση και αδιαφορία. Αξιοπρεπείς γυναίκες κρατούμενες που βιώνουν κάποια απ’ αυτές τις συνθήκες, όπως αυτή των τοξικομανών, σίγουρα θα μεταφέρουν πολύ πιο αναλυτικά και περιγραφικά κάποια από τα βιώματά τους.

Ως αναρχική επαναστάτρια θεωρώ πως ο διαχωρισμός με βάση το κοινωνικό φύλο είναι ένα ζήτημα με κοινωνικές προεκτάσεις τόσο εντός όσο και εκτός των τειχών. Είναι ένα ζήτημα που τις περισσότερες φορές υποτιμάται και κάποιες υπερτιμάται διαστρεβλωμένα. Θεωρώ πως υπάρχει μια καλά ριζωμένη αντίληψη στους ανθρώπους επί αιώνες για χαρακτηριστικά και συμπεριφορές που αρμόζουν είτε μόνο σε γυναίκες είτε μόνο σε άντρες. Βάση φύλου διαμορφώθηκαν ρόλοι και κοινωνικές ταυτότητες τις οποίες ο καθένας αποκτά από τη στιγμή που γεννιέται και κουβαλάει σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Είναι ο πιο εμβαθυμένος διαχωρισμός που έχει αποδεχτεί η κοινωνία. Η κοινωνική πραγματικότητα ορίζει τη γυναίκα ως το ασθενές φύλο και οι προεκτάσεις του στην πράξη, πραγματικά άπειρες σε καθημερινή βάση. Η αναπαραγωγή μιας τέτοιας συνθήκης αυτομάτως ορίζει ένα υποκείμενο ως υποδεέστερο, παρουσιάζεται ως θύμα και καταλήγει να αντιμετωπίζεται ως προστατευόμενο είδος. Όμως σε κάθε σχέση υπάρχει αυτός που εκπέμπει και αυτός που δέχεται-αποδέχεται. Το γυναικείο φύλο στην πλειοψηφία του αποδέχεται την κοινωνική του ταυτότητα και οδηγείται στη λογική της θυματοποίησης είτε για να αποποιηθεί ευθύνες είτε για να επαναπαυτεί δικαιολογώντας την αδράνειά του αφού οι «απαιτήσεις» αυτομάτως μειώνονται. Η θυματοποιημένη οπτική οποιουδήποτε ζητήματος οδηγεί στην ηττοπάθεια και τη μη αξιοποίηση δυνατοτήτων και ικανοτήτων του ατόμου. Η δύναμη της ατομικότητας και οι ευθύνες του τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο είναι αυτή που προωθεί απελευθερωτικές στιγμές, συνθήκες, δράσεις. Μιλώντας για εμένα, δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου στην κατηγορία του ασθενούς φύλου και δεν θέλησα να είμαι παθητικό ον. Απεγκλωβίστηκα από ενοχικά σύνδρομα που σε γεμίζει η κοινωνία και τράβηξα τον δρόμο μου σύμφωνα με τα δικά μου αξιακά «θέλω». Κατά τη διαδρομή μου πολλές φορές συνάντησα βλέμματα ακόμα εγκλωβισμένα στα στερεότυπα του κοινωνικού φύλου. Ακόμα και στους κόλπους του αντιεξουσιαστικού χώρου κατά τη γνώμη μου ελλοχεύει συχνά η προκατάληψη από τη μεριά των αντρών και η επανάπαυση έως και η εκμετάλλευση του ρόλου τους από την πλευρά των γυναικών. Στα δικά μου μάτια δεν νοείται επαναστατημένος άνθρωπος που δεν παλεύει για την κατάργηση των κοινωνικών ρόλων. Πρώτα για τον εαυτό του σε εσωτερικό επίπεδο και σε δεύτερο βαθμό προς τους άλλους, εξωτερικά. Είναι μια διαδικασία εσωτερικής αναζήτησης αλλά και βασικών αρνήσεων αυτού του κόσμου. Γιατί σ’ αυτή τη ζωή τίποτα άξιο λόγου δεν χαρίζεται, πρέπει να το διεκδικήσεις μόνος σου. Η ουσία για μένα είναι στο πως τελικά η ίδια η γυναίκα ξεπερνά το κατάλοιπο που της φόρτωσε η κοινωνία και συμπεριφέρεται απεγκλωβισμένη απ’ αυτό.

Μόνο τότε οι ρόλοι σπάνε, χάνονται μέσα από την ενεργητική στάση. Εγώ διάλεξα την ενεργητική στάση σε έναν κόσμο παθητικότητας. Διάλεξα την ενεργητική συμμετοχή σε μια επαναστατική οργάνωση. Δεν ακολούθησα κανέναν, ούτε παρασύρθηκα από τίποτα. Επέλεξα. Ήμουν παρούσα στις συζητήσεις, στις αποφάσεις, στις δράσεις και τώρα στην ώρα της πληρωμής. Ανέλαβα την ευθύνη των πράξεών μου παρόλο που θα μπορούσα να εκμεταλλευτώ την ιδιότητά μου ως γυναίκα και να λάβω ευνοϊκότερη μεταχείριση. Πόσο αξιοπρεπές θα ήταν αυτό όμως; Μέσα στην ιστορία μια γυναίκα που εμπλέκεται σε επαναστατικά εγχειρήματα καταφέρνει στην ουσία να σπάσει δύο ρόλους. Από τη μία, καταργεί συνειδητά την ταυτότητά της ως νόμιμος άνθρωπος αμφισβητώντας τους νόμους και την τάξη και, σε δεύτερο βαθμό, την ταυτότητά της ως γυναίκα, ξεπερνώντας την αντίληψη των έμφυλων ρόλων (μάνα, σύζυγος, γκόμενα) που η ίδια η κοινωνία της έχει προσδώσει.

Οι αρχές της Γερμανίας τη δεκαετία του ’70 όταν η επαναστατική οργάνωση RAF ήταν ενεργή και αριθμούσε κάποιες γυναίκες στο εσωτερικό της, έδωσε την εντολή «Πυροβολήστε πρώτα τις γυναίκες». Το γεγονός του ξεπεράσματος στην ουσία δύο ρόλων καθιστούσε τις γυναίκες πιο αποφασισμένες, πιο συνειδητοποιημένες, άρα και πιο επικίνδυνες σε σύγκριση με τους άντρες που, ως συμβατό κομμάτι με την παραβατικότητα λόγω φύλου (σύμφωνα πάντα με την επιστημονική προσέγγιση του κράτους), ακολούθησαν μια πιο φυσική πορεία.

Κάθε εποχή έχει όμως τα δικά της χαρακτηριστικά και τις δικές της συνθήκες. Ο αντιεξουσιαστικός χώρος αναζητά συχνά στους κόλπους των έκνομων ένα επαναστατικό υποκείμενο θεωρώντας πως η αμφισβήτηση των νόμων μέσω μίας ή περισσοτέρων παράνομων πράξεων συνεπάγεται και την αμφισβήτηση του υπάρχοντος. Κατ’ αναλογία και πως η γυναίκα που αμφισβητεί τους νόμους, αμφισβητεί έστω και μη συνειδητά τον κοινωνικό της ρόλο. Ζώντας όμως στην πραγματικότητα των γυναικείων φυλακών και συγκεκριμένα του Ελαιώνα της Θήβας διαπιστώνεται πως η μικροαστική σύγχρονη συμπεριφορά των κοινωνικών ρόλων έχει μεταφερθεί και εντός των τειχών. Η παράνομη πράξη που συντελέστηκε δεν ήταν παρά μία στιγμή. Είναι χαρακτηριστικό πως η πλειοψηφία των γυναικών δεν μιλάει για το «έγκλημα» που διέπραξε, αλλά για αυτό που ο άντρας την ώθησε να διαπράξει. Δηλαδή δεν νιώθει καν κομμάτι του εαυτού της την παράνομη πράξη για την οποία βρίσκεται στη φυλακή, αναπαράγοντας έτσι τη λογική του θύματος. Ο ρόλος της μάνας έχει παραμεριστεί για να παρανομήσει, όμως καθώς βιώνει τη συνθήκη του εγκλεισμού επαναφέρει γρήγορα την ταυτότητα της μάνας-προστάτη. Νιώθει πως ίσως είναι η σωτηρία της για να γλιτώσει ή η κατάρα της αφού αναγκάζεται να ζει μακριά από τα παιδιά της. Πολλές φορές ο ρόλος της θα γίνει οδηγός για συμπεριφορές που θα υπομείνει μέσα στη φυλακή, θα γίνει ο φόβος της και η ανεκτικότητά της. Το εκβιαστικό σωφρονιστικό σύστημα θα πατήσει σε αυτή την αδυναμία ζητώντας ανταλλάγματα κάθε είδους με προτεραιότητα την υποτακτικότητα στους κανόνες της φυλακής, τις αναφορές για άλλες κρατούμενες. Παράλληλα θα φροντίσει να την εξευτελίσει με πολλούς τρόπους αναγκάζοντάς την να υπομένει πέρα από τους δικούς της σωματικούς ελέγχους και των ίδιων των παιδιών της, πολλές φορές μικρής ηλικίας, αν θέλει να τα δει σε ανοιχτό επισκεπτήριο. Η ίδια μπροστά στην επιθετική αυτή συνθήκη και τη δική της αδυναμία να ξεπεράσει τις κοινωνικές ταυτότητες διοχετεύει την ενεργητικότητά της ασχολούμενη με την επιβίωσή της μέσα στη φυλακή προσομοιάζοντάς την με τη ζωή που είχε έξω. Συχνές επισκέψεις στο κομμωτήριο, ανταλλαγή-πούλημα ρούχων, βάψιμο.

Σε παλαιότερες εποχές η σύνθεση των κρατουμένων αποτελείτο από έκνομους απελπισμένους. Από ανθρώπους που δεν τους είχε απομείνει καμία ελπίδα να δουν να αλλάζει η πραγματικότητα στην οποία ζούσαν, αποκλεισμένοι από την κατανάλωση, περιθωριοποιημένοι από την κοινωνία. Η αναγκαστική τοποθέτηση χωρίς διέξοδο στην κατώτερη κοινωνική κλίμακα, δημιουργεί οργή η οποία αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για την γέννηση οποιασδήποτε απόπειρας απελευθέρωσης. Η οργή εξάλλου από μόνη της δεν είναι πολιτική ή απολίτικη. Εξαρτάται από τους τρόπους με  τους οποίους θα θελήσει ή θα μπορέσει να εκφραστεί. Αυτή η οργή φαίνεται να λείπει στο σήμερα, στο εδώ μέσα. Αντιθέτως κυριαρχεί μία παραίτηση. Ενώ η πλειοψηφία των γυναικών είναι αλλοδαπές και δεν γνωρίζουν καν τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Γ Σεπτεμβρίου   και αυτά που επακολούθησαν, δημιουργούν ένα μεγάλο χάσμα μεταξύ απλής επιβίωσης και υγιούς εξεγερτικής συμπεριφοράς. Από μία υποκειμενική σκοπιά, σαν συνείδηση της πραγματικής εξωτερικής κατάστασης και των πραγματικών ενδιαφερόντων, αυτές οι γυναίκες βρίσκονται ακόμα σε μία σημαντική σύγχυση.

Η σύνθεση της φυλακής δεν προέρχεται από απελπισμένους (παρά μόνο οι τοξικομανείς που λόγω της εξάρτησης από τη μία και της ύπουλης καταστολής μέσω χορήγησης φαρμάκων από την άλλη έχουν περιορισμένες δυνατότητες). Το οικονομικό έγκλημα χαρακτηρίζει την εποχή μας στις γυναικείες φυλακές όσο και η διακίνηση μεγάλων ποσοτήτων ναρκωτικών. Σε καμία περίπτωση κανένας πλέον δεν είναι αποκλεισμένος από την κατανάλωση, κάτι το οποίο αλλοτριώνει την οργή και σε συνδυασμό με τις κοινωνικές ταυτότητες κάνει τις γυναίκες να μένουν στο τέλος θύματα των ψευδαισθήσεών τους. Φυσικά αυτή η αντίληψη δεν είναι καθολική. Υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα εδώ μέσα κάποιες που κρατάνε την αξιοπρέπεια και το κεφάλι ψηλά. Στο μυαλό των οποίων οι «υπάλληλοι», όπως θέλουν τώρα να αποκαλούνται, εξακολουθούν να είναι ανθρωποφύλακες και η στολή τους θα είναι πάντα στο στόχαστρο. Όπως επίσης η αλληλεγγύη σε κρατούμενους δεν χάνει ποτέ το νόημά της. Όχι υπερασπιζόμενοι τους ρόλους των κρατουμένων αλλά εναντιώμενοι στη συνθήκη της φυλάκισης αυτής καθαυτής. Τη συνθήκη αυτή που στερεί το πολυτιμότερο αγαθό, τη φυσική ελευθερία με την οποία συνδέονται όμως επίπονοι περιορισμοί κάθε είδους. Από τη διακοπή σεξουαλικών σχέσεων μέχρι την ταπεινωτική εξάρτηση από τους μηχανισμούς της φυλακής για την επικοινωνία. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, υπάρχει ιδιαίτερη απόλαυση στις μικρές ευχαριστήσεις που αποσπώνται από τον κατασταλτικό μηχανισμό.

Η αλληλεγγύη πρέπει να παραμένει ζωντανή δίπλα σε κινήσεις κρατουμένων και αλώβητη, αντικειμενική και σε εγρήγορση σε υποθέσεις που αφορούν πολιτικούς κρατούμενους. Κατά τη γνώμη μου οι συγκεντρώσεις αλληλεγγύης δεν πρέπει να περιορίζονται σε εθιμοτυπικές ημερομηνίες όπως π.χ. την πρωτοχρονιά, αλλά να διατηρούν τα αντανακλαστικά τους ώστε να μεταλλάσσονται σε μοχλό πίεσης όταν τα σωφρονιστικά καπρίτσια δοκιμάζουν τους κρατούμενους. Η αλληλεγγύη πρέπει να είναι εργαλείο για να αναδεικνύει τις υποθέσεις των αναρχικών κρατούμενων όχι προσωποκεντρικά, όχι με βάση τις προσωπικές σχέσεις, όχι με κριτήρια ενοχής-αθωότητας. Άλλωστε σε αυτό τον κόσμο κανείς δεν είναι αθώος, είμαστε όλοι ένοχοι. Άλλοι για τη συνειδητοποίησή τους και τη δράση τους ενάντια σε ότι τους καταπιέζει και άλλοι για την ανοχή τους στους καταπιεστικούς θεσμούς.

 

Στέλνω τους επαναστατικούς μου χαιρετισμούς σε όσους με πείσμα στο πείσμα των καιρών επιλέγουν να δρούνε.

 

Όλγα Οικονομίδου

μέλος της ΕΟ Συνομωσία πυρήνων της φωτιάς

Φυλακές Ελαιώνα Θηβών

1. Αναφέρεται στο φασιστικό πογκρόμ που εξαπολύθηκε με την ενεργό συμμετοχή της αστυνομίαςμετά τη δολοφονία του Μανώλη Καντάρη τον Μάη του 2011.

 


 
Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

συζήτηση πάνω σε αυτό το αρθρο
1403183
υπαρχει και στα ισπανικα
από ααααααναρνιχ 17:34, Δευτέρα 28 Μαΐου 2012

http://liberaciontotal.lahaine.org/?p=3544


 
1403243
[έχουμε κάνει και την αγγλική μτφρ.
από Contra Info 22:08, Δευτέρα 28 Μαΐου 2012

είμαστε όμως (εδώ και πολύ καιρό δυστυχώς) στις διορθώσεις - ελπίζουμε συντόμα να ανεβάσουμε το κείμενο και στ' αγγλικά]


 
Κορυφή της σελίδας