[πληροφορίες για ασφαλή σύνδεση HTTPS]   [http://gutneffntqonah7l.onion - κρυμμένη υπηρεσία στο δίκτυο Tor]
ειδήσεις | θέματα | δημοσιεύστε | κοινότητα | πληροφορίες | επικοινωνία | υποστήριξη | βοήθεια | rss    

[Athens independent media centre]
Ελληνικά | English

.: ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ :.

επιλέξτε μέσο



Μετάβαση στο άρθρο με αριθμό


Προσπελάστε το αρχείο του IMC-Athens ομαδοποιημένο κατά θεματικές ενότητες


Προσπελάστε τα άρθρα και τις συλλογές πολυμέσων του παλιού IMC-Athens 2005-2006

άρθρα - συλλογές πολυμέσων
.: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ :.
Απολυσεις 2010
συγκεντρωμένες οι απολύσεις του 2010
.: ΠΑΡΤΕ ΜΕΡΟΣ :.
κοινότητα συμμετέχετε ενεργά στην αντιπληροφόριση

IRC
Άμεση συνεννόηση για τρέχοντα νέα

δημοσιεύστε
ανεβάστε ήχους, βίντεο, εικόνες ή κείμενα, κατευθείαν από τον browser σας

ειδήσεις
μέχρι στιγμής κάλυψη διαδηλώσεων και θεμάτων

επικοινωνία

.: ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ :.
98 FM
1431AM
radio revolt
radio katalipsi
radio radiourgia
105fm
Αυτόνομο Ράδιο Ιωαννίνων
Ραδιοφράγματα
raDiopaRasita!
.: ΑΛΛΑ SITE :.
Contra Info
Διαμοιρασμός οπτικοακουστικού και έντυπου υλικού
Skytal.es
.: ΑΛΛΑ IMC(s) :.

www.indymedia.org

Projects
print
radio
satellite tv

Africa
ambazonia
canarias
estrecho / madiaq
kenya
south africa

Asia
japan
india
korea
philippines

Canada
maritimes
quebec

Europe
abruzzo
alacant
antwerpen
athens
austria
barcelona
belarus
bordeaux
bristol
brussels
bulgaria
calabria
emilia-romagna
estrecho / madiaq
euskal herria
galiza
germany
grenoble
hungary
ireland
istanbul
italy
la plana
liege
liguria
lille
linksunten
lombardia
london
madrid
malta
marseille
nantes
napoli
netherlands
nice
northern england
norway
nottingham
oost-vlaanderen
paris/île-de-france
piemonte
portugal
roma
romania
russia
scotland
sverige
switzerland
torun
toulouse
ukraine

Latin America
argentina
bolivia
chiapas
chile
chile sur
cmi brasil
cmi sucre
colombia
ecuador
mexico
peru
puerto rico
qollasuyu
rosario
santiago
uruguay
venezuela

Oceania
aotearoa
melbourne
perth
sydney

United States
arizona
austin
austin indymedia
baltimore
big muddy
binghamton
boston
buffalo
chicago
colorado
columbus
hawaii
houston
hudson mohawk
los angeles
michigan
philadelphia
rochester
rogue valley
saint louis
saint-petersburg
san diego
san francisco
san francisco bay area
santa cruz, ca
seattle
urbana-champaign
washington dc
western mass
worcester

West Asia
beirut
israel
palestine

Topics
biotech

Process
fbi/legal updates
mailing lists
process & imc docs

συνεισφέρετε νέο άρθρο | στείλτε το άρθρο με e-mail

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες
1412739
Πως η εμμονή με τη «μη βία» βλάπτει την παλαιστινιακή υπόθεση
από www.intifada.gr 19:17, Σάββατο 14 Ιουλίου 2012
θεματικές: Παλαιστίνη

Ένα ενδιαφέρον άρθρο γνώμης και κριτικής για το κίνημα των παλαιστινιακών χωριών, χωρίς απαραίτητα να το υιοθετούμε πλήρως.

της Λίνα Αλσαάφιν

Τα τελευταία χρόνια ο δυτικός λόγος γύρω από την παλαιστινιακή υπόθεση έχει χρησιμοποιήσει κάποια λίγα – και επιφανειακά – επίθετα για να περιγράψει την παλαιστινιακή αντίσταση: παλαιστινιακή «μη βίαιη» αντίσταση, παλαιστινιακή «ειρηνική» αντίσταση, παλαιστινιακή «λαϊκή» αντίσταση, παλαιστινιακή «άοπλη» αντίσταση». Και το πιο δημοφιλές παλαιστινιακή αντίσταση «στυλ Γκάντι».

Ο λόγος έχει υιοθετηθεί από τις παλαιστινιακές επιτροπές λαϊκού αγώνα, που γεννήθηκαν μετά την επιτυχημένη ιστορία του χωριού Μπούντρους της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης που ξεκίνησε λαϊκές διαμαρτυρίες και κατάφερε να ανακτήσει το 95% των εκτάσεών του που είχαν απαλλοτριωθεί από το ισραηλινό τείχος του απαρτχάιντ το 2003. Παρόλα αυτά, η υπερβολική σαν φετίχ συγκέντρωση σε έναν συγκεκριμένο τύπο αντίστασης έχει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνεισφέρει στην απονομιμοποίηση άλλων μορφών αντίστασης, ενώ ταυτόχρονα τερματίζει την ανοιχτή συζήτηση στο τι πραγματικά είναι η λαϊκή αντίσταση.

Μια ιστορική ανασκόπηση της παλαιστινιακής αντίστασης θα μαρτυρούσε τη χρήση εκ μέρους της διαφορετικών μορφών, παρόλο που δεν τις έβλεπαν ξεχωριστά οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι. Οι Παλαιστίνιοι γνώριζαν τα δικαιώματα που τους στερούσαν και αντιμετώπιζαν τους κατακτητές τους.

Υπήρχαν οι διαδηλώσεις του Τείχους των Δακρύων / Τείχους Μπουράκ το 1929 εναντίον της κυριαρχίας της τοποθεσίας από τους Εβραίους που υποστηρίζονταν από τη Βρετανική Εντολή, οι οποίες κατέληξαν στο θάνατο εκατοντάδων Παλαιστινίων και Εβραίων· ο ένοπλος ξεσηκωμός του 1935 με επικεφαλής τον Ιζ Αλ-Ντιν Κασάμ εναντίον των Βρετανών στρατιωτών· η εξάμηνη απεργία εμπορίου εναντίον της Βρετανικής Εντολής και των Εβραίων αποικιοκρατών την επόμενη χρονιά· και ο κατοπινός τριετής ξεσηκωμός που συντρίφθηκε θηριωδώς από τους Βρετανούς.

Κατά τη διάρκεια του ξεσπάσματος εκείνου που έγινε γνωστό ως η πρώτη ιντιφάντα, το 1987, η εμβληματική εικόνα ενός Παλαιστίνιου που πετάει πέτρες αντιμετωπίζοντας έναν πάνοπλο εξελιγμένο στρατό, «εξιλέωσε» την παλαιστινιακή αντίσταση από τις αεροπειρατείες τη δεκαετία του 1970.

Καμία ανάγκη για εξηγήσεις

Σήμερα, Ισραηλινοί και διεθνείς και δυστυχώς ακόμα και κάποιοι «πεφωτισμένοι» Παλαιστίνιοι υπεραμύνονται της «μη βίαιης αντίστασης» και θεωρούν το πέταγμα μιας πέτρας ως βίαιη πράξη. Το επιχείρημα είναι ότι το να πετάς πέτρες αμαυρώνει τη φήμη των Παλαιστινίων στο δυτικό κόσμο και αμέσως ακυρώνει το «μη βίαιο/ειρηνικό» κίνημα αντίστασης. Το επιχείρημα πέφτει στην παγίδα των δυτικών (διάβαζε αποικιοκρατικών) υπαγορευόμενων μεθόδων αποδεκτών μέσων αντίστασης.

Οι καταπιεσμένοι λαοί δεν έχουν και δεν θα έπρεπε να έχουν να εξηγήσουν την καταπίεσή τους στους καταπιεστές, ή «να κόψουν και να ράψουν» την αντίστασή τους για να ικανοποιήσουν τους καταπιεστές και τους υποστηρικτές τους.

Την τελευταία φορά που πραγματικά είχαμε ένα αληθινό κίνημα λαϊκής αντίστασης από τα κάτω στην Παλαιστίνη (πριν τις διαδηλώσεις εναντίον του ισραηλινού τείχους του απαρτχάιντ στο χωριό Μπούντρους της Δυτικής Όχθης στις αρχές της δεκαετίας του 2000), ήταν κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων χρόνων της πρώτης ιντιφάντα.

Το 2005, ο κόσμος στο χωριό Μπιλαϊν ξεκίνησε τις δικές του εβδομαδιαίες διαμαρτυρίες εναντίον του τείχους που έχτισε το Ισραήλ στη γη του. Η Συντονιστική Επιτροπή Λαϊκού Αγώνα (PSCC) σχηματίστηκε το 2008, διαλαλούμενη ως η αναγέννηση της λαϊκής αντίστασης καθώς όλο και περισσότερα χωριά της Δυτικής Όχθης ξεκίνησαν τις δικές τους εβδομαδιαίες διαδηλώσεις και πρακτικά σύρθηκαν υπό την σκέπη της PSCC.

Ο Μοχάμεντ Χατίμπ, ένας από τους ιδρυτές της PSCC, μου είπε σε μια συνέντευξη ότι η επιτροπή «προσπάθησε να αναλάβει δημιουργική άμεση δράση, ως αποτέλεσμα του χαμηλού αριθμού [των συμμετεχόντων] στις διαδηλώσεις».

Χρηματοδοτούμενη από την Παλαιστινιακή Αρχή

Το μοντέλο της PSCC είναι οικοδομημένο γύρω από την πρόκληση διεθνούς υποστήριξης και επίγνωσης μέσω των ΜΜΕ, και σε αυτό το μέτωπο έχει αποδειχτεί πολύ επιτυχές. Παρόλα αυτά η χρήση του όρου «λαϊκή αντίσταση» είναι άδικη και απλά μια ανακρίβεια αφού αυτές οι διαδηλώσεις δεν είναι οικοδομημένες γύρω από μια στρατηγική κινητοποίησης ή στόχου, δεν συμπεριλαμβάνουν την πλειονότητα ή έστω τους μισούς από τους κατοίκους των χωριών και κάποιοι από αυτούς που πράγματι λαμβάνουν μέρος, εμποδίζουν τις γυναίκες και τις κόρες τους να συμμετάσχουν.

Η δομή της επιτροπής είναι οικοδομημένη σε μη δημοκρατική βάση, με αυτό-διορισμένες προσωπικότητες από τα διάφορα χωριά να εκπληρώνουν τους ηγετικούς ρόλους. Ο μη εκλεγμένος πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής, ο αγαπημένος της Ευρώπης και των ΗΠΑ, ο Σαλάμ Φαγιάντ, χρηματοδοτεί την επιτροπή με περισσότερα από μισό εκατομμύριο σέκελ (125 χιλιάδες δολάρια) κάθε χρόνο.

«Από τον Οκτώβριο του 2008, παίρνουμε 50.000 σέκελ το μήνα από τον Φαγιάντ» είπε ο Χατίμπ. Τα χρήματα φαινομενικά πηγαίνουν στην πληρωμή των εγγυήσεων των Παλαιστινίων που συλλαμβάνονται στις διαδηλώσεις, λειτουργικές ανάγκες και διοικητικούς σκοπούς.

«Το κόστος δε θα μπορούσε να καλυφθεί χωρίς την υποστήριξη και δωρεές από επίσημους φορείς», εξήγησε ο Χατίμπ. «Κατά τη διάρκεια ενός μήνα το 2008, πενήντα Παλαιστίνιοι συνελήφθησαν στο Μπιλαϊν. Πενήντα άνθρωποι χρειάζονταν να αντιπροσωπευθούν από δικηγόρο και να πληρωθεί η εγγύησή τους. Οι δωρεές από υποστηρικτές απλά δεν ήταν αρκετές».

Ο Φαγιάντ κουβαλάει μια ατζέντα, που δεν έχει ενδοιασμούς να την κάνει δημόσια.

Κατά τη διάρκεια της έβδομης ετήσιας συνάντησης στο Μπιλαϊν, τον Απρίλιο αυτού του χρόνου, μίλησε για το πώς «αυτές οι λαϊκές διαμαρτυρίες είναι βήματα προς ένα οικονομικά ανεξάρτητο κράτος στα σύνορα του 1967». Αυτό είναι σε πλήρη αντίθεση με τα λαϊκά συνθήματα στις ίδιες αυτές διαδηλώσεις «Από το ποτάμι [ΣτΜ τον Ιορδάνη] μέχρι τη θάλασσα [ΣτΜ τη Μεσόγειο] η Παλαιστίνη θα ελευθερωθεί».

Πιο συγκεκριμένα, βέβαια, ο Φαγιάντ τυπικά διοικεί τις δυνάμεις ασφαλείας που δουλεύουν με αυτόν τον ίδιο τον ισραηλινό στρατό κατοχής που διαπράττει την κλοπή γης από τα χωριά.

Ο Χατίμπ γνωρίζει τις επικρίσεις όσον αφορά μια φερόμενη ως λαϊκή επιτροπή που δέχεται πόρους από πολιτικούς. «Εγώ προσωπικά έχω συναντήσει τον Σαλάμ Φαγιάντ πολλές φορές από τον Απρίλιο του 2011 και του είπα ότι οι λαϊκές επιτροπές δεν θέλουν τα λεφτά του, αλλά δεν άκουσε», προσέθεσε ο Χατίμπ.

Η PSCC χρηματοδοτείται επίσης από μη κυβερνητικές οργανώσεις που έρχονται με τα δικά τους προγράμματα και σχέδια. Για παράδειγμα η ισπανική ομάδα NoVA, προσπαθεί, σύμφωνα με τον ιστότοπό της, να «προσφέρει υποστήριξη στην κοινωνία των πολιτών σε περιοχές συγκρούσεων, στον τομέα της πρόληψης της βίας, οικοδόμησης ειρήνης, διαμεσολάβησης και μετατροπής συγκρούσεων με μη βίαιο τρόπο (noviolencia.nova.cat)

Η NoVA υποστηρίζει ένα πρόγραμμα σπουδών που αποκαλείται Executive Diploma for Leading Change. Σύμφωνα με τον συμμετέχοντα Μπισάν Ραμαντάν, ο Ισπανός αναπληρωτής πρόξενος Πάμπλο Σανς, ήρθε σε ένα από τα μαθήματα να κάνει διάλεξη για τον «σωστό τρόπο αντίστασης» και στη συνέχεια είπε ότι οι Παλαιστίνιοι θα πρέπει να είναι «πραγματιστές» και να σκεφτούν να μην πετάνε πέτρες στις διαδηλώσεις. Ο Σανς επιχειρηματολόγησε λέγοντας ότι κάνει πιο δύσκολη τη δουλειά των προξένων εάν αντιμετωπίζουν πετροπόλεμο όταν συμμετέχουν σε διαδηλώσεις με Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Βουλιάζοντας στην απάθεια

Αυτή είναι η ρίζα του προβλήματος για τις διαδηλώσεις στις οποίες διεθνείς και Ισραηλινοί τόσο αγαπούν να συμμετέχουν. Η PSCC δεν αντικατοπτρίζει την παλαιστινιακή κοινωνία, η οποία έχει αποτελματωθεί σε βαθιά απάθεια εξαιτίας διάφορων παραγόντων: την εξάρτηση μεγάλου αριθμού ανθρώπων από δάνεια από τράπεζες, την ψευδαίσθηση ενός «κράτους» όπως εισήχθη από την νεοφιλελεύθερη ατζέντα του Φαγιάντ για «οικοδόμηση κράτους», το μεγάλο κόστος των θυσιών που ήδη έχουν γίνει και την εξάντληση από τα 64 χρόνια ολοένα και αυξανόμενης και ακατάπαυστης κατοχής και αποικιοκρατίας.

Όλα αυτά τα επισκιάζουν οι Συμφωνίες του Όσλο, της δεκαετίας του 1990, που το μόνο που έκαναν ήταν να νομιμοποιήσουν και να παγιώσουν την ισραηλινή κατοχή αντί να την ξεφορτωθούν.

Ανάγκη για κινητοποίηση

Στο μεταξύ, γίνονται προσπάθειες να έρχονται ευρωπαϊκές και διεθνείς αποστολές και να τους δείχνουν τα χωριά που συμμετέχουν σε εβδομαδιαίες διαδηλώσεις, και να δημιουργούνται δεσμοί αλληλεγγύης που οδηγούν σε περιοδείες για ομιλίες, κατά τις οποίες οι ηγέτες των λαϊκών επιτροπών μιλούν για «μη βίαιη αντίσταση».

Παρόλα αυτά δεν γίνεται η ίδια προσπάθεια προς την κατεύθυνση της κινητοποίησης των Παλαιστινίων. Η αποτυχία σε αυτό είναι ενδεικτική της επικρατούσας στάσης στην παλαιστινιακή κοινωνία που δεν έχει αλλάξει από την πρώτη διαμαρτυρία στο Μπιλαϊν το 2005. Επτά χρόνια εβδομαδιαίων διαδηλώσεων και η γενική στάση είναι και πάλι αυτή της απάθειας, περιφρόνησης για την «αντίσταση του Φαγιάντ» και απελπισίας σχετικά με το ανώφελο όλων αυτών, του πως οι νέοι με γενναιότητα ρισκάρουν τις ζωές τους κάθε εβδομάδα και πως αυτό δεν θα αλλάξει το στάτους κβο.

Κάνοντας κριτική σε αυτό το μοντέλο διαμαρτυριών, σε καμιά περίπτωση δεν προσπαθώ να μειώσω ή να σπείρω αμφιβολίες για τη γενναιότητα των ανδρών και γυναικών που διαμαρτύρονται ενάντια στον κατακτητή, ή τις θυσίες που έχουν κάνει πολλά χωριά, ιδιαίτερα από εκείνους των οποίων οι γιοί και οι κόρες έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί από τις ισραηλινές δυνάμεις.

Το ψυχικό και σωματικό στρες των κατοίκων των χωριών που υποφέρουν από συχνές νυχτερινές επιδρομές στα σπίτια τους, πολυάριθμες συλλήψεις των μελών των οικογενειών τους και την αδυναμία να μπορέσουν να δώσουν στα παιδιά τους ένα καλύτερο μέλλον, όλα αυτά θα πρέπει να ληφθούν υπόψη όπως και η αξιοθαύμαστη αφοσίωση και πεποίθηση ότι αυτές οι διαμαρτυρίες είναι ένα αποτελεσματικό μέσο για την αντιμετώπιση της κατοχής.

Δεν υπάρχει «κοινός αγώνας» με τους Ισραηλινούς.

Επιπλέον από τα ερωτήματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα αυτών των μορφών διαμαρτυρίας, και με τη στρατηγική πίσω από αυτές, η συμμετοχή των ισραηλινών ακτιβιστών είναι σίγουρα ένα θέμα μεγάλης συζήτησης. Η σημερινή δυναμική της «παλαιστινιακής αντίστασης» έχει φέρει όλο και περισσότερους Ισραηλινούς στις διαμαρτυρίες και τις έκανε μια ελκυστική προοπτική, σχεδόν όπως ένας τουριστικός προορισμός.

Εκτός εάν έχει δηλωθεί ρητά από τους κατοίκους ή την παλαιστινιακή κοινότητα που συμμετέχει στις διαδηλώσεις, κανείς δεν αρνείται να επιτρέψει στους Ισραηλινούς να έρθουν στις διαδηλώσεις. Με αυτό υπόψη, βοηθά επίσης να αναγνωρίσουμε ότι η πλειοψηφία της παλαιστινιακής κοινωνίας δεν εμπιστεύεται εξαρχής τους Ισραηλινούς. Οπότε ποιος θα πρέπει να είναι ακριβώς ο ρόλος των ισραηλινών ακτιβιστών;

Δεν τίθεται θέμα ότι οι Ισραηλινοί ακτιβιστές δεν θα πρέπει ποτέ να παίρνουν ρόλους λήψης αποφάσεων ή ηγετικούς, στον παλαιστινιακό αγώνα, αλλά αντίθετα θα πρέπει να παραμένουν στην περιφέρεια. Σύμφωνα με την εμπειρία μου, οι περισσότεροι Ισραηλινοί ακτιβιστές ήδη το γνωρίζουν και το καταλαβαίνουν αυτό. Όταν έχουν εδραιώσει την παρουσία τους στις παλαιστινιακές διαδηλώσεις, οι πρωταρχικές τους ευθύνες είναι η καταγραφή των εγκλημάτων του ισραηλινού στρατού, η διευκόλυνση των νομικών διαδικασιών στην περίπτωση που συλλαμβάνονται Παλαιστίνιοι από τον ισραηλινό στρατό, και η αποτροπή συλλήψεων, που σημαίνει να θέτουν τους εαυτούς τους μπροστά από τους Παλαιστίνιους που κινδυνεύουν να συλληφθούν για να επιτρέψουν στους Παλαιστίνιους να έχουν περισσότερο χρόνο να αποφύγουν τη σύλληψη.

Η Ελτεζάμ Μοράρ, από το Μπούντρους, που ηγήθηκε των γυναικών στο χωριό της να διαμαρτυρηθούν ενάντια στο στρατό κατοχής, μοιράστηκε το φόβο της ότι της σημερινής πραγματικότητας δεν ηγούνται εξολοκλήρου παλαιστινιακές φωνές.

«Ο οποιοσδήποτε διεθνής ή Ισραηλινός θέλει να έρθει μαζί μας στις διαδηλώσεις μας είναι ευπρόσδεκτος», μου είπε. «Αλλά όπως είπε κάποτε ο πατέρας μου, εμείς είμαστε αυτοί που θέτουμε την ατζέντα για την αντίσταση και οι Ισραηλινοί ή οι διεθνείς υποστηρικτές την ακολουθούν. Σήμερα δεν είμαι πραγματικά βέβαιη ότι οι ατζέντες είναι 100% παλαιστινιακές».

Το ζήτημα επιδεινώνεται από την απουσία μιας πραγματικά αντιπροσωπευτικής παλαιστινιακής ηγεσίας, ικανής να θέσει μια στρατηγική για την αντίσταση και την μαζική κινητοποίηση, αντί να ασχολείται με τη δημιουργία ενός αστυνομικού (μη-) κράτους στα «μπαντουστάν» της Δυτικής Όχθης ή μια αυταρχική εξουσία υπό τη Χαμάς στη Γάζα.

Κάποιοι Ισραηλινοί ακτιβιστές μιλούν ρητά για έναν «κοινό αγώνα» μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων (βλ. π.χ. το άρθρο της Noa Shaindlinger στις 24 Ιουνίου “Thoughts on a joint, but unequal struggle” στον ιστότοπο +972).

Αλλά για να το θέσω ωμά, δεν υπάρχει «κοινός αγώνας».

Οι Ισραηλινοί αναρχικοί, πολλοί εκ των οποίων συμμετέχουν στις παλαιστινιακές διαμαρτυρίες και οι οποίοι είναι ίσως αυτοί που βρίσκονται πιο κοντά στο να αντιληφθούν τον παλαιστινιακό αγώνα, καταρχήν δεν αυτοπροσδιορίζονται καν ως Ισραηλινοί, οπότε ο όρος δεν έχει πολύ νόημα έτσι κι αλλιώς. Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό περί τίνος πρόκειται ο παλαιστινιακός αγώνας, ιδιαίτερα ώστε οι φιλελεύθεροι σιωνιστές να μην χαραμίζουν το χρόνο τους ερχόμενοι σε διαδηλώσεις όλοι στο όνομα «της ειρήνης» και για τη «λύση των δύο κρατών».

Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη, και δικαιοσύνη σημαίνει από-αποικιοποίηση, το να επιτραπεί η εφαρμογή του δικαιώματος επιστροφής των παλαιστινίων προσφύγων και να εξαλειφθούν όλοι οι ρατσιστικοί νόμοι και πολιτικές του ισραηλινού απαρτχάιντ και της κατοχής. Αυτό σημαίνει όχι εβραϊκό κράτος, όχι νόμοι φυλετικής ανωτερότητας και όχι διαφορετικά συστήματα για ανθρώπους διαφορετικών εθνικών προελεύσεων.

Όχι συμμετρία υπό την κατοχή

Ο όρος «κοινός αγώνας» υπονοεί έναν βαθμό ισότητας ή έστω συμμετρίας και αυτό σίγουρα δεν είναι η περίπτωση μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, ακόμα και αν αποφεύγουν τις ίδιες πλαστικές σφαίρες ή εισπνέουν το ίδιο δακρυγόνο.

Οι Ισραηλινοί ακτιβιστές είναι αλληλέγγυοι ακτιβιστές, όπως ακριβώς οι διεθνείς ομόλογοί τους. Δεν υπάρχει ξεκάθαρος ρόλος για τους αλληλέγγυους ακτιβιστές επειδή ακριβώς δεν υπάρχει ξεκάθαρη παλαιστινιακή στρατηγική αντίστασης μέσα στην Παλαιστίνη.

Εάν υπήρχε ένας στόχος για τις διαμαρτυρίες, τότε οι αλληλέγγυοι ακτιβιστές θα ενώνονταν με τους κατοίκους από, π.χ., το Νάμπι Σάλεχ και θα κατέβαιναν το λόφο όπου βρίσκεται η κλεμμένη πηγή του χωριού, αντί συνήθως να κάθονται πίσω φιλοσοφώντας για την απάνθρωπη φύση των στρατιωτών κατοχής.

Το γεγονός ότι οι ισραηλινοί ακτιβιστές ζουν σε παλαιστινιακή γη υπό αποικιοκρατία τους ωθεί να θέλουν να κάνουν περισσότερα και να θεωρούνται κάτι παραπάνω από αλληλέγγυοι ακτιβιστές, καθώς ισχυρίζονται ότι είναι συνδεδεμένοι με την παλαιστινιακή υπόθεση, το οποίο είναι αρκετά αληθές. Το πρόβλημα έγκειται με το τι είδος δράσεων εφαρμόζεται και τι μπορούν αυτοί οι Ισραηλινοί ακτιβιστές να κάνουν για να «πελεκήσουν» το σύστημα κατοχής και αποικιοκρατίας.

Οι Ισραηλινοί ακτιβιστές θα πρέπει να επικεντρωθούν στο να αλλάξουν τη δική τους κοινωνία

Οι Ισραηλινοί ακτιβιστές θα πρέπει να δουλέψουν μέσα στις ίδιες τους τις κοινωνίες και κοινότητες. Βεβαίως αυτό θα είναι μια πολύ δύσκολη και ακόμα και επικίνδυνη δουλειά, όπως θα περίμενε κανείς σε μια κοινωνία όπου ο ρατσισμός και ο φασισμός είναι τόσο θεσμοποιημένοι.

Για τους Παλαιστίνιους, αυτό θα έκανε τη διαφορά, όχι αποτελματωμένες εβδομαδιαίες διαδηλώσεις που δεν έχουν πολύ αξιοπιστία καταρχήν για τους ίδιους τους Παλαιστίνιους, και μερικές φορές να ξεπερνούν σε αριθμό τους παλαιστίνιους συμμετέχοντες.

Παράπονα από κάποιους Ισραηλινούς ακτιβιστές για το πόσο φρικτά τους μεταχειρίζονται και για τις διώξεις που δέχονται στα χέρια του στρατού μπορούν να μοιάσουν ως αυταρέσκεια, ιδιαίτερα όταν συλλήψεις και τραυματισμοί Ισραηλινών και διεθνών είναι ήδη πολύ πιο πιθανό να μεταδοθούν ευρέως έτσι κι αλλιώς, σε σχέση με τη συνήθη τρομακτική κακομεταχείριση που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι σε μια πολύ μεγαλύτερη κλίμακα.

Οι Ισραηλινοί ακτιβιστές μερικές φορές απελπίζονται για το πόσο ανώφελες και αναποτελεσματικές είναι οι προσπάθειές τους στο να δημιουργήσουν μεγαλύτερη επίγνωση για τις πραγματικότητες της κατοχής, μέσα στις δικές τους κοινότητες, αλλά αυτό θα πρέπει μόνο να τους ωθήσει να είναι πιο δημιουργικοί στο να εμφανίζονται με στρατηγικές αντιμετώπισης της κοινωνίας τους.

Για την ώρα, οι Παλαιστίνιοι θα πρέπει επίσης να δουλέψουν μέσα στις ίδιες τους τις κοινωνίες ώστε να κινητοποιήσουν και να μεταγγίσουν στην κοινωνία το πνεύμα εθελοντισμού και κοινωνικής κοινότητας που τώρα διασπάται εξαιτίας νεοφιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών που διευρύνουν την ανισότητα, την εξάρτηση από τη βοήθεια, το χρέος και τον καταναλωτισμό.

Κανείς δεν απορρίπτει Ισραηλινούς αντι-σιωνιστές, αλλά το να αποκαλείς απλά τον εαυτό σου αντι-σιωνιστή, και ακόμα και το να έρχεσαι σε διαμαρτυρίες δεν είναι αρκετό. Οι Ισραηλινοί ακτιβιστές που το κάνουν ισχυρίζονται, οι περισσότεροι, ότι αντιλαμβάνονται τα προνόμια που απολαμβάνουν επειδή είναι λευκοί και εβραίοι σε μια κατάσταση αποικιοκρατίας. Αλλά δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρο ότι αντιλαμβάνονται στην πράξη πως αυτά τα προνόμια συνεχίζουν να εκδηλώνονται στις επαφές τους με τους Παλαιστίνιους.

Προς μια πραγματικά λαϊκή αντίσταση

Παρά τις καλές προθέσεις των διεθνών και των Ισραηλινών που έρχονται στις διαμαρτυρίες, η παρουσία τους μπορεί επίσης να ενισχύσει τη αντίληψη ότι οι Παλαιστίνιοι χρειάζονται κάποιον να μιλήσει στο όνομά τους. Όχι μόνο αυτό το μοντέλο αντίστασης είναι ευρέως αναποτελεσματικό σε επίπεδο αποτελέσματος και κινητοποίησης των Παλαιστινίων, αλλά επίσης βοηθά να διατηρηθεί το στάτους κβο που τόσο το Ισραήλ όσο και η Παλαιστινιακή Αρχή πασχίζουν να προστατεύσουν.

Ο Μπάσεμ Ταμίμι, ένας από τους ηγέτες της επιτροπής λαϊκού αγώνα στο Νάμπι Σάλεχ, αναγνώρισε ότι η πραγματικότητα επί του εδάφους δεν είναι μια λαϊκή αντίσταση.

«Είμαστε ακόμα σε προκαταρτικά στάδια. Θα έλεγα ακόμα στα στάδια πριν τα προκαταρτικά, πριν το πρώτο βήμα γίνει προς μια λαϊκή αντίσταση. Υπάρχουν πολλά λάθη με το παρόν μοντέλο. Όταν πρωτοξεκινήσαμε με αυτές τις εβδομαδιαίες διαμαρτυρίες χρησιμοποιήσαμε τον όρο «λαϊκή αντίσταση» ως έναν τρόπο να κινητοποιήσουμε ώστε στο κοντινό μέλλον να μπορούσε να είναι ακριβώς αυτό. Τώρα είμαστε σε ένα σημείο στασιμότητας.

Οικοδομώντας από τη βάση προς τα πάνω

Οι επαναστάσεις και η επιτυχής αντίσταση δεν λαμβάνουν χώρα σε μια νύχτα. Χρειάζονται μήνες, χρόνια για ένα κίνημα να εδραιωθεί. Ο αγώνας θα πρέπει να επιστραφεί στους ίδιους τους Παλαιστίνιους και ένας σίγουρος τρόπος να κινητοποιήσεις δεν είναι μέσα από διαμαρτυρίες ή λόγους, αλλά μέσα από κοινωνική κοινοτική δουλειά (η οποία παρεμπιπτόντως ήταν αυτή που έκανε τη Χαμάς τόσο δημοφιλή από την ίδρυσή της, ιδιαίτερα στα προσφυγικά στρατόπεδα).

Να γνωρίσεις τον κόσμο στους δρόμους. Ρώτησέ τους τι χρειάζονται, από τι υποφέρουν. Θα μπορούσε να είναι μια σπασμένη σκεπή ή το να μην έχουν αρκετά χρήματα για να πληρώσουν τα δίδακτρα του πανεπιστημίου της κόρης τους. Η εμπιστοσύνη αρχίζει να αναπτύσσεται σε διαφορετικές κοινότητες και με αυτή η συνειδητοποίηση και η σπίθα να ξαναφουντώσει ένα πραγματικό κίνημα αντίστασης στο έδαφος.

Όπως επεσήμανε σωστά ο Πάολο Φρέιρε, «Καμία παιδαγωγία που είναι πραγματικά απελευθερωτική δεν μπορεί να παραμείνει μακριά από τους καταπιεσμένους αντιμετωπίζοντάς τους ως αναξιοπαθούντες και παρουσιάζοντας μοντέλα προς μίμηση από τους καταπιεστές».

Η Linah Alsaafin αποφοίτησε πρόσφατα από το Πανεπιστήμιο Μπιρζίτ στη Δυτική Όχθη. Γεννήθηκε στο Κάρντιφ της Ουαλίας και μεγάλωσε στην Αγγλία, τις ΗΠΑ και την Παλαιστίνη. Το ιστολόγιό της είναι το http://lifeonbirzeitcampus.blogspot.com

 

Σημείωση του συντάκτη: Αυτό το άρθρο τροποποιήθηκε στις 12 Ιουλίου για να αφαιρεθεί μια φράση για την οποία ο συγγραφέας είχε την πρόθεση να ζητήσει άδεια να χρησιμοποιήσει αλλά δεν την είχε πάρει κατά την αρχική ημερομηνία δημοσίευσης.

 

Πηγή: Electronic Intifada

http://intifadagr.wordpress.com/


 
Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες
Κορυφή της σελίδας