[πληροφορίες για ασφαλή σύνδεση HTTPS]   [http://gutneffntqonah7l.onion - κρυμμένη υπηρεσία στο δίκτυο Tor]
ειδήσεις | θέματα | δημοσιεύστε | κοινότητα | πληροφορίες | επικοινωνία | υποστήριξη | βοήθεια | rss    

[Athens independent media centre]
Ελληνικά | English

.: ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ :.

επιλέξτε μέσο



Μετάβαση στο άρθρο με αριθμό


Προσπελάστε το αρχείο του IMC-Athens ομαδοποιημένο κατά θεματικές ενότητες


Προσπελάστε τα άρθρα και τις συλλογές πολυμέσων του παλιού IMC-Athens 2005-2006

άρθρα - συλλογές πολυμέσων
.: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ :.
Απολυσεις 2010
συγκεντρωμένες οι απολύσεις του 2010
.: ΠΑΡΤΕ ΜΕΡΟΣ :.
κοινότητα συμμετέχετε ενεργά στην αντιπληροφόριση

IRC
Άμεση συνεννόηση για τρέχοντα νέα

δημοσιεύστε
ανεβάστε ήχους, βίντεο, εικόνες ή κείμενα, κατευθείαν από τον browser σας

ειδήσεις
μέχρι στιγμής κάλυψη διαδηλώσεων και θεμάτων

επικοινωνία

.: ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ :.
98 FM
1431AM
radio revolt
radio katalipsi
radio radiourgia
105fm
Αυτόνομο Ράδιο Ιωαννίνων
Ραδιοφράγματα
raDiopaRasita!
.: ΑΛΛΑ SITE :.
Contra Info
Διαμοιρασμός οπτικοακουστικού και έντυπου υλικού
Skytal.es
.: ΑΛΛΑ IMC(s) :.

www.indymedia.org

Projects
print
radio
satellite tv

Africa
ambazonia
canarias
estrecho / madiaq
kenya
south africa

Asia
japan
india
korea
philippines

Canada
maritimes
quebec

Europe
abruzzo
alacant
antwerpen
athens
austria
barcelona
belarus
bordeaux
bristol
brussels
bulgaria
calabria
emilia-romagna
estrecho / madiaq
euskal herria
galiza
germany
grenoble
hungary
ireland
istanbul
italy
la plana
liege
liguria
lille
linksunten
lombardia
london
madrid
malta
marseille
nantes
napoli
netherlands
nice
northern england
norway
nottingham
oost-vlaanderen
paris/île-de-france
piemonte
portugal
roma
romania
russia
scotland
sverige
switzerland
torun
toulouse
ukraine

Latin America
argentina
bolivia
chiapas
chile
chile sur
cmi brasil
cmi sucre
colombia
ecuador
mexico
peru
puerto rico
qollasuyu
rosario
santiago
uruguay
venezuela

Oceania
aotearoa
melbourne
perth
sydney

United States
arizona
austin
austin indymedia
baltimore
big muddy
binghamton
boston
buffalo
chicago
colorado
columbus
hawaii
houston
hudson mohawk
los angeles
michigan
philadelphia
rochester
rogue valley
saint louis
saint-petersburg
san diego
san francisco
san francisco bay area
santa cruz, ca
seattle
urbana-champaign
washington dc
western mass
worcester

West Asia
beirut
israel
palestine

Topics
biotech

Process
fbi/legal updates
mailing lists
process & imc docs

συνεισφέρετε νέο άρθρο | στείλτε το άρθρο με e-mail

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες
1432202
«Ζητάμε την παρέμβαση εισαγγελέα»
από Εργαζόμενοι/Απολυμένοι στα Metropolis 17:08, Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2012
θεματικές: Εργατικά

Ανδρέα Κουρή, στο δρόμο και στα δικαστήρια, θα μας βρίσκεις συνέχεια μπροστά σου.

Από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την εργοδοτική επίθεση που εξαπέλυσε ο νέος  ιδιοκτήτης της άλλοτε αλυσίδας καταστημάτων Metropolis,  Ανδρέας Κουρής (ιδιοκτήτης του ομίλου MAD) διαπιστώνουμε μια πληθώρα σοβαρών παρανομιών από την πλευρά του στα πλαίσια της απόπειράς του να καρπωθεί  όσο περισσότερο πλούτο μπορεί.  Όπως ανάλογα παρανομεί επιχειρώντας την αρπαγή των μισθών και των αποζημιώσεων που μας οφείλει.

Πιο συγκεκριμένα, το Μάιο του 2011 η εταιρεία εντάχθηκε στις διαδικασίες του «άρθρου 99» και, μέχρι και σήμερα,  δηλαδή 17 μήνες μετά, δεν έχει υποβάλει -ως όφειλε- στο  δικαστήριο σχέδιο εξυγίανσης. Κι όμως,  ενώ παραβιάζει ευθέως το γράμμα και το σκοπό του συγκεκριμένου νόμου, που δίνει στους επιχειρηματίες κάποιο χρονικό περιθώριο προκειμένου να «εξυγιάνουν» τις επιχειρήσεις τους, ο Ανδρέας Κουρής απολαμβάνει την "ομπρέλα του νόμου" που του εξασφαλίζει την αναστολή άσκησης ατομικών διώξεων εναντίον του.

Επιπλέον, τον Οκτώβριο του 2010 ο Ανδρέας Κουρής μεταβίβασε στην κυπριακή εταιρεία «MAD TV LINCENCING LIMITED»,  με έδρα τη Λευκωσία, το σήμα της εταιρείας Metropolis που είναι το κύριο περιουσιακό της στοιχείο, επιφέροντας έτσι σοβαρή απομείωση της περιουσίας της.

Από τον Νοέμβριο του 2011 η κατάσταση για μας τους εργαζομένους ήταν δυσβάσταχτη. Αναγκαστήκαμε να δανειζόμαστε χρήματα για να καλύψουμε τις βιοτικές μας ανάγκες. Ο Ανδρέας Κουρής,  παρά το γεγονός ότι είχε εισάγει την επιχείρηση Metropolis στο «άρθρο 99» - και δίχως το επιχειρηματικό σχέδιο εξυγίανσης το οποίο υποτίθεται θα διασφάλιζε τις θέσεις εργασίας-  προχώρησε σε μπαράζ απολύσεων  χωρίς την καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης, ώστε να απαλλαχθεί από τις ασφαλιστικές εισφορές και την υποχρέωση της καταβολής μισθών. Λόγος για τον οποίο εκκρεμούν εναντίον της δεκάδες μηνυτήριες αναφορές από την επιθεώρηση εργασίας για μη καταβολή δεδουλευμένων και αποζημίωσης απόλυσης.

Και σα να μην έφταναν αυτά, εδώ και τρεις μήνες -παρά το γεγονός ότι  η εταιρεία ήταν δήθεν σε καθεστώς εξυγίανσης - ο Ανδρέας Κουρής προχώρησε σε εκποίηση της μοναδικής κινητής περιουσίας της εταιρείας, δηλαδή των αποθηκευμένων εμπορευμάτων της, αρνούμενος να μας καταβάλει έστω και ένα ελάχιστο ποσό στον καθένα από εμάς για την κάλυψη των βιοτικών μας αναγκών.

Η ενέργεια αυτή, με τη νέα απομείωση της περιουσία της εταιρείας, συνιστά ευθεία παράβαση δικαστικής απόφασης (20/7/2012) που επισύρει στην παρούσα ή σε μεταγενέστερη οικονομική και νομική  κατάσταση της εταιρείας ποινικές και αστικές ευθύνες. Λόγος για τον οποίο και ζητάμε την ποινική δίωξη του Ανδρέα Κουρή για παραβίαση της δικαστικής απόφασης με την οποία απαγορεύεται «κάθε νομική και πραγματική μεταβολή της κινητής και ακίνητης περιουσίας  της  ευρισκόμενης είτε στα χέρια της, είτε στα χέρια τρίτων και ιδίως τη νομική και πραγματική μεταβολή του σήματός της μέχρι του ποσού των 196.779 ευρώ».

Επιπλέον, πριν μπει λουκέτο και στα 12 καταστήματα που παρέλαβε ο Ανδρέας Κουρής. οι συνδεδεμένες εταιρείες με την «ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ Α.Ε.Ε. εμπορία δίσκων κασετών &CD» τιμολογούσαν εμπορεύματα μεταξύ τους, ώστε να αποφύγουν τις φορολογικές υποχρεώσεις τους προς το Ελληνικό Δημόσιο.

Από την πλευρά μας, καταθέσαμε για όλα αυτά  μηνυτήρια αναφορά σε αρμόδιο εισαγγελέα την Τρίτη(16/10) αποζητώντας δικαιοσύνη. Δεδομένου ότι είμαστε βέβαιοι πως, εκτός των προαναφερόμενων παρανομιών, ο Ανδρέας Κουρής υποπίπτει και σε σωρεία άλλων που σχετίζονται  με χρέη προς το Ελληνικό Δημόσιο  ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ προκειμένου να διερευνήσει τα καταγγελλόμενα.

Από την πλευρά μας, δηλώνουμε αποφασισμένοι μην κάνουμε ούτε ένα  βήμα πίσω και να κλιμακώσουμε τις κινητοποιήσεις μας εντείνοντας τον αγώνα μας μέχρι την ολοκληρωτική του δικαίωση.

Ανδρέα Κουρή, στο δρόμο και στα δικαστήρια, θα μας βρίσκεις συνέχεια μπροστά σου.

Εργαζόμενοι/ες Απολυμένοι/ες στα καταστήματα Metropolis


 
Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες
1432387
έχασα δύο "φίλους", κέρδισα ένα σύντροφο
από κάποιος από εμάς 15:57, Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012

Έχασα δύο “φίλους” και κέρδισα ένα σύντροφο.

Τις περασμένες δεκαετίες στα Metropolis, όπως και σε πολλές εταιρείες όπου επικρατούσε «εργασιακή ειρήνη» ήμασταν όλοι μια ωραία παρέα. Μια οικογένεια που θα έλεγε και το αφεντικό. Εκείνα τα χρόνια είχα δύο φιλαράκια. Τον Γιάννη και τον Γιώργο.

Ο Γιάννης ήταν προϊστάμενος στο τμήμα αλλά για μένα ήταν συνάδελφος. Σοβαρό παιδί με ευαισθησίες, άποψη και γνώσεις για την μουσική και με πολλές άκρες στις δισκογραφικές εταιρείες. Συχνά κάναμε και παρέα εκτός εργασίας. Φρόντιζε το τμήμα του και τους εργαζόμενους και ζήταγε και καμία αύξηση για μας μια στο τόσο (το ότι δεν την παίρναμε , δεν έφταιγε αυτός βέβαια).

Ο Γιώργος ήταν στέλεχος. Με μεταγραφή μάλιστα. Από τα στελέχη που είναι περιζήτητα στις σοβαρές εταιρείες. Ωραίος, πετυχημένος, μάγκας, λαϊκό παιδί και “λίγο” γκομενιάρης . Μίλαγε ντόμπρα και στα ίσα. Μιλάγαμε και για μπαλίτσα διότι ήταν και βάζελος. Άμα ήσουν σωστός και στο κλίμα της επιχείρησης δεν είχες πρόβλημα. Πάντα μας άκουγε, πάντα είχε να προτείνει ιδέες, πάντα έλεγε και καμιά κουβέντα στο αφεντικό για τα προβλήματα μας (το ότι δεν άλλαζε τίποτα, δεν έφταιγε αυτός βέβαια).

 Ο Γιάννης “ο προϊστάμενος” πάντα βοηθούσε τους εργαζόμενους. Το τμήμα δούλευε ρολόι, η δουλειά έβγαινε σωστά ακόμα και στα δύσκολα. Όταν άνοιγε καινούριο μαγαζί. Όταν καιγότανε, πλημμύριζε, γκρεμιζόταν κάποιο μαγαζί. Όταν ήταν Χριστούγεννα. Ποτέ δεν βρέθηκε εκτεθειμένος από το τμήμα του (το ότι ποτέ δεν πληρωθήκαμε υπερωρίες, βραδινά, σαββατοκύριακα, δεν έφταιγε αυτός βέβαια). Προϊστάμενος, στελέχη, αφεντικό ήταν ευχαριστημένοι αφού οι πωλήσεις ήταν σε άνοδο. Πάνω απ΄ όλα είχαμε κάνει καλή ομάδα, ήμασταν όλοι μια παρέα.

Ο Γιώργος “το στέλεχος” ήταν πάντα στο πλευρό μας. Όταν είχαμε καλές πωλήσεις χαιρόταν μαζί με μας. Όταν στήναμε μαγαζιά βράδια και Κυριακές (χωρίς αμοιβή) μας επιβράβευε. Αναγνώριζε την καλή μας θέληση, την φιλότιμη προσπάθεια μας (το ότι ποτέ δεν πληρώθηκε όλη αυτή η προσπάθεια, δεν ήταν δικιά του απόφαση βέβαια). Άμα τύχαινε και καμία στραβή, θύμωνε αλλά τι να κάνουμε διευθυντής ήταν. Έριχνε και κανένα μπινελίκι αλλά είπαμε, λαϊκό παιδί ο Γιωργάκης από τα δυτικά.

Αα ναι! Είχαμε και τον Νίκο. Περίεργος τύπος, εκτός του πνεύματος της ομάδας. Με κάθε ευκαιρία μας ζάλιζε τα αυτιά για την εργοδοσία που μας εκμεταλλεύεται, για τα αφεντικά που πλουτίζουν στις πλάτες μας, για την απλήρωτη εργασία, ότι στο μαγαζί είμαστε σαν μια οικογένεια επειδή το αφεντικό μας έχει πηδήξει την μάνα. Θα έλεγα ότι κάποιοι από εμάς ανακουφίστηκαν όταν αργότερα ο Γιώργος “το στέλεχος” με την σύμφωνη γνώμη του Γιάννη “ο προϊστάμενος” απέλυσε τον Νίκο. Βλέπεις  ο Νίκος, μας χάλαγε και το πρόγραμμα σε κάθε απεργία, δεν καθόταν και λεπτό παραπάνω από το οχτάωρο, δεν κουβάλαγε κούτες μέχρι να του κοπεί η μέση,…..

Και ύστερα ήρθαν τα δύσκολα χρόνια. Οι πωλήσεις έπεσαν, το αφεντικό έκλεινε το ένα μαγαζί πίσω από το άλλο, οι συνάδελφοι απολύονταν (αργότερα καταλάβαμε ότι το αφεντικό είχε χαράξει από τότε πορεία στo καράβι για τα βράχια).

Ο Γιάννης “ο προϊστάμενος” με την σιγουριά που τον χαρακτήριζε πάντα, μας καθησύχαζε μας ηρεμούσε, κατέστειλε την αγωνία μας και την οργή μας.

Ο Γιώργος “το στέλεχος” που ήταν το δεξί χέρι του αφεντικού, μας διαβεβαίωνε ότι μια τόσο μεγάλη επιχείρηση, με αφεντικό που έχει και τηλεοπτικό κανάλι δεν πρόκειται να κλείσει έτσι απλά. Πρέπει όμως να βάλουμε πλάτη και το αφεντικό θα ανοίξει άλλα μαγαζιά. Φώναζε βέβαια ο Νίκος “ο συνάδελφος” να μην πιστεύουμε τα ψέματα του, αφού είναι εκτελεστικό όργανο του αφεντικού, ότι εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα, ότι η πραγματική δουλειά του είναι να κλείσει την εταιρεία.

Και ήρθε η στιγμή που τα μαγαζιά κλείσανε όλα, η μισθοδοσία αργούσε μήνες, οι απολυμένοι δεν έπαιρναν τις αποζημιώσεις τους.

Ο Γιάννης “ο προϊστάμενος” άρχισε να κάνει περισσότερο παρέα με τον Γιώργο “το στέλεχος” και αυτός με την σειρά του με το αφεντικό (τον καναλάρχη).

Ο Γιάννης “ο προϊστάμενος”  ζητούσε υπομονή, αλλά δεν είχε να δώσει καμιά απάντηση στα πολλά πια ερωτήματά μας.

Ο Γιώργος “το στέλεχος” ζητούσε πάλι να βάλουμε πλάτη, αλλά τώρα πια είχαμε καταλάβει ότι η πλάτη τελειώνει εκεί που αρχίζει ο κώλος και τα όρια είναι δυσδιάκριτα.

Τότε ήταν που τα λόγια του Νίκου “του συναδέλφου” (που είχε απολυθεί πλέον χωρίς αποζημίωση βέβαια), ήταν πιο οικεία, πιο αληθινά πιο ρεαλιστικά. Τότε κατάφερα να ακούσω καθαρά αυτά που έλεγε από καιρό, «ότι ο Γιάννης “ο προϊστάμενος” δεν είναι και τόσο ξεκάθαρος απέναντι μας», «ότι δεν τον έχουμε ανάγκη για να διεκδικήσουμε τα δεδουλευμένα και τις αποζημιώσεις», «ότι μπορούμε να εκπροσωπούμε μόνοι μας τον εαυτό μας», «ότι ο Γιώργος “το στέλεχος” δεν είναι με μας αλλά με το αφεντικό αφού άλλα λέει και άλλα κάνει», «ότι είναι το δεξί χέρι του αφεντικού» –και το αριστερό, και το μάτι , και το αυτί- και «ότι στο κάτω κάτω θα κοιτάξει να πάρει τον δικό του μισθό που είναι και πενταψήφιος και όχι τριψήφιος σαν τον δικό μας».

Τώρα που απολύθηκα και βρέθηκα απέναντι από το αφεντικό, άρχισα να μιλάμε περισσότερο με τον Νίκο. Συχνά κουβεντιάζουμε για τα αφεντικά, τους αγώνες, την μισθωτή εργασία, την συλλογικότητα , την αλληλεγγύη.

Τώρα που απολύθηκα και είμαι συνέχεια στο δρόμο να αγωνίζομαι για τα αυτονόητα, δεν ξαναμίλησα στον Γιάννη “τον προϊστάμενο”. Την τελευταία φορά μάλιστα που τον είδα ένοιωσα και λίγο την επιθυμία να τον φτύσω.

Τώρα που απολύθηκα και ξέρω τι είναι αφεντικό και τι εργαζόμενος δεν ξαναείδα τον Γιώργο “το στέλεχος”. Πήγε σε καινούριο γραφείο πιο κοντά στο αφεντικό του. Μάλλον ετοιμάζει εκκαθάριση και στην άλλη εταιρεία του αφεντικού (στο κανάλι, ντε). Θα κάνει ρηmadι και αυτό το μαγαζί. Έδειξε πλέον ξεκάθαρα ποια είναι η δουλειά του καλού στελέχους και ποια η θέση του. Το καλό σκυλί κάθεται πάντα δίπλα στα πόδια του αφεντικού (είναι πολλά τα λεφτά Άρη)…

Τώρα πια έχω χάσει δύο «φίλους».

Τώρα έχω κερδίσει ένα σύντροφο και την αξιοπρέπεια μου.

Υ.Γ.: Τα πρόσωπα και γεγονότα είναι φανταστικά, δημιουργήματα του νοσηρού μυαλού ενός απλήρωτου εργαζόμενου. Άλλωστε στον πραγματικό κόσμο δεν υπάρχει εργαζόμενος απλήρωτος και απολυμένος χωρίς αποζημίωση.


 
1432535
Έχασα δύο “φίλους”, κέρδισα ένα σύντροφο
από συντροφος 11:07, Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2012

Έχασα δύο “φίλους” και κέρδισα ένα σύντροφο.

Τις περασμένες δεκαετίες στα Metropolis, όπως και σε πολλές εταιρείες όπου επικρατούσε «εργασιακή ειρήνη» ήμασταν όλοι μια ωραία παρέα. Μια οικογένεια που θα έλεγε και το αφεντικό. Εκείνα τα χρόνια είχα δύο φιλαράκια. Τον Γιάννη και τον Γιώργο.

Ο Γιάννης ήταν προϊστάμενος στο τμήμα αλλά για μένα ήταν συνάδελφος. Σοβαρό παιδί με ευαισθησίες, άποψη και γνώσεις για την μουσική και με πολλές άκρες στις δισκογραφικές εταιρείες. Συχνά κάναμε και παρέα εκτός εργασίας. Φρόντιζε το τμήμα του και τους εργαζόμενους και ζήταγε και καμία αύξηση για μας μια στο τόσο (το ότι δεν την παίρναμε , δεν έφταιγε αυτός βέβαια).

Ο Γιώργος ήταν στέλεχος. Με μεταγραφή μάλιστα. Από τα στελέχη που είναι περιζήτητα στις σοβαρές εταιρείες. Ωραίος, πετυχημένος, μάγκας, λαϊκό παιδί και “λίγο” γκομενιάρης . Μίλαγε ντόμπρα και στα ίσα. Μιλάγαμε και για μπαλίτσα διότι ήταν και βάζελος. Άμα ήσουν σωστός και στο κλίμα της επιχείρησης δεν είχες πρόβλημα. Πάντα μας άκουγε, πάντα είχε να προτείνει ιδέες, πάντα έλεγε και καμιά κουβέντα στο αφεντικό για τα προβλήματα μας (το ότι δεν άλλαζε τίποτα, δεν έφταιγε αυτός βέβαια).

 Ο Γιάννης “ο προϊστάμενος” πάντα βοηθούσε τους εργαζόμενους. Το τμήμα δούλευε ρολόι, η δουλειά έβγαινε σωστά ακόμα και στα δύσκολα. Όταν άνοιγε καινούριο μαγαζί. Όταν καιγότανε, πλημμύριζε, γκρεμιζόταν κάποιο μαγαζί. Όταν ήταν Χριστούγεννα. Ποτέ δεν βρέθηκε εκτεθειμένος από το τμήμα του (το ότι ποτέ δεν πληρωθήκαμε υπερωρίες, βραδινά, σαββατοκύριακα, δεν έφταιγε αυτός βέβαια). Προϊστάμενος, στελέχη, αφεντικό ήταν ευχαριστημένοι αφού οι πωλήσεις ήταν σε άνοδο. Πάνω απ΄ όλα είχαμε κάνει καλή ομάδα, ήμασταν όλοι μια παρέα.

Ο Γιώργος “το στέλεχος” ήταν πάντα στο πλευρό μας. Όταν είχαμε καλές πωλήσεις χαιρόταν μαζί με μας. Όταν στήναμε μαγαζιά βράδια και Κυριακές (χωρίς αμοιβή) μας επιβράβευε. Αναγνώριζε την καλή μας θέληση, την φιλότιμη προσπάθεια μας (το ότι ποτέ δεν πληρώθηκε όλη αυτή η προσπάθεια, δεν ήταν δικιά του απόφαση βέβαια). Άμα τύχαινε και καμία στραβή, θύμωνε αλλά τι να κάνουμε διευθυντής ήταν. Έριχνε και κανένα μπινελίκι αλλά είπαμε, λαϊκό παιδί ο Γιωργάκης από τα δυτικά.

Αα ναι! Είχαμε και τον Νίκο. Περίεργος τύπος, εκτός του πνεύματος της ομάδας. Με κάθε ευκαιρία μας ζάλιζε τα αυτιά για την εργοδοσία που μας εκμεταλλεύεται, για τα αφεντικά που πλουτίζουν στις πλάτες μας, για την απλήρωτη εργασία, ότι στο μαγαζί είμαστε σαν μια οικογένεια επειδή το αφεντικό μας έχει πηδήξει την μάνα. Θα έλεγα ότι κάποιοι από εμάς ανακουφίστηκαν όταν αργότερα ο Γιώργος “το στέλεχος” με την σύμφωνη γνώμη του Γιάννη “ο προϊστάμενος” απέλυσε τον Νίκο. Βλέπεις  ο Νίκος, μας χάλαγε και το πρόγραμμα σε κάθε απεργία, δεν καθόταν και λεπτό παραπάνω από το οχτάωρο, δεν κουβάλαγε κούτες μέχρι να του κοπεί η μέση,…..

Και ύστερα ήρθαν τα δύσκολα χρόνια. Οι πωλήσεις έπεσαν, το αφεντικό έκλεινε το ένα μαγαζί πίσω από το άλλο, οι συνάδελφοι απολύονταν (αργότερα καταλάβαμε ότι το αφεντικό είχε χαράξει από τότε πορεία στo καράβι για τα βράχια).

Ο Γιάννης “ο προϊστάμενος” με την σιγουριά που τον χαρακτήριζε πάντα, μας καθησύχαζε μας ηρεμούσε, κατέστειλε την αγωνία μας και την οργή μας.

Ο Γιώργος “το στέλεχος” που ήταν το δεξί χέρι του αφεντικού, μας διαβεβαίωνε ότι μια τόσο μεγάλη επιχείρηση, με αφεντικό που έχει και τηλεοπτικό κανάλι δεν πρόκειται να κλείσει έτσι απλά. Πρέπει όμως να βάλουμε πλάτη και το αφεντικό θα ανοίξει άλλα μαγαζιά. Φώναζε βέβαια ο Νίκος “ο συνάδελφος” να μην πιστεύουμε τα ψέματα του, αφού είναι εκτελεστικό όργανο του αφεντικού, ότι εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα, ότι η πραγματική δουλειά του είναι να κλείσει την εταιρεία.

Και ήρθε η στιγμή που τα μαγαζιά κλείσανε όλα, η μισθοδοσία αργούσε μήνες, οι απολυμένοι δεν έπαιρναν τις αποζημιώσεις τους.

Ο Γιάννης “ο προϊστάμενος” άρχισε να κάνει περισσότερο παρέα με τον Γιώργο “το στέλεχος” και αυτός με την σειρά του με το αφεντικό (τον καναλάρχη).

Ο Γιάννης “ο προϊστάμενος”  ζητούσε υπομονή, αλλά δεν είχε να δώσει καμιά απάντηση στα πολλά πια ερωτήματά μας.

Ο Γιώργος “το στέλεχος” ζητούσε πάλι να βάλουμε πλάτη, αλλά τώρα πια είχαμε καταλάβει ότι η πλάτη τελειώνει εκεί που αρχίζει ο κώλος και τα όρια είναι δυσδιάκριτα.

Τότε ήταν που τα λόγια του Νίκου “του συναδέλφου” (που είχε απολυθεί πλέον χωρίς αποζημίωση βέβαια), ήταν πιο οικεία, πιο αληθινά πιο ρεαλιστικά. Τότε κατάφερα να ακούσω καθαρά αυτά που έλεγε από καιρό, «ότι ο Γιάννης “ο προϊστάμενος” δεν είναι και τόσο ξεκάθαρος απέναντι μας», «ότι δεν τον έχουμε ανάγκη για να διεκδικήσουμε τα δεδουλευμένα και τις αποζημιώσεις», «ότι μπορούμε να εκπροσωπούμε μόνοι μας τον εαυτό μας», «ότι ο Γιώργος “το στέλεχος” δεν είναι με μας αλλά με το αφεντικό αφού άλλα λέει και άλλα κάνει», «ότι είναι το δεξί χέρι του αφεντικού» –και το αριστερό, και το μάτι , και το αυτί- και «ότι στο κάτω κάτω θα κοιτάξει να πάρει τον δικό του μισθό που είναι και πενταψήφιος και όχι τριψήφιος σαν τον δικό μας».

Τώρα που απολύθηκα και βρέθηκα απέναντι από το αφεντικό, άρχισα να μιλάμε περισσότερο με τον Νίκο. Συχνά κουβεντιάζουμε για τα αφεντικά, τους αγώνες, την μισθωτή εργασία, την συλλογικότητα , την αλληλεγγύη.

Τώρα που απολύθηκα και είμαι συνέχεια στο δρόμο να αγωνίζομαι για τα αυτονόητα, δεν ξαναμίλησα στον Γιάννη “τον προϊστάμενο”. Την τελευταία φορά μάλιστα που τον είδα ένοιωσα και λίγο την επιθυμία να τον φτύσω.

Τώρα που απολύθηκα και ξέρω τι είναι αφεντικό και τι εργαζόμενος δεν ξαναείδα τον Γιώργο “το στέλεχος”. Πήγε σε καινούριο γραφείο πιο κοντά στο αφεντικό του. Μάλλον ετοιμάζει εκκαθάριση και στην άλλη εταιρεία του αφεντικού (στο κανάλι, ντε). Θα κάνει ρηmadι και αυτό το μαγαζί. Έδειξε πλέον ξεκάθαρα ποια είναι η δουλειά του καλού στελέχους και ποια η θέση του. Το καλό σκυλί κάθεται πάντα δίπλα στα πόδια του αφεντικού (είναι πολλά τα λεφτά Άρη)…

Τώρα πια έχω χάσει δύο «φίλους».

Τώρα έχω κερδίσει ένα σύντροφο και την αξιοπρέπεια μου.

Υ.Γ.: Τα πρόσωπα και γεγονότα είναι φανταστικά, δημιουργήματα του νοσηρού μυαλού ενός απλήρωτου εργαζόμενου. Άλλωστε στον πραγματικό κόσμο δεν υπάρχει εργαζόμενος απλήρωτος και απολυμένος χωρίς αποζημίωση.


 
Κορυφή της σελίδας