[πληροφορίες για ασφαλή σύνδεση HTTPS]   [http://gutneffntqonah7l.onion - κρυμμένη υπηρεσία στο δίκτυο Tor]
ειδήσεις | θέματα | δημοσιεύστε | κοινότητα | πληροφορίες | επικοινωνία | υποστήριξη | βοήθεια | rss    

[Athens independent media centre]
Ελληνικά | English

.: ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ :.

επιλέξτε μέσο



Μετάβαση στο άρθρο με αριθμό


Προσπελάστε το αρχείο του IMC-Athens ομαδοποιημένο κατά θεματικές ενότητες


Προσπελάστε τα άρθρα και τις συλλογές πολυμέσων του παλιού IMC-Athens 2005-2006

άρθρα - συλλογές πολυμέσων
.: ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ :.
Απολυσεις 2010
συγκεντρωμένες οι απολύσεις του 2010
.: ΠΑΡΤΕ ΜΕΡΟΣ :.
κοινότητα συμμετέχετε ενεργά στην αντιπληροφόριση

IRC
¶μεση συνεννόηση για τρέχοντα νέα

δημοσιεύστε
ανεβάστε ήχους, βίντεο, εικόνες ή κείμενα, κατευθείαν από τον browser σας

ειδήσεις
μέχρι στιγμής κάλυψη διαδηλώσεων και θεμάτων

επικοινωνία

.: ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ :.
98 FM
1431AM
radio revolt
radio katalipsi
radio radiourgia
105fm
Αυτόνομο Ράδιο Ιωαννίνων
Ραδιοφράγματα
raDiopaRasita!
.: ΑΛΛΑ SITE :.
Contra Info
Διαμοιρασμός οπτικοακουστικού και έντυπου υλικού
Skytal.es
.: ΑΛΛΑ IMC(s) :.

www.indymedia.org

Projects
print
radio
satellite tv

Africa
ambazonia
canarias
estrecho / madiaq
kenya
south africa

Asia
japan
india
korea
philippines

Canada
maritimes
quebec

Europe
abruzzo
alacant
antwerpen
athens
austria
barcelona
belarus
bordeaux
bristol
brussels
bulgaria
calabria
emilia-romagna
estrecho / madiaq
euskal herria
galiza
germany
grenoble
hungary
ireland
istanbul
italy
la plana
liege
liguria
lille
linksunten
lombardia
london
madrid
malta
marseille
nantes
napoli
netherlands
nice
northern england
norway
nottingham
oost-vlaanderen
paris/île-de-france
piemonte
portugal
roma
romania
russia
scotland
sverige
switzerland
torun
toulouse
ukraine

Latin America
argentina
bolivia
chiapas
chile
chile sur
cmi brasil
cmi sucre
colombia
ecuador
mexico
peru
puerto rico
qollasuyu
rosario
santiago
uruguay
venezuela

Oceania
aotearoa
melbourne
perth
sydney

United States
arizona
austin
austin indymedia
baltimore
big muddy
binghamton
boston
buffalo
chicago
colorado
columbus
hawaii
houston
hudson mohawk
los angeles
michigan
philadelphia
rochester
rogue valley
saint louis
saint-petersburg
san diego
san francisco
san francisco bay area
santa cruz, ca
seattle
urbana-champaign
washington dc
western mass
worcester

West Asia
beirut
israel
palestine

Topics
biotech

Process
fbi/legal updates
mailing lists
process & imc docs

Athens IMC FORUM

συνεισφέρετε νέο άρθρο | στείλτε το άρθρο με e-mail

Προσθέστε τα σχόλιά σας | Δείτε την αρχική δημοσίευση | Πίσω στις συζητήσεις
811056
The male machine
από (A) 1:40, Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2008
θεματικές: Καμμία θεματική

(Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απόσπασμα από το κεφάλαιο «Αποκωδικοποιώντας το σύστημα της σεξουαλικότητας» της μπροσούρας «Σώμα – Φύλο – Σεξουαλικότητα» που εξέδωσε η γυναικεία ομάδα Έκ-φυλες το 2006 στη Θεσσαλονίκη. Ολόκληρη την μπροσούρα μπορείτε να βρείτε (σε μορφή html ή pdf) στη σελίδα http://www.ek-fyles.blogspot.com/ )

Themalemachine

Οι κυρίαρχες αντιλήψεις σχετικά με την ανδρική σεξουαλικότητα ορίζουν την τελευταία ως μια πιεστική φυσική ανάγκη που έχει την έδρα της στο ανδρικό όργανο. Δεν αποτελεί μια σωματική επιθυμία που θα μπορούσε να λειτουργεί σε συνάρτηση με τον πνευματικό και ψυχικό εαυτό, αλλά μια συσσωρευμένη ενέργεια που χρήζει άμεσης αποφόρτισης. Ο προσδιορισμός αυτός της ανδρικής σεξουαλικής εμπειρίας ως «καύλας» θεωρείται ότι συνεπάγεται την απέκδυση κάθε ψυχικής και συναισθηματικής διάστασης, συνεπάγεται τη διχοτόμηση του ανδρικού σώματος σε πάνω / κάτω, λογικό / σεξουαλικό. O άνδρας κατά τη σεξουαλική υπερδιέγερση υποτίθεται πως δεν μπορεί να ελέγξει τη συμπεριφορά του με τη λογική. Το κάτω μέρος, κυριαρχούμενο από το ένστικτο της «καύλας», αυτονομείται από το πνευματικό πάνω και θεωρείται ότι είναι εκείνο που υπαγορεύει και ορίζει την ανδρική σεξουαλική συμπεριφορά. Εφόσον αυτό το θεωρούμενο ως φυσικό ένστικτο, η «καύλα», αρκείται σε μια ανάγκη αποφόρτισης του κάτω μέρους του ανδρικού σώματος, τότε ο παθητικός δέκτης αυτής της αποφόρτισης μπορεί να είναι το κάτω μέρος του σώματος μιας γυναίκας, ενός άνδρα πιο σπάνια, ή ακόμη και οι τρύπες ενός τούβλου.

Καμιά φορά, όταν ακούω εμάς τους άνδρες να μιλάμε για μια γυναίκα,

είναι σαν να μιλάμε για κάποιο πρόσωπο που δεν είναι πραγματικό.

Michael Kaufmann, Cracking the armour – Power, Pain and the Lives of Men

Η σεξουαλική αντικειμενοποίηση συνιστά κυρίαρχη συνθήκη της ανδρικής σεξουαλικότητας. Η γυναίκα είναι το αντικείμενο εκείνο πάνω στο οποίο θα αποφορτιστεί το σεξουαλικό δυναμικό του πιο φετιχοποιημένου σωματικού μέρους, του πέους, αυτού του αντικειμένου εξουσίας πάνω στο οποίο επενδύεται τόση ψυχολογική και πολιτισμική ενέργεια στην πατριαρχική κοινωνία. Ό,τι θα υποδεχτεί αυτή την ενέργεια δεν είναι ένα πρόσωπο που έχει εαυτό, ατομικότητα, αλλά ένα πράγμα-παθητικός αποδέκτης που είναι πάντα εκεί γιΆ αυτόν, πρόθυμη να ικανοποιήσει κάθε όρεξή του, να προλάβει τις επιθυμίες του, να εκπληρώσει τις φαντασιώσεις του. Το σχήμα αυτό για να λειτουργήσει προϋποθέτει την ανδρική αλλοτρίωση.

Όταν ένα αγόρι μαθαίνει πώς να γίνει άνδρας, εμποτίζει το σώμα του με κοινωνικές σημασίες. Τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά που συνδέονται με τον ανδρισμό στον πολιτισμό μας είναι ο έλεγχος, η δύναμη, η επιβολή, η σκληρότητα, η ανταγωνιστικότητα, η επιθετικότητα και η βία. Μια συνήθης προσβολή που εκτοξεύουν τα αγόρια και οι έφηβοι μεταξύ τους είναι η κατηγορία ότι κάποιος είναι «κορίτσι», δηλαδή υπολείπεται σε δύναμη, ή ο χαρακτηρισμός «αδερφή/πούστης», που θεωρείται παράγωγο του «κοριτσιού» και παραπέμπει στην εκθήλυνση ως μειονεξία.

Ένας από τους μηχανισμούς κατασκευής επιθυμιών, απόλυτα συμβατός με το ανδροκεντρικό μοντέλο της σεξουαλικότητας είναι η πορνογραφία, καθώς κατασκευάζει και αναπαράγει συμπεριφορές που καταφάσκουν σΆ αυτόν τον κυρίαρχο κώδικα. Η πορνογραφία μάς απασχολεί στο βαθμό που αναπαριστά ό,τι αυτός ο κυρίαρχος σεξιστικός κώδικας σημαίνει για το μεγαλύτερο μέρος του κοινού της, που καθόλου τυχαία είναι ανδρικό.

Η αποξένωση των ανδρών από συγκεκριμένα κομμάτια του ψυχισμού τους, από τα βιώματα και τα σώματά τους, τους αναγκάζει να τοποθετούνται σε μια εξωτερική θέση παρατηρητή όσον αφορά την ίδια τους την ύπαρξη: Μπορούν έτσι να αναλαμβάνουν και να διεκπεραιώνουν καθήκοντα και επιτεύγματα, όμως κωφεύουν στα ίδια τους τα αισθήματα, συναισθήματα και επιθυμίες. Αν το βασικό κέντρο των ανδρών βρίσκεται στο κεφάλι, δεν αποτελεί έκπληξη ότι καταλήγουν να βιώνουν τη σεξουαλικότητά τους ως νοητική εμπειρία.

Καθώς η σεξουαλικότητα απαιτεί απΆ αυτούς τον συναισθηματικό αυθορμητισμό και την παραίτηση από τον έλεγχο, στην οποία ανέκαθεν έμαθαν να είναι καχύποπτοι, ο μόνος τρόπος να δουν τη σεξουαλικότητα ως ζήτημα ελέγχου είναι να τη διαχωρίσουν από τη στενή προσωπική επαφή και τη συναισθηματική εγγύτητα. Η αντικειμενοποιημένη γυναίκα στην πορνογραφική απεικόνιση αντιπροσωπεύει όχι τις γυναίκες στην πραγματική τους υπόσταση, αλλά αυτή την πλευρά του αρσενικού εαυτού που παραμένει συνδεδεμένη με συναισθήματα ανάγκης, αδυναμίας και εξάρτησης. Αυτήν την πλευρά που κοινωνικά απαιτείται από τα νεαρά αγόρια να συντρίβουν μέσα τους, ως αντάλλαγμα για το κύρος και την εξουσία που συνοδεύουν την πραγμάτωση της ανδρικής ταυτότητας.

Η πορνογραφία εγγυάται άσκηση ελέγχου χωρίς την απειλή της συναισθηματικής εγγύτητας: Έτσι η πορνογραφική εικόνα γίνεται δομικό στοιχείο του τρόπου που οι άνδρες χτίζουν την πραγματικότητά τους, αντικειμενοποιώντας το μη-αρσενικό, ερωτικoπoιώντας την κοινωνική δύναμη των ανδρών, μεταφέροντας στερεότυπα για την ερωτική έλξη. Η βία ισοδυναμεί με δύναμη: τυλίγεται με μυστήριο και βρίσκει την ενσάρκωσή της σε ένα αντικείμενο ερωτικής έξαψης. Το πορνό μεταχειρίζεται τις γυναίκες ως σεξουαλικά κτήματα των ανδρών, διατηρεί τη διχοτόμηση της παρθένας και της πόρνης, προσθέτovτας τη μισογύνικη διαστρέβλωση ότι μέσα σε κάθε παρθένα κρύβεται μια πόρνη που περιμένει να εκδηλωθεί. Δεν θα Άπρεπε να μας εκπλήσσειότι τα πέη είναι σύμβολα εξουσίας στο πορνό, ούτε ότι οι άνδρες παρουσιάζονται ως ικανοί να κυριαρχούν στις γυναίκες και ότι οι γυναίκες έχουν τους δικούς τους τρόπους αποπλάνησης για να ελέγχουν τους άνδρες. Ούτε ότι οι γυναίκες, όχι μόνο στην πορνογραφία βέβαια, αλλά και στον καθημερινό «έξω κόσμο», αξιολογούνται για τα σώματά τους πρωτίστως παρά για το μυαλό και την ψυχή τους, δηλαδή αξιολογούνται ως φορείς μιας σεξουαλικότητας που ενδιαφέρει (αν είναι «τυχερές»…) ή δεν ενδιαφέρει τους άνδρες, και όχι ως άνθρωποι. Όλα αυτά και πολλά ακόμα είναι παραδείγματα των ίδιων ιδεών και αξιών που διατρέχoυν τις πατριαρχικές κοινωνίες.

Οι πορνογραφικές εικόνες όμως δεν υπάρχουν μέσα σε κοινωνικό κενό. Η ίδια η υπόσταση της πορνογραφίας συνδέεται με την ικανοποίηση και εκτροφή των ανδρικών σεξουαλικών ορέξεων. Όπως το φαινόμενο του trafficking οριοθετήθηκε ανταποκρινόμενο στις ανδρικές απαιτήσεις να διευρυνθούν οι πορνικές υπηρεσίες για τις δικές τους φαντασιώσεις, το πορνογραφικό υλικό προσφέρει αυτό που οι άνδρες θέλουν να δουν και να ακούσουν, την πιο κολακευτική επιβεβαίωση αυτού που μπορούν να κάνουν ανά πάσα στιγμή εφόσον το θελήσουν. Ένας λόγος για τον οποίο είναι δύσκολο να οριστεί το πορνό είναι πως δεν ξεκινά και δεν τελειώνει στην πόρτα του βίντεο κλαμπ ή του στριπτιζάδικoυ, ούτε στο περίπτερo με τα περιοδικά. Οι ίδιες εικόνες, ιδέες και αξίες διαπερνούν όλη την κοινωνία. Σε μια κοινωνία που είναι πατριαρχική και καταναλωτική, υπάρχει κάτι σαν πορνογραφικό συνεχές. Η πορνογραφία δεν είναι η ρίζα του σεξιστικού Κακού. Είναι μια από τις πολλές σφαίρες όπου βρίσκουμε ενδείξεις σεξισμού και στις οποίες ο σεξισμός αναπαράγεται. Όλη η πορνογραφία υφίσταται γιατί συνδέεται με τη σεξουαλικότητα κάποιου άνδρα, κάπου, κάπως.

Η ίδια η γλώσσα προδίδει το πορνογραφικό συνεχές που διέπει την κοινωνία: «Ο άνδρας γαμάει τη γυναίκα». Υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο. Κάθε αγόρι μεγαλώνει και κοινωνικοποιείται σε έναν κόσμο στον οποίο το σεξ σημαίνει την ηδονή που αντλείται από την κατάκτηση της γυναίκας.

ΣΆ αυτά τα συμφραζόμενα, η πορνογραφία αποκαλύπτει τι χρειάζεται ένας άνδρας για να νιώσει αληθινός και ποιες είναι οι συνέπειες των σεξουαλικών χειρισμών του, όχι πια σε εικονικές, αλλά σε αληθινές γυναίκες. Η ανδρική σεξουαλικότητα, δομημένη πάνω στη βία, σωματική και ψυχολογική, στην περιφρόνηση για το θηλυκό κορμί, μέσα από την οποία και στον αντίποδα της οποίας επιτυγχάνεται η απόλυτη αίσθηση ανδρισμού, τα κατοχυρωμένα δικαιώματα ενός άνδρα να εξαναγκάζει στο σεξ, να χρησιμοποιεί το κορμί ενός άλλουατόμου σαν να είναι ένα κομμάτι κρέας, να τραυματίζει και να εξουθενώνει προς χάριν της δικής του ικανοποίησης, είναι εικόνες που, έχοντας βάση σε κοινωνικές δομές, παρελαύνουν σΆ ένα πορνογραφικό υλικό προορισμένο να ερεθίσει. Και τα καταφέρνει γιατί βρίσκει ανταπόκριση σΆ ένα μοντέλο που τρέφεται από τα ίδια ή παρόμοια μοτίβα.

Το πορνό γίνεται απλά το μέσο για να επιβεβαιώσει ένας άνδρας στον εαυτό του και στους άλλους ότι είναι πραγματικός άνδρας, να γίνει αποδεκτός από την ανδρική αδελφότητα συμμετέχοντας στην κοινότητα του ανδρικού βλέμματος που κατευθύνεται προς το σεξουαλικοποιημένο αντικείμενο (οποια/οσδήποτε ή οτιδήποτε κι αν είναι αυτό).

Αν ξεφυλλίσουμε τα σχετικά περιοδικά ή δούμε ένα βίντεο, θα διαπιστώσουμε πως πολλές εικόνες δείχνουν σχετικά επιθετικούς άνδρες που ενδιαφέρονται για τη δική τους ικανοποίηση. Σκοπός μπορεί να είναι η διέγερση του αρσενικού θεατή, αλλά τα περιοδικά είναι γεμάτα και από εικόνες γυναικών που αυνανίζονται, γυναίκες που σπαράζουν από έκσταση στην αγκαλιά του εραστή, γυναίκες που κάνουν έρωτα με άλλες γυναίκες και γυναίκες που υπομονετικά εξηγούν πώς θέλουν να ικανοποιηθούν. Η πορνογραφία εξακολουθεί να διαστρεβλώνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα, γιατί αναπαριστά τις ανδρικές εικόνες για τη γυναικεία επιθυμία. Η εικόνα που προβάλλεται πάνω στη γυναίκα μοιάζει ύποπτα με μια εξιδανικευμένη εικόνα της ανδρικής σεξουαλικότητας: Πάντα το θέλουν και το αναζητούν, πάντα έτοιμες γιΆ αυτό, και κυρίως: αυτό που θέλουν είναι ο πούτσος. Εικόνα ή πραγματικότητα, στον πορνογραφικό κόσμο έρχονται τα πάνω κάτω. Δεν είναι οι άνδρες τώρα που πρέπει να κυνηγούν, να κάνουν τις κινήσεις που λαχταρούν κάτι που τους στερούν: κάθε δρόμος, κάθε εστιατόριο, κάθε σχολική αίθουσα, κάθε γυμναστήριο, κάθε κρεβατοκάμαρα βρίθουν γυναικών που θέλουν να ξεσκίσουν τα ρούχα ενός άνδρα εδώ και τώρα. Η γυναίκα είναι (γιατί πρέπει να είναι) διαθέσιμη κάθε στιγμή. ¶λλωστε ο τρόπος θέασης είναι αρσενικός, όπως κι αν αντιμετωπίζουν οι γυναίκες τη συμμετοχή τους σΆ αυτό το ανδρικό παιχνίδι.

Προκειμένου να σχετιστούν με το αντικειμενοποιημένο γυναικείο σώμα, οι άνδρες πρέπει να αντικειμενοποιήσουν και τα δικά τους σώματα. Το αναγκαίο συμπέρασμα στον πορνογραφικό μύθο της άμεσης διαθεσιμότητας των γυναικών είναι ο μύθος της διαρκούς ετοιμότητας των ανδρών.

Το σκληρό σαν βράχος πέος αντιπροσωπεύει τη συνύπαρξη δύναμης και επιθυμίας. Η επιθυμία εξισώνεται μεν με τη δύναμη, αλλά μόνο με ένα συγκεκριμένο είδος της: τη δύναμη να εξουσιάζεις, ναβιάζεις, να ελέγχεις. Η παρακολούθηση πορνογραφίας είναι ένας παθητικός εορτασμός μιας ορισμένης ενεργητικής ανδρικής δύναμης και ως τέτοια συμβάλλει στην εδραίωση του ορισμού του ανδρισμού. ΓιΆ άλλη μια φορά βλέπουμε τη συνέχεια ανάμεσα στις δομές της γυναικείας καταπίεσης και της συγκρότησης της ανδρικής ταυτότητας.

H ίδια η διαδικασία παρακολούθησης πορνογραφικού υλικού δεν είναι τυχαία, καθώς με τη σειρά της απαγορεύει την παραμικρή σκέψη κι ευαισθησία πάνω στο υλικό που καταναλώνεται. Η ίδια η δομή του υλικού αυτού δηλαδή υπαγορεύει τον τρόπο με τον οποίο θα ειδωθεί. Η πορνογραφία παρακολουθείται συνήθως σε σύντομες δόσεις με στόχο την επίτευξη αυτού που θεωρείται σεξουαλική εκτόνωση/ικανοποίηση. Αποτελεί δηλαδή έναν διοργανωτή-συντονιστή του αυνανισμού. Προφανώς, συχνά πολλοί άνδρες δεν βλέπουν ολόκληρη μια πορνογραφική ταινία – κι αν ναι, τότε με κατάχρηση του κουμπιού “fast-forward”. Βλέποντας την πορνογραφική ταινία μΆ αυτόν τον αποσπασματικό κι επιλεκτικό τρόπο, η σεξουαλική ηδονή κυριαρχεί στην κατανάλωση του υλικού, επομένως δυσκολεύεται κανείς να αντιληφθεί τι κρύβεται πίσω από τη στύση του (ακόμα κι αν ήθελε δηλαδή να το αντιληφθεί…). Αν όμως αναγκαστεί κανείς να δει πολλές ταινίες, αμέτρητες, τη μία μετά την άλλη, τοποθετείται σε έναν εξαντλητικό μαραθώνιο όπου η ηδονή του σιγά σιγά έχει κορεστεί και το πάλαι ποτέ αχόρταγο βλέμμα του κουράζεται. Τότε η υποβόσκουσα ιδεολογία της πορνογραφίας αρχίζει να αποκαλύπτεται. Αφού ξεπεραστεί το όριο σεξουαλικής αντοχής του μαραθωνοδρόμου αυνανιστή, δύσκολα πια αυτός μπορεί να παραβλέψει τον συμπυκνωμένο μισογυνισμό και την υπόγεια (αν και συχνά, όχι και τόσο υπόγεια…) βία που διέπει πολλές από τις mainstream πορνογραφικές ταινίες. Σιγά σιγά ο εξαντλημένος και καθηλωμένος θεατής, πρώην αυνανιστής, ίσως αρχίσει να βιώνει μια συμπόνια για τη γυναίκα-πρωταγωνίστρια της ταινίας, που ταπεινώνεται π.χ. καταπίνοντας το σπέρμα πλείστων ανδρών που διαδοχικά εκσπερματώνουν μέσα στο στόμα της ο ένας μετά τον άλλο, ή που δέχεται διείσδυση σε τρία σημεία του σώματός της ταυτόχρονα, και άλλες τέτοιες «ερωτικές σκηνές» που απευθύνονται στον καυλωμένο χρήστη του υλικού.

Η συμπόνια που προαναφέρθηκε, ουσιαστικά είναι ο εφιάλτης του παραγωγού της ταινίας, εφόσον το (ανδρικό στην πλειοψηφία του) κοινό θα Άπρεπε να ταυτιστεί με τους άνδρες της ταινίας, όχι με τις γυναίκες. Αν ένας άνδρας αναρωτηθεί «Μα αρέσει σε μια γυναίκα να δέχεται διείσδυση από τρεις άνδρες ταυτόχρονα;», το παιχνίδι της πορνογραφίας έχει τελειώσει. Για να λειτουργήσει επιτυχώς όλο αυτό, οι γυναίκες πρέπει να παραμείνουν υπάνθρωποι. Αν μια γυναίκαστην πορνογραφία κατά λάθος εμφανιστεί ως κάτι παραπάνω από «υποδοχέας πούτσων» (με τα λόγια του MaxHardcore, παραγωγού ακραίων πορνογραφικών ταινιών), τότε οι άνδρες που αναζητούν ηδονή ίσως αρχίσουν να αναρωτιούνται πώς να αισθάνεται πραγματικά η γυναίκα που συμμετέχει στη σκηνή – ο άνθρωπος που είναι αυτή η γυναίκα.

Η πορνογραφία αποκαλύπτει στη σεξουαλικότητα των ανδρών για τους οποίους παράγεται μια εμμονή στην καταπίεση και τον εξαναγκασμό προκειμένου να υπάρξει ερεθισμός, ερωτικοποιημένο ρατσιστικό μίσος, φετιχoπoiηση της στύσης και αφοσίωση στη διείσδυση, μια εμμονή στη διαπροσωπική διαφορά εξουσίας και μια ερωτικοποιημένη δέσμευση για βία – και μέσα απΆ όλα αυτά μια χυδαία προσπάθεια επιβολής του ανδρισμού πάνω και ενάντια στις γυναίκες. Οι μόνες όψεις της ανδρικής σεξουαλικότητας που δεν μπορούν να παρατηρηθούν μελετώντας την πορνογραφία είναι αυτές που δεν έχουν αλλοτριωθεί κοινωνικά για να ανταποκρίνονται στην πορνογραφία, όποιες κι αν είναι αυτές οι παραλλαγές. Πέρα από αυτό όμως, η πορνογραφία είναι σχεδόν το πιο αξιόπιστο στοιχείο που έχουμε για την ανδρική ταυτότητα και τη σεξουαλικότητα που αυτή συνεπάγεται.

(Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απόσπασμα από το κεφάλαιο «Αποκωδικοποιώντας το σύστημα της σεξουαλικότητας» της μπροσούρας «Σώμα – Φύλο – Σεξουαλικότητα» που εξέδωσε η γυναικεία ομάδα Έκ-φυλες το 2006 στη Θεσσαλονίκη. Ολόκληρη την μπροσούρα μπορείτε να βρείτε (σε μορφή html ή pdf) στη σελίδα http://www.ek-fyles.blogspot.com/ )


 
Προσθέστε τα σχόλιά σας
811057
Ειλικρινης ερωτηση
από nemo 1:40, Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2008

δειτε το σαν αφορμη για ενα ενδιαφεροντα διαλογο

υπαρχει καποια σκοπιμοτητα , αναγκαιοτητα ή οτι αλλο στη δημιουργια ομαδων με βαση καποιο διαχωρισμο -και κατ επεκταση αποκλεισμο- οπως αυτον του φυλου? Καθε επαναστατης, ή εν δυναμει επαναστατης τελος παντων, υποτιθεται οτι παλευει για μια κοινωνια πληρους και ειλικρινους ισοτητας μεταξυ των ανθρωπων ανεξαρτητως φυλου, φυλης, γλωσσας και οτι αλλο ωστε να δημιουργηθει ενας κοσμος που (μεταξυ αλλων φυσικα) οι ταμπελες θα περιττευουν. Μηπως με τη δημιουργια τετοιου ειδους κλειστων κλαμπ αποξενωνεστε και αυτοπεριθωριοποιειστε απο ανθρωπους με κοινους στοχους? Η ερωτηση δεν γινεται για να σας πικαρω αλλα σαν αφορμη για διαλογο και η απορια ειναι πραγματικη. Οσον αφορα το κειμενο σας ,ναι, με καλυπτει ως θεωρηση και οντως σε μια τετοιου τυπου (αν οχι χειροτερη) κοινωνια ζουμε και αυτην πρεπει να ανατρεψουμε. Καλο αγωνα και ευχαριστω εκ των προτερων για το διαλογο
 
811062
θαθελα επισης
από nemo 1:57, Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2008

να προσθεσω στα λεγομενα σας και τον φασισμο στον οποιο -με βασει τα προτυπα που αναφερετε- ηλιθιωδως υποκειται και το αντρικο φυλο. Γινομαστε καταναλωτες ενος προιοντος που ουδεμια σχεση με την πραγματικοτητα εχει, πολλες φορες προσπαθουμε να το αναπαραγουμε στην καθημερινοτητα για να δειξουμε ποσο μάτσο ειμαστε ,ποσο δεν σηκωνουμε μύγα στο καυλι μας σορρυ στο σπαθι μας, με αποτελεσματα στην καλυτερη τραγελαφικα στην χειροτερη αρρωστημενα εγκληματικα. Ολα φυσικα στο παιχνιδι ψευδαισθησης κυριαρχιας ειναι, σαυτο το παιχνιδι που μας κρατα στην ουσια υποδουλους αν μπορουμε στην καθημερινοτητα να παρουσιαστουμε σαν εξουσιαστες καποιου αλλου ανθρωπου-φυλου-ειδους εθελοτυφλωντας μπροστα στο γεγονος οτι σφαλιαρωνομαστε καθημερινα. Δεν ειναι τυχαιο οτι τα ποσοστα ενδοοικογενιακης βιας (που προερχονται 99 τοις εκατο απο ανδρες) ειναι απειρως μεγαλυτερα σε χαμηλα οικονομικα στρωματα, σε ανθρωπους δηλαδη που υποκεινται καθημερινα στη μεγαλυτερη δυνατη εκμεταλευση και υποταγη

 


 
811108
Να ένα σοβαρό κείμενο για το θέμα!
από @ 5:50, Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2008
Επιτέλους!Είναι όμως λίγο μονομερές. Λέτε:"Ούτε ότι οι γυναίκες, όχι μόνο στην πορνογραφία βέβαια, αλλά και στον καθημερινό «έξω κόσμο», αξιολογούνται για τα σώματά τους πρωτίστως παρά για το μυαλό και την ψυχή τους, δηλαδή αξιολογούνται ως φορείς μιας σεξουαλικότητας που ενδιαφέρει (αν είναι «τυχερές»…) ή δεν ενδιαφέρει τους άνδρες, και όχι ως άνθρωποι. Όλα αυτά και πολλά ακόμα είναι παραδείγματα των ίδιων ιδεών και αξιών που διατρέχoυν τις πατριαρχικές κοινωνίες."Αυτό συμβαίνει περίσσοτερο στις γυναίκες, αντιλαμβάνεστε όμως ότι αυτή η στάσηεπεκτείνεται γρήγορα και αντίστροφα, από γυναίκες προς τους άνδρες;Μήπως εκτός από την Πατριαρχία υπάρχει και η (χυδαία) "Αντικειμενοποίηση", δύο πέδιασχετικά ανεξάρτητα μεταξύ τους;
 
811119
το χετε κουρασει
από Ενας απλος αναρχικος 7:13, Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2008
ποτε θα καταλαβαιτε οτι αλλο πραγμα η χειραφετηση της γυναικας και αλλο η παραποιηση της φυσης. ο ανδρας για καποιο λογο-οχι κοινωνικο-ειναι ο κυνηγος στο ερωτικο παιχνιδι.οπως συμβαινει και σε συντριπτικη πλειοψηφια στη φυση δηλαδη.ο αντρας εχει πεος,το οποιο οταν ειναι η ωρα για αναπαραγωγη γινεται σκληρο και ευθυβολο.δεν ειναι συμβολο καμμιας εννοιας.ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΗ!!!δεν μπαινει μεσα στην γυναικα για να την υποταξει,μπαινει γιατι πρεπει να φυλαχτουν τα σπερματοζωαρια απο εξωτερικους κινδυνους!και η γυναικα,δεν βιαζεται(οπως λεγαν και οι "αμαζονες"),το απολαμβανουν,γιαυτο και το ζητανε και γιαυτο και ομοιως με τον αντρα ερχονται σε οργασμο!αν παρολα αυτα σας χαλαει η φυση,βρειτε την μονες σας...
 
811190
Ασε μας ρε
από απλα απορημενη 14:32, Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2008
"απλε αναρχικε"..Τι θεωριες ειναι αυτες περι παραποιησης της φυσης,και την αναγκαια αναπαραγωγη?Δηλαδη οι λεσβιες και οι ομοφυλοφυλοι ειναι για σενα...Ανωμαλοι??Και οι μαναδες που σκοτωνουν τα παιδια τους μηπως τις θεωρεις κατα καποιο τροπο "εξαιρεσεις που επιβεβαινουν τον κανονα?"Να πεταξουμε καλυτερα τις θεωριες περι εμφυλων κοινωνικων κατασκευων στα σκουπιδια!Ο σεξισμος-υπονουν καποιοι εδω μεσα-ειναι γονιδιακος!Αν εχεις την αναλογη προδιαθεση μπορει μαλιστα να τον κληρονομησεις..

 
811265
λοιπον
από ενας απλος αναρχικος 17:17, Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2008
http://athens.indymedia.org/admin/edit.php?id=811253   η απαντηση μου ειναι εδω.αμα σου χαλασα το κομπλεξ σου απεναντι στο γυναικιο φυλο,πραγματικα δεν-με-ενδιαφερει.αμα παλι εκει στη σπηλια σου μαθαν να συζητας πες μου τι σε χαλασε
 
811277
!
από ένας απλός άνθρωπος 17:54, Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2008
"Ενας απλός αναρχικός", τα έχεις μπερδέψεις λίγο τα πράγματα. Είναι άλλο να λεςότι δεν είναι αφύσικο το πέος να εισχωρεί κλπ (χωρίς όμως να είναι αφύσικο καιτο πέος να μην εισχωρεί) και άλλο να λες αυτό:"ο ανδρας για καποιο λογο-οχι κοινωνικο-ειναι ο κυνηγος στο ερωτικο παιχνιδι."Έι Μπρσσς! Μάθε ότι κάτι τέτοιο, δίκαια, προσβάλλει πολύ κόσμο και δεν σε κάνει και πολύ"απλό αναρχικό"... Μην πας να συσχετίσεις το κείμενο των έκ-φυλων με αυτό της αμαζόνας γιατίπραγματικά δεν έχουν καμία σχέση.
 
811339
απαντηση
από προς "απλο αναρχικο" 19:54, Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2008
Στην απαντηση που μου δινεις επιβεβαιωνεις το σεξισμο σου.Στη βαση πανω στην οποια μιλας και με τον τροπο που το κανεις δεν υπαρχουν περιθωρια συζητησης

 
811488
στο τελος θα μας πουν και μαλακες...
από ενας απλος αναρχικος 3:32, Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2008
@απλος ανθρωπος:να δεχτω οτι ειμουνα βλασφημος.το δεχομαι και παντα το κουβαλαω με περηφανια.δεν εγινα ομως ουτε σε ενα γραμμα σεξιστης.απλα,ξερεις, αρνουμαι να κουβαλησω καποια λαθος στερεοτυπα τα οποια εχει ο χωρος και που οποιος δεν τα ενστερνιζεται ειναι αυτοματως ειτε "φασιστας",ειτε "προβοκατωρας",ειτε καποιο παραγωγο των παραπανω(αλλο παραδειγμα εχει να κανει με την εννοια ελληνας και πως την χρησημοποιουν σαν βρισια ατομα και ομαδες του χωρου-πραγμα που βρισκω εξισου ρατσιστικο).ναι,πιστευω-και οποιοσδηποτε εχει επιστημονικα στοιχεια που να το αντικρουουν ας μου τα δειξει και θα παραδεχτω το λαθος μου-οτι σε συντριπτικη πλειοψηφια,στο ερωτικο παιχνιδι σε ολο το ζωικο βασιλειο,τα αρσενικα εχουν τον ρολο του κυνηγου.επισης βρισκω αφυσικο και επικινδυνο το να θελουμε να παρουσιασουμε το παρα φυσιν με ιδεολογικο μανδυα.και το να πιστευεις οτι τα δυο φυλα ΔΕΝ πρεπει να κανουν σεξ βιαζει την φυση,σας αρεσει ή οχι.σκεψου να απαγορευεις σε δυο ετεροφυλοφιλα λιονταρια να κανουν σεξ γιατι το πεος του λιονταριου ειναι συμβολο καταπιεσης,σταματωντας και την αναπαραγωγικη τους γραμμη.και πες μου με καθε ειλικρινια αν σου φαινετε λογικο. ξεκαθαρισα δε οτι με τους ομοφυλοφιλους καμμια εμπαθεια δεν εχω,εκτος απο τις περιπτωσεις που η ομοφυλοφιλια δεν ειναι αποτελεσμα φυσικης προδιαθεσης αλλα γενημα μιας ορεξης για ενταξη σε καποιες καταστασεις ειτε για να αποβαλουν τα οποια κομπλεξ-που και παλι απλα το θεωρω λαθος σαν αντιμετωπιση.δεν ειπα οτι ειναι μιασματα ή υπανθρωποι,ειπα την γνωμη μου.και με ειπαν απο σεξιστη  μεχρι μαλακοκαλβη.κανεις ομως απο αυτους τους ουγκανους δεν μπορεσε να απαντησει καν... απο την αλλη τι συμβαινει;καποιες με κατηγορουν επειδη μ αρεσει να κανω σεξ με γυναικες ενω εχω πεος και λενε οτι ο φαλλος μου ειναι συμβολο φαλλοκρατιας.αν αυτο δεν ειναι σεξισμος τι ειναι;επειδη ερχετε απο καταπιεσμενο παει να πει οτι εχουν δικιο σ ολα;μ αυτη τη λογικη και οι λευκοι ειναι ο διαβολος  γιατι το λενε οι καταπιεσμενοι μαυροι-νοιωθει κανεις σας διαβολος; τελος να πω,εγω βλασφημος ξεβλασφημος συνεβαλα στη συζητηση με επειχηρηματα.μπορει να χρησημοποιησα κακα λογακια(την τελευταια φορα που τσεκαρα δεν ειμασταν κλαμπ τειοποτιας εγγλεζων κυριων εδω μεσα...)αλλα ουτε σεξιστης ειμουν,ουτε τιποτα.πεσαν ολοι πανω μου που δεν υποστηριξα αυτο που θεωρησα λαθος και-εκτος εσου-αντι να μου πει κανενας "κατσε ρε μαλακα,τα κοριτσια δεν το εννουν ετσι,αλλα ετσι"ολοι αρχισαν να με ξεχεζουν οτι ειμαι σεξιστης,οτι δεν ξερω να μιλαω,οτι δεν μου σηκωνεται...δες την απαντηση του "προς απλο αναρχικο"και πες μου ποιος επρεπε να φαει ψαλιδι... παραμενω ανοιχτος σε διορθωσεις γιατι εγω-σε αντιθεση με καποιους "(Α)" που απλα το λενε γενικως αλλα στην πραξη φορανε παρωπιδες-πραγματικα δεν θεωρω οτι κατεχω την απολυτη αληθεια.πειτε μου που ειμαι λαθος και το παραδεχομαι την ιδια στιγμη
 
811498
και για του λογου το αληθες
από ενας απλος αναρχικος 4:26, Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2008
εγω θα κατσω να αναλυσω κομματι κομματι που διαφωνω.οποιος μπορει ας αντικρουσει,οποιος τολμαει ας συμφωνησει.οποιος απλα θελησει να κραξει οτι ειμαι σεξιστης και οτι "δεν μπορει να κουβεντιασει μαζι μου"(σιγα ρε μεγαλε,ξεκαβαλα!)μπορει να παει...νανα νανα    Ο προσδιορισμός αυτός της ανδρικής σεξουαλικής εμπειρίας ως «καύλας» θεωρείται ότι συνεπάγεται την απέκδυση κάθε ψυχικής και συναισθηματικής διάστασης, συνεπάγεται τη διχοτόμηση του ανδρικού σώματος σε πάνω / κάτω, λογικό / σεξουαλικό. O άνδρας κατά τη σεξουαλική υπερδιέγερση υποτίθεται πως δεν μπορεί να ελέγξει τη συμπεριφορά του με τη λογική. το γεγονος οτι και γυναικες μπορει να επιδεικνιουν την ιδια ακριβως συμπεριφορα δεν το γνωριζετε ή το αποδιδεται στην αστικη φυση του ανθρωπου(πραγμα που για τον αντρα ισχυει ή οχι;); Εφόσον αυτό το θεωρούμενο ως φυσικό ένστικτο, η «καύλα», αρκείται σε μια ανάγκη αποφόρτισης του κάτω μέρους του ανδρικού σώματος, τότε ο παθητικός δέκτης αυτής της αποφόρτισης μπορεί να είναι το κάτω μέρος του σώματος μιας γυναίκας, ενός άνδρα πιο σπάνια, ή ακόμη και οι τρύπες ενός τούβλου περαν του οτι -οπως ειπαμε-και οι γυναικες μπορει να εχουν τις ιδιες αναγκες,απο που κ ως που αυτο ειναι κατακριτεο;γιατι ξαφνικα το ελευθερο σεξ ειναι ποινικοποιημενο;και αντε και γινεται.το να πεις οτι ο αντρας αδειαζει πανω σε μια γυναικα δεν σημαινει οτι την βιαζει;ειναι σεξισμος αυτος ή οχι;   Ό,τι θα υποδεχτεί αυτή την ενέργεια δεν είναι ένα πρόσωπο που έχει εαυτό, ατομικότητα, αλλά ένα πράγμα-παθητικός αποδέκτης που είναι πάντα εκεί γιΆ αυτόν, πρόθυμη να ικανοποιήσει κάθε όρεξή του, να προλάβει τις επιθυμίες του, να εκπληρώσει τις φαντασιώσεις του. Το σχήμα αυτό για να λειτουργήσει προϋποθέτει την ανδρική αλλοτρίωση. δεν ξερω πως το συνηθηζετε εσεις,αλλα εγω,οι φιλοι μου,οι γνωστοι μου κανουμε ερωτα με ανθρωπους,οχι με θεσμους.δεν κανουμε σεξ με ενα μ***ι,αλλα με μια γυναικα και ο σεβασμος ειναι παντα παρων.ειδαλως μιλαμε για βιασμο,οχι για ερωτα Η πορνογραφία εγγυάται άσκηση ελέγχου χωρίς την απειλή της συναισθηματικής εγγύτητας: Έτσι η πορνογραφική εικόνα γίνεται δομικό στοιχείο του τρόπου που οι άνδρες χτίζουν την πραγματικότητά τους, αντικειμενοποιώντας το μη-αρσενικό, ερωτικoπoιώντας την κοινωνική δύναμη των ανδρών, μεταφέροντας στερεότυπα για την ερωτική έλξη. αυτο παλι πως γεναται;οι γυναικες(μονο οι γυναικες)βιαζονται στο πορνο;ειμαι και εγω εναντιος στο πορνο αλλα για λογους πολυ διαφορετικους,που αφορουν την ανθρωπινη αξιοπρεπεια,οχι μονο την γυναικεια Δεν θα Άπρεπε να μας εκπλήσσειότι τα πέη είναι σύμβολα εξουσίας στο πορνό, ειναι τι; ούτε ότι οι άνδρες παρουσιάζονται ως ικανοί να κυριαρχούν στις γυναίκες και ότι οι γυναίκες έχουν τους δικούς τους τρόπους αποπλάνησης για να ελέγχουν τους άνδρες πραγμα που ισχυει σε συντριπτικο βαθμο στο ζωικο βασιλειο...(υπ οψιν γιατι εδω μεσα καποιοι ψαχνονται για να κραξουν:οχι κυριαρχια,αλλα "κατακτηση") Ούτε ότι οι γυναίκες, όχι μόνο στην πορνογραφία βέβαια, αλλά και στον καθημερινό «έξω κόσμο», αξιολογούνται για τα σώματά τους πρωτίστως παρά για το μυαλό και την ψυχή τους, δηλαδή αξιολογούνται ως φορείς μιας σεξουαλικότητας που ενδιαφέρει (αν είναι «τυχερές»…) ή δεν ενδιαφέρει τους άνδρες, και όχι ως άνθρωποι. Όλα αυτά και πολλά ακόμα είναι παραδείγματα των ίδιων ιδεών και αξιών που διατρέχoυν τις πατριαρχικές κοινωνίες. συμφωνω και επαυξανω.ειναι θεμα ομως του αρσενικου φυλου ή του αστικου φαντασιακου;γιατι εγω θεωρω το δευτερο,αμα εχετε την αποψη οτι ολοι οι αντρες φταινε ,συγνωμη αλλα ειστε ρατσιστριες   Η ίδια η υπόσταση της πορνογραφίας συνδέεται με την ικανοποίηση και εκτροφή των ανδρικών σεξουαλικών ορέξεων ποτε ομως των γυναικιων να υποθεσω ε; Η ίδια η γλώσσα προδίδει το πορνογραφικό συνεχές που διέπει την κοινωνία: «Ο άνδρας γαμάει τη γυναίκα». Υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο. Κάθε αγόρι μεγαλώνει και κοινωνικοποιείται σε έναν κόσμο στον οποίο το σεξ σημαίνει την ηδονή που αντλείται από την κατάκτηση της γυναίκας. παλι φταινε τα γουρουνια οι αντρες ε;οχι το αστικο φαντασιακο που εχει γαλουχησει αντρες και γυναικες...υπ οψιν οτι τα τελευταια χρονια ακους και για γυναικες που γαμανε αντρες... Το πορνό γίνεται απλά το μέσο για να επιβεβαιώσει ένας άνδρας στον εαυτό του και στους άλλους ότι είναι πραγματικός άνδρας, να γίνει αποδεκτός από την ανδρική αδελφότητα συμμετέχοντας στην κοινότητα του ανδρικού βλέμματος που κατευθύνεται προς το σεξουαλικοποιημένο αντικείμενο (οποια/οσδήποτε ή οτιδήποτε κι αν είναι αυτό). το πορνο ειναι βοηθημα για την αυτοικανοποιηση ή για να υπαρξει ερωτικη διαθσεη μεταξυ ενως ζευγαριου.ειδικα στην πρωτη περιπτωση μονο αστικο ανδρισμο δεν προσδιδει Προκειμένου να σχετιστούν με το αντικειμενοποιημένο γυναικείο σώμα, οι άνδρες πρέπει να αντικειμενοποιήσουν και τα δικά τους σώματα. Το αναγκαίο συμπέρασμα στον πορνογραφικό μύθο της άμεσης διαθεσιμότητας των γυναικών είναι ο μύθος της διαρκούς ετοιμότητας των ανδρών. το οποιο ειναι διαφορετικο απο το να δειχνουν οτι η γυναικα ειναι παντου και παντα ετοιμη;δεν ειναι ιδια η βια που ασκειται;  Αν όμως αναγκαστεί κανείς να δει πολλές ταινίες, αμέτρητες, τη μία μετά την άλλη, τοποθετείται σε έναν εξαντλητικό μαραθώνιο όπου η ηδονή του σιγά σιγά έχει κορεστεί και το πάλαι ποτέ αχόρταγο βλέμμα του κουράζεται συμφωνω απολυτα.το πορνο ειναι εκφυλισμος της ηδονης    Για να λειτουργήσει επιτυχώς όλο αυτό, οι γυναίκες πρέπει να παραμείνουν υπάνθρωποι. και εδω ειναι το σημειο που Οι μόνες όψεις της ανδρικής σεξουαλικότητας που δεν μπορούν να παρατηρηθούν μελετώντας την πορνογραφία είναι αυτές που δεν έχουν αλλοτριωθεί κοινωνικά για να ανταποκρίνονται στην πορνογραφία, όποιες κι αν είναι αυτές οι παραλλαγές. Πέρα από αυτό όμως, η πορνογραφία είναι σχεδόν το πιο αξιόπιστο στοιχείο που έχουμε για την ανδρική ταυτότητα και τη σεξουαλικότητα που αυτή συνεπάγεται το πιο αξιοπιστο στοιχειο που εχουμε για την ανδρικη ταυτοτητα ειναι οι μαρτυριες γυναικων.πιστευεις οτι πολλοι ανδρες μπορουν να ταυτιστουν με τους μπαμποινους των πορνοταινων;εγω προσωπικα τους βρισκω ρηχους,αντιαισθητικους και επικινδυνους για το μοντελο του αντρα που παρουσιαζουν   στην πραγματικοτητα,αμα αντι για αντρικη φυση μιλαγατε για αστικο τροπο σκεψης και αντιληψης περι αντρικης σεξουαλικοτητας και κοινωνικης θεσης θα ειμουνα ενθερμα υπερ του κειμενου.οπως ειπα και στο κρυμμενο,εχω στην ζωη μου αντιταθει με πραξεις στον σεξισμο.και να σου πω κατι αστειο;εχω παιξει ξυλο με δυο ψευτομαγκες που χουφτωναν σε μαγαζι κοπελα που ηταν με μια φιλη της, ουσιαστικα ανυπερασπιστη.η οποια οταν τους εκραξε που της βαζαν χερι της ειπαν κατι σιχαμενο του στυλ "αντε τραβα μωρη καριολα μη σου χωσω και καμμια μπατσα".μου σπασαν το δαχτυλο εκεινο το βραδυ.με το ιδιο δαχτυλο εγραψα κατι και με ειπαν και σεξιστη...αυτο κ αν ειναι τραγικη ειρωνια!!!
 
811538
Ναι, υπάρχει
από nationally queer 11:45, Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2008
Ναι, υπαρχει καποια σκοπιμοτητα και αναγκαιοτητα στη δημιουργια ομαδων με βαση το φυλο ή άλλους διαχωρισμούς.
Αυτή η σκοπιμοτητα και αναγκαιοτητα είναι ότι, σε οποιαδήποτε ομάδα γενικού χαρακτήρα, τα ζητήματα τα οποία θέλει να αναδείξει η ειδική ομάδα χάνονται και αποσιωπούνται υπό το πρόσχημα του "γενικού επαναστατικού αγώνα", της "κυρίαρχης αντίθεσης", της "μη διάσπασης" κ.ο.κ.
Η ύπαρξη ομάδων με ιδιαίτερη δραστηριότητα δεν αποκλείει την εκ των υστέρων συνεργασία με άλλες ιδιαίτερες ομάδες. Μια τέτοια συνεργασία ευνοεί τον αντικαπιταλιστικό αγώνα και δεν τον αδυνατίζει.

 
811550
"απλέ αναρχικέ"
από γιδέμπορας 13:00, Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2008
Το πρόβλημά σου, λόγω του οποίου δεν καταλαβαίνεις τι λένε οι έκφυλες ούτε την κριτική που σου κάνουν οι άλλοι εδώ, είναι ότι μπερδεύεις τη φύση με την κοινωνία. Λες ότι οι ρόλοι του κυνηγού και του θηράματος όσον αφορά "αρσενικά" και "θηλυκά" στο σεξουαλικό παιχνίδι είναι γενικοί φυσικοί νόμοι που ισχύουν πάντοτε σε όλα τα θηλαστικά και κατ' επέκταση και στον άνθρωπο. Αυτό είναι κλασική περίπτωση βιολογικοποίησης του κοινωνικού και προβολής στοιχείων της σημερινής "δυτικής" ανθρώπινης κοινωνίας στο φυσικό περιβάλλον αλλά και στην ολότητα του ιστορικού χρόνου και χώρου, δηλαδή σε όλες τις κοινωνιές που έχουν υπάρξει κάποτε κάπου.
Ίσως αν διάβαζες ολόκληρη τη μπροσούρα των έκφυλων κι όχι μόνο το δημοσιευμένο εδώ κομμάτι θα σε βοηθούσε να καταλάβεις αυτό το λάθος στη σκέψη σου.
Το ζήτημα είναι ότι το φύλο, όπως νοείται στη καθημερινότητά μας και επενδύεται από σημασίες, είναι κοινωνικό δηλαδή είναι μια δημιουργία της κοινωνίας στην οποία ζούμε και κοινωνικοποιούμαστε κι αυτές τις σημασίες τις ενσωματώνουμε συνήθως τόσο βαθιά που καταλήγουμε να τις θεωρούμε δεδομένες, εν τέλει φυσικές, αιώνιες, αναπόδραστες. Ιστορικά όμως υπάρχουν πολλές διαφορές από εποχή σε εποχή και από κοινωνία σε κοινωνία όσον αφορά το φύλο, τις λειτουργίες του, τις κανονικότητές του, τη σεξουαλικότητα κλπ. ¶λλοτε τα όρια των φύλων και οι λειτουργίες τους ορίζονταν από το "θεϊκό" νόμο, σήμερα μπορεί να ορίζονται κυρίως από την "επιστήμη" η οποία έχει διόλου σπάνια την τάση να αναζητεί αιτίες κοινωνικών φαινομένων σε κάποιο δήθεν βιολογικό υπόβαθρο.

Αν λοιπόν το ψάξεις καλύτερα το ζήτημα θα δεις ότι κανείς δε σου λέει εδώ ότι δε θα 'πρεπε να έχεις πέος ή να το κόψεις ή να μην αντλείς ευχαρίστηση από αυτό. Αυτό που σου λένε είναι ότι το πέος έχει κοινωνικά, σε μια πατριαρχική κοινωνία, έναν εξουσιαστικό συμβολισμό, αυτόν της καθυπόταξης (σεξουαλικής και γενικότερης) της γυναίκας από τον άντρα. Γι' αυτό και η χρήση της λέξης "γαμάω" δεν περιορίζεται στο σεξουαλικό πεδίο αλλά γίνεται σε μεγάλη κλίμακα πάντοτε όμως με σκοπό να δείξει την επικράτηση ενός πάνω στον άλλον. Κι όσον αφορά το ίδιο το σεξ η λέξη χρησιμοποιείται όντως σχεδόν μονόπλευρα. Πόσες φορές άκουσες εσύ δηλαδή γυναίκες να το λένε και πόσες άνδρες; Εσύ, ας πούμε, τη χρησιμοποίησες στο κρυμμένο ποστ σου για υβριστικούς σκοπούς. Δηλαδή στο λόγο σου η λέξη αυτή δηλώνει κάτι το υποτιμητικό για το αντικείμενο της πράξης. Γι' αυτό και σε κατηγόρησαν (δικαίως) ότι είσαι σεξιστής.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορείς να τα δικαιολογήσεις όλα μεσω της "αστικής ηθικής". Πρώτον διότι η πατριαρχία προηγείται ιστορικά της αστικής κοινωνίας του Διαφωτισμού (αν και σίγουρα προσάρμοσε μέρος των περιεχομένων της στην τελευταία) και δεύτερον διότι υπάρχει μία ομάδα ανθρώπων που αποτελεί σχεδόν το μισό πληθυσμό του πλανήτη (οι κοινωνικά "άνδρες") οι οποίοι ωφελούνται από αυτή τη συνθήκη εις βάρος των υπολοίπων και ένα μικρό μόνο ποσοστό προσπάθεί να αποβάλλει οριστικά την εξουσία αυτή και να δημιουργήσει συνθήκες πλήρους εξίσωσης. Για παράδειγμα, όσον αφορά το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι "φταίει η αστική τάξη"; Δηλαδή οι λευκοί εργάτες (όσοι κι αν ήταν αυτοί) ή μικροαστοί αναπαρήγαγαν λιγότερο το ρατσισμό;
Τέλος πάντων, για να υπάρξει αυτή η ρημάδα η εξίσωση πρέπει να καταστραφούν τα διάφορα φαντασιακά "ανδρισμού" και "θηλυκότητας" μέσω των οποίων κοινωνικοποιούμαστε και τα οποία καθορίζουν και τις κανονικότητες και τους ρόλους μέσα στους οποίους μπορούμε να κινούμαστε ως έμφυλα υποκείμενα. Τέρμα δηλαδή με το ρόλο του άντρα ως προστάτη των "αδύναμων" γυναικών, τέρμα με την συνεχή αξιολόγηση των γυναικών ως σεξουαλικά αντικείμενα (στο δρόμο, στη δουλειά, παντού είναι ο κανόνας, σε συμφωνείς;), τέρμα με την αυτοαξιολόγηση των γυναικών με βάση το αν θα αρέσουν ή όχι (στους άντρες), τέρμα με ένα τεράστιο πλήθος συμπεριφορών που βάζω εδώ απλοϊκά αλλά μπορείς να τα βρεις πολύ καλύτερα αναλυμένα στην μπροσούρα των έκφυλων και στη σχετική βιβλιογραφία.

Θέλω να πω και μια κουβέντα για τη "διείσδυση" γιατί απ' ό,τι βλέπω το θέμα σε απασχολεί  αρκετά. Η κουβέντα γι' αυτή δε γίνεται σε κάποιο ουδέτερο εξωκοινωνικό πεδίο όπου όλοι οι τρόποι σεξουαλικής ικανοποίησης βρίσκονται σε ισότιμη σχέση μεταξύ τους και δεν έχουν καμμιά αναφορά σε έμφυλες σχέσεις ή σε σχέσεις εξουσίας. Αντίθετα, υπάρχει μια σαφής πρόκριση της συγκεκριμένης συμπεριφοράς από τη θρησκεία αλλά και την επιστήμη στη βάση ότι είναι η μόνη "παραγωγική" συνιστώσα του σεξ (αφού μπορεί να οδηγήσει σε αναπαραγωγή) με αποτέλεσμα να θεωρείται ότι είναι το μόνο "κανονικό" ή το "πλήρες" σεξ. Επίσης έχει σαφή σχέση με τη σεξουαλική συμπεριφορά που περιστρέφεται γύρω από την ανδρική κυρίως ικανοποίηση. Το σεξ δηλαδή τείνει να θεωρείται πως αρχίζει και τελειώνει στην ανδρική διείσδυση και εκσπερμάτωση. Εξ'ού και η τυπική διάρθρωση πορνογραφικών ταινιών. Εκεί ο γυναικείος οργασμός είναι κάτι δευτερεύον. Μπορεί να συμβεί μία ή (υποτίθεται) πολλές φορές ή και καθόλου μα αυτό δεν ενδιαφέρει κανέναν. Το ίδιο και η λεσβιακή σεξουαλικότητα. Δεν αποτελεί κάτι αυθύπαρκτο αλλά όταν εμφανίζεται είναι συνήθως το "ορεκτικό", η προθέρμανση" για να ακολουθήσει το "κανονικό" σεξ. Το ότι δεν ταυτίζεσαι με τα "πηθίκια" της πορνογραφίας δε σημαίνει κάτι από μόνο του. Υπάρχουν όντως στην κοινωνία (ευτυχώς) αποκλίνουσες συμπεριφορές, σεξουαλικές και μη, που προσπαθούν να ξεπεράσουν τους έμφυλους διαχωρισμούς και σχέσεις εξουσίας. Η πορνογραφία όμως είναι ενδεικτική σε συμβολικό επίπεδο των κοινωνικών νορμών για το φύλο. Το ξεπέρασμά τους είναι μια πολύ πιο επίπονη διαδικασία και σαφώς πολιτική, αν θέλεις τη γνώμη μου.

Γι' αυτό και ο αυτοχαρακτηρισμός "αναρχικός", μ' όλες τις συνδηλώσεις του, δεν είναι κολυμπήθρα του Σιλωάμ για να θεωρούμαστε όλοι εκ προοιμίου αντισεξιστές. Το ότι είμαστε (αφηρημένα) "ενάντια σε κάθε εξουσία" δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να συγκεκριμενοποιούμε και να δρούμε αναλόγως για το ξεπέρασμα καθεμιάς από αυτές από τον μικρόκοσμο της καθημερινότητάς μας μέχρι τις όποιες κινηματικές διαδικασίες. Ούτε μια πράξη αντίστασης από μόνη της αρκεί για να μας δίνει ισόβιο άλλοθι.

 
811600
οκ...
από Ενας απλος αναρχικος 16:49, Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2008
επιτελους μια ολοκληρωμενη απαντηση... Το ζήτημα είναι ότι το φύλο, όπως νοείται στη καθημερινότητά μας και επενδύεται από σημασίες, είναι κοινωνικό δηλαδή είναι μια δημιουργία της κοινωνίας στην οποία ζούμε και κοινωνικοποιούμαστε κι αυτές τις σημασίες τις ενσωματώνουμε συνήθως τόσο βαθιά που καταλήγουμε να τις θεωρούμε δεδομένες, εν τέλει φυσικές, αιώνιες, αναπόδραστες. Ιστορικά όμως υπάρχουν πολλές διαφορές από εποχή σε εποχή και από κοινωνία σε κοινωνία όσον αφορά το φύλο, τις λειτουργίες του, τις κανονικότητές του, τη σεξουαλικότητα κλπ. δεν ξερω τι γινεται με ολακερη την μπροσουρα,αλλα αποσπασματικα δεν φαινεται καθολου κατι τετοιο...στο εδω κειμενο μιλανε για τον αντρα απο την φυση του.αν ειναι οπως τα λες συμφωνω απολυτα!   Εσύ, ας πούμε, τη χρησιμοποίησες στο κρυμμένο ποστ σου για υβριστικούς σκοπούς. Δηλαδή στο λόγο σου η λέξη αυτή δηλώνει κάτι το υποτιμητικό για το αντικείμενο της πράξης. Γι' αυτό και σε κατηγόρησαν (δικαίως) ότι είσαι σεξιστής. χεχ!.καλα τοτε.αφου εκανα αυτο το τραγικο αμαρτημα καλα με ειπαν μεχρι μαλακοκαυλη...ειμαι σεξιστης,δεν μπορει να συζητησει κανεις μαζι μου κτλ...ετοιμαστε τα γκουλαγκ να με στειλετε για την παραβατικη μου συμπεριφορα Δηλαδή οι λευκοί εργάτες (όσοι κι αν ήταν αυτοί) ή μικροαστοί αναπαρήγαγαν λιγότερο το ρατσισμό; οι ρατσιστες λευκοι εργατες δεν ειχαν προλεταριακη ταξικη συνειδηση αρα ηταν μικροαστοι,αρα ηταν φορεις της αστικης κουλτουρας   Θέλω να πω και μια κουβέντα για τη "διείσδυση" γιατί απ' ό,τι βλέπω το θέμα σε απασχολεί  αρκετά. Η κουβέντα γι' αυτή δε γίνεται σε κάποιο ουδέτερο εξωκοινωνικό πεδίο όπου όλοι οι τρόποι σεξουαλικής ικανοποίησης βρίσκονται σε ισότιμη σχέση μεταξύ τους και δεν έχουν καμμιά αναφορά σε έμφυλες σχέσεις ή σε σχέσεις εξουσίας. Αντίθετα, υπάρχει μια σαφής πρόκριση της συγκεκριμένης συμπεριφοράς από τη θρησκεία αλλά και την επιστήμη στη βάση ότι είναι η μόνη "παραγωγική" συνιστώσα του σεξ (αφού μπορεί να οδηγήσει σε αναπαραγωγή) με αποτέλεσμα να θεωρείται ότι είναι το μόνο "κανονικό" ή το "πλήρες" σεξ. δεν μιλησα για κατι τετοιο,εξ ου και η αναφορα μου στους γκεη.μιλησα εναντια στην ποινικοποιηση της τυπικης(και οχι "κανονικης",φυσικα και δεν αποδεχομαι τετοιους ρολους!)σεξουαλικης πραξης,αυτης που ηταν η αφετηρια του σεξ-δηλαδη της πραξης που μεσα απο αυτην ερχεται η αναπαραγωγη.   Η πορνογραφία όμως είναι ενδεικτική σε συμβολικό επίπεδο των κοινωνικών νορμών για το φύλο ακριβως αυτο λεω.των κοινωνικων,οχι των νορμων των δυο φυλλων.δεν φταει που ειναι αντρες,φταει που ειναι μαλακες. Το ξεπέρασμά τους είναι μια πολύ πιο επίπονη διαδικασία και σαφώς πολιτική, αν θέλεις τη γνώμη μου. ποτε δεν ειπα το αντιθετο...αντιθετα αυτο ειναι το μονο που ειπα   Γι' αυτό και ο αυτοχαρακτηρισμός "αναρχικός", μ' όλες τις συνδηλώσεις του, δεν είναι κολυμπήθρα του Σιλωάμ για να θεωρούμαστε όλοι εκ προοιμίουα ντισεξιστές φυσικα και οχι.ολοι μας,με πρωτο εμενα, κουβαλαμε αστικα αποριματα ελεω ανατροφης.εχω πολλα τετοια.αλλα ο σεξισμος δεν ειναι κατι τετοιο φιλε,για αυτο ειμαι σιγουρος  Ούτε μια πράξη αντίστασης από μόνη της αρκεί για να μας δίνει ισόβιο άλλοθι. επισης συμφωνω,και οχι μια,χιλιες μια δεν ειναι ισοβιο αλλοθι.αλλα ξερεις τι;εγω ειμαι καλα με την συνειδηση μου,γιατι αυτες οι πραξεις απεδειξαν ΣΕ ΜΕΝΑ,ΓΙΑ ΜΕΝΑ τι ειμαι.απο κει και περα το τι λενε οι ΑΛΛΟΙ για μενα..ποσο μαλλον επειδη εριξα ενα γαμηδι...(που δεν διαφωνω για το λαθος της χρησης της λεξης,αλλα σε καμμια περιπτωση η αντιδραση δεν ηταν αναλογου επιπεδου)
 
811602
τωρα το δα...
από ενας απλος αναρχικος 16:52, Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2008
Τέρμα δηλαδή με το ρόλο του άντρα ως προστάτη των "αδύναμων" γυναικών   αρα ειμουνα λαθος στο παραδειγμα που εθεσα;δεν το καταλαβαινω.θα ειμουν πιο αντισεξιστης αμα κοιταγα την δουλεια μου την ωρα που οι τυποι ξεφευγαν;
 
811681
Μήπως
από θα ήταν 21:02, Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2008
προτιμότερο, αντί να ψάχνουμε να βρούμε την βαθύτερη ουσία μας, την ταυτότητά μας, και πατώντας σε αυτή να επαναστατούμε καταλήγωντας απλώς να την επιβεβαιώνουμε, να αρνηθούμε αυτό που είμαστε; Π.χ. αντί κάποιος να πατάει στην κατασκευασμένη εικόνα και ταυτότητα του ομοφυλόφιλου, μήπως θα ήταν προτιμότερο να την αρνηθεί ως στοιχείο προσδιοριμού; Αντί να προσπαθούμε να γίνουμε αυτό που - μάθαμε - ότι είμαστε, μήπως θα ήταν προτιμότερο να αρνηθούμε να γίνουμε κάτι, μία ταμπέλα, μία ταυτότητα; Αφού οι κοπέλες στο κείμενο δίνουν τόση σημασία στο ρόλο της γλώσσας, (βλ. χρήση του γαμάω), γιατί δεν εξετάζουν και την σημασία του όρου "φεμινισμός"; Δεν προϋποθέτει αυτός ως θεωρία την ύπαρξη μίας γυναικείας ουσίας και ταυτότητας που έχει κατασκευαστεί από την κοινωνία που αντιμαχόμαστε; Αυτό ισχύει, βέβαια, για όλους τους -ισμούς...

 
811685
χμμμ
από γιδέμπορας 21:10, Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2008
Δεν είπα εγώ ότι έκανες άσχημα που την έπεσες στους δύο τύπους για τη συμπεριφορά τους. Πολλές φορές η "άμεση δράση" μπορεί να είναι αρκετά.... αποτελεσματική όταν είναι εφικτή. Το πρόβλημα είναι αυτό που είπες, ότι οι γυναίκες αυτές ήταν "ανυπεράσπιστες". Πράγματι, οι γυναίκες διδάσκονται ότι στα πλαίσια του "θηλυκού" τους ρόλου πρέπει να είναι "ευαίσθητες", συγχωρητικές και γενικώς μη βίαιες ενώ το κομμάτι της άσκησης βίας πρέπει να αναλαμβάνουν οι, λόγω "ανδρισμού", πιο "σκληροί" και επιθετικοί άνδρες. Αυτό βέβαια δεν ισχύει απόλυτα παντού και σίγουρα όχι στο βαθμό που ίσχυε παλιότερα, χάρη στην επίδραση των φεμινιστικών κινημάτων που ανέδειξαν τέτοιες προβληματικές και χρησιμοποίησαν και δυναμικές και βίαιες μορφές δράσης με αποτέλεσμα ένα μέρος αυτής της εμπειρίας να αφομοιωθεί κοινωνικά. Παρ'όλα αυτά όμως συνεχίζει αυτό να είναι ο κανόνας και έχει ως αποτέλεσμα πολλές γυναίκες να παραλύουν μπροστά στην απειλή άσκησης σωματικής βίας (όπως ίσως στην περίπτωση που ανέφερες) και δεν είναι ψυχικά (κυρίως) έτοιμες για να απαντήσουν αναλόγως. Κι εκεί έρχεται (αν έρθει) η "σωτήρια" ανδρική παρέμβαση και αναπαράγονται τα στερεότυπα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά στο περσινό φοιτητικό να ακούω φοιτητές να βρίζουν τους μπάτσους επειδή "βαράνε κοπελίτσες"...
Τα λέω όλα αυτά για να πω ότι προφανώς η πατριαρχία εγκαθιστά τις κυρίαρχες σημασίες της στα μυαλά και και των ανδρών και των γυναικών, ουσιαστικά τους δημιουργεί ως κοινωνικούς "άνδρες" και "γυναίκες" και ο δρόμος για την
οριστική καταστροφή των έμφυλων διαχωρισμών και εξουσιών περνάει μέσα από την αποδόμηση και της ανδρικής και της γυναικείας ταυτότητας. Η διαφορά όμως είναι ότι για τις γυναίκες αυτή είναι μια δυνάμει απελευθερωτική διαδικασία ενώ για τους άνδρες κάτι που συνήθως αντιμετωπίζουμε με καχυποψία ή και ανοιχτή εχθρότητα.

Τώρα για τους λευκούς ρατσιστές εργάτες διαφωνώ απόλυτα όταν αποδίδεις το ρατσισμό τους στην "έλλειψη προλεταριακής συνείδησης". Τι είναι επιτέλους αυτή η προλεταριακή συνείδηση; Υπάρχει κάπου, στη σφαίρα των ιδεών ίσως, μια "αυθεντική" συνείδηση της εργατικής τάξης την οποία αυτή πρέπει να ανακαλύψει ώστε να "πραγματώσει τον ιστορικό της προορισμό" ενώ όλα τα άλλα είναι "ψευδής συνείδηση"; Και τι είναι οι "μικροαστοί", ποιά η διαφορά τους από τους "εργάτες"; Η συνείδηση; Ίσως θα ξέρεις ότι το απαρτχάιντ στη νότια Αφρική, ως αντίληψη, κατάγεται από τους Μπόερς οι οποίοι ήταν ολλανδικής κυρίως καταγωγής ευρωπαίοι άποικοι και ακραίοι ρατσιστές προς τους μαύρους αφρικανούς. Οι ίδιοι βέβαια είχαν διεξάγει κι έναν αποτυχημένο εθνικοαπελευθερωτικό ενάντια στους άγγλους στα τέλη του 19ου αιώνα για τον οποίο, αν δε κάνω λάθος, έχει πει κάποια καλά λόγια ο Τρότσκυ... Επαναστατικό υποκείμενο λοιπόν οι ρατσιστές;

Επίσης δεν ξέρω τι κόλλημα έφαγες ότι κάποιος σε αποκάλεσε "μαλ.......υλη" (δεν το γράφω για να μη φάω ψαλίδι). Δεν το είδα κάπου γραμμένο, εκτός κι αν κρύφτηκε. Αλλά και να σε χαρακτήρισε κάποιος έτσι, γιατί το κάνεις θέμα; Προφανώς βλακεία του. Αλλά εσύ το έγραψες δυο-τρεις φορές και μάλιστα με αγανάκτηση. Θα μπορούσε κάποιος κακοήθης να υποθέσει ότι δε σου αρέσει να σου απευθύνουν βρισιές που σχετίζονται με τη λειτουργία του πέους γιατί αυτό θίγει τον πυρήνα του ανδρισμού σου.

Ελπίζω λοιπόν να κατάλαβες ότι η κριτική που κάνουν οι έκφυλες δεν είναι του τύπου "γεννήθηκες με πέος άρα είσαι κακός" αλλά πάνω στους κοινωνικούς έμφυλους ρόλους.

 
811716
Οχι
από δεν προυποθετει 23:09, Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2008
ο φεμινισμος μια ουσια της γυναικας.Μπορει να το εκανε καποιες δεκαετιες πριν,γι'αυτο αλλωστε δεν κατορθωσε να συμπεριλαβει στους κολπους του αλλες γυναικες εκτος των λευκων μεσοαστων(π.χ αναπηρες,ή γυναικες αλλης φυλης).Βεβαια δεν ειναι μονο αυτος ο λογος που τ'αντιστιχα κινηματα εν τελει αφομοιωθηκαν σε σημειο που στην Ελλαδα εχουμε φτασει να εχουμε ελαχιστη βιβλιογραφια /εντυπα/μπροσουρεςσε σχεση με το θεμα,παμπολλους βιασμους,παρενοχλησεις και traffiking.Στον Ελλαδικο χωρο το ανταγωνιστικο κινημα εθεσε τις προτεραιοτητες του ετσι ωστε το γυναικειο να ερχεται σε δευτερη-τουλαχιστον-μοιρα.Για ποιο λογο,μπορει να ρωτησει καποιος.Μα επειδη ο ανδρισμος ειναι προνομοιο!Και με τον ορο "ανδρισμο"δεν εννοω τον ανδρα με την βιολογιστικη εννοια αλλα την εμφυλη αυτη κοινωνικη κατασκευη που βρισκει την υλικη της υποσταση μεσα σε συγκεκριμενα συστηματα Λογων(στην κοινωνικοπολιτισμικη συνθηκη της πατριαρχιας)  Οι κοινωνικες κατασκευες δεν ειναι σταθερες,αμεταβλητες αλλα ποικιλλες και  δυναμικες και αλληλεπιδρουν με αλλες.Υπο αυτη την εννοια,ο φεμινισμος στον οποιο αναφερομαι(γιατι υπαρχουν πολλοι),δεν ειναι ουσιοκρατικος αλλα το ζητουμενο ειναι η αποδομηση-ισα ισα-των κοινωνικα κατασκευασμενων φυλων.Το να μιλας ομως γι'αυτην την αποδομηση προϋποθετει και το να προσπαθεις να διωξεις τις προκαταληψεις του παλιου κοσμου-ετσι δεν ειναι;Κι αυτες μπορουν να εκφραζονται με πολλους τροπους,εδω:λεκτικα  

 
811796
Αναρωτιέμαι ειλικρινά
από αν 13:28, Κυριακή 6 Ιανουαρίου 2008
εκφραστικά σχήματα, όπως τα παρακάτω, ανήκουν σε μία αποδομητική και μή  ουσιοκρατική λογική:
"συνεπάγεται τη διχοτόμηση του ανδρικού σώματος σε πάνω / κάτω, λογικό / σεξουαλικό." (¶ρα,  το ζήτημα είναι να  "απελευθερώσουμε " και ένα  αν-ιστορικό ανδρικό σώμα;Και αν ναι τότε τι εξυπηρετεί ο διαχωρισμός σε γυναικείες και ανδρικές ομάδες;)

"Το σχήμα αυτό για να λειτουργήσει προϋποθέτει την ανδρική αλλοτρίωση." (ο παρωχημένος όρος αλλοτρίωση δεν νομίζω πως συνάδει με μία αποδομητική λογική, αλλά ανήκει σαφώς στο οπλοστάσιο της κυρίαρχης φιλοσοφίας του υποκειμένου, της κατ' εξοχήν φιλοσοφίας που μέσω της αναπαράστασης δομεί τον κόσμο διαιρώντας σε υποκείμενο-αντικείμενο).

"Η αποξένωση των ανδρών από συγκεκριμένα κομμάτια του ψυχισμού τους,"
(Ποια είναι τα συγκεκριμένα κομμάτια του ανδρικού ψυχισμού; Πιστεύετε ότι διαφέρουν από τα γυναικεία;)
"Η πορνογραφία εξακολουθεί να διαστρεβλώνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα, γιατί αναπαριστά τις ανδρικές εικόνες για τη γυναικεία επιθυμία." (Επομένως, θεωρείτε ότι υπάρχει μία κρυμμένη γυναικεία σεξουαλικότητα που θα απελευθερωθεί όταν αναπαρασταθεί από τις γυναικείες εικόνες;)
 
    Ειλικρινά, γιατί πρέπει μία γυναίκα να ειναι "υπ-άνθρωπος", για να της αρέσει η ταυτόχρονη διείσδυση; Γιατί πρέπει να έχει απωλέσει την ανθρώπινη ουσία της, για να δεχθεί διείσδυση από τρείς άνδρε; Όπως, η κυρίαρχη ανδρική εικόνα δεν δέχεται ότι η ανδρική ουσία υπονομεύεται, όταν ένας άνδρας "τον παίρνει", έτσι και εσείς, δίνετε την εντύπωση ότι θεωρείτε πως μία a priori γυναικεία ουσία και σεξουαλικότητα διαστρεβλώνεται, υπονομεύεται και καταστέλλεται από ένα "όργιο".
    Επιπλέον, το ότι ο φεμινισμός - στο πλαίσιο του ανταγωνιστικού κινήματος στον ελλαδικό χώρο - πέρασε σε δεύτερη μοίρα επειδή "ο ανδρισμός είναι προνόμιο",  είναι, κατά τη γνώμη μου, μία άδικη και άστοχη κριτική προς τους συντρόφους. Θα μπορούσε, κάλλιστα, να αντιστραφεί και να ασκηθεί σε εσάς, ισχυριζόμενος κανείς ότι τα προβλήματα που απασχολούν τους άνδρες εκμεταλλευόμενους περνούν σε δεύτερη μοίρα από μία γυναικεία ανταγωνιστική συλλογικότητα.
    Γι' αυτό έθεσα το ερώτημα, ότι αντί να βασίζουμε τον αγώνα μας σε μία κατασκευασμένη ταυτότητα (γυναικεία ή ανδρική) στο πλαίσιο μίας δομημένης σχέσης (γυναίκα - άνδρας), μήπως θα ήταν προτιμότερο να οδηγήσουμε με την κριτική μας τη σχέση αυτή στο όριό της, αρνούμενοι να ταυτιστούμε με τον έναν πόλο της και άρα να την επιβεβαιώσουμε; Η ελευθερία, ίσως, (αυτό το ίσως θέλει να εξετάσει το ερώτημά μου), δεν είναι μία κατάσταση μία ουσία που περιμένει την κατάκτησή της, αλλά μία πράξη, μία δράση, που ενδεχομένως να διαρκεί όσο και η πράξη της οριακής άρνησης...
  
 
   



 
812022
απάντηση
από γιδέμπορας 15:05, Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2008
Αναρωτιέμαι ειλικρινά
από αν 1:28μμ, Κυριακή 6 Ιανουαρίου 2008
εκφραστικά σχήματα, όπως τα παρακάτω, ανήκουν σε μία αποδομητική και μή  ουσιοκρατική λογική:
"συνεπάγεται τη διχοτόμηση του ανδρικού σώματος σε πάνω / κάτω, λογικό / σεξουαλικό." (¶ρα,  το ζήτημα είναι να  "απελευθερώσουμε " και ένα  αν-ιστορικό ανδρικό σώμα;Και αν ναι τότε τι εξυπηρετεί ο διαχωρισμός σε γυναικείες και ανδρικές ομάδες;)

Το ανδρικό και το γυναικείο σώμα και οι "ουσίες" τους (με την έννοια των σημασίων που είναι επενδυμένες σ'αυτά και θεωρούνται από κυρίαρχα κοινωνικά φαντασιακά ως "φύση") δεν είναι ανιστορικά, είναι ιστορικά στο βαθμό που είναι κοινωνικές δημιουργίες. Το θέμα είναι να αποδομήσουμε αυτές τις κοινωνικές δημιουργίες που αναπαράγουν την πατριαρχία και να προωθήσουμε την επικράτηση Λόγων πάνω στο ζήτημα που θα είναι σε μια ελευθεριακή, ισότιμη κατεύθυνση και δε θα αναπαράγουν καμμία πατρι- ή μητρι-αρχία αλλά θα δημιουργήσουν κάτι εντελώς καινούργιο στην αντίληψη για το σώμα που δε θα περιέχει εξουσιαστικούς συσχετισμούς. Μιλάμε πάλι δηλαδή για κοινωνική δημιουργία αλλά από μια αντιεξουσιαστική σκοπιά και όχι μια αναζήτηση "αληθινής" ουσίας. Ουσιοκρατικές είναι οι κυρίαρχες κοινωνικές αντιλήψεις για το φύλο, αυτές που οι έκφυλες προσπαθούν να αποδομήσουν.

"Το σχήμα αυτό για να λειτουργήσει προϋποθέτει την ανδρική αλλοτρίωση." (ο παρωχημένος όρος αλλοτρίωση δεν νομίζω πως συνάδει με μία αποδομητική λογική, αλλά ανήκει σαφώς στο οπλοστάσιο της κυρίαρχης φιλοσοφίας του υποκειμένου, της κατ' εξοχήν φιλοσοφίας που μέσω της αναπαράστασης δομεί τον κόσμο διαιρώντας σε υποκείμενο-αντικείμενο).

"Η αποξένωση των ανδρών από συγκεκριμένα κομμάτια του ψυχισμού τους,"
(Ποια είναι τα συγκεκριμένα κομμάτια του ανδρικού ψυχισμού; Πιστεύετε ότι διαφέρουν από τα γυναικεία;)

Αυτή η "ανδρική αλλοτρίωση", η "αποξένωση των ανδρών από συγκεκριμένα κομμάτια του ψυχισμού τους" μπορεί να σημαίνει κάτι άλλο όμως κι όχι την αναζήτηση μιας "αυθεντικής" ανδρικής ουσίας ή ψυχισμού. Η διαδικασία κοινωνικοποίησης, για παράδειγμα, εφοδιάζει κάθε ανθρώπινο οργανισμό με κάποιες κοινωνικες δεξιότητες, πάντα σε σχέση με αυτή την κοινωνικοποίηση. Όμως η κοινωνικοποίηση περιλαμβάνει και την κατασκευή έμφυλης ταυτότητας η οποία ιεραρχεί αυτές τις δεξιότητες με διαφορετικούς τρόπους. Η επίδειξη "ευαισθησίας", ας πούμε, θεωρείται πως είναι ένα μη προνομιακό πεδίο για άντρες οι οποίοι χαρακτηρίζονται συνήθως ως "αναίσθητοι" και συχνά επιδιώκουν έναν τέτοιο χαρακτηρισμό (η στερεότυπη αποστροφή προς το να κλαίνε δημόσια για παράδειγμα) γιατί το αντίθετο θα μπορούσε να υποσκάψει τον "ανδρισμό" τους. Εξ'ού και ο συνήθης χαρακτηρισμός "κορίτσι" ή "αδερφή" που δίνεται σε πιο ευσυγκίνητα αγόρια εφήβους από συνομηλίκους τους. Το ίδιο και στην πορνογραφία όπου και οι ανδρικοί χαρακτήρες της ταινίας και οι άνδρες θεατές που ταυτίζονται μαζί τους διαθέτουν συμπεριφορές κυνικές, αυταρχικές, "αναίσθητες", οριακά βίαιες κατά κύριο λόγο. Ιεραρχεί λοιπόν η πατριαρχία τις διάφορες ψυχικές και κοινωνικές δεξιότητες ενός (κοινωνικά) άνδρα καταπιέζοντας κάποιες από αυτές που έχει αναπτύξει (ή θα μπορούσε να έχει αναπτύξει κατά την κοινωνικοποίηση του) επειδή είναι "ασύμβατες" με το κοινωνικό του φύλο. Φυσικά το ίδιο συμβαίνει και στις κοινωνικά γυναίκες αλλά με διαφορετικό τρόπο.

Ειλικρινά, γιατί πρέπει μία γυναίκα να ειναι "υπ-άνθρωπος", για να της αρέσει η ταυτόχρονη διείσδυση; Γιατί πρέπει να έχει απωλέσει την ανθρώπινη ουσία της, για να δεχθεί διείσδυση από τρείς άνδρε; Όπως, η κυρίαρχη ανδρική εικόνα δεν δέχεται ότι η ανδρική ουσία υπονομεύεται, όταν ένας άνδρας "τον παίρνει", έτσι και εσείς, δίνετε την εντύπωση ότι θεωρείτε πως μία a priori γυναικεία ουσία και σεξουαλικότητα διαστρεβλώνεται, υπονομεύεται και καταστέλλεται από ένα "όργιο".

Δεν νομίζω ότι οι έκ-φυλες λένε κάτι τέτοιο. Μιλάς λες και δεν έχεις παρακολουθήσει ποτέ ούτε μία πορνογραφική σκηνή (το οποίο βέβαια είναι δυνατό αλλά όχι πιθανό). Είναι φανερό από τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι σκηνές είναι οργανωμένες, από τους διαλόγους με τους οποίους "στολίζονται", από την όλη σημειολογία τους ότι ζέχνουν εξουσία και εξευτελισμό. Γι' αυτό και καταγγέλονται ως εξουσιαστικές-σεξιστικές. Κατά τ' άλλα δεν είμαι ενάντια, προσωπικά τουλάχιστον, στη σεξουαλική απελευθέρωση και στην σεξουαλική συνεύρεση ανθρώπων με όποιους τρόπους αυτοί επιθυμούν και αρέσκονται (και φυσικά συναινούν απόλυτα) ώστε να αποσπάσουν ηδονή. Από την άλλη διαφωνώ με την αποκλειστικά ηδονοθηρική θεώρηση των σεξουαλικών σχέσεων αλλά κυρίως θεωρώ ανεπαρκή και προβληματική οποιαδήποτε σεξουαλική απελευθέρωση δε βάζει ρητά και κεντρικά και το ζήτημα της αποδόμησης των έμφυλων ταυτοτήτων και εξουσιών. Τέτοια ήταν δυστυχώς τα κινήματα σεξουαλικής απελευθέρωσης που επικράτησαν στο δυτικό (κυρίως) κόσμο μέσα στον εικοστό αιώνα καθώς αφήσανε το ζήτημα των φύλων στο υπόγειο...

  Επιπλέον, το ότι ο φεμινισμός - στο πλαίσιο του ανταγωνιστικού κινήματος στον ελλαδικό χώρο - πέρασε σε δεύτερη μοίρα επειδή "ο ανδρισμός είναι προνόμιο",  είναι, κατά τη γνώμη μου, μία άδικη και άστοχη κριτική προς τους συντρόφους. Θα μπορούσε, κάλλιστα, να αντιστραφεί και να ασκηθεί σε εσάς, ισχυριζόμενος κανείς ότι τα προβλήματα που απασχολούν τους άνδρες εκμεταλλευόμενους περνούν σε δεύτερη μοίρα από μία γυναικεία ανταγωνιστική συλλογικότητα.

Η κριτική αυτή απευθυνόμενη σε αναρχοφεμινιστικές συλλογικότητες ή γενικότερα φεμινιστικές ομάδες που είναι κομμάτι ανταγωνιστικών κινημάτων είναι κατά τη γνώμη μου εντελώς άστοχη. Πάνω στο ζήτημα έχει απαντήσει μια χαρά ο nationally queer μερικά post παραπάνω.

Γι' αυτό έθεσα το ερώτημα, ότι αντί να βασίζουμε τον αγώνα μας σε μία κατασκευασμένη ταυτότητα (γυναικεία ή ανδρική) στο πλαίσιο μίας δομημένης σχέσης (γυναίκα - άνδρας), μήπως θα ήταν προτιμότερο να οδηγήσουμε με την κριτική μας τη σχέση αυτή στο όριό της, αρνούμενοι να ταυτιστούμε με τον έναν πόλο της και άρα να την επιβεβαιώσουμε;

Το να αποδομήσεις και να αποβάλλεις μια δικά σου ταυτότητα είναι συχνά μια επίπονη και αργή διαδικασία με μη γραμμική εξέλιξη. Τουλάχιστον πολλές φεμινίστριες προσπαθούν να το κάνουν στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό στο περιβάλλον στο οποίο ζούνε. Δεν είναι όμως και πολύ εύκολο όταν αντιμετωπίζονται από "εμάς" ως "κολλημένες" που ασχολούνται με ένα "δευτερεύον ζήτημα". Πώς μπορούμε να το ζητάμε αυτό λοιπόν έτσι αυθαίρετα αν οι κοινωνικά άνδρες δεν έχουμε ενδιαφερθεί ποτέ να αρνηθούμε όσα πηγαίνουν με τον "δικό μας πόλο"; Γιατί δεν μπορείς ασφαλώς να ισχυριστείς ότι οι μεικτές συλλογικότητες είναι και μη-έμφυλες συλλογικότητες...

Η ελευθερία, ίσως, (αυτό το ίσως θέλει να εξετάσει το ερώτημά μου), δεν είναι μία κατάσταση μία ουσία που περιμένει την κατάκτησή της, αλλά μία πράξη, μία δράση, που ενδεχομένως να διαρκεί όσο και η πράξη της οριακής άρνησης...

Αυτόν τον προβληματισμό δεν μπορώ παρά να τον συμμερίζομαι. Δεν αναιρεί όμως όσα ισχυρίζονται οι έκ-φυλες.

 
812102
Φίλε γιδέμπορα,
από ευχαριστώ για 18:41, Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2008
την απάντησή σου. Χαίρομαι που συμμερίζεσαι τουλάχιστον το τελευταίο μου ερώτημα. Με το ερώτημα αυτό, εννοείται πως δεν θέλω να "αναιρέσω όλα όσα λένε οι εκ-φυλες". Απλώς, το απευθύνω ως προσωπική συμβολή στο ζήτημα της "θεωρητικής αμηχανίας" που οι ίδιες παραδέχονται στο συνολικό κείμενο της μπροσούρας τους (σ. 5).
    Μάλιστα, ως αιτία κατονομάζουν την θεωρητική "καθυστέρηση" του ελληνικού ανταγωνιστικού κινήματος...Γράφουν : "Τι να πούμε για τις σύγχρονες θεωρίες, εκεί που δεν έχουν φτάσει ακόμη και οι πιο απλές αλήθειες του φεμινισμού του '70; Πώς, με λίγα λόγια, να συζητήσουμε τη μεταμοντέρνα θεωρία, εκεί που δεν έχει ακόμη συζητηθεί η μοντέρνα;(...)Είμαστε εγκλωβισμένες σε ένα αδιέξοδο και προσπαθούμε το αδύνατο: να συνδυάσουμε τα ζητήματα του '70 με προσεγγίσεις που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες" (σ.5). Αν, όντως, πιστεύουν κάτι τέτοιο, (και για μένα έχουν δίκιο να το κάνουν), τότε ποιος ο λόγος να προσάπτουν στους άνδρες συντρόφους ότι από υστερόβουλη πρόθεση αρνούνται να απωλέσουν το "προνόμιο του ανδρισμού" μην εντρυφώντας στις μεταμοντέρνες θεωρίες περί φύλων και σεξουαλικότητας;
    Μήπως, το έχουν κάνει αυτό εκεί που τους συμφέρει, κατά τις έκ-φυλες; Μήπως διακρίνονται από μεταμοντερνισμό στις θεωρητικές αναλύσεις τους στο ζήτημα της εργασίας, της επιστημονικής γνώσης, του δικαστικού συστήματος, της εξουσίας, της επανάστασης και τους "διέφυγε" η σεξουαλικότητα; Εν ολίγοις, η απορία μου είναι, γιατί να απευθύνουν μία μομφή ηθικής υφής (ότι τάχα δεν τους συμφέρει να αποποιηθούν το προνόμιο του φύλου τους), αδυνατίζοντας την πολιτική τους κριτική (για την θεωρητική υστέρηση σε όλα τα ζητήματα) στο ελληνικό ανταγωνιστικό κίνημα...
    Επιπλέον, θεωρώ ότι όλα τα αποσπάσματα που ανέφερα στο προηγούμενο post είναι δείγματα αυτού του θεωρητικού παράδοξου που οι ίδιες παραδέχονται: να συνδυάσουν τα ζητήματα του '70 με προσεγγίσεις που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες... (Θα επιθυμούσα, πάντως, να συνεχίσουν τον διάλογο που άνοιξαν επί του θέματος).
    Όσο για τον ισχυρισμό σου ότι "Το θέμα είναι να αποδομήσουμε αυτές τις κοινωνικές δημιουργίες που αναπαράγουν την πατριαρχία και να προωθήσουμε την επικράτηση Λόγων πάνω στο ζήτημα που θα είναι σε μια ελευθεριακή, ισότιμη κατεύθυνση και δε θα αναπαράγουν καμμία πατρι- ή μητρι-αρχία αλλά θα δημιουργήσουν κάτι εντελώς καινούργιο στην αντίληψη για το σώμα που δε θα περιέχει εξουσιαστικούς συσχετισμούς. Μιλάμε πάλι δηλαδή για κοινωνική δημιουργία αλλά από μια αντιεξουσιαστική σκοπιά και όχι μια αναζήτηση "αληθινής" ουσίας.", εκεί έγκειται και η ουσία της κριτικής μου, καθώς και η ουσία της αμηχανίας των εκ-φυλων. Πώς είμαστε τόσο σίγουροι ότι η "κοινωνική δημιουργία" των εκμεταλλευομένων θα διαφέρει από τα αποτελέσματα εξουσίας και κυριαρχίας που φέρει η "κοινωνική δημιουργία" των εκμεταλλευτών, αν δεν προηγηθεί μία πραγματικά ριζοσπαστική κριτική του ρόλου μας και των προϋποθέσεων των ανταγωνιστικών κινημάτων;
    Έχουμε κάποιο ηθικό, γνωσιολογικό, πολιτικό ή άλλο πλεονέκτημα απέναντί τους στην απόπειρά μας να προωθήσουμε Λόγους πάνω σε κάθε πτυχή του κοινωνικού; Η κοινωνική δημιουργία από πλευράς μας θα είναι ελευθεριακή επειδή είμαστε οι καλοί της υπόθεσης, οι γνώστες της αλήθειας ή οι ιστορικοί απόστολοι; Ποιο είναι το αρχιμήδειο σημείο (η σκοπιά) που θεωρούμε ότι στεκόμαστε και μας επιτρέπει να κινήσουμε τον κόσμο σε διαφορετική τροχιά;
    Το ότι "Αυτή η "ανδρική αλλοτρίωση", η "αποξένωση των ανδρών από συγκεκριμένα κομμάτια του ψυχισμού τους" μπορεί να σημαίνει κάτι άλλο, όπως λες, δεν με καθησυχάζει, διότι είναι πολύ πιθανό να μην σημαίνει και τίποτα άλλο (όπως με σιγουριά πιθανολόγησες ότι έχω παρακολουθήσει πορνό - και ξέρεις, έπεσες μέσα...)

 
812144
αν και η απαντηση...
από nemo 20:01, Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2008
στην αρχικη μου ερωτηση δεν απαντηθηκε με τροπο που να με πειθει (και πιθανα δεν πειθει και αλλους) ας περασω σε αλλη μια εξισου ειλικρινη ερωτηση. Γιατι δεν αφηνουμε το σεξ στην ησυχια του και στην ανεπιτηδευτη ομορφια του? Γιατι το βαζουμε σε κανονες ολοκληρωτικους, σε νορμες συμπεριφορας και θεωρησης? Γιατι δεν το αφηνουμε να λειτουργησει με βαση την αποδοχη του απο 2 (ή και περισσοτερα ατομα) εφοσον αυτο γινεται με τη συναινεση των συμμετεχοντων? Γιατι θα πρεπει να οριστει η σεξουαλικη επιλογη, η σεξουαλικη επιθυμια,η ηδονη, ο οργασμος με πολιτικους ορους? Γιατι θα πρεπει να χρησιμοποιηθουν ρόλοι, θεσεις ότι αλλο των συμμετεχοντων αντι να αφεθει στον αυθορμητισμο, στην επιθυμια των ανθρωπων, στην στιγμη, τη διαθεση, την επιθυμια? Ναι, ο οποιος εξαναγκασμος η οποια καταπιεση πανω στο σεξ ειναι βιασμος. Αλλα μεχρι εκει.Πιστευω οπως ανεφερα και στο κομμενο μου σχολιο οτι δεν υφισταται μονο το ενα φυλο καταπιεση στο θεμα του σεξ. Οποια ερωτικη επιλογη και ναχουμε, υφισταμεθα ολοι -ανεξαρτητως φυλου- καταπιεση με βαση σεξιστικα ή politically correct προτυπα που τελικα στραγγαλιζουν μια απ τις στιγμες που θαπρεπε ναναι πραγματικα ελευθερες. Ας γινουμε οι ιδιοι πραγματικα ελευθεροι ανθρωποι πριν προσπαθησουμε να απελευθερωσουμε τους σκλαβους. Αναμενω διαλογο. Οχι παλι κοψιμο (ΣΟ σε σενα το λεω-κοιτα δεν ειμαι σεξιστης τωρα)
 
812582
Οκ
από γιδέμπορας 7:38, Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2008
Αν, όντως, πιστεύουν κάτι τέτοιο, (και για μένα έχουν δίκιο να το κάνουν), τότε ποιος ο λόγος να προσάπτουν στους άνδρες συντρόφους ότι από υστερόβουλη πρόθεση αρνούνται να απωλέσουν το "προνόμιο του ανδρισμού" μην εντρυφώντας στις μεταμοντέρνες θεωρίες περί φύλων και σεξουαλικότητας;
    Μήπως, το έχουν κάνει αυτό εκεί που τους συμφέρει, κατά τις έκ-φυλες; Μήπως διακρίνονται από μεταμοντερνισμό στις θεωρητικές αναλύσεις τους στο ζήτημα της εργασίας, της επιστημονικής γνώσης, του δικαστικού συστήματος, της εξουσίας, της επανάστασης και τους "διέφυγε" η σεξουαλικότητα; Εν ολίγοις, η απορία μου είναι, γιατί να απευθύνουν μία μομφή ηθικής υφής (ότι τάχα δεν τους συμφέρει να αποποιηθούν το προνόμιο του φύλου τους), αδυνατίζοντας την πολιτική τους κριτική (για την θεωρητική υστέρηση σε όλα τα ζητήματα) στο ελληνικό ανταγωνιστικό κίνημα...

Κοίτα, ότι υπάρχει μια επιρροή σε κάποιους πολιτικούς χώρους του ανταγωνιστικού κινήματος από θεωρητικά σχήματα στοχαστών που χαρακτηρίζονται "μεταμοντέρνοι" νομίζω δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς. Υπάρχει κόσμος που έχει επηρεαστεί από τον Φουκώ, τον Αγκάμπεν, τον ύστερο Νέγκρι και άλλους που (κάπως χονδροειδώς μάλλον) τσουβαλιάζονται σε ένα "μεταμοντέρνο" ρεύμα. Κι η Μπάτλερ κάπου εκεί ανήκει μάλλον, αν κρίνω από το λίγο που την έχω διαβάσει. Βέβαια αυτές οι επιρροές δεν νομίζω κι εγώ ότι είναι κυρίαρχες μέσα στο ανταγωνιστικό κίνημα, ούτε σε σχέση με τον αριθμό των ανθρώπων που τις συμμερίζονται ούτε σε σχέση με το Λόγο που βγαίνει προς τα έξω. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι χρήσιμα και ενδιαφέροντα θεωρητικά σχήματα και εργαλεία μπορείς να βρεις και σε μοντέρνες και σε μεταμοντέρνες συγγραφείς, γενικά μιλώντας.
Τώρα πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα της πατριαρχίας και των φύλων υπάρχει ασφαλώς θέμα υπο...ενασχόλησης στον ελλαδικό χώρο. Εν μέρει ίσως να οφείλεται και σ' αυτό που αναφέρεις και συμφωνώ, ότι δηλαδή σε όλα τα ζητήματα υπήρχε στην ελλάδα για πολλά χρόνια προσκόλληση του επαναστατικού κινήματος σε πιο παραδοσιακά θεωρητικά σχήματα είτε του μαρξισμού είτε του αναρχισμού που ή δεν ασχολούνταν καθόλου με το ζήτημα των φύλων ή το έκαναν από..."ταξική" σκοπιά. Αμφιβάλλω όμως για το κατά πόσο αυτό αρκεί για να τεκμηριώσει πλήρως τη θεωρητική ένδοια στο συγκεκριμένο ζήτημα στην ελλάδα. Το λέω γιατί φεμινιστικό κίνημα και μάλιστα από ριζοσπαστική σκοπιά και με σχετικά δυναμική παρουσία υπήρξε και εδώ, αν δε κάνω λάθος, στα τέλη της δεκαετίας του '70 και στη δεκαετία του '80. Κι ύστερα σιγά - σιγά εξαφανίστηκε αφήνοντας λίγα δείγματα της άλλοτε παρουσίας του. Γιατί αυτό; Μήπως από ένα μεγάλο μέρος του (ανδρικού κυρίως) κινηματικού κόσμου ιδώθηκε με καχυποψία ή ακόμη και εχθρότητα; Μήπως αντιμετωπίστηκε ως δυνάμει διασπαστικό και αποπροσανατολιστικό; Μήπως γι' αυτό και η όποια θεωρητική του αναζήτηση δεν κατάφερε να ενσωματωθεί στον καθημερινό Λόγο του ανταγωνιστικού κινήματος; Και προσοχή, αυτό δεν είναι ηθική μομφή. Δεν ισχυρίζομαι ότι καθήσαν μαζί οι άνδρες και είπανε "προσοχή, αυτές οι φεμινίστριες θα μας γκρεμίσουν τα προνόμια, πρέπει να τις σταματήσουμε αλλά ύπουλα, μη μας πάρουν είδηση ότι συνεννοηθήκαμε".
Αυτό γίνεται συνήθως σε πιο ασυνείδητο επίπεδο. Πολλοί άνδρες του κινήματος μπορεί να έχουν μια αφηρημένη ιδέα περί ισότητας φύλων στο μυαλό τους αλλά αυτό θεωρείται από πολλούς κάτι δευτερεύον, κομμάτι ενός εποικοδομήματος ας πούμε, που ασφαλώς θα αλλάξει προς την επιθυμητή κατεύθυνση όταν πετύχουμε τον οικονομικοπολιτικό μετασχηματισμό της κοινωνίας... Αυτός ο αφηρημένος αντισεξισμός επιτρέπει στις εκφάνσεις της πατριαρχίας που βρίσκονται μέσα σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας να λανθάνουν της προσοχής και να αναπαράγονται ανεμπόδιστα. Όταν το άτομο αυτό θα έρθει σε επαφή με έναν Λόγο που αμφισβητεί τα θέσφατα του περί φύλου, είναι πιθανό αυτό το άτομο να λειτουργήσει άκρως αμυντικά. Θα το κάνει αυτό γιατί το ίδιο δεν έχει μπει ποτέ σε μια διαδικασία αμφισβήτησης της ίδιας του της έμφυλης ταυτότητας ώστε ο καινούργιος Λόγος να προωθήσει αυτή την αμφισβήτηση. Αντιθέτως έχει επαναπαυτεί στο επαναστατικό άλλοθι του αφηρημένου αντισεξισμού. Αν κάποιος, για παράδειγμα, αυτοχαρακτηρίζεται αντιεξουσιαστής και συμμετέχει στο κίνημα θα θεωρεί προφανώς ότι είναι και ενάντια στην έμφυλη εξουσία, στην πατριαρχία, ακόμη κι αν σε επίπεδο λόγου ή πράξης δεν κάνει απολύτως τίποτε γι' αυτό. Κι όταν θα του πούνε "δεν αρκεί που λες ότι είσαι αναρχικός, πρέπει να μην κάνεις αυτό ή να κάνεις το άλλο αλλιώς δε διαφέρεις σε κάτι από έναν σεξιστή" θα αντεπιτεθεί. Θα πει "εγώ σεξιστής που έχω κάνει αυτό και εκείνο; Εσύ είσαι διασπάστρια!". Διότι τα προνόμια που πάνε με μιαν έμφυλη ταυτότητα γίνονται τόσο αυτονόητα όσο και αυτή η ταυτότητα με αποτέλεσμα να μην είναι καν ορατά και αναγνωρίσιμα από την πλειοψηφία. Τα προνόμια αυτά θα γίνουν αντιληπτά μόνο όταν υπάρξει συνειδητή αυτο-αμφισβήτηση της έμφυλης ταυτότητας. Εκεί έγκειται και η ευθύνη των ανδρών του κινήματος που ποτέ δε θέλησαν (οι περισσότεροι) να μπουν σε μια τέτοια διαδικασία αυτοαμφισβήτησης ώστε να μπορούν να απαρνηθούν και το "προνόμιο" του ανδρισμού τους. Δε θέλησαν είτε γιατί τα αναλυτικά τους εργαλεία δεν αναγνώριζαν καν το πρόβλημα, είτε γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν δύσκολο και ψυχοφθόρο γι' αυτούς και ήταν πιο εύκολο να επαναπαυθούν στο άλλοθι της επαναστατικότητας...

Συγγνώμη που πλατειάζω, ελπίζω να έγινα κατανοητός.

εκεί έγκειται και η ουσία της κριτικής μου, καθώς και η ουσία της αμηχανίας των εκ-φυλων. Πώς είμαστε τόσο σίγουροι ότι η "κοινωνική δημιουργία" των εκμεταλλευομένων θα διαφέρει από τα αποτελέσματα εξουσίας και κυριαρχίας που φέρει η "κοινωνική δημιουργία" των εκμεταλλευτών, αν δεν προηγηθεί μία πραγματικά ριζοσπαστική κριτική του ρόλου μας και των προϋποθέσεων των ανταγωνιστικών κινημάτων;
    Έχουμε κάποιο ηθικό, γνωσιολογικό, πολιτικό ή άλλο πλεονέκτημα απέναντί τους στην απόπειρά μας να προωθήσουμε Λόγους πάνω σε κάθε πτυχή του κοινωνικού; Η κοινωνική δημιουργία από πλευράς μας θα είναι ελευθεριακή επειδή είμαστε οι καλοί της υπόθεσης, οι γνώστες της αλήθειας ή οι ιστορικοί απόστολοι; Ποιο είναι το αρχιμήδειο σημείο (η σκοπιά) που θεωρούμε ότι στεκόμαστε και μας επιτρέπει να κινήσουμε τον κόσμο σε διαφορετική τροχιά;

Να υποθέσω ότι εδω υπονοείς πως η κριτική μας στο υπάρχον πρέπει να βασίζεται σε κάποιου είδους αντικειμενικότητα; Γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε "βολονταριστές"; Ότι θέλουμε "επανάσταση για την καύλα μας" (σεξιστικό;), που λέγανε και οι γίπηδες; Προφανώς δεν εννοείς την "επιστημονικότητα" του μαρξισμού-λενινισμού, έτσι; Θα συμφωνήσω όσον αφορά την ανάγκη κριτικής στους ρόλους μας και στις προϋποθέσεις ενός ανταγωνιστικού κινήματος. Αλλά ένα τέτοιο κίνημα δεν νομίζω πως μπορεί ποτέ να είναι κάτι ενιαίο και συμπαγές. Θα υπάρχουν πάντοτε μέσα του τάσεις που μπορεί να έχουν και κάπως διαφορετικές στοχεύσεις και να επικεντρώνουν σε διαφορετικά ζητήματα, κάτι που θεωρώ μάλιστα και θεμιτό εφόσον είναι δυνατό να αλληλεπηρεάζονται και να αλληλοενισχύονται. Η κοινωνική δημιουργία επιπλέον έχει πάντοτε και ένα στοιχείο αυθαιρεσίας. Κάτι εντελώς καινούργιο μπορεί να προέρχεται από την μετεξέλιξη μιας προεργασίας αλλά δεν παύει να είναι κάτι εντελώς καινούργιο. Η κοινωνία θα κινηθεί προς το "αντιεξουσιαστικότερο" και προς το μη-καπιταλιστικό στο βαθμό που ένα ανταγωνιστικό κίνημα που επιδιώκει κάτι τέτοιο θα φτάσει στο σημείο να επηρεάζει την κοινωνική αναπαραγωγή προς αυτή την κατεύθυνση. Κι αυτή η κατεύθυνση δεν είναι μόνο ζήτημα ανάγκης αλλά και επιθυμίας. Τώρα αν αυτό θα γίνει με επανάσταση ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο δεν μπορώ να το γνωρίζω. Πάντως δε θα οφείλεται μόνο στην μη κάλυψη κάποιων βασικών αναγκών από τους παρόντες κοινωνικούς σχηματισμούς. Αυτή είναι η άποψή μου τουλάχιστον. Και η όποια "διαφορετική" κοινωνία έχουμε (αρκετά θολά όπως είναι λογικό) στα μυαλά μας δεν μπορεί παρά να είναι ένα διαρκές διακύβευμα και όχι μια παγιωμένη κατάσταση.

Το ότι "Αυτή η "ανδρική αλλοτρίωση", η "αποξένωση των ανδρών από συγκεκριμένα κομμάτια του ψυχισμού τους" μπορεί να σημαίνει κάτι άλλο, όπως λες, δεν με καθησυχάζει, διότι είναι πολύ πιθανό να μην σημαίνει και τίποτα άλλο (όπως με σιγουριά πιθανολόγησες ότι έχω παρακολουθήσει πορνό - και ξέρεις, έπεσες μέσα...)

Προφανώς κι εγώ έχω παρακολουθήσει γι' αυτό μπορώ και να κατανοήσω την κριτική που του ασκείται. Όσον αφορά τον τρόπο που χρησιμοποιείται η έννοια της αλλοτρίωσης, αυτή είναι προφανώς η δικιά μου εκτίμηση διαβάζοντας το κείμενο. Δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω σχετικά μ' αυτό.

 
812673
Λυπάμαι,
από αλλά 13:45, Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2008
νομίζω πως με παρεξήγησες. Θα προσπαθήσω να γίνω σαφέστερος.
1. Αρνούμαι να αποδώσω την θεωρητική ένδεια του ανταγωνιστικού κινήματος σε ψυχολογικούς λόγους ("Αυτό γίνεται συνήθως σε πιο ασυνείδητο επίπεδο"). Το ζήτημα ειναι κοινωνικό και βαθιά πολιτικό. Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει ακόμη και για την κατάσταση που κυριαρχεί στο ελληνικό πανεπιστήμιο, όμως κάτι τέτοιο δεν είναι επί του παρόντος και θα μπερδέψει τα πράγματα... όμως, θεωρώ πως το γεγονός ότι το φεμινιστικό κίνημα εξαφανίστηκε - όπως λες - έχει να κάνει περισσότερο με τους κοινωνικοπολιτικούς λόγους που οδήγησαν σε υποχώρηση ακόμη και τον παραδοσιακό πολιτικό λόγο της αμφισβήτησης. Δεν εξαφανίστηκε, ούτε υποχώρησε μόνο ο φεμινιστικός λόγος, αλλά ο ανταγωνιστικός λόγος συνολικά. Αυτό είναι πολιτικό ζήτημα που δεν έχει να κάνει με ασυνείδητους ψυχολογικούς παράγοντες. Δεν νομίζω ότι είναι πιο ψυχοφθόρο να αποδομήσει κανείς τη σεξουαλικότητά του από την εθνική, θρησκειτική ή ταξική του συνείδηση...Μία τέτοια άποψη με βρίσκει κάθετα αντίθετο καθώς μοιάζει να απορρέει από μία συγκεκριμένη ψυχαναλυτική οπτική που ανάγει τα πάντα στο σεξ, όπως οι μαρξιστές ανάγουν τα πάντα στην οικονομία και η οποία έχει την αφετηρία της στην νεωτερική φιλοσοφία του υποκειμένου που οι εκ-φυλες προσπαθούν να αποδομήσουν (συμφωνώ μαζί τους, αλλά διαφωνώ με τον τρόπο που το κάνουν - τόσο απλό...). Το να εξηγήσω, γιατί θεωρώ τη συγκεκριμένη οπτική εργαλείο εξουσίας του κυρίαρχου λόγου (discourse) νομίζω ότι είναι χάσιμο χρόνου για ανθρώπους που αναφέρονται στον Foucault και σίγουρα έχουν υπόψη τους τον Deleuze και το κίνημα ενάντια στην ψυχιατρική...Επαναλαμβάνω, όμως, ότι η πολιτική κριτική δεν πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να υποκαθίσταται από την ηθικο-ψυχολογική,...Όπως, δεν θεωρώ ότι οι άνθρωποι που επηρεάζονται από μεταμοντέρνους θεωρητικούς, το κάνουν από κάποιου είδους προσωπική και ψυχολογική υπεροχή έναντι των πιο "παραδοσιακών" συντρόφων. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε αντίφαση, καθώς μεταμοντέρνα κριτική είναι πριν απ' όλα κριτική στην έννοια του Υποκειμένου... 

2.Εννοείται ότι δεν υπονόησα ότι η κριτική μας στο υπάρχον πρέπει να βασίζεται στην αντικειμενικότητα, πόσο μάλλον στην επιστημονικότητα του μαρξισμού-λενινισμού...
Επαναλαμβάνω τα ερωτήματα με τις - απαραίτητες, καθώς φαίνεται- διευκρινήσεις -:

Πώς είμαστε τόσο σίγουροι ότι η "κοινωνική δημιουργία" των εκμεταλλευομένων θα διαφέρει από τα αποτελέσματα εξουσίας και κυριαρχίας που φέρει η "κοινωνική δημιουργία" των εκμεταλλευτών, αν δεν προηγηθεί μία πραγματικά ριζοσπαστική κριτική του ρόλου μας και των προϋποθέσεων των ανταγωνιστικών κινημάτων; (Ρητορικό ερώτημα, θεωρώ ότι δεν  μπορούμε να  είμαστε, αν δεν προηγηθεί η κριτικήτου ρόλου μας και των προϋποθέσεων των ανταγωνιστικών κινημάτων - και πάλι τίποτα δεν είναι σίγουρο... )
    Έχουμε κάποιο ηθικό, γνωσιολογικό, πολιτικό ή άλλο πλεονέκτημα απέναντί τους στην απόπειρά μας να προωθήσουμε Λόγους πάνω σε κάθε πτυχή του κοινωνικού; Η κοινωνική δημιουργία από πλευράς μας θα είναι ελευθεριακή επειδή είμαστε οι καλοί της υπόθεσης, οι γνώστες της αλήθειας ή οι ιστορικοί απόστολοι; Ποιο είναι το αρχιμήδειο σημείο (η σκοπιά) που θεωρούμε ότι στεκόμαστε και μας επιτρέπει να κινήσουμε τον κόσμο σε διαφορετική τροχιά;
 (Επίσης, ρητορικό ερώτημα, καθώς η κριτκή στο καρτεσιανό υποκείμενο που οι έκ-φυλες επιθυμούν να κάνουν συνεπάγεται κριτική στην επιθυμία ανεύρεσης αρχιμήδειου σημείου, (βλ. 2ο Μεταφυσικό Στοχασμό του Descartes) το οποίο ο Descartes θεμελιώνει στο ego και στο cogito διαμορφώνοντας με αυτόν τον τρόπο την νεωτερική φιλοσοφία  και επιστημολογία...Επιπλέον, ρητορικό ερώτημα, διότι η κριτική μου στην "κοινωνική δημιουργία", έγκειται στο ότι το ανταγωνιστικό κίνημα δανειζόμενο συνήθως το εννοιολογικό οπλοστάσιο της νεωτερικής φιλοσοφίας του υποκειμένου δεν ασκεί κριτική στον ¶νθρωπο - βλ. Stirner-, στην Αλήθεια -βλ. Nietzsche-, στην ιστορική και κοινωνική διάσταση της νεωτερικότητας - βλ. Foucault).

    Το να ασκείς κριτική σε κοινωνικά κατασκευασμένες ταυτότητες δεν σημαίνει ότι και η ταυτότητα του κριτικού υποκειμένου δεν έχει ήδη κατασκευαστεί - αυτό είναι κάτι που συνηθώς λησμονείται...Επιπλέον, αυτό που λησμονείται, σηνήθως, είναι η αποστροφή του μετανεωτερικού λόγου σε οτιδήποτε Καθολικό...

3. Η έννοια της αλλοτρίωσης είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα των παραπάνω, καθώς, όταν χρησιμοποιείται στο πλαίσιο ενός ανταγωνιστικού λόγου από μεταμοντέρνα οπτική, λησμονείται ότι προϋποθέτει
 α) μία καθολική ουσία που υφίσταται αλλοτρίωση,
 β) Μία δύναμη καταπίεσης που επιφέρει την αλλοτρίωση
 και όλα αυτά σε ένα σαφώς αν-ιστορικό πλαίσιο...
 (οπότε οποιαδήποτε αναφορά στην φουκωϊκή αναλυτική της σχεσιακής υφής της εξουσίας πάει περίπατο και καθίσταται άνευ νοήματος και ο διαλεκτικός τρόπος σκέψης επανέρχεται από την πίσω πόρτα, καθώς η ουσία που υφίσταται την αλλοτρίωση αξιολογείται και ιεραρχείται ηθικά και πολιτικά ως ανώτερη με ό,τι αυτό συνεπάγεται για μία ριζική κριτική)
Ελπίζω να έγινα σαφέστερος...

 
812945
Το κειμενο που βγαλαν οι εκ-φυλες ειναι για γελια και για κλαματ
από Παιχνιδι@ρης 0:06, Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2008
Ακρως μητριαρχικο και σεξιστικο,δειγμα κομπλεξισμου και ανοητων θεωριων,ουτε καν φεμινιστικο,ουτε καν.Ασε που ο φεμινισμος ειναι και παγιδα.Αλλα περα απο αυτο καλο θα ναι να αναρωτηθουν καποιοι οτι ατομα με τετοιες αποψεις μαλλον διεπονται απο υπαρξιακα-σεξουαλικα προβληματα,ενταξει παντε να μεινετε σε κανα ΙΓΚΛΟΥ,μαζι με τους εσκιμωους στην ανταρκτικη η σε κανα βουνο σε καμια καλυβα.Ρε μπελα που βρηκαμε,εκτιθεσται με αυτα που λετε και γραφεται,και εσεις,και οι φιλες σας οι αμαζονες απο αθηνα.Δεν ειναι αντισεξισμος αυτο,ουτε χειραφετηση.Σοβαρο προβλημα ειναι,ψυχολογικα εχετε και δεν το χετε παρει χαμπαρι.Δεν πειραζει μεινετε με τις ονειροξεις σας. *Παρακαλουνται οι αντρες να ΕΥΝΟΥΧΙΣΤΟΥΝ,και να μην συναπτουν σχεσεις με ΓΥΝΑΙΚΕΣ,και να μην ηδονιζονται κατα την διαρκεια της σεξουαλικης επαφης,και να μην βριζουν επισης,γιατι ειναι ΣΕΞΙΣΤΙΚΟ και ΦΑΛΟΚΡΑΤΙΚΟ,γιατι ετσι δειχνουν οτι η γυναικα ειναι ενα κομματι ΚΡΕΑΣ,και αν γουσταρουν και οι 2 κατα την διαρκεια της ερωτικης συνευρεσης να δουνε ταινια ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ για τους δικους τους λογους,μην το κανουν,ΝΤΡΟΠΗ-ΣΕΞΙΣΜΟΣ-ΦΑΛΟΚΡΑΤΙΣΜΟΣ-ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ-ΑΙΣΧΟΣ. ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΠΟΛΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ,ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΠΟΛΛΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΘΑ ΣΥΜΦΩΝΟΥΣΑΝ ΜΕ ΠΟΛΛΑ.ΜΗ ΤΟ ΕΝΑ ΜΗ ΤΟ ΑΛΛΟ.ΜΗ ΑΥΤΟ ΜΗ ΕΚΕΙΝΟ.ΣΚΕΤΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ. *Αν διαμορφωνοταν μια κοινωνια με τα ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ ΠΡΟΤΥΠΑ και τις ΤΑΚΤΙΚΕΣ και ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ των ΕΚ-ΦΥΛΩΝ και καθε ΕΚ-ΦΥΛΩΝ τοτε ΖΗΤΩ ΠΟΥ ΚΑΗΚΑΜΕ. ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑ-ΓΥΝΑΙΚΟΚΡΑΤΙΑ-ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ.
 
812950
Τις παραινέσεις του Κόμματος στους νεολαίους της ΚΝΕ
από Orthodox sex 0:22, Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2008
επί ΓΓ Φαράκου, για τις ερωτικές σχέσεις (πάντα ετερόφυλες) τις θυμάστε ? ΚΚΕ και Ορθοδοξία χέρι-χέρι στη συνουσία !
 
812982
Παιχνιδιάρη, αν διάβασες το κείμενο είσαι μέγας βλαξ
από κλανιάρης 1:17, Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2008
αν δεν το διάβασες είσαι απλός ανόητος που πετιέται σαν την πορδή να πει την άποψή του για κάτι που δε γνωρίζει. Διάλεξε

 
813373
φίλε, "αλλά"
από μπαναναράμα 2:41, Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2008
Να σου πω ποιός (νομίζω ότι) αλλωτριώνει ποιόν, σύμφωνα με την «μετανεωτερικότητα». Το λέω αυτό εντελώς εμπειρικά και «ενστικτώδικα», έτσι... Εσύ μαθές φέρε τις θεωρητικές παραπομπές σου, να μεαντικρούσεις. Δικαίωμα σου. Μόνο που εγώ θα συνεχίσω να μιλώ εμπειρικά και «ενστικτώδικα» (αυτό ξέρω, αυτό εμπιστεύομαι...). Η «ουσία» (;;;;) που αλλωτριώνεται είναι «το εγώ».  Μπορεί αυτό να θεωρηθεί «καθολική» («ουσία» ...);;;;. Αυτό που αλλωτριώνει είναι το: «οι άλλοι»...Το παραπάνω, ως σχήμα, έχει ένα ενδιαφέρον επειδή επιτρέπει μια κάποια κριτική των εξιουσιαστικών-ιεραρχικών σχέσεων σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής του ανθρώπου, σε όλα τα επίπεδα. Οχι μόνο στην εκμετάλλευση της εργασίας από το κεφάλαιο, των παραδοσιακών μαρξιστών, ούτε και στον κρατικό έλεγχο/κυριαρχία που προσθέτανε οι παραδοσιακοί αναρχικοί, αλλά παντού.Το πρόβλημα τώρα, με αυτό το σχήμα, είναι ότι υπάρχει ο κίνδυνος πολεμώντας την κάθε εξουσιαστική-ιεραρχική σχέση καταλήξουμε να πολεμάμε κάθε ανθρώπινη σχέση... Οι άνθρωποι δεν είμαστε ούτε τίγρεις, ούτε αρκούδες για να ζούμε, «από φυσικου μας», μονήρεις... Είμαστε όντα «από φυσικού μας» κοινωνικα. Η κοινωνία όμως είναι ή δεν είναι  και αυτή «από φυσικου της» αλλωτριώση; Και η φύση η ίδια δεν είναι από «φυσικού της» αλλωτρίωση ή μήπως όχι;Μπορεί να υπάρξει κοινωνία χωρίς εξουσιαστικές-ιεραρχικές σχέσεις; Αυτό παραμένει η απορία και το «όνειρο». Ομως τα «όνειρα» δεν φτάνουν, πρέπει από καποιο σημείο και έπειτα να φαίνονται και καποια πράγματα στην πράξη.Αυτό από  κάποιον που βλέπει με ενδιαφέρον και το κείμενο των εκ-φυλων και την μετανεωτερικότητα και την νεοτερικότητα. 
 
813500
Φίλε μπαναναράμα,
από "αλλάς" 14:52, Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2008
1. Δεν είχα ούτε έχω σκοπό να σε αντικρούσω με θεωρητικές παραπομπές...Απλώς, είναι ο πρώτος διάλογος που συμμετέχω στο indymedia και το τρίτο post (το 1ο ήταν το "Μήπως θα ήταν", το 2ο το "Φίλε γιδέμπορα, ευχαριστώ"), το μόνο που είχε θεωρητική παραπομπή και ονόματα στοχαστών...Αν αυτό δεν συνάδει με τα ήθη και τα έθιμα του διαλόγου εδώ, δεν έχω κανένα πρόβλημα...Μπορούμε να συνεχίσουμε τη συζήτηση χωρίς την πολυτέλεια να αναφέρουμε πηγές, βιβλία, συγγραφείς και άλλα τινά αντιεπαναστατικά...Μπορούμε μάλιστα να επιστρέψουμε και καμιά 120αρια χρόνια πίσω στην εποχή της "έμπρακτης προπαγάνδας"...Επιπλέον, μπορούμε και να κάψουμε τα βιβλία  του  Κροπότκιν, επειδή έχοντας πριγκιπική καταγωγή δεν μπορεί παρά να προπαγανδίζει αντιεπαναστατικές θεωρίες...οι οποίες, προφανώς, και δεν συμβαδίζουν με τα επαναστατικά και ρηξικέλευθα ένστικτα και τις εμπειρίες ορισμένων και άρα δεν μπορούμε να τα εμπιστευτούμε...όπως εσύ ξέρεις και επιθυμείς...      
   Επειδή, κατά τη γνώμη μου, πολλοί στο ανταγωνιστικό κίνημα μπερδεύουν την αντιδιανοουμενίστικη στάση με την αντιδιανοητική, ξεκαθαρίζω ότι, όταν ανέφερα
στο τρίτο μόλις post μία θεωρητική παραπομπή και τρεις συγγραφείς, το έκανα για δύο λόγους: πρώτον, για να γίνω πιο σαφής στον φίλο "γιδέμπορα", επειδή θεώρησα ότι με παρεξήγησε για οπαδό της αντικειμενικότητας και του θετικισμού. Δεύτερον, επειδή θεωρώ ότι όταν κάποιος αποκαλύπτει τις θεωρητικές του αναφορές, δεν κάνει επίδειξη γνώσεων, αλλά δίνει την ευκαιρία στους συνομιλητές του και να ελέγξουν την βασιμότητα των ισχυρισμών του αλλά και να τον κατανοήσουν καλύτερα...Για "επανάσταση" και "αταξική κοινωνία" μιλάει και ένας Μαρξιστής και ένας Αναρχικός...Πολλές παρεξηγήσεις αποφεύγονται όταν γνωρίζουν οι συνομιλητές πού αναφέρεται ο καθένας τους...Εκτός, αν θέλουμε, να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, και να θεωρούμε ότι γραφή, ανάγνωση και χρήση υπολογιστή μάθαμε με "ενστικτώδικες" και "εμπειρικές" διαδικασίες, δίχως κοινωνική και ιστορική διαμεσολάβηση και παριστάνουμε τα άγρια τέκνα της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας που την πολεμούν μέσω των ενστίνκτων τους (λησμονώντας ότι ο καπιταλισμός τα έχει δομήσει)...
2. Στο ερώτημά σου, αν το εγώ μπορεί να θεωρηθεί καθολική ουσία, η απάντησή μου είναι ότι σαφώς και μπορεί...Εκεί έγκειται και η ουσία του ανθρωπισμού, εκεί έγκειται και η ουσία του Διαφωτισμού...Όταν π.χ. ο - ...(λογοκρισία) - μιλά για "κομμουνιστικό άνθρωπο", έχεις την εντύπωση ότι δεν μιλά για μία ανθρώπινη ουσία γενικά που πρέπει να απελευθερωθεί, διότι έχει υποστεί αλλοτρίωση; δεν θεωρεί ότι ο ¶νθρωπος (η ανθρωπότητα συνολικά) έχει κάποια εγγενή χαρακτηριστικά, τα οποία ανήκουν σε ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους;  Ή μήπως όταν κάποιος κάνει λόγο για "ταξική συνείδηση" δεν θεωρεί ότι ΜΙΑ είναι η σωστή για όλους; Μήπως κάθισε κανείς στη Σοβιετική Ένωση ή στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες, να ξεχωρίζει τα Εγώ και να συμπεριφέρεται διαφορετικά στον καθένα; Κάθε εξουσιαστική κοινωνική οργάνωση δεν έχει ένα κριτήριο του τι είναι καλό και τι είναι κακό, τι είναι ανθρώπινο και τι είναι απάνθρωπο; αυτό δεν προσπαθεί να το καταστήσει καθολικό; Αυτή η αξίωση -σε συνδυασμό με τη βία που χρησιμοποιεί για να την πραγματοποιήσει- δεν την καθιστά εξουσιαστική; όταν, κάποιος αναφέρεται στην ανθρώπινη ελευθερία, δεν το κάνει αναφερόμενος καθολικά στην ανθρώπινη φύση θεωρώντας ότι πραγματικά ελεύθερη ειναι "μόνο όταν..." (βάζοντας ότι αυτός θεωρεί σωστό για όλους);
Βέβαια, ο-...- έγραψε στο -...- ότι "Η ελευθερία του Λαού δεν είναι δική μου ελευθερία"...
3. Το σχήμα που αναφέρεις, ανάμεσα σε "εμάς" και στους "άλλους", σίγουρα έχει ενδιαφέρον...Γι' αυτό και είναι αυτό ακριβώς το μανιχαϊστικό μονοπάτι που ακολούθησαν οι περισσότερες "επαναστατικές" και μη θεωρίες...Ο χριστιανισμός χωρίζει σε καλούς και κακούς, γι' αυτό και συμπορεύτηκε σε βαθιά θρησκευόμενες χώρες της Λατινικής Αμερικής με τον κομμουνισμό...Ο ένας πάει με τον άλλο χεράκι-χεράκι (στα καθ' ημάς βλ. Κανέλλη-ΚΚΕ)...
   Το θέμα είναι ότι έχει και πρόβλημα και το πρόβλημα που έχει - όπως προσπάθησα να δείξω και στα προηγούμενα post - είναι ότι δεν είναι καθόλου ριζοσπαστικό καθώς δεν αποδομεί ουσιαστικά την καθολικότητα και μάλιστα την καθολικότητα της υποκειμενικότητας...

Υ.Γ. Αλήθεια, πού είναι οι εκ-φυλες; Δεν τις ενδιαφέρει ο διάλογος που προκάλεσαν με τις θέσεις τους;


 
813805
mia erwtisi
από mia m@zoxistria 4:14, Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2008
na rwtisw ki egw mias kai milame gia sex sto indymedia ton teleftaio kairo (prepi na mas to thimizoun oi ekfiles kai oi amazones dld?) pia ine i gnwmi twn ekfillwn shetika me  tis/tous transexual? episis ti pistevoun shetika me tin sekualiki antikimenopiisi se mia erwtiki shesi otan ginete me kini sinenesi twn atomwn pou simmetehoun? Oson afora ton sadomazhismo?telos, theoroune tin erotiki tehni seksistiki opws oi amazones px?

elpizw mono na min arhisoun tpt amazonika tou stil ine allwtriwmeni seksualikotita...

 
814154
η ερωτικη πραξη δηλαδη η σεξουαλικη
από ... 2:30, Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2008
  αδικειται οταν αναλυεται με ορους υποκειμενου-αντικειμενου, εξουσιαστη-εξουσιαζομενου. Ειναι η ενωση των δυο σε σαρκα μια οπου καταργειται η διακριση των φυλων γι'αυτο και αποτελουν, οπως και λεγονται, ανδρογυνο.
 
814331
xmmm
από no digit 16:53, Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2008
"Δεν αποτελεί μια σωματική επιθυμία που θα μπορούσε να λειτουργεί σε συνάρτηση με τον πνευματικό και ψυχικό εαυτό, αλλά μια συσσωρευμένη ενέργεια που χρήζει άμεσης αποφόρτισης."  Φίλτατες Εκ-φυλες, υπάρχει και η παραπάνω τάση που περιγράφετε όμως δεν είναι τόσοκαθολική όσο υπονοείτε. Τα παραπάνω είναι σε μεγάλο βαθμό εφηβικές/μετεφηβικές μεγαλοστομίεςμεταξύ ανασφαλών αγοριών (αλλά αρκετές φορές και κοριτσιών), ενώ η εμμονή σε αυτά και σεηλικίες μεγαλύτερες προδίδουν -κατά την γνώμη μου-ανθρώπους διανοητικά ή ψυχικά λειψούς(και των "δύο" φύλων). Το ξέρω ότι υπάρχει ένας καλοκουρδισμένος μηχανισμός που ωθείσε τέτοιες στάσεις (πορνογραφία, πορνεία, καταναλωτικά πρότυπα, λαιφσταιλ κλπ) και βεβαίωςαυτός ο μηχανισμός χρήζει κριτικής και πολεμικής από μέρους μας (όχι όμως με το να ζητάμεαπό το κράτος να απαγορεύσει το χ ή το ψ). Επειδή όμως υπάρχει ο μηχανισμός δεν σημαίνειότι όλοι οι άνθρωποι ή πιο συγκεκριμένα όλοι οι "άνδρες" είμαστε απόλυτα παραδομένοι σε αυτόν.Κάθε άλλο. Τι να σας πω; Οτί εγώ και ένα αρκετοί γνωστοί και φίλοι δεν είμαστε "κανονικοι""άνδρες". Αν ναι, φαίνεται ότι "κανονικοί" είναι λιγότεροι από ότι ίσως νομίζατε. Γιατί, στην πράξη,στη ζωή, αφορισμός αυτός που κάνετε παραπάνω συχνά δεν ισχύει. Να τι βλέπω λοιπόν εγώ να ισχύει στην πράξη:Υπάρχουν προφανώς εκατοντάδες, χιλιάδες τρόποι και παραλλαγές τους που ένα άνθρωπος"ερμηνεύει" την κάθε ερωτική εμπειρία που ζεί. Εδώ θα τολμήσω έναν -σχηματικό- περιορισμότους σε τρεις "ομάδες": η παροδική ή και περιστασιακή απόλαυση ("φάση" ή μέχρι και "one night stand"), ο έντονος "βαθύς" έρωτας ("ήταν ένας έρωτας μεγάλος"...) και η ερωτική σχεση, πουμε το καιρό, εξελίσσεται και σε συντροφική. Για την τρίτη περίπτωση η σημασία της ψυχικής συνάφειας είναι φαντάζομαι αποδεκτή από όλους.Θα υποστηρίξω όμως δύο πράγματα: πρώτον, ότι η διανοητική/ψυχική συνάφεια παίζει αρκετά μεγάλο ρόλο ΚΑΙ στις δύο πρώτες περιπτώσεις ΚΑΙ για αρκετούς "άνδρες". Δεύτερον ότι οι τρείςπεριπτώσεις ΣΥΝΗΘΩΣ δεν είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους, αλλά η μία αποτελεί συχνά προαπαιτούμενο για την άλλη: δηλαδή από την "φάση" πας στον "έρωτα μεγάλο" και απόεκεί στη "συντροφικότητα".Σε σχέση με την πρώτη παρατήρηση μου: αν ας πουμε υπάρχουν δυο κοπέλες σχεδόν ίδιες "απόεμφάνιση", ας πουμε δυό αδερφές που μοιάζουν πάρα πολύ, είναι σχεδόν δεδομένο ότι κάθε άνδρας που το μυαλό του δεν είναι εκφυλισμένο (και βερυκκοκίσιου μεγέθους...), θα νοιώσειμεγαλύτερη απόλαυση εαν κάνει έρωτα με.. καθώς και θα είναι πολύ πιο εύκολο να ερωτευτεί εκείνηαπό τις δυό αδερφές με την οποιά νιώθει μεγαλύτερη ψυχική/διανοητική συνάφεια. Νομίζω ότιείναι κατι πολύ απλό να το αντιληφτεί κάποια αυτό, εκτός εαν έχει φανατιστεί με την ιδέαότι "όλοι οι άνδρες ειν γρούν(ια)".Σε σχέση με την δεύτερη παρατήρηση μου:μα πως θα ερωτευτείς δηλαδή έναν άνθρωπο ή πως θα νιώσειςσυντροφικά μαζί του, αν δεν έχεις πρώτα απολαύσει τον έρωτα μαζί του (μια διαδικασία όπως εξήγησακαι πριν όχι αποκλειστικά σωματική); Φυσικά υπάρχει και η συντροφικότητα που αναπτύσεται μεταξύ φίλων,συναγωνιστών, αδερφιών κλπ, αλλά πιστεύω ότι συμφωνείτε ότι αυτά είναι άλλα πράγματα. Εδώ μιλάμε για την συγκεκριμένη συντροφικότητα που μπορεί να απορρέει από μια ερωτική σχέση. Ε λοιπόνγια να απορέει από αυτήν, θα πρέπει αυτή η ερωτική σχέση ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ και για να υπάρχει θα πρέπει να κατ'αρχήν να υπάρχει η ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗΣ ΕΠΑΦΗ. Πιστεύω λοιπόν ότι, λογω των δύο παραπάνω παρατηρήσεων, θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να μην απαξιώνουμε την ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΕΠΑΦΗ (την "παροδική απόλαυση", το "σεξ"), ως κάτι που έχει αποκλειστικά σχέση με την "αντικειμενοποίηση" ή ως κάτι που "απορρέει από την πατριαρχία".  
 
1204367
επίκαιρο
από . 12:49, Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010
.
 
Κορυφή της σελίδας