Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (1953-1990) μέρος β'.

Θέσεις της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 για το ζήτημα της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού και αντίκρουση άλλων θεωριών-ρευμάτων. Τα 2 πρώτα μέρη βρίσκονται εδώ: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=828848 Το τρίτο μέρος εδώ: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=842861 Το τέταρτο μέρος εδώ: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=855111 Το πέμπτο μέρος εδώ: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=915585 Το έκτο μέρος εδώ: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=979556

Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (1953-1990)

συνέχεια από το προηγούμενο

 

4. Ο νόμος της Αξίας – βάση του σχηματισμού των τιμών των εμπορευμάτων των τμημάτων I και II αλλά και ρυθμιστής της παραγωγής στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης

Το ζήτημα της εμπορευματικής παραγωγής και εκείνο της σφαίρας δράσης του νόμου της Αξίας στη σοσιαλιστική-κομμουνιστική οικονομία αποτελούν δυο απ’ τα πιο βασικά και θεμελιώδη – μα και απ’ τα πιο σύνθετα και περίπλοκα – προβλήματα της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας του κομμουνισμού, πάνω στα οποία διαχωρίζονται οι μαρξιστικές απ’ τις διάφορες αστικo-ρεβιζιονιστικές απόψεις τόσο σε θεωρητικό μα προπαντός σε πρακτικό-πολιτικό επίπεδο, επειδή απ’ αυτά εξαρτάται η κίνηση μιας σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής οικονομίας προς την κατεύθυνση της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας δηλ. την πλήρη εξάλειψη των εμπορευματο-χρηματικών σχέσεων και της δράσης του νόμου της Αξίας ή αντίθετα προς την κατεύθυνση του καπιταλισμού δηλ. τη διακοπή της παραπέρα οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, την εξάλειψη των σοσιαλιστικών-κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής και τη σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού όπως συνέβηκε στη Σοβιετική Ένωση – παλινόρθωση που ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του΄60.

Για τη μαρξιστική οικονομική θεωρία η εμπορευματική παραγωγή και η δράση του νόμου της Αξίας είναι μεν αντικειμενικά υπαρκτά μετά την κατάληψη της εξουσίας απ’ το προλεταριάτο, για ορισμένο χρονικό διάστημα, όμως θεωρούνται «υπολείμματα» κληρονομημένα απ’ τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής – που αποτελεί την τελευταία και ανώτατη μορφή εμπορευματικής παραγωγής: «ο καπιταλισμός είναι η εμπορευματική παραγωγή σε ανώτατο στάδιο εξέλιξης, όπου η ίδια η εργατική δύναμη γίνεται εμπόρευμα» (ΛΕΝΙΝ) – και τα οποία περιορίζονται συνεχώς στο βαθμό που προχωρεί η οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, γεγονός που ομολογούν-επιβεβαιώνουν και οι ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι:. «το βασικό περιεχόμενο των σταλινικών ιδεών για τα ζητήματα των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων στο σοσιαλισμό συνίσταται στα παρακάτω: η σοσιαλιστική παραγωγή ως προς το χαρακτήρα της δεν είναι εμπορευματική παραγωγή, και οι εμπορευματο-χρηματικές-σχέσεις είναι κληρονομιά του καπιταλισμού… η σφαίρα της εμπορευματικής παραγωγής περιορίζεται στα αντικείμενα προσωπικής κατανάλωσης, ενώ τα μέσα παραγωγής δεν είναι εμπορεύματα, αλλά έχουν μόνο περίβλημα εμπορεύματος» (P.G.Saostrowzew /G.G.Bogomasow/ A.N.Malafejew, 1972). Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθεί πως τόσο η εμπορευματική παραγωγή όσο και ο νόμος της Αξίας έχουν ιστορικά παροδικό χαρακτήρα και πρέπει ως «υπολείμματα» του καπιταλισμού να εξαλειφθούν πλήρως στην οικονομία της ολοκληρωμένης αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας (σύμφωνα με τους κλασικούς Μαρξ-Ενγκελς-Λένιν-Στάλιν, η αταξική κομμουνιστική κοινωνία είναι, όπως προαναφέρθηκε, ασυμβίβαστη με την ύπαρξη εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων αλλά και την εμπορευματική παραγωγή γενικότερα και τη δράση του νόμου της Αξίας). Και η αντίπαλη ρεβιζιονιστική πλευρά το επιβεβαιώνει, στην περίπτωση του Στάλιν, σημειώνοντας πως το συμπέρασμα του ήταν: «ότι η εμπορευματική κυκλοφορία είναι ασυμβίβαστη με το σκοπό του περάσματος απ’ το σοσιαλισμό στον κομμουνισμό» (P.G.Saostrowzew/G.G.Bogomasow/A.N.Malafejew, 1972).

Η ιστορική πείρα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση της περιόδου των Λένιν-Στάλιν επιβεβαίωσε πλέρια την ορθότητα της μαρξιστικής άποψης σύμφωνα με την οποία στο βαθμό που προχωρά η οικοδόμηση δηλ. επεκτείνεται ο σοσιαλιστικός τομέας της οικονομίας, η εμπορευματική παραγωγή και η σφαίρα δράσης του νόμου της Αξίας περιορίζονταν συνεχώς με στόχο την πλήρη εξάλειψη, όταν θα δημιουργούνταν οι απαραίτητοι αντικειμενικοί όροι στην αταξική κομμουνιστική κοινωνία με τη δημιουργία της παλλαϊκής κομμουνιστικής ιδιοκτησίας των ολοκληρωμένων κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής.

Έτσι στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης, μετά την οικοδόμηση της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού με τη δημιουργία των δυο μορφών σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής ιδιοκτησίας (κρατική-συνεταιριστική) και ως το 1953 η εμπορευματική παραγωγή είχε σημαντικά περιοριστεί στο βαθμό που όχι μόνο η εργατική δύναμη αλλά ούτε και τα μέσα παραγωγής ήταν πλέον εμπορεύματα, ενώ ο νόμος της Αξίας προσδιόριζε μόνο (αφού το τμήμα Ι = μέσα παραγωγής δεν ήταν εμπορεύματα και επομένως δεν είχαν τιμές) το σχηματισμό των τιμών των προϊόντων-εμπορευμάτων του τμήματος ΙΙ (καταναλωτικά μέσα = είδη κατανάλωσης), επιπλέον, και το σημαντικότερο,ο νόμος της Αξίας δεν ήταν ρυθμιστής της παραγωγής, όπως στην καπιταλιστική οικονομία.

Μετά το 1953 αλλάζει ριζικά η κατεύθυνση ανάπτυξης της οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης: διακόπτεται η παραπέρα οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και η οικονομία της κινείται πλέον προς τον καπιταλισμό.

Όπως έχει αναφερθεί οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές απέρριψαν-εγκατέλειψαν, αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄50, πρώτα-πρώτα, μεταξύ άλλων, δυο απ’ τις βασικότερες θέσεις της μαρξιστικής οικονομικής θεωρίας που αφορούν τη θέση και το ρόλο: α) της εμπορευματικής παραγωγής και β) του νόμου της Αξίας, δηλ. την παροδική τους ύπαρξη-διατήρησηστο σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

 

Η σύντομη αυτή αναφορά στο ζήτημα της εμπορευματικής παραγωγής, από πρώτη ματιά «άσχετη» με το θέμα, είναι όμως αναγκαία και εντελώς απαραίτητη για την κατανόηση των παρακάτω, επειδή η εμπορευματική παραγωγή συνδέεται άμεσα και στενά με την ύπαρξη και τη δράση του νόμου της Αξίας: ο νόμος της Αξίας είναι νόμος της εμπορευματικής παραγωγής.

Ας δοθεί τώρα ο λόγος σ’ έναν απ’ τους πρωτοστατήσαντες στις καπιταλιστικού χαρακτήρα αποφάσεις-μέτρα-μεταρρυθμίσεις, το ρεβιζιονιστή οικονομολόγο A. Paschkow, ο οποίος δίνει εν συντομία την κατεύθυνση των προς εφαρμογή, εκείνη την περίοδο, μέτρων αφού πρώτα δεν αμφισβητεί αλλά αντίθετα ομολογεί ότι αυτές οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις ήταν αντίθετες με τις μαρξιστικές απόψεις των Μαρξ- Ένγκελς αλλά και του Λένιν, που όλοι τους υποστήριζαν «ότι με την εξάλειψη της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής εξαφανίζονται και ο εμπορευματικός χαρακτήρας της παραγωγής, η αξία, το χρήμα και όλες οι άλλες οι συνδεόμενες με αυτές κατηγορίες», ενώ αυτός σε πλήρη αντίθεση με τις απόψεις τους σημείωνε «ότι ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να αντεπεξέλθει χωρίς εμπορευματική παραγωγή και χωρίς την Αγορά ιδιαίτερου είδους, χωρίς το νόμο της Αξίας και χωρίς μια σειρά άλλες οικονομικές κατηγορίες που απορρέουν από αυτά» για να συνεχίσει: «στις μακρόχρονες και οξείες συζητήσεις των δεκαετιών ΄50-΄60 για την εμπορευματική παραγωγή και το νόμο της Αξίας στο σοσιαλισμό καταδείχθηκε, ότι η σοσιαλιστική παραγωγή και η οικοδόμηση του κομμουνισμού δεν μπορούν να προχωρήσουν χωρίς Αγορά, χωρίς εμπορευματική παραγωγή, χωρίς το νόμο της Αξίας. Ταυτόχρονα καταδείχθηκε, ότι οι εμπορευματο-χρηματικές-σχέσεις, η Αγορά, Αξία, Χρήμα, Τιμή, Κέρδος και οι άλλες οι συνδεόμενες με το νόμο της Αξίας οικονομικές κατηγορίες στο σοσιαλισμό έχουν ένα άλλο κοινωνικό περιεχόμενο απ’ ότι στον καπιταλισμό. Αυτές δεν είναι τα επιζήμια υπολείμματα μιας παλιάς κοινωνίας, αλλά είναι σύμφυτες στο σοσιαλιστικό οικονομικό σύστημα, παίζουν ένα σπουδαίο ρόλο, τον οποίο διατηρούν καθόλη τη διάρκεια ολόκληρης της πρώτης φάσης της οικοδόμησης της κομμουνιστικής κοινωνίας» (Α. Paschkow, 1966).

 

Οι συζητήσεις των δεκαετιών ΄50-΄60 κάθε άλλο παρά «κατέδειξαν» πως «η σοσιαλιστική παραγωγή και η οικοδόμηση του κομμουνισμού δεν μπορούν να προχωρήσουν χωρίς Αγορά, χωρίς εμπορευματική παραγωγή χωρίς το νόμο της Αξίας». Εντελώς αντίθετα: κατέδειξαν την πλήρη εγκατάλειψη, σε θεωρητικό επίπεδο της μαρξιστικής θεωρίας στα ζητήματα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού εκ μέρους των προδοτών ηγετών του ΚΚΣΕ αλλά και συνάμα σε πρακτικό επίπεδο τη διακοπή της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση και την έναρξη του πισωδρομικού προτσές – με την επέκταση της Αγοράς, της εμπορευματικής παραγωγής και της σφαίρας δράσης του νόμου της Αξίας – στον καπιταλισμό.

 

Επίσης, ήταν και είναι γνωστό – αποδείχθηκε και από την καταστροφική πορεία στα επόμενα χρόνια της οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης προς τον καπιταλισμό – ότι οι εμπορευματο-χρηματικές-σχέσεις, η Αγορά κλπ. δεν «είναι σύμφυτες στο σοσιαλιστικό οικονομικό σύστημα», αλλά αντίθετα είναι σύμφυτες στην καπιταλιστική οικονομία και αποτελούν υπολείμματά της στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό των πρώτων δεκαετιών που στην πορεία της οικοδόμησης πρέπει να εξαλειφθούν.

 

Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του ΚΚΣΕ, πέραν της ολόπλευρης επέκτασης των εμπορευματικών σχέσεων γενικά και της αγορα-πωλησίας των μέσων Παραγωγής δηλ. τη μετατροπή τους σε εμπορεύματα, επέκτειναν και τη σφαίρα δράσης του νόμου της Αξίας. Αυτά τα καπιταλιστικού χαρακτήρα μέτρα δικαιολογημένα αξιολογήθηκαν απ’ τους αντικομμουνιστές ιδεολόγους ως «επαναστατικού χαρακτήρα οικονομικοπολιτικά μέτρα» (W.Eggers, «OsteuropaWirtschaft», 1/1960) δηλ. ως αντεπαναστατικά καπιταλιστικά μέτρα στην υπηρεσία εφαρμογής της αντιδραστικής πολιτικής της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση εκ μέρους του αστικο-ρεβιζιονιστικού ΚΚΣΕ.

 

Η επέκταση της σφαίρας δράσης του νόμου της Αξίας στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης αφορά δυο πολύ σημαντικά ζητήματα: 1) νόμος της Αξίας ως βάση για το σχηματισμό των τιμών, και 2) νόμος της Αξίας ως ρυθμιστής της παραγωγής.

 

α. Ο νόμος της Αξίας βάση σχηματισμού των Τιμών. Ο G.Koslow παραδέχεται-ομολογεί ότι στη μετά το 1953 περίοδο στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης «ο νόμος της Αξίας δεν δρα μόνο στο προτσές της παραγωγής, αλλά και στο προτσές της κυκλοφορίας, ιδιαίτερα στον τομέα του σχηματισμού των τιμών» (G.Koslow, 1961). Κι’ αυτό δεν αφορά μόνο τις τιμές των ειδών κατανάλωσης, αλλά και τα μέσα Παραγωγής, αφού αυτά πλέον, μετά το 1953, πωλούνται-αγοράζονται στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσηςή αλλιώς: ο νόμος της Αξίας έχει ρυθμιστικό πλέον ρόλο στην διαμόρφωση των τιμών και των δυο τμημάτων Ι (=μέσα Παραγωγής), ΙΙ (=μέσα-είδη κατανάλωσης) και επιπλέον όλοι οι ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι διαπίστωναν νωρίς-νωρίς την «αναγκαιότητα οι τιμές να πλησιάσουν στην αξία της παραγωγής τόσο του τμήματος Ι όσο και του τμήματος ΙΙ» (W.Manewitsch, 1957), και πως «στο σοσιαλισμό ο σχεδιασμός των τιμών βασίζεται στην αναγνώριση του νόμου της Αξίας» (A.I.Paschkow), ενώ ο Α.Batschurin σημείωνε το 1958: «ως γνωστόν οι οικονομολόγοι μας για πολύν καιρό απέκλειαν γενικά την παραγωγή μέσων παραγωγής απ’ τις εμπορευματικές σχέσεις και απ’ τη σφαίρα δράσης του νόμου της Αξίας» (Α.Βatschurin 1958). Ο J.Kronrod που και αυτός παραδέχονταν τη «δράση του νόμου της Αξίας στον τομέα του σχηματισμού των τιμών για τα μέσα παραγωγής», γράφει πως η ρύθμιση των τιμών μέσω του νόμου της Αξίας δεν αποκλείει οι τιμές τους να «αποκλίνουν από την Αξία» (J.Kronrod 1957).

 

Όλοι οι ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι παραδέχονταν από τότε τη δράση του νόμου της Αξίας στον τομέα σχηματισμού των τιμών – πλην των ειδών κατανάλωσης – και στα μέσα Παραγωγής.

 

Πριν τη διακοπή της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού με την επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης δηλ. ως το 1953, η σφαίρα δράσης του νόμου της Αξίας, όσον αφορά στο σχηματισμό των τιμών, περιορίζονταν μόνο στα είδη-εμπορεύματα κατανάλωσης και δεν περιλάμβανε-επεκτείνονταν στα μέσα Παραγωγής, αφού αυτά σ’ εκείνη την περίοδο δεν ήταν εμπορεύματα και επομένως δεν είχαν τιμή. Όμως και στην περίπτωση των ειδών κατανάλωσης ο νόμος της Αξίας δεν ήταν ρυθμιστής των κρατικών τιμών αλλά μόνο ένας απ’ τους παράγοντες που επιδρούσαν σ΄ αυτές. Κι αυτό το επιβεβαίωναν-ομολογούσαν και οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές. Αναφερόμενοι στις απόψεις του Στάλιν, ορθά σημειώνουν: «ο Ι.Β.Στάλιν αρνούνταν το ρυθμιστικό ρόλο του νόμου της Αξίας στο σχηματισμό των τιμών για τα μέσα παραγωγής» (P.G.Saostrowzew/G.G.Bogomasow/A.N.Malafejew, 1972).

 

Το καπιταλιστικό μέτρο καθορισμού τιμών, ανεξάρτητα απ’ τον τύπο σχηματισμού τους, και για τα μέσα Παραγωγής αποτελεί ένα απ’ τα σπουδαιότερα μέτρα στην κατεύθυνση της γενίκευσης της εμπορευματικής παραγωγής στην οικονομία της Σπβιετικής Ένωσης, αλλά και επιπλέον μέτρο ολοκλήρωσης της καπιταλιστικής λειτουργίας αυτής της εμπορευματικής οικονομίας.

 

β. Ο νόμος της Αξίας ρυθμιστής της Παραγωγής στην εμπορευματική οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης. Η λεγόμενη «πλήρης και καλύτερη εκμετάλλευση του νόμου της Αξίας» (A.I.Paschkow, 1974) στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης σήμαινε επέκταση της σφαίρας δράσης του νόμου της Αξίας ως το σημείο που έγινε ρυθμιστής της παραγωγής δηλ. καθόριζε πλέον την κατανομή των μέσων Παραγωγής και της Εργασίας στους διάφορους κλάδους της οικονομίας, όπως συμβαίνει στον καπιταλισμό.

 

Διάφοροι ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι, όπως έχει παραδεχθεί-αναφέρει ο A.IPaschkow, διαπίστωναν ότι στη λεγόμενη «σοσιαλιστική» εμπορευματική οικονομία – ήδη απ’ το Δεκέμβρη του ΄56 οι ρεβιζιονιστές διατύπωσαν την αντιμαρξιστική θέση ότι «η σοσιαλιστική παραγωγή είναι εμπορευματική παραγωγή» που βέβαια σ’ εκείνη την περίοδο αποτελούσε αντικειμενική πραγματικότητα, μόνο που δεν ήταν πλέον «σοσιαλιστική» – της τότε Σοβιετικής Ένωσης ο νόμος της Αξίας είναι «βασικός ρυθμιστής της ανάπτυξης ολόκληρης της οικονομίας και καθορίζει την κατανομή των μέσων παραγωγής και της εργασίας στους κλάδους της κοινωνικής παραγωγής» ( A.I.Paschkow, 1968), αλλά και άλλος αναφέρει ότι οι W.A.Bader, W.B.Rakitski, Ι.Ν. Busdalow, κλπ. διαπίστωναν ότι «ρυθμιστής της σοσιαλιστικής οικονομίας είναι ο νόμος της Αξίας»( Ι.Ι.Kusminow 1971), Ο οικονομολόγος G.S.Lisitschki που κι αυτόςδιαπίστωνε ότι ρυθμιστής της παραγωγής στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ο νόμος της Αξίας με τη μορφή της καπιταλιστικής «τιμής Παραγωγής» γράφει σχετικά: «η τιμή Παραγωγής καθιστά δυνατή μια μεγαλύτερη κινητικότητα στην κίνηση των μέσων παραγωγής. Στην πραγματικότητα, όταν οι τιμές αγοράς αποκλίνουν από την τιμή παραγωγής τότε τα κοινωνικά μέσα πρέπει να οδηγηθούν στην κατεύθυνση που επιθυμεί ο καταναλωτής, δηλ. η γενική, μυστική και η ίδια επιλογή στην αγορά επιτυγχάνεται με τη βοήθεια του ρουβλίου» (G.S.Lisitschki, 1966), εννοώντας την επιδίωξη ενός όσο το δυνατό μεγαλύτερου ποσοστού Κέρδους.

 

Ο G.S.Lisitschki, πέραν του βιβλίου «Πλάνο και Αγορά» (Μόσχα 1966), σε διάφορα άρθρα του στην «Iswestija» (26/2/1966, 27/2/1966), κλπ. διαπίστωνε-ομολογούσε ότι ο νόμος της Αξίας ήταν ο ρυθμιστής της παραγωγής στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ.

 

Επίσης, εκτός των παραπάνω, και ένας άλλος οικονομολόγος διαπίστωνε ότι ο νόμος της Αξίας ήταν ρυθμιστής της παραγωγής στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης όταν γράφει: «ως ρυθμιστής για την κατανομή της Εργασίας και των μέσων Παραγωγής σε καθορισμένες αναλογίες γίνεται εκμετάλλευση του νόμου της Αξίας μέσω ενός συστήματος σχεδιασμένων τιμών» (J.W.Kotow 1979) αλλά και την ύπαρξη σε αυτή της «τιμής Παραγωγής»: «η τιμή Παραγωγής που παίρνει υπόψη της την εντατικότητα Εργασίας είναι η νομοτελειακή μορφή έκφρασης του νόμου της Αξίας στο σοσιαλισμό» (J.W.Kotow 1979), που επιπλέον δε δίστασε να ισχυριστεί: «ότι θα ήταν ένα μεγάλο λάθος να απορριφθεί η ανάλυση της κατηγορίας Χρησιμότητα και οριακή Χρησιμότητα μόνο επειδή αυτές αποτελούν τη βάση της αντιμαρξιστικής θεωρίας της Οριακής Χρησιμότητας» (J.W.Kotow 1979)

 

Την παραπάνω σωστή διαπίστωση-ομολογία του G.S.Lisitschki αμφισβήτησαν, προφανώς για δημαγωγικούς λόγους και συγκάλυψης του προτσές της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στη Σοβιετική Ένωσης, οι M. Atlas/I.Zlobin/R.Winokur/L.Kadyschew / I.Lewitanus που με άρθρο τους στην «Iswestija» (18/3/1966) με τίτλο «Τι ρυθμίζει την παραγωγή;» ισχυρίζονται ότι την παραγωγή στην εμπορευματική οικονομία της τότε Σοβιετικής Ένωσης δεν τη ρύθμιζε τάχα ο νόμος της Αξίας άλλα το κεντρικό Πλάνο, ισχυρισμός που δεν είχε καμία σχέση με την οικονομική πραγματικότητα της Σοβιετικής Ένωσης εκείνης της περιόδου, αφού όπως θα καταδειχθεί παρακάτω το κεντρικό Πλάνο είχε ουσιαστικά καταργηθεί με την οικονομική αυτοτέλεια των επιχειρήσεων, τον μεταξύ τους ανταγωνισμό, τη δραστική μείωση των υποχρεωτικών δεικτών και το λεγόμενο «σοσιαλιστικό μηχανισμό της Αγοράς» (A.I.Paschkow, 1967).

 

Τη σωστή διαπίστωση-ομολογία του G.S.Lisitschki υπεράσπισαν οι L.Leontjew («Iswestija» 22/3/1966) και ο Kronrod («Iswestija» 25/3/1966).

 

Όσον αφορά τον εντελώς αβάσιμο, ψευδή και εξόφθαλμα δημαγωγικό ισχυρισμό των παραπάνω ρεβιζιονιστών οικονομολόγων (M. Atlas /I.Zlobin /R.Winokur/ L.Kadyschew/ I.Lewitanus),απολογητών της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση (επεδίωκαν τη συγκάλυψη του πισωδρομικού προτσές), ότι τάχα ο νόμος της Αξίας δεν ήταν ρυθμιστής της παραγωγής στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ, πρέπει να παρατηρηθεί:

 

Πρώτο, πως αν είχε έστω και κάποια βάση ο ισχυρισμός τους αυτός, τότε σε τι συνίστατο όχι απλά και μόνο η ολόπλευρη επέκταση και πλήρης εκμετάλλευση του νόμου της Αξίας μα ακόμα χειρότερα, η «πληρέστατη εκμετάλλευση του νόμου της Αξίας στη σοσιαλιστική οικονομική πρακτική» (B. Sucharewski, 1963), όπως διατυπώνεται απ’ τους ίδιους, αν όχι στο να καταστεί ρυθμιστής της παραγωγής στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης; – ένα ερώτημα που δεν μπόρεσαν ποτέ να απαντήσουν οι παραπάνω και όποιοι άλλοι ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι, μα ούτε και σήμερα μπορεί να απαντηθεί διαφορετικά.

 

Δεύτερο, η καθιέρωση στην τελευταία σημαντική και πιο ολοκληρωμένη καπιταλιστική μεταρρύθμιση στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης, εκείνη των Σεπτέμβρη-Οκτώβρη 1965, του όγκου των πωλήσεων (=«Absatzvolumen» =«abgesetzteProduktion»), όπως προαναφέρθηκε, ως βασικού δείκτη για την αξιολόγηση της αποδοτικότητας των επιχειρήσεων – αντί του συνολικού όγκου της παραγωγής (=«Bruttoproduktion» = «walowajaprodukzija») – δείχνει ότι ο νόμος της Αξίας και η Αγορά ήταν εκείνα που ρύθμιζαν την παραγωγή στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης, αφού ο όγκος των πωλήσεων εξαρτάται, ως γνωστόν, απ’ τις διακυμάνσεις της Αγοράς, πράγμα που παραδέχεται και ο σοβιετικός ρεβιζιονιστής Βιτάλι Ελιστράτωφ όταν γράφει: «τώρα η επιχείρηση καθορίζει μόνη της, πόσα και τι προϊόντα θα παράγει, και για το σκοπό αυτό είναι αναγκασμένη να παίρνει με προσοχή υπόψη της τη ζήτηση και τις απαιτήσεις της Αγοράς» και ακόμα πως «θα σταματήσει την παραγωγή της αν πάψει να τα πληρώνει ο πελάτης» («Αυγή» 7/3/1967, σελ.4). Με την ευκαιρία ας σημειωθεί ότι ο παλιός σπουδαίος βασικός δείκτης «walowajaprodukzija», που εγκαταλείφθηκε, είχε συγκεντρώσει το πρωτοφανές μένος των ρεβιζιονιστών οικονομολόγων – μένος που πήρε γελοίες και κωμικές διαστάσεις – με πιο «εξέχουσα» περίπτωση εκείνη του O.K.Antonow που σχεδόν όλα τα κεφάλαια του βιβλίου του «DljawsjechIdljasibja» (Μόσχα 1965) επιγράφονται: «ο συνολικός όγκος της παραγωγής ενάντια στη νέα τεχνική», «ο συνολικός όγκος της παραγωγής ενάντια στη νέα ποιότητα της παραγωγής», «ο συνολικός όγκος της παραγωγής ως καταστροφέας του πλούτου του λαού», «ο συνολικός όγκος της παραγωγής ως κυνήγι αριθμών», «ο συνολικός όγκος της παραγωγής ενάντια στην οικονομική Ιδιοσυντήρηση», «ο συνολικός όγκος της παραγωγής ενάντια στα συμφέροντα των σοβιετικών καταναλωτών», κλπ.

 

Τρίτο, η κατανομή των επενδύσεων στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης αυτής της περιόδου γινόταν στη βάση του λεγόμενου «ποσοτικού συντελεστή των επενδύσεων κεφαλαίων» δηλ. του μέσου ποσοστού Κέρδους,

 

Τέταρτο, η επιλογή-υιοθέτηση και μεταφορά-εισαγωγή στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης μιας τόσο σπουδαίας καπιταλιστικής οικονομικής κατηγορίας, όπως η «τιμή Παραγωγής»(=έξοδα παραγωγής+μέσο ποσοστό Κέρδους), που αποτελεί «παραλλαγμένη μορφή της Αξίας» (Μαρξ), επιβεβαιώνει ότι ο νόμος της Αξίας ήταν ο βασικός ρυθμιστής της παραγωγής στη βάση του οποίου πραγματοποιούνταν η κατανομή της Εργασίας και των μέσων Παραγωγής μεταξύ των διαφόρων κλάδων στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης δηλ. μέσω της «τιμής παραγωγής» στη βάση του νόμου του μέσου ποσοστού Κέρδους, που είχε εμφανιστεί και δρούσε σ’ αυτή.

 

Την περίοδο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού ως το 1953 ο νόμος της Αξίας δεν ήταν ρυθμιστής της παραγωγής. Η κατανομή της Εργασίας και των μέσων Παραγωγής στους διάφορους κλάδους της λαϊκής οικονομίας δεν γίνονταν όπως στην καπιταλιστική οικονομία στη βάση του νόμου της καπιταλιστικής «τιμής Παραγωγής» και του μέσου ποσοστού Κέρδους (νόμοι που είχαν εξαλειφθεί στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό), αλλά στη βάση του νόμου της σχεδιομετρικής αναλογικής ανάπτυξης της οικονομίας ή όπως έγραφε ο Μαρξ για τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική οικονομία: «στη βάση της κοινωνικοποιημένης παραγωγής… η κοινωνία κατανέμει την εργατική Δύναμη και τα μέσα Παραγωγής στους διάφορους κλάδους της Παραγωγής (Μαρξ). Ας σημειωθεί, ακόμα μια φορά, πωςη εμπορευματική παραγωγή στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης δεν είχε καθολική εξάπλωση (όπως στην καπιταλιστική οικονομία των δυτικών χωρών αλλά και σ’ εκείνη της Σοβιετικής Ένωσης μετά το 1953, στην οποία είχε γενικευθεί η εμπορευματική παραγωγή), ήταν πολύ περιορισμένη (μέσα παραγωγής και εργατική δύναμη δεν ήταν εμπορεύματα, αλλά και η γη, εργοστάσια, κλπ. δεν ήταν αντικείμενα αγορα-πωλησίας) και αφορούσε μόνο τα είδη-εμπορεύματα κατανάλωσης, ενώ και ησφαίρα δράσης του Νόμου της Αξίας ήταν περιορισμένη, περιορίζονταν ουσιαστικά στη σφαίρα της εμπορευματικής κυκλοφορίας (κυρίως εμπορεύματα-είδη κατανάλωσης).

 

5. Μεταφορά και εισαγωγή της καπιταλιστικής «τιμής Παραγωγής» στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης.

 

Το πρόβλημα της διαμόρφωσης-σχηματισμού των Τιμών που συνδέεται με τον οικονομικό υπολογισμό, τον υπολογισμό του εισοδήματος, την παραγωγή και κατανάλωση, με τη διανομή και αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων, κλπ. αλλά και με το μεγάλης σημασίας ζήτημα της ανάπτυξης της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής οικονομίας προς την κατεύθυνση της ολοκληρωμένης αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας ή την πισωδρόμηση προς τον καπιταλισμό είναι ένα απ΄ τα πλέον σημαντικά, δύσκολα και εξαιρετικά σύνθετα προβλήματα. Βρίσκονταν πάντα από παλιά στο κέντρο της προσοχής του επαναστατικού κόμματος των Μπολσεβίκων μ’ επικεφαλής το Στάλιν, επειδή: «στο πρόβλημα των τιμών διασταυρώνονται όλα τα βασικά, συνεπώς και πολιτικά προβλήματα του Σοβιετικού κράτους. Τα ζητήματα του καθορισμού των σωστών αμοιβαίων σχέσεων της αγροτιάς και της εργατικής τάξης, τα ζητήματα της εξασφάλισης της αλληλοσυνδεόμενης και αλληλοκαθοριζόμενης ανάπτυξης της αγροτικής οικονομίας και της βιομηχανίας, … τα ζητήματα της εξασφάλισης του πραγματικού μισθού εργασίας, … όλα αυτά στηρίζονται στο πρόβλημα των τιμών» («Αποφάσεις της Ολομέλειας του Φλεβάρη 1927, της ΚΕ του ΚΚ (Μπ.) της ΕΣΣΔ»).

 

Εξαιτίας, λοιπόν, αυτής της σπουδαιότητας για τους παραπάνω λόγους είναι φανερό και εντελώς αυτονόητο ότι απ’ τα πρώτα καπιταλιστικού χαρακτήρα μέτρα που πήραν οι ρεβιζιονιστές ηγέτες Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ, του αστικού πλέον ΚΚΣΕ, ήταν οι απανωτές μεταρρυθμίσεις Τιμών, εντελώς απαραίτητες, πέραν των άλλων, προπαντός από τότε που εφάρμοσαν στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης το καπιταλιστικό μέτρο της αγορα-πωλησίας των μέσων Παραγωγής δηλ. τη μετατροπή τους σε εμπορεύματα – μέτρο που σηματοδότησε άμεσα και ευθύς εξαρχής την αλλαγή κατεύθυνσης της ανάπτυξης της οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης προς τον καπιταλισμό και την έναρξη της σταδιακής καπιταλιστικής παλινόρθωσης που ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ΄60.

 

Αφού, λοιπόν, τα μέσα Παραγωγής είχαν ήδη μετατραπεί σε εμπορεύματα και η ισχύς-δράση του νόμου της Αξίας είχε επεκταθεί σ’ όλους τους τομείς της οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης –σημειώθηκε έτσι πλήρης ρήξη στη θεωρία και την πράξη, απομάκρυνση απ’ τη μαρξιστική θεωρία και την πρακτική οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού της εποχής του Στάλιν – οι ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι συζητούσαν πλέον απ’ τα πρώτα κιόλας χρόνια, όπως έχει ήδη προαναφερθεί, για το νέο μηχανισμό διαμόρφωσης των τιμών των μέσων Παραγωγής: «η υπάρχουσα διαμόρφωση τιμών για τα μέσα παραγωγής χρειάζεται ουσιαστικά ν’ αλλάξει, ώστε το επίπεδο τιμών γι’ αυτά να πλησιάσει την αξία τους» και «για την πράξη πολύ σπουδαίο είναι το ζήτημα αν οι τιμές για τα μέσα παραγωγής θα πλησιάσουν την αξία τους» (M. Bor, 1957), ενώ άλλος ισχυρίζεται ότι «η διαμόρφωση τιμών για τα μέσα παραγωγής πρέπει οπωσδήποτε ν’ αλλάξει» (S.G. Strumilin, 1957).

 

Οι κατά καιρούς μεταρρυθμίσεις τιμών στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης στο χρονικό διάστημα 1953-1965 συνοδεύτηκαν και από συχνές συζητήσεις μεταξύ των ρεβιζιονιστών οικονομολόγων για τον τρόπο σχηματισμού των Τιμών, αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση είχε προηγηθεί των συζητήσεων η υιοθέτηση και εφαρμογή στην οικονομία της του νέου τρόπου σχηματισμού των τιμών: ακριβέστερα είχε μεταφερθεί και εφαρμόζονταν ήδη στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης η καπιταλιστική «τιμή Παραγωγής», όπως πληροφορούν-ομολογούν οι διάφοροι σοβιετικοί οικονομολόγοι. Οι L.A.Waag-S.W.Atlas (1958) διαπιστώνουν-ομολογούν ότι στα μετά το 1953 χρόνια στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης υπήρχε τόσο η καπιταλιστική κατηγορία της «τιμής Παραγωγής»: «στην πρακτική μας υπάρχει η σοσιαλιστική τιμή Παραγωγής» (S.W. Atlas, 1958), μα ακόμα και το μέσο ποσοστό Κέρδους: «πράγματι υπάρχει στην πράξη ήδη από καιρό ένα τέτοιο σχεδιασμένο μέσο ποσοστό Κέρδους» (S.W.Atlas, 1958). «Οι αρχές της τιμής Παραγωγής και του μέσου ποσοστού Κέρδους, οι οποίες στην πραγματικότητα δρουν στην πράξη, πρέπει να χρησιμοποιηθούν ώστε να αποκαλύψουν όλες τις δυνατότητες της ενδοεπιχειρησιακής σοσιαλιστικής συσσώρευσης» (S.W.Atlas 1958). Επιπλέον: «οι ασχολούμενοι πρακτικά με το πλάνο ενεργούν ήδη με την κατηγορία της τιμής Παραγωγής» (L.A.Waag, 1958). Συνεχίζοντας λέει ότι «αυτή η μέθοδος με συγκαλυμμένη μορφή εφαρμόζεται στην πράξη παντού» στην οικονομία, για να καταλήξει-δηλώσει σχετικά με την «τιμή Παραγωγής»: «δεν επιτρέπεται να σκεφτόμαστε, ότι αυτή είναι μια ειδική κατηγορία του καπιταλισμού» !!!

 

Κατά τις συζητήσεις προτάθηκαν 4 βασικοί, πλην των μικτών τύπων Tιμών, τύποι-τρόποι σχηματισμού των τιμών:

 

α. «τιμή άριστου Πλάνου» (= «PreisdesoptimalenPlanes») με πιο γνωστούς εκπροσώπους τους L.V.Kantorowitsch, N.P.Fedorenko, W.W.Nowoschilow, W.S.Njemtschinow, κλπ.. Ο τρόπος αυτός σχηματισμού των τιμών έχει ως αφετηρία τους στόχους του Optimalplan, ενός Πλάνου στο σημείο Optimum (=άριστο σημείο). Τις τιμές αυτές ονόμασαν «PreisederoptimalenPlanung», τη δε μέθοδο «αντικειμενικό καθορισμένο υπολογισμό» (= «Objektiwnoobuslowlennajaozenka»). Η λεγόμενη «τιμή του άριστου Πλάνου» είναι στην πραγματικότητα μια τιμή χωρίς Αξία, μια τιμή που δεν βασίζεται στη θεωρία της Αξίας-Εργασίας αλλά στην υποκειμενική θεωρία της «Οριακής Χρησιμότητας» της χυδαίας αστικής πολιτικής οικονομίας. Πρόκειται για ανοιχτή εγκατάλειψη της μαρξιστικής θεωρίας της Αξίας-Εργασίας και σαφή διολίσθηση προς τη θεωρία των «συντελεστών παραγωγής» και την υποκειμενική θεωρία της «Οριακής Χρησιμότητας» - γνωστές αντιδραστικές αντεπιστημονικές θεωρίες της χυδαίας αστικής πολιτικής οικονομίας.

 

β. τιμή Αξίας (= «CenanaStoimostumurovne») με κύριους εκπροσώπους τους S.G.Strumilin, J.Α.Kronrod, κλπ.

 

γ. τιμή Κόστους ή τιμή μέσης Αξίας (= «gemittelteWert» = «usrednennjaStoimost») με εκπροσώπους τους D.D.Kontraschew, A.W.Batschurin, κλπ.

 

δ. τιμή Παραγωγής (= «Produktionspreis» = «FondbezogenerPreis» = «Cenaproizvodstva»)με εκπροσώπους τους S.W..Atlas, J.S.Malyschew, L.A.Waag, V.A.Sobol, V.D.Belkin, M.W.Kolganow, κλπ.

 

Απ’ τους παραπάνω τύπους τιμών οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές επέλεξαν-υιοθέτησαν και μετέφεραν-εισήγαγαν στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης την καπιταλιστική «τιμή Παραγωγής» που αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄60 πήρε επίσημο χαρακτήρα, ιδιαίτεραμετά την τελευταία καπιταλιστική μεταρρύθμιση του ΄65, όπως παραδέχονται οι ίδιοι: «στην ΕΣΣΔ έχουν εισαχθεί, με τη βιομηχανική μεταρρύθμιση 1966/67, fondbezogene τιμές» (K.Ambree/H.Man/Fr.Matho, 1977) δηλ. τιμές συνδεδεμένες-σχετιζόμενες με τα συνολικά πάγια και κυκλοφοριακά Φόντα (=κεφάλαια) ή αλλιώς «σοσιαλιστικές» (=καπιταλιστικές) τιμές Παραγωγής». Η «τιμή «τύπου Παραγωγής» και ο «μικτός τύπος τιμών» αρχίζουν να διαδίδονται στη δεκαετία του ΄60» (Στ.Μπαμπανάσης, 1991), αλλά και ο τροτσκίζων ρεβιζιονιστής Ch. Bettelheim σημειώνει ότι «το σύστημα τιμών που εφαρμόστηκε στη Σοβιετική Ένωση είναι εμπνευσμένο από το σύστημα των τιμών παραγωγής» (Ch.Bettelheim 1967).

 

Έτσι και με την επίσημη πλέον ομολογία εισαγωγής της καπιταλιστικής «τιμής Παραγωγής», δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι ο σχηματισμός τιμών στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης γίνονταν από τότε στη βάση της «τιμής Παραγωγής», στην οποία οι ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι έδωσαν, παραπλανητικά, και διάφορα «σοσιαλιστικά» ονόματα, όπως «σοσιαλιστική τιμή Παραγωγής», «FondbezogenePreistyp», κλπ. με σκοπό τη συγκάλυψη του καπιταλιστικού της χαρακτήρα. Ας σημειωθεί επιπλέον πως και η αντίληψη του προγραμματικού άρθρου του Liberman «Plan-Gewinn-Praemie» («Πράβδα», 9 Σεπτέμβρη 1962) κατέληγε-οδηγούσε, σχετικά με το ζήτημα του σχηματισμού των τιμών, στην αποδοχή της καπιταλιστικής «τιμής Παραγωγής» ως μεθοδολογικής βάσης για το σχηματισμό των τιμών στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης. Οι όποιες προς τα πίσω δηλ. προς τον καπιταλισμό ποιοτικές αλλαγές σημειώνονταν πάντα με επιμέλεια απ’ τους αντιδραστικούς αστούς ιδεολόγους: «το σύστημα τιμών έχει υποστεί αξιοσημείωτη ιδεολογική μεταβολή» (K.P.Hensel 1967).

 

Ο Kolganow σημείωνε ήδη από παλιότερα: «η τιμή Παραγωγής προσφέρει ένα σίγουρο κριτήριο για το σχεδιασμό των τιμών, μια σταθερή βάση για την οικονομική Ιδιοσυντήρηση» (M.W.Kolganow 1958).

 

Από νωρίς σειρά οικονομολόγοι είχαν ταχθεί υπέρ του σχηματισμού των τιμών στη βάση της καπιταλιστικής «τιμής Παραγωγής», πρωτοστατούντων των Malischew, L.A.Waag και S.W.Atlas, ο οποίος διαπίστωνε-ομολογούσε ήδη απ’ το 1958 ότι στην τότε οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης υπήρχε στην πράξη η καπιταλιστική «τιμή Παραγωγής» ή αλλιώς: «στην πρακτική μας υπάρχει η σοσιαλιστική τιμή Παραγωγής» (S.W.Atlas, 1958).

 

Ο ισχυρισμός του S.W.Atlas, κλπ. ότι η «τιμή Παραγωγής» στο «σοσιαλισμό είναι νέας ποιότητας και ο μηχανισμός της είναι αρχειακά διαφορετικός από ότι στον καπιταλισμό» και πως τάχα «τέτοιες κατηγορίες όπως Κέδρος και τιμή Παραγωγής» αποκτούν «μια νέα ποιότητα», αλλά και εκείνος του A.J.Paschkow ότι η πρόταση για την εφαρμογή της «τιμής Παραγωγής» στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης του S.W.Atlas δεν έχει τάχα σχέση με την καπιταλιστική «τιμή Παραγωγής» είναι εντελώς αβάσιμοι και ολωσδιόλου αυθαίρετοι, αλλά και επιπλέον παραπλανητικού χαρακτήρα, προορισμένοι για εξαπάτηση των κομμουνιστών και της εργατικής τάξης.

 

Ο χαρακτήρας και το περιεχόμενο της καπιταλιστικής «τιμής Παραγωγής» δεν αλλάζουν με τη μεταφορά της απ’ την καπιταλιστική οικονομία και την επανεισαγωγή της στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης αλλά ούτε και με τη μετονομασία της σε «σοσιαλιστική τιμή Παραγωγής»: η «τιμή Παραγωγής» ήταν και παραμένει για τη μαρξιστική οικονομική θεωρία μια ειδική κατηγορία της καπιταλιστικής εμπορευματικής παραγωγής: για την «ανταλλαγή σε τιμές παραγωγής είναι αναγκαίο ένα καθορισμένο ύψος καπιταλιστικής ανάπτυξης» (Μαρξ). Αντίθετα μάλιστα: εκείνο που άλλαξε με την εφαρμογή της ήταν ο χαρακτήρας και το περιεχόμενο της οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης: από σοσιαλιστική-κομμουνιστική έγινε, όπως έδειξε και η μετέπειτα ιστορική πορεία, πλέρια καπιταλιστική.

 

Ως γνωστόν ο Μαρξ ανέλυσε στο «Κεφάλαιο» τη χαρακτηριστική για την καπιταλιστική οικονομία και σύμφυτη σ’ αυτή κατηγορία της «τιμής Παραγωγής»: «οι τιμές, που προκύπτουν από το γεγονός, ότι παίρνεται ο μέσος όρος των διαφόρων ποσοστών κέρδους των διαφόρων σφαιρών παραγωγής και αυτός ο μέσος όρος προστίθεται στις τιμές των διαφόρων σφαιρών παραγωγής είναι οιτ ι μ έ ςΠ α ρ α γ ω γ ή ς, … η τιμή Παραγωγής του εμπορεύματος είναι ίση με την τιμή κόστους του εμπορεύματος συν το κέρδος, που προστίθεται σ’ αυτήν σε ποσοστά, σε αντιστοιχία με το γενικό ποσοστό κέρδους, ή είναι ίση με την τιμή κόστους του εμπορεύματος συν το μέσο ποσοστό κέρδους» (Μαρξ). «Ητ ι μ ήΠ α ρ α γ ω γ ή ςτου εμπορεύματος» αναπτύχθηκε, σύμφωνα με το Μαρξ, «σαν μια παραλλαγμένη μορφή της Αξίας» (Μαρξ).

 

Επιπλέον ο Μαρξ έχει καταδείξει ότι η μετατροπή της Αξίας των εμπορευμάτων σε «τιμές Παραγωγής» απορρέει από την ουσία και το σκοπό της καπιταλιστικής εμπορευματικής παραγωγής – ουσία και σκοπός που είναι διαμετρικά αντίθετα μ’ εκείνα του σοσιαλισμού-κομμουνισμού: «στην καπιταλιστική παραγωγή πρόκειται … για το αν το κεφαλαίο που προκαταβλήθηκε στην παραγωγή, θα αποδώσει την ίδια Υπεραξία ή το ίδιο Κέρδος, που αποδίδει κάθε άλλο κεφάλαιο του ίδιου μεγέθους ή κάθε άλλο κεφάλαιο prorata (=αντίστοιχα) με το μέγεθός του, αδιάφορο σε ποιόν κλάδο παραγωγής έχει χρησιμοποιηθεί» (Μαρξ)

 

Η υιοθέτηση και μεταφορά της καπιταλιστικής «τιμής Παραγωγής» στην μετά το 1953 περίοδο σήμαινε ότι η οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης εγκατέλειπε οριστικά το σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό δρόμο και έμπαινε στο δρόμο του καπιταλισμού και ταυτόχρονα καταδείκνυε ότι ακριβώς αυτή η επιλογή ήταν η πλέον κατάλληλη για την ολοκλήρωση της καπιταλιστικής λειτουργίας της εμπορευματικής οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης.

 

Εν συντομία για τη μεταφορά της καπιταλιστικής «τιμής Παραγωγής» στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης:

 

Πρώτο, ακριβώς η επιλογή εκ μέρους της ρεβιζιονιστικής ηγεσίας του ΚΚΣΕ της καπιταλιστικής «τιμής Παραγωγής» και η μεταφορά της, μετά το 1953, στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν εκείνη που σηματοδότησε, μεταξύ άλλων, τη διακοπή της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και συνάμα την έναρξη του πισωδρομικού προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού σ’ αυτή τη χώρα.

 

Δεύτερο, η πρακτική της εφαρμογή στην οικονομία οδήγησε αναπόφευχτα στη εμφάνιση του νόμου του μέσου ποσοστού Κέρδους στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης, επειδή η ύπαρξη και δράση της καπιταλιστικής «τιμής Παραγωγής» συνδέεται άμεσα και στενά με την ύπαρξη και δράση του καπιταλιστικού νόμου του μέσου ποσοστού Κέρδους και δεν είναι νοητή χωρίς αυτόν, αφού η ίδια η καπιταλιστική «τιμή Παραγωγής» συγκροτείται, ως γνωστόν, απ’ το κόστος παραγωγής και το μέσο ποσοστό Κέρδους αλλά και γιατί η λειτουργία της έχει ως εντελώς απαραίτητη προϋπόθεση την ύπαρξη και δράση του καπιταλιστικού νόμου του μέσου ποσοστού Κέρδους: «η τιμή Παραγωγής συμπεριλαμβάνει το μέσο Κέρδος» (Μαρξ). Επομένως στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης η κατανομή των μέσων Παραγωγής και της Εργασίας στους διάφορους κλάδους γίνονταν πλέον στη βάση του μέσου ποσοστού Κέρδους και κατά συνέπεια ο νόμος της Αξίας είχε καταστεί ρυθμιστήςτης παραγωγής μέσω της καπιταλιστικής «τιμής Παραγωγής», όπως ακριβώς γίνονταν-γίνεται και στην περίπτωση της οικονομίας του παραδοσιακού καπιταλισμού των δυτικών χωρών. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για επανεμφάνιση στην εμπορευματική οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης τόσο του καπιταλιστικού νόμου της «τιμής Παραγωγής» όσο και του νόμου του μέσου ποσοστού Κέρδους της καπιταλιστικής οικονομίας.

 

Τρίτο, η ύπαρξη της καπιταλιστικής «τιμής Παραγωγής» στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης δείχνει καθαρά ότι ο τρόπος λειτουργίας της εμπορευματικής οικονομίας αυτής της χώρας ταυτίζεται πλήρως, είναι ακριβώς ο ίδιος, με τον τρόπο λειτουργίας της οικονομίας του παραδοσιακού καπιταλισμού, ύπαρξη που σημάδευε καθημερινά στο κέντρο την καρδιά του «σοβιετικού» προλεταριάτου – που δεν ήταν πλέον εργατική τάξη αφού είχε χάσει, μετά το ΄53, την πολιτική της εξουσία και επομένως τον έλεγχο στα μέσα παραγωγής– γιατί συνδέεται και εκφράζει πάντα σχέσεις εκμετάλλευσης που αναπαράγονταν από τότε μόνιμα και συνεχώς στις μετέπειτα δεκαετίες.

Τέταρτο, η ύπαρξη και δράση των νόμων της καπιταλιστικής «τιμής Παραγωγής» και εκείνου του μέσου ποσοστού Κέρδους στην οικονομία της Σοβιετικής ΄Ένωσης: α) συγκάλυπτε το γεγονός ότι η ζωντανή εργασία είναι αποκλειστικά και μόνο η πηγή του Κέρδους, β) δημιουργούσε την απατηλή εντύπωση ότι η πραγματοποίηση αποτελεί τάχα πηγή της Αξίας, κι αυτά επειδή η «τιμή Παραγωγής» συνδέεται-σχετίζεται με ολόκληρο το διαθέσιμο κεφάλαιο. Αναλύοντας στην περίπτωση του καπιταλισμού, το προτσές της σχέσης ποσοστού Κέρδους-Υπεραξίας, αλλά και το προτσές της μετατροπής της Αξίας σε «τιμή Παραγωγής», δηλ. την ανακατανομή της Υπεραξίας μεταξύ τω κλάδων της οικονομίας ο Μαρξ έχει επισημάνει για μεν το πρώτο: «επειδή στο ποσοστό Κέρδους η Υπεραξία υπολογίζεται σε σχέση με όλο το κεφάλαιο και σ’ αυτό αναφέρεται σαν μέτρο της, η ίδια η υπεραξία εμφανίζεται ότι ξεπήδησε από το συνολικό κεφάλαιο, και μάλιστα εξίσου από όλα του τα μέρη, έτσι, που η οργανική διαφορά ανάμεσα στο σταθερό και το μεταβλητό κεφάλαιο σβήνει στην έννοια του Κέρδους» (Μαρξ), για δε το δεύτερό, ότι είναι ακριβώς αυτό το προτσές που «κρύβει τώρα πέρα για πέρα την πραγματική φύση και την προέλευση του Κέρδους, όχι μόνο για τον καπιταλιστή, που έχει ειδικό συμφέρον να αυταπατάται άλλα επίσης και για τον εργάτη. Με τη μετατροπή των Αξιών σε τιμές Παραγωγής κρύβεται από τα μάτια η ίδια η βάση του καθορισμού της Αξίας» (Μαρξ).

συνεχίζεται

από Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 26/03/2009 8:19 μμ.


Διαβάστε επίσης:

Οι συζητήσεις για προώθηση καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων στην οικονομία της ΣΕ (1953-65)

Θέσεις της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 για το ζήτημα της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού και αντίκρουση άλλων θεωριών-ρευμάτων.

Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Σ.Ε. 1953-90 (μ' αφορμή το κείμενο της ΚΕ του «Κ»ΚΕ)

Μ’ αφορμή το αντιμαρξιστικό «Κείμενο της κεντρικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για το Σοσιαλισμό», Απρίλης 2008

Σχετικά με την αυτοδιάλυση της Γ' Κομμουνιστικής Διεθνούς

Σοσιαλισμός-ταξική πάλη στη Σοβιετική Ένωση (1936-1953) (μέρος β')

Σοσιαλισμός-ταξική πάλη στη Σοβιετική Ένωση (1936-1953) (μέρος α')

Θέσεις της Κίνησης για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 για το ζήτημα της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού και αντίκρουση άλλων θεωριών-ρευμάτων.

Η οικοδόμηση του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού και η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σ.Ε.

Ένα αφιέρωμα στα 90χρονα της ΜΟΣΕ - Κριτική στην «Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 90 χρόνια της Μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης στη Ρωσία (1917)» αλλά και σε άλλες απόψεις για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Η νίκη της μεγάλης Οχτωβριανής Επανάστασης και η επιτυχής οικοδόμηση του σοσιαλισμού

η πτώση και η ολοκληρωτική εξάλειψη του καπιταλισμού, μέσω της βίαιης επανάστασης της εργατικής τάξης, είναι αναπόφευκτη. Μετά την Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση, αυτή η αλλαγή δεν είναι πια μόνο ένα «όραμα», ακριβέστερα-ορθότερα μια επαναστατική θεωρία, αλλά μια ιστορικά επιβεβαιωμένη νομοτέλεια.

**Η συνέχεια του παρόντος θα δοθεί λογικά στο μεθεπόμενο φύλλο μετά την ολοκλήρωση του άρθρο του Στάλιν για την κρίση του '30.

>>

από Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 02/06/2009 2:30 πμ.


Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License