Συμπαράσταση στον Γιώργο Οικονομάκη

Οι Αριστερές Συσπειρώσεις εκφράζουν την συμπαράσταση και αλληλεγγύη τους στον σύντροφο Γιώργο Οικονομάκη ενάντια στη συνέχιση των μεθοδεύσεων σπίλωσης και συκοφάντησής του.

ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Με αγανάκτηση παρακολουθούμε ορισμένους “δημοσιογράφους” να επιμένουν στη συκοφάντηση του Γιώργου Οικονομάκη. Την ίδια στιγμή που τα ευφάνταστα σενάρια εμπλοκής του σε υποθέσεις “τρομοκρατίας” έχουν αποδεδειγμένα καταρρεύσει, κάποιοι επιμένουν προκλητικά στην αναπαραγωγή τους. Είναι προφανές ότι έχουμε μπροστά μας ένα είδος “διατεταγμένης υπηρεσίας” με σκοπό τόσο τη σπίλωση του Γιώργου Οικονομάκη, όσο όμως και τη συκοφάντηση της ριζοσπαστικής αριστεράς και των μαζικών αγώνων σε μια συγκυρία που σφραγίζεται από την επιστροφή των μαζών στο δρόμο, την μαζική αντίσταση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, την καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής, την αμφισβήτηση του κλίματος καταστολής. Εκφράζουμε για άλλη μια φορά την αλληλεγγύη και την συμπαράστασή μας στο Γιώργο Οικονομάκη. Σε κάθε περίπτωση επιμένουμε ότι σήμερα η ανάπτυξη μαζικών αγώνων και κινητοποιήσεων, καθώς και η πραγματική συμβολή στη ανασύνθεση μιας ριζοσπαστικής αριστεράς αντάξιας των απαιτήσεων της εποχής είναι η καλύτερη απάντηση στους εργολάβους της τρομοϋστερίας. Αθήνα 05/05/2003

από ανοικονομάκης 09/05/2003 11:21 μμ.


Εξηγήστε ρε παιδιά, δε βλέπουμε όλοι ριάλιτυς.

από copy 10/05/2003 12:21 πμ.


http://www.anatolikos.com/tromokratia/index.htm Για όσους δεν βλέπουν...ριάλιτυ!!!

από χμερ 11/05/2003 4:07 μμ.


Ενώ όταν τον διαγράφατε,ε???

από κάστορ(ας) 15/05/2003 6:46 μμ.


ποιός διέγραψε τον Οικονομάκη μαλάκα χμέρ? Μη διαδίδεις ψέμματα γιατί και η ρουφιανιά έχει τα όριά της.

από κάστορ(ας) 19/05/2003 6:56 μμ.


αναφερόμουν και στο σχόλιό του.

από paint it red 20/05/2003 6:15 μμ.


χέρι χέρι χέρι χέρι με το φαρμακοχέρη Χμερ, ρουφιάνε, θα διαγράψουμε εσένα καραγκιοζάκο από το κόσμο ολάκερο. Αλληλεγγύη στο σύντροφο Γιώργο Οικονομάκη

από χμερ 10/06/2003 1:11 πμ.


χα χα...!διαβάστε καλέ τον Αλτουσέρ σας και τον Μάο σας,κι αφήστε την υπεράσπιση...σ'αυτούς που τόλμησαν και διήλωναν και δεν ήταν στο γραφειάκι τους και σχολιάζανε... αφήστε δε,την 'μεγαλειώδη' δήλωση πως "όσοι ήταν ένοποι(π.χ.Σ.Κ.)και ήταν και ταυτόχρονα μέλη οργανώσεων,ε τότε,ήταν οι μεγαλύτεροι πράκτορες!!!!" Βάζω στόιχημα πως τα χρόνια του '40 θα ήσασταν στην ΟΠΛΑ... αφιερωμένο: Προβληματισμοί με αφορμή ένα κείμενο Toυ Γιώργου Οικονομάκη "Όταν βλέπω ένα θεωρητικό … να αυτοϊκανοποιείται υπεροπτικά και να επαναλαμβάνει με ναρκισσισμό και θαυμασμό φράσεις για αναρχισμό, μπλανκισμό και τρομοκρατία, που τις έχει αποστηθίσει από τα μικρά του χρόνια, τότε νοιώθω τον εαυτό μου προσβεβλημένο για τον εξευτελισμό που υφίσταται η πιο επαναστατική στον κόσμο θεωρία [ο μαρξισμός]" (Λένιν). Και ξαφνικά ενεφανίσθη η πραγματικά μεγάλη, η πληθυντική Αριστερά. Η ενιαία Αριστερά. Η καθεστωτική Αριστερά. Και δεν ενεφανίσθη τώρα τυχαία. Ενεφανίσθη ως τέτοια Αριστερά ακριβώς πάνω στο πιο κρίσιμο πεδίο της πολιτικής ταξικής πάλης. ΤΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ. Από τον Κώστα Σημίτη μέχρι και την ηγετική πλειοψηφία της μικρής ομάδας "Αριστερές Συσπειρώσεις" (κείμενο 9/9/02)1 στεντόρεια η κοινή φωνή: η ένοπλη πάλη (η "τρομοκρατία" με ή χωρίς τη συνοδεία επιθετικών προσδιορισμών) είναι, γενικά και αόριστα, εχθρική για την Αριστερά - είναι συκοφαντικό, δυσφημιστικό, οδηγεί σε διασυρμό και σπίλωση η όποια υπόνοια ότι η Αριστερά και οι αγωνιστές της θα μπορούσαν ποτέ να εμπλακούν, να συνυπάρξουν ή έστω ακόμα και να ανεχτούν την πρακτική της παρανομίας-βίας. Εντελώς ανεξάρτητα από τους συνοδευτικούς βερμπαλισμούς (της ανθρωπιστικής δημοκρατίας στην περίπτωση Σημίτη, του ακραιφνούς αντικαπιταλισμού στην περίπτωση κάποιων "ακροαριστερών") σαφώς υποδεικνύεται ένας κοινός τόπος για τη μεγάλη μας Αριστερά: Ο, κατά Λένιν, "παρτιζάνικος πόλεμος", είναι εξ ορισμού (ή "εγγενώς" κατά τη διατύπωση του κειμένου 9/9/02 των "Αριστερών Συσπειρώσεων") όχι απλώς έξω από τον ορίζοντα της Αριστεράς αλλά σε κάθε περίπτωση ("εγγενώς") εχθρικός προς το κίνημα και την Αριστερά. Ο σεβασμός στο βασικό πλαίσιο της δημοκρατικής νομιμότητας είναι ο (απαραβίαστος) όρος της πολιτικο-συνδικαλιστικής δράσης. Και σ' αυτό το τελευταίο είναι τμήματα της "ριζοσπαστικής Αριστεράς" που πανικόβλητα, για την καλή τους φήμη, σέρνουν το χορό, συμπρωταγωνιστώντας έτσι στο "κυνήγι των μαγισσών" και στην εξόντωση "όσων έκαναν λάθος". Η δραστηριοποίηση του όποιου "υπόπτου" στο χώρο της "ριζοσπαστικής Αριστεράς" υποδεικνύει με περισσή ασφάλεια, ή αυτομάτως, κατά την εφημερίδα του ΝΑΡ, ότι ο "ύποπτος" "είχε δραστηριοποιηθεί, κατά την εκτέλεση των "καθηκόντων" του, και στο χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς" (Πριν 4/8/02), είναι δηλαδή πράκτορας. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα πιο εκπληκτικό στο δρόμο εξόντωσης (και προληπτικής κατάδοσης), στο οποίο προχώρησαν οι εμπνευστές του κειμένου 9/9/02 των "Αριστερών Συσπειρώσεων": Αν κάποιος δεν είναι πράκτορας αλλά δραστηριοποιείται παρότι μη-νομιμόφρων σε νόμιμο πολιτικό χώρο ακόμα χειρότερα· είναι ένας εχθρός πιο επικίνδυνος και από τον πράκτορα. Γράφει λοιπόν το σχετικό κείμενο: "Και βέβαια οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι αποτελεί ανοιχτά εχθρική πρακτική να χρησιμοποιεί κάποιος έναν νόμιμο πολιτικό χώρο (άρα να τον εμπλέκει σε επιλογές που ως χώρος δεν έκανε…) ως προκάλυμμα. Υπό μία έννοια είναι πολύ πιο εχθρική και επικίνδυνη πρακτική να το κάνει από επιλογή, παρά όντας σε "υπηρεσία". Δηλαδή καλύτερα χαφιές παρά (ένοπλος) αγωνιστής, με λανθασμένη πολιτική γραμμή. Για την αφέλεια περί εμπλοκής των νόμιμων χώρων (που υπονοεί επέκταση της καταστολής άνευ αντικειμένου καταστολής - δηλαδή κινήματος) θα σημειώσω μόνο ότι δείχνει ανικανότητα αντίληψης του πραγματικά επίδικου της καθεστωτικής κατασταλτικής επίθεσης στη συγκυρία και … τρόμο. Εντούτοις όσοι αναφέρονται στον κομμουνισμό θα έπρεπε να γνωρίζουν: Ότι ανεξάρτητα από τι υπήρξε λανθασμένο στη συγκυρία της μεταπολίτευσης στην Ελλάδα, μιλώντας γενικά για την επαναστατική τακτική δεν είναι καθόλου θέση αρχής η άρνηση (πάντοτε) της παρτιζάνικης δράσης δηλαδή η "ένοπλη πάλη … [που] διεξάγουν μεμονωμένα άτομα και μικρές ομάδες [… αποβλέποντας] πρώτο, στην εξόντωση ορισμένων ατόμων, διοικητών και ανδρών της στρατιωτικής-αστυνομικής υπηρεσίας. Δεύτερο, στην κατάσχεση χρημάτων τόσο της κυβέρνησης όσο και των ιδιωτών … για τον εξοπλισμό και την προετοιμασία της εξέγερσης [… ή] για τη συντήρηση των προσώπων που διεξάγουν την πάλη για την οποία μιλάμε" (Λένιν). Ότι στα πλαίσια μιας τέτοιας δράσης υπάρχουν άτομα που "ανήκουν" και άτομα που "δεν ανήκουν" σε μαζικές οργανώσεις (Λένιν). Ότι η δράση αυτή αν και δεν μπορεί να θεωρηθεί "σαν μοναδικό ή ακόμη σαν κύριο μέσο πάλης" (Λένιν) είναι, μιλώντας γενικά, μέρος του επαναστατικού "οπλοστασίου" της εργατικής τάξης και κρίνεται στη συγκυρία της ταξικής πάλης. Γράφει λοιπόν ακόμα ο Λένιν: Για "το κόμμα του προλεταριάτου […] δεν υπάρχουν καθολικά μέσα πάλης". Το προλεταριακό κόμμα "σε διαφορετικές εποχές χρησιμοποιεί διαφορετικά μέσα, εξαρτώντας πάντα τη χρησιμοποίησή τους από αυστηρά καθορισμένους ιδεολογικούς και οργανωτικούς όρους" (Λένιν). Ότι αποτελούν απλώς κοινοτυπίες οι από θέση αρχής καταγγελίες στον παρτιζάνικο πόλεμο "για ενέργειες μεμονωμένων ατόμων, ξεκομμένων από τις μάζες" (Λένιν).2 Πέραν των παραπάνω διατυπώσεων θέσεων αρχής, δε σκοπεύω να ασχοληθώ εδώ περισσότερο, και μάλιστα μέσα στη γενική αντι-τρομοκρατική υστερία, με ένα θεωρητικό ζήτημα που μόνο επιδερμικά έχει απασχολήσει το (δημόσιο) πολιτικό διάλογο στη "ριζοσπαστική Αριστερά". Αρκούμε μόνο να προσθέσω τέσσερα σημεία, ως επιγραμματικές διαπιστώσεις. Πρώτο, αποτελούν πολιτικό στρουθοκαμηλισμό οι ερμηνευτικές αναγωγές της κακοδαιμονίας του επαναστατικού κινήματος στην (για τα ελληνικά δεδομένα) περιθωριακή δράση των ένοπλων ομάδων. Δεύτερο, η δράση αυτή αποδείχτηκε στην ιστορική φάση στην οποία κυρίως πραγματοποιήθηκε, όπως σημείωσα και πιο πριν (όχι εχθρική, αλλά οπωσδήποτε) ανώφελη από επαναστατική άποψη στην ανάπτυξη κινήματος. Επομένως, τρίτο, λαμβάνοντας υπόψη τους ταξικούς συσχετισμούς δυνάμεων, η ανοικτή - μαζική πολιτική δουλειά σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση ήταν, από τη μεταπολίτευση και μετά, και εξακολουθεί να είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος συγκρότησης ψηγμάτων, τουλάχιστον, επαναστατικού κινήματος. Κατά συνέπεια, τέταρτο, οι συλλογικότητες της "ριζοσπαστικής Αριστεράς" έπραξαν ορθά που οριοθετήθηκαν πολιτικά από την επιλογή της ένοπλης δράσης γιατί δεν ήταν (και σωστά δεν ήταν) πολιτική τους επιλογή. Ωστόσο: Πιστεύοντας ότι στην κρίση (σε κρίσιμες καμπές της ταξικής πάλης) γίνεται πιο εύκολα αντιληπτή η κρυμμένη από τη μορφή "ουσία" των πολιτικών μορφωμάτων, έχω τη γνώμη κάποιοι στη "ριζοσπαστική Αριστερά"3 (και όσον με αφορά αναφέρομαι κυρίως στις "Αριστερές Συσπειρώσεις" των οποίων υπήρξα μέχρι πρόσφατα μέλος) με τη σημερινή τους στάση (αρχής), της αναγόρευσης των συλληφθέντων "τρομοκρατών" και της "ατομικής βίας" ως των μεγάλων εχθρών της Αριστεράς και του κινήματος (με εκπληκτική μάλιστα πρεμούρα και φανατισμό "καταγγελίας" - κείμενο 9/9/02)4 συμπράττουν ατύπως αλλά ουσιωδώς στις γενικές πολιτικές συνθήκες εξόντωσης αγωνιστών, καταλήγοντας να συναποτελούν τμήμα του κρατικού ιδεολογικού μηχανισμού πειθάρχησης και υποταγής στην εξουσία του κεφαλαίου: στο όνομα, μάλιστα, της επανάστασης.5 Τους θυμίζω δε και ότι: καθώς ο μηχανισμός αυτός έχει προ πολλού καταληφθεί με μεγαλύτερη επιτυχία από τα επίσημα καθεστωτικά τμήματα της Αριστεράς θα πρέπει να εξακολουθήσουν να αρκούνται στην εκπροσώπηση μικρο-ομάδων ριζοσπαστικοποιημένων φοιτητών που αναζητούν μια καλύτερη ταξικά θέση στο τοπίο της αναδιάρθρωσης, στην οριακή διασύνδεση με την (εργατική) τάξη και στην "υποδιαστολή" των εκλογικών ποσοστών. -------------------------------------------------------------------------------- 1 Το κείμενο των "Αριστερών Συσπειρώσεων" στο οποίο αναφέρομαι και θα αναφερθώ και στη συνέχεια έχει τον τίτλο: "Για μια μαζική απάντηση στην αυταρχική στροφή". 2 Για τον αναγνώστη που θα ενδιαφερθεί τα αποσπάσματα είναι από Λένιν (1991), "Ο Παρτιζάνικος Πόλεμος", Άπαντα 14, Αθήνα: Σύγχρονη Εποχή. Προσθέτω και ότι το σχετικό κείμενο θα δημοσιευτεί στο επόμενο τεύχος των Θέσεων, τ. 81, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2002. 3 Στους οποίους δε θα κατέτασσα σε καμία περίπτωση, εκτός άλλων και, το "Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα", την ανακοίνωση του οποίου (παρά τις επιμέρους διαφωνίες) προσυπογράφω. (Εποχή 8/9/02.) 4 Οι "Αριστερές Συσπειρώσεις" υπερέβησαν έτσι κατά πολύ και το κοινό συμβιβαστικό κείμενο των "16 Οργανώσεων και Κινήσεων της Ριζοσπαστικής και Εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς". (Πριν 4/8/02.) 5 Επειδή έχω μάθει πρώτον, ότι στις διαφωνίες μέσα στην Αριστερά δεν καταγγέλλεις αλλά διαφοροποιείσαι πολιτικά και δεύτερον, ότι με όποιον διαφωνείς σε ζητήματα τακτικής και στρατηγικής του κινήματος δεν τον αναγορεύεις και σε εχθρό, θεωρώ ότι αποτελεί υποκριτικό ακροβατισμό (και οπορτουνισμό) από τη μια να θεωρείς τις "πρακτικές ατομικής βίας … απόκλιση εντός της αριστεράς" και από την άλλη να αρνείσαι τη "λογική "συντρόφων που έκαναν λάθος"" και να καταγγέλλεις τη δράση τους ως "τελικά ανταγωνιστική και εχθρική προς το λαϊκό κίνημα και την αριστερά". (Κείμενο 9/9/02.)

από κάστορ(ας) 09/07/2003 10:31 μμ.


Μόνος του έφυγε αφού διαφώνησε. Αλλά εσύ τι θές, να μην τον υπερασπιστούμε, επειδή δεν είναι τώρα μέλος μας? Αυτή είναι η νοοτροπία σου παλιομαλάκα?

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License