For Ourselves: Maydaze! Διατριβή για τον Εορτασμό της Αλλοτρίωσης (1972-1974)

Η Πρωτομαγιά ξεκίνησε όταν οι εργάτες πολεμούσαν για την οχτάωρη εργάσιμη ημέρα: ας την γιορτάσουμε άλλη μια φορά μόνο – όταν θα έχουμε κάνει μια για πάντα δικές μας τις μέρες και τις νύχτες μας.

Σημείωση της Μετάφρασης


Πληροφορίες για την  ομάδα For Ourselves μπορούν να βρεθούν εδώ:

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=996485


 

For Ourselves

Maydaze!

Διατριβή για τον Εορτασμό της Αλλοτρίωσης

(1972-1974)

 

 

Υποτίθεται ότι αποτελεί γιορτή, αλλά υπάρχει μια μπαγιάτικη οσμή ολόγυρά της – η οσμή της αποτυχίας που επιδεικνύεται ως επιτυχία, η οσμή των μουχλιασμένων κοινοτοπιών που επιδεικνύονται ως χρήσιμες ιδέες ζωτικής σημασίας, η οσμή ενός παλιού κόσμου που πεθαίνει αντί για τον φρέσκο αέρα ενός καινούριου κόσμου. Για άλλη μια φορά οι άνθρωποι συγεντρώνονται επειδή, βαθιά μέσα τους, έχουν όλοι μπουχτίσει με την τωρινή ύπαρξή τους· θέλουν όλοι τους μια ζωή γεμάτη με μια τρυφερότητα που δε θα καταπνίγεται, μια ζωή ελεύθερης δημιουργικότητας και απεριόριστης περιπέτειας. Και για άλλη μια φορά η Αριστερά, ως δυσκοίλιος ρινόκερος, κατόρθωσε με τις κοπιώδεις προσπάθειες και τα βογγητά της να ανασύρει τους ίδιους άνυδρους, δύσοσμους μικρούς σβώλους με τα συνθήματά της:

 

  • Δουλειές ή Εισόδημα Τώρα!
  • Όχι στις Περικοπές των Μισθών!
  • Όχι στις Περικοπές των Κοινωνικών Υπηρεσιών!
  • Ενάντια στην Αστυνομική Καταστολή!

 

Μη νοιάζεστε για το γεγονός ότι ένα κίνημα που θα μπορούσε να επιβάλει την ικανοποίηση έστω και ενός από τα τρία πρώτα αιτήματα θα ήταν αρκετά ισχυρό ώστε να ανατρέψει τον καπιταλισμό...ας συνεχίσουμε απλώς να φορτωνόμαστε στη Μαμά και στον Μπαμπά.

 

Με πόση φουσκωμένη περηφάνια οι διοργανωτές αυτής της διαδήλωσης δείχνουν τις μεγάλες μέρες της δεκαετίας του 1930, όταν “εκατομμύρια εργάτες υπό την καθοδήγηση των κομμουνιστών” διαδήλωναν, απεργούσαν και πετύχαιναν – ΤΙ; Την ενσωμάτωσή τους, μέσω των βιομηχανικών συνδικάτων της CIO[1], σε έναν στρατιωτικοποιημένο, ρυθμιζόμενο από το κράτος καπιταλισμό. Από εκεί οι εργάτες πορεύτηκαν κατευθείαν προς τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τους “κομμουνιστές” να τους προτρέπουν στη σφαγή και να βοηθάνε στο σπάσιμο των απεργιών τους – όλα στο όνομα του αντιφασισμού. Ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος, πάνω απ’ όλα, με τις αλλαγές που κατέστησε δυνατές στις οικονομίες των Δυτικών δυνάμεων και με την τεράστια καταστροφή εργατών και μέσων παραγωγής που επέφερε, έδωσε τη δυνατότητα στον παγκόσμιο καπιταλισμό να ξαναδημιουργήσει – επικερδέστατα – τον ίδιο κόσμο που είχε αφανίσει. 

 

Τριάντα χρόνια μετά, ο καπιταλισμός βρίσκεται και πάλι σε δυσκολίες, οι οποίες αποτελούν πιθανότατα το προοίμιο της τελικής κρίσης του. Έχει εξαντλήσει σίγουρα όλους τους δυνατούς τρόπους ελέγχου και εξισορρόπησης – στους οποίους συμπεριλαβάνονται οι έλεγχοι μισθών και τιμών, οι εθνικοποιήσεις, η διαχείριση της προσφοράς χρήματος, η διευρυμένη πρόνοια, οι στρατιωτικές δαπάνες και η μαζική λεηλασία της φύσης παντού (και ιδιαίτερα η λεηλασία των ανθρώπινων και φυσικών πηγών του Τρίτου Κόσμου). Η Αριστερά αναστενάζει με ανακούφιση – μπορεί τώρα να αρχίσει να διαμαρτύρεται για όλα όσα διαμαρτυρόταν το 1935· μπορεί να “οργανώσει” τους εργάτες, οι οποίοι είναι και πάλι αρκετά απελπισμένοι ώστε να την ακούσουν. Μπορεί να βρει νέα καύσιμα για τις αυταπάτες της, ψέγοντας με στόμφο “τα αφεντικά” και το “σύστημα του κέρδους” τους. Δώστε μας τη θρησκεία του παλιού καιρού!

 

Αλλά ο καπιταλισμός δεν είναι απλώς ένα σύστημα που διευθύνεται από μια μοχθηρή δύναμη η οποία ονομάζεται “αφεντικά”· είναι ένας τρόπος κοινωνικής αναπαραγωγής στο πλαίσιο του οποίου οι εργάτες αναπαράγουν αναγκαστικά και ενεργητικά – μέσω της μισθωτής εργασίας – την καθημερινή ζωή τους. Εφόσον τα ανθρώπινα όντα πουλάνε την εργασιακή τους δύναμη, πουλάνε μαζί της τη δύναμη να διαμορφώνουν τον κόσμο τους. Αποξενώνονται από τη δύναμή τους να δημιουργήσουν έναν κόσμο κατ’ εικόνα των αναγκών, των επιθυμιών και των προτιμήσεών τους. Αντίθετα, ένας ξένος κόσμος παράγεται, καταναλώνεται και αναπαράγεται κατ’ εικόνα του κεφαλαίου (που αποτελεί συσσωρευμένο πλεόνασμα αλλοτριωμενης εργασίας). Το κεφάλαιο, με τις διάφορες μορφές του (1) ως χρήμα (δηλαδή ως μέσο που επιτρέπει την ανταλλαγή αξίας), (2) ως εμπόρευμα (που αποτελεί το οικονομικό προϊόν του κεφαλαίου) και (3) ως θέαμα (που αποτελεί το κοινωνικό προϊόν του κεφαλαίου) προστατεύεται από τον μηχανισμό του Κράτους και διασφαλίζεται από τη συνεχιζόμενη αυτο-αποξένωση. Με το κεφάλαιο στην “Ανατολή” να αποτελεί ιδιοκτησία του Κράτους-Κόμματος και στη “Δύση” να αποτελεί ιδιοκτησία ιδιωτικών και εταιρικών-μονοπωλιακών συμφερόντων – τα οποία διευθύνουν την παγκόσμια αρχιτεκτονική τού κεφαλαίου – τα “αφεντικά” και οι “γραφειοκράτες” πρέπει να προωθήσουν και να επιδιώξουν την εφαρμογή των αγοραίων αξιών του κεφαλαίου ή να πάψουν να είναι καπιταλιστές.

 

Το κεφάλαιο δημιουργεί ένα παγκόσμιο σύστημα παραγωγής, μια υλική κοινότητα μέσω της παγκόσμιας αγοράς, καταστρέφοντας όλες τις παλιές μερικές κοινότητες – τη φυλή, το χωριό, την περιφέρεια κ.λ.π. Ενοποιεί τον κόσμο, παραδόξως, ως έναν κόσμο διαχωρισμένο, διαιρεμένο σε έθνη-κράτη, επιχειρήσεις, πυρηνικές οικογένειες κ.λ.π. Το κεφάλαιο ανέπτυξε σε κάθε άνθρωπο παραγωγικές δυνάμεις – επιθυμίες, δημιουργικότητα, γνώσεις, ικανότητες – τις οποίες είναι ολοένα λιγότερο ικανό να θέσει σε ανθρώπινη χρήση. Αντίθετα, είναι αναγκασμένο είτε να διοχετεύει αυτές τις δυνάμεις στην παραγωγή σκουπιδιών και μηχανών θανάτου είτε να τις καταπνίγει και να τις καταστρέφει μέσω της εκλεπτυσμένης βίας της εξάρτησης – ή μέσω της χονδροειδούς βίας τού πολέμου και της λιμοκτονίας. Διαμέσου του καπιταλισμού αναπτύξαμε τη δυνατότητα να θέσουμε τέρμα στη σπάνη και στον ανταγωνισμό που απορρέει από αυτή τη σπάνη, να δημιουργήσουμε την πρώτη ολοκληρωμένη ανθρώπινη κοινότητα, μια παγκόσμια σύμπραξη όπου “η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός αποτελεί προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων”, έναν κόσμο χωρίς Κράτη και τάξεις, χωρίς αναγκαστική σιωπή και χωρίς τον εκβιασμό που ονομάζεται “εργασία”. Επομένως, βρισκόμαστε αντιμέτωποι όχι απλώς με την κρίση του καπιταλισμού αλλά με την κορύφωση ολόκληρης της προηγούμενης ιστορίας.

 

Οι αριστεριστές που οργάνωσαν αυτή τη διαδήλωση θέλουν να αναβιώσουν τον παλιό μεγάλο θεσμό της Διεθνούς Ημέρας των Εργατών. Ως συνήθως, καθυστέρησαν εκατό χρόνια. Η Πρωτομαγιά ανήκει στο εργατικό κίνημα του 19ου αιώνα, στην περίοδο όπου η εργατική τάξη μπορούσε και όντως επέβαλλε στην καπιταλιστική τάξη γενικές και μόνιμες μεταρρυθμίσεις, ενώ περίμενε με ανυπομονησία την εποχή όπου θα ήταν αρκετά δυνατή ώστε να ανατρέψει τον καπιταλισμό. Αλλά η ίδια η επιτυχία των μεταρρυθμιστικών αγώνων ενσωμάτωσε την εργατική τάξη στο “σύστημα”· οι εργάτες βελτίωσαν απλώς τον εαυτό τους ως ανθρώπινα θεάματα και ως ανθρώπινα εμπορεύματα. Με το ξέσπασμα του 1ου Παγκόσμιου Πολέμου, αυτό το παλιό εργατικό κίνημα διασπάστηκε σε αντιμαχόμενα εθνικά τμήματα. Η επαναστατική και διεθνιστική μειοψηφία του οργανώθηκε, μέχρι το 1918, σε ένοπλα εργατικά συμβούλια και βραχύβιους πολιτικούς σχηματισμούς όπως το K.A.P.D.[2], τα οποία πάλεψαν όσο καλά γνώριζαν για μια κομμουνιστική κοινωνία ΚΑΙ ΕΧΑΣΑΝ – ενώ η πλειονότητα παρατηρούσε χωρίς να κάνει τίποτα. Η υποταγή στα ιεραρχικά μαζικά κόμματα και στα συνδικάτα μαζί με τις πειθαρχημένες διαδηλώσεις και τις τελετουργικές απεργίες κατάφεραν να ΑΠΟΤΥΧΟΥΝ· η κατάληξη εξέφραζε άμεσα αυτό που το εργατικό κίνημα, γενικά, και η Αριστερά ειδικότερα επιδίωκαν θεωρητικά και πρακτικά (και εξακολουθούν να επιδιώκουν!): να καταπνίξουν την επανάσταση εν τη γενέσει της. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι το συμβουλιακό εργατικό κίνημα δολοφονήθηκε από τα όπλα των στρατευμάτων που καθοδηγούνταν από τους “Σοσιαλιστές” στη Γερμανία και από τους “Κομμουνιστές” στη Ρωσία και στην Ισπανία. Μολονότι κατέγραψε ορισμένα λαμπρά επιτεύγματα, όπως ήταν το Σοβιέτ της Κρονστάνδης και οι εργατικές κολλεκτίβες της Αραγωνίας το 1936-37, εκείνο το κίνημα απέτυχε. Η μεγαλύτερη “επιτυχία” του, η Ρωσική επανάσταση, απομονώθηκε υπό τρομακτικά καθυστερημένες και εχθρικές συνθήκες, και τελικά συντρίφτηκε από τους “αντιπροσώπους” της – το μπολσεβίκικο κόμμα. Ο κρατικός καπιταλισμός που προέκυψε – ένα καινούριο τερατούργημα – πουλήθηκε στους εργάτες όλου του κόσμου ως η “Σοσιαλιστική Πατρίδα” από τα Κομμουνιστικά Κόμματα, των οποίων η κύρια δραστηριότητα ήταν να καταστέλλουν το πραγματικό κομμουνιστικό κίνημα οπουδήποτε το συναντούσαν (και το συναντούν).

 

Γιατί η Αριστερά προσπαθεί τόσο σκληρά να αναστήσει αυτό το πτώμα; Ο βασικός λόγος είναι η παλιά καλή νεύρωση – η αδυναμία της να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Το πρόγραμμά της, ειδικότερα, παρά το γεγονός ότι εκσυγχρονίστηκε για να επενδυθεί με τον “εργατικό έλεγχο” κ.λ.π., είναι ουσιαστικά το πρόγραμμα του παλιού εργατικού κινήματος, δηλαδή η συγκέντρωση του κεφαλαίου στα χέρια του Κράτους ώστε να αναπτυχθούν οι παραγωγικές δυνάμεις μέχρι το σοσιαλιστικό επίπεδο. Αλλά ο καπιταλισμός έχει ήδη περατώσει ουσιαστικά αυτό το έργο – είτε με την παλιά ιδιωτική μορφή του είτε μέσω των γραφειοκρατικών κομμάτων που βασίστηκαν στους αγρότες, όπως εκείνο που κατέλαβε την εξουσία στην Κίνα το 1948 ή εκείνα που πρόκειται να καταλάβουν την εξουσία στη Ν.Α. Ασία. Τέτοια “εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα” και “Σοσιαλιστικά Κράτη” μπορούν να θεωρηθούν προοδευτικά μονάχα όταν απουσιάζει ένα ευρύ, ταξικό επαναστατικό κίνημα στον υπόλοιπο κόσμο. Πρόκειται για καπιταλιστικές επαναστάσεις οι οποίες δεν εξυπηρετούν καμιά χρήσιμη λειτουργία από αυθεντικά κομμουνιστική σκοπιά εκτός από τη δημιουργία μιας σύγχρονης εργατικής τάξης εκεί όπου προηγουμένως δεν υπάρχει. Στις προηγμένες χώρες, αυτό το πρόγραμμα – παρόλη την “καλή θέληση” των υποστηρικτών του – δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια αντεπαναστατική εκτροπή. Δεν είναι παρά ένας ακόμα τρόπος να πειστεί η εργατική τάξη ώστε να βοηθήσει στον εξορθολογισμό και στον εκσυγχρονισμό της αλλοτρίωσης και της εκμετάλλευσής της.

 

Μήπως είναι ακραία αυτή η άποψη; Όχι. Το κεφάλαιο έχει αποικίσει πλέον σχεδόν κάθε πλευρά της καθημερινής ζωής· μόλις και μετά βίας μπορεί κάποιος να αναπνεύσει σήμερα χωρίς να πρέπει να πληρώσει (στο Τόκιο υπάρχουν ήδη μηχανήματα που πουλάνε αέρα). Όλες οι ανθρώπινες σχέσεις μετατρέπονται σε σχέσεις ανταλλαγής χρήματος, εμπορευμάτων και θεάματος· το παιχνίδι, η απόλαυση και η συμμετοχή που αναζητάμε στην καθημερινή μας ζωή αντιμετωπίζουν τον αφανισμό, ο οποίος επικυρώνεται από λογαριασμούς και αποκόμματα εισιτηρίων. Από τη στιγμή που σερνόμαστε για να σηκωθούμε από το κρεβάτι μέχρι τη στιγμή που επιστρέφουμε σε αυτό – στο σπίτι, στη δουλειά, και στους δρόμους – (ανα)παράγουμε έναν ξένο και εχθρικό κόσμο. Θέτουμε σε κίνηση αυτή τη διαδικασία πουλώντας την εργασιακή μας δύναμη, πληρώνοντας για αγαθά και υπηρεσίες, χρησιμοποιώντας τον “ελεύθερο” χρόνο μας για να ξεχνάμε την αθλιότητα ώστε να μπορέσουμε να επιστρέψουμε την επόμενη μέρα – και την επόμενη...Εμείς, η εργατική τάξη (η οποία συμπεριλαμβάνει όλους εκείνους που το Κράτος πληρώνει για να μη δουλεύουν – για να μένουν έξω από μια αγορά εργασίας που δεν μπορεί να τους απορροφήσει), αναπαράγουμε την αθλιότητά μας. Η σκλαβιά όλων επιβάλλει τη σκλαβιά του καθενός από μας.

 

Η Αριστερά, μολονότι επιθυμεί μερικές αλλαγές στην ιδεολογία της, υπερασπίζεται την εργατική τάξη όπως είναι – συμπεριλαμβανομένων των παραδοσιακών θεσμών της όπως τα εργατικά συνδικάτα και η οικογένεια. Αλλά, μέσω αυτών των θεσμών, η εργατική τάξη αναπαράγει τον εαυτό της ως τάξη για το κεφάλαιο – καταπιεσμένη, εξατομικευμένη, γεμάτη με διασπαστικές τοπικές και τομεακές προκαταλήψεις (εθνικές, φυλετικές, σεξουαλικές, τοπικιστικές, εθνικιστικές) και, πάνω απ’ όλα, ΔΟΥΛΙΚΗ, ανάπηρη και ανίκανη να διευθύνει τον κόσμο προς το συμφέρον της. Δεν υποστηρίζουμε ότι οι εργάτες πρέπει να εγκαταλείψουν τα συνδικάτα (μέχρις ότου διευρυνθεί το κίνημα που θα τα καταστήσει περιττά – και, σε έναν κόσμο που αποτελείται από κλειστά καταστήματα, πώς θα μπορούσαν να είναι περιττά;) σε μεγαλύτερο βαθμό από εκείνον στον οποίο λέμε να χωρίσουν τα μέλη των οικογενειών που εξακολουθούν να νοιάζονται το ένα για το άλλο. Πολλά συνδικάτα συνεχίζουν να παρέχουν μια ελάχιστη άμυνα απέναντι στους εργοδότες, όπως ακριβώς πολλές οικογένειες εξακολουθούν να παρέχουν στα μέλη τους την τελευταία πηγή τρυφερότητας και κοινότητας που τους έχει απομείνει. Ωστόσο, σε μια εποχή όπου κάτι πολύ καλύτερο είναι πραγματικά εφικτό – σε μια εποχή όπου οι εργάτες εξεγείρονται ανοιχτά ενάντια στα συνδικάτα και οι άνδρες, οι γυναίκες και τα παιδιά εξεγείρονται ανοιχτά ενάντια στην οικογένεια – η υπεράσπιση αυτών των θεσμών είναι καθαρά αντιδραστική, οσοδήποτε συγκεχυμένη, περιορισμένη και συχνά ανούσια καταστροφική είναι καταρχήν η εξέγερση ενάντίον τους. Σε μια κομμουνιστική κοινωνία, όπου οι άνθρωποι δημιουργούν τον πλούτο σύμφωνα με τις ικανότητες και τις προτιμήσεις τους και χρησιμοποιούν τον πλούτο σύμφωνα με τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους, όπου υπάρχει μια πραγματική, παγκόσμια κοινότητα, τα συνδικάτα και η οικογένεια θα πάψουν να υπάρχουν (μολονότι τα συνδικάτα, ειδικότερα, θα πρέπει να συντριβούν στο δρόμο για τη δημιουργία αυτής της κοινωνίας) επειδή, απλούστατα, οι άνθρωποι δε θα επιζητούν προστασία από τον δικό τους πλούτο.

 

Η Αριστερά, βέβαια, δεν έχει αρχίσει καν να αντιλαμβάνεται ο,τιδήποτε απ’ όλα αυτά. Αυτοί οι μεροκαματιάρηδες φυλλαδιογράφοι που ζητάνε μονάχα μια “αξιοπρεπή ζωή”, που πιστεύουν ότι ο στόχος – και τα μέσα – της επανάστασης είναι οι υψηλότεροι και εξισωμένοι μισθοί για την αυτο-αλλοτρίωση, οι καλύτερες συνθήκες αυτής της αλλοτρίωσης και η κοινωνική πρόνοια ως βαλβίδα αποσυμπίεσης της δυσφορίας...έχουν ξεχάσει τι είναι η ζωή και αποπνέουν οι ίδιοι την οσμή του νεκρού. Η απόγνωση που μετατρέπει τα παιδιά σε αλκοολικούς, εμπρηστές, ιδεολόγους και δολοφόνους προτού καν φτάσουν στην εφηβεία καθιστά επώδυνα ξεκάθαρο το εξής: ο κομμουνισμός, η ελεύθερη ανθρώπινη σύμπραξη δεν είναι πια ένα “πρόγραμμα” προς εφαρμογή σε ένα μακρινό μέλλον αλλά μια άμεση, βασική, βιολογική και συναισθηματική ΑΝΑΓΚΗ – η οποία γίνεται κάθε μέρα και πιο επείγουσα. Από τώρα και στο εξής, όπως έδειξαν οι εργάτες του Γουώτς και του Ντιτρόιτ κατά τη δεκαετία του 1960, και όπως συνέχισαν να δείχνουν οι εργάτες στο Παρίσι, στο Μιλάνο, στη Βαρκελώνη, στη Βαρσοβία, στο Λίβερπουλ, στο Τελ-Αβίβ και στο Κάιρο, η επανάσταση ΞΕΚΙΝΑΕΙ με την άρνηση της μισθωτής εργασίας και της αγοράς – με την άρνηση της θυσίας και της υποταγής, και δε σταματάει να αρνείται κάθε περιορισμό. Το παλιό ρητό που λέει ότι “δε ζούμε μόνο με ψωμί” αποκτά ένα καινούριο, θαυμάσιο νόημα. Η κοινότητα και η γιορτή, η ερωτική και δημιουργική ζωή που επιθυμούμε με πάθος, μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω μιας βίαιης ρήξης με το παρελθόν...μέσω της συνειδητής απόρριψης όλων των παλιών συνηθειών και των πρόχειρων λύσεων που μας βοήθησαν (απλώς) να επιβιώσουμε μέχρι σήμερα. Αυτές οι συνήθειες και οι πρόχειρες λύσεις – αυτές οι αμυντικές προσαρμογές και τα μασκαρέματα – μάς καθιστούν ταυτόχρονα ικανούς να υπομένουμε αυτόν τον κόσμο και ανίκανους να δημιουργήσουμε έναν καινούριο. Μόνο εμείς οι ίδιοι, ενεργώντας χωρίς καμία εξουσία εκτός από εκείνη των αναγκών και των επιθυμιών μας, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον πλούτο των δημιουργικών δυνατοτήτων που συγκεντρώθηκαν εντός του καπιταλισμού για να μετασχηματίσουμε τη ζωή μας και τον πλανήτη.

 

Αναμφίβολα, όλα αυτά θα απαιτήσουν παγκόσμιο σχεδιασμό και συντονισμό πριν από την τελική μάχη, κατά τη διάρκειά της και μετά το τέλος της. Αλλά, αν πρόκειται πραγματικά να επανοικειοποιηθούμε τις ζωές μας, πρέπει τα συντονιστικά σώματα σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο να υπόκεινται σε αυστηρές εντολές και να μπορούν άμεσα να ανακληθούν. Αυτό απαιτείται όχι για χάρη της “δημοκρατίας” – καθώς η επανάσταση δεν είναι ουσιαστικά μια δημοκρατική διαδικασία – αλλά απλώς για να διασφαλιστεί ότι όλοι παίρνουμε αυτό που θέλουμε και ότι, εκεί όπου απαιτείται κάποιος συμβιβασμός ανάμεσα σε αντικρουόμενα συμφέροντα, εμείς οι ίδιοι θα τον διεξάγουμε...όχι κάποιος αντιπρόσωπος, γραφειοκράτης ή μεσολαβητής. Η “λογιστική” και η διαχείριση της παγκόσμιας παραγωγής μας θα συνεχίσουν να είναι αναγκαίες αλλά μπορούν και πρέπει να μετατραπούν σε δραστηριότητες που δε θα διαφέρουν από οποιαδήποτε άλλη, χωρίς καμία εξουσία ή προνόμια. Η πλήρης εφαρμογή των σύγχρονων τηλεπικοινωνιών και της πληροφοριακής τεχνολογίας – η οποία είναι αδύνατη εντός του καπιταλισμού – θα καταστήσει εφικτό τον παγκόσμιο σχεδιασμό, του οποίου το “κέντρο” θα βρίσκεται παντού – στη βάση της συνεχούς εξισορρόπησης των ικανοτήτων και των προτιμήσεών μας ως παραγωγών (δημιουργών) με τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας ως καταναλωτές (ηδονιστές προσανατολισμένοι στον εαυτό μας και κυνηγοί της περιπέτειας). Ο πολύπλοκος και περιορισμένος ιστός της καπιταλιστικής οργάνωσης – με το διαχωρισμό της σε επιχειρήσεις, εταιρείες, επιτροπές και έθνη-κράτη – θα σαρωθεί από την ίδια την επανάσταση, και η νέα οργάνωση της ζωής θα αναπτυχθεί οργανικά καθώς η παραγωγή θα αναλαμβάνεται και θα μετασχηματίζεται από τους πρώην εργάτες, τους πρώην φοιτητές, τις πρώην νοικοκυρές κ.λ.π. που τώρα θα είναι απλώς ανθρώπινα όντα – δε θα περιορίζονται σε κάποιον ιδιαίτερο κοινωνικό ρόλο...θα κινούνται ελεύθερα στον κόσμο καθώς θα δοκιμάζουν νέες δραστηριότητες και θα γεύονται νέες απολαύσεις.

 

Για να επιστρέψουμε στην παρούσα κατάσταση, η επανοικειοποίηση των ζωών μας ξεκινάει σε μικρή κλίμακα με την επανοικειοποίηση της ευφυίας μας, των αισθήσεων, των συμπράξεων και των παθών μας. Τα πάντα μπορούν (και πρέπει με απληστία) να κληθούν προς χρήση. Κάθε πλευρά του παλιού κόσμου μπορεί να εξεταστεί για να δούμε αν επιθυμούμε να την διατηρήσουμε, να την μεταστρέψουμε ή να την καταστρέψουμε. Οι οροί της ψευδούς συνείδησης και οι κενές φράσεις που ανταλλάσσουμε κάθε μέρα (“Καλημέρα”, “Έτσι είναι η ζωή”, “Τι γίνεται;” – για να παραθέσουμε μερικές από αυτές) μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά τρόπο ώστε να ξεκαθαριστεί τι είναι αυτό που δε γίνεται στην πραγματικότητα. Σε περιορισμένους αγώνες όπως οι απεργίες σε χώρους εργασίας ή οι απεργίες ενοικίων, το ζητούμενο δεν είναι να προωθούμε αφηρημένα “αιτήματα” ως στρατευμένοι αγωνιστές αλλά να θέτουμε εγωιστικά τον αγώνα στο πλαίσιο της παγκόσμιας κατάστασης και, επομένως, να είμαστε ρεαλιστές (συγκεκριμένοι) αναφορικά με αυτό που μπορεί να επιτευχθεί. Επιπλέον, πρέπει να αρχίσουμε να εκτιμάμε πώς συνταιριάζουν οι άμεσοι τομείς της δραστηριότητάς μας με την παγκόσμια παραγωγή συνολικά, ποιες είναι οι σημαντικές εγκαταστάσεις που θα πρέπει να καταληφθούν και να κρατηθούν ενάντια στις δυνάμεις του Κράτους κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, πόσο καιρό μπορεί να αντέξει μια δεδομένη πόλη ή περιοχή σε συνθήκες απομόνωσης, κ.ο.κ. Με άλλα λόγια, πρέπει να σκεφτούμε τακτικά και στρατηγικά. Με τον τρόπο αυτό, η συνειδητή κομμουνιστική μειοψηφία μπορεί να βοηθήσει ώστε να προετοιμαστεί η ίδια και να προετοιμάσει την υπόλοιπη τάξη – διότι είναι ξεκάθαρο ότι ξεκινάμε έναν κοινωνικό πόλεμο, έναν πόλεμο του οποίου το διακύβευμα είναι η ελευθερία να διαμορφώσουμε ολόκληρο τον κόσμο.

 

Πολλοί άνθρωποι δε θα νιώσουν καμιά ιδιαίτερη έκπληξη από αυτά που λέμε εδώ, διότι οι ιδέες και οι πρακτικές μας βρίσκονται ήδη, σε κάποιο βαθμό, στο μυαλό και στις καθημερινές δραστηριότητες όλων· εκφράζουμε απλώς το πραγματικό κίνημα που αναδύεται εδώ και πολύ καιρό, το οποίο αποκαλούμε κομμουνισμό. Για τους πιο συντηρητικούς και καταπιεσμένους ανθρώπους, όπως είναι οι διοργανωτές αυτής της διαδήλωσης, αναμφίβολα θα συνεχίσουμε να είμαστε εξαιρετικά αντιδημοφιλείς. Αλλά, σε αντίθεση με την Αριστερά που θέλει να στρατολογεί τις “μάζες” στις “επαναστατικές οργανώσεις” της – κολακεύοντας τις ευτελέστερες προκαταλήψεις και τις πιο ηλίθιες ανησυχίες της, εμείς δεν ενδιαφερόμαστε να είμαστε δημοφιλείς με αυτόν τον τρόπο. Ασφαλώς θέλουμε να συμφωνούν οι άνθρωποι μαζί μας: αλλά επειδή δεν έχουμε κανένα συμφέρον εξωτερικό προς το κίνημα συνολικά, επειδή δεν προσπαθούμε να αντιπροσωπεύσουμε τα συμφέροντα της εργατικής τάξης αλλά μιλάμε για τον εαυτό μας ως μέρος αυτής της τάξης, πιστεύουμε ότι οι σκοποί μας εξυπηρετούνται με τον καλύτερο τρόπο λέγοντας ολόκληρη την αλήθεια όπως την βλέπουμε, οσοδήποτε επώδυνη και αν είναι μερικές φορές αυτή η αλήθεια. Θα συνεχίσουμε να αποτυγχάνουμε ως τάξη μέχρις ότου τα καταφέρουμε· οι αποτυχίες μας μπορούν να ξεπεραστούν – να μετατραπούν σε επιτυχία, αν ασκήσουμε εγωιστικά κριτική σε αυτές τις αποτυχίες με την ίδια σφοδρότητα με την οποία επεκτείνουμε τις πιο επιτυχημένες αναμετρήσεις μας με τον παλιό κόσμο.

 

Η παλιά τελετουργία της Πρωτομαγιάς αποτελεί μέρος της αποτυχίας μας. Στη Μόσχα, παρέχει την ευκαιρία για μια σεπτή παρέλαση πυρηνικών πυραύλων· στο Πεκίνο, για να απαγγελθούν ύμνοι στο μεγαλείο του Έθνους, της Θυσίας, της Οικογένειας και της Εργασίας. Ας γίνει λοιπόν η επανοικειοποίηση του παρελθόντος μας μέρος της επανοικειοποίησης του παρόντος μας, όπως έγινε από τους εργάτες του Στσέτσιν στην Πολωνία, οι οποίοι έκαναν και πάλι δική τους τη Διεθνή το 1970 – τραγουδώντας την καθώς λεηλατούσαν τα κρατικά καταστήματα, πολεμούσαν ενάντια στον Κόκκινο Στρατό και πυρπολούσαν τις εγκαταστάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος. Η Πρωτομαγιά ξεκίνησε όταν οι εργάτες πολεμούσαν για την οχτάωρη εργάσιμη ημέρα: ας την γιορτάσουμε άλλη μια φορά μόνο – όταν θα έχουμε κάνει μια για πάντα δικές μας τις μέρες και τις νύχτες μας.

 



Σημειώσεις της Μετάφρασης


[1] CIO (Congress of Industrial Organizations): Ομοσπονδία βιομηχανικών συνδικάτων που ιδρύθηκε το 1935 στις ΗΠΑ ως τμήμα της Αμερικανικής Συνομοσπονδίας Εργασίας (American Federation of Labour - AFL) με την αρχική ονομασία Committee for Industrial Organization (Επιτροπή για τη Βιομηχανική Οργάνωση). Το 1938, η CIO αποσχίστηκε από την AFL και μετονομάστηκε σε Congress of Industrial Organizations. Οι δύο οργανώσεις επανενώθηκαν το 1955. Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, η CIO υποστήριξε το New Deal που εισήγαγε στις ΗΠΑ ο Ρούζβελτ. Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου, η CIO συμφώνησε να απέχει από οποιαδήποτε απεργιακή κινητοποίηση και συνέβαλε στην καταστολή των πολυάριθμων άγριων απεργιών που ξέσπασαν εκείνη την περίοδο στις ΗΠΑ.

[2] K.A.P.D (Kommunistische Arbeiter-Partei DeutschlandsΚομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Γερμα- νίας): Ιδρύθηκε το 1920 ως διάσπαση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας (KPD). Το KAPD διακήρυξε αντικοινοβουλευτικές θέσεις και υποστήριξε τον συμβουλιακό κομμουνισμό.

από Π.Χ..Χ. 29/04/2009 5:04 πμ.


Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License