ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΕΔΡΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

Οι εκλογές είχαν το ρόλο, τον οποίο το Partido Obrero (PO) κατήγγειλε από την αρχή ότι θα έχουν:ήταν μια προσπάθεια από τη μπουρζουαζία και τον ιμπεριαλισμό ( σύμφωνα με τις εντολές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του G7) να αποκαταστήσουν την εξουσία του κράτους, η οποία αποσυντέθηκε από την οικονομική χρεοκοπία και τη λαϊκή εξέγερση.

ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΕΔΡΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΕΚΤΙΜΑ ΤΟ ΠΑΡΤΙΔΟ ΟΜΠΡΕΡΟ http://anatolikos.com Eξεταζόμενα συνολικά, τα εκλογικά αποτελέσματα - γράφει σήμερα στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ο ηγέτης του ΠΑΡΤΙΔΟ ΟΜΠΡΕΡΟ ΧΟΡΧΕ ΑΛΤΑΜΙΡΑ - δεν προσθέτουν τίποτα σε ό,τι ήταν ήδη γνωστό κατά την διάρκεια της εκλογικής καμπάνιας. Οι δημοσκοπήσεις έδειξαν από την αρχή ότι κύριοι ανταγωνιστές ήταν υποψήφιοι που αντιπροσωπεύουν το παλιό καθεστώς και ότι ο δεύτερος γύρος θα ήταν ανάμεσα σε δυο φράξιες, καθορισμένες εντελώς από την ίδια την μπουρζουαζία. Αυτές οι φράξιες εμφανίστηκαν στις εκλογές της UIA (Αργεντίνικη Βιομηχανική Ένωση) και στις διασπάσεις που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ των τραπεζιτών και στο χρηματιστήριο. Αντεπαναστατική κίνηση Οι εκλογές είχαν το ρόλο, τον οποίο το Partido Obrero (PO) κατήγγειλε από την αρχή ότι θα έχουν:ήταν μια προσπάθεια από τη μπουρζουαζία και τον ιμπεριαλισμό ( σύμφωνα με τις εντολές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του G7) να αποκαταστήσουν την εξουσία του κράτους, η οποία αποσυντέθηκε από την οικονομική χρεοκοπία και τη λαϊκή εξέγερση. Η πάλη ανάμεσα στη προοπτική της ανατροπής της κυβέρνησης Ντουάλδε και σύγκλησης μια κυρίαρχης Συντακτικής Συνέλευσης, από τη μια μεριά, και στη προοπτική να γίνουν εκλογές μέσα στο πολιτικό πλαίσιο του παλιού καθεστώτος από την άλλη, κατάληξε στην νίκη του δεύτερου ενδεχόμενου. Το κάλεσμα για εκλογές ήταν ικανό να καναλιζάρει τις φράξιες, αντιμετωπίζοντας κάθε μια μέσα στον Περονισμό, όταν η εσωτερική διαπάλη τους απειλούσε να μπλοκάρει την εκλογική διέξοδο. Προκειμένου να πετύχει αυτό το σκοπό, η κυβέρνηση Ντουάλδε μπόρεσε να συνάψει μια ασταθή συμφωνία με το ΔΝΤ και τους τραπεζίτες και να περιορίσει τη λαϊκή πάλη του κινήματος των πικετέρος και ενός τμήματος των κατειλημμένων εργοστασίων. Η προοπτική για πολιτικό καναλιζάρισμα μέσω των εκλογών ήταν ικανή να συντηρήσει μια κλονισμένη οικονομία, που σημαίνει, να αποφύγει νέες υποτροπές, διαμέσου της ανακωχής μεταξύ των καπιταλιστικών συμφερόντων που επηρεάστηκαν από την οικονομική χρεοκοπία. Η επιτυχία του εκλογικού σχεδίου συνίστατο στο να μεταθέσει για αύριο αυτό που δε μπορεί να κάνει σήμερα, αφήνοντας την τελική έκβαση της κρίσης στα χέρια μιας νέας κυβέρνησης. Μακριά από το να θέσει ένα τέλος στην καπιταλιστική κατάρρευση, οι εκλογές είναι το προοίμιο μια νέας εξέγερσης. Aφού επέβαλε μια εκλογική διέξοδο μέσα στο παλιό πολιτικό πλαίσιο, η μπουρζουαζία επέβαλε την ίδια στιγμή το πολιτικό της πρόγραμμα: την αναδιοργάνωση της χώρας, αλλά πάνω στα παλιά θεμέλια. Ένα αντίθετο πρόγραμμα πάλης με άξονα το [κατειλημμένο εργοστάσιο] Μπρούκμαν και τον εργατικό έλεγχο, την απαλλοτρίωση της LAPA [αερογραμμές] και την εθνικοποίηση των τραπεζών, και τη προώθηση της αντικατάστασης των πολιτικών θεσμών, ήταν κάτι εντελώς ασυμβίβαστο με τη τελετουργική σύγκληση εκλογών... Η «δημοκρατία» δε θα μπορούσε ποτέ να το έχει αντέξει. Ο Ντουάλδε απέτυχε να επιβάλλει τα σχέδιά του μέσω της καταστολής στην Γέφυρα Pueyrredon, αλλά μεσοπρόθεσμα το πέτυχε έμμεσα. Αλλά και το κίνημα των πικετέρος, από την άλλη μεριά, δεν κατάφερε να μεταμορφώσει τη νίκη του ενάντια στην εγκληματική καταστολή σε μια αυτοτελή πολιτική λύση. Η καλύτερη προσπάθειά του ανάμεσα σ΄ αυτές στις γραμμές κορυφώθηκε στην κινητοποίηση στην Plaza de Mayo στην επέτειο της 20ης Δεκέμβρη. «Αλλαγή» βασισμένη πάνω στα παλιά θεμέλια Τα αποτελέσματα των εκλογών είναι, ειδικά, μια ψήφος για την αναδιοργάνωση της χώρας βασισμένη πάνω στα παλιά θεμέλια. Αυτό είναι το κοινωνικό περιεχόμενο των αντιλήψεων για ψήφο για το «λιγότερο κακό». Είναι πολύ καθαρό ότι η εξέλιξη της κρίσης και το μέχρι τώρα αποτέλεσμα της πάλης ανάμεσα στις τάξεις και τα κόμματα έχει περιορίσει τη συνείδηση των ψηφοφόρων στην επιλογή να ψηφίσουν για μια πρόταση αλλαγής μέσα στο σημερινό κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο. Εκείνοι που νίκησαν ήταν οι αντιπρόσωποι του παλιού καθεστώτος, οι οποίοι έθεσαν τέλος στη σταθερή σύνδεση του πέσο με το δολάριο και ταύτισαν τον εαυτό τους με τη «χρεοκοπία», και την πεσοποίηση και την «αλλαγή του μοντέλου». Οι ψήφοι στον Κίρχνερ, τον Ροντρίγκεζ, τον Σάα, την Κάριο και τον Μορώ ξεπέρασαν αυτές για τους Μένεμ Π Λοπέζ Μούρφυ. Οι συνέπειες ψευτο αναδιοργάνωσης είναι ευρύτατες και έχουν ήδη ρίξει τη χώρα στα χέρια του[υπουργού Οικονομικών] Lavagna. Το ξεπούλημα του έθνους, η χρηματιστική κατάρρευση και η πληρωμή του εξωτερικού χρέους είναι ασυμβίβαστα με οποιαδήποτε πραγματική λύση της κρίσης, αφαιρώντας μια αλλαγή ικανή να εξαλείψει την ανεργία και τη μαζική λιμοκτονία. Οι εκλογές έχουν γίνει ένας πολιτικός δείκτης, αλλά όχι μια εκδήλωση εθνικής κυριαρχίας. Για να υπάρξει η τελευταία, για να δημιουργήσει απεριόριστες συνθήκες για πολιτική απελευθέρωση, πρέπει η πολιτική εξουσία να βρίσκεται στα χέρια των εκμεταλλευμένων μαζών. Ο ψηφοφόρος έχει ψηφίσει μέσα σε ένα κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο όπως το βρήκε μπροστά του και το οποίο είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής πάλης που οδήγησε στις εκλογές. Η ψήφος δεν μπορεί να βάλει τάξη σε μια κοινωνική επανάσταση -που δεν είχε ακόμα πραγματοποιηθεί- πριν ακόμα πέσει μέσα στην κάλπη. Ενάντια στην ίδια πέτρα Στα πλαίσια της εκλογικής ισορροπίας που διαμορφώθηκε, εξηγούνται κι οι ψήφοι που πήρε ο Λόπεζ Μούρφυ στην πρωτεύουσα, η κατάρρευση της λευκής ψήφου και η περιθωριακή ψήφος στην αριστερά. Στην πρώτη περίπτωση, ένα μεγάλο ποσοστό της μεσαίας τάξης, η οποία κινητοποιήθηκε για να σταματήσει τον Ντε λα Ρούα κατέληξε να ψηφίσει πάλι τον στενό κύκλο του ίδιου του Ντε λα Ρούα. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει το γεγονός ότι μαζί με την Πατρίσια Μπούλρις και τον πρώην γραμματέα του Τουρισμού, Έκτορ Λομπάρδι, που συμμετέχουν στην ομάδα, η υποψηφιότητα του Λόπεζ Μούρφυ έγινε η ομπρέλα που κάτω της συγκεντρώθηκε η ομάδα - «σούσι» που δωροδόκησε τη Γερουσία και προκάλεσε την πτώση του Ντε λα Ρούα. Αυτό που είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι εκείνοι που ψήφισαν Λόπεζ Μούρφυ ήταν εμπνευσμένοι από το ίδιο κίνητρο που τους οδήγησε να ψηφίσουν Ντε λα Ρούα το ΄99 (και ακόμα νωρίτερα): η διοικητική ευθύτητα. Αυτή η πραγματική πράξη πολιτικού αυτισμού καταδικάζει τη μικροαστική τάξη του Μπουένος Άιρες να υποχρεωθεί να υποστεί νέες απογοητεύσεις και, ακόμα χειρότερα, δημεύσεις. Σε κάθε περίπτωση,ψήφισαν κατά τα ταξικά τους συμφέροντα, όχι μόνο γιατί αποβλέπουν σε μια καθαρά καπιταλιστική αναδιοργάνωση της χώρας, αλλά γιατί επίσης η πτώση του δολαρίου κατά τις προηγούμενες εβδομάδες τους σπρώχνει να πιστέψουν ότι θα μπορέσουν να ξανακερδίσουν τις αποταμιεύσεις τους χωρίς να χάσουν τις περιουσίες τους. Η κραυγαλέα αποτυχία του κινήματος υπέρ της λευκής ψήφου είναι ένα ενδιαφέρον φαινόμενο, επειδή πραγματικά κατέρρευσε τις τελευταίες μέρες, όταν έγινε καθαρό ότι έχασε πολιτικό βάρος. Ο μύθος ότι η αποχή θα ήταν από μόνη της επαναστατική, που σημαίνει, ανεξάρτητα από τις πολιτικές συνθήκες, διαψεύσθηκε απολύτως. Το ΡΟ ήταν το μόνο που προειδοποίησε νωρίς για την χρεοκοπία της στάσης της αποχής. Άλλα κόμματα της Αριστεράς απέρριψαν την αποχή, μόνο και μόνο επειδή είναι εκλογικιστές λόγω αρχής. Η Αριστερά και το Partido Obrero Ο πολύ μικρός αριθμός ψήφων που έλαβε η Αριστερά ήταν αυτός που περίμεναν οι εκλογολόγοι από την αρχή. Είναι πιθανόν, αλλά σε καμιά περίπτωση βέβαιο, ότι αυτά τα χαμηλά εκλογικά ποσοστά ήταν η τιμωρία από εκλογικό σώμα για την απουσία ενός αριστερού μετώπου. Η πόλωση μεταξύ των υποψηφίων του παλιού καθεστώτος θα μπορούσε εξίσου να επιβληθεί με τον ίδιο τρόπο ακόμα και με ένα αριστερό μέτωπο. Η απουσία αυτού του μετώπου, σε κάθε περίπτωση, φανέρωσε το τρομερό λάθος στην εκτίμηση που έκανε η Izquierda Unida (Ενωμένη Αριστερά), ότι η Αργεντινή (και πρώτη και καλύτερη η ΙU) κατακλύζονταν από το αριστερό εκλογικό κύμα το οποίο είχε εκδηλωθεί στη Βολιβία, τη Βραζιλία και το Εκουαδόρ και πιθανόν, σύντομα, την Ουρουγουάη. Στο τέλος το ρητό που λέει ότι δεν πρέπει να μετράς τα αυγά σου πριν γεννηθούν επιβεβαιώθηκε. Τα μέλη του ΡΟ ήξεραν δυο πράγματα από την αρχή: ότι το πεδίο, το οποίο επιβαλλόταν, ήταν αυτό που ήθελε η μπουρζουαζία και στο οποίο εμείς είχαμε αντιταχθεί και παλέψει ενάντια. Δεύτερον, ότι η προεκλογική καμπάνια από την αρχή έδειξε να υπάρχει πρόθεση για χαμηλό ψήφο στην Αριστερά και το Κόμμα μας. Γνωρίζαμε, όμως, επίσης ότι οι εκλογές πρόκειται να δώσουν ένα ψευδές πολιτικό αποτέλεσμα, γιατί δεν λύνουν το ζήτημα της χρεοκοπίας του καθεστώτος, ότι πρέπει να περάσουν μέσα από περισσότερες κρίσεις και νέες συγκρούσεις. Ακόμα και με αυτή την καθαρότητα και τη συνείδηση, οι προσδοκίες ήταν σημαντικά υψηλότερες εν συγκρίσει με τα αποτελέσματα που πραγματικά λάβαμε για τον απλό λόγο ότι το ΡΟ είχε δυναμώσει πολύ κατά τα τελευταία χρόνια και λόγω του εμφανούς και λαϊκού ηγετικού του ρόλου. Θέτοντας το πρόβλημα με αυτούς τους όρους, μόνο μετά από μια πλήρη συζήτηση μεταξύ όλων των οργανώσεων και των μελών του ΡΟ θα είμαστε ικανοί να δώσουμε μια αληθινή εξήγηση. Αυτό είναι που θα κάνουμε. Ωστόσο, το κόμμα μας δεν έχει ακόμα κερδίσει μια μόνιμη ιστορική ταυτότητα στη συνείδηση τμημάτων του λαού και για αυτό το λόγο δεν μπορούμε να υπολογίσουμε σε καμιά «αιχμάλωτη» ψήφο ή σε μια ιδεολογική συνταύτιση. Η ψήφος για το ΡΟ αντανακλά σε μεγάλο βαθμό κάθε φορά την συγκυρία. Δεν μπορούμε να υπολογίζουμε σε κανένα αποθεματικό κεφάλαιο. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να κατακτήσουμε και το οποίο θα συμβεί αναπόφευκτα στο πλαίσιο νέων κρίσεων και νέων συγκρούσεων. Υπάρχουν ορισμένες τάσεις για να δει κανείς κάποια σενάρια που ίσως προκύψουν από αυτές τις εκλογές. Το πρώτο θα μπορούσε να είναι να συνεχιστεί η τάση να αποκαταστήσει ξανά την εξουσία του το Κράτος και να συντελεστεί, μέχρι το τέλος του χρόνου, ένα είδος «πολιτικής ομαλοποίησης» διαμέσου των περιφερειακών εκλογών. Σ΄ αυτήν την περίπτωση, θα πρέπει να δώσουμε κορυφαία προτεραιότητα στον αγώνα σ΄ αυτό το πεδίο, να προβάλλουμε όλες τις διεκδικήσεις και να συσπειρώσουμε γύρω τους όλα τα στρώματα που βρίσκονται σε αγώνα κι έτσι να κερδίσουμε την εκπροσώπησή τους. Προκειμένου να φέρουμε σε πέρας αυτό το καθήκον, είναι απαραίτητο να ενδυναμώσουμε το ΡΟ, να διαμορφώσουμε το πλαίσιο που έχει αναδυθεί στους αγώνες και να εμβαθύνουμε την καμπάνια για το ξεκαθάρισμα των θέσεων και τη συσπείρωση των δυνάμεων. Είναι πολύ πιθανόν ότι μια προσαρμογή στο νέο πολιτικό σενάριο ίσως δώσει δύναμη στην Αριστερά και, μαζί με αυτό, στην τάση προς τα κεντρο Π αριστερά μέτωπα ή τον άναρχο εκλογικισμό. Το μέτωπο των σοσιαλιστών Μπράβο, Κάριο, η CTA (Κλαούντιο Λοζάνο), παράγοντες γύρω από τον Κίρχνερ, μαζί με τον Ιμπάρα, είναι μια καθαρή εκδήλωση της προσαρμογής σε μια κατεύθυνση σαν αυτή που περιγράφηκε παραπάνω. Το άλλο σενάριο είναι να αποδειχτεί ότι οι εκλογές ήταν ένα ακόμα σύντομης διάρκειας επεισόδιο μέσα στην κρίση, όπως φάνηκε, για παράδειγμα, με τις προσπάθειες να κρύψουν τις πιέσεις που δέχονται για να σταματήσει η παύση πληρωμών του εξωτερικού χρέους προς τις διεθνείς τράπεζες. Οι ερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις ίσως λάβουν χώρα σ΄ αυτήν την περίπτωση σε συνθήκες διαφορετικές από εκείνες στις τωρινές εκλογές. Αν πάρουν αυτή τη τροπή τα πράγματα, επανέρχεται στην επικαιρότητα το σύνθημα «να φύγουν όλοι τους» και το αίτημα για μια κυρίαρχη Συντακτική Συνέλευση που θα συγκληθεί από τις οργανώσεις που βρίσκονται σε αγώνα. Η ανάγκη για να μεταμορφώσουμε τους χιλιάδες των πικετέρος και τους ανθρώπους των συνελεύσεων σε συνειδητούς πολιτικούς και σοσιαλιστές μαχητές αποκτά, σ΄ αυτήν την περίπτωση, ακόμα μεγαλύτερη σημασία. 19/05/2003

των αιτιών που η Αριστερά καταποντίστηκε εκλογικά στην Αργεντινή στην ιδανικότερη συγκυρία γι' αυτήν, είναι μιά παρατεταμένη κρίση δυσκοιλιότητας... Μιά ζωή η Αριστερά (όλη η Αριστερά)δεν μπορεί να κάνει μιά αυτοκριτική της προκοπής. Για δε την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά με τα μικρο-αρχηγιλίκια της ισχυεί το: "καθε γωνία και καμπάνα, κάθε σπίτι και που...α"

από τραγέλαφος 19/05/2003 12:49 πμ.


Αυτό που διάβασα δεν είναι ανάλυση γράφει ο Baygon!!! Και το γράφει αυτό αναφερόμενος στο μεγάλο μαρξιστή Αλταμίρα, που αν μη τι άλλο, όλοι τον σέβονται. Ομως ο...σύντροφος baygon μας δίνει τη δική του ανάλυση και μας... καθυσυχάζει! "Η αιτία - μάς λέει - που η Αριστερά καταποντίστηκε εκλογικά στην Αργεντινή στην ιδανικότερη συγκυρία γι' αυτήν, είναι μιά παρατεταμένη κρίση δυσκοιλιότητας...". ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟΤΑΤΗ ΑΝΑΛΥΣΗ! Τι να πεί κανείς...

Για τον "τραγέλαφο": Δεν γνωρίζω τον baygon, φαντάζομαι ότι δεν χρειάζεται δικηγόρο για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά στο όνομα των απλών, απλούστατων, ελληνικών που όλοι (υποτίθεται ότι) καταλαβαίνουμε, είμαι υποχρεωμένος να παρέμβω: ο άνθρωπος χαρακτηρίζει "παρατεταμένη κρίση δυσκοιλιότητας" το κείμενο των 1800 λέξεων που είδε μπροστά του - δεν αποδίδει σ' αυτό το... αίτιο την εκλογική ήττα της Αριστεράς στην Αργεντινή! (Αν και θα ήταν ενδιαφέρουσα μια τέτοια μελέτη, προσθέτω εγώ...) Μήπως πρέπει να αλλάξεις ρυθμίσεις στο PC σου για να μη βλέπεις άλλα αντ' άλλων;

από Baygon 19/05/2003 1:27 πμ.


..τότε πεσ' μας εσυ, που διάβασες και κατάλαβες την ανάλυση, γιατί πάτωσε ΟΛΗ η Αριστερά (και το ΡΟ) στις εκλογές στην Αργεντινή, σύντομα και περιεκτικά. Επίσης πες μας τα συγκριτικά ποσοστά και τους αριθμούς των ψήφων, επειδή δεν τα είδα πουθενά. Επεξ: Επειδή δεν διαβάζεις προσεκτικά, εγω έγραψα ότι αυτό που διάβασα δεν ειναι ανάλυση, είναι κρίση δυσκοιλιότητας (η παρομοίωση αναφέρεται στην ανάλυση και όχι στις αιτίες που πάτωσε η Αριστερά, ακριβως γιατι δεν αναφέρεται καθαρά, με σαφήνεια, με κριτικό και αυτοκριτικό λόγο) Συντροφικά

από Τραγέλαφος 19/05/2003 2:54 πμ.


http://www.anatolikos.com/argentini/ar36.htm Δεν ήθελα να σε ειρωνευτώ σύντροφε. Ομως νομίζω ότι μάλλον θα πρέπει να είσαι προκατειλημένος. Στο κείμενο που σε παραπέμπω ίσως βρεις περισσότερα στοιχεία. Αυτό που μπορώ να σου πώ είναι ότι εγώ την ταξική πάλη δε τη μετράω κοινοβουλευτικά. Με ψήφους δηλαδή. Ισως γι΄ αυτό να καταλαβαίνουμε άλλα ο ένας κι άλλα ο άλλος. Συντροφικά κι εγώ. Δεν υπάρχει κανένα άλλο πρόβλημα.

από Hmer Noir 19/05/2003 8:25 πμ.


Από που κι ως που μπορεί να αποτελεί ζήτημα το χαμηλό ποσοστό την Αριστεράς και ειδικότερα του P.O. όταν αυτό συνδιάζεται με πραγματικό κοινωνικό αγώνα, όταν συνδιάζεται με γενικευμένες πρακτικές κοινωνικής αντιθέσμισης, όταν είναι κοινή θέση πως η Αργεντινή βρίσκεται σε προεπαναστατική περίοδο? Η πολιτικά ψυχωσική εμμονή της αριστεράς να μην εγκαταλείπει με τίποτα τα "κεκτημένα" της αστικής νομιμοποίησης του κοινοβουλευτισμού οδηγεί σε παρόμοιους παραλογισμούς όπως η συμμετοχή σε εκλογές κάτω από τέτοιες συνθήκες. Δηλαδή αν το P.O. έπαιρνε ένα 4, 5, 8, 12% τι θα άλλζε στι κοινωνικές διεργασίες πέρα από την αύξηση του κύρους στο κομμάτι εκείνο της κοινωνίας που λόγω θέσης παίρνει στα σοβαρά τα εκλογικά νούμερα? Μήπως η νομιμοποίηση ενός πολιτικού συστήματος θα ήταν μικρότερη αν συνδιάζονταν με μια εκλογικής φύσης επιβράβευση ενός επαναστατικού κόμματος? Η μήπως το θέμα είναι να μετρηθούν τα κουκιά ενός συνήθους αριστερίστικου μικρόκοσμου και "πάρτε τα κουφάλες Μαοικοί σας σκίσαμε"... Οι γνωστές δικαιολογίες, εδώ και 200 χρόνια για τη συμμετοχή στις εκλογές έχουν γίνει πια ενοχλητική επανάληψη. Σε μια κατάσταση όπου ο πολιτικός κόσμος ξεκινά την πολιτική του επίθεση χρησιμοποιόντας το τελευταίο και ισχυρότερο χαρτί του "την λαική βούληση στις κάλπες", σε μια χώρα όπου οι κυβερνήσεις(και άρα η λαική βούληση που τις ανέδειξε) γελοιοποιούνται και πέφτουν, το να ζητά η αριστερά κοινοβουλευτικά έδρανα είναι ένα απρόσμενο δώρο κύρους στον αστικό κόσμο. Άλλωστε οι επαναστάτες έχουν να προσφέρουν μόνο μέσα στον ίδιο τον αγώνα. Στα κοινοβουλευτικά έδρανα, εκεί που διαμορφώνεται η κρατική και καπιταλιστική διαχείρηση πρέπει να κάθονται ικανοί διαχειριστές: επαναστάτες που διαρκώς θα φωνάζουν, θα καταγγέλουν και θα κατηγορούν "στο όνομα των λαικών συμφερόντων" συγκροτούν μια γενικευμένη αντίφαση και ανοησία: όταν η κοινωνία συγκροτείτε σε εκλογικό σώμα, σε κοινή γνώμη, την αλήθεια αυτή τη γνωρίζει και την εφαρμόζει. Θα πρέπει να γίνει μάθημα το κάζο στην αριστερά και ιδιαίτερα στον Τροτσκισμό που αρέσκεται να επιδυκνύει και τα δύο καρπούζια (και της αστικής νομιμοφροσύνης, και της επανάστασης) που κρατάει ση μασχάλη του. Σαν αναρχικός βέβαια είμαι βαθύτατα απαισιόδοξος για την ικανότητα της αριστεράς να αναθεωρήσει τις οποιεσδήποτε πολιτικές της. Περαστικά σας!

από τυφλοποντικας 19/05/2003 11:17 πμ.


Τα , ομολογουμένως ισχνά, αποτελέσματα των προεδρικων εκλογων στην Αργεντινή, καλο ειναι να αποτελει αντικειμενο προβληματισμου απο ολους αυτους που ενδιαφερονται για κοινωνικη αλλαγη προς οφελος των εργαζομενων. Και οχι απο την εκλογιστικη αριθμολαγνικη αναλυση που μικρη μονο σημασια εχει. Το βασικο ερωτημα , κατα την γνωμη μου, ειναι γιατι ενα κομμα, οπως το Παρτιδο Ομπρερο, που παλεψε μεσα σε ολους τους κοινωνικους αγωνες απο την αρχη πανω σε αρχες, και απεκτησε μεγαλους και ισχυρους δεσμους με το κινημα των πικετερος, το λαϊκο κινημα στις γειτονιες, το κινημα των καταληψεων εργοστασιων, των ψαραδων κλπ δεν μετετρεψε σε ευνοϊκο εκλογικο αποτελεσμα αυτο το θετικο ρευμα που δημιουργηθηκε. Μια προσεγγιση ειναι αυτο που αναφερει ο Αλταμιρα περι τιμωριας της Αριστερας συνολικα απο τις μαζες, γιατι δεν κατεβηκε ενωμενη (με ευθυνη κυρια της IU που αρνηθηκε κοινη εκλογικη καθοδο με υπ.προεδρο την Walsh και υπ. αντιπροεδρο τον Αλταμιρα). Αυτο που πρεπει να σκεφτουμε απο την αλλη πλευρα ειναι το κλασσικο οτι "η συνειδηση επεται του ειναι". Το παραδειγμα της Βαστιλλης , οπου οι αβρακωτοι την γκρεμιζαν φωναζοντας ζητω ο βασιλιας, ενω σε λιγο εκτελουσαν την βασιλικη οικογενεια ειναι χαρακτηριστικο του πως κινειται η συνειδηση του λαου. Η επαναστατικη πραξη των εργαζομενων,πχ στην Αργεντινη, με την σαφη αρνηση των δομων του αστικου κρατους ( μεσα απο το μπλοκαρισμα των δρομων, την εφαρμογη "διοδιων" για τα λαϊκα συσσιτια, την καταληψη εργοστασιων με αυτοδιαχειριστικους στοχους και εργατικο ελεγχο και το μπλοκαρισμα και καταληψεις ιδιωτικων -τραπεζες- και δημοσιων κτιριων) δεν σημαινει ταυτοχρονα και προχωρημενη σοσιαλιστικη συνειδηση. Το συνθημα ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΛΟΙ που ολο το λαϊκο κινημα στην Αργεντινη βροντοφωναζε και εξακολουθει να εχει σαν λαβαρο στην παλη του, δεν εκφραστηκε εκλογικα. Γιατι ακριβως ισως οι Αργεντινοι ανεργοι και εργαζομενοι εχουν ακομα αυταπατες οτι τα προβληματα τους μπορει ακομη να λυθουν μεσα στα πλαισια του αστικου κρατους. Ειναι δυσκολο, πιστευουν , να ανατρεψουν τις δομες του αστικου κρατους, την στιγμη που με την πραξη τους εχουν αρχισει ηδη να το κανουν. Εδω ακριβως μπαινει το ζητημα της μαζικοποιησης ενος επαναστατικου εργατικου κομματος που θα δωσει συνειδηση στο ασυνειδητο, μεσα απο την στρατολογηση και εκπαιδευση στελεχων που θα δωσουν την αναγκαια οσο ποτε αλλοτε και στην Αργεντινη συνειδητοτητα στους μαχητικους, ουτως ή αλλως αγωνες. Ο νεος προεδρος , με την πιο επιθετικη πολιτικη εναντια στον Αργεντινικο λαο θα ριξει το αναγκαιο καρβουνο στην ατμομηχανη των λαϊκων αγωνων. Εξ αλλου , να μην ξεχναμε, οτι η Αργεντινη με τις μεγαλες ομοιοτητες με την ελληνικη οικονομια αποτελει ενα "πειρματικο εργαστηριο" με πολυτιμα μαθηματα για εμας στην χωρα μας...

από RED ALERT 19/05/2003 2:34 μμ.


....είναι η καλύτερη απόδειξη, ότι χωρίς την ύπαρξη επαναστατικού φορέα, η όποια πρωτοβουλιακή επαναστατική (ή μάλλον επαναστατημένη) κατάσταση, ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ. O απλός αυθορμητισμός των μαζών, που δεν υποτάσεται σε ένα στρατηγικό στόχο, τελικά "καναλιζάρεται" πολύ εύκολα από το σύστημα. Δυστυχώς........

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License