Louis Michaelson: Κομμουνισμός, Οργάνωση και Συνείδηση (Κριτική στους Ντωβέ-Μαρτέν)

Η γενικευμένη αυτοδιεύθυνση δεν είναι παρά η μορφή των κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής, όπου η κοινωνική παραγωγή έχει σπάσει τα δεσμά της καπιταλιστικής σχέσης και έχει απωλέσει την επίφαση ενός διαχωρισμένου βασιλείου.

<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5C6647%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="Edit-Time-Data" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5C6647%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_editdata.mso"><!--[if !mso]> <style> v:* {behavior:url(#default#VML);} o:* {behavior:url(#default#VML);} w:* {behavior:url(#default#VML);} .shape {behavior:url(#default#VML);} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Georgia; panose-1:2 4 5 2 5 4 5 2 3 3; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} h1 {mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0cm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; mso-outline-level:1; font-size:24.0pt; font-family:"Times New Roman";} p.MsoFootnoteText, li.MsoFootnoteText, div.MsoFootnoteText {mso-style-noshow:yes; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} p.MsoFooter, li.MsoFooter, div.MsoFooter {margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; tab-stops:center 207.65pt right 415.3pt; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} span.MsoFootnoteReference {mso-style-noshow:yes; vertical-align:super;} span.MsoEndnoteReference {mso-style-noshow:yes; vertical-align:super;} p.MsoEndnoteText, li.MsoEndnoteText, div.MsoEndnoteText {mso-style-noshow:yes; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} span.book-title {mso-style-name:book-title;} /* Page Definitions */ @page {mso-footnote-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/6647~1/LOCALS~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") fs; mso-footnote-continuation-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/6647~1/LOCALS~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") fcs; mso-endnote-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/6647~1/LOCALS~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") es; mso-endnote-continuation-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/6647~1/LOCALS~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") ecs;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapedefaults v:ext="edit" spidmax="1027"/> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <o:shapelayout v:ext="edit"> <o:idmap v:ext="edit" data="1"/> </o:shapelayout></xml><![endif]--> <h1 style="text-align: center;" align="center"><em><span style="font-size: 18pt; font-family: Georgia; font-style: normal;">Louis Michaelson</span></em><i style=""><span style="font-size: 18pt; font-family: Georgia;"><o:p></o:p></span></i></h1> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><b style=""><span style="font-size: 18pt; line-height: 150%; font-family: Georgia;">Κομμουνισμός, Οργάνωση και Συνείδηση<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Μια Κριτική στην <i style="">‘Έκλειψη κι Επανεμφάνιση του Κομμουνιστικού Κινήματος’ των Μπαρώ και Μαρτέν<o:p></o:p></i></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b style=""><span style="font-size: 18pt; font-family: Georgia;">(1974)<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><b style=""><i style=""><span style="font-size: 14pt; line-height: 150%; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></i></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><b style=""><i style=""><span style="font-size: 14pt; line-height: 150%; font-family: Georgia;">Εισαγωγικό Σημείωμα της <span style="">&nbsp;</span>Μετάφρασης</span></i></b></p><p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><br><b style=""><i style=""><span style="font-size: 14pt; line-height: 150%; font-family: Georgia;"><o:p></o:p></span></i></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Ο </span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">Louis</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">Michaelson</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"> [</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">a</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">.</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">k</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">.</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">a</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">Adam</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">Cornford</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">] υπήρξε μέλος της καταστασιακής ομάδας </span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">For</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">Ourselves</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">, η οποία δραστηριοποιήθηκε στην Καλιφόρνια στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Αργότερα, ο </span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">Michaelson</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"> συμμετείχε στην έκδοση της επιθεώρησης </span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">Processed</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">World</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">.</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Στο κείμενο που ακολουθεί, ο συγγραφέας ασκεί γόνιμη κριτική στη συλλογή κειμένων των Ζαν Μπαρώ [</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">a</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">.</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">k</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">.</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">a</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"> Ζιλ Ντωβέ] και Φρανσουά Μαρτέν που δημοσιεύτηκαν στα αγγλικά το 1974 υπό τον γενικό τίτλο &#8220;Έκλειψη κι Επανεμφάνιση του Κομμουνιστικού Κινήματος&#8221; (για περισσότερες λεπτομέρειες, βλ. την ελληνική έκδοση που πραγματοποιήθηκε από την ομάδα Κόκκινο Νήμα το 2002, στην οποία περιλαμβάνεται επίσης μια σειρά άλλων κειμένων του Ντωβέ). <o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><b style=""><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Πριονιστήριο το Χρυσό Χέρι<o:p></o:p></span></i></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><b style=""><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Σεπτέμβρης 2009</span></i></b><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"> <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Η ανάγνωση της ‘<i style="">Έκλειψης κι Επανεμφάνισης του Κομμουνιστικού Κινήματος’</i> των Μπαρώ και Μαρτέν αποτελεί μια αναζωογονητική εμπειρία. Οι συγγραφείς πραγματεύονται επαρκώς ορισμένα σημαντικά στοιχεία της επαναστατικής θεωρίας και, επομένως, διατυπώνουν μια καινούρια αντίληψη για το επαναστατικό κίνημα και για τη φύση του καπιταλισμού. Μια από τις πιο ευχάριστες πλευρές της ανάγνωσης αυτού του βιβλίου είναι η προθυμία των συγγραφέων να αποδώσουν τα εύσημα εκεί όπου χρειάζεται να το κάνουν (σε αντίθεση με ορισμένες άλλες υπερ-αριστερές ή &#8220;μετα-καταστασιακές&#8221; ομάδες) &#8211; στον Πάνεκουκ, στον Μπορντίγκα ή στην Καταστασιακή Διεθνή (Κ.Δ.). Η εισαγωγή του Μπαρώ, ειδικότερα, αναγνωρίζει αυτό το τελευταίο χρέος, καθώς αποδίδει έμφαση στην αντι-πολιτική φύση του πραγματικού κομμουνιστικού κινήματος και στην αντιδραστική στάση του αριστερού μιλιτάντη που βιώνει το διαχωρισμό ανάμεσα «στις αληθινές ανάγκες του &#8211; τους λόγους για τους οποίους δεν μπορεί να υπομείνει τον υφιστάμενο κόσμο &#8211; και τη δράση του, την προσπάθειά του να αλλάξει τον κόσμο». Έτσι, η επαναστατική δραστηριότητα πραγμοποιείται &#8211; γίνεται ένας εξωτερικός, ηθικός σκοπός που πρέπει να υπηρετηθεί και, επομένως, παύει να είναι επαναστατική. Ο Μπαρώ θεμελιώνει εδώ άμεσα την προέλευση και το πεδίο της επαναστατικής θεωρίας και πρακτικής στην καθημερινή ζωή του επαναστάτη, όπως έκανε και η Κ.Δ.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Από κοινού με την Κ.Δ., επίσης, οι Μπαρώ και Μαρτέν τονίζουν επανειλημμένα ότι η κεντρική κοινωνική σχέση στον καπιταλισμό είναι η μισθωτή εργασία και ότι το κεντρικό χαρακτηριστικό του καπιταλισμού ως τρόπου παραγωγής είναι η διάκριση ανάμεσα στην αξία χρήσης και την ανταλλακτική αξία που, μολονότι έλκει την καταγωγή της από την προκαπιταλιστική εμπορευματική ανταλλαγή, αναπτύσσεται πλήρως μόνο στον καπιταλισμό. Η πώληση ή αλλοτρίωση της εργασίας &#8211; δηλαδή ο διαχωρισμός των παραγωγών από τα μέσα παραγωγής &#8211; και η απονομή μιας αφηρημένης ποσοτικής αξίας στο προϊόν που παράγουν δεν είναι παρά οι δύο πλευρές της κοινωνικής σχέσης που είναι γνωστή ως Κεφάλαιο. Από κοινού με την Κ.Δ., οι Μπαρώ και Μαρτέν τονίζουν ότι το &#8220;ελάχιστο πρόγραμμα&#8221; του κομμουνισμού είναι η άμεση κατάργηση της μισθωτής εργασίας και, επομένως, της ανταλλακτικής αξίας και της παραγωγής που υπαγορεύεται από τις προσταγές της ανταλλακτικής αξίας και της συσσώρευσής της με τη μορφή της υπεραξίας. Τέλος, οι Μπαρώ και Μαρτέν αναγνωρίζουν &#8211; από κοινού με την Κ.Δ. και τους συμβουλιακούς κομμουνιστές &#8211; ότι οι λεγόμενες σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές χώρες είναι, στην πραγματικότητα, καπιταλιστικές (κρατικοκαπιταλιστικές), διότι η μισθωτή εργασία και η συσσώρευση κεφαλαίου εξακολουθούν να υπάρχουν εκεί, όπως και στον &#8220;καπιταλιστικό κόσμο&#8221;. Μεγάλο μέρος του βιβλίου είναι αφιερωμένο σε μια κριτική της υπερ-αριστεράς, δηλαδή του κινήματος που ξεκίνησε με την παραίτηση του Γκόρτερ από την Γ΄ Διεθνή το 1920, συνεχίστηκε στη Γερμανία με το </span><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">KAPD</span></i><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">και το </span><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">AAUD</span></i><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">και, μετά την ήττα του από το σταλινισμό, διατηρήθηκε ως θεωρητική παράδοση στα γραπτά των Πάνεκουκ, Κορς, Μάττικ και άλλων. Σήμερα</span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-GB">, </span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">αντιπροσωπεύεται</span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">από</span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">ομάδες</span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">όπως</span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">οι</span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"> </span><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">ICC</span></i><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">, </span><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-GB">Revolution Internationale</span></i><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-GB">, <i style="">Internationalism </i></span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">και</span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"> <i style=""><span lang="EN-GB">Root &amp; Branch</span></i></span><span style="" lang="EN-GB">. </span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-GB"><span style="">&nbsp;</span></span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Η κύρια πρόθεσή μου εδώ δεν είναι να &#8220;υπερασπιστώ&#8221; αυτές τις ομάδες: μια τέτοια υπεράσπιση αφήνεται καλύτερα στις ίδιες τις ομάδες. Ωστόσο, ορισμένες πλευρές της κριτικής τού Μπαρώ αφορούν άμεσα τη δική μου θεωρία και εκείνη των συντρόφων μου, και σε αυτές τις πλευρές κυρίως θα προσπαθήσω να απαντήσω, ψηλαφώντας αυτά που πιστεύω ότι αποτελούν σοβαρά σφάλματα εκ μέρους του αναφορικά με την ερμηνεία της συμβουλιακής-κομμουνιστικής θεωρίας.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Οι βασικές κατηγορίες που προσάπτει ο Μπαρώ στους συμβουλιακούς &#8211; από τον Πάνεκουκ μέχρι σήμερα &#8211; μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">«Η θεωρία της διεύθυνσης της κοινωνίας μέσω των εργατικών συμβουλίων δε λαμβάνει υπόψη τη δυναμική του καπιταλισμού... Το είδος του σοσιαλισμού που προτείνει δεν είναι παρά ο καπιταλισμός &#8211; δημοκρατικά διευθυνόμενος από τους εργάτες».<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: right;" align="right"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><span style="">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: right;" align="right"><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Λενινισμός και Υπεραριστερά</span></i><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"> (σελ. 104)<span style="">&nbsp; </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: right;" align="right"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Πολύ ωραία, εφόσον κάποιος με αυτή τη θεωρία εννοεί τη θεωρία του αναρχο-συνδικαλισμού, τη Γαλλική </span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">CFDT</span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"> ή τη Γιουγκοσλαβική ‘αυτοδιαχείριση’ (την οποία, περιέργως, ο Μπαρώ δεν αναφέρει πουθενά).<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Ωστόσο, υπάρχουν διάφορες θεωρίες ‘αυτοδιεύθυνσης’. Ίσως πολλές υπερ-αριστερές ομάδες δεν έχουν αντιμετωπίσει σοβαρά το ζήτημα της μισθωτής εργασίας και της ανταλλακτικής αξίας και δεν έχουν προχωρήσει μέχρι την αποφασιστική τους άρνηση. Από την άλλη πλευρά, κάποιες άλλες ομάδες &#8211; όπως η ομάδα </span><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">Internationalism</span></i><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"> &#8211; το έχουν κάνει με σαφήνεια. Ακόμα και ο ίδιος ο Μπαρώ αναφέρεται επιδοκιμαστικά σε ένα άρθρο (‘<i style="">Κρατικός Καπιταλισμός και ο Νόμος της Αξίας’</i>) που πραγματεύεται αυτά τα ζητήματα και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της συγκεκριμένης ομάδας· παρόλα αυτά, δεν αναγνωρίζει την επανειλημμένη διακήρυξή τους ότι η κατάργηση της μισθωτής εργασίας αποτελεί ένα από τα πρώτα καθήκοντα της κομμουνιστικής επανάστασης. Παρόμοια, η Βρετανική Αριστερή-Κομμουνιστική ομάδα </span><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">World</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US"> </span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">Revolution</span></i><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"> διακηρύττει: «Εμείς οι εργάτες έχουμε ένα μόνο πρόγραμμα: την κατάργηση της μισθωτής εργασίας». </span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">H</span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">&#8211; εσκεμμένη ή μη &#8211; σύγχυση ανάμεσα στη θεωρία αυτών των ομάδων και στις διάφορες συνδικαλιστικές ή ‘συμβουλιακές-καπιταλιστικές’ ιδεολογίες συνιστά μια άδικη κριτική.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Το ερώτημα που αφορά τον ακριβή τρόπο με τον οποίο οι σχέσεις που βασίζονται στην αξία θα εξαλειφθούν μετά την ανατροπή του καπιταλιστικού κράτους και τη μετατροπή των επιχειρήσεων σε κοινωνική ιδιοκτησία αντιμετωπίζεται &#8211; ως συνήθως &#8211; με μεγάλη ασάφεια στα κείμενα του Μπαρώ. Διαβάζοντας τον Μπαρώ, κάποιος θα πίστευε ότι ο Μαρξ δεν είχε αναλογιστεί ποτέ τις δυσκολίες που θα εμπεριέχονταν σε αυτό το &#8220;μεταβατικό στάδιο&#8221;. Ωστόσο, αυτό δεν είναι αλήθεια. Ας αναφέρω μονάχα ένα από τα πολλά τέτοια αποσπάσματα που υπάρχουν στο έργο του Μαρξ:<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">«Στην περίπτωση της κοινωνικοποιημένης παραγωγής, το χρήμα-κεφάλαιο εξαλείφεται. Η κοινωνία διανέμει την εργασιακή δύναμη και τα μέσα παραγωγής στους διάφορους παραγωγικούς κλάδους. Οι παραγωγοί ίσως παίρνουν χάρτινα κουπόνια που τους επιτρέπουν να λαμβάνουν από την κοινωνική προσφορά καταναλωτικών αγαθών μια ποσότητα που αντιστοιχεί στο χρόνο της εργασίας τους. Αυτά τα κουπόνια δεν αποτελούν χρήμα. Δεν κυκλοφορούν.»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;" align="right"><i style=""><span style="font-family: Georgia;">Μαρξ, Κεφάλαιο (Τόμος ΙΙ), σελ. 358, New World Paperbacks (1967</span></i><span style="font-family: Georgia;">)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: right;" align="right"><span style="font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε να προσαρμοστεί, ίσως με τη μορφή μιας &#8220;υπερωριακής ανταμοιβής&#8221; που θα διασφαλίζει τη διεκπεραίωση ιδιαίτερα πληκτικών, βρώμικων ή δυσάρεστων έργων τα οποία δε θα έχουν ακόμα εξαλειφθεί μέσω της αυτοματοποίησης, ή χάρη στη βοήθεια άλλων μορφών της ανθρώπινης εφευρετικότητας. Ίσως θα προσέφερε στους συγκεκριμένους παραγωγούς περισσότερο χρόνο ενασχόλησης με τους υπολογιστές, σπάνια αγαθά (όπως ένα κρασί που παρασκευάζεται μόνο σε ένα χωριό της Γαλλίας) ή κάποια άλλη απόλαυση που δε θα υπάρχει ακόμα σε αφθονία στα πρώτα χρόνια της κομμουνιστικής κοινωνίας.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Ευτυχώς για εμάς, η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων από την εποχή του Μαρξ μάς παρέσχε ένα μέρος της λύσης σε αυτό το πρόβλημα. Στην περίοδο της τυπικής κυριαρχίας του κεφαλαίου (η οποία &#8211; όπως περιγράφεται από την </span><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">Invariance</span></i><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">, την </span><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">Negation</span></i><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">και άλλες μετα-Μπορντιγκιστικές ομάδες &#8211; διήρκεσε περίπου μέχρι τις αρχές του αιώνα) η παραγωγή γινόταν ολοένα περισσότερο κοινωνική, ενώ η κατανάλωση παρέμενε σε μεγάλο βαθμό ατομική και βασιζόταν στην <i style="">οικογενειακή</i> μονάδα. Ωστόσο, καθώς το κεφάλαιο κυριάρχησε όχι μόνο στην παραγωγή αλλά και στην κυκλοφορία, η κατανάλωση κοινωνικοποιήθηκε επίσης. Για παράδειγμα, ο εργάτης στον 19<sup>ο</sup> αιώνα έπρεπε να αγοράζει και να καταναλώνει ατομικά (ή με την οικογένειά του) όχι μόνο τα φαγητό και το ποτό αλλά επίσης την πληροφόρηση, την ιατρική φροντίδα, τα μέσα για τη θέρμανση και το φωτισμό του σπιτιού του, τον πάγο για τη συντήρηση του φαγητού κ.λ.π. Στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία, αυτά τα αναγκαία αγαθά καταναλώνονται συλλογικά μέσω των σχολείων και των κολεγίων, των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών δικτύων, των νοσοκομείων και των κλινικών, καθώς επίσης μέσω των δικτύων κοινής ωφέλειας που παρέχουν νερό, φωταέριο και ηλεκτρικό ρεύμα. Επίσης, τα μέσα επικοινωνίας έχουν αναπτυχθεί και κοινωνικοποιηθεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι στις μέρες του Μαρξ (με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, το αυτοκίνητο και το τηλέφωνο). Αν αναλογιστεί κανείς, επιπλέον, ότι το ενοίκιο θα είναι μια από τις πρώτες εκδηλώσεις της σχέσης-κεφάλαιο που θα εξαφανιστούν, γίνεται αντιληπτό ότι σχεδόν το σύνολο της κατανάλωσης έχει ήδη κοινωνικοποιηθεί και, επομένως, δεν απαιτούνται κουπόνια εργασίας για τη διευκόλυνση της διανομής. Όπως είπα παραπάνω, ένα τέτοιο σύστημα θα χρειαζόταν μόνο για αγαθά και υπηρεσίες που εξακολουθούν να μην υπάρχουν σε αφθονία και πρέπει να καταναλώνονται λιγότερο ή περισσότερο ατομικά.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Σε κάθε περίπτωση, ο τρόμος απέναντι ακόμα και στη συζήτηση σχετικά με το χρόνο εργασίας στην κομμουνιστική κοινωνία δε θα μας οδηγήσει πουθενά· κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με ένα είδος ‘αντι-αξιακής’ ηθικολογίας. Θα προσπαθήσω να δείξω ότι η γενικευμένη αυτοδιεύθυνση και το ιστορικό της έμβρυο στα συμβούλια δεν είναι με κανένα τρόπο προσδεμένα στην αξία και, πραγματικά, ίσως προσφέρουν μέχρι σήμερα τα καλύτερα τυπικά μέσα για την υπέρβαση της αξίας.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Ο Μπαρώ ισχυρίζεται ότι η συμβουλιακή θέση ίσως ήταν βάσιμη κάποτε, αλλά η εμμονή σε αυτή τη θέση σήμερα είναι κατ’ ανάγκη ένοχη εξαιτίας του &#8220;φορμαλισμού&#8221; και της &#8220;επιφανειακότητάς&#8221; της:<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">«Την εποχή όπου το προλεταριάτο ήταν ακόμα αδύναμο και δεν μπορούσε να ενεργήσει ως τάξη, ο συμβουλιακός κομμουνισμός ήταν ακόμα πειστικός. Η θεμελιώδης αντίφαση δεν εμφανιζόταν. Το αποτέλεσμα ήταν η αναζήτηση μιας άλλης λύσης σε επιφανειακό επίπεδο. Σήμερα, είναι ολοένα περισσότερο αντιδραστικός. Ο κομμουνισμός θα πρέπει να υπερνικήσει την ψευδο-εργατική διεύθυνση (</span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">UCS</span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">) και την ιδεολογία της.»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Αυτό το απόσπασμα προκαλεί κατάπληξη διότι παίρνει ως δεδομένες τις απαντήσεις σε ένα πλήθος ερωτημάτων. Για παράδειγμα, αγνοεί πλήρως το γεγονός ότι ΟΛΕΣ οι συμβουλιακές ομάδες &#8211; συμπεριλαμβανομένων των μη-μαρξιστικών όπως η </span><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">Solidarity</span></i><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">&#8211; αποκήρυξαν την απόφαση των εργατών της <i style="">Upper Clyde Shipyard</i> (</span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">UCS</span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">) να προχωρήσουν σε </span><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">work</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">-</span></i><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US">in</span></i><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US"> </span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">ως αντεπαναστατική και ηττοπαθή ενέργεια<a style="" href="#_edn1" name="_ednref1" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">[i]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>. Δεν το έκαναν επειδή η ενέργεια αυτή καθοδηγήθηκε από το ΚΚ αλλά επειδή οι εν λόγω εργάτες βοηθούσαν τον καπιταλισμό συνεχίζοντας να πουλάνε την εργασιακή τους δύναμη με μειωμένους μισθούς μέχρι να βρεθεί ένας νέος καπιταλιστής ο οποίος θα εξαγόραζε την επιχείρηση! Αλλά αυτή είναι μονάχα η κορυφή του αυτο-αναιρούμενου παγόβουνου του Μπαρώ. Το κύριο ερώτημα του οποίου η απάντηση εκλαμβάνεται ως δεδομένη είναι γιατί η υπεράσπιση των εργατικών συμβουλίων ως μορφής κοινωνικού μετασχηματισμού είναι «ολοένα περισσότερο αντιδραστική».<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Θα ήμουν ο πρώτος που θα συμφωνούσε ότι ο καπιταλισμός δεν είναι &#8211; όπως θα ισχυριζόταν ο Καρντάν &#8211; κυρίως ένα &#8220;σύστημα διεύθυνσης&#8221;. Όπως είπα προηγουμένως, συμφωνώ με τον Μπαρώ και τον Μαρξ ότι το κεφάλαιο είναι μια κοινωνική σχέση παραγωγής της οποίας το &#8220;υπόβαθρο&#8221; είναι η μισθωτή εργασία. Το κεφάλαιο είναι απλώς μια άλλη ονομασία της μισθωτής εργασίας εφόσον η μισθωτή εργασία γίνει κατανοητή στην ολότητά της, σε όλες τις συνεκδοχές της. Επομένως, το περιεχόμενο της κομμουνιστικής επανάστασης πρέπει πράγματι να εκφραστεί αρνητικά ως η κατάργηση της μισθωτής εργασίας σε όλες τις συνεκδοχές της.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Αλλά η θετική εκδήλωση της επανάστασης πρέπει να συμπεριλαμβάνει τη μορφή μέσω της οποίας θα γίνεται η διαχείριση της κοινωνικής ζωής και θα διευθύνεται η κοινωνική παραγωγή. Ο Μπαρώ λέει:<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">«Η επαναστατική ανάλυση του καπιταλισμού, η οποία άρχισε με το Μαρξ, δε δίνει έμφαση στο ερώτημα: Ποιος διευθύνει το Κεφάλαιο;»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: right;" align="right"><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Λενινισμός και Υπεραριστερά (σελ.88)<o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: right;" align="right"><i style=""><span style="font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Ωστόσο, ενώ είναι αληθές ότι ο Μαρξ δεν &#8220;έδωσε έμφαση&#8221; σε αυτό το ερώτημα, είναι εξίσου αληθές ότι<i style=""> </i>ασχολήθηκε με αυτό όταν τέθηκε πραγματικά το ζήτημα της διεύθυνσης.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Το 1871, οι εργάτες του Παρισιού, αντιδρώντας στην παράλυση του καθεστώτος του Θιέρσου απέναντι στην Πρωσική εισβολή, ανέλαβαν τη διεύθυνση της κοινωνικής ζωής στην πόλη. Η Παρισινή Κομμούνα ήταν η πρώτη ιστορική περίπτωση όπου το προλεταριάτο κατέλαβε την εξουσία για τον εαυτό του και άρχισε να διεξάγει το μετασχηματισμό της κοινωνίας σύμφωνα με τις προβλέψεις του Μαρξ και του Ένγκελς. Αυτοί οι δύο κύριοι δε στάθηκαν αδιάφοροι απέναντι στην &#8220;απλή&#8221; μορφή της Κομμούνας αλλά, αντίθετα,<span style="">&nbsp; </span>ανέλυσαν λεπτομερώς αυτή τη μορφή· ένα μεγάλο μέρος από τον <i style="">Εμφύλιο Πόλεμο στη Γαλλία </i>του Μαρξ είναι αφιερωμένο στην ανάλυση της &#8220;μορφής&#8221; της Κομμούνας και στο επαναστατικό πρόγραμμά της για την προλεταριακή επανάσταση στη Γαλλία, που ανακόπηκε με τόσο τραγικό τρόπο. Ο Ένγκελς προχώρησε μέχρι το σημείο να εισηγηθεί: «Κοιτάξτε την Παρισινή Κομμούνα. Αυτή ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου!». Ο Ένγκελς και ο Μαρξ έδωσαν επίσης μεγάλη έμφαση σε &#8220;τυπικά&#8221; σημεία όπως η ανακλητότητα όλων των αξιωματούχων της Κομμούνας και η αποφασιστική επιμονή του προγράμματος της Κομμούνας σε αυτή την αρχή της ανακλητότητας που διαπερνούσε ολόκληρη την κοινωνική διεύθυνση<a style="" href="#_ftn1" name="_ftnref1" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">[1]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>. Ο Μαρξ αποκάλεσε την Κομμούνα ως «την πολιτική μορφή &#8211; που επιτέλους ανακαλύφθηκε &#8211; της οικονομικής χειραφέτησης της εργασίας»<a style="" href="#_ftn2" name="_ftnref2" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">[2]</span></span><!--[endif]--></span></span></a>. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><span style="">&nbsp;</span>Από την εποχή εκείνη, η αρχή των αυστηρά εξουσιοδοτημένων, ανακλητών εκπροσώπων ανακαλύφθηκε πρακτικά ξανά και ξανά από το προλεταριάτο. Είναι απλώς ο προφανής τυπικός τρόπος για την αποτροπή της ανάπτυξης μιας γραφειοκρατίας και για να διασφαλιστεί ότι οι αποφάσεις εκτελούνται με ακρίβεια. Κατέχει επίσης καίρια θέση στη &#8220;συμβουλιακή-κομμουνιστική&#8221; θεωρία και, επομένως, στη θεωρία της Καταστασιακής Διεθνούς.</span><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;" lang="EN-US"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">«Η ανάλυση του Μαρξ και ο επιστημονικός σοσιαλισμός του συνολικά δεν αποτελούν προϊόν των ‘αστών διανοουμένων’ αλλά της ταξικής πάλης εντός του καπιταλισμού σε όλα τα επίπεδά της.»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: right;" align="right"><i style=""><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Λενινισμός και Υπερ-Αριστερά </span></i><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">(σελ. 84)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 19.3pt 0.0001pt 27pt; text-align: right;" align="right"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">Σωστά. Αλλά το ίδιο ισχύει για τη θεωρία του Πάνεκουκ και των συμβουλιακών κομμουνιστών, όπως παραδέχεται ο Μπαρώ στις ‘<i style="">Σημειώσεις για τον Τρότσκι, τον Πάνεκουκ και τον Μπορντίγκα’</i> (σελ. 119). Ο Μπαρώ εδώ μοιάζει να αγνοεί το γεγονός ότι ο ‘επιστημονικός σοσιαλισμός του Μαρξ συνολικά’ συμπεριλάμβανε, από το 1872 μια κριτική του αστικού Κράτους και την αναγνώριση της Κομμούνας ως πρώτου βήματος για την άρνηση αυτού του Κράτους, συμπεριλαμβανομένης της μορφής αυτής της άρνησης. Από τότε, οι περισσότεροι συμβουλιακοί ακολούθησαν απλώς τον Μαρξ αντλώντας τη θεωρία τους από ‘την ταξική πάλη εντός του καπιταλισμού σε όλα τα επίπεδά της’. Αναγνωρίζουν στα Σοβιέτ του 1905 και στα Γερμανικά <em><span style="font-family: Georgia; font-style: normal;">εργατικά συμβούλια [</span></em><em><span style="font-family: Georgia;">Arbeiterrate</span></em><em><span style="font-family: Georgia; font-style: normal;">]</span></em></span><em> </em><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;">του 1919-20 μια παραπέρα ανάπτυξη της προλεταριακής αυτοοργάνωσης. Επιμένουν στα εργατικά συμβούλια ως ελάχιστη τυπική προϋπόθεση της κομμουνιστικής επανάστασης, όπως ακριβώς η κατάργηση της μισθωτής εργασίας είναι το ελάχιστο περιεχόμενό της.<o:p></o:p></span></em></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></em></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;">Στο ‘Κομμουνισμός και Καπιταλισμός’, ο Μπαρώ προχωράει πολύ παραπέρα από αυτό το ελάχιστο περιεχόμενο, υποδεικνύοντας ότι ο κομμουνισμός συνεπάγεται την κατάργηση της οικονομίας ως διαχωρισμένου βασιλείου, καθώς η παραγωγή δε θα αποτελεί πλέον μια διαχωρισμένη, ξένη δραστηριότητα αποκομμένη από την υπόλοιπη κοινωνική ζωή. Από αυτό προκύπτει η κατάργηση πολλών άλλων διαχωρισμών, όπως του διαχωρισμού ανάμεσα στο χρόνο ‘εργασίας’ και στον ‘ελεύθερο’ χρόνο, του διαχωρισμού ανάμεσα στην εργασία και το παιχνίδι κ.λ.π.<o:p></o:p></span></em></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></em></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;">Ασφαλώς, η μορφή της κοινωνικής οργάνωσης μέσω της οποίας θα διεξαχθεί αυτή η οργάνωση δεν μπορεί να καθοριστεί με ακρίβεια εκ των προτέρων. Ωστόσο, δε βλέπω κανένα λόγο για τον οποίο οι επαναστάτες δε θα έπρεπε να ξεκινήσουν αμέσως να συζητάνε σχετικά με αυτή την οργάνωση, ενώ αντίθετα βλέπω πολλούς λόγους για τους οποίους θα έπρεπε να το κάνουν. Για παράδειγμα, ερωτώμαι συνεχώς ως επαναστάτης: «Εντάξει, όλα αυτά ακούγονται πολύ ωραία, αλλά πώς σκοπεύετε να τα οργανώσετε;» Σε αυτό το σημείο, απέναντι στις αμφιβολίες και τις ανησυχίες ενός εργάτη ή ενός άλλου προλετάριου που βρίσκεται ίσως στο μεταίχμιο να γίνει επαναστάτης, τίποτα δε θα ήταν πιο ανόητο από μια απάντηση που θα έλεγε απλώς: «Δεν μπορούμε να το προβλέψουμε αυτό» ή «Αυτή τη γέφυρα θα πρέπει να την διασχίσουμε όταν φτάσουμε ενώπιόν της». Αντίθετα με τον ισχυρισμό του Μπαρώ ότι το σύγχρονο προλεταριάτο δεν ενδιαφέρεται για τα ζητήματα της κομμουνιστικής κοινωνικής διεύθυνσης, αυτά τα ζητήματα εγείρονται με αυξανόμενη συχνότητα και αποτελεί δείγμα δειλίας και ηττοπάθειας για εμάς να αναβάλλουμε την αντιμετώπισή τους &#8220;μέχρι να ξεκινήσει η επανάσταση&#8221;. Πάνω απ’ όλα, οι προλετάριοι που αντιλαμβάνονται την ανάγκη να μετασχηματίσουν τον κόσμο αναζητούν έναν εφαρμόσιμο, λειτουργικό τρόπο για να το κάνουν. Η αρνητική στάση του Μπαρώ απέναντι σε αυτό το ζήτημα σημαίνει ότι ενδίδει στον ίδιο πειρασμό για τον οποίο ασκεί κριτική στην </span></em><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;" lang="EN-US">ICO</span></em><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;">. </span></em><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;" lang="EN-US">To</span></em><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;" lang="EN-US"> </span></em><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;">πρόγραμμα των εργατικών συμβουλίων (όχι ως συνδικαλιστικά σώματα που περιορίζονται &#8220;στα εργοστάσια&#8221; &#8211; καθώς ούτε καν οι μισοί προλετάριοι των ΗΠΑ δεν εργάζονται σε εργοστάσια &#8211; αλλά ως ένα σύστημα που εκτείνεται σε ολόκληρη την τάξη, σε ολόκληρη την κοινωνία) μοιάζει να αποτελεί μια εξαιρετική &#8220;υπόθεση εργασίας&#8221;. Προφανώς, η επαναστατική διαδικασία θα ξεκινήσει με τους προλετάριους στους χώρους εργασίας να συγκεντρώνονται &#8211; πιθανότατα στο πλαίσιο μιας μαζικής απεργίας και κατάληψης &#8211; και να διεξάγουν συνελεύσεις οι οποίες, στη συνέχεια, θα συνδεθούν μεταξύ τους μέσω εκπροσώπων. Όπως στη Ρωσία το 1905 και, σε μικρότερο βαθμό, στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του ‘Μάη’, θα συγκροτηθούν επίσης συνελεύσεις εργατών και άλλων προλετάριων έξω από συγκεκριμένους χώρους εργασίας &#8211; π.χ. σε γειτονιές. Αν πρόκειται να συνεχιστεί η επαναστατική διαδικασία, θα πρέπει να σχηματιστεί μια κεντρική συνέλευση ή ‘Σοβιέτ’ για να διευθύνει την κοινωνική ζωή σε ολόκληρη την πόλη. Παρόμοια σώματα πρέπει να δημιουργηθούν σε περιφερειακό και, τελικά, σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε όλα αυτά τα συντονιστικά σώματα, οι εκπρόσωποι θα πρέπει να είναι αυστηρά εξουσιοδοτημένοι και ανακλητοί· διαφορετικά, πώς πρόκειται το προλεταριάτο συνολικά να διευθύνει την κοινωνική ζωή συνολικά; [ο Μπαρώ λέει ότι συμμερίζεται αυτό το σκοπό...]<o:p></o:p></span></em></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></em></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;">Τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας που είναι προσαρμοσμένα στον πρακτικό διάλογο &#8211; όπως το ραδιόφωνο και η τηλεόραση &#8211; θα καταστήσουν πολύ ευκολότερο το έργο του συντονισμού και θα μπορούσαν να μειώσουν τα καθήκοντα με τα οποία θα βαρύνονται τα συντονιστικά σώματα. Επιπλέον, η μετάδοση και η επεξεργασία δεδομένων μέσω των υπολογιστών θα διευκολύνει το σχεδιασμό της παραγωγής σε βαθμό που ο Πάνεκουκ δε θα μπορούσε να έχει προβλέψει. Ωστόσο, ο συντονισμός και ο σχεδιασμός θα είναι απαραίτητοι, και το συμβουλιακό υπόδειγμα φαντάζει σε μένα, γενικά, ως ο λογικότερος και αποτελεσματικότερος τρόπος για το σχεδιασμό και το συντονισμό του κομμουνιστικού προγράμματος, προκειμένου να εφαρμοστεί αυτό το πρόγραμμα.<o:p></o:p></span></em></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></em></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;">Στο επίπεδο της καπιταλιστικής εταιρείας ή επιχείρησης, το σύστημα διεύθυνσης έχει πράγματι δευτερεύουσα σημασία σε σύγκριση με τις κοινωνικές σχέσεις παραγωγής· αυτό το σύστημα μπορεί να αλλάζει σε σημαντικό βαθμό εφόσον η συσσώρευση του κεφάλαιου συνεχίζεται άθικτη. Αυτό αποδεικνύεται ξεκάθαρα με τη μετάβαση &#8211; εντός του καπιταλισμού &#8211; από τη μονοπρόσωπη διεύθυνση στην εταιρική διεύθυνση και από την εταιρική διεύθυνση στην κρατική διεύθυνση, καθώς επίσης με τη δυνατότητα &#8220;συμμετοχικής διεύθυνσης&#8221; ή συναπόφασης [</span></em><em><span style="font-size: 14pt;">mitbestimmung</span></em><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;">] που εφαρμόζεται σήμερα ευρέως στην Ευρώπη. Αλλά το αίτημα της αυτοδιεύθυνσης &#8211; όχι στο επίπεδο της επιχείρησης αλλά στο επίπεδο της παγκόσμιας παραγωγής &#8211; ισοδυναμεί ουσιαστικά με το αίτημα για την κατάργηση της μισθωτής εργασίας. Εάν υπήρχε αυτοδιεύθυνση της παγκόσμιας παραγωγής μέσω του συστήματος που περιέγραψα παραπάνω, η μισθωτή εργασία θα αποτελούσε παραλογισμό. Η μισθωτή εργασία σημαίνει την απόσπαση υπεραξίας από τον εργάτη και, εν συνεχεία, τη διάθεση αυτής της υπεραξίας από έναν &#8220;καπιταλιστή&#8221; &#8211; ανεξαρτήτως αν αυτός ο &#8220;καπιταλιστής&#8221; έχει τη μορφή μιας εταιρείας, μιας κρατικής γραφειοκρατίας ή ενός Γιουγκοσλαβικού &#8220;εργατικού συβουλίου&#8221;. Όταν η παγκόσμια παραγωγή σχεδιάζεται συλλογικά, η υπεραξία παύει να υπάρχει διότι δεν υπάρχει πλέον διαχωρισμένο πλεόνασμα</span></em><a style="" href="#_ftn3" name="_ftnref3" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">[3]</span></span><!--[endif]--></span></span></span></a><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;">. Όλη η παραγωγή γίνεται σύμφωνα με τις ανάγκες, τις παγκόσμιες ανάγκες, οι οποίες αποφασίζονται από όλους και συμπεριλαμβάνουν τη δημιουργία των αναγκαίων αποθεμάτων (στη γεωργία, για παράδειγμα)</span></em><a style="" href="#_ftn4" name="_ftnref4" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">[4]</span></span><!--[endif]--></span></span></span></a><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;">. Σε αυτό το επίπεδο, η φαινομενική διάκριση ανάμεσα στα συστήματα διεύθυνσης και τις κοινωνικές σχέσεις παραγωγής παύει να υπάρχει. Η γενικευμένη αυτοδιεύθυνση εμπεριέχει την κατάργηση της μισθωτής εργασίας· η κατάργηση της μισθωτής εργασίας εμπεριέχει τη γενικευμένη αυτοδιεύθυνση.<o:p></o:p></span></em></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></em></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;">Στο &#8220;Καπιταλισμός και Κομμουνισμός&#8221;, ο Μπαρώ κάνει μια παρατήρηση που βρίσκεται ίσως στη ρίζα της πολεμικής του &#8220;ενάντια στα συστήματα διεύθυνσης&#8221;. Αφού παρατηρεί σωστά ότι «ο κομμουνισμός είναι το τέλος της οικονομίας ως διαχωρισμένου και προνομιούχου πεδίου από το οποίο εξαρτώνται τα πάντα ενώ ταυτόχρονα το περιφρονούν και το φοβούνται», συνεχίζει λέγοντας ότι «ο κομμουνισμός διαλύει τις σχέσεις παραγωγής και τις συγχωνεύει με τις κοινωνικές σχέσεις». Κατά τη γνώμη μου, αυτός ο διαχωρισμός ανάμεσα σε παραγωγικές σχέσεις και κοινωνικές σχέσεις είναι εσφαλμένος· οι παραγωγικές σχέσεις ήταν ανέκαθεν κοινωνικές. Εξ ορισμού, δε θα μπορούσαν να μην είναι. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα των παραγωγικών σχέσεων εντός του καπιταλισμού δεν είναι ότι αυτές οι σχέσεις δεν είναι κοινωνικές, αλλά ότι είναι ταυτόχρονα κοινωνικές και αντι-κοινωνικές &#8211; επειδή καταστρέφουν όλες τις κοινωνικές σχέσεις εκτός από τις εμπορευματικές σχέσεις. Αυτό οφείλεται στη δυαδική φύση της καπιταλιστικής παραγωγής, στην αντίφαση μεταξύ αξίας χρήσης και αξίας. Αυτή η δυαδική φύση κάνει τις παραγωγικές σχέσεις να μοιάζουν διαχωρισμένες από τις άλλες σχέσεις, επειδή στην καπιταλιστική κοινωνία η παραγωγή είναι πρώτα και κύρια παραγωγή κεφαλαίου &#8211; ενώ η παραγωγή αξίας χρήσης, της ολότητας των αξιών χρήσης που συνιστούν την κοινωνική ζωή, είναι δευτερεύουσα σε σχέση με την προσταγή της παραγωγής κεφαλαίου. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η κοινωνική αναπαραγωγή συνεχίζεται και αναπτύσσεται· επεκτείνεται μέχρι το σημείο όπου η κυρίαρχη κοινωνική σχέση, το κεφάλαιο, γίνεται εμπόδιο στην παραπέρα ανάπτυξή της. Αυτό είναι το σημείο της επαναστατικής κρίσης</span></em><a style="" href="#_ftn5" name="_ftnref5" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia;">[5]</span></span><!--[endif]--></span></span></span></a><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;">.<o:p></o:p></span></em></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></em></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><em><span style="font-size: 14pt; font-family: Georgia; font-style: normal;">Τα διάφορα συστήματα διεύθυνσης υπό τα οποία διεξάγεται η καπιταλιστική παραγωγή αποτελούν μέρος &#8211; αν και όχι το πιο ουσιώδες μέρος &#8211; των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Μεταβάλλονται ανάλογα με τις ανάγκες της καπιταλιστικής παραγωγής και σε συμφωνία με αυτές τις ανάγκες. Η ανάπτυξη του κρατικού καπιταλισμού δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο· αποτελεί αναγκαία συνθήκη για τη συνεχιζόμενη ύπαρξη του καπιταλισμού. Το ίδιο ισχύει για τον &#8220;εργατικό έλεγχο&#8221; και για τα σχέδια συμμετοχικής διεύθυνσης. Πρόκειται για μορφές που παίρνουν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής σε ένα δεδομένο στάδιο, μορφές απαραίτητες για την εκτύλιξη αυτών των σχέσεων. Η γενικευμένη αυτοδιεύθυνση δεν είναι παρά η μορφή των κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής, όπου η κοινωνική παραγωγή έχει σπάσει τα δεσμά της καπιταλιστικής σχέσης και έχει απωλέσει την επίφαση ενός διαχωρισμένου βασιλείου. Στη θέση της αυτο-αναπτυσσόμενης αξίας έχουμε τώρα ως μοναδική αξία την ανάπτυξη του εαυτού, δηλαδή των ανθρώπινων όντων και των δυνάμεών τους. Οι διάφορες κατηγορίες στις οποίες διαιρείται η ανθρώπινη παραγωγή εντός του καπιταλισμού &#8211; διανοητική ή χειρωνακτική, υλική ή πνευματική, επιστημονική ή πολιτισμική, φιλοσοφική ή καλλιτεχνική παραγωγή &#8211; παύουν να είναι διαρεμένες και γίνονται μέρος μιας ενιαίας διαδικασίας αυτο-παραγωγής ή, όπως το έθεταν οι Κ

Αρχεία:

από kapou 04/09/2009 9:43 μμ.


"ενώ μεταξύ των χωρικών του 14ου και 15ου αιώνα ο κομμουνισμός είχε μια δυαδική φύση τόσο ως προοδευτικό όσο και ως συντηρητικό κίνημα – ενάντια στη γέννηση της μισθωτής εργασίας –"

εδώ δεν υπάρχει ένα ντετερμινιστικό στοιχείο στην ανάλυση του mr.Michaelson...? πως το βλέπετε;

β) ξέρουμε αν απάντησαν ποτέ στην κριτική αυτή οι
Ντωβέ*Μπαρώ-Μαρτέν ;




Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License