Ανάλυση (σχετικά πρόσφατη) της ASI για το θέμα του Κοσσυφοπεδίου

Ίσως θα έπρεπε να έχουμε ασχοληθεί με τις αναλύσεις αυτές εδώ και καιρό, αλλά τώρα που ήρθε στη δημοσιότητα η οργάνωση "Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία" της Σερβίας, καλό είναι να δούμε γιατί τελικά στοχοποιείται τόσο βάναυσα η επαναστατική αυτή οργάνωση από το κράτος της Σερβίας... Δείτε, για παράδειγμα, ανάλυση για το Κόσσοβο, σε μια χώρα που πνίγεται από τα εθνικιστικά αισθήματα: http://inicijativa.org/tiki/tiki-index.php?page=Analyzes+of+the+situation+after+declaration+of+Kosovo+%26quot%3Bindependence%26quot%3B (η υπογράμμιση δική μου). Στο http://inicijativa.org/tiki/tiki-index.php?page=ASI+English, μπορείτε να βρείτε στα αγγλικά και άλλες αναλύσεις για άλλα θέματα...

No war between people - No peace between classes!


The Kosovar ruling class, in service of US imperialism, has declared the creation of another state in the Balkans on February 17th. Several weeks after that act, and the events that followed it, we think that enough time has passed for us to try to be objective in our understanding of these events.

There is no doubt that behind this act of Kosovar bosses and politicians, despite what they are stating as their reasons, stands their wish to formalize and entrench positions from which they can exploit the Kosovo population in a more "independent" way. Every state, including the newly formed Kosovo one, has maintaining the system of capitalism by force as its ultimate reason for existence. A system in which a group of criminals is running the lives of the enslaved workers and peasants.

The large support given to Kosovo politicians and bosses by the citizens of Kosovo was because of the still fresh memories of the apartheid style of regime that Milošević has pushed to its limits during his reign. Via his using the medieval Kosovo myth as an opiate for the people, Milošević has, in a most brutal fashion, practiced politics in the interest of the ruling class in Serbia. With his nationalist politics turned against the Albanians, Milošević was capable of diverting attention from rising social problems which started to seriously endanger socialist bureaucracy in ex SFRJ (Socialist Federal Republic of Yugoslavia). We remember his brutal fight against Albanian workers and students, his verbal diarrhea at Gazimestan (1), but also his crimes made against the Albanian civilians pushing them to the level of second grade citizens. Today, Serbian bosses and politicians wish to repeat that trick and to continue untouched to the end with their robbery and privatization, by making us all crazy with their infinite tales about Kosovo.

As in those days, today it is also not possible to underline enough the influence of the great powers in the events occuring in Kosovo and the Balkans. The most dominant capitalist force of today, the United States of America, in whose service Milošević was for quite some time, and which, together with its allies, has even called him once the "factor of peace and stability in the Balkans", has found in the Kosovo ruling class servants on which it can, obviously, rely much more. And while Albanian politicians are enraging people with the talks about leaving the claws of the Serbian state, they are in fact placing Albanian people in the bridle controlled by the western power-holders.

In that sense, it is not possible to question the NATO character of the new Kosovo state. From the documents, such as the plan of the UN Special Envoy at the Kosovo status process Martti Ahtisaari, which was backed up by the USA and EU, it's clear that the presence of NATO troops in Kosovo is one of the main preconditions for Kosovo’s "independence". Precisely in that context it is important to follow the development of the Kosovo state, which is becoming one of the most important satellites of the USA and EU in the Balkans.

When we are talking about conditions of life of different ethnic communities in Kosovo, it's not incorrect to say that the situation, when compared to the period before the 1999 bombing of Federal Republic of Yugoslavia, has turned upside-down; the horrible conditions of life for Serbs in Kosovo today, a population to whom it's not possible to move or live freely without military presence, children which are not able to go to school in peace, old people who are being beaten up by Albanian nationalists etc. all testify to the catastrophic life of non-Albanian population in Kosovo.

Those, objectively horrifying conditions of life for the Serbian people, are used in the most treacherous way by the Serbian bourgeoisie to pursue its own interests, so criminal institutions, such as the Serbian Orthodox Church, are using it to try to regain its medieval positions. Intentionally confusing interests of the endangered population with the interests of the Church, priests are very clearly, all over again - just like many times before in last twenty years – maintaining and supporting warmongering politics. Wimpy, pathetic, simulated grief, false concern and chauvinist-petite bourgeois pathos are felt all over the moves and statements of Serbian political parties and institutions of the Serbian state, and are crushing any illusions about their good intentions.

The Serbian bourgeoisie is working on dividing Kosovo by manipulating the horrible position in which the Serbian population of Kosovo finds itself, and it's directing them to renounce their loyalty to Albanians and tie them to the institutions of the Serbian state. That, without a doubt, means bad luck for all Serbian workers which are living outside north Kosovo, and especially for more than ten thousand Serbs in the Štrpce region which is located in the south of Kosovo, and which will, in that scenario, be sacrificed to the interests of the Serbian ruling class.

Kosovo today is a state in which more than 50% of the population is unemployed, and smuggling, foreign donations and help from the relatives living in other countries is the main mode of survival for the population. Time will show that the anger of the Kosovo workers, because of their horrible living conditions, will very soon turn against those same power-holders after a downplay of hysteria caused by the "independence" that has been won. That anger was directed by Albanian bosses and politicians against the Serbian state and it is temporarily pushed under the carpet by the promises of the better life in a new state. History will once again confirm that states have never solved, but only created problems for the working class.

Another important factor that has to be taken into consideration if we are to grasp the situation as whole is, without a doubt, the role of Russian imperialism. Defending its interests on the international level, the Russian federation has found in the Kosovo episode an ideal opportunity to stand up against USA-EU block, and to reinforce its positions in the Balkans. By taking into consideration the present constellation of power on the Serbian parliamentarian scene, it wouldn't be strange if the Medvedev-Putin team would achieve something that Stalin and Soviet imperialism didn't manage to do fifty years ago. The aggressive approach of Russian corporations in Serbia, buying off strategic companies such as the Oil industry of Serbia (Naftne industrije Srbije - NIS), the building of main gas-pipelines through Serbia as an answer to the gas-pipeline which is under the control of the west, clearly speak about Russian intentions. On the other hand, this confirms to us that there are very serious forces within the Serbian ruling class which are working for Russian interests, and which would rather see Serbia as a satellite of Russia than as a satellite of USA.

When talking about the proclamation of Kosovo state, the Serbian ruling class very often repeats the phrase about them "stealing 15% of our territory". We ask the question - What is "our territory"? To everyone with a clear head it's understandable that when politicians speak about "our territory" they speak of the territory from which the Serbian state can gather taxes from the workers, and then criminals in power place that money into their own pockets. For the working class there is no "our" or "their" territory. The whole world is our motherland.

The reaction of the Serbian government to the proclamation of Kosovo "independence" consists of organizing protests against independence in Belgrade and other places in Serbia and, with the help of Neo-Nazi organizations, outside of it; as well as of infinite repetitions of phrases about the breaking of international justice, as if it wasn't clear to everybody that international justice, as any other bourgeois "justice", is just a façade of the system in which the justice is on the side of the stronger ones.

The protest against independence held in Belgrade on February 21st speaks best about the truth of all nationalism. Without a doubt the large gathering of people, in which more than 250.000 people took a part, was a gathering in which minor fascists groups felt quite comfortable. The best proof of that is the behavior of the members of the “Obraz” organization, characterized as clero-fascist even by the police, which were in the first rows of the protest posing with their regalia. But, while causing sadness with the Serbian power-holders, that protest revealed one flame that is burning under the layers of nationalist rhetoric - that is the flame of social discontent which was manifested by thousands of impoverished people who used this unsuccessful and totally simulated remake of Gazimestan to engage in proletarian shopping on a large scale. True heroes of that protest headed to the shops in the center of Belgrade and, without taking notice of the nationality of the owners of the companies, managed to get new clothes, foot-ware and other things that are something that they can not usually afford. The government tried to diminish the number of people participating in the expropriations, to make false distinction between "robbers" who were stealing and "people" who were destroying embassies of the states which recognized Kosovo. Hysterical liberals started to foam, calling on the Law to react against the "hooligans". Among a huge amount of similar statements by Serbian politicians, the statement of the primitive clerical nationalist minister for infrastructure, Velimir Ilic, has stood out with an important message. By trying to gain points among the radical-chauvinist elements of the protest, those which participated in the protest to destroy the seats of "anti-Serbian" states, he said that "even breaking of windows is democracy". We hope that Serbia will progress in that direction, and that the workers of Serbia, losers in the transition, will start with the breaking of more windows and thus strengthening the democracy, when the social unrest and anger of the humiliated and exploited finally erupts.

The negative effects of these events in Serbia are already visible – the silencing of any voice which is questioning the politics that is waged against Kosovo in the interests of the Serbian ruling class, and the introduction of an informal Marshall Law which means police prohibition of all gatherings which are not under direct or indirect organization by the ruling structures. Those prohibitions are opening space for bourgeois liberal forces which are taking points on the account of the authoritarianism of the regime, portraying themselves as victims prosecuted because of their supposed progressive character.

The conflict of interests of the two current ruling parties, which in this situation are forced to take clear positions, brought the downfall of the government as expected. New elections are put forward as a solution for growing problems, and the vacuum that will last until the election of new MPs will be used so that the brutal capitalist politics against Serbian workers may continue, under a "technical government", which means raising of the prices of food, electricity, fuels and all other living needs. The element they are counting on is the election campaign, this time probably crazier and more abnormal than anything we have seen before, in which they hope to blur the vision of the workers. Once again we will become collective victims of imaginative designers in the service of political parties, which will try to sell us the story of Kosovo and the EU packed in different packages.

The thing that can be seen as an important positive result of this turbulence is the fact that a large segment of people stopped accepting the idea that there is no alternative to the EU and NATO. Even if it is clear that parties that today question the orientation towards NATO and EU do that in their own political interest, and these turns in their politics are largely relying on the reorientation towards Russia, that is still very important because it opens the space for thinking about alternatives to this system. In such a situation different alternatives to capitalism are gaining strength, and in that manner our movement can expect it's strengthening in the close future.

When taking into consideration that from the highest instances in the state messages are being transmitted which are not seeing violence as "extremist" behavior, Anarcho-syndicalist initiative calls workers in Serbia to use this opportunity, to radicalize the situation in their working places and use these obscure times for the betterment of their material conditions. The thing that is placed forward as a task for all revolutionaries in Serbia is the destruction of the last, simulated remains of nationalistic mythmania, and, in that way, the opening of the space for escalation of social conflicts.

At the same time, this is a chance to strike hard blows to the loudest supporters of liberal capitalism in Serbia, blows that will make it quite hard for them to stand up in the early future. This is a chance for the workers to loudly and clearly show what they think about institutions with destructive processes that have left hundreds of thousands of people without work and a means of survival.

At this time it is of utmost importance to create and strengthen the existing relations between libertarian workers in Serbia and Kosovo, as well as the whole Balkans, and, in that way, present a clear alternative to American and Russian imperialism. We will remind you that the only time people in the territory of ex-Yugoslavia managed to really unite was during the partisan antifascist movement, made up of individuals from all nations, which succeeded in taking down the nationalist power holders that were all working for foreign powers. Today there is a need for the creation of a clear anti-imperialist, anti-NATO and anti-Russian block on the Balkans, which will unite people of all satellite states, and crushing all exponents and agents of American, European and Russian interests. Equality and freedom of all can be only achieved in a society based on self-managed libertarian communism. The Balkan workers’ confederation of free communes!

Only by organizing, in strong, revolutionary, non-hierarchical unions ready to wage a strong fight against bosses and politicians, can lead to the forming of such a block. By fighting in our work places for better conditions of life and work, by radicalizing the situation and raising the tension, we can create the basics of the movement that can achieve a society worthy of us as Human beings.

For Libertarian communism! For Anarchy!

Κανένας πόλεμος μεταξύ των λαών - Καμιά ειρήνη μεταξύ των τάξεων

Η άρχουσα τάξη του Κοσσόβου, στην υπηρεσία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, έχει ανακοινώσει τη δημιουργία ενός άλλου κράτους στα Βαλκάνια στις 17 Φεβρουαρίου. Αρκετές εβδομάδες μετά από εκείνη την πράξη, και τα γεγονότα που την ακολούθησαν, θεωρούμε ότι έχει περάσει αρκετός χρόνος για μας για να προσπαθήσουμε να είμαστε αντικειμενικοί στην κατανόηση αυτών των γεγονότων.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πίσω από αυτήν την πράξη των Κοσοβάρων αφεντικών και πολιτικών, παρά αυτά που δηλώνουν ως λόγους τους, είναι την επιθυμία τους να επισημοποιήσουν και να εξασφαλίσουν τις θέσεις από τις οποίες μπορούν να εκμεταλλευτούν τον πληθυσμό του Κοσόβου με έναν «πιό ανεξάρτητο» τρόπο. Κάθε κράτος, συμπεριλαμβανομένου του πρόσφατα σχηματισμένου Κοσόβου, έχει τη διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος με τη βία ως τον ανώτερο λόγο για την ύπαρξή του. Ένα σύστημα στο οποίο μια ομάδα εγκληματιών εκμεταλλεύεται τις ζωές των υποδουλωμένων εργαζομένων και αγροτών.

Η μεγάλη υποστήριξη που δόθηκε στους πολιτικούς και τα αφεντικά του Κοσόβου από τους πολίτες του Κοσόβου ήταν λόγω των ακόμα φρέσκων αναμνήσεων του απαρτχάιντ του καθεστώτος που ο Milošević έσπρωξε στα όριά του κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του. Μέσω της χρησιμοποίησης του μεσαιωνικού μύθου του Κοσόβου ως όπιο για το λαό, ο Milošević, με τον πιο βάναυσο τρόπο, άσκησε πολιτική προς όφελος της άρχουσας τάξης στη Σερβία. Με την εθνικιστική του πολιτική στραμένη ενάντια στους Αλβανούς, ο Milošević ήταν σε θέση να αποσπά την προσοχή από τα αυξανόμενα κοινωνικά προβλήματα που άρχισαν να θέτουν σοβαρά σε κίνδυνο τη σοσιαλιστική γραφειοκρατία στην πρώην SFRJ (σοσιαλιστική ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας). Θυμόμαστε τη βάναυση πάλη του ενάντια στους αλβανούς εργαζομένους και σπουδαστές, τη λεκτική του διάρροια στο Gazimestan [μνημείο στο Κόσσοβο, όπου είχε δώσει το 1989 ομιλία ο σέρβος πρόεδρος Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς με ακραίο εθνικιστικό περιεχόμενο, από http://en.wikipedia.org/wiki/Gazimestan_speech που προτείνεται στην ιστοσελίδα της ASI για σχετική πληροφόρηση], αλλά και τα εγκλήματά του που έκανε ενάντια στους αλβανούς πολίτες που τους έσπρωξαν στο επίπεδο των πολιτών δευτέρας κατηγορίας. Σήμερα, οι Σέρβοι αφεντικά και πολιτικοί επιθυμούν να επαναλάβουν αυτό το τέχνασμα και για να συνεχίσουν ακάθεκτοι ως στο τέλος με τη ληστεία και την ιδιωτικοποίηση, με το να μας κάνει όλους τρελλούς με τα άπειρα παραμύθια τους για το Κόσοβο.

Όπως και εκείνες τις ημέρες, έτσι και σήμερα δεν είναι δυνατό να υπογραμμιστεί αρκετά η επιρροή των μεγάλων δυνάμεων στα γεγονότα που που έγιναν σε Κόσοβο και Βαλκάνια. Η πιό κυρίαρχη κεφαλαιοκρατική δύναμη σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, στην υπηρεσία των οποίων ήταν για αρκετό καιρό ο Milošević, και που, μαζί με τους συμμάχους της, τον έχουν αποκαλέσει μια φορά ακόμη και «παράγοντας της ειρήνης και της σταθερότητας στα Βαλκάνια»,  βρήκε στην άρχουσα τάξη του Κοσσόβου υπαλλήλους στους οποίους μπορεί, προφανώς, να στηριχτεί πολύ περισσότερο. Και ενώ οι Αλβανοί πολιτικοί φανατίζουν τους ανθρώπους με τις ομιλίες περί απαγκίστρωσης από τα νύχια του σερβικού κράτους, τοποθετούν στην πραγματικότητα τους αλβανικούς λαούς στο χαλινάρι που ελέγχεται από τους δυτικούς εξουσιαστές.

Υπό αυτή την έννοια, δεν είναι δυνατό να αμφισβητηθεί ο ΝΑΤΟϊκός χαρακτήρας του νέου Κοσσοβαρικού κράτους. Από τα έγγραφα, όπως το σχέδιο του ειδικού απεσταλμένου των Η.Ε για το Κόσσοβο Martti Ahtisaari, που υποστηρίχτηκε από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, είναι σαφές ότι η παρουσία στρατευμάτων του ΝΑΤΟ στο Κόσοβο είναι μια από τις κύριες προϋποθέσεις για την «ανεξαρτησία» του Κοσόβου. Ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο είναι σημαντικό να παρακολουθηθεί η ανάπτυξη του κράτους του Κοσόβου, το οποίο γίνεται ένας από τους σημαντικότερους δορυφόρους των ΗΠΑ και της ΕΕ στα Βαλκάνια.

Όταν μιλάμε για τις συνθήκες ζωής των διαφορετικών εθνικών κοινοτήτων στο Κόσοβο, δεν είναι ανακριβές να πούμε ότι η κατάσταση, όταν συγκρίνεται με την περίοδο πριν από τους βομβαρδισμούς του 1999 της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, έχει γυρίσει ανάποδα. οι φρικτές συνθήκες ζωής για τους Σέρβους στο Κόσοβο σήμερα, ένας πληθυσμός ο οποίος δεν είναι δυνατό να κινηθεί ή να ζήσει ελεύθερα χωρίς στρατιωτική παρουσία, παιδιά που δεν είναι σε θέση να πάνε στο σχολείο χωρίς φασαρίες, ηλικιωμένοι άνθρωποι που τρώνε ξύλο από Αλβανούς εθνικιστές κ.λπ., όλα πιστοποιούν την καταστροφική ζωή του μη-αλβανικού πληθυσμού στο Κόσοβο.

Αυτοί, οι αντικειμενικά τρομακτικοί όροι ζωής για τους Σέρβους ανθρώπους, χρησιμοποιούνται με τον πιό επίβουλο τρόπο από τη σερβική αστική τάξη για να προωθήσει τα συμφέροντά της, έτσι εγκληματικοί θεσμοί, όπως η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, τους χρησιμοποιούν για να προσπαθήσουν να επανακτήσουν τις μεσαιωνικές θέσεις τους. Σκόπιμα συγχέοντας τα συμφέροντα του διωκόμενου πληθυσμού με τα ενδιαφέροντα της εκκλησίας, οι ιερείς σαφώς, ξανά - ακριβώς όπως πολλές φορές πριν τα τελευταία είκοσι χρόνια - συντηρούν και ενισχύουν πολεμοκάπηλες πολιτικές. [Wimpy], αξιολύπητη, στημένη θλίψη, ψεύτικη ανησυχία και σοβινιστικό-καλυμένο αστικό πάθος γίνονται αισθητά σε όλες τις κινήσεις και δηλώσεις των Σέρβων πολιτικών κομμάτων και των θεσμών του Σερβικού κράτους, και συντρίβουν οποιεσδήποτε παραισθήσεις για τις καλές προθέσεις τους.

Η Σερβική αστική τάξη εργάζεται στο να διαιρέσει το Κόσοβο χειραγωγώντας τη φρικτή θέση στην οποία βρίσκεται ο Σερβικός πληθυσμός του Κοσόβου, και τους κατευθύνει να αρνηθούν την νομιμοφροσύνη τους σε Αλβανούς και να τους δέσει σε θεσμούς του Σερβικού κράτους. Αυτό, χωρίς αμφιβολία, σημαίνει κακή τύχη για όλους τους Σέρβους εργαζομένους που ζουν έξω από το βόρειο Κόσοβο, και ειδικά για τους περισσότερους από τα δέκα χιλιάδες Σέρβους στην περιοχή Štrpce που βρίσκεται στο νότο Κοσόβο, και που, με βάση αυτό το σενάριο, θα θυσιαστεί για τα ενδιαφέροντα της Σερβικής άρχουσας τάξης.

Το Κόσοβο σήμερα είναι ένα κράτος στο οποίο περισσότερο από 50% του πληθυσμού είναι άνεργο, και το λαθρεμπόριο, δωρεές από το εξωτερικό και βοήθεια από συγγενείς που ζουν σε άλλες χώρες είναι ο κύριος τρόπος επιβίωσης για τον πληθυσμό. Ο χρόνος θα δείξει ότι ο θυμός των εργαζομένων του Κοσόβου, λόγω των φρικτών συνθηκών διαβίωσής τους, πολύ σύντομα θα γυρίσει ενάντια σε εκείνους τους ίδιους εξουσιαστές αφού καταλαγιάσει η υστερία που προκλήθηκε από την «ανεξαρτησία» που κερδήθηκε. Αυτό ο θυμός είχε κατευθυνθεί από τους Αλβανούς αφεντικά και πολιτικούς ενάντια στο Σερβικό κράτος και προσωρινά τέθηκε κάτω από το χαλί με τις υποσχέσεις μας καλύτερης ζωής σε ένα νέο κράτος. Η ιστορία άλλη μια φορά θα επιβεβαιώσει ότι τα κράτη δεν έχουν λύσει ποτέ, αλλά μόνο έχουν δημιουργήσει προβλήματα για την εργατική τάξη.

Ένας άλλος σοβαρός παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψη εάν θέλουμε να πιάσουμε την κατάσταση ως σύνολο είναι, χωρίς αμφιβολία, ο ρόλος του ρωσικού ιμπεριαλισμού. Υπερασπίζοντας τα συμφέροντά της στο διεθνές επίπεδο, η Ρωσική Ομοσπονδία έχει βρεί στο επεισόδιο του Κοσόβου μια ιδανική ευκαιρία να σταθεί ενάντια στο μπλοκ ΗΠΑ-ΕΕ, και να ενισχύσει τις θέσεις της στα Βαλκάνια. Λάβει υπόψη τον παρόντα συνδιασμό εξουσίας στη Σερβική κοινοβουλευτική σκηνή, δεν θα ήταν παράξενο εάν η ομάδα Μεντβέντεφ-Πούτιν θα επετύγχανε κάτι που ο Στάλιν και ο Σοβιετικός ιμπεριαλισμός δεν κατόρθωσαν να κάνουν πενήντα χρόνια πριν. Η επιθετική προσέγγιση των ρωσικών εταιριών στη Σερβία, που αγοράζουν στρατηγικές επιχειρήσεις όπως η βιομηχανία πετρελαίου της Σερβίας (Naftne industrije Srbije - ΝΑΚ), η κατασκευή βασικών αγωγών αερίου μέσω της Σερβίας ως απάντηση στον αγωγό που είναι υπό τον έλεγχο της Δύσης, μιλά σαφώς για τις ρωσικές προθέσεις. από την άλλη, αυτό επιβεβαιώνει σε μας ότι υπάρχουν πολύ σοβαρές δυνάμεις μέσα στη Σερβική άρχουσα τάξη που λειτουργούν για τα ρωσικά συμφέροντα, και που θα προτιμούσαν να δουν τη Σερβία ως δορυφόρο της Ρωσίας απ' ό,τι ως δορυφόρο των ΗΠΑ.

Όταν μιλούν για την ανακύρηξη "ανεξαρτησίας" του κράτους του Κοσόβου, η Σερβική άρχουσα τάξη πολύ συχνά επαναλαμβάνει τη φράση για αυτους «κλέβοντας 15% του εδάφους μας». Εμείς υποβάλλουμε την ερώτηση - ποιο είναι «το έδαφός μας»; Σε κάθε έναν με καθαρό μυαλό είναι κατανοητό ότι όταν μιλούν οι πολιτικοί για «το έδαφός μας» μιλούν για το έδαφος από το οποίο το Σερβικό κράτος μπορεί να συλλέγει φόρους από τους εργαζομένους, και έπειτα οι εγκληματίες στην εξουσία να τοποθετούν αυτά τα χρήματα στις τσέπες τους. Για την εργατική τάξη δεν υπάρχει κανένα «έδαφός μας» ή «τους». Ολόκληρος ο κόσμος είναι η μητέρα-πατρίδα μας.

Η αντίδραση της Σερβικής κυβέρνησης στην ανακήρυξη της «ανεξαρτησίας» του Κοσόβου αποτελείται από την οργάνωση διαμαρτυριών ενάντια στην ανεξαρτησία στο Βελιγράδι και άλλες περιοχές στη Σερβία και, με τη βοήθεια νεοναζιστικών οργανώσεων, και έξω από την.  όπως και των άπειρων επαναλήψεων των φράσεων περί σπασίματος της διεθνούς δικαιοσύνης, σαν να μην ήταν σαφές σε όλους ότι η διεθνής δικαιοσύνη, όπως και οποιοιδήποτε άλλη αστική «δικαιοσύνη», είναι ακριβώς μια πρόσοψη του συστήματος στο οποίο η δικαιοσύνη είναι στην πλευρά των ισχυρότερων.

Η διαμαρτυρία ενάντια στην ανεξαρτησία που διοργανώθηκε στο Βελιγράδι στις 21 Φεβρουαρίου μιλά καλύτερα για την αλήθεια όλου του εθνικισμού. Χωρίς αμφιβολία η μεγάλη συγκέντρωση ανθρώπων, στην οποία περισσότεροι από 250.000 άνθρωποι πήραν μέρος, ήταν μια συγκέντρωση στην οποία οι δευτερεύουσες ομάδες φασίστων αισθάνθηκαν αρκετά άνετες. Η καλύτερη απόδειξη αυτού είναι η συμπεριφορά των μελών της οργάνωσης «Obraz», που χαρακτηρίζεται ως κληρο-φασίστες ακόμη και από την αστυνομία, η οποία ήταν στις πρώτες σειρές της διαμαρτυρίας ποζάρωντας με το βασιλικό έμβλημά τους. Αλλά, ενώ προκάλεσε θλίψη για τους σέρβους εξουσιαστές, αυτή η διαμαρτυρία αποκάλυψε μια φλόγα που καίει κάτω από τα σεντόνια της εθνικιστικής ρητορικής - αυτή είναι η φλόγα της κοινωνικής δυσαρέσκειας που φανερώθηκε από χιλιάδες εξαθλιωμένους ανθρώπους που χρησιμοποίησαν αυτήν την ανεπιτυχή και πλήρως κατασκευασμένη νέα έκδοση του Gazimestan για να επιδοθούν σε προλεταριακές αγορές σε μια μεγάλη κλίμακα. Οι αληθινοί ήρωες εκείνης της διαμαρτυρίας κατευθύνθηκαν προς τα καταστήματα στο κέντρο του Βελιγραδίου και, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη την εθνικότητα των ιδιοκτητών των επιχειρήσεων, κατόρθωσαν να πάρουν τα νέα ρούχα, παπούτσια και άλλα πράγματα που είναι κάτι που δεν μπορούν κανονικά να αντέξουν οικονομικά. Η κυβέρνηση προσπάθησε να μικρύνει τον αριθμό των ανθρώπων που συμμετείχαν στις απαλλοτριώσεις, για να κάνει μια ψεύτικη διάκριση μεταξύ «ληστών» που έκλεβαν και «ανθρώπων» που κατέστρεφαν τις πρεσβείες των κρατών που αναγνώρισαν το Κόσοβο. Υστερικοί φιλελεύθεροι άρχισαν να αφρίζουν, καλώντας το Νόμο να αντιδράσει ενάντια στους «χούλιγκαν». Μεταξύ ενός τεράστιου αριθμού παρόμοιων δηλώσεων από Σέρβους πολιτικούς, η δήλωση του πρωτόγονου κληρικού εθνικιστή Υπουργού Υποδομώμ, Velimir Ilic, ξεχώρισε με ένα σημαντικό μήνυμα. Σε μια προσπάθεια να κερδηθούν πόντοι μεταξύ των ακραίων-σοβινιστικών στοιχείων της διαμαρτυρίας, αυτών που συμμετείχαν στη διαμαρτυρία να καταστρέψουν τις έδρες των «αντι-σερβικών» κρατών, είπε ότι «ακόμη και το σπάσιμο των παραθύρων είναι δημοκρατία». Ελπίζουμε ότι η Σερβία θα προχωρήσει προς αυτή την κατεύθυνση, και ότι οι εργαζόμενοι της Σερβίας, ηττημένοι στη μετάβαση, θα αρχίσουν με το σπάσιμο περισσότερων παραθύρων και την ενίσχυση έτσι της δημοκρατίας, όταν η κοινωνική αναταραχή και η οργή των ταπεινωμένων και των εκμεταλλευμένων τελικά εκραγεί.

Τα αρνητικά αποτελέσματα αυτών των εκδηλώσεων στη Σερβία είναι ήδη ορατά - η αποσιώπιση οποιασδήποτε φωνής που είναι που αμφισβητεί την πολιτική που ασκήθηκε ενάντια στο Κόσοβο προς όφελος της σερβικής άρχουσας τάξης, και την εισαγωγή ενός άτυπου νόμου του Marshall που σημαίνει την απαγόρευση από την αστυνομία όλων των συγκεντρώσεων που δεν είναι κάτω από την άμεση ή έμμεση οργάνωση από τις άρχουσες δομές. Αυτές οι απαγορεύσεις ανοίγουν το δρόμο για τις αστικές φιλελεύθερες δυνάμεις που κερδίζουν πόντους για λογαριασμό του απολυταρχισμού του καθεστώτος, παρουσιάζοντας τον εαυτό τους ως θύματα που διώκονται λόγω του υποτιθέμενου προοδευτικού χαρακτήρα τους.

Η σύγκρουση συμφερόντων των δύο κυβερνητικών κομμάτων, που σε αυτήν την κατάσταση αναγκάζονται να υποστηρίξουν τις σαφείς θέσεις, έφερε την πτώση της κυβέρνησης όπως αναμενόταν. Οι νέες εκλογές παρουσιάζονται ως λύση για τη λύση των αυξανόμενων προβλημάτων, και το κενό που θα διαρκέσει μέχρι την εκλογή των νέων βουλευτών θα χρησιμοποιηθεί έτσι ώστε η βάναυση κεφαλαιοκρατική πολιτική ενάντια στους σέρβους εργαζομένους μπορεί να συνεχιστεί, κάτω από μια «τεχνική κυβέρνηση», το οποίο σημαίνει την αύξηση των τιμών των τροφίμων, της ηλεκτρικής ενέργειας, των καυσίμων και όλων των άλλων βιωτικών αναγκών. Το στοιχείο πάνω στο οποίο βασίζονται είναι η προεκλογική εκστρατεία, αυτή τη φορά πιθανώς πιό τρελλή και πιό ανώμαλη από οτιδήποτε έχουμε δει στο παρελθόν, με την οποία ελπίζουν να θολώσουν το όραμα των εργαζομένων. Άλλη μια φορά θα γίνουμε συλλογικά θύματα των επινοητικών σχεδιαστών στην υπηρεσία των πολιτικών κομμάτων, τα οποία θα προσπαθήσουν να μας πουλήσουν το παραμύθι του Κοσόβου και της ΕΕ συσκευασμένο σε διαφορετικές συσκευασίες.

Το πράγμα που μπορεί να ειδωθεί ως σημαντικό θετικό αποτέλεσμα αυτής της αναταραχής είναι το γεγονός ότι ένα μεγάλο τμήμα των ανθρώπων σταμάτησε να αποδέχεται την ιδέα ότι δεν υπάρχει καμία εναλλακτική στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Ακόμα κι αν είναι σαφές ότι τα κόμματα που αμφισβητούν σήμερα τον προσανατολισμό προς το ΝΑΤΟ και η ΕΕ το κάνουν για δικό τους πολιτικό όφελος, και ότι αυτές οι στροφές στην πολιτική τους στηρίζονται κατά ένα μεγάλο μέρος στον επαναπροσανατολισμό προς τη Ρωσία, είναι ακόμα πολύ σημαντική επειδή ανοίγει το δρόμο για σκέψη όσον αφορά εναλλακτικές λύσεις προς αυτό το σύστημα. Σε μια τέτοια κατάσταση διαφορετικές εναλλακτικές λύσεις προς τον καπιταλισμό κερδίζουν δύναμη, και με αυτό τον τρόπο το κίνημά μας μπορεί να αναμένει ενίσχυση στο κοντινό μέλλον.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι από τα υψηλότερα κλιμάκια του κράτους στέλνονται μηνύματα που δεν βλέπουν τη βία ως «εξτρεμιστική» συμπεριφορά, η αναρχο-συνδικαλιστική πρωτοβουλία καλεί τους εργαζομένους στη Σερβία να χρησιμοποιήσουν αυτή την ευκαιρία, για να ριζοσπαστικοποιήσουν την κατάσταση στους χώρους εργασίας τους και να χρησιμοποιήσουν αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς για τη βελτίωση των υλικών όρων τους. Το ζητούμενο που βρίσκεται μπροστά ως στόχος για όλους τους επαναστάτες στη Σερβία είναι η καταστροφή των τελευταίων κατασκευασμενων απομειναριών εθνικιστικής μυθομανίας, και, με αυτό τον τρόπο, το ανοίγμα του δρόμου για την κλιμάκωση των κοινωνικών συγκρούσεων.

Την ίδια στιγμή, αυτό είναι μια ευκαιρία να χτυπηθούν με σκληρά χτυπήματα οι δυνατότεροι υποστηρικτές του φιλελεύθερου καπιταλισμού στη Σερβία, χτυπήματα που θα το κάνει αρκετά δύσκολο για αυτούς να σταθούν όρθιοι στο άμεσο μέλλον. Αυτό είναι μια ευκαιρία για τους εργαζομένους να παρουσιάσουν δυνατά και σαφώς τι σκέφτονται για τους θεσμούς με τις καταστρεπτικές διαδικασίες που έχουν αφήσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους χωρίς εργασία και μέσα επιβίωσης.

Αυτή τη στιγμή είναι εξαιρετικά σημαντικό να δημιουργηθούν και να ενισχυθούν οι υπάρχουσες σχέσεις μεταξύ των ελευθεριακών εργαζομένων στη Σερβία και το Κοσόβο, καθώς επίσης και σε ολόκληρα τα Βαλκάνια, και, με αυτό τον τρόπο, να παρουσιάσουν μια σαφή εναλλακτική στον αμερικανικό και ρωσικό ιμπεριαλισμό. Θα σας υπενθυμίσουμε ότι η μόνη χρονική περίοδος που άνθρωποι στο έδαφος της πρώην Γιουγκοσλαβίας κατόρθωσαν να ενωθούν πραγματικά ήταν κατά τη διάρκεια του αντιστασιακού αντιφασιστικού κινήματος, αποτελούμενου από άτομα από όλα τα έθνη, που πέτυχαν να ρίξουν τους εθνικιστές κατόχους της εξουσίας που όλοι τους λειτουργούσαν για ξένες δυνάμεις. Σήμερα υπάρχει ανάγκη για τη δημιουργία ενός σαφούς αντι-ιμπεριαλιστού, του αντι-ΝΑΤΟϊκού και αντι-ρωσικού μπλοκ στα Βαλκάνια, που θα ενώσει τους ανθρώπους όλων των κρατών-δορυφόροι, και θα συντρίψει όλους τους εγκάθετους και τους συνεργάτες αμερικανικών, ευρωπαϊκών και ρωσικών συμφερόντων. Η ισότητα και η ελευθερία όλων μπορούν να επιτευχθούν μόνο σε μια κοινωνία βασισμένη στον αυτοοργανωμένο ελευθεριακό κομμουνισμό. Τη συνομοσπονδία των βαλκάνιων εργαζομένων των ελεύθερων κοινοτήτων!

Μόνο με την οργάνωση, σε ισχυρούς, επαναστατικούς, μη-ιεραρχικούς συλλόγους/συνδικάτα [unions] έτοιμους να σηκώσουν ένα ισχυρό αγώνα ενάντια σε αφεντικά και πολιτικούς, μπορεί να οδηγήσει στη διαμόρφωση ενός τέτοιου μπλοκ. Με τον αγώνα στους χώρους εργασίας μας για τους καλύτερους όρους ζωής και εργασίας, με τη ριζοσπαστικοποίηση της κατάστασης και την αύξηση της έντασης, μπορούμε να δημιουργήσουμε τη βάση ενός κινήματος που μπορεί να επιτύχει μια κοινωνία αντάξια μας ως Ανθρώπινα οντα.

Για τον ελευθεριακό κομμουνισμό! Για την Αναρχία!

Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Σερβίας (3 Μάρτη 2008)

πρωτότυπο στα αγγλικά

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License