Η κατασταση στην Αργεντινη

Μόλις επέστρεψα από Αργεντινή. Κείμενο που έγραψα στο Buenos Aires κατά την σχεδόν 3μηνη παραμονή μου εκεί.

Η κατάσταση στην Αργεντινή Νομίζω ότι μετά από 2 μήνες στην Αργεντινή έχω δει αρκετά για να μπορώ να δώσω μια εικόνα, όχι σίγουρα πλήρη, αλλά που σαφώς προσεγγίζει την πραγματικότητα. Μένω σε μια μικpή πόλη που λέγεται Campana, 150000 κατοίκων, μια ώρα από την πρωτεύουσα Buenos Aires. Για να ξεκαθαρίσω τις γεωγραφικές λεπτομέρειες, αρχικά θα πω ότι η Αργεντινή είναι μια τεράστια χώρα 38 εκ. κατοίκων, διαιρεμένη σε 23 τεράστιες σε έκταση επαρχίες. Η επαρχία π.χ. του Buenos Aires έχει έκταση σχεδόν ίση με αυτήν της Ιταλίας, ο πληθυσμός της είναι γύρων στα 15 εκ. (δηλαδή γύρω στο 40% του πληθυσμού), ενώ 10-12 εκ. ζουν στην κυρίως πόλη και τα προάστια. Η Campana είναι μια πόλη δημιουργημένη από τις βιομηχανίες που άρχισαν να αναπτύσσονται κάποτε στην περιοχή και παραμένει έτσι (εκεί χτίστηκε η πρώτη χαρτοποιία σε ολόκληρη τη Λατ.Αμερική και κατασκευάστηκε και το πρώτο αυτοκίνητο). Το μεγαλύτερο μέρος των εργατών (αυτών βέβαια που μπορούν και εργάζονται) δουλεύει στα γύρω εργοστάσια (παραγωγής μπύρας, σιδηρουργίας, διυλιστήρια, Χημικά εργοστάσια, πυρηνικής ενέργειας κλπ.). Ακόμα και το πολυτεχνείο, στο οποίο δουλεύω, έχει προσαρμοστεί με τα ωράρια των εργοστασίων, ώστε να βολεύει τους πολλούς φοιτητές οι οποίοι παράλληλα δουλεύουν εκεί και πηγαίνουν στο πολυτεχνείο μετά τη δουλειά. Τα τελευταία χρόνια(και μετά το 1993-1994)όπως είναι γνωστό ήδη, η Αργεντινή περνάει τη χειρότερη οικονομική κρίση της ιστορίας της. Το εξωτερικό χρέος είναι τεράστιο, μετά τους πρωτοφανείς δανεισμούς στις αρχές του 90, η ανεργία επισήμως έχει ξεπεράσει 25%, η διαφθορά στη δημόσια διοίκηση και στην πολιτική ηγεσία αρκετά μεγάλη, ενώ τα νέα δάνεια έρχονται με όλο και μεγαλύτερα επιτόκια (ρίσκο επένδυσης όπως λέει το ΔΝΤ!), με σκοπό να πληρώσουν, στην κυριολεξία τους τόκους των προηγουμένων δανείων! Θα περιγράψω αρχικά, εφόσον είναι πρόσφατο και βρισκόμουν εδώ, την προεκλογική περίοδο μέχρι και τις εκλογές (για τους γερουσιαστές). Εδώ ακολουθούν το αμερικάνικο σύστημα με διαφορετικές εκλογές για τους βουλευτές και για τους γερουσιαστές. Έτσι μπορεί ένα κόμμα να κυβερνά χωρίς να έχει την πλειοψηφία στη γερουσία (που είναι το κύριο νομοθετικό όργανο). Οι αναμενόμενοι νικητές - όπως και έγινε- ήταν οι λεγόμενοι "justicialistas" (το πρώην κόμμα του σημερινού περιορισμένου κατ'οίκον προέδρου Μένεμ), δηλαδή ένας συνασπισμός με αναφορά στον περονισμό ( ο Περονισμός έχει ακόμα φανατικούς οπαδούς στην Αργεντινή και είναι αρκετό το slogan "με τον Περόν όλοι δουλεύαμε, κανένας δεν πεινούσε" ώστε να τραβήξει κόσμο , εκμεταλλευόμενος τη σημερινή κατάσταση). Βέβαια, οι Περονιστές ήταν μέχρι πρότινος κυβερνήτες, αλλά δεν άλλαξε τίποτα, μάλλον το αντίθετο συνέβη. Ακολουθούσαν οι λεγόμενοι "radicals", με τον τωρινό πρόεδρο της Αργεντινής De la Rua, ενώ μετά από αυτούς , τα ποσοστά ήταν όλα πολύ μικρότερα. Όσο για την Αριστερά και εδώ ήταν διασπασμένη σε πολλά μικρότερα κομμάτια, με δύο να είναι τα κυριότερα(Partido Obrero ,και Izquierda Unida). Πάντως, η δύναμή της περιορίζεται στους 1-2 γερουσιαστές, τη στιγμή που οι περονιστές έχουν περίπου 40. Ο κόσμος, καθ'όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, όχι μόνο δεν αύξησε το ενδιαφέρον του γι'αυτές, αλλά έμενε το ίδιο αδιάφορος και μάλιστα κυνικός προς αυτές. Η γενική απογοήτευση προς ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο είναι χαρακτηριστική. Υπάρχει μια αποστροφή πρωτοφανής από όλα τα κοινωνικά στρώματα απέναντι σε όλους τους πολιτικούς. Απόδειξη τούτου ήταν και η αποχή από τις εκλογές με ποσοστό 30%, πρωτοφανές για την Αργεντινή. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής, βέβαια, είναι αυτό της νεολαίας, η οποία πλήγεται περισσότερο από όλους. Ένα μεγάλο μέρος της εδώ νεολαίας καταφεύγει είτε στην ευρώπη είτε στις ΗΠΑ, αφού το "χτίσιμο του μέλλοντος" εδώ δεν προμηνύεται και τόσο ελπιδοφόρο. Αυτό έχει δημιουργήσει κάτι σαν ανοιχτή πληγή για την αργεντίνικη κοινωνία, η οποία βλέπει το πιο ικανό κομμάτι της να φεύγει στο εξωτερικό, μην έχοντας τίποτα να ελπίζει στην Αργεντινή. Τελειώνοντας την αναφορά στην περίοδο των εκλογών, θα ήθελα να αναφέρω 2 τραγελαφικά περιστατικά, για να δώσω την εικόνα αλλά και παράλληλα τη νοοτροπία που επικρατεί (που σε αυτό το σημείο δε διαφέρει και πολύ από την ελληνική). 1. Την παραμονή των εκλογών, η ουρά σχεδόν 300 μ. στην καρδιά του Buenos Aires, στην οποία περίμενε ο κόσμος για ώρες , ώστε να παραλάβει το "έκτακτο" επίδομα προς τις οικογένειες των φοιτητών. 2. Το νοσοκομείο που εμφανίστηκε από το πουθενά και ξάφνιασε τους πάντες, αφού χτίστηκε μέσα σε 2-3 μήνες (και λίγο μετά αφού ανακοινώθηκε η ημερομηνία των εκλογών). Πέρα από τις εκλογές, το κλίμα που επικρατεί σε όλη, σχεδόν, τη χώρα είναι εκρηκτικό. Κάθε μέρα, κυριολεκτικά, συμβαίνει και κάτι. Πορείες, οδοφράγματα, απεργίες, κινητοποιήσεις στην ημερήσια διάταξη. Αξίζει να αναφέρω στο Buenos Aires τους ναυτεργάτες, τους πυροσβέστες, τους οδηγούς λεωφορείων, τους εργαζομένους στο μετρό, τους γιατρούς, τους δημοσίους υπαλλήλους κλπ. Ακόμα και οι βετεράνοι του πολέμου με την Αγγλία στην Μαλβίνες (Φώκλαντ) βρίσκονται στους δρόμους και ζητούν υποστήριξη , κάνουν εράνους διαμαρτυρόμενοι για την περιθωριοποίησή τους. Πρέπει να σημειώσω εδώ ότι όλες οι κινητοποιήσεις οργανώνονται κυρίως από τα εργατικά συνδικάτα, και όχι από καθαρά πολιτικές οργανώσεις. Από την έντονη κοινωνική αναταραχή , είναι φυσικό και η εγκληματικότητα να έχει ανέβει επικίνδυνα στις μεγάλες πόλεις, ιδιαίτερα τα βράδια. Μόνο στην πόλη που μένω, μέσα σε 2 μήνες έχουν γίνει 4 ένοπλες ληστείες για ασήμαντα ποσά, με απολογισμό 4 νεκρούς. Στο Buenos Aires η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. Δεν θέλω να τραγικοποιήσω την κατάσταση, αλλά το σίγουρο είναι ότι για να περπατήσεις το βράδυ μόνος σου σε κάποιες περιοχές, χρειάζεσαι έναν πιο σοβαρό λόγο από ότι παλιότερα. Εκτός από το Buenos Aires, επισκέφθηκα και τις άλλες 2 κυριότερες πόλεις της Αργεντινής, την Cordoba και το Rosario) (πόλη απ΄όπου κατάγεται ο Che). Στην Cordoba βρέθηκα για 4 ημέρες. Μόνο το Σάββατο, συνάντησα 2 διαφορετικές διαδηλώσεις. Η μεγάλη και πιο σημαντική ήταν αυτή των εργαζομένων στο δήμο όπου είναι απλήρωτοι 3 μήνες και διοργανώνουν πολύ συχνά ομιλίες, πορείες κλπ. Ακολούθησε η καθιστική διαμαρτυρία αποφοίτων και φοιτητών της σχολής καλών τεχνών, έξω από το πανεπιστήμιο σε κεντρικό πεζόδρομο, όπου διαμαρτύρονταν για την ανεργία και την τραγική κατάσταση που επικρατεί στο χώρο τους. Παρόμοια κατάσταση και στο Rosario στο οποίο, τις 3 ημέρες που ήμουν εκεί, πέτυχα μια πολύ μαζική (πάνω από 6000) αντιπολεμική (κατά του πολέμου στο Αφγανιστάν) διαδήλωση, με συναυλίες, ομιλίες κτλ. (πρέπει να πω εδώ ότι στην Αργεντινή το αντιπολεμικό κλίμα για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν δεν είναι τόσο έντονο όσο στην Ευρώπη, για το λόγο ότι τα εδώ οικονομικά προβλήματα είναι αρκετά σοβαρά και πολύ πιο άμεσα, με αποτέλεσμα ο πόλεμος, στο μακρινό και άγνωστο για τους αργεντίνους Αφγανιστάν, να μη συζητιέται τόσο). Στις εισόδους του, ανοιχτού για όλους, αμφιθεάτρου βρισκόταν αρκετά μέλη μικρών αριστερών οργανώσεων με τις εφημερίδες τους, οι οποίοι μιλάνε για δυνατότητα κλιμάκωσης της κατάστασης και για μεγάλη ευκαιρία για την Αριστερά. Η κατάσταση χειροτερεύει όσο πιο βόρεια πηγαίνεις και συγκεκριμένα στα Βορειοδυτικά όπου βρίσκονται και τα σύνορα με την Βολιβία. Στις περιοχές αυτές έχουν συγκεντρωθεί χιλιάδες βολιβιανοί - αφού στη Βολιβία τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, με αποτέλεσμα η ανεργία τοπικά να φθάνει το σύνολο του ενεργού πληθυσμού. Επίσης είναι φυσικό, λόγω της τεράστιας έκτασης της χώρας, τα κυβερνητικά κονδύλια (όσα υπάρχουν)να είναι σαφώς μικρότερα σε σχέση με τις επαρχίες γύρω από το Buenos Aires, με αποτέλεσμα την ακόμη μεγαλύτερη υποβάθμιση των περιοχών αυτών. Τέλος, μετά από αυτή την σύντομη καταγραφή των δικών μου εμπειριών τους τελευταίους 2 μήνες εδώ , θα ήθελα να σημειώσω ότι όλη αυτή η κατάσταση έχει διαμορφωθεί στην Αργεντινή, μια από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες (σε φυσικό πλούτο) χώρες στον κόσμο. Αναφέρω απλά τα πολύ πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου στην Παταγωνία (τα οποία φυσικά δεν εκμεταλλεύονται οι Αργεντίνοι, αλλά αμερικάνικες πολυεθνικές), τη μεγαλύτερη παραγωγή μελιού στον κόσμο, την πολύ μεγάλη παραγωγή σε σιτάρι, δέρμα, μαλλί, αλλά και το πιο διάσημο και νόστιμο αγελαδινό κρέας στον κόσμο (γύρω στις 40 εκ. αγελάδες βόσκουν στις απέραντες εκτάσεις της Αργεντινής). Campana, Buenos Aires Αrgentina 22/11/2001

από ΣHMATA KAΠNOY 18/12/2001 2:03 μμ.


post image
Aυτές τις φωτογραφίες προσπαθήσαμε να τις στείλουμε ως σχόλιο στο κείμενο για την Aργεντινή, αλλά υπάρχει κάποιο τεχνικό πρόβλημα, γι' αυτό τις στέλνουμε ξεχωριστά.

Εικόνες:

από .. 01/08/2009 10:19 πμ.


post image
fasismos

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License