ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ Η «ΣΦΗΝΑ»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ Η «ΣΦΗΝΑ»

- Ο εγγονός σας συνελήφθη σε διαδήλωση. Εγκρίνετε τις ενέργειές του;

Μ.Θ. Από μια άποψη τον καμαρώνω, γιατί και μένα στην ηλικία του το αίμα μου έβραζε και με οδηγούσε συχνά σε παράτολμες ενέργειες. Φυσικά τότε, στην δεκαετία του ΄40, είχαμε ξένη κατοχή. Τώρα όμως τι έχουμε; Πάνω σ’ αυτό το πρόβλημα, δηλαδή το «τι έχουμε», φαίνεται ότι οι απόψεις μας διαφέρουν. Εγώ λ.χ. μετά τις σκληρές εμπειρίες της Εθνικής Αντίστασης, του Εμφυλίου Πολέμου και της Στρατιωτικής Δικτατορίας, είμαι ικανοποιημένος, γιατί η πατρίδα μου επί τέλους γνώρισε ελευθερία και δημοκρατία. Λόγω ηλικίας και εμπειριών είναι λογικό να συγκρίνω το χτες με το σήμερα και να μην συμφωνώ με ακραίες πράξεις όπως λ.χ. ο λιθοβολισμός των αστυνομικών για τις οποίες κατηγορείται και δικάζεται ο Στέφανος, ο εγγονός μου. Εκείνος όμως και η νέα γενιά, που δεν γνώρισαν το κακό χτες, νομίζω ότι είναι φυσικό να κρίνουν το σήμερα όχι γι’ αυτό που είναι αλλά γι’ αυτό που θα έπρεπε και θα ήθελαν να είναι. Και πρέπει να ομολογήσω ότι ο επαναστάτης που κρύβω μέσα μου συμφωνεί απολύτως μαζί τους, γιατί μιας και στο βάθος πιστεύω ότι το σήμερα όχι μόνο δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι αλλά ούτε και όπως θα μπορούσε να είναι. Και πρέπει να πω ότι κι εγώ δεν αγωνίστηκα στον καιρό της Χούντας μόνο για να ρθει η Δημοκρατία, που όπως είπα χαίρομαι γι’ αυτήν έως ένα βαθμό, αλλά στη συνέχεια πάλεψα με όλες μου τις δυνάμεις, ώστε ο λαός μας να μην είναι μόνο τυπικά ελεύθερος αλλά ουσιαστικά κυρίαρχος, για να μπορέσει να χτίσει ένα καθεστώς με απόλυτη Εθνική Ανεξαρτησία, Παλλαϊκή Δημοκρατία, ουσιαστική και αληθινή Κοινωνική Δικαιοσύνη, δηλαδή τις προϋποθέσεις για μια υψηλής στάθμης Παιδεία, Υγεία, Πολιτισμό. Δυστυχώς παρά τις συνεχείς υπεράνθρωπες προσπάθειές μου, έμεινα στο τέλος μόνος και μέσα στη σημερινή μοναξιά και απογοήτευση, σκέφτομαι μήπως τελικά κυνηγούσα μια ουτοπία…

- Τι είναι εκείνο που σας ώθησε να κάνετε τη γνωστή σας δήλωση για την επιλογή του κ. Σαμαρά;

Μ.Θ. Νομίζω ότι την επομένη διευκρίνισα με νέα μου δήλωση στον τύπο τους λόγους που με παρεκίνησαν σ’ αυτή μου την ενέργεια. Είναι η πεποίθησή μου ότι το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα ως λαός είναι ο κίνδυνος του αφελληνισμού που μας απειλεί. Ενώ εμείς κυριολεκτικά κοιμόμαστε, ισχυρά διεθνή κέντρα και οργανώσεις όπως λ.χ. αυτή του περίφημου Σόρος, έχουν δημιουργήσει προγεφυρώματα μέσα στα πιο ευαίσθητα σημεία της εθνικής μας ζωής, όπως είναι η Παιδεία, ο Πολιτισμός, τα ΜΜΕ κλπ. όπου συστηματικά προσπαθούν να διαδώσουν διάφορες θεωρίες που αποβλέπουν στην απάλειψη της εθνικής μας ιστορίας και της ιστορικής μας μνήμης και στην υποβάθμιση έως εξαφάνιση του ελληνικού πολιτισμού διαχρονικά και κυρίως του νεότερου και του σημερινού. Δηλαδή τις δυο βασικές ιδιότητες που στοιχειοθετούν την εθνική μας ταυτότητα. Οι διεθνείς αυτές οργανώσεις που αποβλέπουν στην εξαφάνιση των Εθνών ως ξεχωριστών και ανεξαρτήτων οντοτήτων μέσα στο διεθνές ιστορικό γίγνεσθαι, έχουν σήμερα στόχο την πατρίδα μας και γι’ αυτό βοηθούν τον αλβανικό και σκοπιανό εθνικισμό, γιατί γι’ αυτούς πρόκειται για μικρά κράτη τρίτης κατηγορίας που μπορούν να τα μανουβράρουν με μεγάλη ευκολία, όπως επίσης αναμοχλεύουν το πρόβλημα των μειονοτήτων, με σκοπό να μας αποδυναμώσουν και να μας μεταβάλουν σε υποχείριο των συμφερόντων τους.

- Επομένως θεωρείτε το Σκοπιανό σαν ένα κίνδυνο για την ακεραιότητα και την ασφάλεια της χώρας μας. Κυρίως γιατί έχουν από πίσω τους την υποστήριξη των διεθνών κέντρων.

Μ.Θ. Προς το παρόν το Σκοπιανό το αντιμετωπίζω από την σκοπιά της απαράδεκτης στάσης των ιθυνόντων της μικρής αυτής χώρας, που επιχειρούν να διαστρεβλώσουν την ιστορική αλήθεια εις βάρος της χώρας μας. Γι’ αυτόν τον λόγο πιστεύω ότι εμείς οι Έλληνες δεν θα πρέπει να την αναγνωρίσουμε ποτέ με το όνομα «Μακεδονία».

- Σ’ αυτό συμφωνείτε με τον κ. Σαμαρά.

Μ.Θ. Ακριβώς. Και αυτό υπήρξε ο πρώτος λόγος της ικανοποίησής μου για την εκλογή του.

- Το θεωρείτε λοιπόν τόσο σημαντικό;

Μ.Θ. Κοιτάξτε. Σε κάθε εποχή ένας λαός πρέπει να έχει ένα βασικό στόχο μπροστά του. Λ.χ. στην εποχή της Εθνικής Αντίστασης ο στόχος ήταν η Ελευθερία. Την εποχή της Χούντας, η Δημοκρατία. Σήμερα είναι ο πατριωτισμός. Επομένως κρίνω τον καθένα σύμφωνα με την στάση του σ’ αυτόν τον Στόχο. Και ο πρώτος, όπως είπα, είναι τα Σκόπια και το όνομα «Μακεδονία».

- Και ποιος είναι ο δεύτερος στόχος;

Μ.Θ. Είναι η Κύπρος και το σχέδιο Ανάν, για το οποίο το 70% των Ελληνοκυπρίων είπε ΟΧΙ. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν Έλληνες που να λένε ΝΑΙ; Το είπαν χθες, όμως φοβάμαι ότι δεν τελειώσαμε ακόμα. Γιατί όπως φαίνεται, οι Αμερικανοί επιμένουν και επιχειρούν ακόμα και σήμερα στο σκοτάδι να το ξαναφέρουν από το παράθυρο.

- Πώς τοποθετήθηκε ο κ. Σαμαράς;

Μ.Θ. Φυσικά είπε ΟΧΙ και ξέρω από το λέει και σήμερα, όπως θα το πει και αύριο. Και όπως καταλαβαίνετε το να το λέει πια ως Αρχηγός της Αντιπολίτευσης, έχει άλλο ειδικό βάρος.

- Δηλαδή και πάλι βλέπετε κάθετη διαίρεση απέναντι σ’ αυτά τα δύο θέματα-προβλήματα…

Μ.Θ. Ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει ό,τι θέλει. Όμως εγώ που βάζω όπως είπα τον πατριωτισμό πάνω απ’ όλα, είμαι υποχρεωμένος να αναπροσαρμόσω τις συμπλεύσεις και τις συμμαχίες με κριτήριο τη στάση του καθενός απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε και που είναι φυσικά πολύ πιο εκτεταμένη σε σχέση με αυτά τα δύο βασικά προβλήματα, τα Σκόπια και την Κύπρο.

- Σε τι διαφωνείτε με τα επιχειρήματα που είδαμε λ.χ. στο βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού που αποσύρθηκε;

Μ.Θ. Κατ’ αρχήν πιστεύω στη συνέχεια του Ελληνικού Έθνους, που υπήρχε και πριν την Επανάσταση του ΄21, που από υπόδουλο το κατέστησε ελεύθερο.
Η ελληνική επανάσταση του 1821 ήταν η πρώτη ένοπλη εξέγερση κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας κι αυτό έχει τη δική του, βαρύνουσα σημασία. Από την πρώτη στιγμή, όταν οι εκπρόσωποι των αγωνιστών συνάχτηκαν στην Επίδαυρο στα 1822, διακήρυξαν την επιθυμία τους να αναστήσουν το “ελληνικόν έθνος ύστερα από 22 αιώνων διακοπή”. Αν λάβει κανείς υπ’ όψη του τις ιστορικές συνθήκες, το βιοτικό και μορφωτικό επίπεδο και εν γένει την εποχή που αυτοί οι λίγοι γενναίοι έλληνες είχαν το ψυχικό θάρρος αλλά και την ηθική, ιδεολογική και πνευματική ωρίμανση να διαδηλώσουν την πίστη τους ότι είναι συνεχιστές των ελλήνων με όλα τα συνακόλουθα, πιστεύω πως από κει και πέρα αποτελεί ύβρη για κάθε κάτοικο αυτής της χώρας να αμφισβητεί κανείς και ακόμα πιο πολύ να λοιδορεί και να σαρκάζει αυτό το ιστορικό γεγονός. Ότι δηλαδή αυτοί που είχαν το θάρρος και την ευθύνη να μας ελευθερώσουν από τον τουρκικό ζυγό πίστευαν ότι ανασταίνουν -μαζί με τη χώρα τους- τη διαχρονική Ελλάδα, το ελληνικό Έθνος με ό,τι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται.

- Μπορείτε να κάνετε πιο συγκεκριμένη την έννοια «συνέχεια» που χρησιμοποιήσατε πιο πριν;
 
Μ.Θ. Βεβαίως. Κατ’ αρχήν υπάρχει η συνέχεια της ελληνικής γλώσσας, που σαν ένα συνεχές νήμα ένωνε την αρχαιότητα με το σήμερα. Ένα άλλο φαινόμενο που ξεκινά από την αντίληψη που είχαν οι αρχαίοι έλληνες για την έννοια “Πόλη” -από την οποία προέκυψαν η Πολιτική και ο Πολιτισμός- και από το περιεχόμενο που έδιναν σ’ αυτήν με προεξάρχουσα τη μορφή της άμεσης δημοκρατίας βλέπουμε να διατηρείται με τον α ή τον β τρόπο καθ’ όλη τη διάρκεια της μακραίωνης πάλης των ελλήνων να διατηρήσουν ορισμένα βασικά γνωρίσματα του εθνικού τους χαρακτήρα όπως αυτά αποτυπώθηκαν στον πολιτισμό και στις μεταξύ τους σχέσεις. Πώς αλλοιώς να ερμηνεύσουμε τάχα το γεγονός ότι οι ελληνικές κοινότητες κατά τη διάρκεια τόσων αιώνων είχαν καθιερώσει σαν σύστημα αυτοκυβέρνησης αντιλήψεις και πρακτικές άμεσης δημοκρατίας με την ισότιμη συμμετοχή όλων των μελών της κοινότητας τόσο στην διαχείριση των κοινών, στην εκλογή των υπευθύνων, στον έλεγχο των εξουσιών, όσο και στην απόδοση δικαιοσύνης.
 Μήπως αυτό δεν είναι όχι μόνο ένα μέγα επίτευγμα αλλά συνάμα δεν θα πρέπει και να παραπέμπει στις προπατορικές, τις εθνικές παραδόσεις, που οδήγησαν και καθοδήγησαν όλες αυτές τις διασκορπισμένες ομάδες των ελλήνων όχι μόνο να διατηρούν την ίδια γλώσσα αλλά και να εφαρμόζουν στις αναμεταξύ τους σχέσεις σε επίπεδο τοπικών κοινωνιών πρακτικές που αντανακλούν ένα από τα υψηλότερα επιτεύγματα της ελληνικότητας: την δημοκρατία; Εξ ίσου σημαντικό με όλες τις υπόλοιπες κατακτήσεις στους τομείς της Φιλοσοφίας, της Επιστήμης και της Τέχνης; Και αυτή η εμμονή -στη γλώσσα και την δημοκρατία- παίρνει ακόμα μεγαλύτερη σημασία αν σκεφτεί κανείς μέσα σε ποιες δυσχερείς συνθήκες τα εξασφάλιζαν, συνθήκες δουλείας, όπου κυριαρχούν θεωρίες με συστήματα θεοκρατικά, απολυταρχικά, σκοταδιστικά, αυταρχικά και βάρβαρα.
 Και το συντριπτικό ερώτημα που μπαίνει σήμερα είναι: σε ποιό βαθμό αυτή η ιστορική διαπίστωση έχει γίνει πλατειά γνωστή στον ελληνικό λαό και κατά πόσον έχει θεωρηθεί σαν ένα βασικό επιχείρημα προκειμένου να συνυπολογίσουμε όλα εκείνα τα εξαιρετικά στοιχεία που -όπως η γλώσσα- μπορούν να εδραιώσουν την αντίληψη για τις πνευματικές και ιδεολογικές σχέσεις (εννοώ τις σχέσεις με το βασικό πολίτευμα της Δημοκρατίας) που μπορεί να έχουμε με την αρχαία ελληνική κληρονομιά;

- Η δική σας γνώμη είναι ότι δεν τα έχουμε συνειδητοποιήσει όλα αυτά όσο θα έπρεπε και αν ναι, ποιοι είναι οι λόγοι;

Μ.Θ. Πιστεύω ότι η έλλειψη αυτογνωσίας και εμπιστοσύνης στις δικές μας παραδόσεις -και προπαντός η έλλειψη ουσιαστικής γνώσης- όχι μόνο μας αποπροσανατόλισαν και μας απομάκρυναν από το όραμα της συνέχειας του ελληνικού Έθνους, αλλά ακόμα επέδρασαν αρνητικά στην ίδια την οικοδόμηση και εξέλιξη του νεοελληνικού κράτους. Γιατί αν λ.χ. υπήρχαν φωτεινά μυαλά για να αναλύσουν τις κοινωνικές συνθήκες που είχαν επιβάλει οι ίδιοι οι έλληνες κατά τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα, τότε δεν θα είχαμε ανάγκη να εισάγομε ξένα Μοντέλα Κρατικής Εξουσίας και Διακυβέρνησης σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο, τους διάφορους “-ισμούς” για ιδεολογικά πρότυπα, αλλά θα προσπαθούσαμε να εκσυγχρονίσουμε τις ήδη υπάρχουσες συνθήκες που επί πλέον μας διαφοροποιούσαν από την Ευρώπη, φέρνοντας ουσιαστικά στην επιφάνεια τη μεγάλη αντίθεση ανάμεσα στην ελληνική και τη δεσποτική αντίληψη που από τη στιγμή που εμφανίστηκε, χώρισε την ανθρωπότητα σε δυο αντίθετα Συστήματα Σκέψης, το Ελληνικό και το θεοκρατικό-δεσποτικό, σε δυο Συστήματα Φιλοσοφίας, σε δυο Κοσμοθεωρίες και τελικά Συστήματα Αξιών και αξιολόγησης του ίδιου του ανθρώπου και που την εποχή της ελληνικής Επανάστασης το δεύτερο, το απολυταρχικό ανθελληνικό κυριαρχούσε τότε στον Δυτικό κόσμο.

Αθήνα,  6.12.2009

από μπαχαλιάρος 07/01/2010 3:13 μμ.


πέρα απ' το ότι ο άνθρωπος όπως όλοι οι οπαδοί ακροδεξιών συνομοσιολογικών θεωριών (ξένα κέντρα που επιβουλεύονται τον ελληνισμό, ο σόρος, μπλα μπλα) είναι ουσιαστικά αστοιχείωτος πάνω στα ίδια τα "επιχειρήματά" του, για παράδειγμα, η πρώτη ένοπλη εξέγερση ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία ήταν των σέρβων (1804-1813), κι όχι των νοτίων ελλήνων (και κατά κύριο λόγο αρβανιτών) του 1821 (αλήθεια αφού ήταν "εθνική" υπόθεση γιατί δεν συμμετείχαν οι έλληνες της μ. ασίας και των άλλων περιοχών της αυτοκρατορίας; Ενδιαφέρον έχει και η αναφορά του στην ψευτο-εθνοσυνέλευση της επιδαύρου, ψευτο- φυσικά μιας και οι συμμετέχοντες είχαν εκλεγεί είτε με ψευτοεκλογές είτε με απευθείας ανάθεση από τους κοτσαμπάσηδες, που στη συνέλευση αυτή πιστοποίησαν και την εξουσία τους έναντι των πιο προοδευτικών στρωμάτων της τότε ελληνικής κοινωνίας. Επιμένει λοιπόν στην πατριωτική ρητορεία (το καταφύγιο των αδιστάκτων) της συνέλευσης, παραβλέποντας όμως τον ορισμό που έδωσε το ίδιο όργανο στο ποιοί είναι τελικά οι έλληνες, (συνεχίζοντας την οθωμανική παράδοση της διαίρεσης ανά θρησκεία και) αποφαινόμενο: όσοι κατοικούν την ελληνική επικράτεια και πιστεύουν στο χριστό... Τέλος, είναι κάπως χοντροκομμένο να μιλά για γνώση κι εμπιστοσύνη στις "δικές μας" παραδόσεις, ένας άνθρωπος που στο κύριο έργο της ζωής του (μουσική) δεν έκανε ούτε τον κόπο ούτε διέθετε την ευαισθησία να καταλάβει την λαϊκή μουσική, τα ρεμπέτικα, τους ανατολίτικους δρόμους κλπ. Αυτά όλα όμως είναι λεπτομέρειες. Η ουσία της σκέψης του για μένα βρίσκεται εδώ:

Σε κάθε εποχή ένας λαός πρέπει να έχει ένα βασικό στόχο μπροστά του. Λ.χ. στην εποχή της Εθνικής Αντίστασης ο στόχος ήταν η Ελευθερία. Την εποχή της Χούντας, η Δημοκρατία. Σήμερα είναι ο πατριωτισμός.

Ιδού λοιπόν η πεμπτουσία της σκέψης του καλλιτέχνη κατά τα εθνικιστικά αλλά και σταλινικά πρότυπα που με εναλλαγές υπηρέτησε. Οι στόχοι και οι ιδεολογίες που είναι της μόδας κάθε εποχή μπορούν να αλλάοζυν βέβαια, αλλά μαζί τους αλλάζει και ο Μίκυς, ανάλογα με το τι πουλάει κάθε σεζόν. Ένας λαός, ένας στόχος, ένας καλλιτέχνης: άπειρη κονόμα.

από αεθνιστής 07/01/2010 3:46 μμ.


Οι διεθνείς αυτές οργανώσεις που αποβλέπουν στην εξαφάνιση των Εθνών ως ξεχωριστών και ανεξαρτήτων οντοτήτων μέσα στο διεθνές ιστορικό γίγνεσθαι, έχουν σήμερα στόχο την πατρίδα μας και γι’ αυτό βοηθούν τον αλβανικό και σκοπιανό εθνικισμό ...

Θεοί και δαίμονες αποβλέπουν στην "εξαφάνιση των Εθνών", δηλαδή του εξής ενός και μοναδικού Έθνους: του ελληνικού. Τα άλλα είναι "ασήμαντα" και τα "χειρίζονται".
Προφανώς εδώ δεν πρόκειται περί "ξεχωριστών και ανεξαρτήτων οντοτήτων μέσα στο διεθνές ιστορικό γίγνεσθαι" όπως η Ελλαδάρα.
Δηλαδή όλα τα έθνη δεν είναι ίσα· μερικά (και δη το δικό μου) είναι ανώτερο, τα άλλα είναι απλώς οδοντόκρεμες.
Στα μέρη μου αυτό το λένε διαφοριστικό ρατσισμό.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License