ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ Νο 1 ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

.

.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ Νο 1 @

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ



ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ


Σκοπός αυτής της δημοσίευσης δεν είναι η κοινωνικοπολιτική ανάλυση γύρω από τα αίτια της εμφάνισης των φασιστικών – ναζιστικών κινημάτων, αλλά η παρουσίαση κάποιων ντοκουμέντων που θα μας βοηθήσουν να κατά-νοήσουμε αυτά τα κινήματα μέσα στο ιστορικό πλαίσιο που δημιουργήθηκαν. Επίσης, να δούμε στις σημερινές συνθήκες την προσπάθεια αναβίωσης τέτοιων κινήσεων, αλλά και την ιδεολογία τους ιδιαίτερα στον ελλαδικό χώρο.

Το ντοκουμέντο που δημοσιεύουμε, γραμμένο από τον ιστορικό εθνικιστή Ιάκωβο Χοντροματίδη, εκτός από τις ποικίλες πληροφορίες που μας προσφέρει, έχει και την δέουσα σημασία του, λόγω της ιδιότητας του ιστορικού. Είναι διπλωματούχος στρατιωτικής ιστορίας, και λόγω αυτής της ιδιότητας έχει πρόσβαση σε κρατικά στρατιωτικά και άλλα αρχεία που εμείς δεν μπορούμε να έχουμε. Γι΄ αυτό και μας προσφέρει μια ποικιλία πληροφοριών. Αυτό πρέπει να μας παρακινήσει να δούμε αυτά τα ντοκουμέντα με μια σκωπτική και κριτική ματιά.

Το φασιστικό – ναζιστικό κίνημα αναδύθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, διαψεύδοντας τις προσδοκίες της γενιάς του 19ου αιώνα για κοινωνική χειραφέτηση και απελευθέρωση του προλεταριάτου και της κοινωνίας από τα καπιταλιστικά δεσμά. Η σοσιαλιστική – κομμουνιστική προοπτική φάνταζε , έλκυε και κινητοποιούσε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στην προοπτική περάσματος «από το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας» .

Η διάψευση ήρθε με τον τραγικότερο τρόπο κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο αφού οι προλετάριοι, ιδιαίτερα της κεντρικής Ευρώπης επέλεξαν (για λόγους που δεν μπορούμε να αναλύσουμε εδώ) [1], από το «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε», το «Προλετάριοι όλων των χωρών σφαχτείτε». Η αυταρχία και ο δεσποτισμός ήταν το διεθνές περιβάλλον που έπρεπε να κινηθούν οι επαναστάτες και παρόλο που ξέσπασε η ρώσικη επανάσταση μέσα από αυτή την κρίση δεν κατάφερε να ολοκληρωθεί ενώ περικυκλώθηκε από την αντίδραση. Ούτε μπόρεσαν να επικρατήσουν οι επαναστάσεις που ξέσπασαν στην κεντρική Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γερμανία. Παρόλα αυτά οι σοσιαλιστικές ιδέες παρέμειναν δημοφιλείς και αυτό θέλησαν να εκμεταλλευτούν οι άρχουσες τάξεις χρησιμοποιώντας και διαστρεβλώνοντας αυτές τις ιδέες ενάντια στην κοινωνική επανάσταση.

Η φασιστική και ιδιαίτερα η ναζιστική θεωρία ποτέ δεν υπήρξαν αυτόφωτες, με την έννοια της δικής τους αυθύπαρκτης κοσμοθεώρησης. Και οι δύο δανείστηκαν τις σοσιαλιστικές ιδέες, τις διαστρέβλωσαν και τις προσάρμοσαν στα δικά τους κριτήρια. Ποτέ δεν απόκτησαν κυβερνητική πλειοψηφία μέσω εκλογών. Η πολιτική εξουσία και η διακυβέρνηση τους ήταν δοτή, τους δόθηκε, δηλαδή, ως εναλλακτική λύση από τις άρχουσες ελίτ απέναντι στα ριζοσπαστικά επαναστατικά σοσιαλιστικά κινήματα της εποχής.

Ο ιταλικός φασισμός μέσα από ένα μίγμα εθνικιστικού ρασιοναλισμού και σοσιαλιστικού συντεχνιακού κράτους καταργεί την πάλη των τάξεων προς όφελος της άρχουσας τάξης και του έθνους. Δημιουργεί τη φαντασίωση της αναβίωσης της νέας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ενώ ο επεκτατισμός και ο εθνικιστικός σωβινισμός έρχονται σαν εφαλτήριο να υποκαταστήσουν στο εσωτερικό της κοινωνίας, τον αυταρχισμό, τις ανελευθερίες και τις κοι-νωνικές ανισότητες.

Ο Μουσολίνι ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα σαν στέλεχος του σοσιαλιστικού κόμματος και μαζί με τον θεωρητικό του φασισμού Τζεντίλε, δημιουργούν εκείνη την ιδεολογία όπου το κράτος - και στην προκειμένη περίπτωση η καθαρή του μορφή, η καταστολή (δομική βία) - θα έπρεπε να είναι ο εγγυητής της διατήρησης και συνεργασίας των τάξεων, ενίοτε προς όφελος της άρχουσας ελίτ.

Παρόλο που η Ιταλία ήταν με την μεριά των νικητών στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, η λήξη του τη βρίσκει με έντονα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Σ΄ αυτά τα προβλήματα έρχεται να απαντήσει το κίνημα των εργατικών συμβουλίων μέσα από μια επαναστατική προοπτική για έναν κοινωνικό μετασχηματισμό. Η κινητοποίηση των εργατικών συνδικάτων, με στόχο την κατάληψη των εργοστασίων, κάτι που εν μέρει έγινε, δημιούργησε σοβαρή αναταραχή στους κόλπους των καπιταλιστών και ρήξη στο υπάρχον κοινωνικό σύστημα. [2]

Μέσα σ΄ αυτή την επαναστατική κρίση, διασπάται το Σοσιαλιστικό Κόμμα και από τους κόλπους του ξεπηδά το φασιστικό, με επαναστατική φρασεολογία όσον αφορά τα αιτήματα των εργαζομένων, αλλά διαφωνώντας ριζικά στην αλλαγή του αστικού καθεστώτος, μέσα από ένα ακραίο εθνικιστικό ιδεολογικό υπόβαθρο. Τα στοιχεία αυτά ήταν καθοριστικά ώστε να βρει ανταπόκριση στην συντηρητική μερίδα της εργατικής τάξης, στους μικροαστούς αλλά και στη μεγαλοαστική τάξη, η οποία αντιλαμβανόμενη τον ιδεολογικό του προσανατολισμό, πολύ γρήγορα το στήριξε πολιτικά και οικονομικά.

Η παροιμιώδης αλλά και σκόπιμη "ανοχή" από όλα τα επίπεδα της πολιτικής εξουσίας επέτρεψε στον Μουσολίνι να δημιουργήσει ένοπλα φασιστικά τμήματα, τους μελανοχίτωνες. Με την περιβόητη πορεία του προς τη Ρώμη στις 29 Οκτωβρίου 1922, "εξανάγκασε" τη βουλή και το βασιλιά της Ιταλίας να τον χρίσουν πρωθυπουργό της χώρας. Έτσι, επιβλήθηκε η φασιστική δικτατορία που μετέτρεψε την Ιταλία σε τεράστιο στρατόπεδο με όλο το λαό κρατούμενο και σε δια¬τεταγμένη θητεία. Η αστυνόμευση ήταν σε απόλυτη έξαρση, με τις φανερές και μυστικές υπηρεσίες και τις παραστρατιωτικές οργανώσεις σε ημερήσια διάταξη.

Οι πολιτικές δολοφονίες, οι εξαφανίσεις, οι εξορίες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και η εξαγορά συνειδήσεων, ήταν καθημερινά φαινόμενα. Τα άλλα πολιτικά κόμματα καταργήθηκαν και το Φασιστικό Κόμμα ταυτίστηκε με την έννοια του κράτους. Όλες οι ουσιαστικές ελευθερίες έκφρασης, συνάθροισης, εκλογής κ.λπ., καταργήθηκαν όπως και το οικογενειακό άσυλο, η προσωπική ζωή και το απόρρητο των επιστολών. Η λογοκρισία ήταν απόλυτη σε όλα τα μέσα ενημέρωσης τα οποία μετατράπηκαν σε υμνολόγους του καθεστώτος και του αρχηγού. Το φασιστικό καθεστώς ανέπτυξε ιμπεριαλιστική εξωτερική πολιτική, κάνοντας αρχικά την Αλβανία προτεκτοράτο της Ιταλίας. Κατόπιν κατέκτησε τη Λιβύη, τη Σομαλία, την Ερυθραία και την Αιθιοπία, δημιουργώντας έτσι την Ιταλική Ανατολική Αφρική.

Μαζί με τη ναζιστική Γερμανία βοήθησαν στη νίκη και εγκαθίδρυση της Φρανκικής δικτατορίας στην Ισπανία το 1939, που ήταν ομογάλακτο καθεστώς, πνίγοντας στο αίμα το ισπανικό προλεταριάτο. Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αποτέλεσε τον τρίτο κρίκο, το άξονα των φασιστικών καθεστώτων (μαζί με τη Γερμανία και την Ιαπωνία) που ξεκίνησαν τη μεγαλύτερη ανθρωποσφαγή της ανθρωπότητας.

Ο όρος προέρχεται από τη λατινική λέξη fascis = δέσμη από βέρ¬γες φτελιάς ή σημύδας δεμένες με κόκκινη ταινία την οποία κρα¬τούσαν οι ακόλουθοι των δημόσιων λειτουργών στην αρχαία Ρώμη ως σύμβολο εξουσίας. Το σύμβολο αυτό είχε υιοθετήσει ο Μουσο¬λίνι, ως έμβλημα για το κόμμα του. [3] Το φασιστικό καθεστώς πάντως δεν ανέπτυξε ρατσιστικές ή μυστικιστικές ιρασιοναλιστικές ιδεολογίες όπως οι ναζί.

Ο γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός, είναι μίγμα αυταρχικού κρατικού σοσιαλισμού μαζί με ιρασιοναλιστικά στοιχεία, όπως η λατρεία το «κισμέτ του αίματος», η ανωτερότητα της άριας γερμανικής φυλής, κλπ. Ο όρος προέρχεται από τη συντομογραφία του όρου Nationalsozialismus = εθνικοσοσιαλισμός [4]. Ο Ναζισμός (γερμ. Nazismus) είναι η γερμανική εκδοχή τον φασισμού, ο χιτλερισμός ή, όπως πιο σωστά αποκαλείται, ο εθνικοσοσιαλισμός. Είναι η ολοκληρωτική ιδεολογία που αναπτύχθηκε από το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας, που ιδρύθηκε από τον Χίτλερ τη δεκαετία του 1920. Σύμφωνα με το κόμμα αυτό, το κράτος ως έννοια είναι απόλυτα κυρίαρχο και καθοριστι¬κό για την εξέλιξη ενός λαού. Πρέπει να είναι λαϊκό και ο λαός να πειθαρχεί απόλυτα και πρόθυμα, έτοιμος για κάθε θυσία, προς όφελος όλου του κράτους - έθνους. Όπως κάθε άλλη φασιστική ιδεολογία, ενεργεί υπέρ της κατάργησης της πάλης των τάξεων και υπέρ της ρύθμισης των σχέσεων μεταξύ εργοδοτών και εργατών από το κράτος.

Για το ναζισμό, τα πάντα πηγάζουν από το κράτος, και φυσικά από το κόμμα που διαχειρίζεται την κρατική εξουσία και δεν αποδέχεται σε καμία περίπτωση την οποιαδήποτε αντιπολίτευση. Βασίζεται στην ελεύθερη οικονομία που όμως, λειτουργεί μέσα σ΄ένα κράτος εξολοκλήρου παρεμβατικό. Το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Αδόλφου Χίτλερ πίστευε ακράδαντα στο μεγαλείο της γερμανικής φυλής και γενικότερα της άριας φυλής, από την οποία προέρχονται τα γερμανικά φύλα. Κορυφαίος του στόχος ήταν να κυριαρχήσει η φυλή αυτή σε όλο τον κόσμο, επειδή ήταν η ανώτερη φυλή και ήταν κάτι σαν πεπρωμένο για τη σωτηρία του κόσμου από τα άλλα «μιαρά», όπως υποστήρι¬ζε, φύλα. Οι συνέπειες ήταν τραγικές για πολλά από τα φύλλα αυτά. Εβραίοι, Σλάβοι, Τσιγγάνοι, αλλά και ομάδες με διαφορετικότητες όπως ομοφυλόφιλοι, ανάπηροι σωματικά και διανοητικά και ψυχικά ασθενείς, εξολοθρεύτηκαν με συστηματικό – βιομηχανικό τρόπο στα γνωστά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Κατόρθωσε το κόμμα αυτό να κυριαρχήσει στη γερμανι¬κή πολιτική σκηνή και κάτω από τραγικές συνθήκες μετά την ήττα των εργατικών συμβουλίων. Ήττα στην οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο η σοσιαλδημοκρατία που κυβερνούσε εκείνη τη περίοδο. Το ναζιστικό κόμμα πήρε την εξουσία (στην πραγματικότητα του δόθηκε από τη «δημοκρατία της Βαιμάρης»), διαλύοντας όλους τους λαϊκούς δημοκρατικούς θεσμούς, με σκοπό τη δημιουργία του Γ' Ράιχ που θα κυρίευε όλο τον κόσμο. Οδήγη¬σε τη Γερμανία στα ακρότατα όρια του εθνικισμού - σοβινισμού και δια¬στρέβλωσε κάθε ανθρωπιστικό ιδεώδες, προσπαθώντας να εμποτίσει με τη ναζιστική ιδεολογία όλο το γερμανικό λαό.
Για το ναζιστικό κράτος, μια βασική μέ¬ριμνα είναι η γέννηση γερών παιδιών και κυρίως φυλετικά καθαρών. Υποστηρίζει ότι είναι υπέρμαχος της κοινωνικής δικαιοσύνης φυσικά μόνο για τους φυλετικά καθαρούς υπηκόους του. Η διαστροφή τους έφτασε μέχρι την ανάπτυξη κρατικών μαιευτηρίων τοποθετώντας μέσα σ΄ αυτά γυναίκες ως δημόσιες μήτρες για την αναπαραγωγή υπέρ καθαρών αρίων παιδιών.
Η αριστερή πτέρυγα του ναζιστικού κόμματος, που ήταν η κοινωνική του βάση, τα τάγματα εφόδου SΑ, είχαν αντιγράψει ολόκληρη θεματολογία από τα σοσιαλιστικά προγράμματα ακόμα και από τους μπολσεβίκους που κατηγορούσαν. Τίποτα δεν τους εμπόδισε να αντιγράψουν και το βηματισμό του Κόκκινου Στρατού. Με την αριστερή πτέρυγα του φασιστικού κόμματος ξεμπέρδεψε ο Χίτλερ, μέσα από τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις που ονομάστηκαν «Νύχτα των μεγάλων μαχαιριών», δολοφονώντας τον ηγέτη τους και πολλά μέλη και εκτοπίζοντας πολλούς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης καταργώντας τα SA και δημιουργώντας τα SS.
Το φασιστικό και το ναζιστικό κίνημα από τα πιο οπορτουνιστικά κινήματα που υπήρξαν ποτέ, αντιγράφανε τα πάντα αρκεί να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς τους (γι΄ αυτό μην απορούν κάποιοι για τον «αριστερισμό» του Μαύρου Κρίνου, των δήθεν αυτόνομων, κτλ, που έχουν κλέψει και διαστρεβλώσει λεκτικά ακόμη και αντιεξουσιαστικές φρασεολογίες).

Μια άλλη κρυφή αλλά σημαντική πλευρά του ναζισμού που αποσιωπείται σκόπιμα, είναι η σχέση που είχε με τον αποκρυφισμό. Οι σχέσεις των Ναζί με την περίφημη γερμανική μυστικιστική αποκρυφιστική οργάνωση «Εταιρία της Θούλης» - η φιλοσοφική εταιρία που ίδρυσε η Έλενα Μπλαβάτσκυ το 1877 – δεν είναι ιδιαίτερα γνωστές. Η εταιρία αυτή, ήταν η μήτρα όλων των αποκρυφιστικών οργανώσεων στη Γερμανία και αλλού, που μέσα από μια μισανθρωπιστική ελιτίστικη φιλοσοφία ευνόησαν τη δημιουργία του Γ΄ Ράιχ. Μεταξύ άλλων η φυλετική θεωρία περιλάμβανε την ανωτερότητα της αρίας φυλής, την υπέρτατη σημασία της σβάστικας και άλλων ρουνικών συμβόλων, και την καθολική εφαρμογή μιας αποκρυφιστικής φιλοσοφίας και ψευτοεπιστήμης μισαλλόδοξης και μισάνθρωπης για την ερμηνεία του κόσμου.

(Ακόμη και η ονομασία της Χρυσής Αυγής των Ελλήνων νεοναζιστών οφείλει το όνομά της στο αγγλικό θεοσοφιστικό τάγμα το «Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής» (Hermetic Order of the Golden Down), το οποίο ίδρυσε ο προσωπικός φίλος της μαντάμ Μπλαβάτσκυ, Γουίλιαμ Γουίν Γουέστκοτ, το 1888 ) [5] 
Δεν ήταν όμως μόνο οι αποκρυφιστές που καλλιέργησαν τον ρατσισμό και τον εθνικισμό ήταν και οι «καθαροί» αστοί εκπρόσωποι της γερμανικής αντίδρασης.
Ο Ρούντολφ Ρόκερ, έγραψε για τον Φίχτε, έναν από τους κύριους εκπροσώπους της Γερμανικής αντίδρασης: « … Ο Φίχτε ακόμα και το 1805, στους λόγους που εκφώνιζε στην Ακαδημία του Βερολίνου προς το Γερμανικό Έθνος, υποστήριζε την παγκόσμια ιστορική αποστολή των Γερμανών, προσδιόριζε «το γερμανικό έθνος ως προορισμένο από τη μοίρα να είναι η μητέρα και ο αναδημιουργός της ανθρωπότητας. Ανάμεσα σε όλα τα καινούρια έθνη, εσείς είστε οι Γερμανοί που κατέχετε αναμφιβόλως τα σπέρματα τη ανθρώπινης τελείωσης και σας έχει ανατεθεί η πραγμάτωση της προόδου» . Στο βιβλίο του «Λόγοι προς το γερμανικό έθνος» και στις διαλέξεις που έκανε, αναφέρονταν στην ιστορική αποστολή των Γερμανών. Πρόκειται για μια ψευδαίσθηση που καλλιεργείται από την εποχή του Λούθηρου κατατρύχει ολόκληρη τη γερμανική ιστορία και ιδιαίτερα το έργο του Φίχτε και του Χέγκελ. Παρουσιάστηκε επίσης και στη γραμματεία του γερμανικού σοσιαλισμού που περιπαθώς την περιέθαλψε ο Λασσάλ.

Ο Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν και αναρίθμητοι διάδοχοι του, που με το παραλογισμό τους έχουν μολύνει τη γερμανική πνευματική ζωή υπήρξαν κατά τους χρόνους πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο «οι κήρυκες της γερμανικής αποστολής». Ήταν αποφασισμένοι να εφαρμόσουν στην πράξη τα πασίγνωστα λόγια του Γερμανού ποιητή Εμμανουήλ Γκάιμπελ «Ο κόσμος μπορεί ακόμα να γίνει γοητευτικός και αυτό θα το οφείλει στη Γερμανική ράτσα». Μπορούμε να πούμε ότι ο Φίχτε υπήρξε ο προπάτορας των Τσάμπερλεν, Βόλτμανς, Χάουσερς, Ρόζενμπεργκς, Γκύντερς και άλλων πολλών που στις μέρες μας κατασκευάζουν ρατσιστικές θεωρίες και κηρύττουν το «κισμέτ του αίματος». Μήπως αυτά θυμίζουν τις μετέπειτα δοξασίες του Χίτλερ και του Τρίτου Ράιχ; … » [ 6]

Εδώ θα ήθελα να αναφέρω μια «προφητική» ρήση του Μπακούνιν γραμμένη γύρω στο 1876: «… Προσοχή οι Γερμανοί θεωρούν το δικό τους προτεσταντικό πολιτισμό ανώτερο από τον πολιτισμό των λατινικών χωρών και ιδιαίτερα αυτών της Γαλλίας. Προσοχή! Αυτοί οι Γερμανοί θα θελήσουν και θα επιδιώξουν κάποια στιγμή να σας εκπολιτίσουν…». Το τι έγινε μετά από 60 χρόνια περίπου, το αισθάνθηκε καλά στο πετσί της όλη η ανθρωπότητα.

Ερχόμενοι τώρα στο θέμα μας. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα οι πρώτες φασιστικές κινήσεις και οργανώσεις εμφανίστηκαν στη Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη και η ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας αποτέλεσαν πεδίο εδαφικών διεκδικήσεων, εθνικιστικών και σοβινιστικών αντεγκλήσεων και συγκρούσεων από τα γειτονικά βαλκανικά κράτη συμπεριλαμβανομένου και του ελληνικού. Από τη σύστασή τους αυτές οι φασιστικές κινήσεις, προτού ακόμη ο ναζιστικός φυλετισμός αναπτυχθεί σε ψευτοεπιστήμη, ήταν έντονα ρατσιστικές ιδιαίτερα ενάντια στην κοινότητα των Εβραίων της πόλης.

Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου στην εισαγωγή του διακρίνει έναν από τους πολλούς λόγους που δεν αναπτύχθηκε ένα μαζικό φασιστικό κίνημα στην Ελλάδα. Γράφει τα εξής: « …Στην Ελλάδα κάθε τέτοια κίνηση ξεκινούσε αρχικά ως ελπιδοφόρα προσπάθεια, για να καταλήξει στα ίδια πρόσωπα και τους ίδιους μηχανισμούς που τη σχημάτιζαν αρχικά. Ίσως βέβαια να φταίει το γεγονός ότι ο χώρος αυτός από την πρώτη στιγμή πρακτορεύτηκε, καθοδηγήθηκε και τέλος κυριεύθηκε από τις εγχώριες υπηρεσίες ασφαλείας, ενώ για πολλά χρόνια υπήρχε στα μέλη η εσφαλμένη αντίληψη ότι ο στρατός και η αστυνομία ήταν "δικοί μας". Μια εντύπωση που υπήρξε τόσο αφελής όσο και καταστροφική για το εθνικιστικό κίνημα …».

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και ο Χίτλερ ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα ως έμμισθος πράκτορας της ασφάλειας εντεταλμένος να παρακολουθεί τις συνελεύσεις ενός ψευτο εργατικού κόμματος [7] . Εδώ να κάνουμε μια μικρή παρένθεση και να πούμε πως η έννοια του παρακράτους – παρακρατικός, είναι όρος που χρησιμοποιήθηκε από την αριστερά, ιδιαίτερα μετά τη δολοφονία του Λαμπράκη. Είναι ένας ψευδής διαχωρισμός, γιατί μπορεί να σημαίνει από τη μια μεριά το νομιμοποιημένο συντεταγμένο κράτος και από την άλλη το παρα- του κράτους, το μη νομιμοποιημένο.
Μια πιο σωστή έννοια είναι το «βαθύ κράτος», δηλαδή ένα κράτος μέσα στο κράτος. Δεν παίζουμε με τις έννοιες. Αλλά θέλουμε να πούμε πως το κράτος έχει τη μορφή του Ιανού, δηλαδή έχει δύο πρόσωπα [8]. Το κράτος και στη συγκεκριμένη περίπτωση τα σώματα ασφαλείας και οι κατασταλτικές δυνάμεις, δεν αυτοκινητοποιούνται (αν το έκαναν αυτό μέσα στα ισχύοντα συνταγματικά πλαίσια θα ήταν στάση). Παίρνουν πάντα εντολές από την εκάστοτε πολιτική – κυβερνητική εξουσία. Έτσι ανάλογα με τις πολιτικές συγκυρίες και τα συμφέροντα της εκάστοτε κυβερνητικής εξουσίας χρησιμοποιούνται οι φασιστικές – ναζιστικές οργανώσεις μέσα από τη μεθοδολογία της πέμπτης φάλαγγας. Ανάλογα με το τι συμφέρει ή όχι τη δεδομένη στιγμή ενεργοποιούνται ή αδρανοποιούνται αυτές οι οργανώσεις. Είναι η συστημική εφεδρεία που δρα ως ένα σημείο χωρίς να υπερβεί τα εσκαμμένα που ορίζονται από την πολιτική συγκυρία. Αν υπερβούν αυτά τα εσκαμμένα, το κράτος δεν έχει πρόβλημα να τις καταστείλει (βλέπε υπόθεση Λαμπράκη κλπ). Ποτέ όμως δεν κόβουν τους δεσμούς τους με το κράτος και τον ομφάλιο λώρο που τις συνδέει ιδιαίτερα με τα σώματα ασφαλείας [9].

Στη Θεσσαλονίκη, λοιπόν, που θεωρείται η πόλη με τις περισσότερες πολιτικές δολοφονίες μέσα στο βόρβορο του εθνικισμού, αναδύθηκαν και δραστηριοποιηθήκαν οι πρώτες φασιστικές οργανώσεις. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η Θεσσαλονίκη, αυτή η φτωχομάνα όπως την αποκαλούσαν παλιά, δεν ήταν και στην πρώτη γραμμή των εργατικών και κοινωνικών αγώνων.

Σημειώσεις

1. Δείτε τον αντιδραστικό ρόλο όλης της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

2. Δείτε «Τα εργατικά συμβούλια στην Ιταλία», εκδ. Ελεύθερος Τύπος και επίσης, το βιβλίο «Σπάρτακος, η Κομμούνα του Βερολίνου», εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη.

3. Δείτε «Λεξικό των -ισμων», Αντώνης Διαμαντίδης, εκδ. Γνώση

4. Το ίδιο.

5. Δείτε την ογκώδη εργασία του Πήτερ Λεβέντα, «Ναζί και αποκρυφισμός», εκδ. Κέδρος

6. Η μυστικιστική «Εταιρία της Θούλης», της οποίας ήταν μέλη αρκετοί βιομήχανοι, Γιούγκερς (γαιοκτήμονες) και ανώτατοι αξιωματικοί του πρώην πρωσικού στρατού, χρηματοδότησε και εξόπλισε τις παραστρατιωτικές οργανώσεις «Freikorps» (τα μετέπειτα SS), οι οποίες παίξανε πρωτα-γωνιστικό ρόλο στην καταστολή της εξέγερσης των εργατικών συμβουλίων (σοβιέτ) στη Γερμανία. Ίδρυσαν λίγο αργότερα το Γερμανικό Εργατικό Κόμμα. Αυτό το κόμμα παρακολουθούσε με εντολή της ασφάλειας, ο Χίτλερ. Αργότερα έγινε μέλος του και μετασχηματίστηκε στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας.

7. Τα αποσπάσματα αυτά είναι από το «Εθνικισμός και Πολιτισμός» του Ρ. Ρόκερ, τόμος Β’, εκδόσεις Άρδην και περιλαμβάνει 4 τόμους.

8. Με τη φασιστική δικτατορία του Μεταξά όπως και με τη δικτατορία του Παπαδόπουλου θα ασχοληθούμε σε επόμενη εργασία.

9. Εν συντομία, δείτε σχέσεις μετά την μεταπολίτευση του φιλελεύθερου χώρου, ΝΔ κτλ, αλλά και τη δεκαετία του ΄80 του ΠΑΣΟΚ, με τις χουντικές οργανώσεις ΕΠΕΝ, ΒΕΟ, αλλά και τις νεοναζιστικές, ΕΝΕΚ, κτλ. Όπως, επίσης, και την προσπάθεια του τότε βαρυσήμαντου στελέχους και υπουργού Κουτσόγιωργα, με τη δημιουργία «των αγανακτισμένων πολιτών» και τη διασύνδεσή τους με νεοταξίτες. 
 Δείτε και τις πολύ καλές αναφορές του ΙΟΥ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ   

από σοβιετο-Πόντιος 30/01/2010 12:43 μμ.


Είναι νεοναζιστικός μύθος είτε ότι γενικά οι "Έλληνες του Πόντου" είτε οι "Πόντιοι του Καυκάσου" εντάχθηκαν σε φιλοναζιστικές μονάδες

Από πουθενά δε συνάγεται κάτι τέτοιο, πλην των αυτοεγκωμιαστιοκών μύθων των Ελλήνωννεοναζί που προσπαθούν να ανακαλύψουν κοινωνική βάση.

Παραθέτω  ένα απόσπασμα από κείμενο του Αγτζίδη στην "Αυγή":

"........Ειδικά το ζήτημα της στάσης των σοβιετικών Ελλήνων στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε ένα ζήτημα που κάποιοι προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν. Το πολύ ενδιαφέρον είναι ότι με τον ίδιο τρόπο προσέγγισαν το ζήτημα τόσο οι ακραίοι αντικομμουνιστές-φιλοναζί όσο και οι απολογητές του σταλινισμού.

Παραγνωρίζοντας απολύτως την πραγματικότητα, οι αντικομμουνιστές προσπάθησαν να τονίσουν την ανύπαρκτη αντισοβιετική στάση των σοβιετικών Ελλήνων, αξιοποιώντας δύο περιπτώσεις συνεργασίας με τους Ναζί: τον Σεβαστιανό Φουλίδη και κάποιον Κωσταντίνο Κρωμιάδη. Για τον δεύτερο, που πολέμησε κατά των σοβιετικών υπό τις διαταγές του στρατηγού Βλασόφ, είναι γνωστό ότι επρόκειτο για Κερκυραίο, ενώ για τον πρώτο ποτέ δεν προσκόμισαν περισσότερα και σοβαρότερα στοιχεία για τη δράση του.

Η ελληνική νεοναζιστική σελίδα http://www.nazi-lauck-nsdapao.com/griechenland/ellas013.htm, αναφέρει ότι ο Φουλίδης κατοικούσε στην Ελλάδα, όπου και στρατολογήθηκε από τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Ανήκε δηλαδή στην κατηγορία του Κισά Μπατζάκ και του Πούλου και όχι των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης. Εντάχθηκε στις γερμανικές Ειδικές Δυνάμεις (Μεραρχία Bradenbourg). Η νεοναζιστική σελίδα μας ενημερώνει για τη δράση του: «...οι επιτυχίες του Φουλίδη, ιδιαίτερα στον Καύκασο, ξεπέρασαν και την πιο τολμηρή φαντασία, ‘αφού υπερέβη σε κατορθώματα και τη δράση του θρυλικού Άγγλου πράκτορα Λώρενς της Αραβίας’, όπως έγραψε ο Ζάιτς. Με τα κηρύγματα και την προπαγάνδα του δαιμόνιου Έλληνα εξεγέρθηκαν χιλιάδες Πόντιοι, Γεωργιανοί και Αρμένιοι εναντίον των Σοβιετικών». Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η φανταστική εξέγερση δεν συνέβη ποτέ, ενώ οι Γερμανοί ποτέ δεν έφτασαν στον Καύκασο, μιας και το πολεμικό μέτωπο σταθεροποιήθηκε στο Νοβοροσίσκ (Νότια Ρωσία). Διάφοροι επίσης νεοναζί αναφέρουν άλλοτε ότι στα Waffen SS και άλλοτε στην ΡΟΑ ή στα Ostlegionen Osttruppen (Ανατολικα Στρατευματα) ή στα Freiwilligen, ότι υπήρχαν 1.000 Έλληνες εθελοντές.

Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Σε κανένα από τα σοβαρά κείμενα που μελετούν το φαινόμενο του φιλοναζιστικού εθελοντισμού δεν αναφέρονται Έλληνες. Στο Foreign Volunteers of the Wermacht 1941-1945 αναφέρονται αναλυτικά με στοιχεία (ονόματα, αριθμούς μονάδων, εθνολογική σύνθεση, φωτογραφίες) Ρώσοι, Γεωργιανοί, Αζέροι, Τουρκμένιοι, Αρμένιοι, Κοζάκοι του Ντον, Τάταροι του Βόλγα, Καλμούχοι, Ινδοί, Άραβες. Αναφέρονται ακόμα και οι 20 συνολικά Bρετανοί που εντάχθηκαν στο Britisches freikorps. Πουθενά όμως δεν αναφέρονται Έλληνες.

Ένα άλλο πολύ σημαντικό έργο που διαπραγματεύεται τους ξένους εθελοντές στο Γ' Ράιχ είναι το τετράτομο 650 σελίδων έργο Foreign Legions of the Third Reich. Σ’ αυτό υπάρχουν μόνο 4 σελίδες αφιερωμένες σε προσπάθειες συγκρότησης εθελοντικών φιλοναζιστικών τμημάτων στην Ελλάδα, όπως αυτή της ΕΣΠΟ.

Τελικά, στην ελληνική νεοναζιστική σελίδα που τιτλοφορείται «Φαιοκόκκινο Μέτωπο» αναφέρεται ότι όταν εννοούν Έλληνες που πολέμησαν στο πλευρό των Ναζί, εννοούν: «...τους νεκρούς της ΕΣΠΟ και αυτούς που πολέμησαν για την Ευρωπαϊκή Ιδέα στις ρωσικές στέπες, όπως ο ταγματάρχης των Μπραντεμπούργκεν Έλληνας από τον Πόντο Σεβαστιανός Φουλίδης».

Αντίθετα όμως με τους νεοναζί, που χρησιμοποιούν τα δύο αυτά ονόματα, οι σταλινικοί δεν έχουν κάνει ούτε κι αυτό. Παραθέτουν τον γενικό αφορισμό ότι οι σοβιετικοί Έλληνες συνεργάστηκαν με τους Ναζί την περίοδο 1941-44 και αφήνουν τον αναγνώστη να υποθέσει ότι δικαίως ο Στάλιν τους εξόντωσε την περίοδο 1937-38 και τους εκτόπισε στις στέπες της Κεντρικής Ασίας το 1949.

Η πρακτική αυτή των Νεοελλήνων σταλινικών είναι πολύ πιο ανήθικη από αυτή των νεοναζί. Και όχι μόνο γιατί στα θύματα συμπεριλαμβάνονται και οι ελλαδικοί Πόντιοι και Μαριουπολίτες κομμουνιστές. Οι φιλοσταλινικοί οπαδοί του ΚΚΕ αναλαμβάνουν να απολογηθούν για ένα φρικτό αντιλαϊκό έγκλημα, το οποίο ουδόλως τους βαραίνει, και χρησιμοποιούν για το σκοπό αυτό ψευδή στοιχεία που παραθέτουν νεοναζιστικοί κύκλοι.

Ακόμα και ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο μοιραίος γενικός γραμματέας του ΚΚΕ που πέθανε εξόριστος και περιφρονημένος στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, άφησε ως ιδεολογική υποθήκη προς τους επιγόνους του να διερευνήσουν τις πραγματικές συνθήκες και αιτίες εξόντωσης (με την κατηγορία των μπουχαρινικών ή των τροτσκιστών) των εκλεκτότερων παιδιών του ΚΚΕ από τους σταλινικούς δολοφόνους την περίοδο 1937-38......"

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=513370

Επίσης:

-Η “Αυγή”, ο “Ριζοσπάστης” και οι σταλινικές διώξεις

 

 

από Γ. Μεριζιώτης 30/01/2010 4:56 μμ.


ΔΕΙΤΕ  ΣΧΕΤΙΚΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

ΜΝΗΜΕΣ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ
(ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ)
Το να λες την Αλήθεια, είναι η πάλη της μνήμης ενάντια στη λήθη



Η ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΙΣΟΠΕΔΩΤΩΝ

Στα πλαίσια του αγώνα ενάντια στη λήθη, δημιούργησε και κυκλοφορεί τα εξής ντοκουμέντα – ντοκιμαντέρ:

1)  Μνήμες αγώνα ενάντια στη λήθη (μέρος 2) "Προλετάριοι όλων των χωρών σφαχτείτε"
Το dvd αναφέρεται στον α΄ παγκόσμιο πόλεμο.
Κατεβάστε το  από εδώ : http://www.black-tracker.gr/details.php?id=239

2)  TO KΡΑΧ ΤΟΥ 1929 [ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΙΣΟΠΕΔΩΤΩΝ]
Είναι το κραχ του '29 ίδιο με το σημερινό; Ερώτημα που θα απαντηθεί βλέποντας το dvd.
Κατεβάστε το  από εδώ : http://www.black-tracker.gr/details.php?id=244

3) Μνήμες αγώνα ενάντια στη λήθη (Μέρος 1) "Αλλοτρίωση και εργατικοί αγώνες".
Αναφέρεται στη βιομηχανοποίηση , στο φορντισμό – τειλορισμό και τους απεργιακούς αγώνες.
Κατεβάστε το  από εδώ : http://www.black-tracker.gr/details.php?id=220


4)  "Μέσα στην επανάσταση " Ισπανία η επανάσταση του ΄36
Η ισπανική επανάσταση του ΄36 σε νέα κόπια, έγχρωμη με πρόλογο και επίλογο.
Κατεβάστε το  από εδώ : http://www.black-tracker.gr/details.php?id=219

5)  Αναπλάθοντας τα λιπάσματα Δραπετσώνας
Μια ιστορία κέρδους για το κεφάλαιο, μια ιστορία ζωής για τους κατοίκους.
Κατεβάστε το  από εδώ : http://www.black-tracker.gr/details.php?id=221

ΠΡΟΣΕΧΟΣ  ετοιμάζετε :   « Η άνοδο του ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη »



«  Ένα  κίνημα που αγνοεί η αποστρέφεται την κοινωνική ιστορία,
αλλά και την ιστορικότητα του δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να
βρίσκετε διαρκώς στο νησί των λωτοφάγων »  Γ. Μ


  

Για επικοινωνία : isopedotes@yahoo.g          http://eleftheriakos.blogspot.com/


από Γ. Μεριζιώτης 30/01/2010 11:13 μμ.



Όλο το βιβλίο  « ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ (1941-1944) »

εδώ σε μορφή pdf   http://docs.google.com/?pli=1#opened-by-


από Γ. Μεριζιώτης 31/01/2010 1:56 μμ.


Μερικές διευκρινήσεις

 

1.  Όσοι δεν μπορούν να κατεβάσουν το pdf, εναλλακτικά ας το  κατεβάσουν από εδώ:   http://eleftheriakos.blogspot.com/

 

ή εδώ: http://www.mediafire.com/?0tmowm3tmdy

 

2.   Να μην τρελαθούμε! Ο συντάκτης  παρουσιάζει κάποια στοιχεία.  Δε σημαίνει ότι συμφωνεί με το συγγραφέα! Αυτό το διευκρινίζω γιατί με έχουν τρελάνει με τα μέιλ.

 

3.  Κακώς κατηγορείτε το indymedia ότι κόβει τις παρεμβάσεις. Δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο. Απλά έχουν μεταφερθεί στις  συζητήσεις  κάποια κείμενα.

από @ 31/01/2010 2 μμ.


Πολυ καλα εκανες και το εβαλες, και φυσικα δεν σημαινει οτι συμφωνεις, αν θελουμε να πουμε οτι εχουμε αποψη, διαβαζουμε και αναλυουμε τα παντα.

Η αντιναζιστική πάλη του σοβιετικού ελληνισμού και τα εγκλήματα του σταλινισμού
 


Του Βλάση Αγτζίδη

Η ιστορία των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης συγκροτεί μια από τις περισσότερο άγνωστες σελίδες της νεότερης ιστορίας μας. Η εντυπωσιακή πολιτιστική αλλά και πολιτική δημιουργία του Μεσοπολέμου για δεκαετίες έμεινε άγνωστη. Μεγαλειώδες ήταν και το κομμουνιστικό κίνημα των Ποντίων και των Μαριουπολιτών που αναπτύχθηκε τότε και οδήγησε στην πολιτιστική αναγέννηση των ελληνικών παροικιών.

Η σοβιετική ελληνική εκπαίδευση αναπτύχθηκε, ελληνικά τυπογραφεία δημιουργήθηκαν, πολλές ελληνικές εφημερίδες εκδίδονται, νέες ελληνικές σοβιετικές θεατρικές σκηνές άρχισαν να λειτουργούν και να πειραματίζονται πάνω στις νέες κατευθύνσεις. Πρωτοποριακές ιδέες διατυπώνονται και μεγάλες μεταρρυθμίσεις πραγματοποιούνται. Στο χώρο του γλωσσικού ζητήματος θα συναντηθούν οι νέες απόψεις της σοβιετικής γλωσσολογίας με τις πλέον ριζοσπαστικές απόψεις των δημοτικιστών.

Η αίσθηση δικαίου και ισότητας θα οδηγήσει στο κίνημα για την ανακήρυξη της ποντιακής διαλέκτου ως της επίσημης ελληνικής σοβιετικής γλώσσας, με κορυφαίο εκφραστή την ομάδα διανοουμένων που θα συγκροτηθεί γύρω από τον εκδοτικό οίκο «Κομμουνιστής» και την ομώνυμη εφημερίδα. Αποκορύφωμα αυτής της δημιουργικής παρουσίας ήταν η δημιουργία των τεσσάρων αυτόνομων σοβιετικών ελληνικών περιοχών.

Όμως η ελληνική πολιτιστική και πολιτική αναγέννηση θα λάβει τέλος το 1937, όταν ο σταλινισμός θα στραφεί εναντίον των μικρών εθνικών μειονοτήτων ως δυνάμει υπόπτων. Ο σταλινισμός χαρακτήρισε ως «αντιδραστικά» ολόκληρα έθνη, παραβιάζοντας βάναυσα τη μαρξιστική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία οι τάξεις και όχι τα έθνη αποτελούν την κινητήρια δύναμη της ιστορίας.

Με τις ρατσιστικές διώξεις του 1937-38 θα εξοντωθεί η ελληνική κομμουνιστική ηγεσία με πλαστές κατηγορίες. Θα κλείσουν τα ελληνικά σχολεία, τα θέατρα, τα τυπογραφεία, οι εφημερίδες. Μεταξύ των θυμάτων θα είναι και τα μέλη του ΚΚΕ που είχαν διαφύγει από την Ελλάδα μετά την καθιέρωση του Ιδιώνυμου και την όξυνση των αντικομμουνιστικών διωγμών. Στα δολοφονημένα από τους σταλινικούς μέλη του ΚΚΕ συμπεριλαμβάνεται ο (Πόντιος) γραμματέας του ΚΚΕ Ανδρόνικος Χαϊτάς και ο γραμματέας της ΟΚΝΕ Γιώργης Κολοζώφ, οι οποίοι εκτελέσθηκαν στις εκκαθαρίσεις του 1937-38.

Ο «Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος»

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, τον οποίο οι σοβιετικοί ονόμασαν «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο», επηρέασε άμεσα τη ζωή της ελληνικής εθνότητας. Οι Έλληνες που είχαν σοβιετική υπηκοότητα επιστρατεύτηκαν και στάλθηκαν στην πρώτη γραμμή. Από τη Γεωργία μόνο πολέμησαν στα διάφορα μέτωπα 13.000 Έλληνες στρατιώτες. Χιλιάδες έπεσαν στα πεδία των μαχών. Όσοι διατηρούσαν την ελληνική υπηκοότητα, καθώς και οι σοβιετικοί υπήκοοι, οι οποίοι δεν επιστρατεύτηκαν λόγω μεγάλης ηλικίας, εντάχτηκαν σε τάγματα εργασίας και δραστηριοποιήθηκαν στα μετόπισθεν. Πολλοί πέθαναν από τις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν σ’ αυτά. Ο ελληνικός πληθυσμός βρισκόταν κυριολεκτικά στο έλεος της εξουσίας.

Η προέλαση των Γερμανών και οι σκληρές μάχες, κυρίως στην κοιλάδα του Κουμπάν, κατέστρεψαν πολλά ελληνικά χωριά. Tην κατάσταση αποδίδει η παρακάτω περιγραφή που αναφέρεται στο χωριό Μερτσάν, στον αγώνα για την απελευθέρωση του οποίου συμμετέχουν και οι κάτοικοί του: «Μπροστά στα μάτια των στρατιωτών απελευθερωτών εμφανίστηκε η εικόνα της καταστροφής και της ερήμωσης. Το χωριό ήταν σε ερείπια. Τα χωράφια ήταν σκαμμένα με χαρακώματα. Δίπλα γίνονταν ακόμα μάχες για το χωριό Κριμσκ...». Πολλές φορές οι Γερμανοί συμπληρώνουν τους σταλινικούς στις εκκαθαρίσεις κατά του πληθυσμού. Δεν είναι λίγες οι οικογένειες που είχαν θύματα και κατά τη διάρκεια των σταλινικών διώξεων και κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

Οι Έλληνες, που υπέστησαν λίγα χρόνια πριν τις φοβερές σταλινικές εκκαθαρίσεις, δεν συντάχτηκαν με τους Γερμανούς. Αντίθετα, πολλοί έγιναν παρτιζάνοι. Το ίδιο έγινε και στην Κριμαία. Εδώ η παραδοσιακή σύγκρουση των Ελλήνων με τους Τάταρους οδήγησε τους Έλληνες στα παρτιζάνικα σώματα, εφόσον μεγάλο μέρος των Τατάρων συνεργάστηκε με τους Γερμανούς. Η νότια διοίκηση των παρτιζάνων της Κριμαίας υπό την ηγεσία του Έλληνα Μ. Α. Μακεντότση, απαρτίστηκε από Έλληνες. Η συμμετοχή των Ελλήνων στην αντίσταση κατά των Ναζί είναι ακόμα ζωντανή στη μνήμη τους. Θυμούνται μέχρι σήμερα ότι στους Έλληνες της Κριμαίας δεν βρέθηκαν συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών. Αντίθετα, κάθε δεύτερη ελληνική οικογένεια είχε έναν αντάρτη. Ο συγγραφέας Α. Πριστάβκιν αναφέρει ότι μεταξύ των Ελλήνων δεν υπήρξαν προδότες αλλά μόνο ήρωες.

Ο ελληνικός πληθυσμός συμμετείχε με κάθε τρόπο στον πόλεμο. Οργάνωσε εράνους και συγκέντρωσε μεγάλα ποσά, τα οποία διατέθηκαν για το σοβιετικό στρατό. Ένας διευθυντής κολχόζ στην Τσάλκα συγκέντρωσε ποσό ικανό για την κατασκευή μιας φάλαγγας από τανκς. Μόνο από την Τσάλκα, όπου οι Έλληνες ανέρχονταν στο 62% του πληθυσμού, τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν από εράνους και κατατέθηκαν στο Ταμείο της Άμυνας της Πατρίδας, ανέρχονταν σε περισσότερα από δύο εκατομμύρια ρούβλια, περίπου εξακόσιες χιλιάδες ασημένια και χρυσά ρούβλια. Επιπλέον, κατέβαλαν για την κατασκευή ίλης τανκς, που πήρε το όνομα «Κολχόζνικοι Γεωργίας», 3.283.000 ρούβλια και για την κατασκευή του σμήνους αεροπλάνων που πήρε το όνομα «Σοβιετική Γεωργία» 1.616.380 ρούβλια.

Παρόλο που η Ελλάδα βρισκόταν στο αντίθετο στρατόπεδο από τον Άξονα και ήταν κατεχόμενη από τους Γερμανούς, εν τούτοις οι σοβιετικές αρχές αντιμετώπιζαν τους Έλληνες υπηκόους ως ύποπτους προδοσίας. Έτσι άρχισαν να τους εκτοπίζουν ανατολικά, όσο προήλαυναν τα γερμανικά στρατεύματα. Η πολιτική της εκτόπισης των θεωρούμενων ύποπτων εθνοτήτων οδήγησε στη δέσμευση μεγάλων στρατιωτικών δυνάμεων και στη σπατάλη σημαντικών οικονομικών πόρων. Οι νέοι διωγμοί κατά των εθνών άρχισαν με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ολόκληροι λαοί θεωρήθηκαν ύποπτοι για προδοσία. Το 1939-1941 εκτοπίστηκαν μεγάλοι πληθυσμοί από τις πρόσφατα προσαρτημένες περιοχές της Βαλτικής, της δυτικής Ουκρανίας κ.λπ.

Η κοινή οπτική νεοναζί και σταλινικών

Οι σταλινικές διώξεις κατά των σοβιετικών Ελλήνων, αλλά και πολλών άλλων μικρών και μεγάλων εθνικών ομάδων, υπήρξε ένα έγκλημα, τόσο κατά της ανθρωπότητας όσο και κατά του ίδιου του κομμουνιστικού κινήματος και των ουμανιστικών αρχών που θεωρητικά τουλάχιστον ορίζουν την ιστορική του παρουσία.

Ειδικά το ζήτημα της στάσης των σοβιετικών Ελλήνων στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε ένα ζήτημα που κάποιοι προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν. Το πολύ ενδιαφέρον είναι ότι με τον ίδιο τρόπο προσέγγισαν το ζήτημα τόσο οι ακραίοι αντικομμουνιστές-φιλοναζί όσο και οι απολογητές του σταλινισμού.

Παραγνωρίζοντας απολύτως την πραγματικότητα, οι αντικομμουνιστές προσπάθησαν να τονίσουν την ανύπαρκτη αντισοβιετική στάση των σοβιετικών Ελλήνων, αξιοποιώντας δύο περιπτώσεις συνεργασίας με τους Ναζί: τον Σεβαστιανό Φουλίδη και κάποιον Κωσταντίνο Κρωμιάδη. Για τον δεύτερο, που πολέμησε κατά των σοβιετικών υπό τις διαταγές του στρατηγού Βλασόφ, είναι γνωστό ότι επρόκειτο για Κερκυραίο, ενώ για τον πρώτο ποτέ δεν προσκόμισαν περισσότερα και σοβαρότερα στοιχεία για τη δράση του.

Η ελληνική νεοναζιστική σελίδα http://www.nazi-lauck-nsdapao.com/griechenland/ellas013.htm, αναφέρει ότι ο Φουλίδης κατοικούσε στην Ελλάδα, όπου και στρατολογήθηκε από τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Ανήκε δηλαδή στην κατηγορία του Κισά Μπατζάκ και του Πούλου και όχι των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης. Εντάχθηκε στις γερμανικές Ειδικές Δυνάμεις (Μεραρχία Bradenbourg). Η νεοναζιστική σελίδα μας ενημερώνει για τη δράση του: «...οι επιτυχίες του Φουλίδη, ιδιαίτερα στον Καύκασο, ξεπέρασαν και την πιο τολμηρή φαντασία, ‘αφού υπερέβη σε κατορθώματα και τη δράση του θρυλικού Άγγλου πράκτορα Λώρενς της Αραβίας’, όπως έγραψε ο Ζάιτς. Με τα κηρύγματα και την προπαγάνδα του δαιμόνιου Έλληνα εξεγέρθηκαν χιλιάδες Πόντιοι, Γεωργιανοί και Αρμένιοι εναντίον των Σοβιετικών». Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η φανταστική εξέγερση δεν συνέβη ποτέ, ενώ οι Γερμανοί ποτέ δεν έφτασαν στον Καύκασο, μιας και το πολεμικό μέτωπο σταθεροποιήθηκε στο Νοβοροσίσκ (Νότια Ρωσία). Διάφοροι επίσης νεοναζί αναφέρουν άλλοτε ότι στα Waffen SS και άλλοτε στην ΡΟΑ ή στα Ostlegionen Osttruppen (Ανατολικα Στρατευματα) ή στα Freiwilligen, ότι υπήρχαν 1.000 Έλληνες εθελοντές.

Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Σε κανένα από τα σοβαρά κείμενα που μελετούν το φαινόμενο του φιλοναζιστικού εθελοντισμού δεν αναφέρονται Έλληνες. Στο Foreign Volunteers of the Wermacht 1941-1945 αναφέρονται αναλυτικά με στοιχεία (ονόματα, αριθμούς μονάδων, εθνολογική σύνθεση, φωτογραφίες) Ρώσοι, Γεωργιανοί, Αζέροι, Τουρκμένιοι, Αρμένιοι, Κοζάκοι του Ντον, Τάταροι του Βόλγα, Καλμούχοι, Ινδοί, Άραβες. Αναφέρονται ακόμα και οι 20 συνολικά Bρετανοί που εντάχθηκαν στο Britisches freikorps. Πουθενά όμως δεν αναφέρονται Έλληνες.

Ένα άλλο πολύ σημαντικό έργο που διαπραγματεύεται τους ξένους εθελοντές στο Γ' Ράιχ είναι το τετράτομο 650 σελίδων έργο Foreign Legions of the Third Reich. Σ’ αυτό υπάρχουν μόνο 4 σελίδες αφιερωμένες σε προσπάθειες συγκρότησης εθελοντικών φιλοναζιστικών τμημάτων στην Ελλάδα, όπως αυτή της ΕΣΠΟ.

Τελικά, στην ελληνική νεοναζιστική σελίδα που τιτλοφορείται «Φαιοκόκκινο Μέτωπο» αναφέρεται ότι όταν εννοούν Έλληνες που πολέμησαν στο πλευρό των Ναζί, εννοούν: «...τους νεκρούς της ΕΣΠΟ και αυτούς που πολέμησαν για την Ευρωπαϊκή Ιδέα στις ρωσικές στέπες, όπως ο ταγματάρχης των Μπραντεμπούργκεν Έλληνας από τον Πόντο Σεβαστιανός Φουλίδης».

Αντίθετα όμως με τους νεοναζί, που χρησιμοποιούν τα δύο αυτά ονόματα, οι σταλινικοί δεν έχουν κάνει ούτε κι αυτό. Παραθέτουν τον γενικό αφορισμό ότι οι σοβιετικοί Έλληνες συνεργάστηκαν με τους Ναζί την περίοδο 1941-44 και αφήνουν τον αναγνώστη να υποθέσει ότι δικαίως ο Στάλιν τους εξόντωσε την περίοδο 1937-38 και τους εκτόπισε στις στέπες της Κεντρικής Ασίας το 1949.

Η πρακτική αυτή των Νεοελλήνων σταλινικών είναι πολύ πιο ανήθικη από αυτή των νεοναζί. Και όχι μόνο γιατί στα θύματα συμπεριλαμβάνονται και οι ελλαδικοί Πόντιοι και Μαριουπολίτες κομμουνιστές. Οι φιλοσταλινικοί οπαδοί του ΚΚΕ αναλαμβάνουν να απολογηθούν για ένα φρικτό αντιλαϊκό έγκλημα, το οποίο ουδόλως τους βαραίνει, και χρησιμοποιούν για το σκοπό αυτό ψευδή στοιχεία που παραθέτουν νεοναζιστικοί κύκλοι.

Ακόμα και ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο μοιραίος γενικός γραμματέας του ΚΚΕ που πέθανε εξόριστος και περιφρονημένος στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, άφησε ως ιδεολογική υποθήκη προς τους επιγόνους του να διερευνήσουν τις πραγματικές συνθήκες και αιτίες εξόντωσης (με την κατηγορία των μπουχαρινικών ή των τροτσκιστών) των εκλεκτότερων παιδιών του ΚΚΕ από τους σταλινικούς δολοφόνους την περίοδο 1937-38.

Μετά το 18ο συνέδριο του ΚΚΕ

Δυστυχώς, μετά το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ και την αποκατάσταση του σταλινισμού, εντάθηκαν οι συκοφαντικές επιθέσεις κατά των Ποντίων και του σοβιετικού ελληνισμού. Αντί να υπάρξει ένας αυτοκριτικός (και καταγγελτικός ακόμη) λόγος για εκείνο το μεγάλο έγκλημα της καταστροφής του μοναδικού σοβιετικού ελληνικού πολιτισμού που άνθισε το Μεσοπόλεμο και της βίαιης εκτόπισης μεγάλων πληθυσμών στην Κεντρική Ασία, καταβάλλεται προσπάθεια να αναθεωρηθεί η ιστορία. Με την ίδια ευκολία που το ΚΚΕ υιοθέτησε αυτούσια την παραδοσιακή επιχειρηματολογία των πάλαι ποτέ μαοϊκών και του Εμβέρ Χότζα, με την ίδια ευκολία σπιλώνει και συκοφαντεί ολόκληρους λαούς. Το αποτέλεσμα είναι η εκ νέου εξόντωση -ηθική αυτή τη φορά- των αθώων θυμάτων της σταλινικής τρομοκρατίας.

Παρατηρούμε ότι τελευταία τα μέλη του ΚΚΕ πολύ εύκολα εκστομίζουν ατεκμηρίωτες κατηγορίες εις βάρος της σημαντικής ιστορικής παρουσίας των σοβιετικών Ελλήνων. Όμως έχουν ιδιαίτερη δυσκολία να απαντήσουν στα ξεκάθαρα ερωτήματα που τους έθεσε ο Σύνδεσμος Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδας και Νήσων της ΠΟΕ, με αφορμή την προβοκατόρικη παρέμβασή τους στην τελετή για την καθιερωμένη από το 4ο Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο Ημέρα Μνήμης για τις σταλινικές διώξεις:

«...Εάν επιμένετε στην πρωτοεμφανιζόμενη αρνητική σας στάση, θα πρέπει πρωτίστως να απαντήσετε :

- γιατί ο σταλινισμός εξόντωσε τους Έλληνες κομμουνιστές (Πόντιους, ελλαδικούς και Μαριουπολίτες) και διάλυσε τις ελληνικές κοινότητες το ’37-38,

- γιατί κατάργησε τη σοβιετική ελληνική εκπαίδευση και έκλεισε όλα τα σοβιετικά ελληνικά σχολεία,

- γιατί κατάργησε τις σοβιετικές ελληνικές θεατρικές σκηνές,

- γιατί έκλεισε τις σοβιετικές ελληνικές εφημερίδες (Κόκκινος Καπνάς, Ο Κομμουνιστής, Ο Κολεκτιβιστής κ.λπ.) και κατέστρεψε τα ελληνικά κομματικά τυπογραφεία,

- γιατί κατάργησε τις σοβιετικές ελληνικές περιοχές (rayion)

- γιατί μετέφερε στην Κεντρική Ασία ομαδικά και με βάση την εθνική καταγωγή τους Έλληνες της Κριμαίας το 1944 και του Καυκάσου το 1949.

Δεδομένου ότι τέτοιες εκδηλώσεις μνήμης θα συνεχίζονται εσαεί στις περιοχές των προσφύγων, σας καλούμε να σεβαστείτε την ιστορική αλήθεια και πάνω απ’ όλα να σεβαστείτε τους πατεράδες μας και τους παππούδες μας, δηλαδή τον απλό εργαζόμενο λαό που υπέστη την αδικαιολόγητη βία μιας ανεξέλεγκτης εξουσίας».

 

* Ο Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός. Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για τη συγγραφή της ιστορίας των Ελλήνων στον Εύξεινο Πόντο. Για λόγους χώρου οι παραπομπές έχουν παραληφθεί.

 

Ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ που βρέθηκαν στην ΕΣΣΔ τη δεκαετία του 1930-1940 και υπήρξαν θύματα των σταλινικών εκκαθαρίσεων

 

Εκτός από τους εκατοντάδες σοβιετικούς Πόντιους και Μαριουπολίτες κομμουνιστές που εκτέλεσαν ή έστειλαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι σταλινικοί κατά τις διώξεις του 1937-38 (μαζί με πολλούς μη κομματικούς), εκτέλεσαν και πολλά μέλη του ΚΚΕ που είχαν καταφύγει στην ΕΣΣΔ για να γλυτώσουν τις αντικομμουνιστικές διώξεις που είχαν ξεκινήσει στην Ελλάδα μετά το 1928. Κάποια απ’ αυτά τα μέλη του ΚΚΕ που δολοφονήθηκαν από τους σταλινικούς είναι οι παρακάτω, όπως δημοσιεύθηκαν στο πόρισμα της Επιτροπής αποκατάστασης αγωνιστών της αριστεράς (1987), από τους οποίους αποδεδειγμένα Πόντιοι είναι οι Χάιτας και Ευτυχίδης:

1) Ανδρόνικος Χάιτας, διετέλεσε γενικός γραμματέας του ΚΚΕ (1928-31)

2) Γιώργος Κολοζώφ, διετέλεσε γραμματέας της ΟΚΝΕ (1925-28)

3) Γιώργος Ντούβας, διετέλεσε γραμματέας της ΟΚΝΕ (1928-31)

4) Διονύσης Πυλιώτης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. (1928-31)

5) Κώστας Ευτυχίδης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. (1928-31)

6) Αλέξης Χριστοδουλίδης, διευθυντής του Ριζοσπάστη (1928-31)

7) Απόστολος Κλυδωνάρης, βουλευτής του ΚΚΕ στη Βουλή του 1932, μέλος Κ.Ε.

3) Μάρκος Μαρκοβίτης, στέλεχος της ΟΚΝΕ

9) Γιάννης Γιαννακούτσος ή Γιαννούτσος

10) Τζαννής Φλαράκος, εργάτης, συνδικαλιστής, στέλεχος του ΚΚΕ, δραπέτευσε από τις φυλακές της Αίγινας.

11) Κουρουκλής, εργάτης, συνδικαλιστής, στέλεχος του ΚΚΕ, δραπέτευσε από τις φυλακές της Αίγινας

12) Ιορδάνης Ιορδανίδης, παιδαγωγός, στέλεχος του ΚΚΕ

13) Δεσποτόπουλος, στέλεχος του ΚΚΕ από το Βόλο

14) Αβραάμ Δερβισόγλου, εργάτης, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας

15) Δουργερίδης, εργάτης, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας

16) Καλογρίδης, εργάτης, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας

17) Σαρίκας, εργάτης, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας

18) Θωμάζος, εργάτης, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας

19) Γιάννης Τσαγκαράκης, στέλεχος της ΟΚΝΕ

20) Μουτζούρης, μέλος του Γραφείου της Κ.Ε. της ΟΚΝΕ.

από Γ. Μεριζιωτης 03/02/2010 3:14 μμ.


Προς τον Πόντιο - Αγτσίδη


 *  Τα περισσότερα στοιχεία που παραθέτεις είναι για διώξεις και εκτοπίσεις του Στάλιν ενάντια στους Πόντιους πριν την επέμβαση των Ναζί στην ΕΣΣΔ.


*  Δεν υιοθετώ απόλυτα όλα τα στοιχεία που παραθέτει ο συγγραφέας του βιβλίου Χοντροματίδης, ιδιαίτερα όσον αφορά αριθμούς κτλ.


*  Μέσα από το κείμενο του Αγτσίδη αφήνεται να εννοηθεί το Πόντιος = αντιφασίστας. Μια λογική που υποκρύπτει λανθάνων εθνικισμό. Οι Πόντιοι, απλά,  είναι όπως είναι και οι άλλοι άνθρωποι. Είμαι ενάντια στο να επιλέγουμε εθνικισμούς ανάλογα με τα κριτήρια που μας βολεύουν. Μ΄ αυτό θέλω να πω ότι είμαι ενάντια τόσο στον εθνικισμό της πλειονότητας όσο και στον εθνικισμό της μειονότητας, όπως είμαι ενάντια στον ρατσισμό των λευκών όσο και ενάντια στο ρατσισμό των μαύρων . Αυτό δε σημαίνει   ότι δεν κατανοώ και δεν αναγνωρίζω τα βάσανα και τους διωγμούς αυτού του πολύπαθου λαού.

 

*  Σαν αναρχικός είμαι πέρα και ενάντια σε οποιαδήποτε έννοια συλλογικής ευθύνης την οποία χρησιμοποίησε τόσο ο Στάλιν, οι Ναζί, όσο φυσικά και το ελληνικό κράτος ενάντια στη μειονότητα των Τσάμηδων που τους χαρακτήρισε συλλήβδην όλους συνεργάτες των Ιταλών και τους εκδίωξε όλους από την Ήπειρο στην Αλβανία.

Και για να χρησιμοποιήσω μια ρήση του σύντροφου Μπακούνιν: "Είμαστε Πατριώτες όλων των καταπιεσμένων πατρίδων".


 * Όλοι οι λαοί με τις ιδιαιτερότητές τους μπορούν να αναπτύξουν θαυμάσιους πολιτισμούς, αρκεί να αφεθούν ελεύθεροι.

 

Για να επανέλθουμε στο θέμα μας:   "καμιά κυβέρνηση δεν πολεμά το φασισμό για να τον καταστρέψει. Όταν η μπουρζουαζία βλέπει την εξουσία να της γλιστρά από τα χέρια, βγάζει μπρος τα φασισμό για να διατηρήσει τα προνόμιά της".   Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι

 

από @ 03/02/2010 8:20 μμ.


Υπήρχαν ή όχι Πόντιοι της ΕΣΣΔ συνεργάτες των Ναζί;

Υπήρχαν ή όχι συγκροτημένες ομάδες τους στο Ανατολικό Μέτωπο;

Φαίνεται από τα στοιχεία που παρατίθενται πως ΟΧΙ!

Και εφόσον αυτό ΔΕΝ συνάγεται από τα σχετικά κείμενα και ΔΕΝ υπάρχουν σχετικές πηγές πως δικαιολογείται (ή πώς το ανεχόμαστε) να χρησιμοποιούνται σε κείμενο για χρήση συντρόφων, πλαστά στοιχεία από νεοναζιστικά κείμενα;

 

 

  


Ένα πραγματικά ενδιαφέρον κείμενο για τον παραγνωρισμένο μαυροθαλασσίτικο χώρο και τη δράση του ελληνικού αναρχισμού είναι το

 

από erodotos 04/02/2010 1:57 μμ.


Σύμφωνα με την αξιοπερίεργη φυλετική-εθνικιστική, με κράματα ψευδοαριστερισμού και με μπόλικη δόση αντικομμουνισμού, προσέγγιση του κ. Αγτζίδη και των συν αυτώ, δεν υπήρχε κανείς Πόντιος συνεργάτης των ναζί, φασίστας, ακροδεξιός, αντεπαναστάστης. Έθνος αγίων αναρχοκομμουνιστών οι Πόντιοι! Δεν μπορούν να κατανοήσουν το πολύ απλό ότι κάθε λαός περικλείει και αριστερούς και δεξιούς, και ήρωες και καθάρματα., και ούτω καθεξής...

"Υπήρχαν και Ελληνες που τάχθηκαν με την άλλη πλευρά, στο πλευρό των ναζί;" γράφει ο Α. Γκίκας σε άρθρο-απαντηση στον Αγτζίδη με τίτλο "Μνήμες και συνειδήσεις στη μέγγενη της σταλινιλογίας" - βλέπε σχετικό σημοσίευμα στο μπλογκ του Γιάννη του Σουηδού: Ο μύθος για τις διώξεις των Ποντίων από τον Στάλιν και η ιστορική αλήθεια

"Ναι, υπήρχαν. Προκαλεί πραγματική έκπληξη ο ισχυρισμός ότι δεν υπήρξε ούτε ένας συνεργάτης των ναζί μεταξύ των Ελλήνων της ΕΣΣΔ. Αφέλεια, άγνοια ή κάποιος ιδιότυπος εθνικισμός-φυλετισμός; Ο Δημήτριος Διαμαντίδης (μιας και ζητούνται συγκεκριμένα ονόματα), για παράδειγμα, που αναφέρεται στα Αρχεία του ελληνικού υπουργείου των Εξωτερικών ως συλληφθείς και καταδικασθείς για συμμετοχή στο «Ενωμένο Ρωσικό Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα» (ROND) τι ήταν; Ο Μπαρίς Μανέλοφ σημειώνει στη μαρτυρία του: «Ενας δικός μου φίλος από την δυτική Ουκρανία δήλωσε μάλιστα με υπερηφάνεια ότι μέχρι το 1956 κιόλας πολεμούσαν τον σοσιαλισμό για την ανεξαρτησία. Και εμείς οι Πόντιοι θυμώνουμε επειδή κάποιοι μας είπαν συνεργάτες των Γερμανών. Μάλιστα ορισμένοι επιμένουνε πως ανάμεσά μας δεν υπήρχε ούτε ένας που να υπήρξε συνεργάτης. Σε όλους τους λαούς υπήρχανε και τέτοιοι. Εμείς οι Πόντιοι δεν ήμασταν εξαίρεση». Και τέτοιες μαρτυρίες υπάρχουν πολλέςiv.

Οι Ελληνες της ΕΣΣΔ πολέμησαν όντως στη συντριπτική τους πλειοψηφία στις γραμμές του Κόκκινου Στρατού, στο παρτιζάνικο κίνημα ή στη μάχη της παραγωγής στα μετόπισθεν, κατά του φασισμού. Δεν υπάρχουν όμως λαοί ήρωες και λαοί προδότες, έθνη αγγέλων και έθνη δαιμόνων. Σε λίγο θα μας πουν ότι ακόμα και ο δοσιλογισμός ή τα Τάγματα Ασφαλείας στην ίδια την Ελλάδα ήταν εφεύρημα των κομμουνιστών (κάποιοι το έχουν διατυπώσει ήδη στα πλαίσια του ιστορικού αναθεωρητισμού και της εξίσωσης κομμουνισμού-φασισμού)..."

iv Βλέπε Φάκελο 88.7 του 1947 (Ιστορικό & Διπλωματικό Αρχείο ΥΠΕΞ) καθώς και μαρτυρίες Μπαρίς Μανέλοφ και Τατιάνας Σιβηριάδη, Αθηναϊκός Κούριερ, (χ.η.) και 21-28 Ιούλη 2006, κ.ά.

από @ 04/02/2010 3:48 μμ.


     

 

πλακώσαν οι σταλινικοί για να..... συμπαρασταθούν  στους αναρχικούς που απειλούνται από τους  κακούς Πόντιους.

 

 

από erodotos 11/02/2010 3:11 μμ.


Το ανέκδοτο είναι το σύνδρομο "σταλινικής καταδίωξης" που εξουσιάζει το κεφάλι σου. Αν πάψεις να βλέπεις "σταλινικούς" παντού, ίσως να μπορέσεις να δεις και την ιστορία αντικειμενικά και πέρα από παρωπίδες...

από αντιφασιστας 27/07/2011 12:46 πμ.


Το κείμενο του Χονδροματίδη στα σημεία που αναφέρονται στους Πόντιους της ΕΣΣΔ είναι προφανώς πλαστά για όποιον στοιχειωδώς γνωρίζει το χώρο. Κατ' αρχάς ο ίδιος ο συγγραφέας δεν δίδει ΚΑΜΙΑ πηγή για ένα τόσο σοβαρό ιστορικό γεγονός. Για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας από την πλαστογράφηση που επιχείρησε ο Χονδροματίδης στο συγκεκριμένο κεφάλαιο του βιβλίου του, αναδημοσιεύω ένα κομμάτι από ένα κείμενο του Αγτζίδη, που το ανέβασε στο μπλογκ του ( http://kars1918.wordpress.com/) : “…Στο σημείο αυτό παρατηρείται η χρήση ίδιων επιχειρημάτων από νεοναζί και σταλινικούς – ο καθένας για δικούς του λόγους. Οι Έλληνες εθνικοσοσιαλιστές, νεοναζί, προσπαθώντας να αποδείξουν ότι το κίνημά τους ιστορικά διέθετε κοινωνική βάση αξιοποιούν δύο περιπτώσεις συνεργασίας με τους Ναζί και κατασκευάζουν κυριολεκτικά μια ψεύτικη ιστορία χρησιμοποιώντας τις περιπτώσεις του Σεβαστιανού Φουλίδη και του Κωσταντίνου Κρωμιάδη. Σε μια ελληνική νεοναζιστική σελίδα, αναφέρεται ότι ο Φουλίδης κατοικούσε στην Ελλάδα, όπου και στρατολογήθηκε από τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Ανήκε δηλαδή στην κατηγορία των δωσίλογων της Ελλάδας και όχι των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης. Εντάχθηκε στις γερμανικές Ειδικές Δυνάμεις (Μεραρχία Bradenbourg). Η νεοναζιστική σελίδα μας ενημερώνει για τη δράση του: «…οι επιτυχίες του Φουλίδη, ιδιαίτερα στον Καύκασο, ξεπέρασαν και την πιο τολμηρή φαντασία, “αφού υπερέβη σε κατορθώματα και τη δράση του θρυλικού Άγγλου πράκτορα Λόρενς της Αραβίας”, όπως έγραψε ο Ζάιτς. Με τα κηρύγματα και την προπαγάνδα του δαιμόνιου Έλληνα εξεγέρθηκαν χιλιάδες Πόντιοι, Γεωργιανοί και Αρμένιοι εναντίον των Σοβιετικών».[2] Μόνο που αυτή η φανταστική εξέγερση δε συνέβη ποτέ, ενώ οι Γερμανοί ποτέ δεν έφτασαν στον Καύκασο, μιας και το πολεμικό μέτωπο σταθεροποιήθηκε λίγο έξω απ’ το Νοβοροσίσκ (Νότια Ρωσία). Διάφοροι επίσης νεοναζί αναφέρουν ότι είχαν ενταχθεί 1000 Έλληνες εθελοντές στα Waffen SS, στην ΡΟΑ, στα Ostlegionen Ostrupen (Ανατολικά Στρατεύματα) ή στις Μονάδες Εθελοντών (Freiwilligen). Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Σε κανένα από τα σοβαρά κείμενα που μελετούν το φαινόμενο του φιλοναζιστικού εθελοντισμού δεν αναφέρονται Έλληνες. Στο ‘Foreign Volunteers of the Wehrmacht 1941-1945′ αναφέρονται αναλυτικά με στοιχεία (ονόματα, αριθμούς μονάδων, εθνολογική σύνθεση, φωτογραφίες) Ρώσοι, Γεωργιανοί, Αζέροι, Τουρκμένιοι, Αρμένιοι, Κοζάκοι του Ντον, Τάταροι του Βόλγα, Καλμίκοι, Ινδοί, Άραβες. Αναφέρονται ακόμα και οι 20 συνολικά Bρετανοί που εντάχθηκαν στο ”Britisches freikorps”.[3] Πουθενά όμως δεν αναφέρονται ονόματα Ελλήνων. Ένα άλλο πολύ σημαντικό έργο που διαπραγματεύεται το ζήτημα των ξένων εθελοντών στις δυνάμεις του Γ’ Ράιχ, είναι το τετράτομο έργο ‘Foreign Legions of the Third Reich. Σε αυτό υπάρχουν μόνο τέσσερις σελίδες, αφιερωμένες σε προσπάθειες συγκρότησης εθελοντικών φιλοναζιστικών τμημάτων στην Ελλάδα, όπως αυτή της ΕΣΠΟ.[4] Τελικά στην ελληνική νεοναζιστική σελίδα που τιτλοφορείται «Φαιοκόκκινο Μέτωπο» αναφέρεται ότι όταν αναφέρονται σε Έλληνες που πολέμησαν στο πλευρό των Ναζί, εννοούν: «…τους νεκρούς της ΕΣΠΟ και αυτούς που πολέμησαν για την Ευρωπαϊκή Ιδέα στις ρωσικές στέπες όπως ο ταγματάρχης των Μπραντεμπούργκεν Έλληνας από τον Πόντο Σεβαστιανός Φουλίδης.»[5] Τα στοιχεία αυτά των νεοναζί φιλοξενήθηκαν επίσης δίχως έλεγχο σε ένα βιβλίο που διαπραγματευόταν τον ελληνικο εθνικοσοσιαλισμό και άρχισαν πλέον να διαδίδονται ανεξέλεγκτα ως αντικειμενικό ιστορικό γεγονός.[6]…." ------------------------------------------------ Και συμπληρώνω: Ο Χονδροματίδης αναφέρει ότι μόνο στην ΡΟΑ εντάχθηκαν 20.000 Πόντιοι του Καυκάσου. Ας παρακάμψουμε το γεγονός ότι οι Ναζί δεν έφτασαν ποτέ στις περιοχές του Καυκάσου που κατοικούσαν οι Έλληνες και ότι στις περιοχές που κατέλαβαν (Ουκρανία, Κριμαία, Νότια Ρωσία) κατοικούσαν το πολύ περί τους 150.000 Έλληνες (Μαριουπολίτες, Πόντιοι, Ελλαδίτες). Αν υπολογίσουμε και τις άλλες οργανώσεις εθελοντών (Waffen SS, Ostlegionen Ostrupen, Freiwilligen) ποιός να ξέρει άραγε σε τι αστρονομικά -κατά Χονδροματίδη- μεγέθη είχε φτάσει η συμμετοχή των Ελλήνων;; Η απάτη του Χονδροματίδη είναι απολύτως προφανής.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License