ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΠΕΡΓΩΝ

απολύσεις εργαζομένων που απέργησαν στις 10/2, αναδημοσίευση από http://katalipsiesiea.blogspot.com/

Σε αντίθεση με τα μεγάλα αγωνιστικά λογύδρια των εργατοπατέρων ή των ιδεολόγων, υπάρχουν πολλές μικρές και «αόρατες» μάχες στους εργασιακούς χώρους που υποδηλώνουν μια κατάσταση «αγωνιστικής ασφυξίας»: Η καπιταλιστική κρίση, έχει αυξήσει την εργασιακή πίεση κι αυτό μεταφράζεται σε εργοδοτική τρομοκρατία απέναντι στις αγωνιστικές μειοψηφίες που επιχειρούν να εκφραστούν μέσα και από την συμμετοχή στην απεργιακή κοροϊδία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΠΑΜΕ. Τουλάχιστον ας μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας: Στον ιδιωτικό, τριτογενή τομέα, στους απασχολούμενους σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ο κατακερματισμός της εργατικής τάξης είναι απόλυτος, η συμμετοχή σε πρωτοβάθμια σωματεία κι αγωνιστικές πρωτοβουλίες είναι οικτρή κι η έννοια της γενικής ή της οποιαδήποτε απεργίας ακούγεται σαν μια ξένη γλώσσα που δεν μιλά κανείς από το πολυεθνικό προλεταριάτο. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες η συμμετοχή σε μια «γενική» απεργία, αποτελεί συνθήκη διαχωρισμού από την πλειοψηφία των συναδέλφων σου και διευκολύνει τα αφεντικά να απαντήσουν πιο γρήγορα σε σκοτούρες του στυλ «ποιον θα διώξουμε αυτόν τον μήνα;».
Η περίπτωση της απόλυσης του Ντίνου Παλαιστίδη αποτελεί την πιο χαρακτηριστική ένδειξη του τι περιμένει οποιονδήποτε επιχειρεί να ορθώσει συνδικαλιστικό ανάχωμα στ’ αφεντικά. Αν απολύεται με χαρακτηριστική άνεση ένας συνδικαλιστής ενός μαχητικού σωματείου που δούλευε σε «προοδευτικό» αφεντικό, και μετά όλη η «καλή κοινωνία» συσπειρώνεται γύρω από την «εντιμότητα» του αφεντικού, φανταστείτε τι περιμένει οποιονδήποτε εργαζόμενο σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις διανοηθεί να αμφισβητήσει την «οικογενειακή στοργή» του εργοδότη προς τα εργαζόμενα μέλη της επιχείρησης του. Η απεργία στις 10 Φλεβάρη αποτέλεσε μια καλή αφορμή για τα αφεντικά ώστε να προχωρήσουν σε εκκαθαρίσεις εργαζομένων που δήλωσαν απεργιακή παρουσία. Γνωρίζουμε τουλάχιστον δυο τέτοιες περιπτώσεις:
Η μια είναι εργαζόμενου στην «Αίολος Courier», που όταν δήλωσε στο αφεντικό του ότι θα απεργήσει, αυτός του ζήτησε να πάει 2-3 ώρες στην πορεία, αλλά να δουλέψει τις υπόλοιπες. Ο εργαζόμενος αρνήθηκε και μετά από δυο μέρες του ανακοινώθηκε η απόλυση του. Η δεύτερη είναι εργαζόμενου στη «Domino’s Pizza», που απολύθηκε 4 μέρες μετά την απεργία στην οποία συμμετείχε, με την πρόφαση ότι «δεν ταίριαζε στο κλίμα της ομάδας». Κι οι δυο εργαζόμενοι έχουν καταφύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας, θεωρώντας εκδικητική την απόλυση τους, ενώ η «Συνέλευση Βάσης Οδηγών Δικύκλου» είναι διατεθειμένη να δώσει τις μικρές της μάχες για να διασφαλίσει τη δυνατότητα της να συμμετέχουν στις απεργίες που καλεί τα μέλη της. Από την άλλη, σήμερα η ιδιοκτήτρια της Domino's Pizza Παγκρατίου κ. Σοφία-Αγάπη Μουγκογιάννη προχώρησε σε εισαγγελική κλήτευση του εργαζόμενου, κατηγορώντας τον ότι την εξύβρισε και την απείλησε κατά την διάρκεια της παρέμβασης διαμαρτυρίας της ΣΒΕΟΔ στο κατάστημα της, την Τρίτη 16/2, γεγονός εντελώς αναληθές, ενώ με αβάσιμες και αστείες απειλές αντιμετωπίζει τις αντίστοιχες παρεμβάσεις του σωματείου και ο ιδιοκτήτης της "Αίολος Courier".
Όλα τα παραπάνω ούτε άσχετα με την κατάσταση που επικρατεί σε πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις ΜΜΕ είναι (π.χ. τοπικά/κλαδικά περιοδικά), ούτε επιζητούν να δικαιολογήσουν τον απεργοσπαστικό ωχαδελφισμού του «και τι νόημα έχει, δεν γίνεται τίποτα». Είναι όμως καταστάσεις που έχουν αξία για ταξική δράση όχι μόνο στις 24 Φλεβάρη, αλλά και στις 25, και στις μέρες που ακολουθούν, γιατί αν για τ’ αφεντικά η απεργία συνεπάγεται απόλυση, για εμάς είναι ένα μέσο ταξικού πολέμου που θα το χρησιμοποιούμε συνεχώς.

Ακολουθεί το κείμενο της ΣΒΕΟΔ για την απόλυση στην Domino’s:


ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΤΗΣ DOMINO’S PIZZA:

«ΑΠΕΡΓΕΙΣ; ΑΠΟΛΥΕΣΑΙ»

Την Τετάρτη 10/02/2010 συνδικαλιστικές ομοσπονδίες και πρωτοβάθμια σωματεία (ανάμεσα στα οποία το Σωματείο Επισιτισμού και η Συνέλευση Βάσης Εργαζόμενων Οδηγών Δικύκλου, στην οποία και συμμετέχω) είχαν προκηρύξει απεργία ενάντια στα νέα μέτρα που προωθούνται αυτή την περίοδο από το ελληνικό κράτος και την Ε.Ε. Στόχος των νέων μέτρων είναι καταλήστευση του (έτσι κι αλλιώς πενιχρού) εργατικού εισοδήματος, και η περαιτέρω εντατικοποίηση και επισφαλοποίηση της εργασίας, ουσιαστικά η δουλειά μέχρι θανάτου (που στην περίπτωση των οδηγών δικύκλου, όπως κι άλλων κλάδων ισχύει κυριολεκτικά). Λόγω του μεγέθους της επίθεσης που δέχεται αυτή την στιγμή η εργατική τάξη, του μεγέθους της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που επιχειρείται, θεώρησα όχι μόνο αυτονόητη την συμμετοχή μου σε μια τέτοια απεργία, αλλά ταυτόχρονα κι ότι πρόκειται για κάτι «πολύ λίγο» σε σχέση με το μέγεθος της αντίστασης που απαιτούν οι καιροί και οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες προσπαθούν να προλάβουν μέσω 24ώρων απεργιακών εκτονώσεων.

Όμως τα αφεντικά της «Domino’s pizza», στο κατάστημα της οδού Ερατοσθένους 2 στο Παγκράτι, όπου εργαζόμουνα ως ωρομίσθιος αορίστου χρόνου τους τελευταίους 4 μήνες, θεώρησαν τεράστια πρόκληση το ότι δεν δούλεψα εκείνη την Τετάρτη τις 2,5 ώρες που θα όφειλα, αν δεν είχε απεργία. Έτσι, την Κυριακή 14/2 μου ανακοίνωσαν την απόλυση μου. Όταν ρώτησα για τον λόγο αυτής της απόφασης, η προϊστάμενη μου δήλωσε ότι «δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας», «δεν ταιριάζεις στο κλίμα της ομάδας, δεν χαμογελάς». Γνωρίζοντας ότι τα παραπάνω συνιστούν μια πρόφαση, για να μην παραδεχτούν ότι με απέλυσαν επειδή απέργησα, κάτι που ακόμα θεωρείται παράνομο, προσέφυγα στην Επιθεώρηση Εργασίας, καταγγέλλοντας ως εκδικητική για συνδικαλιστικούς λόγους την απόλυση μου, καθώς και στην ΣΒΕΟΔ, για να αντισταθούμε συλλογικά στην τρομοκρατία των αφεντικών απέναντι σε όσους επιμένουν να χρησιμοποιούν το όπλο της απεργίας.

Ταυτόχρονα, αυτή η απόλυση για συνδικαλιστικούς λόγους, αποτελεί το παγόβουνο των συνθηκών εργασίας ενός ακόμα «αόρατου» κομματιού της ελληνικής κοινωνίας. Των ντόπιων και μεταναστών «ντελιβαράδων» σε μεγάλες αλυσίδες πίτσας, που έχουν την «τύχη» να πληρώνονται τα νόμιμα (σε σχέση με την ανασφάλιστη ζούγκλα που επικρατεί στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις) και την ατυχία να βιώνουν τις μεταμοντέρνες συνθήκες επισφάλειας, που διδάσκονται στις «σχολές διαχείρισης ανθρωπίνων πόρων» και εφαρμόζονται από τέτοιου είδους αλυσίδες.

Σύμφωνα μ’ αυτές, ο εργαζόμενος οφείλει, όχι απλά να κάνει την δουλειά που υπέγραψε, αλλά να ταυτίζεται με τα συμφέροντα της «ομάδας». Οφείλει, δηλαδή, να νοιώθει και να δείχνει ευχαριστημένος που αμείβεται ελαστικά, με την ώρα, και που η εργασία του έχει καταντήσει ένα συνεχές κυνηγητό χαρτζιλικιών για συμπλήρωμα του πενιχρού μισθού. Οφείλει, ως εξάρτημα του υπολογιστή και της ψυχολογικής πίεσης «να φτάσουν όλα στην ώρα τους», να φωνάζει κάθε φορά που πηγαίνει να παραδώσει μια παραγγελία τον χρόνο παρασκευής της πίτσας κι οι εργαζόμενοι στο εσωτερικό να του απαντάνε με μια φωνή «να προσέχεις». Με κάτι τέτοιες ηλίθιες, αλλά επιβαλλόμενες από τους managers «τελετουργίες» τα αφεντικά θεωρούν ότι όλοι είμαστε «μια ομάδα» κι ότι ξορκίζουν τον κίνδυνο του εργατικού ατυχήματος, που παρ’ όλα αυτά δεν μειώνεται στο ελάχιστο όταν δουλεύεις στον δρόμο. Για να μην μιλήσουμε για την συνεχή μας παρακολούθηση μέσω των καμερών, ακόμα και στον χώρο των αποδυτηρίων, για την απουσία κάποιου χώρου στον οποίο να μπορούμε να καθόμαστε οι εργαζόμενοι και να μιλάμε χωρίς το βλέμμα του προϊσταμένου, για την υποχρέωση μας να κάνουμε διάφορες δουλειές άσχετες με το επαγγελματικό μας προσόν για τ’ οποίο μας προσέλαβαν: την οδήγηση δικύκλου.

Τα χαμόγελα σε τέτοιες εργασιακές συνθήκες δεν πρέπει να σπαταλιούνται για την εικόνα των αφεντικών στα μάτια των πελατών, αλλά να κρατιούνται για τις στιγμές αγώνα και συναδελφικής αλληλεγγύης που εξακολουθούν να εκφράζονται υπόγεια, κατά την διάρκεια των μοναχικών μας διαδρομών. Μέχρι την στιγμή που θα (ξανά)καταφέρουμε η απεργία να μην συνιστά στα μάτια των εργαζομένων αιτία απόλυσης, αλλά αυτό που ήταν πάντα: ένα μέσο ταξικού πολέμου.

ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΣΗΣ ΜΟΥ ΚΙ ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΑΠΟΛΥΘΗΚΕ ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΕΡΓΗΣΕ

Γ.Λ.

Ελαστικά εργαζόμενος στη «Domino’s Pizza» Παγκρατίου

Συνέλευση Βάσης Εργαζόμενων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ)

Όσο η καπιταλιστική κρίση θα οξύνεται, τόσο περισσότερο θα αυξάνονται τα κρούσματα εργοδοτικής αυθαιρεσίας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που εκδηλώνονται τέτοια απαράδεκτα περιστατικά. Η εργοδοτική αυθαιρεσία υπήρχε και πριν το κράχ.

Το κακό είναι ότι ενόψει της σημερινής 24ωρης απεργίας στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα και των μεγάλων συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας που προγραμματίζουν τα συνδικάτα, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης σκέφτεται πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθούν οι αστυνομικοί σκύλοι για λόγους δημόσιας ασφάλειας. Αυτό είναι που με κάνει να ανησυχώ.

Ο κ. Υπουργός δεν έπεισε κανέναν με τις διαβεβαιώσεις του ότι οι τετράποδοι αστυφύλακες δεν θα χρησιμοποιηθούν στις διαδηλώσεις. Μάλλον το ακριβώς αντίθετο θα γίνει.

Την δική του δυναμική απάντηση στα φασιστικά μέτρα του ΔΝΤ που εξήγγειλε η κατοχική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα την δώσει ο εργαζόμενος λαός με την σημερινή 24ωρη απεργία. Τουλάχιστον αυτή η κινητοποίηση να μην μείνει ως απλή τουφεκιά στον αέρα για λόγους εντυπώσεων.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License