Εισήγηση στην εκδήλωση ενάντια στην καταστολή 16/3 ΕΜΠ

Η εισήγηση των οργανωτών της εκδήλωσης

1.
Η αλληλεγγύη στις σημερινές συνθήκες, που κυριαρχούνται από την νέα μεγάλη έφοδο κράτους και κεφαλαίου ενάντια στην κοινωνία δεν είναι μόνο μια αμυντική επιταγή ή μια ηθική στάση. Γιαυτούς που αντιλαμβάνονται το κράτος ως ένα παρασιτικό μηχανισμό κυριαρχίας και το κεφάλαιο σαν ένα οικονομικό μοντέλο διαχείρισης του κλεμμένου κοινωνικού πλούτου, είναι μάλλον αυτονόητο το να προτάσσουν την τάξη που δημιουργεί η αλληλεγγύη των εκμεταλλευόμενων απέναντι στην τάξη που επιβάλλει το καθεστώς.
Το ίδιο το καθεστώς άλλωστε δείχνει το δρόμο. Έχοντας ανάγει σε επιστήμη την κοινωνική διαίρεση, (με τη βοήθεια της αποδόμησης του κοινωνικού ιστού που διαρκώς απεργάζεται ο καπιταλισμός) σχεδόν αντανακλαστικά, κάθε φορά που εμφανίζεται ο οποιοσδήποτε κοινωνικός αγώνας, θα εξαπολύσει την επικοινωνιακή επίθεση διαίρεσης. Από τους αγρότες στα μπλόκα, έως τον Δεκέμβρη η πρώτη αντίδραση της εξουσίας είναι  να ναρκοθετήσει κάθε πιθανότητα ένας αγώνας (ή μια πολιτική επιλογή)  να βρει διαύλους στήριξης σε κοινωνικά κομμάτια που δεν εμπλέκονται άμεσα.
Το ότι υπάρχουν αγώνες κομμένοι και ραμμένοι να υποστούν την απομόνωση, το ότι γίνονται λάθος επιλογές από τους καταπιεσμένους είναι κάτι που ευνοεί το «διαίρει και βασίλευε» του καθεστώτος. Όμως εδώ και αρκετά πλέον χρόνια δεν δείχνει να το καθησυχάζει: ακόμα και οι ξεπουλημένοι αγώνες των εργατοπατέρων, οι  συντεχνιακές φωνές διάφορων κλάδων της μεσαίας τάξης, ακόμα και η παρουσία στο δρόμο ενσωματωμένων πολιτικών δυνάμεων δεν γλιτώνουν από την επικοινωνιακή επίθεση. Αν κάποτε ο «αγώνας στα πλαίσια των θεσμών» αποτελούσε κρατικό παράσημο, σήμερα, αργά και σταθερά, η καθεστωτική τάξη  επιβάλλεται κυρίως με την εξατομικευμένη σιωπή.
Γιαυτό και η αλληλεγγύη ανάμεσα στους καταπιεσμένους, η αλληλεγγύη και η συνείδησή της που αποκτά υλική υπόσταση μέσα στους αγώνες, οφείλει να είναι σήμερα ουσιώδες πολιτικό διακύβευμα, μια επιθετική επιλογή

2.
Επειδή κάποια πράγματα αποδεικνύονται στην πράξη ας θυμηθούμε τι συνέβη πριν μερικά χρόνια με την υπόθεση της 17 Νοέμβρη. Σε ένα διεθνές κλίμα τρομολαγνείας, με το Ελληνικό κράτος μπροστά στο μεγάλο κόλπο των ολυμπιακών αγώνων, στην κορύφωση της αναπτυξιακής αυταπάτης  η προπαγανδιστική μηχανή πήρε μπροστά με αποτέλεσμα τον αντιτρομοκρατικό νόμο. Οι συνέπειές τόσο του νόμου όσο και του κλίματος συναίνεσης ή αδιαφορίας που τον έκανε εφικτό φάνηκαν αμέσως μετά: από το αίσχος του «ευαγγελισμού», μέχρι τα «λευκά κελιά». Από τους «συνεργαζόμενους» μέχρι τις στημένες δίκες και τη διαπόμπευση ανθρώπων... ο φόβος και τα οφέλη της ενσωμάτωσης της καθεστωτικής αριστεράς και η μικρόνοια τμήματος της εξωκοινοβουλευτικής ήταν το διαβατήριο για να μεγαλώσει  η καταστολή  το πεδίο εξουσίας της.
Ήταν  όμως η πορεία του Οκτώβρη του 2002, ήταν η αλληλεγγύη των αναρχικών και μικρού τμήματος της αριστεράς (καθώς και κάποιων λίγων ανένταχτων ατόμων) που ξανάνοιξε το δίαυλο ανάμεσα στους διωκόμενους και την κοινωνία. Ο καθένας μπορεί να φανταστεί το πόσο θα είχε προωθηθεί ο κατασταλτικός έλεγχος αν τότε οι αναρχικοί προέτασσαν τις ρητές πολιτικές διαφορές τους με τη 17Ν ή ακόμα κι αν είχαν εγκλωβιστεί στην κριτική των επιλογών της οργάνωσης ή τη στάση μέρους των κατηγορουμένων στις ανακρίσεις και τη δίκη.
Στη σημερινή διελκυστίνδα του αγώνα, εκείνη η πορεία του Οκτώβρη έχει τη δική της επιρροή.
Αυτό όμως που διακυβεύεται σήμερα είναι πολλαπλάσιας σημασίας από ότι τότε. Γιατί αν το 2004 είχαμε μια προσπάθεια διεύρυνσης των κατασταλτικών ορίων σήμερα έχουμε μια κρατική επίθεση, σε όλο το μέτωπο του κοινωνικού πολέμου. Μια στριμωγμένη ελληνική εξουσία, σε ένα στριμωγμένο διεθνές οικονομικό και πολιτικό σκηνικό... τι πιο φυσιολογικό από το να προσπαθήσει να γεμίσει συρματοπλέγματα τα όρια ανάμεσα στις πολυάριθμες ομάδες των καταπιεσμένων. Τι πιο φυσιολογικό από το να στοχεύσει στις πιο ανήσυχες από αυτές, σε αυτές που διαθέτουν την απαραίτητη συνείδηση ώστε να επιχειρήσουν αγώνες που μπορούν να σπάσουν την απομόνωση ή αγώνες που μπορούν να παραδειγματίσουν.
Και δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στην ιστορία για του λόγου το αληθές. Από τις τελευταίες εκλογές και μετά έχουμε έναν αδίστακτο κρατικό πειραματισμό με νέες μορφές καταστολής. Χωρίς να υποτιμούμε το βάρος των προσωπικών τακτικών ενός φιλόδοξου πολιτικού είναι φανερό ότι η νέα κατασταλτική στρατηγική είναι μπροστά μας.
Με την ολική αρωγή των media (ο τρόπος που συγκαλύπτουν τα κάθε λογής «φιάσκα» του Χρυσοχοίδη είναι σκανδαλώδης)  επιχειρούνται «επιδρομές» σε όλα κοινωνικά μέτωπα. Ισορροπώντας στα όρια της νομιμότητας έχουμε υποψήφιους ληστές – τρομοκράτες να επικηρύσσονται την ίδια στιγμή που γειτονιές αστυνομοκρατούνται μετά από επικοινωνιακές επιχειρήσεις πανικού. Εκατοντάδες προληπτικές συλλήψεις την επέτειο του Δεκέμβρη παρέα με το όργιο της υπόθεσης Χαλανδρίου με τους φυλακισμένους, τους καταζητούμενους και δεκάδες άλλους σε ομηρία... Άνθρωποι προφυλακίζονται για ένα αποτύπωμα και ανοιχτά στέκια δέχονται επιθέσεις αντίστοιχες  παλαιότερων εποχών κρατικής δόξας.
Παράλληλα επικηρύσσονται και οι άγνωστοι μπράβοι που χτύπησαν την Κούνεβα (ενώ ο φάκελος κλείνει) και τηρούνται αποστάσεις από τους φασίστες.
Κι όλα αυτά στην επιφάνεια.
Γιατί από κάτω οι φασίστες χτυπούν χώρους και φτιάχνουν προγεφυρώματα σε γειτονιές. Καθαρίστριες συνεχίζουν να δέχονται επιθέσεις όταν αντιστέκονται. Μετακινούμενα στρατόπεδα συγκέντρωσης του λούμπεν χρησιμοποιούνται για να χτυπηθούν πολιτικά εγχειρήματα και χώροι αντίστασης. Οι μετανάστες ξεδιαλέγονται και το «άχρηστο» κομμάτι ριζώνει στην εξαθλίωση και γίνεται έρμαιο της εξουσιαστικής προπαγάνδας.
Η καταστολή που βιώνουμε πλέον δεν κάνει διακρίσεις. Αντιπαρατίθεται ακόμα και με την πιθανότητα εξωθεσμικής δράσης. Αν κάποτε η προμετωπίδα ήταν η ένοπλη πάλη και ο ιλλεγκαλισμός, σήμερα το μόνο που διαφοροποιεί τις κρατικές επιθέσεις  είναι η εκάστοτε επικοινωνιακή συσκευασία. Δοκιμάζουν, ζυγίζουν αντιδράσεις και κρατούν σημειώσεις...

Μικρή σημασία έχει αν είμαστε μπροστά σε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ή η εξουσία απαντά λειτουργικά στις προκλήσεις. Αυτό που έχει σημασία από τα γεγονότα του τελευταίου καιρού είναι πως όπου η αλληλεγγύη υπολειτουργεί η καταστολή καλπάζει.

3.
Γινόμαστε «Ευρώπη» θα έλεγε κανείς. «Ευρώπη» καρικατούρα των εκατομμυρίων καμερών στους δρόμους, «Ευρώπη»  των νέων αντιτρομοκρατικών νόμων, της ξενοφοβίας  που αλωνίζει, του πανταχού παρόντα μπάτσου...
Μάλλον απέχουμε από αυτή την πραγματικότητα. Κι όχι λόγω των «εθνικών» ιδιαιτεροτήτων ούτε λόγω της καλοσύνης των κυβερνώντων.
Αυτό οφείλεται και στους πραγματικούς κοινωνικούς αγώνες που δίνονται αλλά και στην ύπαρξη πολιτικών κομματιών που κρατούν ζωντανή την ιδέα της αντίστασης και την πρακτική της αλληλεγγύης.

Για τους αναρχικούς στην Ελλάδα, τελικά ήταν η εγγενής αλληλεγγύη ένα από τα στοιχεία  που τους κράτησε ζωντανούς σαν χώρο τους καιρούς των φιλελεύθερων κοινωνικών αυταπατών, τις εποχές των λίγων εκατοντάδων συντρόφων. Ήταν και είναι αυτή που τελικά τους συνδέει, περισσότερο  ακόμα και από τον ανιδιοτελή ριζοσπαστισμό τους, με την απελευθερωτική τάση που λανθάνει στην κοινωνία. Μια σύνδεση που καθαρά την είδαμε το Δεκέμβρη.
Από την άλλη ο πρωτόγνωρος «πλουραλισμός» των κατασταλτικών επιθέσεων μαζί με τις άλλες υποχρεώσεις του αγώνα έχουν αφήσει ακάλυπτα κάποια μέτωπα.
Αν για το Ρεσάλτο, ή την επέτειο του Δεκέμβρη οι απαντήσεις που δόθηκαν αρκούσαν για να οδηγήσουν την εξουσία σε μια κάποια αναδίπλωση, για την υπόθεση του Χαλανδρίου ή την «πολιορκία» κοινωνικών εγχειρημάτων από το λούμπεν (παρά τη θέλησή του φυσικά...) υπάρχει κενό. Και αν η ιδέα των εκατοντάδων προληπτικών συλλήψεων σε διαδηλώσεις μάλλον κόλλησε οι προφυλακίσεις «για πλάκα» συνεχίζονται.
Το ερώτημα, και στο μέτρο που της αναλογεί,  αυτής της εκδήλωσης, πέρα από την ενημέρωση για κάποιες υποθέσεις, αφορά την ίδια την Αλληλεγγύη. Σαν σάρκα από τη σάρκα του κινήματός μας, ως θεμέλιο για τους αγώνες που οφείλουμε να δώσουμε στους καιρούς που ήρθαν, πρέπει να απαντήσουμε στο ζήτημα της συλλογικής της οργάνωσης. Στη δυνατότητα να ξεπεράσουμε το αποσπασματικό.
Την αποσπασματικότητα των μεμονωμένων  πρωτοβουλιών, την αποσπασματικότητα που ταυτίζει την  αλληλεγγύη με την πολιτική συμφωνία.
Η απάντηση τελικά αφορά την ίδια την ουσία του κοινωνικού πολέμου. Την ικανότητα μας να παράγουμε μια ικανή στρατηγική που θα αντιμετωπίσει με επιτυχία και τη σημερινή κρατική επίθεση

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License