Η Ρωσία πλέον ανέβασε τα στοιχεία για το Κατυν στο επισημο κρατικο της αρχειο

διαβαστε

-Η σφαγή του Κατίν, ο Πούτιν και οι κατάρες του Γκίκα!

Παραδοχή για τη σφαγή Πολωνών αξιωματικών στο Κατίν από τη Ρωσία

“Ανέβηκαν” στοιχεία και αρχεία στο διαδίκτυο με εντολή του Μεντβέντεφ

Η Ρωσία δημοσιοποίησε αρχεία για την εκτέλεση 20.000 Πολωνών αξιωματικών και πολιτών κατά τη διάρκεια του Βʼ Παγκοσμίου Πολέμου στο δάσος του Κατίν. Εδώ και χρόνια η Πολωνία ζητά πλήρη πρόσβαση στα σχετικά αρχεία καθώς πρόκειται για μία από τις πιο σημαντικές υποθέσεις που έχει «παγώσει» τις σχέσεις των δύο χωρών.

Τα αρχεία με την ονομασία “Πακέτο νο 1″ σύμφωνα με το ρωσικό κράτος μέχρι σήμερα ήταν διαθέσιμα μόνο σε ειδικούς ερευνητές. Η Σοβιετική Ένωση αρνούνταν την εμπλοκή της σε αυτό το θλιβερό περιστατικό για δεκαετίες.

Τα έγγραφα «ανέβηκαν» στο Ίντερνετ έπειτα από εντολή του Ρώσου προέδρου Μεντβέντεφ, μετά από συζητήσεις που ήθελαν τη Ρωσία να προτίθεται να αναλάβει τις ευθύνες της για τις σφαγές στο Κατίν. Τα έγγραφα φέρονται να έχουν αποδείξεις ότι οι εντολές για τις εκτελέσεις είχαν δοθεί από τον Ιωσήφ Στάλιν.

Για τη σφαγή Πολωνών αξιωματικών στο Κατίν έχουν γυριστεί κινηματογραφικές ταινίες και έχουν γίνει δεκάδες τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ

από εδω 28/04/2010 10:47 μμ.


από αρθρος 29/04/2010 12:58 πμ.


Βάσιμες είναι οι υποψίες μας ότι για το δυστύχημα που συνέβη έξω απ’ το Σβερντλόφσκ -καθώς ο Πολωνός πρωθυπουργός και η συνοδεία του πήγαιναν να τιμήσουν μαζί με το Ρώσο πρωθυπουργό Πούτιν, τους χιλιάδες Πολωνούς αξιωματικούς που δολοφονήθηκαν με εντολή του Στάλιν-  δεν ήταν ατύχημα αλλά δολιοφθορά.

Μια πανέξυπνη δολιοφθορά,  που προήλθε από το έντονο πνεύμα και τις συνεχείς κατάρες του Γκίκα, του Μαϊλη και λοιπών νεοφώτιστων Πολ-Ποτικών του Περισσού. Οι νέοι αυτοί μαθητευόμενοι -αλλά αποτελεσματικότατοι- μαγοι, πιστεύουν ότι υπάρχει μια διεθνής συνομωσία στην οποία συμμετέχουν και τα σοβετικά αρχεία για να σπιλωθεί το όνομα του Μεγάλου, του Μοναδικού, του Πατέρα των Λαών, του Τιμονιέρη και Οδηγού…… Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς ΣΤΑΛΙΝ.

Ως γνωστό, ο Περισσός έχει αναλάβει εδώ και λίγο καιρό την προσπάθεια επαναμάγευσης της θλιβερής μας καθημερινότητας. Έτσι δημιούργησε νέους θεωρητικούς, που δίνουν μια άλλη διάσταση στην παλιά μεταφυσική μαγεία του ιστορικού υλισμού. Μια διάσταση εξαιρετικά πετυχημένη, όπως αποδείχτηκα από το αποτέλεσμα επί του πολωνικού αεροπλάνου.

Εάν πιστέψουμε κάποια πράγματα που γράφτηκαν στο Indymedia, ο Αναστάσιος Γκίκας, νέος Πολ-Ποτικός θεωρητικός υποδυόμενος τον ιστορικό, φαίνεται ότι εκκολάφθηκε υπό την καθοδήγηση  του πανσοφου κάτοχου της υπέρτατης αλήθειας συντρόφου Μαίλη για να εξολοθρεύσει κάποιους απείθαρχους, αντικομμουνιστές Πόντιους μαζί μα τον δηλωσία Κλάρα..

Τέλος, πάντων, το φαινόμενο Γκίκας (ο ποντιοκτόνος) τώρα αρχίζει να μας απασχολεί σοβαρότερα και στο μέλλον θα ασχοληθούμε επισταμένως…

Διαβάστε πρώτα: Κοινό «μνημόσυνο» Πολωνίας – Ρωσίας στο Κατίν για τη σφαγή του 1940, επί Στάλιν

Προς το παρόν ας δούμε ένα εξαιρετικό κείμενο του Χρήστου Κεφαλή για τη σφαγή των 22.000 Πολωνών αξιωματικών στο Κατίν από τους σταλινικούς ασφαλίτες  και τη διαχείριση ενός αντικειμενικού ιστορικού γεγονότος από τους μαθητευόμενους μάγους του Περισσού:

Τελευταία, με αφορμή την ομώνυμη ταινία του Βάιντα, παρουσιάζει έξαρση στις στήλες του Ριζοσπάστη η αρθρογραφία για το Κατίν. Οι αρθρογράφοι του συναγωνίζονται σε φωνασκίες ότι η εξόντωση, εκεί, μερικών χιλιάδων αξιωματικών του πολωνικού στρατού δεν ήταν έγκλημα του Στάλιν, αλλά των ναζί. Ωστόσο, παρόμοια άρθρα έχουν καταχωρηθεί στον Ριζοσπάστη από παλιότερα. Ενδεικτικά αναφέρουμε: Γ. Σλομπότκιν, “Κατίν. Πώς και γιατί οι Ναζί εκτέλεσαν τους πολωνούς αξιωματικούς” (29.5.2005)? Α. Γκίκας, “Κατίν: Από τον Γκαίμπελς στους κινηματογράφους” (16.3.2008)? Ν. Μπογιόπουλος, “Το Κατίν, ο Γκαίμπελς και ο Άλφα” (5.2.2009)? Στ. Κρητικός, “Υπόθεση Κατίν. Στην υπηρεσία της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας” (8.2.2009) και “Ο Βότσης, η Ελευθεροτυπία και η αντιΚΚΕ ανατριχιαστική τους προπαγάνδα” (11.2.2009)? Μ. Μαΐλης, “Η ιστορική αλήθεια και οι αιτίες της πλαστογραφίας της” (15.2.2009). Η πρόσφατη αρθρογραφία του Ριζοσπάστη στηρίζεται κυρίως στα δυο πρώτα άρθρα, στα οποία διαρκώς παραπέμπουν τα υπόλοιπα.

Αν και τα περισσότερα στοιχεία και ενδείξεις συνηγορούν ότι πρόκειται για σταλινικό έγκλημα, το θέμα του Κατίν δεν έχει κλείσει ακόμη εντελώς για την ιστορική έρευνα. Στο παρόν άρθρο, θα ασχοληθούμε πρώτα στοιχειωδώς με το Κατίν ως ιστορικό γεγονός, σε αυτή δε τη συνάφεια θα ελέγξουμε την αξιοπιστία των πηγών του Ριζοσπάστη και το αν, από άποψη οπτικής και δεοντολογίας, υποστηρίζουν την εκδοχή του των γεγονότων.

Μια πρώτη παρατήρηση εδώ είναι ότι, με όλη τη σημασία του, το Κατίν αντιπροσωπεύει ένα μικρό κλάσμα από τα εγκλήματα και τις εκατόμβες του σταλινισμού. Τα εγκλήματα αυτά –αρκετά ετερογενή και ποικίλα– περιλαμβάνουν εκατομμύρια κομμουνιστές και αθώους πολίτες, θύματα του λιμού του 1932-33, των εκκαθαρίσεων και εκτοπίσεων μετά τις Δίκες της Μόσχας κ.ά.  Είναι ακόμη γεγονός ότι ο σταλινισμός ευθύνεται για εξίσου απεχθή, κυνικά εγκλήματα με εκείνο του Κατίν, όπως η παράδοση το 1940, στο πλαίσιο του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, εκατοντάδων γερμανών κομμουνιστών και Εβραίων στην Γκεστάπο, γεγονός που επιβεβαιώνεται από πλήθος αξιόπιστες πηγές. Ενδεικτικά, αναφέρουμε την αυτοβιογραφία της Μαργκαρέτε Μπούμπερ-Νόιμαν, γυναίκας του εκκαθαρισμένου στις σταλινικές διώξεις μέλους του ΠΓ του Γερμανικού ΚΚ Χαντς Νόιμαν, που εξορίστηκε σε στρατόπεδα της Σιβηρίας και, μετά την παράδοσή της, επέζησε αργότερα και από τα ναζιστικά κρεματόρια. Είναι σαφές ότι εκείνοι που προέβησαν σε τέτοια αίσχη, στο όνομα του κομμουνισμού, δεν θα δίσταζαν να κάνουν αυτό που τους καταλογίζεται στο Κατίν.

Από κει και πέρα, εντυπωσιάζει το ότι οι αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη, ενώ φωνασκούν για διάφορα υποτιθέμενα “στοιχεία” και “μαρτυρίες” για το Κατίν, δεν έχουν το σθένος να παραθέσουν τα πιο στοιχειώδη, αναμφισβήτητα γεγονότα της υπόθεσης και να θέσουν το ερώτημα: Ποιος είχε λόγο να προβεί στο συγκεκριμένο έγκλημα;

Βέβαιο είναι ότι στο Κατίν (ρωσική περιοχή κοντά στο Σμολένσκ) εξοντώθηκαν και θάφτηκαν ομαδικά μερικές χιλιάδες ανώτερα και μεσαία στελέχη του πολωνικού στρατού. Αυτά τα στελέχη (όχι μόνο οι υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί, αλλά και το τεχνικό, διοικητικό και λοιπό προσωπικό), είχαν συλληφθεί στο κατεχόμενο από τον σοβιετικό στρατό μέρος της Πολωνίας και είχαν μεταφερθεί σε σοβιετικά στρατόπεδα. Η διαμάχη έγκειται στο αν εκτελέστηκαν το 1940-41, σε μια επιχείρηση οργανωμένη από τις σταλινικές μυστικές υπηρεσίες και τον Μπέρια, κάτι που αποδέχονται, με βάση τις υπάρχουσες μαρτυρίες, πλήθος έγκυροι ιστορικοί. Ή, από την άλλη, αν πρόκειται για μια “προβοκάτσια των ναζί και των ιμπεριαλιστών” με στόχο τη συκοφάντηση του Στάλιν, κάτι που, εκτός από τους σταλινικούς απολογητές, δεν υποστηρίζει στην πράξη κανείς μελετητής κάποιου κύρους, που θα μπορούσε να επικαλεστούν στο ΚΚΕ.

Για να πιστέψουμε την εκδοχή των αρθρογράφων του Ριζοσπάστη θα έπρεπε, λοιπόν, να δεχτούμε την ύπαρξη μιας “διεθνούς συνωμοσίας”, τόσο πλατιάς που να περιλαμβάνει σχεδόν τους πάντες εκτός από τους ίδιους. Αυτό, ξέχωρα από το ότι δεν μας δίνουν κανένα κίνητρο που είχαν οι ναζί για την εξόντωση των ναζί. Πραγματικά, ακόμη και η μαζική εκκαθάριση των Εβραίων, “βδελύγματος της φύσης” για το ναζισμό, ξεκίνησε το 1942-43. Γιατί, λοιπόν, οι ναζί να εκτελέσουν τους πολωνούς αξιωματικούς το 1941, όταν πίστευαν ότι θα κερδίσουν τον πόλεμο και όταν, με δυο χρόνια κράτηση γεμάτα στερήσεις και βασανιστήρια στα σταλινικά κάτεργα, ένα μέρος τους τουλάχιστον –αν υποτεθεί ότι είχαν μείνει ζωντανοί– θα ήταν πρόθυμο να συνεργαστεί μαζί τους; Αυτό, απεναντίας, αποτελεί λόγο για την εξόντωσή τους από τις σταλινικές μυστικές υπηρεσίες, ενώ και η μεθοδολογία της εκτέλεσης (οι κρατούμενοι πυροβολήθηκαν ατομικά με μια σφαίρα στο κεφάλι) ταιριάζει περισσότερο με τις σταλινικές παρά με τις ναζιστικές πρακτικές.

Για το ποιόν των πηγών του ΚΚΕ

Τα κατά τα άλλα περισπούδαστα άρθρα του Ριζοσπάστη, ενώ παρακάμπτουν όλα αυτά τα, όχι ασήμαντα, θέματα, βρίθουν αναφορών σε ύποπτες σταλινικές μαρτυρίες. Έτσι επικαλούνται ότι “ο επικεφαλής της Σοβιετικής Εισαγγελίας στις Δίκες της Νυρεμβέργης, Ρόμαν Α. Ρούντενκο (Roman A. Rudenko), πρότεινε να συμπεριληφθεί σε αυτές και η υπόθεση του Κατίν” (βλ. το άρθρο του Α. Γκίκα), ως “συνεκδοχική” απόδειξη ότι, για να το προτείνει, αποκλείεται να το έκανε ο Στάλιν. Κοντά σ’ αυτό, φαίνεται, βρέθηκαν σε πτώματα στους τάφους κάποια σημειώματα με ημερομηνία μεταγενέστερη της υποχώρησης του σοβιετικού στρατού (λες και οι Γερμανοί ήταν τόσο ηλίθιοι ώστε να τα αφήσουν για να τους ενοχοποιούν). Και, βέβαια, για να το λέει ο Γκαίμπελς ότι το έκανε ο Στάλιν, πάει να πει ότι δεν το έκανε (γιατί αλλιώς, αν ακόμη και ο Γκαίμπελς μπορούσε να λέει την αλήθεια απέναντι στον Στάλιν, τα συμπεράσματα για τον Στάλιν και τους υπερασπιστές του δεν θα ήταν πολύ κολακευτικά…).

Εκείνο που δεν λένε οι αρθρογράφοι του Ριζοσπάστη είναι ότι στελέχη όπως ο Ρ. Ρούντενκο εμπλέκονταν ήδη στην εξόντωση χιλιάδων σοβιετικών πολιτών στις Δίκες της Μόσχας, και επομένως δεν θα είχαν ηθικό πρόβλημα να χαλκεύσουν στοιχεία για να αποσείσουν από το σταλινικό καθεστώς τις ευθύνες για το Κατίν. Στις Αναμνήσεις του, ο Ν. Χρουστσόφ παραθέτει μια αποκαλυπτική τοποθέτηση του Ρούντενκο πριν από το 20ό Συνέδριο, όταν τον ρώτησε σχετικά με τη βασιμότητα των κατηγοριών ενάντια στους Μπουχάριν, Ρίκοφ και τους άλλους εκκαθαρισμένους μπολσεβίκους ηγέτες:

“Ο σύντροφος Ρούντενκο απάντησε ότι, από την άποψη των δικαστικών κανόνων, δεν υπήρχε καμιά απολύτως μαρτυρία για την καταδίκη ή ακόμη και την προσαγωγή σε δίκη εκείνων των ανθρώπων. Η υπόθεση για τη δίωξή τους είχε βασιστεί σε προσωπικές ομολογίες που τους είχαν αποσπαστεί βίαια, με σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια — και ομολογίες που αποσπώνται με τέτοια μέσα είναι μη αποδεκτές ως νόμιμη βάση για να προσαχθεί κάποιος σε δίκη”.1

Έστω κι αν τους δοθεί ένα ελαφρυντικό, εφόσον η ανυπακοή στις εντολές του Στάλιν θα σήμαινε και τη δική τους εκκαθάριση, μοιάζει εντελώς αντιδεοντολογικό να επικαλείται κανείς τις ενέργειες αυτών των στελεχών, όταν ήταν εντολοδόχοι του Στάλιν. Κι αυτό, όταν είναι πλατιά γνωστή η σταλινική δεξιοτεχνία στην πλαστογράφηση ιστορικών γεγονότων, ξεκινώντας από την ίδια την Οκτωβριανή Επανάσταση. Αυτές οι παρατηρήσεις θέτουν και το θέμα των πηγών στις οποίες βασίζεται σήμερα το ΚΚΕ για την επιχειρούμενη δικαίωση και εξαγνισμό του Στάλιν.

Η “αυθεντία” των Γ. Μούχιν και Γκ. Φουρ

Πέρα από αμφίβολες παλιές σταλινικές μαρτυρίες, η αρθρογραφία του Ριζοσπάστη για το Κατίν επικαλείται κυρίως δυο “αυθεντίες”, τον Γιούρι Μούχιν και τον Γκρόβερ Φουρ. Από αυτούς αντλούν τα υποτιθέμενα σύγχρονα “στοιχεία” για την υπόθεση, όπως η αμφισβήτηση των εγγράφων που δόθηκαν μετά το 1990 επί Γιέλτσιν ή η απόφαση του ΠΓ του ΚΚΣΕ με υπογραφές του Στάλιν και των υπόλοιπων για την εκτέλεση των Πολωνών.

Το ερώτημα για τη γνησιότητα των ντοκουμέντων είναι ακόμη ανοικτό. Σημαντικές δυσκολίες στη διασάφηση του θέματος προκαλεί και ότι η τωρινή, αστική κυβέρνηση του Πούτιν, εμποδίζει συστηματικά, στο πλαίσιο της δικής της αναβίωσης του Στάλιν ως “μεγάλου εθνικού ηγέτη”, την πρόσβαση σε σχετικά αρχεία. Πέρα όμως από το ότι μια μελλοντική τυχόν απόδειξη πως τα έγγραφα είναι πλαστά δεν θα αποδείκνυε την αλήθεια για το Κατίν, αλλά μόνο την αναξιοπιστία του Γιέλτσιν, έχει σημασία να δούμε πόσο αξιόπιστες είναι οι πηγές του ίδιου του ΚΚΕ.

Ο Μούχιν έγινε γνωστός όταν εξέδωσε το 1995 το βιβλίο Κατίν ντετέκτιβ, στο οποίο ισχυριζόταν ότι η σφαγή του Κατίν δεν ήταν έργο των σταλινικών και ότι τα ντοκουμέντα μετά την περεστρόικα ήταν “πειραγμένα”. Τους ισχυρισμούς του αναπαράγει ο Φουρ σε διάφορα άρθρα του και από εκεί τους αντλούν, με συστηματικές παραπομπές και στους δύο, οι εμβριθείς δημοσιολόγοι του Ριζοσπάστη (βλ. τα άρθρα των Γκίκα, Μπογιόπουλου, Κρητικού κ.λπ.), εμφανίζοντας ή υπονοώντας πως πρόκειται για έγκυρους ερευνητές, έστω και “μη κομμουνιστές”, που υπερασπίζουν την ιστορική αλήθεια απέναντι στα “ψεύδη” και την “προδοσία” της περεστρόικα.

Ένας Ρώσος Λιακόπουλος

Τίποτα δεν απέχει πιο πολύ από την αλήθεια. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για δυο κιτρινιστές, αντικομμουνιστές δημοσιολόγους, χωρίς ίχνος επιστημονικής αξιοπιστίας και σοβαρότητας. Ο μεν Μούχιν είναι ένα είδος Ρώσου Λιακόπουλου, που συνδυάζει την υπεράσπιση του Στάλιν με ωμές αντισημιτικές, σοβινιστικές και τσαρλατάνικες απόψεις. Ο δε Φουρ ένας χυδαίος σταλινικός απατεώνας, που αξιοποιεί τις “μελέτες” του Μούχιν εν γνώσει των αντιδραστικών αφετηριών και της αναξιοπιστίας τους.

Είναι ενδεικτικό ότι κανείς σοβαρός ερευνητής δεν ασχολείται με τις δημοσιεύσεις του Μούχιν, που δεν είναι καν ιστορικός, αλλά μεταλλειολόγος μηχανικός — όπως και εκδότης μιας δημοφιλούς στους Ρώσους εθνικιστές και αντισημίτες εφημερίδας. Και αυτό δεν παραξενεύει ούτε οφείλεται σε κάποια “αντικομμουνιστική προκατάληψη”, αφού, όπως διαβάζουμε σε σελίδες στο Διαδίκτυο, τα επιτεύγματα του κυρίου Μούχιν περιλαμβάνουν:

“–Μια συλλογή άρθρων που ισχυρίζεται ότι ο Χίτλερ ήταν το μεγαλύτερο στρατιωτικό μυαλό που υπήρξε ποτέ, και έχασε στον πόλεμο γιατί αντιμετώπισε τον Στάλιν, που ήταν ακόμα μεγαλύτερο μυαλό απ’ αυτόν.

–Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι οι αμερικάνοι αστροναύτες δεν προσγειώθηκαν στο φεγγάρι και όλα τα ευρήματά τους από τη σελήνη ήταν πλαστά.

–Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι οι θεωρίες του Λυσένκο ήταν σωστές.

–Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι ο Μπόρις Γέλτσιν πέθανε το 1996 και αντικαταστάθηκε από τον δίδυμό του αδερφό.

–Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι ο Στάλιν δολοφονήθηκε το 1953 ως αποτέλεσμα μιας εβραϊκής συνωμοσίας της οποίας ηγούνταν ο Χρουστσόφ.

–Ερωτήματα για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων”.2

Αν αυτό δεν αρκεί, επειδή προέρχεται από “αντισταλινική” πηγή, ας δούμε τι λέει ο ίδιος ο Φουρ, ο οπαδός του Μούχιν, που οι φωστήρες του Ριζοσπάστη παραθέτουν ως αυθεντία. Στον διαδικτυακό τόπο του (http://chss.montclair.edu/english/furr/) ο Φουρ, όχι μόνο ομολογεί τον αντισημιτισμό και τσαρλατανισμό του Μούχιν, αλλά και ότι, ακόμη, είναι εχθρός του κομμουνισμού και χρησιμοποιεί κατά κόρον αντικομμουνιστικές πηγές. Αναφερόμενος στο βιβλίο του Μούχιν Ubiystvo Stalina i Beriia παρατηρεί:

“Αυτό το βιβλίο του Μούχιν απορρίπτεται συχνά [...] με το επιχείρημα ότι έχει κάνει παρατηρήσεις που μπορεί να ερμηνευθούν ως αντισημιτικές [...]. Αυτό το γραπτό δεν αντλεί [...] από εκείνα τα αποσπάσματα που μπορεί να εννοηθούν ως αντισημιτικές δηλώσεις. Ο Μούχιν έχει επίσης υποστηρίξει εκκεντρικές θέσεις σε μερικά θέματα [...]. Το ίδιο μπορεί, και πρέπει, να ειπωθεί όταν παρατίθενται αντικομμουνιστές ειδικοί [...]: δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν, κάποτε, να έχουν μερικές πολύτιμες συλλήψεις. Και, ασφαλώς, ο αντικομμουνισμός κανονικά ευθυγραμμίζεται στενά με τον αντισημιτισμό. Ούτε κομμουνιστής ούτε Εβραίος, ο Μούχιν δείχνει μια εχθρότητα και προς τα δυο, αλλά δεν είναι ούτε συμβατικός αντικομμουνιστής, ούτε συμβατικός αντισημίτης”.3

Όπως βλέπουμε, ο Φουρ αναγνωρίζει ότι ο Μούχιν είναι ένας αντικομμουνιστής αντισημίτης, παρηγορώντας μας με τη μη “συμβατικότητά του”. Αυτό όμως μετά βίας συνιστά παρηγοριά, καθώς η “διαφορά” είναι ότι, ενώ οι “συμβατικοί” αντικομμουνιστές-αντισημίτες προσπαθούν να διατηρούν μια επίφαση “σοβαρότητας”, ο Μούχιν ξεπερνά κάθε όριο απάτης και γελοιότητας. Κάτι που αληθεύει τελικά και για τον ίδιο το Φουρ, ο οποίος παρουσιάζει τον Στάλιν, και ακόμη τον δήμιο Μπέρια, ως ακραιφνείς δημοκράτες, οπαδούς τού “Όλη η εξουσία στα σοβιέτ”(!).

Καταλαβαίνουν άραγε στο Ριζοσπάστη από τι γκαιμπελίσκους και φασιστοειδή πιάνονται, στην προσπάθειά τους να νεκραναστήσουν τον Στάλιν; Κι αυτό δεν είναι τυχαίο, αφού ένα τέτοιο έργο μόνο από γκαιμπελίσκους μπορεί να εκπληρωθεί.

Αλλά, πέρα από την ανυποληψία των Μούχιν και Φουρ, αρκετά “στοιχεία” που προσκομίζουν μόνο πειστικά δεν είναι. Αναφέρεται ως απόδειξη ότι η απόφαση του ΠΓ για εκτέλεση των Πολωνών δεν είναι γνήσια, ότι “είχε, μεταξύ άλλων, τις υπογραφές των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν, οι οποίοι ωστόσο ήταν απόντες από τη 13η Σύνοδο του οργάνου το Μάρτη του 1940″ (βλ. το άρθρο του Α. Γκίκα). Αυτό όμως δεν αποδεικνύει τίποτα, γιατί θα μπορούσε κάλλιστα να την υπογράψουν αργότερα. Ακόμη, σχετικά με το σημείωμα του Σελέπιν, αρχηγού της KGB στα 1958-61 και μέλους του ΠΓ του ΚΚΣΕ στα 1964-75, στα 1959 προς τον Χρουστσόφ, όπου ομολογείται η εξόντωση 21.857 Πολωνών, επικαλούνται ότι “ο Σελέπιν αρνήθηκε γνώση του κειμένου που υποτίθεται πως φέρει την υπογραφή του. Τουναντίον, ερωτηθείς, δήλωσε πως οι γνώσεις του για το Κατίν την περίοδο που ήταν επικεφαλής της KGB περιορίζονταν στα εκάστοτε δημοσιεύματα του Τύπου…” (Α. Γκίκας, ό.π.). Μια τέτοια δήλωση όμως, από τη μεριά ενός τόσο υψηλόβαθμου στελέχους, μόνο σαν αφελής και ένοχη προσπάθεια συγκάλυψης μπορεί να εκληφθεί. Οπωσδήποτε, είναι λίγο απίθανο ο επικεφαλής της KGB να γνώριζε για το θέμα μόνο ό,τι έλεγαν οι εφημερίδες. Τέλος, ούτε το ότι οι εκτελέσεις των Πολωνών έγιναν με γερμανικά όπλα αποδεικνύει κάτι, αφού είναι σαφές ότι η KGB θα έπαιρνε τα μέτρα της για να σβήσει τα ίχνη του εγκλήματος. Αντιστρέφοντας το ερώτημα, αν οι ναζί ήθελαν να στήσουν προβοκάτσια, το φθινόπωρο του 1941, όπως διαβεβαιώνει ο Μ. Μαΐλης, θα ήταν τόσο ηλίθιοι ώστε να χρησιμοποιήσουν γερμανικά όπλα; Δεν θα προτιμούσαν κάποιο τύπο σοβιετικού πιστολιού, από αυτά που λαφυραγωγούσαν μαζικά στον πόλεμο με την ΕΣΣΔ;

Οι αναφορές σε αντικομμουνιστές στο ΚΚΕ δεν περιορίζονται στους Μούχιν και Φουρ. Ανάλογης ποιότητας πηγές επικαλούνται στις “Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό” για το 18ο Συνέδριο. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον αμερικανό πρεσβευτή στην ΕΣΣΔ Τζόζεφ Ντέιβις (στη μαρτυρία του ως θεατή των Δικών της Μόσχας στηρίζουν τη θέση ότι ο Μπουχάριν είχε γίνει πράκτορας, θεωρώντας την ίσως πιο έγκυρη από του “μισητού” Χρουστσόφ) και τον Λούντο Μάρτενς (για τον ωμό αντισοβιετισμό του οποίου, τη σύνδεσή του με νατοϊκούς, αντικομμουνιστές παράγοντες κ.λπ., έδωσε στοιχεία ο Γ. Ρούσης στον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ, Ριζοσπάστης, 2.11.2008), χωρίς να τον αντικρούσει κανένα από τα λαλίστατα σαΐνια του Ριζοσπάστη.

Φυσικά, οι δημοσιολόγοι του ΚΚΕ μπορεί να φωνασκούν περί Γκαίμπελς κ.ο.κ. Με το να επικαλούνται τους Μούχιν και τους Μάρτενς, όμως, αποδεικνύουν τελικά πως οι ίδιοι είναι εφάμιλλοι, αν όχι χειρότεροι, πλαστογράφοι. Και ότι, σε κάθε περίπτωση, κίνητρό τους δεν είναι η ιστορική αλήθεια, ούτε η υπόθεση του κομμουνισμού, που δήθεν μονοπωλούν…

Ο Χρήστος Κεφαλής είναι φυσικός, συγγραφέας.

1. Khruchchev Remembers, Λονδίνο 1971, τόμ. 1, σελ. 319.

2. Βλ. “Ένας Ρώσος Λιακόπουλος, πηγή των σταλινικών για το Κατίν”, http://allotriosi.wordpress.com/2009/02/05/mukhin/

3. Γκ. Φουρ, “Ο Στάλιν και ο αγώνας για δημοκρατική μεταρρύθμιση”. Βλ. http://eserver.org/clogic/2005/furr.html

από ψεμματα 29/04/2010 1:21 πμ.


Οι σφαίρες που βρέθηκαν στον τόπο των εκτελέσεων είχαν παραχθεί στη
Γερμανία, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τις ημερολογιακές καταχωρίσεις
του Γκέμπελς
*«Εδωσα οδηγίες να γίνει η ευρύτερη δυνατή εκμετάλλευση αυτού του
προπαγανδιστικού υλικού. Θα μπορέσουμε να επιζήσουμε με αυτό για μια - δυο
βδομάδες»* (Τζ. Γκέμπελς, ο υπουργός προπαγάνδας των Ναζί για το Κατίν,
Απομνημονεύματα, 14 Απριλίου 1943*1*).

Στις 13 Απριλίου 1943, σχεδόν δύο μήνες μετά τη συντριβή της φασιστικής
στρατιωτικής μηχανής στο Στάλινγκραντ - που σηματοδότησε τη ριζική στροφή
στο ρου του πολέμου - ο ραδιοφωνικός σταθμός του Βερολίνου ανακοίνωσε την
«ανακάλυψη» από τη Βέρμαχτ ενός μαζικού τάφου 3.000 Πολωνών αξιωματικών σε
μια περιοχή στο δάσος του Κατίν, κοντά στο Σμολένσκ (εν συνεχεία ο αριθμός
αυτός ανήλθε σε 15.000 με 22.000 - 25.700 σύμφωνα με τη «Μαύρη Βίβλο του
Κομμουνισμού»!). Ενοχος του εγκλήματος αυτού; Ο εβραιομπολσεβικισμός. Το
μήνυμα της ανακάλυψης που διατρανώθηκε σε όλους τους τόνους και με όλα τα
μέσα; Ο κίνδυνος του προελαύνοντος κομμουνιστικού τέρατος, που απειλούσε
πλέον να πατήσει το πόδι του στις χώρες του δυτικού πολιτισμού!

Η σοβιετική «Πράβντα» απάντησε άμεσα και στις 19 του ίδιου μήνα έγραψε:
«Εχοντας συνείδηση της οργής ολόκληρης της προοδευτικής ανθρωπότητας για τις
σφαγές που διέπραξαν σε βάρος ειρηνικών (σ.σ. φιλήσυχων) πολιτών και
ιδιαίτερα των Εβραίων, οι Γερμανοί προσπαθούν τώρα να εγείρουν το μίσος
ευκολόπιστων ανθρώπων ενάντια στους Εβραίους. Γι' αυτό το λόγο εφηύραν μια
ολόκληρη συλλογή από "Εβραίους κομισάριους", οι οποίοι, όπως ισχυρίζονται,
συμμετείχαν στη δολοφονία των 10.000 Πολωνών αξιωματικών. Για τόσο έμπειρους
παραχαράκτες δεν ήταν και δύσκολο να εφεύρουν ονόματα ανθρώπων που ποτέ δεν
υπήρξαν - Λεβ Ρίμπακ, Αβραάμ Μπορίσοβιτς, Πάουλ Μπροντνίσκι, Χάιμ Φίνμπεργκ.
Αυτά τα πρόσωπα δεν υπήρξαν ποτέ, είτε στο "Παράρτημα Σμολένσκ της OGPU"
είτε σε κανένα άλλο τμήμα της NKVD (σ.σ. όργανα του Σοβιετικού κράτους που
κατηγορήθηκαν για το έγκλημα)». Μετέπειτα αναλύσεις της CIA αναγνώρισαν το
«ελάττωμα» στην επιχειρηματολογία των ναζί περί «εβραιομπολσεβικικών
σφαγών», επισημαίνοντας πως μεγάλο μέρος των θυμάτων ήταν Πολωνοί εβραϊκής
καταγωγής*2*.
Στα πτώματα του Κατίν βρέθηκαν έγγραφα, επιστολές, αποδείξεις κ.ά., με
ημερομηνίες που έπονταν της γερμανικής εισβολής (οι Γερμανοί είχαν
ισχυριστεί πως οι Σοβιετικοί εκτέλεσαν τους Πολωνούς αξιωματικούς την άνοιξη
του 1940)
Η πολωνική κυβέρνηση του Λονδίνου έσπευσε να υιοθετήσει το γερμανικό
ανακοινωθέν. Σχολιάζοντας την άκριτη αυτή αποδοχή της ναζιστικής
προπαγάνδας, οι «Times» έγραψαν στις 28 Απρίλη 1943: «Αισθήματα έκπληξης και
μετάνοιας θα νιώσουν εκείνοι οι οποίοι, ενώ γνωρίζουν τόσο καλά την
υπουλότητα και ιδιοφυΐα της προπαγανδιστικής μηχανής του Γκέμπελς, πέφτουν
θύματα της παγίδας που η ίδια έστησε».

Επιχειρώντας να προσδώσουν διεθνή διάσταση και «αντικειμενικότητα» στα
αποτελέσματα της «έρευνας», που ξεκίνησαν δήθεν για να ρίξουν φως στο
έγκλημα, οι ναζιστικές αρχές ενσωμάτωσαν στο εγχείρημα τον Πολωνικό Ερυθρό
Σταυρό (ο ίδιος ο Ερυθρός Σταυρός, αν και εκλήθη, αρνήθηκε να συμμετάσχει),
καθώς και μια 12μελή «Διεθνή Επιτροπή», που επικύρωσαν τα πορίσματά τους. Η
πολυεθνική σύνθεση της Επιτροπής αποτελεί έως τις μέρες μας επιχείρημα στο
οπλοστάσιο του ιστορικού αναθεωρητισμού κατά των Σοβιετικών. Επιχείρημα που,
σημειωτέον, διατυπώθηκε για πρώτη φορά από την ομάδα υπεράσπισης των ναζί
στις Δίκες της Νυρεμβέργης.

Προφανώς το γεγονός ότι όλα τα μέλη της προέρχονταν από κράτη - δορυφόρους
του Γ' Ράιχ (πλην της Ελβετίας) δε θεωρήθηκε ούτε τότε, ούτε και σήμερα,
άξιο προβληματισμού. Ούτε το ότι η Επιτροπή παρέμεινε στο χώρο μόλις δύο
μέρες εξετάζοντας 9(!) προεπιλεγμένα από τους ναζί πτώματα προτού συντάξει
την έκθεσή της. 'Η το γεγονός ότι πολλοί από τους συμμετέχοντες στη λεγόμενη
«Διεθνή Επιτροπή», όπως ο Τσεχοσλοβάκος καθηγητής της ιατροδικαστικής F.
Hajek ή ο Βούλγαρος ιατροδικαστής M. Markov, ανακάλεσαν αργότερα
καταθέτοντας ότι τα πορίσματα ήταν προκατασκευασμένα και υπεγράφησαν υπό
καθεστώς πίεσης και φόβου (ο τελευταίος μάλιστα κατέθεσε σχετικά ως μάρτυρας
κατηγορίας στις δίκες της Νυρεμβέργης). Ακόμα και ο Τσόρτσιλ είχε δηλώσει
στις 24 Απρίλη 1943: «Είμαστε οπωσδήποτε αντίθετοι σε κάθε υποτιθέμενη
"έρευνα" που θα διεξαγόταν από το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό ή οιονδήποτε άλλο
οργανισμό από οιαδήποτε άλλη περιοχή υπό γερμανική κυριαρχία. Μια τέτοια
έρευνα θα ήταν απάτη και τα συμπεράσματά της προϊόν τρομοκρατίας»*3*. Ολα τα
παραπάνω βέβαια ειπώθηκαν *τότε*. Και όμως, δε θα περάσει πολύς καιρός
ωσότου το Κατίν μεταφερθεί από το προπαγανδιστικό οπλοστάσιο των ναζί σε
εκείνο του «ελεύθερου κόσμου».
Με την απελευθέρωση της περιοχής από τον Κόκκινο Στρατό το Σεπτέμβρη του
1943 συστάθηκε μια ειδική επιτροπή υπό τον ακαδημαϊκό N. Burdenko
προκειμένου να ερευνήσει την υπόθεση. Το πόρισμα της Επιτροπής ολοκληρώθηκε
στις 24 Ιανουαρίου 1944. Σε αυτό αντικρούονταν ένα προς ένα όλα τα σημεία
της γερμανικής «έρευνας». Ενδεικτικά αναφέρουμε*4*:

   - Οι σφαίρες που βρέθηκαν στον τόπο των εκτελέσεων είχαν παραχθεί στη
   Γερμανία (γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τις ημερολογιακές καταχωρήσεις
   του Γκέμπελς στις 14 Απριλίου, όπου υπογραμμίζεται η ανάγκη να παραμείνει η
   πληροφορία αυτή απόρρητη, μιας και η αποκάλυψή της θα υπονόμευε ουσιαστικά
   το όλο «εγχείρημα»). Το διαμέτρημά τους δεν ανταποκρινόταν σε κανέναν τύπο
   όπλου που παρήγε η Σοβιετική Ενωση. Τα χέρια των εκτελεσθέντων ήταν δεμένα
   με σκοινί που επίσης δεν παράγονταν τότε στην ΕΣΣΔ.
   - Στα πτώματα βρέθηκαν έγγραφα, επιστολές, αποδείξεις, κ.ά. με
   ημερομηνίες που έπονταν της γερμανικής εισβολής (οι Γερμανοί είχαν
   ισχυριστεί πως οι Σοβιετικοί εκτέλεσαν τους Πολωνούς αξιωματικούς την άνοιξη
   του 1940). Αξίζει να σημειωθεί πως και στην ίδια τη Γερμανική
Εκθεση *Amtliches
   Material zum Massenmord von Katyn* (Berlin: Zentralverlag der NSDAP,
   Franz Eher Nachf. G. m .b. H., 1943) αναπαράγεται στη σελίδα 330 ένα έγγραφο
   από πτώμα στο Κατίν με καταχωρημένη ημερομηνία «20 Οκτωβρίου 1941», όταν
   δηλαδή η περιοχή βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή από μήνες ήδη.
   - Επιπλέον, η ιατροδικαστική εξέταση έδειξε πως ο βαθμός αποσύνθεσης των
   θυμάτων δε δικαιολογούσε τους γερμανικούς ισχυρισμούς. Το γεγονός
   επιβεβαιώθηκε και από την αμερικανική αποστολή (από την πρεσβεία των ΗΠΑ στη
   Μόσχα) που παρευρέθηκε στην έρευνα. Στο έργο του «Stalin's Wars», ο Βρετανός
   ιστορικός G. Roberts παραθέτει ορισμένα αποσπάσματα από τα ιδιωτικά έγγραφα
   του πρέσβη Harriman, όπου συνοψίζει τα συμπεράσματα της κόρης του (μέλος της
   αποστολής): «Από τα αποδεικτικά στοιχεία γενικά και από την κατάθεση, η
   Kathleen και το μέλος της πρεσβείας πιστεύουν ότι σε κάθε περίπτωση η σφαγή
   πραγματοποιήθηκε από τους Γερμανούς»*5*.

Δεκάδες μάρτυρες κατέθεσαν στην Επιτροπή, μεταξύ των οποίων και ορισμένοι
που είχαν καταναγκαστεί από την Γκεστάπο να υπογράψουν ως «μάρτυρες» στη
γερμανική έκθεση. Ωστόσο, η Εκθεση Burdenko θα απορριφθεί εν συνεχεία στο
σύνολό της από την αστική ιστοριογραφία ως «σοβιετικό προπαγανδιστικό
κατασκεύασμα», ενώ αντίστοιχα τα συμπεράσματα του ναζιστικού πορίσματος θα
υιοθετηθούν ασυζητητί.

Μέχρι και το 1945 διπλωματικά έγγραφα των ΗΠΑ αναφέρονταν στην υπόθεση Κατίν
ως «προπαγάνδα των ναζί»*6*.
Στις 19 Ιουνίου του 1945, οι «New York Times», δημοσίευσαν μια ανταπόκριση
από τη Στοκχόλμη με τίτλο «Η ιστορία με τους τάφους του Κατίν χαρακτηρίστηκε
μαύρη απάτη». Το άρθρο βασιζόταν στις καταθέσεις του τελευταίου επικεφαλής
της υπηρεσίας πληροφοριών (κατασκοπείας) των SS, Walter Schellenberg, σε
ανακρίσεις των Συμμάχων, και έγραφε συγκεκριμένα: «Η ιστορία με τους
μαζικούς τάφους στο Κατίν, που προκάλεσε το παγκόσμιο αίσθημα πριν δύο
χρόνια, υπήρξε μια προπαγανδιστική παράσταση που έστησαν οι Γκέμπελς και
Ρίμπεντροπ, ώστε να προκληθεί ρήγμα μεταξύ της Ρωσίας και των Δυτικών
Συμμάχων, αναφέρει μια έκθεση που λάβαμε μέσω ειδικών καναλιών και
επιβεβαιώνεται από ένα μήνυμα από το Οσλο απόψε. Ανακοινώθηκε πως ένας
στενός συνεργάτης του Χίμλερ, ο αρχηγός μονάδας των SSSchellenberg, κατέθεσε
αυτή την απίστευτη πληροφορία κατά τη διάρκεια μιας εξέτασης στο Αρχηγείο
των Συμμάχων στη Γερμανία την περασμένη Τρίτη...

...Απόψε, λάβαμε από το Οσλο μια έκθεση που επιβεβαιώνει τα παραπάνω, κατά
την οποία ο Eric Johansen - ένας φυλακισμένος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης
του Sachsenhausen της Γερμανίας που πρόσφατα επαναπατρίσθηκε - καταθέτει μια
ενδιαφέρουσα ιστορία αναφορικά με την γερμανική παραγωγή ψευδών ντοκουμέντων
αναγνώρισης για τα πτώματα των μαζικών τάφων στο Κατίν».

Στον ίδιο τόνο και η γερμανική εφημερίδα «Nordwest - Nachrichten», που
εκδιδόταν στη βρετανική ζώνη κατοχής και η οποία στις 4 Ιανουαρίου 1946
δημοσίευσε πρωτοσέλιδο με τίτλο: «Ετσι ήταν το Κατίν. Μαζική δολοφονία στην
Πολωνία αποκαλύφθηκε ως ναζιστικό έγκλημα». Ανάλογα δημοσιεύματα
εμφανίστηκαν επίσης το 1946 στον ολλανδικό Τύπο, γεγονός που καταγράφηκε στα
αρχεία της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων (SOE) της Βρετανίας (φάκελος HS
4/139, PublicRecord Office), ενώ στα αρχεία του Foreign Office,
εμπεριέχονται κι άλλες ομολογίες Γερμανών στρατιωτικών σχετικά με τη
ναζιστική ενοχή στο έγκλημα του Κατίν*7*.
Το 1946, ο επικεφαλής της Σοβιετικής Εισαγγελίας στις δίκες της Νυρεμβέργης,
Roman A. Rudenko, πρότεινε να συμπεριληφθεί σε αυτές και η υπόθεση του
Κατίν, με το σκεπτικό πως αποτελούσε «μία από τις σημαντικότερες
εγκληματικές πράξεις για την οποία ευθύνονται εγκληματίες πολέμου...».
Ωστόσο, Αμερικάνοι και Βρετανοί αρνήθηκαν να στηρίξουν το αίτημα,
περιορίζοντας τη διαδικασία της ανάκρισης σε έξι μόλις καταθέσεις (3 υπέρ
της σοβιετικής ενοχής και 3 υπέρ της ναζιστικής!), μπλοκάροντας ουσιαστικά
την εκδίκαση της υπόθεσης. Βρετανικά διπλωματικά έγγραφα αποκαλύπτουν την
πρόθεση της «βρετανικής εισαγγελίας να μη λάβει μέρος στην απαγγελία
κατηγοριών για το Κατίν στη Νυρεμβέργη»*8*. Γιατί να θέσει η ΕΣΣΔ το ζήτημα
στην αρμοδιότητα ενός διεθνούς δικαστηρίου, τη στιγμή μάλιστα που υποτίθεται
ότι πάσχιζε να συγκαλύψει την «ενοχή» της; Γιατί να μπλοκάρουν οι «Σύμμαχοι»
τη διαδικασία; Μήπως γιατί προσέβλεπαν σε μια ενδεχόμενη εκμετάλλευση της
υπόθεσης στο μέλλον; Πράγματι, το Κατίν καταλαμβάνει έκτοτε περίοπτη θέση
στο οπλοστάσιο του ιμπεριαλισμού.

Το 1951-1952, με αφορμή τον πόλεμο της Κορέας, συστάθηκε από τη Βουλή των
Αντιπροσώπων των ΗΠΑ η Επιτροπή Madden (υπό τον Ρεπουμπλικανό R.J. Madden),
η οποία κατέληξε στο «συμπέρασμα» πως οι Πολωνοί αξιωματικοί δολοφονήθηκαν
από τους Σοβιετικούς και πρότεινε την παραπομπή της ΕΣΣΔ στο Διεθνές
Δικαστήριο. Μεταξύ αυτών που κατέθεσαν στην Επιτροπή ήταν και ο Dr. Otto
Stahmer, σύμβουλος του Γκέρινγκ (του νούμερο 2 στην ιεραρχία των ναζί) στις
δίκες της Νυρεμβέργης! Η όλη υπόθεση θεωρήθηκε, συν τοις άλλοις, μια πρώτης
τάξεως ευκαιρία για προπαγανδιστική δουλειά στους Αμερικανούς πολίτες
Πολωνικής ή άλλης Ανατολικοευρωπαϊκής καταγωγής, που έως τότε στήριζαν
παραδοσιακά το κόμμα των Δημοκρατικών*9*.

Σε έκθεση του State Department με την ένδειξη «Απόρρητος» και ημερομηνία 7
Ιουλίου 1952, ξεδιπλώνονται συνοπτικά οι συνομιλίες ΗΠΑ - Βρετανίας για τη
χάραξη κοινής στρατηγικής στον ΟΗΕ. Στο κείμενο αυτό, εκτός από τη σημασία
της χρησιμοποίησης της «ομπρέλας του ΟΗΕ» προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων
του ΝΑΤΟ, επισημαίνεται και η ανάγκη αξιοποίησης του Οργανισμού για
αντισοβιετική προπαγάνδα. Ενα από τα δύο ζητήματα που «προσφέρονταν» για το
σκοπό αυτό δεν ήταν άλλο από το Κατίν. Η πρόταση για «χρήση διάφορων οργάνων
του ΟΗΕ ως πλατφόρμες προπαγάνδας για τη Δύση», με την προώθηση
«προβλημάτων» όπως η «σφαγή στο Κατίν», επαναλαμβάνεται επίσης σε
εμπιστευτικό έγγραφο της 16ης Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους*10*.
Ο αντίλογος στην αντικομμουνιστική πολεμική προερχόταν πολλές φορές από
φωνές που δε θα περίμενε κανείς. Οπως π.χ. στην περίπτωση του Alexander
Werth (1901-1969), γόνου εξόριστων τσαρικών εμιγκρέδων του Λονδίνου, ο
οποίος διετέλεσε πολεμικός ανταποκριτής του BBC και των «London Sunday
Times» στο Ανατολικό Μέτωπο, ενώ κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια υπήρξε
ανταποκριτής της «Guardian» στη Μόσχα. Στο έργο του «Russiaat War:
1941-1945» (1964, Caroll & Graf, N.Y.), ο Werth, κάθε άλλο παρά
κομμουνιστής, διατύπωσε ξεκάθαρες ενστάσεις και προβληματισμούς αναφορικά με
την εκδοχή της σοβιετικής ενοχής για το Κατίν. Ταυτόχρονα, επεσήμανε την
ομοιότητα της τεχνικής των μαζικών δολοφονιών στο Κατίν με τις αναρίθμητες
άλλες περιπτώσεις που έλαβαν χώρα από τη Γκεστάπο στις κατεχόμενες από τους
ναζί περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης.

Τη δεκαετία του 1980, το Κατίν αποτέλεσε ιδεολογικοπολιτικό επιχείρημα των
δυνάμεων της αντεπανάστασης, τόσο στην Πολωνία όσο και στη Σοβιετική Ενωση.
Τα γεγονότα και οι προβοκάτσιες προμήνυαν τα όσα θα επακολουθούσαν μετά τις
ανατροπές. Ας σταθούμε ενδεικτικά μόνο σε ένα: Στις 30 Οκτωβρίου 1989 μετέβη
στο Κατίν - με την άδεια και τις ευλογίες του Γκορμπατσόφ - πολυάριθμη
αντιπροσωπία Πολωνών, μελών μιας οργάνωσης με την επωνυμία «Οικογένειες των
Θυμάτων του Κατίν», προκειμένου να επισκεφτεί το μνημείο που είχαν στήσει
εκεί οι Σοβιετικοί. Ανάμεσα σε αυτούς και ο Zbigniew Brzezinski
(Μπρεζίνσκι), ο πρώην σύμβουλος για ζητήματα Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ,
μέλος τότε της Συμβουλευτικής Επιτροπής Διεθνών Πληροφοριών του Προέδρου
Bush (πατρός) και πρωταγωνιστικός παράγοντας στην αντικομμουνιστική
εκστρατεία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού (με «πλούσιο» βιογραφικό που
εκτείνεται από την πολύμορφη και ολομέτωπη υποστήριξη των Μουτζαχεντίν στο
Αφγανιστάν ως την ενεργή διαβρωτική - διαλυτική δουλειά στις χώρες της
Ανατολικής Ευρώπης και *ιδιαίτερα* της Πολωνίας).

Οι συγκεντρωμένοι τέλεσαν λειτουργία και ανάρτησαν πανό με συνθήματα υπέρ
της αντικομμουνιστικής πολωνικής οργάνωσης «Αλληλεγγύη». Ενας από τους
«πενθούντες» τοποθέτησε μια πινακίδα που έγραφε «NKVD» καλύπτοντας τη λέξη
«Ναζί», ώστε η επιγραφή στο μνημείο να φαίνεται ως εξής: «Στη μνήμη των
Πολωνών αξιωματικών που δολοφονήθηκαν από τη NKVD το 1941». Στη συνέχεια, ο
Brzezinski έκανε δηλώσεις, οι οποίες μεταδόθηκαν με έμφαση και από τη
σοβιετική τηλεόραση. Ανάμεσα σε άλλα είπε: «Είναι πολύ σημαντικό για μένα να
ειπωθεί η αλήθεια (!) για το τι πραγματικά συνέβη, γιατί μόνο μέσω της
αλήθειας μπορεί η νέα σοβιετική ηγεσία να αποστασιοποιηθεί από τα εγκλήματα
του Στάλιν και της NKVD... Το γεγονός ότι η σοβιετική κυβέρνηση μου έδωσε τη
δυνατότητα να βρίσκομαι εδώ - και οι Σοβιετικοί γνωρίζουν τις απόψεις μου -
συμβολίζει τη ρήξη με το Σταλινισμό που αντιπροσωπεύει η περεστρόικα»*11*.
Το 1992 επήλθε επιτέλους η «απόλυτη» και «πέραν πάσης αμφιβολίας» «δικαίωση»
των υποστηρικτών της σοβιετικής ενοχής με την παρουσίαση από το Ρώσο Πρόεδρο
Μπόρις Γιέλτσιν στον Πολωνό ομόλογό του Λεχ Βαλέσα, αντιγράφων μιας σειράς
αρχειακών «ντοκουμέντων» που «επιβεβαίωναν» τη δολοφονία των Πολωνών
αξιωματικών από τις Σοβιετικές Αρχές (με την υπογραφή φυσικά του Ι.Β.
Στάλιν). Περιελάμβαναν μεταξύ άλλων, α) ένα κείμενο του Μπέρια στο οποίο
πρότεινε την εκτέλεση 25.700 Πολωνών, β) ένα απόσπασμα από τη διαταγή του
Πολιτικού Γραφείου για την εκτέλεση, και γ) ένα σημείωμα του επικεφαλής της
KGB Shelepin προς τον Χρουστσόφ σχετικά με την εκτέλεση 21.857 Πολωνών και
την ανάγκη καταστροφής των σχετικών εγγράφων. Τα έγγραφα αυτά αποτέλεσαν
έκτοτε το σημαντικότερο επιχείρημα στο οπλοστάσιο του ιστορικού
αναθεωρητισμού αναφορικά με το Κατίν. Πρόκειται για «ντοκουμέντα», που είχαν
προσκομιστεί (μόλις «εντοπισθέντα») από τη νομική ομάδα του Γιέλτσιν στο
Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, προκειμένου να επισυναφθούν
ως «πειστήρια» για την επιδιωκόμενη κήρυξη του ΚΚΣΕ ως «οργάνωση
αντισυνταγματική».

Από την πρώτη στιγμή, η υπεράσπιση εξέφρασε αμφιβολίες σχετικά με την
αυθεντικότητα των εγγράφων. Οι ενδείξεις που υποδείκνυαν πλαστογραφία ήταν
πολλές: α) η πλήρης ταύτιση των ημερομηνιών της αποστολής του κειμένου
Μπέρια και της απόφασης του Πολιτικού Γραφείου (5 Μαρτίου 1940). «Στην
πρακτική των συνεδριάσεων του Πολιτικού Γραφείου δε συνέβη ποτέ κάτι
παρόμοιο» αναφέρει ο Γιούρι Σλομπότκιν, ένας εκ των δύο μελών της
υπεράσπισης που κλήθηκαν να δώσουν μια νομική εκτίμηση επί των εγγράφων.
«Υπήρχε απόσταση χρόνου μεταξύ της ημερομηνίας της αποστολής του ενός ή του
άλλου εγγράφου και της πρότασης να εξεταστεί κάποιο ζήτημα στη συνεδρίαση
του Πολιτικού Γραφείου από την ίδια τη συνεδρίαση και δεν ήταν μικρότερη από
5-6 ημέρες». β) Η απόφαση του ΠΓ είχε, μεταξύ άλλων, τις υπογραφές των
Καγκάνοβιτς και Καλίνιν, οι οποίοι ωστόσο ήταν απόντες από την 13η Σύνοδο
του οργάνου τον Μάρτη του 1940! γ) Πολλές λεπτομέρειες που αφορούν την
«τυπική» σύνταξη των εν λόγω κειμένων ή τη διαδικασία λήψης παρόμοιων
αποφάσεων υπήρξαν περιέργως παράτυπες (θέση υπογραφών, το γεγονός ότι το
μόνο σώμα με την αρμοδιότητα να εξουσιοδοτήσει την υψίστη των ποινών ήταν το
Ανώτατο Δικαστήριο της ΕΣΣΔ - τέτοια αιτήματα δεν υποβάλλονταν *ποτέ* στο
ΠΓ, κλπ.), δ) Τα έγγραφα που κατατέθηκαν ήταν φωτοαντίγραφα. Τόσο στο
Συνταγματικό Δικαστήριο, όσο και από την πολωνική πλευρά στη συνέχεια,
ζητήθηκαν επίμονα τα πρωτότυπα. Ως τα σήμερα τα κείμενα αυτά δεν έχουν
εμφανιστεί. Τέτοια ήταν η αναξιοπιστία τους, ώστε το Συνταγματικό Δικαστήριο
της Ρωσικής Ομοσπονδίας δεν τα συμπεριέλαβε καν στην απόφασή του στις 30 του
Νοέμβρη 1992*12*. Για κάποιους, ωστόσο, ήταν υπεραρκετά...
Πρόσφατα το Κατίν επανήλθε στην επικαιρότητα: το 2007 με την ταινία του
Βάιντα και το 2010 με τις δηλώσεις Πούτιν για το θέμα και τη συντριβή του
αεροσκάφους του Πολωνού Προέδρου στην περιοχή του Σμολένσκ. Οπως τότε έτσι
και σήμερα, σύσσωμα τα αστικά μέσα «ενημέρωσης», έντυπης και ηλεκτρονικής,
έσπευσαν να αναπαράξουν τα ψεύδη του Γκέμπελς, παρουσιάζοντας μονομερώς,
άκριτα και μετά απολύτου βεβαιότητας τη ναζιστική προπαγάνδα ως
πραγματικότητα, χύνοντας χείμαρρους κροκοδείλια δάκρυα για «μια από τις
μεγαλύτερες σφαγές στην ιστορία»*13*! (σφαγή ναι, από τις μεγαλύτερες
σίγουρα όχι. Ετσι εξυπηρετείται να παρουσιάζεται για τις ανάγκες του
αντικομμουνισμού. Ανάλογες «ευαισθησίες» δεν έχουμε δει βέβαια σε αναρίθμητα
άλλα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού...).

Οι αντιφάσεις στην παράθεση των «γεγονότων» δεν είναι λίγες: άλλοτε ως
ένοχος φέρεται η NKVD, άλλοτε ο Κόκκινος Στρατός. Αλλοτε τα θύματα ήταν η
«πολωνική ελίτ», άλλοτε «διανοούμενοι» και «καλλιτέχνες», άλλοτε ανώτατοι
αξιωματικοί και άλλοτε «έφεδροι αξιωματικοί και οπλίτες». Αλλοτε έφταιγε «η
εκδικητικότητα του Στάλιν» για τους σφαγιασθέντες Κόκκινους φαντάρους από
την αντιδραστική Πολωνία το 1920, άλλοτε η επιδίωξη του Στάλιν να
«αποκεφαλιστεί η πολωνική ελίτ» ώστε να μείνει ο πολωνικός λαός ορφανός από
τους «φυσικούς του ηγέτες», κ.ο.κ.*14* Ολα αυτά όμως, δεν έχουν σημασία,
γιατί το ζητούμενο ακριβώς δεν είναι η ιστορική αλήθεια. Σημασία έχει να
τονιστεί με όλους τους τρόπους και σε όλους τους τόνους ότι το σοβιετικό
καθεστώς ήταν ένα δολοφονικό καθεστώς, ότι ο σοσιαλισμός απέτυχε και ότι δεν
πρέπει να επανεμφανιστεί ούτε στα όνειρα και πολύ περισσότερο στις
επιδιώξεις των ανθρώπων...

*1. Ολες οι αναφορές στα ημερολόγια του Τζ. Γκέμπελς από την αγγλική
μετάφραση: Goebbels J (1948) «The Goebbels Diaries (1942-1943)», μετάφραση
Louis P. Lochner (New York: Doubleday & Company)*

*2. Πράβντα 19 Απριλίου 1943 και Fisher B «The Katyn Controversy: Stalin's
Killing Field», ηλεκτρονικό άρθρο στο δικτυότοπο Κέντρου Μελέτης Πληροφοριών
της CIA, 14 Απριλίου 2007*

*3. Fowler M (1985) «Winston S. Churchill. Philosopher and Statesman»
(Lanham, MD: University Press of America)*

*4. Ολόκληρη η Εκθεση Burdenko μπορεί να βρεθεί εδώ:
http://katyn.codis.ru/cccp054.htm*

*5. Roberts G «Stalin's Wars» (New Haven: Yale University Press) σελ.
171-172 και 400*

*6. United States Department of State / Foreign relations of the United
States: diplomatic papers: the Conference of Berlin (the Potsdam
Conference), 1945, Volume II (1945), σελ. 803*

*7. Βλέπε π.χ. φάκελο FO 371/56474 (Public Record Office)*

*8. Βλέπε Experts of Nuremberg Archives: Nikzor.org - 59η Ημέρα, Πέμπτη, 14
Φεβρουαρίου 1946, Conot R E (1984) «Justice at Nuremberg» (New York: Carol &
Graf Publishers) σελ. 454 και FO 371/56476 (Public Record Office)*

*9. US Congress, House of Representatives, Select Committee on the Katyn
Forest Massacre, 82d Congress, 1st and 2nd Session, 1951-1952, 7 parts
(Washington, DC: US Government Printing Office, 1952)*

*10. United States Department of State / Foreign relations of the United
States, 1952-1954. United Nations affairs, Volume III (1952-1954), σελ. 13
και 15*

*11. BBC News: Commemoration of Victims of Katyn Massacre, November 1, 1989
και Associated Press: Brzezinski: Soviets Should Take Responsibility for
Katyn Massacre, October 30, 1989*

*12. Βλέπε Γιούρι Σλομπότκιν «Κατίν: Πώς και γιατί οι χιτλερικοί εκτέλεσαν
τους Πολωνούς αξιωματικούς», στο «Ριζοσπάστη», 29/5/2005*

*13. «Αδέσμευτος Τύπος», 11/4/2010*

*14. Βλέπε σχετικά δημοσιεύματα - αναφορές στην «Ελευθεροτυπία», στο «Βήμα»,
στην «Καθημερινή», στην «Αυγή», στο «ΑΠΕ», κ.ά.*

από οχι αλλο καρβουνο 29/04/2010 9:05 πμ.


Μερικα στοιχεια για τις γερμανικές σφαίρες :

3. Τα διαμετρήματα 7,65 και 6,35 GEKO ήταν όντως γερμανικά, αλλά

α) Ήταν επίσης τα πλέον εμπορικά διαμετρήματα της εποχής και οι γερμανοί τα εξήγαγαν προπολεμικά σε όλη την ευρώπη τόσο για προσωπική όσο και για αστυνομική χρήση.

β)Θα έστηναν οι γερμανοί τέτοια προβοκάτσια το 1941 ή 42 και θα χρησιμοποιούσαν γερμανικά βλήματα; Διέθεταν χιλιάδες τοκάρεφ 7,62 μετά τις φοβερές σοβιετικές ήττες, δεν είναι λογικό να υποθέσει κανείς ότι θα χρησιμοποιούσαν αυτά τα όπλα αν ήταν να στήσουν σωστά την προβοκάτσια;

γ) αυτά τα διαμετρήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου τα χρησιμοποιούσε η γερμανική αεροπορία, η αστυνομία (περιλαμβανομένης της γκεστάπο) το ναυτικό καθώς και ανώτεροι αξιωματικοί, καθότι ήταν πολύ ελαφρά για στρατιωτική χρήση. Τα SS χρησιμοποιούσαν σχεδόν αποκλειστικά 9mm (και ρωσικά 7,62 γιατί ήταν πιο ισχυρά από τα γερμανικά εννιάρια). Αν τη βρωμοδουλειά ανέλαβαν τα SS, όπως είναι λογικό αν το έκαναν οι γερμανοί, τότε που βρήκαν αυτά τα όπλα; Τα δανείστηκαν από τη γκεστάπο; Και αν ναι τότε γιατί να μη δανειστούν τα τοκάρεφ; Πριν πεις ότι αυτά είναι ψιλά γράμματα, σου λέω πως οι γερμανοί ήταν πολύ προσεκτικοί στη διάθεση του οπλισμού, για τον απλό λόγο ότι έπαιρναν πολύ σοβαρά τη διοικητική μέριμνα των SS.

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=566168


Επίσης για όσους γνωρίζουν τα γερμανικά Walther πιστόλια ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή όπλα για αστυνομίες σε όλην την Ευρώπη κατά τον μεσοπόλεμο.

Μέχρι και ο Yezhov (ο ηγέτης του NKVD) είχε στην κατοχή του Walther όπως προκύπτει απο την αναφορά σύλληψης του το 1939.


Ορίστε και η αναφορά συλληψης του Γιεζοφ που απο πολωνοφαγος έγινε και αυτός πολωνος πράκτορας

“2. During the search, I took possession of a Walther pistol, No. 623573, caliber 6.35, and a Browning, caliber 6.35 No. 104799, which were hidden in different places behind books in the book cabinet. In the office desk, I discovered a Walther pistol, caliber 7.65, No. 777615, loaded, with a broken firing pin.”

Tuesday, March 31, 2009
The Yezhov File (IV)

Results of the search of former People’s Commissar N. I. Yezhov’s apartment, 11 April 1939.

http://skoblin.blogspot.com/search?q=YEzhov

Η αναφορά αποδεικνύει πως στην ΕΣΣΔ μια χαρά μπορούσαν να βρουν γερμανικά όπλα. Ούτως ή άλλως είχαν οικονομικη και στρατιωτική συμφωνία μετά το σύμφωνο μολοτοφ-ριμπεντροπ.


Στο Διαδίκτυο έχουν αναρτηθεί άρθρα με το πλήρες κείμενο από το Ημερολόγιο του Γκέμπελς, όπου στο μέρος με τα αποσιωπητικά του κ. Μπογιόπουλου παρεμβάλλεται η τονισμένη φράση: «Δυστυχώς γερμανικά πυρομαχικά βρέθηκαν στους τάφους του Κατίν. Το ερώτημα πως βρέθηκαν εκεί χρειάζεται αποσαφήνιση. Είτε πρόκειται για πυρομαχικά που πουλήσαμε στους Σοβιετικούς κατά την περίοδο της φιλικής μας διευθέτησης, είτε για πυρομαχικά που έριξαν οι ίδιοι οι Σοβιετικοί στους τάφους. Σε κάθε περίπτωση, είναι ουσιώδες αυτό το συμβάν να κρατηθεί άκρως μυστικό. Αν ερχόταν σε γνώση του εχθρού, όλη η υπόθεση Κατίν θα έπρεπε να εγκαταλειφθεί»[4].

Ο καθένας που θα διαβάσει όλο το απόσπασμα θα δει ότι ο Γκέμπελς μιλά μόνο για τη δυσκολία στην προπαγανδιστική εκμετάλλευση της υπόθεσης, παίρνοντας ως δεδομένο ότι το Κατίν ήταν έργο του Στάλιν. Στην κομμένη φράση, αποδίδει την ανεύρεση των γερμανικών σφαιρών στους τάφους στο ότι τις έβαλαν οι σοβιετικοί εκεί και όχι στο ότι οι ναζί είχαν εξοντώσει τους Πολωνούς. Αν ίσχυε το τελευταίο, το οποίο προφανώς θα γνώριζε, γιατί να κοροϊδεύει τον εαυτό του εκφράζοντας έκπληξη για τις σφαίρες;

Τέλος, η φράση «όλη η υπόθεση Κατίν θα έπρεπε να εγκαταλειφθεί» μεταφράζεται από τον «Ριζοσπάστη» αλλοιωμένα «η όλη υπόθεση του Κατίν θα κατέρρεε». Η ακριβής μετάφραση υποδηλώνει μόνο ότι η προπαγάνδα των ναζί θα γινόταν λιγότερο πειστική και δεν συνιστά διόλου ομολογία του Γκέμπελς ότι η σφαγή διαπράχτηκε από αυτούς.

Έχουμε λοιπόν παράλειψη του κύριου σημείου του κειμένου που αποσαφηνίζει το νόημά του και αλλοίωση του συμπεράσματος του Γκέμπελς ώστε να υπονοεί ότι λέει κάτι εντελώς άλλο από αυτό που πραγματικά λέει.

http://anything-but-nd.blogspot.com/2009/02/blog-post_19.html

από οχι αλλο καρβουνο 29/04/2010 9:19 πμ.


Μερικα σαινια έχουν μείνει ακόμα στο Συνταγματικό Δικαστήριο
της Ρωσικής Ομοσπονδίας  στην απόφασή του στις 30 του
Νοέμβρη 1992 και θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουν πως έληξε εκεί το θέμα.

Τόσο σχετικοί είναι με το θέμα μιας και αυτό τους είπαν κάτι σταλινοβλακες ρώσοι τύπου Σλομποτκιν που περνάνε την ώρα τους διαβάζοντας νούμερα σαν τον Μούχιν.

Δυστυχώς δεν ξέρουν τίποτα για την επιτροπή του Alexander Savenkov (πρώτος στρατιωτικός εισαγγελέας της Ρωσίας εντεταλμένος για έρευνα) και τι πόρισμα έβγαλε το 2005 και πως παρέδωσε αρχεία στους Πολωνούς αλλά μερικά τα κράτησε μυστικά και δεν χαρακτήρισε όλην την υπόθεση γενοκτονία. Το ότι πέρασαν πλέον στο επισημο site τα ντοκουμέντα σημαίνει πολύ απλά πως για την Ρωσία του Πούτιν (όχι τη γνωστή φτου κακα των προδοτων του Γκορμπυ και του Γιελτσιν) το ζήτημα είναι ξεκάθαρο και είναι ξεκάθαρο ήδη από το 2005 αλλά μερικά νούμερα έχουν μείνει ακόμα στο 1992. Περαστικά !

από κι αυτα 29/04/2010 10:41 πμ.


Όταν ο «Ριζοσπάστης» συμβαδίζει με τους σύγχρονους Γκέμπελς

Το Κατίν και τα ψεύδη του «Ριζοσπάστη» (1)

Του Χρήστου Κεφαλή

Το θέμα του Κατίν ήρθε πρόσφατα στην επικαιρότητα, με την προβολή της ταινίας του Βάιντα. Η σφαγή 20.000 Πολωνών αξιωματικών από τις σταλινικές μυστικές υπηρεσίες την Άνοιξη του 1940 μπορεί να ωχριά απέναντι σε μαζικά εγκλήματα όπως το Ολοκαύτωμα. Ωστόσο, το ίδιο το γεγονός, αλλά και ο τρόπος προσέγγισής του προσφέρονται για χρήσιμα ιδεολογικά συμπεράσματα. Αυτό αφορά ιδίως την επιχείρηση αποκατάστασης του Στάλιν και την προσπάθεια πλαστογράφησης της ιστορίας, με την αμφισβήτηση και συγκάλυψη των εγκλημάτων του σταλινισμού, στην οποία πρωταγωνιστεί στη χώρα μας το ΚΚΕ.

Σε σειρά κείμενά μας στην «Αυγή»[1] δείξαμε τη σαθρότητα της περί Κατίν αρθρογραφίας του «Ριζοσπάστη», που επικαλείται σταλινικούς και εθνικιστές «ερευνητές», συχνά με φασιστικές συμπάθειες, όπως οι Μούχιν, Φουρ και Σλομπότκιν. Ταυτόχρονα, επισημάναμε τις κραυγαλέες αντιφάσεις της Έκθεσης Μπούρντενκο, επίσημου υποστηρικτικού ντοκουμέντου για τη σταλινική άποψη, ότι το έγκλημα έγινε από τους ναζί τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1941, αντιφάσεις που την καθιστούν τελείως αναξιόπιστη.

Η αντίδραση του «Ριζοσπάστη» ήταν κάμποσα απαξιωτικά σχόλια, όπου γινόταν λόγος για οτιδήποτε άλλο εκτός από την ουσία του ζητήματος. Την αρχή έκανε ο Ν. Μπογιόπουλος στις 4/3/2009 με υποτιμητικές αναφορές στην «ευφυΐα του συγγραφέα», για να ακολουθήσει κείμενο του μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ Ε. Βαγενά στον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη» (15/3/2009), που μιλούσε για «υπεράσπιση του Γκέμπελς από την “Αυγή”» και «παπαγαλία των συκοφαντιών του Γκέμπελς». Το στέλεχος του ΚΚΕ προέτρεπε μάλιστα τον γράφοντα να επισκεφθεί τις παρελάσεις των Ες-Ες στη Ρίγα της Λετονίας.

Όταν τους υποδείχτηκε συγκεκριμένα πια η σύνδεση του Μούχιν, της πιο βασικής πηγής τους, με νεοναζιστές υμνητές του Γκέμπελς, απάντησαν με νέα ομοβροντία ύβρεων. Ο μεν Μπογιόπουλος έκανε λόγο για «Κατινιά της αντικουκουεδίλας», ενώ στη στήλη «Από μέρα σε μέρα» διαπίστωναν «επιβεβαίωση του γκεμπελισμού» – «η “Αυγή” και οι αρθρογράφοι της… αναμασούν την γκεμπελική και ιμπεριαλιστική προπαγάνδα». Υποστήριζαν δε ότι η αναφορά του «Ριζοσπάστη» στο Μούχιν αφορά μόνο μια τυπική παραπομπή στην Έκθεση Μπούρντενκο και «πέραν τούτου ουδέν» («Ριζοσπάστης», 27/3). Όσο για την κριτική μας στην Έκθεση Μπούρντενκο, ο Ν. Μπογιόπουλος αποφάνθηκε πάλι ότι πρόκειται για «ιστορικές παραποιήσεις» που «αναμηρυκάζουν» την «προπαγάνδα του Γκέμπελς» (24/4/2009). Και χωρίς να υποδείξει ούτε μια τέτοια παραποίηση, προτίμησε φρονίμως ποιών να βάλει στο θέμα «τελεία και παύλα».

Ο ισχυρισμός τους για τον Μούχιν δεν αποτελεί μόνο παραποίηση, αλλά ασύστολο ψέμα, αφού οι αρθρογράφοι του ΚΚΕ αναμασούν πλήθος ψευδολογίες του. Εξάλλου στο άρθρο του Γ. Σλομπότκιν με το οποίο ξεκίνησε η περί Κατίν αρθρογραφία τους, γίνεται ρητά και εκθειαστικά λόγος περί «του μικρού σε όγκο, αλλά γεμάτου από γεγονότα βιβλίου του Γ. Μούχιν “Η Έρευνα για το Κατίν”», που κατατρόπωσε τους αντικομμουνιστές[2]. Με δεδομένο ότι οι ίδιοι πήραν πρόσφατα συνέντευξη από τον Σλομπότκιν για το θέμα και τον θεωρούν «έγκριτο νομικό»[3], είναι σαφές ότι αναγνωρίζουν ως έγκριτο και τον Μούχιν.

Το συγκεκριμένο ψέμα, ωστόσο, δεν είναι τυχαίο. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την κορυφή ενός παγόβουνου από ψεύδη και διαστρεβλώσεις, που αντιπροσωπεύει η όλη αρθρογραφία τους για το Κατίν. Ψεύδη και διαστρεβλώσεις που αντανακλούν με τη σειρά τους τυπικά το πνεύμα του σταλινισμού, της συστηματικής παραχάραξης της ιστορίας για να κρύβονται τα εγκλήματα και τα αίσχη των γραφειοκρατών ενάντια στην υπόθεση του σοσιαλισμού. Αυτό το περιστατικό επιβάλλει να επανέλθουμε με μια συνολικότερη αναφορά στη σχετική δημοσιογραφία του «Ριζοσπάστη».

Για τη δημοσιογραφία των κ.κ. Μπογιόπουλου και Μαΐλη

Ένα γνώρισμα της έγκυρης δημοσιογραφίας, χωρίς το οποίο δεν μπορεί να νοηθεί μια σοβαρή ιδεολογική αντιπαράθεση, είναι η ακριβής, χωρίς αποσιωπήσεις και διαστρεβλώσεις, παράθεση των πηγών και μαρτυριών πάνω στις οποίες οικοδομείται μια επιχειρηματολογία και συνάγονται ορισμένα συμπεράσματα. Ωστόσο, η αρθρογραφία του «Ριζοσπάστη» χαρακτηρίζεται από συστηματικές παραχαράξεις και ψεύδη. Από τα πολλά που θα μπορούσε να παρατεθούν, θα ασχοληθούμε με ορισμένα στα κείμενα των κ.κ. Μπογιόπουλου και Μαΐλη. Πρόκειται για τα Ν. Μπογιόπουλος, «Το Κατίν, ο Γκαίμπελς και ο Άλφα», 5/2/2009 και Μ. Μαΐλης, «Η ιστορική αλήθεια και οι αιτίες της πλαστογραφίας της», 15/2/2009.

Για αρχή, ο κ. Μπογιόπουλος λέει: «Στο ημερολόγιο του Γκέμπελς, με εγγραφή στις 8 Μάη 1943, αναφέρονται τα εξής: “…δυστυχώς στους τάφους του Κατίν βρέθηκαν γερμανικές σφαίρες… Είναι απαραίτητο αυτή η πληροφορία να παραμείνει άκρως απόρρητη. Αν ποτέ ερχόταν εν γνώσει του εχθρού, η όλη υπόθεση του Κατίν θα κατέρρεε”…».

Ο κ. Μπογιόπουλος υπονοεί ότι το πιο πάνω παράθεμα συνιστά έμμεση ομολογία του Γκέμπελς ότι οι Γερμανοί ευθύνονται για το Κατίν. Το αξιοποιεί δε για να συμπεράνει ότι «ο Γκέμπελς, όπως είχε πράξει και με τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, έτσι και στην υπόθεση του Κατίν, έστησε προβοκάτσια (την οποία αξιοποιεί έκτοτε η «δημοκρατική» Δύση), για να ενοχοποιήσει τους κομμουνιστές και την ΕΣΣΔ». Αυτό όμως – όπως δείχνουν τα (…) μετά το «σφαίρες» – βασίζεται σε αποσιώπηση κειμένου, που στοιχειοθετεί προφανή λαθροχειρία.

Στο Διαδίκτυο έχουν αναρτηθεί άρθρα με το πλήρες κείμενο από το Ημερολόγιο του Γκέμπελς, όπου στο μέρος με τα αποσιωπητικά του κ. Μπογιόπουλου παρεμβάλλεται η τονισμένη φράση: «Δυστυχώς γερμανικά πυρομαχικά βρέθηκαν στους τάφους του Κατίν. Το ερώτημα πως βρέθηκαν εκεί χρειάζεται αποσαφήνιση. Είτε πρόκειται για πυρομαχικά που πουλήσαμε στους Σοβιετικούς κατά την περίοδο της φιλικής μας διευθέτησης, είτε για πυρομαχικά που έριξαν οι ίδιοι οι Σοβιετικοί στους τάφους. Σε κάθε περίπτωση, είναι ουσιώδες αυτό το συμβάν να κρατηθεί άκρως μυστικό. Αν ερχόταν σε γνώση του εχθρού, όλη η υπόθεση Κατίν θα έπρεπε να εγκαταλειφθεί»[4].

Ο καθένας που θα διαβάσει όλο το απόσπασμα θα δει ότι ο Γκέμπελς μιλά μόνο για τη δυσκολία στην προπαγανδιστική εκμετάλλευση της υπόθεσης, παίρνοντας ως δεδομένο ότι το Κατίν ήταν έργο του Στάλιν. Στην κομμένη φράση, αποδίδει την ανεύρεση των γερμανικών σφαιρών στους τάφους στο ότι τις έβαλαν οι σοβιετικοί εκεί και όχι στο ότι οι ναζί είχαν εξοντώσει τους Πολωνούς. Αν ίσχυε το τελευταίο, το οποίο προφανώς θα γνώριζε, γιατί να κοροϊδεύει τον εαυτό του εκφράζοντας έκπληξη για τις σφαίρες;

Τέλος, η φράση «όλη η υπόθεση Κατίν θα έπρεπε να εγκαταλειφθεί» μεταφράζεται από τον «Ριζοσπάστη» αλλοιωμένα «η όλη υπόθεση του Κατίν θα κατέρρεε». Η ακριβής μετάφραση υποδηλώνει μόνο ότι η προπαγάνδα των ναζί θα γινόταν λιγότερο πειστική και δεν συνιστά διόλου ομολογία του Γκέμπελς ότι η σφαγή διαπράχτηκε από αυτούς.

Έχουμε λοιπόν παράλειψη του κύριου σημείου του κειμένου που αποσαφηνίζει το νόημά του και αλλοίωση του συμπεράσματος του Γκέμπελς ώστε να υπονοεί ότι λέει κάτι εντελώς άλλο από αυτό που πραγματικά λέει.

Όλα αυτά είναι εντελώς εμφανή και επισημαίνονται στο blog από όπου παρατέθηκε το απόσπασμα. Βέβαια, μπορεί να υποστηριχτεί ότι ο Γκέμπελς ψεύδεται, για να διαφυλάξει την υστεροφημία του. Αυτό δεν είναι αδύνατο, αν και η όλη διατύπωση μοιάζει αληθοφανής. Δεν μπορεί όμως να το αποδείξει κανείς κόβοντας τη φράση του και παραχαράσσοντάς την ώστε να εμφανίσει ότι λέει το αντίθετο. Όποιος το κάνει αυτό, υιοθετεί ουσιαστικά τη μεθοδολογία του ίδιου του Γκέμπελς…

Το πιο ενδιαφέρον και γαργαλιστικό όμως είναι ότι το απόσπασμα που κακοποιεί ο Ν. Μπογιόπουλος παρουσιάζεται ολόιδια περικομμένο και παρερμηνευμένο σε σελίδες στο Διαδίκτυο, όπου παρατίθεται ως πηγή του ο γνωστός Μούχιν. Ένας οπαδός του Μούχιν λέει: «Σας δίνω επίσης ένα απόσπασμα από το Ημερολόγιο του Γκέμπελς, καταγραφή 8/5/1943 “…δυστυχώς στους τάφους του Κατίν βρέθηκαν γερμανικές σφαίρες… Είναι απαραίτητο αυτή η πληροφορία να παραμείνει άκρως απόρρητη. Αν ποτέ ερχόταν εν γνώσει του εχθρού, η όλη υπόθεση του Κατίν θα κατέρρεε”. Και πάλι διαβάζοντας τον Γ. Ι. Μούχιν μπορούμε να δούμε γιατί ο Γκέμπελς ήταν τόσο ανήσυχος με τα γερμανικά πυρομαχικά που βρέθηκαν στο Κατίν»[5]. Ας σημειωθεί δε ότι και ο κ. Γκίκας, ο εγχώριος ερευνητής που στηρίζει την περί Κατίν αρθρογραφία του ΚΚΕ, σε παλιότερο άρθρο του στο «Ριζοσπάστη» παραθέτει το απόσπασμα του Γκέμπελς περικομμένο ολόιδια[6].

Συνάγεται ότι δυο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Είτε ο κ. Μπογιόπουλος έκανε κατά σύμπτωση την ίδια λαθροχειρία με τον Μούχιν. Είτε – το πιθανότερο – δεν διάβασε ο ίδιος το Ημερολόγιο του Γκέμπελς, ούτε έκανε την περικοπή, αλλά πήρε αυτούσιο το κομμένο απόσπασμα και την κάλπικη ερμηνεία του από τον Γκίκα (στον οποίο παραπέμπει), που το πήρε με τη σειρά του από τον Μούχιν. Αυτό δικαιώνει την κριτική μας ότι εμπιστεύονται τις πιο γελοίες πηγές, εξηγώντας τις ύβρεις τους στο «Ριζοσπάστη». Και βέβαια δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε εμείς την ευφυΐα τους. Όσοι εμπιστεύονται τέτοιες πηγές πιστοποιούν μόνοι τους το πραγματικό επίπεδο νοημοσύνης τους…

Ακόμη πιο τολμηρός από τον κ. Μπογιόπουλο εμφανίζεται ο κ. Μαΐλης, ο οποίος βεβαιώνει: «… ο ίδιος ο Γκαίμπελς ομολόγησε το γερμανικό σχέδιο της σφαγής στο δάσος του Κατίν, ως έργο σχεδιασμένο, οργανωμένο και εκτελεσθέν από τη χιτλερική Γερμανία».

Ο κ. Μαΐλης δεν παραθέτει από ποια πηγή το αντλεί αυτό, ούτε πότε και πού έγινε η συγκεκριμένη ομολογία, γιατί δεν υπάρχει – ή τουλάχιστον δεν παρατίθεται πουθενά αλλού – καμιά τέτοια ομολογία. Το προηγούμενο απόσπασμα δεν έχει καθόλου τέτοιο νόημα και πρέπει να είναι κανείς τελείως ανόητος ή ψευδολόγος για να το ερμηνεύσει έτσι.

Το μόνο άλλο υπαρκτό απόσπασμα από το «Ημερολόγιο» του Γκέμπελς, που μπορεί να επικαλείται ο κ. Μαΐλης, λέει:

«Δυστυχώς αναγκαστήκαμε να παραδώσουμε το Κατίν. Οι Μπολσεβίκοι αναμφίβολα γρήγορα θα “ανακαλύψουν” ότι εκτελέσαμε 12.000 στρατιώτες. Αυτό το επεισόδιο θα μας προκαλέσει αρκετά προβλήματα στο μέλλον. Τα σοβιέτ αναμφίβολα θα καταπιαστούν να βρουν όσο πιο πολλούς μαζικούς τάφους μπορούν και μετά θα το φορτώσουν σε μας»[7].

Ο καθένας θα δει ότι αυτό το χωρίο επίσης δεν περιέχει καμιά ομολογία ότι το έκαναν οι ναζί. Ο Γκέμπελς βάζει το θα “ανακαλύψουν” σε “”, εννοώντας, όπως το λέει ρητά στη συνέχεια, ότι οι σοβιετικοί θα «εμφανίσουν» προπαγανδιστικά και θα «φορτώσουν» το έγκλημα στους ναζί. Φυσικά πάλι μπορεί να λέει ψέματα. Κανείς όμως ιστορικός, ούτε στη Wikipedia που το παραθέτουν, ούτε πουθενά αλλού, δεν ερμηνεύει το παραπάνω απόσπασμα με την έννοια ότι ομολογεί την ενοχή των ναζί.

Αν ο κ. Μαΐλης ξέρει καμιά άλλη «ομολογία» του Γκέμπελς, ας την παρουσιάσει να τη δούμε. Τέτοια όμως ομολογία δεν υπάρχει και το να υπονοεί ακόμη ότι υπάρχει φανερώνει ότι δεν κατανοεί τι ήταν ο ναζισμός. Ακόμη και αν υποτεθεί ότι οι ναζί είχαν όντως κάνει το συγκεκριμένο έγκλημα, ο Γκέμπελς δεν θα το παραδεχόταν ποτέ ανοικτά.

Αν πάλι ο βαθυστόχαστος Μάκης διάβασε το παραπάνω απόσπασμα κάπου, δεν είδε τα “” στο “ανακαλύψουν” και το κατάλαβε σαν ομολογία ενοχής του Γκέμπελς, αυτό δείχνει τουλάχιστον βρεφική ικανότητα αντίληψης και επιπολαιότητα.

Σε κάθε περίπτωση, είναι υποχρέωση των κ.κ. Μπογιόπουλου και Μαΐλη, αν όντως διαθέτουν κάποιες πηγές που πιστοποιούν τις δηλώσεις που αποδίδουν στον Γκέμπελς ή τεκμηριώνουν την ερμηνεία τους των χωρίων που παραθέτουν, να τις παρουσιάσουν για να διαφωτίσουν και εμάς. Διαφορετικά, η στοιχειώδης ευπρέπεια απαιτεί να αναγνωρίσουν το λάθος τους και να ζητήσουν συγνώμη από τους αναγνώστες του «Ριζοσπάστη».

——————————————————————————–

[1] Βλ. σχετικά, Χρ. Κεφαλή «Το έγκλημα του Κατίν και οι πηγές του “Ριζοσπάστη”», 1/3/2009· «Όταν ο “Ριζοσπάστης” συμβαδίζει με τους σύγχρονους Γκέμπελς», 25/3/2009 και «Η σταλινική εκδοχή για το Κατίν: μια κριτική», 18/4/2009.

[2] Γ. Σλομπότκιν, «Κατίν: Πώς και γιατί οι χιτλερικοί εκτέλεσαν τους Πολωνούς αξιωματικούς» «Ριζοσπάστης», 29/5/2005.

[3] Βλέπε «Ο Γιούρι Σλομπότκιν για την υπόθεση Κατίν», «Ριζοσπάστης», 15/3/2009 και τη σχετική αναφορά στο σχόλιο της 27/3, «Επιβεβαίωση του γκεμπελισμού».

[4]Βλέπε, “The Goebbels diaries, 1942-1943. Edited, translated, and with an introd. by Louis P. Lochner, Westport, Conn., Greenwood Press [1970, c1948]” της Βρετανικής Βιβλιοθήκης, πηγή http://anything-but-nd.blogspot.com/2009/02/blog-post_19.html, όπου υπάρχει φωτοτυπία της σχετικής σελίδας. Το απόσπασμα θα βρεθεί εντελώς πανομοιότυπο και αλλού, π.χ. στο http://books.google.com.

[5] Βλέπε στην ιστοσελίδα του Σεργκέι Ρομανόφ, ευπρεπούς Ρώσου αναλυτή που ασχολείται με τον Μούχιν, http://holocaustcontroversies.blogspot.com/2007/06/sergey-goebbels-guy-or-commie-loon-for.html. Χωρίς να επισημαίνει τη λαθροχειρία, ο Ρομανόφ επίσης απαντά ότι το χωρίο του Γκέμπελς αναφέρεται εμφανώς στην προπαγανδιστική εκμετάλλευση της υπόθεσης.

[6] Βλέπε, Α. Γκίκα, «Κατίν: Από τον Γκέμπελς στους κινηματογράφους», 16/3/2008.

[7]Βλέπε http://en.wikipedia.org/wiki/Katyn_massacre και επίσης http://books.google.com.


από αντιγραφη 29/04/2010 10:42 πμ.


Το Κατίν και τα ψεύδη του «Ριζοσπάστη» (2)

Του Χρήστου Κεφαλή

Τα ντοκουμέντα Γιέλτσιν και η κατά Μούχιν κριτική τους

Οι αρθρογράφοι του «Ριζοσπάστη» φωνασκούν επίσης πολύ για τα ντοκουμέντα της περιόδου Γιέλτσιν. Πρόκειται ασφαλώς για καίρια ντοκουμέντα, αφού αν είναι γνήσια τεκμηριώνουν πλήρως τη σταλινική ευθύνη για το Κατίν, αλλά όχι μοναδικά, ώστε να στηρίζεται σε αυτά όλη η εκτίμηση της υπόθεσης. Περιλαμβάνουν την πρόταση του Μπέρια της 5 Μάρτη 1940 για εξόντωση των Πολωνών, υπογραμμένη από τους Στάλιν, Βοροσίλοφ, Μολότοφ και Μικογιάν, σημείωμα του 1959 του Σελέπιν προς τον Χρουστσόφ με πληροφορίες για τον αριθμό των εκτελεσμένων, αλλά και μαρτυρίες επιζώντων στελεχών του NKVD που είχαν συμμετάσχει στο έγκλημα, όπως οι Τόκαρεφ και Σοπρούνενκο.

Στο πρώτο άρθρο μας στην «Αυγή» (1/3/2009) σημειώναμε ότι η έρευνα για το Κατίν δεν έχει κλείσει ακόμη εντελώς, έχοντας υπόψη κυρίως το θέμα της γνησιότητας αυτών των εγγράφων. Αν και γενικά θεωρούνται γνήσια και δεν μοιάζει πειστικό να ψεύδονται όλοι, δεν μπορεί να αποκλειστεί εντελώς η περίπτωση να είναι πλαστά και να χαλκεύτηκαν στα πλαίσια της τότε προσπάθειας για θέση του ΚΚΣΕ εκτός νόμου. Ωστόσο, οι αντιρρήσεις που προβάλλονται δεν είναι καθόλου πειστικές, ενώ ορισμένες αποτελούν ωμά ψεύδη.

Η αμφισβήτηση των ντοκουμέντων ξεκίνησε βασικά το 1995, με το βιβλίο του Μούχιν «Η έρευνα για το Κατίν». Τα επιχειρήματά του αναπαρήγαγε σε δημοσιεύσεις του ο Γκ. Φουρ, ένας Αμερικανός σταλινικός καθηγητής, και από εκεί τα αντλούν συνεργάτες ερευνητές του ΚΚΕ όπως ο Γκίκας και οι δημοσιολόγοι του «Ριζοσπάστη». Εκτός από τους Μούχιν, Φουρ και 1-2 ακόμη ανυπόληπτους Ρώσους εθνικιστές, δεν υπάρχει κανείς ιστορικός κάποιου κύρους που να συμμερίζεται τις απόψεις τους.

Ένα βασικό επιχείρημα του Μούχιν υπέρ της «πλαστότητας» των ντοκουμέντων είναι ότι δήθεν φέρουν υπογραφές των Καλίνιν και Καγκάνοβιτς, που έλειπαν από τη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου όπου αποφασίστηκε η εκτέλεση των Πολωνών: «Στην πρώτη σελίδα του ντοκουμέντου, μαζί με τις τέσσερις υπογραφές των Στάλιν, Μολότοφ, Μικογιάν και Βοροσίλοφ, ο παραχαράκτης πρόσθεσε τα ονόματα των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν από κάτω τους. Αυτό που δεν γνώριζε ο παραχαράκτης είναι ότι τόσο ο Καγκάνοβιτς όσο και ο Καλίνιν ήταν απόντες από τη 13η Σύνοδο του Πολιτικού Γραφείου το Μάρτιο του 1940. Δεν θα μπορούσαν να έχουν βάλει τις υπογραφές τους στο συγκεκριμένο έγγραφο»[1].

Στο άρθρο του της 5/2/2009 ο κ. Μπογιόπουλος αναπαράγει σχεδόν αυτούσιο αυτό το κατεβατό: «Στο υποτιθέμενο έγγραφο του Μπέρια», γράφει, «υπάρχουν οι υπογραφές των Στάλιν, Μολότοφ, Μικογιάν, Βοροσίλοφ, αλλά και των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν. Μόνο που στη συγκεκριμένη, τη 13η Σύνοδο του Πολιτικού Γραφείου το Μάρτη του 1940, οι δυο τελευταίοι απουσίαζαν. Οι παραχαράκτες, όμως, πρόσθεσαν από κεκτημένη προβοκατόρικη ταχύτητα και τα δικά τους ονόματα στο πλαστό τους έγγραφο». Και το επαναλαμβάνει επίσης ο κ. Γκίκας: «Η απόφαση του ΠΓ είχε μεταξύ άλλων, τις υπογραφές των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν, οι οποίοι ωστόσο ήταν απόντες από τη 13η Σύνοδο του οργάνου το Μάρτη του 1940» (Κατίν: Από τον Γκέμπελς στους Κινηματογράφους, «Ριζοσπάστης», 16/3/2008).

Μετά από αυτό, αντιλαμβάνεται κανείς πόσο αβάσιμοι είναι οι ισχυρισμοί του «Ριζοσπάστη» ότι δήθεν μόνο τυπικά αναφέρονται σε ένα σημείο στον Μούχιν. Οπωσδήποτε, σύμπτωση που επαναλαμβάνεται δυο και τρεις φορές παύει να αποτελεί σύμπτωση.

Θα μπορούσε βέβαια να αντιταχθεί ότι ακόμη κι αν πρόκειται για αντιγραφή από τον Μούχιν, η ύπαρξη υπογραφών των απόντων από τη συνεδρίαση Καγκάνοβιτς και Καλίνιν θα δημιουργούσε σοβαρές αμφιβολίες για τη γνησιότητα των ντοκουμέντων. Η αναφορά στο συγκεκριμένο γεγονός, ακόμη και αν συμπτωματικά είχε επισημανθεί για πρώτη φορά από έναν ανυπόληπτο τύπο όπως ο Μούχιν, θα ήταν τότε απόλυτα θεμιτή και δεν θα υπήρχε τίποτα επιλήψιμο σε αυτή.

Το πρόβλημα με αυτή την αντίρρηση είναι ότι ο Μούχιν ψεύδεται ασύστολα για το θέμα των υπογραφών. Στην πραγματικότητα, αυτό που υπάρχει στην απόφαση δεν είναι υπογραφές των Καλίνιν και Καγκάνοβιτς, αλλά μόνο σημείωση του ονόματός τους από γραμματείς ως καταγραφή της συμφωνίας τους. Αυτό είναι εμφανές σε όποιον δει λίγο προσεκτικά το ντοκουμέντο, που φέρει στο σώμα του φαρδιές-πλατιές τις υπογραφές των Στάλιν (με «ζα» [«υπέρ»] μπροστά), Μολότοφ, Βοροσίλοφ, Μικογιάν, ενώ στο περιθώριο έχει με μικρά γράμματα τα ονόματα των Καλίνιν και Καγκάνοβιτς, με σημειωμένο δίπλα «ζα» («υπέρ») και μπροστά «τ.» (αρχικό του «τοβάριτς», σύντροφος). Για το ότι πρόκειται για σημείωση γραμματέα μαρτυρά ο ομοιόμορφος γραφικός χαρακτήρας των δυο ονομάτων, εντελώς διαφορετικός από εκείνον των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν. Άλλωστε και οι υπογραφές των δυο στελεχών, όπως εύκολα θα διαπιστωθεί από άλλα κομματικά ντοκουμέντα της περιόδου, είναι εντελώς διαφορετικές.

Ας σημειωθεί ότι καμιά σοβαρή πηγή δεν αναφέρει ότι η απόφαση έχει υπογραφές των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν. Απεναντίας, όλοι μιλούν για υπογραφές των Στάλιν, Βοροσίλοφ, Μολότοφ, Μικογιάν και σημείωση των ονομάτων των Καγκάνοβιτς, Καλίνιν. Στη Wikipedia, τη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια, όπου μαζί με κόπια του εγγράφου υπάρχει κατά λέξη αναπαραγωγή του στα πολωνικά αναφέρεται: «Podpisy: Stalina, Woroszyłowa, Mołotowa, i Mikojana; Na marginesie notatka protokolarna: tow. Kalinin-za, Kaganowicz-za» (Υπογραφές: Στάλιν, Βοροσίλοφ, Μολότοφ, Μικογιάν. Σημειώσεις πρωτοκόλλου στο περιθώριο: συν. Καλίνιν-ναι, Καγκάνοβιτς-ναι)[2].

Ακόμη, στο έγκυρο ιστορικό σάιτ του Σκόμπλιν, όπου υπάρχει ακριβής αγγλική μετάφραση των ντοκουμέντων, σημειώνεται: «“ναι” ακολουθούμενο από την υπογραφή του Στάλιν… υπογραφή του Βοροσίλοφ… υπογραφή του Μολότοφ… υπογραφή του Μικογιάν… σ. [σύντροφος] Καλίνιν-ναι – σημειωμένο με μολύβι στο περιθώριο… σ. [σύντροφος] Καγκάνοβιτς-ναι – σημειωμένο με μολύβι στο περιθώριο»[3].

Ο Ρομανόφ επίσης παρατηρεί ότι «ακριβώς επειδή ήταν απόντες, δεν υπάρχουν υπογραφές των Καλίνιν, Καγκάνοβιτς – μόνο σημειώσεις από γραμματέα ότι συμφώνησαν με την απόφαση»[4]. Τέλος, για να παραθέσουμε και μια σοβαρή αντικομμουνιστική πηγή από το Ίδρυμα Χούβερ, σε άρθρο των Π. Γκρέγκορι και Μ. Σιεκιέρσκι, αναφέρεται: «Το “υπέρ” του Στάλιν και η έντονη υπογραφή του έχουν γραφτεί ακανόνιστα στην κορυφή του “αιτήματος” του Μπέρια. Τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου Κλίμεντ Βοροσίλοφ, Αναστάς Μικογιάν και Βιατσεσλάβ Μολότοφ επίσης υπέγραψαν. Δυο απόντα μέλη, οι Μιχαήλ Καλίνιν και Λάζαρ Καγκάνοβιτς, ρωτήθηκε η γνώμη τους και οι θετικές ψήφοι τους καταγράφηκαν στο αριστερό περιθώριο»[5].

Κοντολογής, εκτός από τον Μούχιν και το «Ριζοσπάστη», κανείς άλλος δεν λέει ότι υπάρχουν υπογραφές των απόντων στελεχών. Όλοι καταγράφουν το στοιχειώδες γεγονός, που μόνο βρέφη μπορεί να αμφισβητούν, ότι πρόκειται για σημείωση των ονομάτων τους.

Τα παραπάνω δεν αποδεικνύουν, βέβαια, οριστικά ότι τα ντοκουμέντα είναι γνήσια. Αποδεικνύουν ότι ή είναι γνήσια, ή αν πρόκειται για πλαστογραφία, έχει γίνει προσεγμένη δουλειά. Και αποδεικνύουν επίσης ότι ο Μούχιν και όσοι τον επαναλαμβάνουν, είναι οπωσδήποτε χειρότεροι, χοντροκομμένοι και γελοίοι πλαστογράφοι.

Όσο για τους κ.κ. Γκίκα και Μπογιόπουλο, συνάγεται ότι αντέγραψαν δουλικά τις ψευδολογίες του Μούχιν. Αναμάσησαν ότι το έγγραφο έχει «υπογραφές των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν», επειδή τους βόλευε στην επιχείρηση δικαίωσης του Στάλιν, χωρίς να ελέγξουν ούτε τι πραγματικά υπάρχει στην απόφαση, ούτε τι σόι «ιστορικός» είναι ο Μούχιν, η πηγή τους. Αυτό εξηγεί τις φωνασκίες και τη βιασύνη τους να αποσυνδεθούν φραστικά από αυτόν, καθώς ξέρουν κατά βάθος ότι πρόκειται για τσαρλατάνο και απατεώνα.

Ακόμη και αν υποτεθεί ότι για άλλους λόγους ίσως κάποτε η ιστορική έρευνα αποφανθεί ότι τα έγγραφα είναι ψεύτικα, η αναπαραγωγή κραυγαλέων ψευδολογιών από το «Ριζοσπάστη» παραμένει. Αναρωτιέται δε κανείς πώς μπορεί να μιλούν για «ιστορικές παραποιήσεις» των άλλων, όταν οι ίδιοι μηρυκάζουν τέτοιες ξεδιάντροπες παραχαράξεις.

Στην πραγματικότητα, οι αρθρογράφοι του ΚΚΕ αναμασούν πλήθος ακόμη ανάλογου επιπέδου και βαρύτητας επιχειρήματα του Μούχιν. Ένα άλλο, π.χ., είναι ότι το σημείωμα του Σελέπιν προς τον Χρουστσόφ δεν μπορεί να είναι γνήσιο, επειδή αναφέρει «ΚΚΣΕ» και όχι «ΠΚΚ (Μπ.)», όπως ήταν ο επίσημος τίτλος του ΚΚΣΕ πριν το 1952.

«Ο Σέπελιν (sic!)», λέει ο Μούχιν, «απλά “αναφέρεται στο πρωτόκολλο του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΣΕ να εκτελέσει…” Το πρόβλημα με αυτό είναι ότι το ΚΚΣΕ δεν υπήρχε ως το 1952. Το 1940, δεν υπήρχε τέτοιο κυβερνητικό σώμα! Το 1940 αποκαλούνταν το Πολιτικό Γραφείο του ΠΚΚ (Μπ.) [Πανενωσιακό Κομμουνιστικό Κόμμα – Μπολσεβίκοι]»[6]. Και ο κ. Μπογιόπουλος (5/2/2009) επαναλαμβάνει σαν παπαγάλος: «Ο Σέπελιν (sic!) που υποτίθεται ότι είχε στείλει “έγγραφο” στον Χρουστσόφ να καταστραφούν τα στοιχεία για το Κατίν, όταν ρωτήθηκε, το αρνήθηκε κατηγορηματικά. Αλλά πέρα από αυτό, είναι δυνατόν ολόκληρος επικεφαλής της KGB να γράφει στο έγγραφό του ότι η απόφαση για την εκτέλεση των Πολωνών το 1940 πάρθηκε από το “Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΣΕ” και να μη γνωρίζει ότι το 1940 δεν … υπήρχε ΚΚΣΕ, αλλά ΠΚΚ(Μπ.), δηλαδή Πανενωσιακό Κομμουνιστικό Κόμμα (μπολσεβίκοι) και ότι σε ΚΚΣΕ μετονομάστηκε μόνο μετά το 1952; Ούτε αυτό το πρόσεξαν οι παραχαράκτες…»

Κατ’ αρχήν εδώ έχουμε μια ισχυρότατη ένδειξη ότι ο κ. Μπογιόπουλος όχι μόνο βασίζεται στον Μούχιν, αλλά αντιγράφει σαν μαθητούδι τις διατριβές του από το “redcomrades” στο διαδίκτυο. Αλλιώς δεν εξηγείται πώς αναφέρουν και οι δύο το όνομα του Σελέπιν με τον ίδιο λαθεμένο τρόπο, ως Σέπελιν. Ο Σελέπιν ήταν αρχηγός της KGB στα 1958-61 και αργότερα μέλος του ΠΓ του ΚΚΣΕ. Προφανώς, αν ο Μπογιόπουλος είχε κάνει μια στοιχειώδη έρευνα για το Κατίν και δεν αντέγραφε, θα παρέθετε σωστά το όνομά του (όπως κάνει ο κ. Γκίκας στο άρθρο του).

Αλλά πέρα από αυτό, το επιχείρημά τους ηχεί το λιγότερο αφελές. Ο τίτλος ΚΚΣΕ μπορεί να καθιερώθηκε επίσημα το 1952, ήταν όμως σε πλατιά χρήση και προγενέστερα. Χαρακτηριστικά, η διαβόητη «Ιστορία του ΚΚΣΕ (Μπ.)», αυτό το απαύγασμα της σταλινικής πλαστογράφησης της ιστορίας, εκδόθηκε το 1939 στα αγγλικά και σε άλλες γλώσσες με τον όρο «ΚΚΣΕ», ενώ μόνο στη ρωσική έκδοση αναφερόταν το επίσημο «ΠΚΚ(Μπ.)». Εξάλλου, ο Ρομανόφ παραθέτει κομματικές αποφάσεις πριν το 1952, όπου χρησιμοποιούνταν το «ΚΚΣΕ». Το να απορεί κανείς, λοιπόν, που ο Σελέπιν, σε ένα σημείωμα του 1959, αναφέρει «ΚΚΣΕ» αντί για τον προ του 1952 επίσημο τίτλο φανερώνει τουλάχιστον υποκρισία και αδυναμία προσκόμισης ουσιαστικών επιχειρημάτων και στοιχείων.

Μια σοβαρή αμφισβήτηση των ντοκουμέντων θα έπρεπε προφανώς να ξεκινά από τη φόρμα τους, τη γνησιότητα των υπογραφών, κ.ο.κ. Οι αμφισβητίες όμως δεν έχουν διατυπώσει ούτε μια σχετική επιφύλαξη, καθώς οι υπογραφές των Στάλιν, Μολότοφ, Βοροσίλοφ και Μικογιάν είναι εμφανώς γνήσιες, ενώ και η φόρμα ακολουθεί πιστά άλλες αποφάσεις του ΠΓ. Αντί γι’ αυτό, ψεύδονται ή επικαλούνται ανούσιες λεπτομέρειες, όπως το αν ο Σελέπιν χρησιμοποίησε το 1959 τον όρο «ΚΚΣΕ» αντί «ΠΚΚ(Μπ.)»…

Σε αυτή τη συνάρτηση, αξίζει να αναφερθεί ότι και ο Μούχιν ακόμη αναγνωρίζει ότι η πρώτη σελίδα του ντοκουμέντου με τις υπογραφές των Στάλιν, Μολότοφ, Βοροσίλοφ και Μικογιάν είναι γνήσια και πρόκειται για πραγματική απόφαση του Πολιτικού Γραφείου για τους Πολωνούς κρατουμένους. Δίνει όμως μια διαφορετική εκδοχή, σύμφωνα με την οποία η πρόταση του Μπέρια δεν ήταν να εκτελεστούν αλλά να επιβεβαιωθεί απλά η προηγούμενη απόφαση του NKVD, που επέβαλε ποινή κράτησης 5 ως 8 χρόνια.

Η επιχειρηματολογία του παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον από την άποψη της πιστοποίησης της απίστευτης ανοησίας του ίδιου του Μούχιν και όσων τoν ακολουθούν:

«Το ερώτημα πρέπει να τεθεί», γράφει, «γιατί ο πλαστογράφος έκανε τέτοια λάθη; Ο λόγος γι’ αυτά είναι ότι ο πλαστογράφος χρησιμοποίησε ένα αυθεντικό ντοκουμέντο από τον Μπέρια προς το Πολιτικό Γραφείο. Ο πλαστογράφος χρειαζόταν ένα αυθεντικό ντοκουμέντο, που να έχει έναν αριθμό καταχώρησης και να διατηρεί το ίδιο χαρακτηριστικό στιλ του Μπέρια. Δεν άλλαξε την πρώτη σελίδα, εκτός από την προσθήκη των ονομάτων των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν (που ο πλαστογράφος νόμιζε ότι θα έπρεπε να είναι εκεί). Ωστόσο, ο πλαστογράφος άλλαξε τη δεύτερη σελίδα, τα αιτήματα του Μπέρια… Στο αυθεντικό ντοκουμέντο, το αίτημα του Μπέρια ήταν να μην εκτελεστούν οι αιχμάλωτοι… Αντί να διατάζει μια εκτέλεση, το πρωτότυπο ντοκουμέντο θα έπρεπε να διαβάζει: “με την εφαρμογή σε αυτούς της απόφασης των 5-8 χρόνων φυλάκισης όπως ορίστηκε από την Ειδική Επιτροπή του NKVD ”». Τότε η απόφαση «θα έβγαζε νόημα»[7].

Αν μια τέτοια ερμηνεία «βγάζει νόημα», τότε θα πρέπει να ξεχάσουμε εντελώς την κοινή λογική. Γιατί πραγματικά, το μόνο που προκαλεί θαυμασμό και απορία σε αυτήν είναι η πλήρης απιθανότητά της και το πλήθος των αντιρρήσεων που μπορεί να της προβληθούν.

Πρώτ’ απ’ όλα, αν η απόφαση, όπως ομολογείται, είναι γνήσια, δυσκολεύεται να καταλάβει κανείς γιατί ο «πλαστογράφος» έπρεπε να προσθέσει τις υπογραφές ή τα ονόματα των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν. Όταν είχε στα χέρια του αυτό που χρειαζόταν, γιατί να διακινδυνεύσει την αποκάλυψη της «πλαστογραφίας» βάζοντας υπογραφές ή ονόματα που οπωσδήποτε ελέγχονται πολύ πιο εύκολα από την αλλαγή μιας φράσης στο κείμενο; Για να το κάνει αυτό, ο «πλαστογράφος» μας θα έπρεπε να έχει λιγότερο μυαλό ακόμη και από τον Μούχιν και τους ευφυείς συντάκτες του «Ριζοσπάστη»…

Κατά δεύτερο λόγο, αν ο Μπέρια πρότεινε την επαναβεβαίωση της προηγούμενης απόφασης του NKVD, τι χρειαζόταν να ληφθεί μια τέτοια απόφαση, και μάλιστα τόσο αναλυτική (το ντοκουμέντο περιλαμβάνει διεξοδικότατη αναφορά στον αριθμό των κρατουμένων, κατά βαθμούς, κατηγορίες, ειδικότητες, κ.ά.) από το Πολιτικό Γραφείο; Θα μπορούσε απλά να δοθεί μια τυπική επιβεβαίωση ότι ισχύει η προηγούμενη απόφαση.

Και κατά τρίτο, και κυριότερο, αν επρόκειτο για τυπική επαναβεβαίωση της παλιάς απόφασης, δεν μπορεί να εξηγηθεί ότι κρίθηκε απαραίτητο να ρωτηθούν οι απόντες Καλίνιν και Καγκάνοβιτς ώστε να καταγραφεί και η δική τους συμφωνία. Το γεγονός αυτό πιστοποιεί ότι δεν επρόκειτο για κάτι τυπικό, αλλά για ριζική αλλαγή της παλιάς απόφασης. Και στις συγκεκριμένες συνθήκες αυτή η αλλαγή μπορούσε να είναι μόνο η εκτέλεση των Πολωνών.

Για να αποφύγει αυτό το μοιραίο συμπέρασμα, ο καλός Μούχιν καταφεύγει στο εύρημα ότι η απόφαση έχει πλαστές υπογραφές των Καγκάνοβιτς και Καλίνιν, αντί για καταγραφή της συμφωνίας τους. Με απλά λόγια, δηλαδή, μας λέει: «Κάντε μου τη χάρη να δεχτείτε το ψέμα ότι στην απόφαση υπάρχουν υπογραφές των Καλίνιν και Καγκάνοβιτς και τότε θα μπορέσω να σας παρουσιάσω κι εγώ μια εύλογη ερμηνεία για το τι “πραγματικά” έλεγε η απόφαση». Και ένας τέτοιος αρχι-ανοητολόγος (και συμπαθών των νεοναζί!) αποτελεί βασική πηγή της αρθρογραφίας του ΚΚΕ και επαινείται θερμά στο «Ριζοσπάστη» από τους ομογάλακτούς του Σλομπότκιν!

Σε κάθε περίπτωση, αν επιμένουν ότι τα ντοκουμέντα είναι πλαστά και προβοκατόρικα, ενώ από την άλλη αποσυνδέονται από τον Μούχιν, οι αρθρογράφοι του «Ριζοσπάστη» θα πρέπει να μας πουν σε ποια επιχειρήματα βασίζουν πλέον τον ισχυρισμό τους. Όταν και ο Μούχιν ομολογεί ότι, εκτός από το σημείο με την πρόταση του Μπέρια, το υπόλοιπο ντοκουμέντο είναι γνήσιο, είναι σαφές ότι οι φωστήρες του ΚΚΕ, που ως τώρα επαναλάμβαναν τα επιχειρήματά του, πρέπει να παρουσιάσουν κάτι καλύτερο για να πείσουν. Αν δεν το κάνουν, τότε μένει μόνο ένας ισχυρισμός στον αέρα, που μπορεί να εξυπηρετεί τις σταλινικές απολογίες τους αλλά δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα.

——————————————————————————–

[1] Βλέπε, http://www.geocities.com/redcomrades/katyn.html

[2] Βλ. σχετικά στη Wikipedia, http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c1/Katyn_-_decision_of_massacre_p1.jpg).

[3] Βλέπε http://skoblin.blogspot.com/2009/03/katyn-documents-i.html.

[4] Βλέπε http://holocaustcontroversies.blogspot.com/2007/06/sergey-goebbels-guy-or-commie-loon-for.html.

[5] Βλέπε http://www.hoover.org/publications/digest/22787574.html.

[6] Βλέπε http://www.geocities.com/redcomrades/katyn.html.

[7] Βλέπε στο ίδιο.

από κι αλλο 29/04/2010 10:43 πμ.


Το Κατίν και τα ψεύδη του «Ριζοσπάστη» (3)

Του Χρήστου Κεφαλή

Σλομπότκιν και Φουρ

Οι Γ. Σλομπότκιν και Γκ. Φουρ είναι δυο άλλες βασικές πηγές της αρθρογραφίας του «Ριζοσπάστη» για το Κατίν. Και οι δυο στηρίζονται ισχυρά στον Μούχιν. Παραθέσαμε ήδη τις εκθειαστικές αναφορές του Σλομπότκιν σε αυτόν. Όσο για τον Φουρ, ο ίδιος αναφέρει το άλλο περί Κατίν έργο του Μούχιν, «Αντιρωσική παλιανθρωπιά», ως την «κύρια προσπάθεια να αποδειχτεί ότι δεν το έκαναν τα σοβιέτ». «Είναι ένα συναρπαστικό έργο!… Το διάβασα τέσσερις φορές από το εξώφυλλο ως το οπισθόφυλλο»[1], προσθέτει διθυραμβικά.

Αυτές οι αναφορές δεν αφορούν μόνο την αξιοποίηση πηγών, αλλά παραπέμπουν σε μια πλήρη ιδεολογική ταύτιση. Όπως ο Μούχιν, οι Σλομπότκιν και Φουρ είναι απολογητές του σταλινισμού, τον οποίο προσπαθούν να αποκαθάρουν από τα ειδεχθή εγκλήματά του. Στον Στάλιν τους έλκει ακριβώς η αντισοσιαλιστική κτηνωδία, το άνοιγμα του δρόμου για τους καιροσκόπους και τις μετριότητες, η συγκάλυψη αντιδραστικών σκοπών και πρακτικών κάτω από μια «επαναστατική», ψευδο-κομμουνιστική αμφίεση, στοιχεία αναγκαία για τον εξωραϊσμό και την προώθηση των δικών τους σοβινιστικών-εθνικιστικών σκοπών. Ενδεικτικό τούτης της ταύτισης είναι ότι ο Φουρ τιτλοφόρησε το κύριο έργο του, μια χυδαία απολογία του σταλινισμού, «Αντισταλινική παλιανθρωπιά», εμπνεόμενος από το «Αντιρωσική παλιανθρωπιά» του Μούχιν. Όσο για τον Σλομπότκιν, είναι υμνητής του Στάλιν και στέλεχος του υπερσταλινικού ΚΕΚΡ, με το οποίο συνδέεται στενά το ΚΚΕ.

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι πρόκειται για εξίσου ανυπόληπτους φανατικούς με τον Μούχιν, που μόνο από αφέλεια ή κακή πρόθεση μπορεί να παίρνει κανείς στα σοβαρά. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι Σλομπότκιν και Φουρ, όντας λίγο πιο λεπτεπίλεπτοι, φροντίζουν να κρατούν αποστάσεις από τις τσαρλατανιές και τις φασιστικές συμπάθειες ενός Μούχιν. Επειδή, ωστόσο, τους επικαλούνται στο «Ριζοσπάστη» ως έγκριτους ερευνητές, ας δούμε στοιχειωδώς αν προσθέτουν κάτι νέο στη διασάφηση της ιστορικής αλήθειας για το Κατίν.

Ένας βασικός ισχυρισμός του Σλομπότκιν στο «Ριζοσπάστη» είναι ότι το συνταγματικό δικαστήριο της Ρωσίας αρνήθηκε να λάβει υπόψη τα «ντοκουμέντα Γιέλτσιν» και έβαλε τέρμα στην υπόθεση, αποδίδοντας ουσιαστικά το έγκλημα στους ναζί: «Το συνταγματικό δικαστήριο στην απόφασή του της 30ης Νοέμβρη 1992 δεν άρθρωσε λέξη για την τραγωδία του Κατίν. Στην ουσία αποκατέστησε την πρώην σοβιετική και κομματική ηγεσία. Αναγνώρισε έμμεσα την ισχύ των συμπερασμάτων της επιτροπής του ακαδημαϊκού Ν. Ν. Μπούρντενκο» (29/5/2005). «Το συνταγματικό δικαστήριο στην απόφασή του δεν έχει διατυπώσει ούτε μια λέξη σχετικά με αυτά τα ντοκουμέντα. Όπως και δεν έχει ούτε μια αναφορά στην υπόθεση του Κατίν. Πλήρως άφησε αυτή την υπόθεση» (15/3/2009).

Παρουσιάζοντας έτσι τα πράγματα, ο Σλομπότκιν αποσιωπά εντελώς τη συνέχιση της έρευνας των ρωσικών αρχών για το Κατίν και τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε. Η αλήθεια, βέβαια, που δεν μπορεί να αγνοεί, αλλά κρύβει συνειδητά από τους αναγνώστες του «Ριζοσπάστη», είναι ότι η δικαστική έρευνα του θέματος που ξεκίνησε το 1992 συνεχίστηκε αργότερα και τερματίστηκε επίσημα το 2004. Το Μάρτιο του 2005 ο Αναπληρωτής Γενικός Εισαγγελέας της Ρωσίας Αλεξάντερ Σάβενκοφ, ανακοινώνοντας τα αποτελέσματά της, αναγνώρισε σαφώς ότι το έγκλημα διαπράχθηκε από τη ρωσική πλευρά. Δεν προχώρησε όμως σε ρητό καταλογισμό ευθυνών και δικαιολόγησε το χαρακτηρισμό από τις ρωσικές αρχές μεγάλου αριθμού φακέλων ως «απορρήτων» με το ότι περιέχουν «κρατικά μυστικά».

Η νομική επιχειρηματολογία του Σάβενκοφ ήταν ότι το Κατίν δεν συνιστά γενοκτονία, επειδή δεν πρόκειται για μαζική εξόντωση πληθυσμού, όπως με τους Εβραίους. Μια περίληψη των δηλώσεών του δίνεται σε ρεπορτάζ του ρωσικού πρακτορείου Νοβόστι:

«“Οι πράξεις που ερευνήθηκαν σε αυτή την υπόθεση δεν μπορεί να θεωρηθούν σαν γενοκτονία του Πολωνικού λαού”, είπε ο Επικεφαλής Στρατιωτικός Εισαγγελέας της Ρωσίας Αλεξάντερ Σάβενκοφ. Σύμφωνα με αυτόν οι έρευνες εξακρίβωσαν τον ακριβή αριθμό των ανθρώπων – περίπου 14.540 – που ήταν φυλακισμένοι στα στρατόπεδα θανάτου και ενάντια “στους οποίους πάρθηκαν οι αποφάσεις”. Τουλάχιστον 10.700 από αυτούς κρατούνταν σε στρατόπεδα στο έδαφος της Ρωσίας και 3.800 στην Ουκρανία. “Η έρευνα εξακρίβωσε το θάνατο 1803 αιχμαλώτων πολέμου και πιστοποιήθηκε η ταυτότητα 22 ανθρώπων”, είπε ο Σάβενκοφ, αλλά δεν ανέφερε τίποτα για την τύχη των άλλων. Σύμφωνα με τον επικεφαλής στρατιωτικό εισαγγελέα η εξέταση της υπόθεσης ολοκληρώθηκε στις 21/9/2004, όταν η έρευνα εγκαταλείφθηκε εξαιτίας του θανάτου των δραστών»[2].

Ο Σάβενκοφ πρόσθεσε επίσης ότι από τους 183 φακέλους της υπόθεσης παρεχόταν πρόσβαση στην πολωνική πλευρά μόνο σε 67. Οι υπόλοιποι χαρακτηρίστηκαν «άκρως απόρρητοι» ή «μόνο για επίσημη χρήση». Σύμφωνα με ανεπίσημες εξηγήσεις που δόθηκαν, τα αναγνωρισμένα 1803 θύματα περιλαμβάνουν όλους τους Πολωνούς που βρήκαν οι Ρώσοι στις εκταφές (1380 από την Επιτροπή Μπούρντενκο το 1944, 167 στο Χάρκοβο το 1991, 243 στο Μέντνογιε το 1991 και 13 στο Κατίν το 1991). Ο ίδιος δε δήλωσε ότι «οι ένοχοι αυτών των τραγικών γεγονότων έχουν εξακριβωθεί. Είναι πρώην υψηλά ιστάμενοι αξιωματούχοι της πρώην ΕΣΣΔ», διευκρινίζοντας ωστόσο ότι τα ονόματά τους είναι στους απόρρητους φακέλους της υπόθεσης, που έχουν ταξινομηθεί ως κρατικά μυστικά[3].

Οι πολιτικές σκοπιμότητες αυτής της «μεσοβέζικης» απόφασης είναι εμφανείς. Περιορίζοντας την αναγνώριση στη διάπραξη του εγκλήματος, μη κατονομάζοντας τους ενόχους και αναγνωρίζοντας μόνο 1803 εξακριβωμένες περιπτώσεις, η ρωσική κυβέρνηση προσπαθεί να θολώσει τα νερά, για να αποφύγει το καυτό θέμα της καταβολής αποζημιώσεων στους συγγενείς των θυμάτων. Ο ισχυρισμός ότι δεν πρόκειται για γενοκτονία μπορεί τυπικά να ευσταθεί, κάθε έρευνα που θα επεδίωκε όμως πραγματική διαλεύκανση της υπόθεσης θα όφειλε να προβεί σε ένα κατ’ αρχήν χαρακτηρισμό του εγκλήματος, π.χ. ως «έγκλημα πολέμου» ή «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». Επιπρόσθετα, ο χαρακτηρισμός του μεγαλύτερου όγκου των φακέλων ως «απόρρητων» φανερώνει έκδηλη πρόθεση κουκουλώματος, που εξηγείται από την εξύψωση και προβολή του Στάλιν ως «ανακαινιστή της χώρας» από την τωρινή αστική Ρωσία του Πούτιν[4].

Πέρα από αυτά, γεγονός παραμένει ότι η έρευνα συνεχίστηκε και κατέληξε ρητά στη σταλινική ενοχή. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνει κανείς πόσο αβάσιμοι είναι οι ισχυρισμοί του Σλομπότκιν ότι η υπόθεση εγκαταλείφθηκε. Βέβαια, οι αρθρογράφοι του «Ριζοσπάστη», που παρουσιάζουν την υπεράσπισή τους του Στάλιν ως συνώνυμη με την «υπόθεση του κομμουνισμού», οφείλουν μια εξήγηση για ένα άλλο ενοχλητικό γεγονός: αν ο Στάλιν ήταν τέτοιος πιστός κομμουνιστής και αθώος του εγκλήματος τούτου, γιατί η τωρινή αστική Ρωσία τον εξυψώνει και κρύβει τα ντοκουμέντα σχετικά με το Κατίν;

Ένα άλλο επιχείρημα του Σλομπότκιν υπέρ της πλαστότητας των ντοκουμέντων αφορά ότι το σημείωμα του Μπέρια που εισηγείται την εκτέλεση των Πολωνών και η απόφαση του ΠΓ με τις υπογραφές των Στάλιν, Μολότοφ, κ.λπ., έχουν την ίδια ημερομηνία. «Στην πρακτική των συνεδριάσεων του Πολιτικού Γραφείου δεν συνέβη ποτέ κάτι παρόμοιο. Υπήρχε απόσταση χρόνου (που) … δεν ήταν μικρότερη από 5-6 ημέρες». Κι ακόμη η μη παρουσίαση των πρωτοτύπων, αλλά αντιγράφων της απόφασης.

Βέβαια, ο Σλομπότκιν μπερδεύει ελαφρώς τις ημερομηνίες, αφού στο άρθρο του (Ριζοσπάστης 29/5/2005) αναφέρει ότι τα ντοκουμέντα είχαν κοινή ημερομηνία, «της 5ης Μαρτίου 1940», ενώ στην πρόσφατη συνέντευξή του λέει ότι «και τα δυο… είχαν την ίδια ημερομηνία, της 4ης Μάρτη». Διανθίζει δε με δικές του, μη ελέγξιμες λεπτομέρειες, όπως ότι οι του Γιέλτσιν αργότερα «απαλείψανε εντελώς την ημερομηνία της 4ης Μάρτη».

Πέραν αυτών, η αλήθεια είναι ότι η κοινή ημερομηνία της 5η Μάρτη, που υπάρχει στα ντοκουμέντα, μπορεί να εξηγηθεί από το επείγον της υπόθεσης. Η απόφαση για την εκτέλεση των Πολωνών πάρθηκε εσπευσμένα και δεν αποκλείεται να είχε προηγηθεί προφορική συνεννόηση ανάμεσα στον Στάλιν και τον Μπέρια πριν τη συνεδρίαση του ΠΓ. Παρόμοια, η διατήρηση αντιγράφων των αποφάσεων ήταν πάγια πρακτική και με την καταστροφή πολλών ντοκουμέντων για το Κατίν αργότερα, μοιάζει εύλογο να σώθηκαν αυτά παρά η ίδια η απόφαση. Από τη στιγμή που και ο Μούχιν ομολογεί ότι η απόφαση του ΠΓ είναι γνήσια, αυτά είναι λεπτομέρειες, που πρέπει βέβαια να συνεκτιμηθούν, δεν μπορεί όμως να έχουν τον πρώτο λόγο στην κρίση για την αυθεντικότητα των ντοκουμέντων.

Ότι ο Σλομπότκιν αντλεί το σύνολο των επιχειρημάτων του από τον Μούχιν είναι κάτι που δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να το αποδείξουμε. Αποδεικνύεται από την ίδια την αρθρογραφία του «Ριζοσπάστη», όπου τα δυο αυτά ονόματα παρατίθενται δίπλα-δίπλα. Σε άλλο άρθρο του Στ. Κρητικού (Υπόθεση Κατίν. Στην υπηρεσία της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας, «Ριζοσπάστης», 8/2/2009), διαβάζουμε:

«Ο νομικός Γιούρι Σλομπότκιν, στέλεχος και πρώην βουλευτής του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας (ΚΕΚΡ), με σειρά άρθρων του στην εφημερίδα “Εργαζόμενη Ρωσία”, αποδείχνει ότι η υπόθεση του Κατίν ήταν οργανωμένη από τη Γερμανία. Γράφει ο Ρώσος νομικός: “Στο Κατίν οι Γερμανοί εγκατέστησαν γερμανική ομάδα της προπαγάνδας. Ο Γκέμπελς υποδείκνυε με επιμονή στους υφισταμένους του: “Οι Γερμανοί αξιωματικοί, που θα αναλάβουν την καθοδήγηση, θα πρέπει να είναι εξαιρετικά πολιτικά προετοιμασμένοι και έμπειροι άνθρωποι, ικανοί να ενεργούν με ευελιξία και βεβαιότητα. Μερικοί άνθρωποί μας πρέπει να είναι εκεί πιο πριν, έτσι ώστε όλα να είναι έτοιμα κατά την άφιξη του Ερυθρού Σταυρού και κατά τις εκταφές να μην αντιμετωπίσουν καταστάσεις που δεν αντιστοιχούν στη γραμμή μας”. Το 1995 κυκλοφόρησε στη Μόσχα το βιβλίο “Έρευνα για το Κατίν” του Γ. Μούχιν. Μεταξύ πολλών, ο Γ. Μούχιν κατονομάζει τρεις άμεσες αποδείξεις…”»

Οι «αποδείξεις» στις οποίες αναφέρεται το άρθρο και τις οποίες ο Σλομπότκιν αντλεί από τον Μούχιν, αφορούν θέματα όπως ο όχι πολύ προχωρημένος βαθμός αποσύνθεσης των πτωμάτων (που μπορεί να συνδέεται με ασηπτικές συνθήκες στους μαζικούς τάφους) και οι γερμανικές σφαίρες που χρησιμοποιήθηκαν. Για το τελευταίο ειδικά σημειώνεται: «Οι σφαίρες και οι κάλυκες, που ανακαλύφθηκαν στους τάφους, είχαν διαμέτρημα 7,65 χιλιοστών και 6,35 χιλιοστών και τα χαρακτηριστικά του γερμανικού εργοστασίου παραγωγής σφαιρών “Genshovik”, σε συντομογραφία “Geko”, δηλαδή, παράχθηκαν στη Γερμανία… Περίπου στο 20% των πτωμάτων τα χέρια δέθηκαν με τύπο σπάγκου, ο οποίος πριν από τον πόλεμο δεν παραγόταν καθόλου στην ΕΣΣΔ, αλλά παραγόταν στη Γερμανία».

Το τελευταίο επιχείρημα, το οποίο επαναλαμβάνει κατά γράμμα ο Μπογιόπουλος, με αναφορά στον Μούχιν και την Έκθεση Μπούρντενκο (Ριζοσπάστης, 5/2/2009), απευθύνεται μάλλον σε βρέφη. Η μικρή λεπτομέρεια που προσπερνούν οι πάνσοφοι αναλυτές μας είναι ότι το έγκλημα του Κατίν διαπράχθηκε το 1940, όταν ίσχυε το σταλινικό σύμφωνο φιλίας με τη ναζιστική Γερμανία. Η ΕΣΣΔ εφοδίαζε τότε με εκατομμύρια τόνους πρώτων υλών τους Γερμανούς. Ήταν άραγε δύσκολο να προμηθευτούν από τη Γερμανία 20 τέτοια πιστόλια, μερικές χιλιάδες σφαίρες και λίγο γερμανικό σχοινί; Και όταν το σταλινικό καθεστώς διακρίθηκε για τις μακιαβελικές σκηνοθεσίες του στις Δίκες της Μόσχας, τι θα εμπόδιζε να πάρουν τα μέτρα τους για απόσειση των ευθυνών τους όταν το έγκλημα θα αποκαλυπτόταν;

Όσο για τον Φουρ, την άλλη πηγή των κ.κ. Γκίκα, Μπογιόπουλου, η αρθρογραφία του δείχνει ότι πρόκειται για έναν ανοητολόγο σταλινικό, που διαστρέφει συστηματικά το νόημα της ιστορίας. Αρκεί να αναφέρουμε πώς ερμηνεύει το ότι, μετά την εξόντωση της παλιάς μπολσεβίκικης φρουράς στα 1936-38, οι συνεδριάσεις του Πολιτικού Γραφείου, οι Ολομέλειες και τα Συνέδρια του ΚΚΣΕ γίνονταν όλο και πιο αραιά, απέχοντας μεταξύ τους μήνες ή χρόνια. Αυτό το γεγονός, που όλοι οι σοβαροί μελετητές εκτιμούν ως στοιχείο και αποτέλεσμα της επιβολής της στυγνής δικτατορίας του Στάλιν, στον Φουρ μετατρέπεται σε απόδειξη ότι ο Στάλιν (και κυρίως ο Μπέρια) ήταν ακραιφνής δημοκράτης, οπαδός της άμεσης δημοκρατίας των σοβιέτ, και γι’ αυτό παραμέριζε το κομμουνιστικό κόμμα, που ήταν εκ φύσης κακό και ρίζα της δικτατορίας[5]. Το πώς μια τέτοια άποψη για το «εκ φύσης κακό κόμμα» μπορεί να συμβαδίζει με την «υπεράσπιση του κομμουνισμού» και τι αξιοπιστία έχει ένας τέτοιος θεωρητικός μένει στους αρθογράφους του «Ριζοσπάστη» να μας το εξηγήσουν.

Σχετικά με το Κατίν, ο Φουρ επίσης δεν προσθέτει κανένα δικό του επιχείρημα. Περιορίζεται και αυτός να αναμασά τα πονήματα του Μούχιν, εκθειάζοντας τη σπουδαιότητά τους. Βέβαια, για να πούμε και του στραβού το δίκιο – και επειδή τον επικαλούνται στο ΚΚΕ ως μάρτυρα για το ότι το Κατίν ήταν έργο των ναζί – ως ιστορικός που έχει ασχοληθεί λίγο με το θέμα, δεν τολμά να ισχυριστεί ότι το Κατίν ήταν αποκλειστικά έργο των ναζί. Η άποψή του, όπως τη διατυπώνει ρητά ο ίδιος, είναι ότι ένα μέρος των αιχμαλώτων σκοτώθηκε από τους σοβιετικούς και ένα άλλο μέρος αργότερα από τους ναζί: «Κλίνω αυξανόμενα να θεωρήσω – τα Σοβιέτ εκτέλεσαν μερικούς από τους Πολωνούς αξιωματικούς, και μετά αργότερα οι Ναζί εκτέλεσαν τους υπόλοιπους»[6].

Ο Φουρ το ομολογεί αυτό γιατί ξέρει ότι και σε παλιά ντοκουμέντα, όπως η αμερικάνικη Έκθεση Μάντεν του 1952, αλλά και νεώτερα από σοβιετικά αρχεία, υπάρχουν πολύ ισχυρά τεκμήρια για τη σταλινική ενοχή. Ο μόνος που βεβαιώνει κατηγορηματικά ότι «Το Κατίν είναι έργο των ναζί», πέραν του ΚΚΕ, είναι ο σύντροφος Μούχιν. Αυτή η ταύτιση ξεσκεπάζει το αληθινό χρώμα της περί Κατίν αρθρογραφίας του «Ριζοσπάστη», αλλά και της αναβίωσης του σταλινισμού από το ΚΚΕ, που δεν

——————————————————————————–

[1] Βλέπε την ιστοσελίδα του Φουρ, http://chss.montclair.edu/english/furr/pol/discuss_katyn041806r.html.

[2] Βλέπε http://eng.9may.ru/eng_news/m12668. Θέλω να ευχαριστήσω εδώ τον διαχειριστή του allotriosi.wordpress, που έθεσε υπόψη μου αρκετές πηγές γι’ αυτή και μερικές άλλες πλευρές της υπόθεσης. Στο ενδιαφέρον σάιτ του έδωσε μια πρώτη παρουσίαση για το ποιόν των πηγών του ΚΚΕ όπως ο διαβόητος Μούχιν, βλέπε http://allotriosi.wordpress.com/2009/02/05/mukhin/.

[3] Βλέπε http://www.aiipowmia.com/inter25/in130305katyn.html.

[4] Τα παραπάνω επισημαίνονται σε κείμενα φιλελευθερο-ανθρωπιστικής αστικής οπτικής στο διαδίκτυο, όπως η Δήλωση της Κοινωνίας Διεθνούς Μνήμης «Για την έρευνα του εγκλήματος του Κατίν στη Ρωσία», http://www.memo.ru/daytoday/5katyn_eng.htm και το Σ. Τερεσένκοβ, «Κατίν, μη αποκαλυμμένη αλήθεια», http://www.data.minsk.by/belarusnews/122008/1.html. Βέβαια, στα παραπάνω, η έκκληση για αποκάλυψη της πλήρους ιστορικής αλήθειας για το Κατίν συνδέεται με γενικευτικές αναφορές στο «καταπιεστικό σοβιετικό καθεστώς», κ.ο.κ., που απορρέουν από την οικεία αστική ταύτιση του σταλινισμού με τον κομμουνισμό και την ΕΣΣΔ.

[5] Γκ. Φουρ, «Ο Στάλιν και ο αγώνας για δημοκρατική μεταρρύθμιση», http://eserver.org/clogic/2005/furr.html).

[6] Βλέπε http://chss.montclair.edu/english/furr/pol/discuss_katyn041806r.html.

από καληνυχτα σε μερικους 29/04/2010 10:44 πμ.


Το Κατίν και τα ψεύδη του «Ριζοσπάστη» (4o)

Του Χρήστου Κεφαλή

Οι δημιουργικές αντιγραφές του κ. Γκίκα

Οι κ.κ. Μπογιόπουλος και Μαΐλης θα μπορούσαν να επικαλεστούν ως ελαφρυντικό για τα διαστρεβλωμένα αποσπάσματα που παραθέτουν ότι δεν είναι ειδικοί. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τον κ. Γκίκα, που υπογράφει στο «Ριζοσπάστη» ως «δρ Πολιτικών Επιστημών, συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ». Θα περίμενε, λοιπόν, κανείς εκ μέρους του μια στοιχειωδώς έντιμη και επαρκή μεταχείριση των πηγών. Ωστόσο, το μόνο που θα βρούμε είναι μισές αλήθειες και παρερμηνείες, που αποτελούν μάλιστα σε μεγάλο μέρος αντιγραφές, κυρίως από τον Φουρ. Εδώ θα αρκεστούμε στη μεταχείρισή τους ορισμένων ιστορικών στοιχείων για το Κατίν, κατατοπιστική για τη μέθοδο και των δύο.

Ένα σημείο που επικαλείται ο Φουρ, και διαλαλεί μετά από αυτόν ο Γκίκας (και ο Μπογιόπουλος), ως τεκμήριο γνησιότητας για τα μετά τον Μάιο του 1940 γράμματα Πολωνών που αναφέρει η Έκθεση Μπούρντενκο, είναι ότι και στη γερμανική έκθεση παρατίθεται ένα γράμμα από εκταφή στο οποίο αποδίδεται ημερομηνία 20/10/1941. Κάτι τέτοιο, αν τεκμηριωνόταν, θα αποδείκνυε την ενοχή των ναζί τουλάχιστον για μέρος των εκτελέσεων, αφού από τον Ιούλιο του 1941 το Σμολένσκ βρισκόταν στα χέρια τους.

Στο σάιτ του, όπου παραθέτει φωτοτυπία του συγκεκριμένου ντοκουμέντου[1], ο Φουρ έχει τη στοιχειώδη ευπρέπεια να αναφέρει ότι η ημερομηνία δεν διακρίνεται στο ίδιο, που είναι «πολύ άθλια διατηρημένο», και ότι η αναφορά του 1941 από το Γερμανό καταγραφέα μπορεί να οφείλεται σε λάθος δακτυλογράφηση[2]. Στον Γκίκα (που παραπέμπει για το θέμα στον Φουρ) κάθε τέτοια επισήμανση παραλείπεται και λέει μόνο ότι «στην ίδια τη Γερμανική Έκθεση… αναπαράγεται… ένα έγγραφο από πτώμα στο Κατίν με καταχωρημένη ημερομηνία “20 Οκτωβρίου 1941”, όταν δηλαδή η περιοχή βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή εδώ και μήνες» (βλ. «Ριζοσπάστης», 16/3/2008, παραπομπή 7). Όσο για τον Μπογιόπουλο, αναμασά ενθουσιωδώς ότι «στοιχεία από την εκταφή αποδεικνύουν ότι πάνω σε πτώματα του Κατίν βρέθηκαν έγγραφα με ημερομηνία “20 Οκτωβρίου 1941”» («Ριζοσπάστης», 5/2/2009), χωρίς να αναφέρει καν περί τίνος πρόκειται. Κανείς τους όμως δεν μπαίνει στον κόπο να πει τι λέει το έγγραφο και αν μπορεί να χρονολογείται μετά το 1941.

Στην πραγματικότητα, όπως αναφέρουν πηγές στο Διαδίκτυο, πρόκειται για ένα πιστοποιητικό του Δήμου της Βαρσοβίας προς τον κάτοχό του, Στέφαν Κοζλίνσκι, για εγγραφή του στο πανεπιστήμιο της πόλης. Με δεδομένο ότι το ίδιο όνομα περιλαμβάνεται στις λίστες των Πολωνών κρατουμένων στα σταλινικά στρατόπεδα που παρέδωσε ο Γκορμπατσόφ στην πολωνική κυβέρνηση, είναι πρακτικά βέβαιο ότι το συγκεκριμένο πιστοποιητικό εκδόθηκε το φθινόπωρο του 1939 και ο κάτοχός του δεν πρόλαβε να γραφτεί στο πανεπιστήμιο επειδή πιάστηκε αιχμάλωτος με την είσοδο των σοβιετικών στρατευμάτων στη χώρα, γεγονός που εξηγεί ότι βρέθηκε πάνω του. Ένα τέτοιο πιστοποιητικό είναι αδύνατο να βγήκε το 1941, και γιατί τα πολωνικά πανεπιστήμια τότε δεν λειτουργούσαν, και γιατί ο Κοζλίνσκι, αν είχε επιζήσει, θα ήταν αιχμάλωτος των Γερμανών μακριά από την Πολωνία. Το ίδιο το περιεχόμενό του λοιπόν τεκμηριώνει ότι η αναφορά του 1941 οφείλεται σε λάθος.

Ένα άλλο στοιχείο, που επικαλείται ο Φουρ, αφορά μαρτυρία του Σέλενμπεργκ, υψηλόβαθμου αξιωματούχου των Ες-Ες και προσωπικού βοηθού του Χίμλερ, σύμφωνα με την οποία το Κατίν ήταν έργο των ναζί. Η μαρτυρία περιέχεται σε δημοσίευμα των «Νιου Γιορκ Τάιμς» τον Ιούνιο του 1945, όπου γινόταν λόγος για σχετική κατάθεση του Σέλενμπεργκ. Και εδώ πάλι ο Φουρ έχει τη στοιχειώδη ευπρέπεια να παραθέτει φωτοτυπία του δημοσιεύματος στο σύνολό του[3].

Ο Σέλενμπεργκ, σύμφωνα με τους «Τάιμς», είχε καταθέσει στους συμμάχους ότι η ιστορία του Κατίν στήθηκε από τον Γκέμπελς και τον Ρίμπεντροπ. Είχε όμως παρουσιάσει μια εντελώς διαφορετική εκδοχή, κατά την οποία αυτό που βρέθηκε στο Κατίν δεν ήταν τα πτώματα των Πολωνών αξιωματικών, αλλά άλλων αιχμαλώτων από διάφορα στρατόπεδα, που μετέφεραν οι Γερμανοί και έθαψαν εκεί φορώντας τους πολωνικές στολές. Το επίμαχο σημείο του δημοσιεύματος των Τάιμς έλεγε ότι ο Σέλενμπεργκ «παρατίθεται να έχει πει ότι 12.000 σώματα πάρθηκαν από γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και ενδύθηκαν με πολωνικές στολές για να τους κάνουν να φαίνονται σαν Πολωνοί αξιωματικοί»[4].

Ο Γκίκας τώρα – δείγμα της δικής του μεταχείρισης των πηγών αλά Μαΐλη και Μπογιόπουλου – παραθέτει το δημοσίευμα περικομμένο, βάζοντας και αυτός αποσιωπητικά στο σημείο με την επίμαχη φράση:

«Στις 19 Ιουνίου του 1945, οι “New York Times”, δημοσίευσαν μια ανταπόκριση από τη Στοκχόλμη με τίτλο “Η ιστορία με τους τάφους του Κατίν χαρακτηρίστηκε μαύρη απάτη”. Το άρθρο βασιζόταν στις καταθέσεις του τελευταίου επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών (κατασκοπίας) των SS, Walter Schellenberg, σε ανακρίσεις των Συμμάχων, και συγκεκριμένα έγραφε:

“Στοκχόλμη, Σουηδία, Ιούνιος 28 – Η ιστορία με τους μαζικούς τάφους στο Κατίν, που προκάλεσε το παγκόσμιο αίσθημα πριν δύο χρόνια, υπήρξε μια προπαγανδιστική παράσταση που έστησαν οι Γκαίμπελς και Ρίμπεντροπ ώστε να προκληθεί ρήγμα μεταξύ της Ρωσίας και των Δυτικών Συμμάχων, αναφέρει μια έκθεση που λάβαμε μέσω ειδικών καναλιών και επιβεβαιώνεται από ένα μήνυμα από το Όσλο απόψε. Ανακοινώθηκε πως ένας στενός συνεργάτης του Χίμλερ, ο αρχηγός μονάδας των SS Schellenberg, κατέθεσε αυτή την απίστευτη πληροφορία κατά τη διάρκεια μιας εξέτασης στο Αρχηγείο των Συμμάχων στη Γερμανία την περασμένη Τρίτη… [εδώ ακολουθεί η κομμένη φράση, Χ.Κ.] Απόψε, λάβαμε από το Όσλο μια έκθεση που επιβεβαιώνει τα παραπάνω, κατά την οποία ο Eric Johansen – ένας φυλακισμένος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Sachsenhausen της Γερμανίας που πρόσφατα επαναπατρίστηκε – καταθέτει μια ενδιαφέρουσα ιστορία αναφορικά με τη γερμανική παραγωγή ψευδών ντοκουμέντων αναγνώρισης για τα πτώματα των μαζικών τάφων στο Κατίν”»[5].

Αν ο κ. Γκίκας σεβόταν τη στοιχειώδη επιστημονική δεοντολογία δεν θα παρέθετε την μαρτυρία του Σέλενμπεργκ παραλείποντας αυτό το κρίσιμο σημείο, ούτε θα την επικαλούνταν ως τεκμήριο ενοχής των ναζί χωρίς να έχει εξετάσει πρώτα αν μπορεί να ευσταθεί η ουσία της. Ο λόγος είναι ότι η συγκεκριμένη εκδοχή – ακόμη και λογικά αν τη δει κανείς – κατά 99,9% συνιστά αποκύημα της φαντασίας. Και στο απίθανο 0,1% που αληθεύει, διαψεύδει όχι μόνο τους ναζί αλλά και την εκδοχή της Επιτροπής Μπούρντενκο, που ο ίδιος υποστηρίζει στο υπόλοιπο άρθρο του.

Η γενικά αποδεκτή άποψη, που επιβάλλεται από τα ίδια τα ευρήματα, όπως η ένδυση των θυμάτων, χαρτιά που βρέθηκαν πάνω τους, ταυτότητες, κ.ά., και γίνεται δεκτή τόσο στην Έκθεση Μπούρντενκο όσο και σε εκείνη των ναζί, είναι ότι τα πτώματα στο Κατίν είναι όντως των Πολωνών αξιωματικών. Αν τώρα πούμε ότι πρόκειται για άλλα, άσχετα πτώματα Εβραίων, που έφεραν οι ναζί από αλλού, μοιραία προκύπτει το ερώτημα: τι απέγιναν οι Πολωνοί αξιωματικοί; Η μόνη νοητή απάντηση είναι ότι είτε τους σκότωσαν μαζικά το ’40 οι σταλινικοί και τους έθαψαν κάπου αλλού (αλλά γι’ αυτό δεν έχει ακουστεί κάτι) ή οι ναζί το ’41 και τους έθαψαν κάπου αλλού (και γι’ αυτό όμως δεν έχουμε ιδέα). Διαφορετικά, αν δεν έγινε τίποτα από τα δύο, κάποιοι ελάχιστοι έστω θα είχαν επιζήσει (όπως επέζησε, π.χ., η Μαργκαρέτε Νόιμαν από τους Γερμανούς κομμουνιστές που παρέδωσε ο Στάλιν στην Γκεστάπο) και θα ξέραμε τι έγινε. Η τελευταία λύση είναι να τους απήγαγαν οι Ελοχίμ και να τους μετέφεραν στο φεγγάρι, τότε όμως πρέπει να δεχτούμε τον ισχυρισμό του Μούχιν ότι οι Αμερικανοί δεν πήγαν ποτέ εκεί, γιατί διαφορετικά κάπου θα τους είχαν δει…

Από κει και πέρα, επειδή πρέπει να εξετάζουμε και το απίθανο, να λέει, δηλαδή την αλήθεια ο Σελενμπεργκ, μπορεί να παρατηρηθούν και τα εξής:

1. Ο Σέλενμπεργκ έδινε τότε πληροφορίες για εγκλήματα άλλων ναζί, με την ελπίδα να γλιτώσει ο ίδιος τη φυλακή (τελικά καταδικάστηκε σε 6 χρόνια). Οι μαρτυρίες του είναι έτσι ισχυρά ελεγχόμενες, αφού ήταν πρόθυμος να πει ό,τι ήθελε να ακούσει ο καθένας.

2. Ο ίδιος κατέθεσε στη Δίκη της Νυρεμβέργης, όπου δεν ρωτήθηκε από τους σοβιετικούς δικαστές για το Κατίν[6]. Αν υπήρχε ένας τέτοιος ισχυρός μάρτυρας, γιατί δεν τον παρουσίασαν στις ακροάσεις για το Κατίν και γιατί δεν τον ρώτησαν τίποτα όταν κατέθεσε;

3. Τα πρακτικά της υποτιθέμενης κατάθεσης του Σέλενμπεργκ για το Κατίν δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ. Το μόνο που υπάρχει είναι το δημοσίευμα των «Τάιμς».

4. Όπως αναφέρουν πηγές στο Διαδίκτυο, στα ογκώδη απομνημονεύματά του, που έγραψε αργότερα στη φυλακή, ο Σέλενμπεργκ δεν λέει λέξη για το Κατίν.

Συνάγεται ότι και ο κ. Γκίκας παραθέτει επιλεκτικά τα αποσπάσματα ώστε να προσδίδει παραπλανητικά αξία σε αναξιόπιστες μαρτυρίες. Στην περίπτωσή του δε δεν αντιγράφει τις παραχαράξεις άλλων, αλλά τις πραγματοποιεί δημιουργικά ο ίδιος. Το ότι έχει την πρόνοια να παραλείπει τα σημεία που δεν τον βολεύουν, φανερώνει βέβαια μεγαλύτερη εξυπνάδα από τους αφελείς καθηγητές τύπου Φουρ. Είναι όμως μια κατεργάρικη εξυπνάδα στο γνωστό σταλινικό μοτίβο της «κοπτοραπτικής» της ιστορίας, που δεν έχει τίποτα κοινό με τον μαρξισμό και με τη σοβαρή ιστορική έρευνα.

Τα διδάγματα από το Κατίν και η υποκρισία του «Ριζοσπάστη»

Τα υπόλοιπα επιχειρήματα της αρθρογραφίας του «Ριζοσπάστη» δεν αξίζουν περισσότερο από τις παραχαράξεις που εκθέσαμε, αποτελώντας στην καλύτερη περίπτωση υπεκφυγές, προφάσεις και παρερμηνείες, με στόχο να εντυπωσιάσουν και να παραπλανήσουν τους αφελείς. Δεν χρειάζεται, ωστόσο, να ασχοληθούμε άλλο με αυτά.

Το Κατίν ήταν ένα μαζικό έγκλημα που διαπράχθηκε από τις σταλινικές μυστικές υπηρεσίες, που θεώρησαν σκόπιμο να απαλλαγούν από τους Πολωνούς αιχμαλώτους ενόψει της ναζιστικής επίθεσης, από φόβο ότι αν έμεναν ζωντανοί θα πολεμούσαν την ΕΣΣΔ. Οι ναζί μπορεί να ευθύνονται για αμέτρητα άλλα εγκλήματα ενάντια στην ανθρωπότητα, στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση δεν είχαν λόγο να προχωρήσουν σε μια τέτοια πράξη με την έναρξη της επίθεσής τους στην ΕΣΣΔ. Αυτή η εκτίμηση υποβάλλεται από τα ίδια τα γεγονότα και τη λογική, τεκμηριώνεται δε πρακτικά από το σύνολο των μαρτυριών και στοιχείων. Και τεκμηριώνεται ιδιαίτερα από τις απίστευτες παραχαράξεις, αποσιωπήσεις και ψεύδη που περιέχουν οι ισχυρισμοί και τα ντοκουμέντα της σταλινικής πλευράς.

Από κει και πέρα, το ουσιαστικό θέμα αφορά τα διδάγματα που απορρέουν από το έγκλημα του Κατίν. Αποτελεί μήπως απόδειξη ότι ο φασισμός και ο κομμουνισμός είναι τα δυο άκρα, οι «ολοκληρωτισμοί» που ευθύνονται για τις εκατόμβες του 20ού αιώνα; Και ότι οι πρακτικές του Στάλιν ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της Οκτωβριανής Επανάστασης και της μαρξιστικής θεωρίας, όπως ισχυρίζονται οι απολογητές του καπιταλισμού;

Οι μαρξιστές έχουν απαντήσει πειστικά σε αυτά τα ερωτήματα, εξηγώντας ότι ο σταλινισμός ήταν ένα ρεύμα ξένο προς την εργατική τάξη και την υπόθεση του σοσιαλισμού. Ως τέτοιος εξέφραζε τα συμφέροντα της γραφειοκρατίας, ενός μικροαστικού, παρασιτικού στρώματος, που σφετερίστηκε την εξουσία στην ΕΣΣΔ. Οι πρακτικές του δεν απέρρεαν από τη μαρξιστική ιδεολογία ούτε από την επαναστατική παράδοση, έστω και αν υποκριτικά τις επικαλούνταν, αλλά από τις ιδιοτελείς επιδιώξεις και τα συμφέροντα των γραφειοκρατών.

Το έγκλημα του Κατίν δείχνει γυμνή την κτηνωδία του σταλινισμού, την αποθέωση της ωμής γραφειοκρατικής βίας ως αυτοσκοπό, που δεν είχε τίποτα κοινό με την επαναστατική βία του Οκτώβρη. Βέβαια, η ίδια πρακτική εκδηλώθηκε σε πλήθος πράξεις του Στάλιν και των ομοίων του, μεταξύ άλλων και στο ελληνικό κίνημα, με καταστροφικά αποτελέσματα. Αυτό ακριβώς προσπαθούν να υπεκφύγουν με τις χονδροειδείς παραχαράξεις της ιστορίας στο «Ριζοσπάστη», καταλήγοντας να αποκαλύπτουν άθελά τους τη σταλινική ωμότητα και τα ταπεινά, ιδιοτελή κίνητρά της, που καθοδηγούν και τους ίδιους.

Από αυτή την άποψη, η συμπόρευση του ΚΚΕ με φασιστοειδή τύπου Μούχιν και σοβινιστές ή ανερμάτιστους ιστορικούς όπως οι Σλομπότκιν και Φουρ δεν είναι τυχαία. Απορρέει από όλη την τωρινή διαδικασία σταλινικής αναπαλαίωσης, που κάνει αναγκαία μια απολογία της σταλινικής κτηνωδίας. Για την εξυπηρέτηση αυτού του σκοπού, είτε τους αρέσει είτε όχι, είναι αδύνατο να βρουν άλλα μέσα εκτός από τη συμπόρευση με τους Φουρ και τους Μούχιν, γιατί δεν υπάρχουν άλλα μέσα. Και πιστοποιούν έτσι ότι υπερασπιζόμενοι το σταλινισμό και ταυτίζοντάς με την μπολσεβίκικη παράδοση, τον κομμουνισμό και την ΕΣΣΔ παίζουν το παιγνίδι της αστικής ιδεολογίας και τη βοηθούν στο έργο της.

Στο άρθρο του, ο κ. Γκίκας παραθέτει ένα απόσπασμα του Φουρ, τον οποίο αποκαλεί προνοητικά «μη κομμουνιστή», αναφορικά με τα διδάγματα της φιλολογίας για το Κατίν, όπου γίνεται αυτή η προκλητική και ανιστόρητη ταύτιση:

«Η άποψη ενός μη κομμουνιστή Αμερικανού ακαδημαϊκού είναι χαρακτηριστική. Γράφει ο Grover Furr: “Ορίστε η άποψή μου: Κανείς δε νοιάζεται για το τι συνέβη στους Πολωνούς αξιωματικούς! Κανείς, συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων των Πολωνών. Ακόμα, κανείς δε νοιάστηκε ποτέ, ακόμα και την περίοδο που συνέβη!… από τότε, η “Σφαγή του Κατίν” αποτέλεσε ένα ραβδί για να χτυπούνε τους Σοβιετικούς. Ακόμα είναι μια επιπλέον “απόδειξη” ότι “ο κομμουνισμός είναι κακό πράγμα”… Ήδη με αποκαλούν έναν παλιο-λάτρη του Στάλιν επειδή επιμένω στα αποδεικτικά στοιχεία, επειδή δεν προσκυνώ τον ναό ανειλικρινών αντικομμουνιστών ιστορικών των οποίων τα έργα αποτελούν ντροπή για το επάγγελμα του ιστορικού”» («Ριζοσπάστης», 16/3/2008).

Μια τέτοια τοποθέτηση όμως είναι υποκριτική, όχι μόνο γιατί ο «μη κομμουνιστής» Φουρ προσδιορίζει τον εαυτό του με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που προσδιορίζονται στο ΚΚΕ ως «υπερασπιστές του κομμουνισμού». Είναι τέτοια κυρίως επειδή όλα τα επιχειρήματα του Φουρ για τους «ανειλικρινείς αντικομμουνιστές ιστορικούς» στρέφονται ενάντια στον ίδιο και ακόμη περισσότερο ενάντια στους αρθρογράφους του «Ριζοσπάστη». Γιατί όλη η τακτική των τελευταίων συνίσταται σε φωνασκίες για τις παραχαράξεις της αλήθειας από τους άλλους, ώστε να απομακρύνουν τις υποψίες και να μπορούν την παραποιούν χειρότερα οι ίδιοι. Να την παραποιούν μάλιστα όχι με ανοιχτή πρόθεση να βλάψουν τον κομμουνισμό, αλλά στο όνομα της «υπεράσπισής» του, που δεν είναι κατά βάθος παρά μια υπεράσπιση του εαυτού τους, της δήθεν αξιωματικής ταύτισής του με την υπόθεση του κομμουνισμού.

Το ότι οι αρθρογράφοι του ΚΚΕ μπορούν να επικαλούνται στο όνομα του κομμουνισμού πηγές όπως οι Φουρ και Μούχιν ξεσκεπάζει την υποκρισία τους. Μια υποκρισία που εκθέτουν ακόμη πιο πολύ οι επιφυλάξεις τους ότι δήθεν αναφέρονται στον Μούχιν μόνο σε συνάρτηση με την περιεχόμενη στο έργο του Έκθεση Μπούρντενκο ή ότι ο Φουρ είναι «μη κομμουνιστής».

Η ίδια η αρθρογραφία τους, οι πηγές που βασίζονται, οι δυνάμεις που κινητοποιούν, αποδεικνύουν ότι υπηρετούν σκοπούς ξένους προς την υπόθεση του σοσιαλισμού. Αποδεικνύουν ότι όσο είναι κομμουνιστής ο Φουρ ή ο Μούχιν, άλλο τόσο είναι ο Γκίκας, ο Μαΐλης και ο Μπογιόπουλος. Ο ένας αντιγράφει τον άλλο, αλλά κανείς δεν θέλει να ξέρει τι είναι ο άλλος για να μην καταλάβει τι είναι ο ίδιος – τέτοια είναι η γενική εικόνα από την αρθογραφία του «Ριζοσπάστη» για το Κατίν.

——————————————————————————–

[1] Βλέπε http://chss.montclair.edu/english/furr/pol/amtliches_300.pdf.

[2] Βλέπε http://chss.montclair.edu/english/furr/pol/discuss_katyn041806r.html.

[3] Βλέπε http://chss.montclair.edu/english/furr/research/nytonkatyn062945.pdf

[4] Στο ίδιο.

[5] Ριζοσπάστης, 16/3/2008.

[6] Η κατάθεση του Σέλενμπεργκ υπάρχει στο http://avalon.law.yale.edu/imt/01-04-46.asp.


Η χτεσινή είδηση δεν έδωσε κανένα επιπλέον ΝΕΟ στοιχείο, παρά μόνο την επιμονή της Ρωσίας να τα βρει με την Πολωνία και με το όποιο-νέο-καθεστώς προκύψει. Μόλις προχτές άλλωστε άρχισαν να ανακοινώνονται οι νέες υποψηφιότητες.

Έτσι πρέπει να διαβάζουμε την Ιστορία, όχι με το αν ο Πούτιν αγαπά ή όχι την αλήθεια.

Ο φίλος Ο. ("όχι άλλο κάρβουνο") δεν παραθέτει κανένα νέο στοιχείο. Παραμένει στα γνωστά έωλα επιχειρήματα και τις γνωστές λογικές ακροβασίες του.

Σου λέει «τα βρήκαν πάνω στο Γέζωφ». Μα δεν έχει, αφού το εξωτερικό εμπόριο είχε μονοπωληθεί από το σοβιετικό κράτος την επαύριο της επανάστασης, παρά να φέρει τα συγκεκριμένα πρακτικά που να δείχνουν εισαγωγές τέτοιων εμπορευμάτων. ΔΕΝ το κάνει.

Σου λέει αναφέρει το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, που από όσο βλέπω υπογράφτηκε μετά τη σύλληψη Γέζωφ (Αύγουστος το πρώτο, Απρίλης η δεύτερη, άρα πώς τα συνδέει, δεν μένει παρά να μας το πει). Μα δεν έχει παρά να φέρει κάποιο αποδεικτικό που να μιλά για συμφωνία εισαγωγής όπλων και σκοινιών. ΔΕΝ το κάνει.

Σου λέει «μα θα έστηναν οι γερμανοί τέτοια προβοκάτσια;». Μα με την ίδια λογική μπορεί να σου πει πως οι Σοβιετικοί, δεν θα έκαναν τέτοιο πράγμα σε συνοριακή περιοχή, που θα ήταν η πρώτη που θα ανακαλυπτόταν. Θα μπορούσαν να τους πάνε στη Σιβηρία και να μη ρισκάρουν. Επίσης, οι Ναζί προβοκάτσιες έστηναν από την εποχή του εμπρησμού του Ράιχσταγκ.

Σου λέει: «μα δεν τα’ πε ο Γέλτσιν μόνο, τα λέει και ο Πούτιν». Ε, και; Άλλαξε μήπως το καθεστώς με τον Πούτιν; Μήπως είναι πιο φιλοκομμουνιστής ο Πούτιν; Όχι. Αν κάτι άλλαξε, είναι οι σημερινές Ρωσοπολωνικές σχέσεις, που ο Πούτιν θέλει να τις βελτιώσει.

Τι δεν σου λέει, όμως, ο φίλος;

Δεν σου λέει τις μαρτυρίες όλων των περίοικων ότι δεν ήταν στρατιωτική περιοχή το δάσος πριν εισβάλλουν οι Ναζί, αλλά περιοχή προσβάσιμη στον κόσμο, στην οποία πήγαιναν για περίπατο.

Δεν σου λέει για τα ανύπαρκτα πρόσωπα- «εβραιομπολσεβίκους» που δήθεν διέπραξαν το «έγκλημα». (Πιο μετά άλλαξε ο «κατηγορούμενος» και έγινε ο Στάλιν).

Δεν σου λέει για τα ίδια τα ντοκουμέντα που είναι πλαστά (αυτό, ας του το συγχωρήσει κανείς, αφού δεν ξέρει ρωσικά, και δεν μπορεί να κρίνει ότι το ένα κείμενο δεν βγάζει νόημα).

Δεν σου λέει ούτε για τις απουσίες των φερόμενων ως υπογράψαντων το κείμενο, ούτε για τα διαδικαστικά στο ΠΚΚ(Μπ.). 


ΡΩΣΙΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ ΤΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΠΟΛΩΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΥΣ ΤΟ 1940

Το «πακέτο» της σφαγής του Κατίν
Του ΘΑΝΑΣΗ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ

Επτά από τα σημαντικότερα έγγραφα, που επιβεβαιώνουν τις αποφάσεις σοβιετικών οργάνων εξουσίας για την πραγματοποίηση της ονομαζόμενης «σφαγής του Κατίν», κατά την οποία εκτελέστηκαν το 1940 χιλιάδες Πολωνοί αξιωματικοί, δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα από τα ρωσικά Κρατικά Αρχεία, έπειτα από σύσταση του Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Μεντβιέντεφ.

Πρόκειται για έγγραφα από το περίφημο «πακέτο υπ' αριθμ. 1», το οποίο φυλασσόταν επί δεκαετίες στο κλειστό αρχείο του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ. της Σοβιετικής Ενωσης και είχαν πρόσβαση σε αυτό σύμφωνα με το σοβιετικό κομματικό πρωτόκολλο μόνον ο γ.γ. του Κόμματος και ο επικεφαλής της Γραμματείας της Κ.Ε. ή ο επικεφαλής του Γενικού, λεγόμενου, Τμήματος παρουσία του γ.γ.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής των ρωσικών Αρχείων Αντρέι Αρτίζοφ, το πακέτο αυτό παρέδωσε ο τελευταίος γ.γ. του ΚΚΣΕ Μ. Γκορμπατσόφ στον πρώτο πρόεδρο της νέας Ρωσίας Μπαρίς Γέλτσιν και ανοίχθηκε τον Σεπτέμβριο του 1992 από την αρμόδια επιτροπή μελέτης του προεδρικού αρχείου. «Εκεί εντοπίστηκε και το σημείωμα του Λαϊκού Κομισάριου Εσωτερικών Υποθέσεων Λαβρέντι Μπέρια τον Μάρτιο του 1940, με το οποίο προτεινόταν η εκτέλεση και εξαφάνιση των αιχμαλώτων Πολωνών αξιωματικών», σύμφωνα με τον Α. Αρτίζοφ.

14.736 αξιωματικοί

Οπως αποκαλύπτει το σημείωμα αυτό, σε σοβιετικά στρατόπεδα αιχμαλώτων κρατούνταν 14.736 αξιωματικοί του πολωνικού στρατού, της χωροφυλακής και της αστυνομίας, πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών, μεγαλογαιοκτήμονες, υψηλόβαθμοι υπάλληλοι του κράτους, σε ποσοστό 97% Πολωνοί, όσοι είχαν απομείνει από τους περίπου 140.000 συλληφθέντες κατά την είσοδο του σοβιετικού στρατού σε πολωνικά εδάφη τον Σεπτέμβριο του 1939, έπειτα από το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Η μεγάλη μάζα των απλών στρατιωτών και υπαξιωματικών αφέθηκε πολύ σύντομα ελεύθερη και οι αξιωματικοί ήταν ένα εκκρεμές «πρόβλημα» για τη σοβιετική ηγεσία ενόψει της επικείμενης σύγκρουσης με τους ναζί, το οποίο «επιλύθηκε» κατά τις εισηγήσεις του Μπέρια.

«Η εσχάτη των ποινών...»

Στο σημείωμα του επικεφαλής του διαβόητου NKVD υπάρχουν οι εγκριτικές υπογραφές μελών του Π.Γ. και της τότε σοβιετικής ηγεσίας, με πρώτους τους Στάλιν, Βοροσίλοφ, Μολότοφ και Μικογιάν, ενώ σε άλλο έγγραφο του καλύτερα φυλασσόμενου «πακέτου» υπάρχει και η απόφαση του Π.Γ. της 5ης Μαρτίου 1940, με την οποία εκφράζεται η συγκατάθεση στην πρόταση Μπέρια να επιβληθεί στους Πολωνούς «η εσχάτη των ποινών διά της εκτελέσεως».

Στο ίδιο «πακέτο» υπάρχει και χειρόγραφο σημείωμα του επικεφαλής της KGB το 1959 Αλεξάντρ Σελέπιν, ο οποίος ενημερώνει την κομματική ηγεσία ότι όλοι οι φάκελοι για τις υποθέσεις των εκτελεσμένων Πολωνών αξιωματικών καταστράφηκαν, από τον φόβο προφανώς διαρροών ενός «μυστικού» που η Μόσχα ήθελε πάση θυσία να μη μαθευτεί, καθώς θα μπορούσε να κλονίσει πρόωρα τις συμμαχικές πλέον πολωνο-σοβιετικές σχέσεις και να ρίξει σκιά στο διεθνές πρόσωπο της σοβιετικής προπαγάνδας, που είχε βολευτεί φορτώνοντας όλες τις εκκαθαρίσεις στους ναζί.

από ... 30/04/2010 9:07 μμ.


προβληματίζομαι για κάτι σοβαρά. Για την ευκολία κάποιων να αποδεχτούν ουσιαστικά τη ναζιστική προπαγάνδα, πασπαλισμένη με "σύγχρονη", "αριστερή" ζάχαρη. Γιατί; Μπροστά στο να φορτώσουμε άλλο ένα "έγκλημα" στην ΕΣΣΔ συμμαχούμε με τον Γκέμπελς; Ότι άποψη κι αν έχει ο καθένας για την ΕΣΣΔ θέλουν λίγο προσοχή αυτά τα πράγματα. Εν πάσει περιπτώσει. Να σταθώ μόνο σε 2 παρατηρήσεις. Τα περί "έγκυρων" ιστορικών. Πρώτα από όλα δεν υπάρχει "ουδέτερη", αταξική ιστοριογραφία. Άρα δεν πρέπει να μας λέει τίποτα ότι 29 κατασκευαστές πλυντηρίων... εεε, ιστορίας αποδέχονται κάτι. Πρέπει να δεις ποιοι είναι, σε ποια πανεπιστήμια διδάσκουν, τις συνθήκες στις οποίες προβαίνουν στις "αποκαλύψεις" τους. Ιδιαίτερα σήμερα που ο αναθεωρητισμός στην ιστορία υπηρετεί ανοιχτά την επίθεση του καπιταλισμού στην εργατική τάξη. Άλλο πράγμα, ξαναλέω, η κριτική, όσο αυστηρή και επιθετική αν είναι, στην ΕΣΣΔ και στα ΚΚ και άλλο η ανοιχτή αποδοχή αστικών, έως και ανοιχτά φασιστικών αντιλήψεων. Χωρίς να σταθώ σε παράθεση στοιχείων, άλλωστε οι υπόλοιποι τα έχουν παραθέσει όλα, θέτω μόνο ένα πολύ απλό ερώτημα. Τι θα κέρδιζε η ΕΣΣΔ με τη δολοφονία των Πολωνών; Ας μη βιαστεί κάποιος να απαντήσει με ηθικούς ή ψυχολογικούς όρους γιατί η ιστορία δεν κινείται με αυτό τον τρόπο... Επίσης θέλω να επισημάνω κάτι που αναφέρεται και παραπάνω. Αντίστοιχες "ιστορίες" με το Κατύν αναφέρουν και διάφοροι αστέρες της εγχώριας "ιστορίας" για τον ΕΛΑΣ και τον ΔΣΕ. "Ιστορίες" που αποπνέουν έντονα τη μπόχα των "κονσερβοκουτιών" και της "Εθνικής Ηθικής Διαπαιδαγώγησης". Ας προσέχουμε λίγο περισσότερο τι αποδεχόμαστε...

από ... 30/04/2010 9:18 μμ.


Παρακινημένος από τα παραπάνω που γράφουν οι ΣΥΝασπισμένοι βρήκα αυτό για τον Furr. Το παραθέτω χωρίς σχόλια... http://antiprotester.blogspot.com/2005/03/grover-furr-worse-than-ward-churchill.html

από αμα δεν ξερεις γιατι δεν ρωτάς 01/05/2010 12:08 πμ.


Αν διάβαζες τα άρθρα του παραπάνω θα έβλεπες πως δίνει μια απάντηση :

 Γιατί, λοιπόν, οι ναζί να εκτελέσουν τους πολωνούς αξιωματικούς το 1941, όταν πίστευαν ότι θα κερδίσουν τον πόλεμο και όταν, με δυο χρόνια κράτηση γεμάτα στερήσεις και βασανιστήρια στα σταλινικά κάτεργα, ένα μέρος τους τουλάχιστον –αν υποτεθεί ότι είχαν μείνει ζωντανοί– θα ήταν πρόθυμο να συνεργαστεί μαζί τους; Αυτό, απεναντίας, αποτελεί λόγο για την εξόντωσή τους από τις σταλινικές μυστικές υπηρεσίες, ενώ και η μεθοδολογία της εκτέλεσης (οι κρατούμενοι πυροβολήθηκαν ατομικά με μια σφαίρα στο κεφάλι) ταιριάζει περισσότερο με τις σταλινικές παρά με τις ναζιστικές πρακτικές.

Επίσης δεν καταλαβαίνω το προβληματισμό σου , αυτοί που υπερασπίζονται σήμερα στη Ρωσία το ότι το κατυν ήταν έργο των γερμανών ναζί είναι απλώς άλλο είδος εθνικιστικού φρούτου. Οπότε πάλι κύκλο κάνουμε.

από ρε φίλε 30/10/2010 3:19 μμ.


ήταν η πρώτη φορά που οι ναζί έκαμαν μαζικές δολοφονίες;
Μόνο στη Πολωνία έγιναν;
Στην Ελλάδα δεν έχεις ακουσει εσύ για μαζικές δολοφονίες. Για ολόκληρα χωριά που τα κατέκαψαν και εξόντωσαν όλο τον ανδρικό πληθυσμό; Τόσο δύσκολο ήταν να το κάνουν στην Πολωνία;

Χρησιμοποίησαν το έγκλημά τους στην Πολωνία για να κατηγορήσουν τους σοβιετικούς όταν οι τελευταίοι μετά την μεγαλειώδη νίκη στο Στάλινγκραντ επέλαυναν προς Γερμανία.
Αυτή η κατηγορία, βέβαια, την εποχή εκείνη θεωρήθηκε από τους πάντες προβοκάτσια του Γκεμπελς, μετά από χρόνια ξεθάφτηκε για να ξαναγραφτεί η ιστορία.
Μήπως για τα γκούλαγκ τόσο καιρό δεν αναφέρονται σε 20 εκατομμύρια νεκρούς από εκκαθαρίσεις;
Αυτά δεν έλεγε ο Κόνκουεστ και όλη η σοσιαλδημοκρατία της Ευρώπης τα υιοθετεί μέχρι σήμερα με τη "μαύρη βίβλο του κομμουνισμού";
Σήμερα, οι ιστορικοί στις ΗΠΑ, αφού άνοιξαν τα αρχεία της ΕΣΣΔ, μιλάνε συνολικά για 1 με 1.5 εκατομμύριο.


Εδώ δικαιώνουν την πολιτική στήριξης του Χίτλερ, την οποία ονόμασαν σκόπιμα "πολιτική κατευνασμού". Η προσάρτηση της Τσεχοσλοβακίας, δωράκι της Συμφωνίας του Μονάχου ξεχνιέται. Το σύμφωνο  Πολωνίας - Γερμανίας ξεχνιέται. Τα εμπόδια που έβαζαν στον ανεφοδιασμό της ισπανικής δημοκρατίας, όταν ο Φράνκο εξοπλιζόταν συνεχώς από Ιταλία Γερμανία, ξεχνιούνται
Το μόνο που μένει ξαφνικά===ουρανοκοατέβατο(!!!)=== είναι το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ.


Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License