Ανταπόκριση από τη Γάζα

Ανταπόκριση του Βιτόριο Αριγκόνι από την κατεχόμενη Λωρίδα της Γάζας και πλήρης ανασκευή της ισραηλινής προπαγάνδας περί χαλάρωσης της πολιορκίας

By Vittorio Arrigoni, Gaza City, Gaza

July 4, 2010

Ketchup, mayonnaise, thread and needles are the items that were included last week by Israel on the list of those few goods now allowed into Gaza. Farming tools, spare parts for cars, toys and make-up were added to the list on Tuesday, items we watched being carried into the Strip loaded onto 130 trucks. 

Taking into account the decision of the Israeli government to "loosen" the siege of Gaza by allowing the entry of more goods, B'Tselem, the Israeli organisation for human rights commented: "This is a first, tiny step towards the right direction, the direction which'll bring Israeli policy in line with its obligations." 

A veritable microscopic step, considering that before the start of the siege, more than ten thousand trucks a month would drive through the Karni pass alone, and even then, these deliveries were miles away from the 500 truckfuls of goods a day (15,000 trucks a month), the minimum decreed by the United Nations to cover the basic needs of one and a half million people.

According to some Palestinian political analysts, this step might even be counterproductive, because it proposes to attempt to legitimise the siege. This is a siege that is a form of collective punishment against a civilian population. As such, it violates Article 33 of the Fourth Geneva Convention, and is considered illegal by all major human rights organisations, whether governmental or otherwise, as Amnesty International and the International Red Cross have recently decreed.

Cement, iron and any other building material continues to be banned from the Strip, so much so that according to the UN, one year after the Cast Lead bombings, 75% of the damaged buildings still gape open among the rubble. 

According to Christopher Gunness, spokesman for the UNRWA (UN Agency for Palestinian refugees), Israel's new policy is an attempt to throw smoke into the eyes of the international community and hide its blatant violation of international law: "The Israeli strategy is that of getting the world to talk about a random bag of cement being let in on one side, and a sponsored project on another. What we really need is complete and free access through all the passes."  

All eyes are now turned towards the mirage of the opened Israeli passes. Yet, forgetting to take note of the Egyptian border is a mistake. Rafah continues to remain semi-open, or better still…semi-closed. The Egyptian border authorities refuse to let any type of goods through, including tons of food supplies and medicine collected during the last weeks by the union of Cairo chemists. The bullies of the infamous Egyptian Mubarak, renowned for their rough treatment of Palestinian civilians, including women, children and sick people, have sent back hundreds of travellers with regular passports and visas over the past few weeks. 

For internationals in Egypt who plan to come and report on what they see, or support the population of Gaza in any way, entering "the Rafah Pass" remains forbidding. John, a freelance journalist who accompanied us from the International Solidarity Movement to report on the daily harrassment that the farmers face from Israeli snipers at the border, eventually came in through the tunnels when he had grown tired of waiting for a pass that never came at Al Arish.  

Italian state television is trying to put through the message that the siege has been loosened as an act of generosity on the part of the Israeli government, but the reality is indeed very different. The siege itself needs to be totally lifted, because the people here certainly don't need potato chips or toothpicks. They need cement, iron, medicine, medical supplies and all the essentials coming in the way they would normally come in…through import and export. Only that means will help boost the economy and make Gaza self-sufficient, besides opening the borders to make it possible for anyone to come into or leave this prison. 

All that we have before our eyes these days is the artificial image of a tragic situation, made up to seem like an improvement after the cosmetic surgery of Israeli and Egyptian propaganda. Amid these far-reaching echoes of propaganda, Tony Blair's congratulations to Israel for the alleged "loosening" of its blockade comes across as a strident contradiction. Behind the smile of Blair, one the of puppet masters of the Quartet (USA, EU, Russia and UN) who for years has produced nothing but useless press releases, is all the rot of the stone caryatids jointly holding up the current Iraqi genocide, as well as the political laxity of European governments in the face of the Palestinian tragedy.

I'm keen to remind Tony Blair that if two extra bags of flour enter the besieged Strip, it certainly isn't thanks to his work within the castrated quartet, or any other institution in charge of resolving the Israeli occupation of Palestine. It's actually thanks to the sacrifices over many years of thousands of ordinary civilians throughout the world committed to the rights of Palestinians. It's an effort that has culminated in the murder of nine Turkish activists on the Mavi Marmara, much the same way as before them, Tom Hurndall and Rachel Corrie gave their lives for the good of Gaza.

On the eve of the second Gulf war, the New York Times coined the phrase "second world power", to define the global pacifist movement that filled thousands of squares around the world. These civilians were protesting against a war "that never before in history had been met with as much blatant hostility." Well, that second world power has now joined us on the field and is siding with the Palestinians: it is now Israel that's under siege.

Stay human.

Vittorio Arrigoni from Gaza city

(translated by Daniela Filippin)



Από τον Βιτόριο Αριγκόνι, Πόλη της Γάζας, Γάζα

4 Ιουλίου, 2010


Κέτσαπ, μαγιονέζα, κλωστή και βελόνες είναι τα αντικέιμενα που συμπεριλήφθηκαν την περασμένη εβδομάδα στην λίστα των λίγων αγαθών που επιτρέπεται να εισέλθουν  τώρα στη Γάζα. Γεωργικά εργαλεία, ανταλλακτικά αυτοκινήτων, παιχnίδια και μακιγιάζ προστέθηκαν στη λίστα την Τρίτη, αντικείμενα που παρακολουθήσαμε να μεταφέρονται στη Λωρίδα φορτωμένα σε 130 φορτηγά.

Λαμβάνοντας υπόψη την απόφαση του Ισραήλ να «χαλαρώσει» την πολιορκία της Γάζας επιτρέποντας την είσοδο περισσότερων αγαθών, ο B'Tselem, ο Ισραηλινός οργανισμός για τα ανθρώπινα δικαιώματα σχολίασε: «Αυτό είναι ένα πρώτο, μικρό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, την κατεύθυνση που θα φέρει το Ισραήλ σε ευθυγράμμιση με τις υποχρεώσεις του».

Ένα πραγματικά μικροσκοπικό βήμα, αν λάβουμε υπόψη ότι πριν την έναρξη της πολιορκίας, περισσότερα από δέκα χιλιάδες φορτηγά το μήνα δέσχιζαν μόνο το πέρασμα Karni και ακόμη και τότε αυτές οι διανομές ήταν μίλια μακριά από τα 500 φορτία αγαθών τη μέρα (15000 φορτηγά το μήνα), το ελάχιστο που επιβάλλεται από τα Ηνωμένα  Έθνη για να καλυφθούν οι ανάγκες του ενάμιση εκατομμυρίου ανθρώπων.


Σύμφωνα με ορισμένους Παλαιστίνιους πολιτικούς αναλυτές, αυτό το βήμα μπορεί ακόμη και να είναι αντιπαραγωγικό, γιατί αποτελεί μία προσπάθεια νομιμοποίησης της πολιορκίας. Αυτή είναι μία πολιορκία που έχει τη μορφή συλλογικής τιμωρίας ενάντια σε έναν πληθυσμό πολιτών. Ως τέτοια παραβιάζει το Άρθρο 33 της Τέταρτης Συνθήκης της Γενεύης και θεωρείται παράνομη από από όλες τις μεγάλες οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είτε αυτές είναι κυβερνητικές είτε όχι, όπως η Διεθνής Αμνηστία και ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός διακύρηξαν πρόσφατα.


Τσιμέντο, σίδηρο και κάθε άλλο υλικό οικοδόμησης  συνεχίζει να απαγορεύεται στη Λωρίδα της Γάζας σε τέτοιο βαθμό που, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, ένα χρόνο μετά τους βομβαρδισμούς της επιχείρησης «Χυτό Ατσάλι», το 75 % των κατεστραμμένων κτιρίων χάσκουν ακόμη ανάμεσα στα ερέιπια.  


Σύμφωνα με τον Christopher Gunness, εκπρόσωπο του UNRWA (Πρακτορείο Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες), η νέα πολιτική του Ισραήλ είναι μία προσπάθεια να ρίξει στάχτη στα μάτια της διεθνούς κοινότητας και να συγκαλύψει την κατάφωρη παραβίαση της διεθνούς νομοθεσίας: «Η στρατηγική των Ισραηλινών είναι να κάνει τον κόσμο να μιλάει για ένα τυχαίο σακί τσιμέντο το οποίο αφήνεται να περάσει από την μια πλευρά και ένα υποστηριζόμενο σχέδιο από την άλλη. Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι η πλήρης και ελεύθερη πρόσβαση από όλα τα περάσματα. »

Όλα τα μάτια είναι αυτή τη στιγμή στραμένα στην οφθαλμαπάτη των ανοιχτών ισραηλινών περασμάτων. Ωστόσο ξεχνώντας να λάβουν υπόψη τα αιγυπτιακά σύνορα είναι ένα λάθος. Το πέρασμα στη Rafah εξακολουθεί να παραμένει μισάνοιχτο, ή ακόμη καλύτερα.. μισόκλειστο. Οι αιγυπτιακές συνοριακές αρχές αρνούνται να επιτρέψουν τη διέλευση οποιουδήποτε είδους αγαθών, συμπεριλαμβανομένων τόνων διατροφικών προμηθειών και φαρμάκων τα οποία έχουν συγκεντρωθεί τις τελευταίες εβδομάδες από την ένωση φαρμακοποιών του Καίρου. Οι τραμπούκοι του περιβόητου αιγύπτιου Mubarak, γνωστοί για την σκληρή αντιμετώπιση των Παλαιστινίων πολιτών, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών, παιδιών και αρρώστων, έχουν στείλει πίσω τις τελευταίες βδομάδες εκατοντάδες ταξιδιωτών με κανονικά διαβατήρια και βίζες.

Για διεθνείς που σχεδιάζουν να έρθουν και να αναφέρουν αυτά που βλέπουν ή να υποστηρίξουν τον πληθυσμό της Γάζας με οποιονδήποτε τρόπο η είσοδος από «το πέρασμα της Rafah» παραμένει απαγορευμένη γι’αυτούς. Ο John, ένας ανεξάρτητος δημοσιογράφος  που μας συνόδευε από το Διεθνές Κίνημα Αλληλεγγύης για να αναφέρει την καθημερινή παρενόχληση που αντιμετωπίζουν οι αγρότες από τους ισραηλινούς ελεύθερους σκοπευτές στα σύνορα, τελικά πέρασε από τα τούνελ όταν κουράστηκε να περιμένει στο Al Arish για μία άδεια εισόδου που ποτέ δεν ήρθε.

Η ιταλική κρατική τηλεόραση προσπαθεί να περάσει το μήνυμα ότι η πολιορκία έχει χαλαρώσει ως μία πράξη γενναιοδωρίας από μέρους της ισραηλινής κυβέρνησης, όμως η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Η πολιορκία η ίδια πρέπει αρθεί πλήρως γιατί αυτό που χρειάζοντια οι άνθρωποι εδώ σίγουρα δεν είναι πατατάκια και οδοντογλυφίδες. Χρειάζονται τσιμέντο, σίδηρο, φάρμακα, ιατρικές προμήθειες   καθώς και όλα τα απαραίτητα που θα έρχονταν υπό κανονικές συνθήκες μέσω των εισαγωγών και εξαγωγών. Μόνο αυτά τα μέσα θα βοηθήσουν να τονωθεί η οικονομία και θα κάνουν τη Γάζα αυτάρκη, εκτός του ανοίγματος των συνόρων ώστε να καταστεί δυνατό για οποιονδήποτε να έρθει ή να φύγει από αυτή τη φυλακή.

Αυτό που έχουμε μπροστά στα μάτια μας αυτές τις μέρες είναι η τεχνητή εικόνα μίας τραγικής κατάστασης, η οποία έχει φτιαχτεί έτσι ώστε να φαίνεται σαν μία βελτίωση έπειτα και από την κοσμητική χειρουργική της ισραηλινής και της αιγυπτιακής προπαγάνδας.Εν μέσω αυτών των μεγάλης εμβέλειας ήχων της προπαγάνδας, τα συγχαρητήρια του Tony Blair στο Ισραήλ για την υποτιθέμενη «χαλάρωση» του αποκλεισμού συναντά μια έντονη αντίθεση. Πίσω από τα χαμόγελα του Blair, μίας από τις μαριονέτες του Κουαρτέτου (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία, ΟΗΕ) που επί χρόνια δεν έχει παράξει τίποτα περισσότερο από άχρηστα δελτία τύπου, βρίσκεται όλη η σήψη των πέτρινων καρυάτιδων που από κοινού στηρίζουν την τωρινή γενοκτονία των ιρακινών, όπως και η πολιτική χαλαρότητα των ευρωπαικών κυβερνήσεων για την αντιμετώπιση της παλαιστινιακής τραγωδίας.

Είμαι πρόθυμος να υπενθυμίσω στον Tony Blair ότι αν δύο επιπλέον σακιά αλεύρι εισέλθουν στην πολιορκημένη Λωρίδα της Γάζας, σίγουρα δεν είναι χάρη στη δικό του έργο μέσα στο ευνουχισμένο κουαρτέτο ή οποιοδήποτε άλλο όργανο που είναι υπεύθυνο για την επίλυση της ισραηλινής κατοχής στην Παλαιστίνη. Είναι χάρη στις θυσίες επί σειρά ετών χιλιάδων απλών πολιτών ανά τον κόσμο αφοσιωμένων στα δικαιώματα των Παλαιστινίων. Είναι μία προσπάθεια που κορυφώθηκε με τη δολοφονία εννιά τούρκων ακτιβιστών του Mavi Marmara με τον ίδιο τρόπο όπως πριν απ’αυτούς ο Tom Hurndall και η Rachel Corrie έδωσαν τις ζωές τους για το καλό της Γάζας.

Την παραμονή του δεύτερου πολέμου του Κόλπου οι New York Times επινόησαν την φράση «δεύτερη παγκόσμια δύναμη», για να ορίσουν το παγκόσμιο κίνημα ειρηνιστών που γέμισαν χιλιάδες πλατείες ανά τον κόσμο. Αυτοί οι πολίτες διαδήλωναν ενάντια σε έναν πόλεμο που «ποτέ πριν στην ιστορία δεν είχε αντιμετωπιστεί με τόσο μεγάλη εχθρότητα». Λοιπόν, αυτή η δεύτερη παγκόσμια δύναμη ενώθηκε τώρα μαζί μας στο πεδίο και στέκεται στο πλευρό των Παλαιστινίων: είναι τώρα το Ισραήλ που βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας.

Παραμείνετε ανθρώπινοι.

Βιτόριο Αριγκόνι από την πόλη της Γάζας


Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License