Μαζικο Κινημα ή Εναλλακτικη Οικονομια: Αντιμετωπιζοντας την Οικονομικη Κριση

Η δημιουργια δημοκρατικων μαζικων κινηματων στους χωρους εργασιας και τις κοινοτητες μας μπορει να ειναι η στρατηγικη για την αντιμετωπιση της καπιταλιστικης οικονομικης κρισης και της προωθησης του επαναστατικου αγωνα. Ενας εναλλακτικος οικονομικος τομεας δεν εχει την δυνατοτητα να επικρατησει των αμεσων μεταρρυθμισεων ή να αναμορφωσει ριζικα την κοινωνια.

Η παρουσα οικονομικη κριση εχει τονισει, με τους εντονοτερους ορους, το γεγονος οτι η καπιταλιστικη οικονομια και οι πολιτικοι που την εκπροσωπουν ειναι ανικανοι και απροθυμοι να παρεχουν τα απαραιτητα για τις αναγκες των εργαζομενων ανθρωπων. Και ενω χιλιαδες ανθρωποι υποχρεωνονται να αντιμετωπισουν την απωλεια των σπιτιων και των δουλειων τους, οι ηδη πλουσιοι καπιταλιστες εχουν ευνοηθει με δανεια και επιχορηγησεις, χωρις να τους καταλογιστει καμια ευθυνη για την κριση, ενω συνεχιζουν ανενοχλητοι να πλουτιζουν. Οι εργαζομενοι ανθρωποι σε ολον τον κοσμο εχουν αναγνωρισει οτι αυτη η κριση εχει προκληθει απο τον καπιταλισμο, και ομως δεν ειναι οι καπιταλιστες που πληρωνουν τις συνεπειες της, αλλα οι εργαζομενοι παντου. Στην Ευρωπη συγκεκριμενα αυτο εχει οδηγησει στην δημιουργια μαζικων κινηματων καθοδηγουμενων απο συνδικατα και κοινοτικες οργανωσεις που αντιμετωπιζουν ηδη ευθεως τον καπιταλισμο και το κρατος που τον υποστηριζει ενω την ιδια στιγμη οραματιζονται και κατασκευαζουν στην θεση του εναν νεο κοσμο βασισμενο στην αλληλεγγυη, την ισοτητα και την ελευθερια. Το ζητημα παραμενει ωστοσο, ποιος ειναι ο καλυτερος τροπος αντιμετωπισης της οικονομικης κρισης; Η απαντηση βρισκεται στην αναπτυξη ενος "μη καπιταλιστικου" αμοιβαιοτικου οικονομικου τομεα στον οποιο κολλεκτιβες και "λαϊκες τραπεζες" θα μπορουσαν να αποδειχτουν ανταγωνιστικες εναλλακτικες λυσεις προς τις καπιταλιστικες επιχειρησεις; Ή θα επρεπε να εστιασουμε τις προσπαθειες μας στην δημιουργια ενος μαζικου κινηματος μαχητικων επανασταστικων εργατικων οργανωσεων εντος των εργασιακων χωρων και των κοινοτητων μας; Με την δευτερη προταση μπορουμε να συνειδητοποιησουμε την συλλογικη μας δυναμη, να αντιμετωπισουμε τον καπιταλισμο και τελικα να τον ανατρεψουμε ωστε να μεταμορφωσουμε την κοινωνια απο τα θεμελια της.

Ο αμοιβαιοτισμος ειναι γνωστος ως μια μορφη "σοσιαλισμου της αγορας", και οπως κι αλλες τασεις του σοσιαλισμου και του αναρχισμου, προεκυψε στα μεσα ως τα τελη του 1800 ως απαντηση στις ραγδαιες αλλαγες που συνοδευαν την δευτερη βιομηχανικη επανασταση. Επιφανης φιγουρα πισω απο τον αμοιβαιοτισμο ηταν ο Pierre Joseph Proudhon, ενας ανθρωπος που προπορευονταν της εποχης του, και ο οποιος θα γινονταν συντομα γνωστος ως ενας απο τους προπομπους του αναρχισμου. Ο αμοιβαιοτισμος του Proudhon συνεβαλλε πολυ στο αντικαπιταλιστικο κινημα της εποχης του. Συγκεκριμενα ο Proudhon διατυπωσε την αναγκη της αυτοδιαχειρισης των μεσων παραγωγης απο τους εργαζομενους, καθως και το μισος για τον καπιταλισμο και την βαθια δυσπιστια για το κρατος. Ο Proudhon οραματιστηκε εναν κοσμο οπου οι ελευθερες κολλεκτιβες χειρονακτων και οι "λαϊκες τραπεζες" θα υποκαθιστουσαν τις λειτουργιες της κοινωνιας. Ειναι σημαντικο παντως να διατηρουμε υποψη μας την συγκεκριμενη χρονικη περιοδο οταν προταθηκαν αυτα. Επροκειτο για μια εποχη οταν η ταξικη κοινωνια ήταν πολυ διαφορετικη. Η εργατικη ταξη (δηλαδη ολοι εκεινοι που εκαναν την περισσοτερη δουλεια που παρηγαγε την καπιταλιστικη υπεραξια) αποτελουνταν απο σκλαβους, υπηρετες και χωρικους. Ενω οι εξειδικευμενοι εμποροι και χειροτεχνες αποτελουσαν μια σχετικα προνομιουχα μειοψηφια παραγωγων εμπορευματων. Αυτο ομως αλλαξε ραγδαια με την δευτερη βιομηχανικη επανασταση. Στις βιομηχανικες κοινωνιες οι εργαζομενοι αρχισαν να απομονωνονται στην παραγωγη των εργοστασιων μεγαλης κλιμακας. Οι χειρονακτες μετατραπηκαν σε μισθωτους εργατες και τα μεσα παραγωγης μεταφερθηκαν στα χερια μικρων ομαδων καπιταλιστων και ιδιοκτητων. Οι χειρονακτες δεν μπορουσαν να ανταγωνιστουν πλεον την νεα αυτη οικονομικη δυναμη και ο αμοιβαιοτισμος αναδειχτηκε σε προσπαθεια αμυνας της ζωης των χειρονακτων. Οπως μπορει να φανταστει κανεις η θεση αυτη ειχε ελαχιστη σχεση με εκεινη των χωρικων καθως οι περισσοτεροι ζουσαν σε ενοικιασμενη γη και ηταν υπερβολικα χρεωμενοι. Η προοπτικη της κατοχης της γης που δουλευε καποιος ή της συνεισφορας του σε εναν βιωσιμο εναλλακτικο οικονομικο τομεα που θα ανετρεπε τους υπαρχοντες γαιοκτημονες απλα δεν ηταν πρακτικη. Ενω το ιδιο θα μπορουσε να ειπωθει και για τους μισθωτους εργαζομενους. Αν και η δημιουργια μικρων βιοτεχνιων και η αυτοαπασχοληση (ή ως μελος μιας κολλεκτιβας) ηταν σιγουρα ελκυστικη, ηταν εντελως ανεφαρμοστη καθως οι περισσοτεροι στερουνταν το απαραιτητο εισοδημα για την επενδυση του στις λαϊκες τραπεζες και τις μικρες βιοποριστικες προσπαθειες. Τα συνδικατα και οι ριζοσπαστικες οργανωσεις αποδειχτηκαν ικανοτερες στην προσφορα τους στην εργατικη ταξη και τους χωρικους ενος ισχυροτερου μεσου παλης για τα κοινα ταξικα συμφεροντα τους.

Σημερα ο πλουτος του κοσμου εχει συγκεντρωθει στα χερια λιγοτερων ακομη χεριων. Και ενω η τεραστια πλειοψηφια των ανθρωπων δεν θα βιωσει ποτε αυτον τον πλουτο, παρ’ ολα αυτα υπαρχει. Και υπαρχει γιατι την δημιουργησαν οι εργαζομενοι και οι αγροτες. Οι καπιταλιστες και τα αφεντικα απλα την κατεχουν. Με την συνειδητοποιηση αυτη θα πρεπει να απορριψουμε τον αμοιβαιοτισμο ως μια συνολικη προσεγγιση αντιμετωπισης της καπιταλιστικης οικονομικης κρισης. Ο αμοιβαιοτισμος υποστηριζει οτι οι εργαζομενοι θα δημιουργησουν εναν μη καπιταλιστικο οικονομικο τομεα που θα απαρτιζεται απο κολλεκτιβες ωστε να ανταγωνιστουν τις μεγαλες καπιταλιστικες επιχειρησεις και τις τραπεζες ανατρεπωντας σταδιακα την υπαρχουσα ταξη πραγματων. Η δημιουργια κολλεκτιβων ειναι σημαντικη στον βαθμο που αναδεικνυει την πρακτικη εμπειρια της οικονομικης αυτοδιαχειρισης. Δεν μπορει ωστοσο να ανταγωνιστει την οικονομικη ισχυ, την πολιτικη υποστηριξη που διαθετει και την ενοπλη ισχυ του συγχρονου καπιταλισμου. Ενας μη καπιταλιστικος παραγωγικος τομεας δεν θα μπορουσε να εχει τις ιδιες πηγες στην διαθεση του και κατα συνεπεια δεν θα μπορουσε να αντιμετωπισει τον καπιταλιστικο τομεα στο ιδιο το παιχνιδι του. Οι Michael Schmidt και Lucien van der Walt ισχυριζονται σωστα στο βιβλιο τους «Black Flame: The Revolutionary Class Politics of Anarchism and Syndicalism» οτι, "αντιθετα, ο καπιταλιστικος τομεας θα κατακτουσε τον μη καπιταλιστικο: οι οικονομικες πιεσεις θα υποχρεωναν τις κολλεκτιβες να προσλαβουν μισθωτους εργαζομενους, με μονη συνεπεια την παλινδρομηση στην εκμεταλλευση" (σ.84). Αυτο ειναι κατι που εχει αποδειχτει ιστορικα. Ειτε λοιπον οι κολλεκτιβες θα κατακτηθουν και θα υποχρεωθουν να "ξεπουληθουν" σε καποιον βαθμο ή θα κατασταλλουν δια της βιας. Η αμοιβαιοτικη προσεγγιση υποστηριζει επισης την ατομικη ιδιοκτησια και τα ιδιωτικα κερδη στην "μη καπιταλιστικηt" ουτοπια της αγορας που προτεινει. Με απλα λογια, ο αμοιβαιοτισμος δεν αμφισβητει ουσιαστικα το υπαρχον status quo. Οφειλουμε να απορριψουμε την νομιμοτητα της ατομικης ιδιοκτησιας συνολικα στα κινηματα μας μιας και μονο ετσι θα μπορουσαμε να φτασουμε στην σπουδαιοτερη δυνατοτητα μας, μια κοινωνια βασισμενη στην συλλογικη ιδιοκτησια απο τους αγροτες και τους εργαζομενους. Ιστορικα το ζητημα των δικαιωματων ιδιοκτησιας απομονωσε τους αμοιβαιοτικους απο το υπολοιπο ριζοσπαστικο αριστερο κινημα. Το 1869 το ζητημα αναλυθηκε διεξοδικα εντος της Πρωτης Διεθνους, οπου οι αναρχικοι ψηφισαν μαζι με τους μαρξιστες εναντια στους αμοιβαιοτικους, εδραιωνοντας ετσι την κοινη ιδιοκτησια ως θεμελιωδη αρχη και βασικη απαιτηση του αγωνα της εργατικης ταξης.

 

Η δημιουργια ενος μη καπιταλιστικου παραγωγικου τομεα θυμιζει την επανεφευρεση του τροχου. Ξανα, υπαρχει ενα τεραστιο μεγεθος πλουτου σε αυτον τον κοσμο που δημιουργηθηκε απο την σκληρη δουλεια εκατομμυριων που δεν θα τον απολαυσουν ποτε. Δεν πρεπει να επενδυσουμε τα λιγοστα χρηματα που μας βοηθουν να επιβιωσουμε σε εναλλακτικες τραπεζες ή σε μη καπιταλιστικες επιχειρηματικες προσπαθειες. Αντιθετα, θα πρεπει να εστιασουμε τις ενεργειες μας στην οργανωση μας στους εργασιακους χωρους και τις κοινοτητες μας αναπτυσσοντας τον επαναστατικο αγωνα σε μερη οπου τα μεσα παραγωγης και ο πλουτος υπαρχουν ηδη. Μεσω της οργανωσης αναπτυσσομαστε και δυναμωνουμε συλλογικα και με την δυναμη αυτη αποκταμε την δυνατοτητα να διατυπωσουμε, και ακομα πιο σημαντικα, να ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ στα αιτηματα μας προς την καπιταλιστικη ταξη. Η δυναμη αυτη φερει εναν πραγματικο επαναστατικο χαρακτηρα ικανο να μεταμορφωσει την κοινωνια. Και αυτο ειναι επισης ιστορικα αποδεδειγμενο. Καθε νικη, απο τον τερματισμο της παιδικης εργασιας ως την οκταωρη εργασια και το τελος των φυλετικων διακρισεων, μπορει να αποδωθει αμεσα στον οργανωμενο αγωνα απο οργανωσεις εργαζομενων και κοινοτικες ομαδες. Αλλα η δυναμη αυτη δεν οφειλει να σταματησει απλα με την εξασφαλιση  ψιχουλων πεταμενων εδω και εκει. Αντιθετα, οι σκοποι της θα πρεπει να εστιασουν σε ολοκληρο τον φουρνο. Η δημιουργια κινηματων αρχιζει με την αναπτυξη βραχυπροθεσμων στοχων και μακροπροθεσμων οραματων. Οπως ενα αρθρο απο την εκδοση Northeast Anarchist #10, τιτλοφορειται, "Οπου υποχωρουν εκεινοι, Εμεις πρεπει να προχωραμε". Και αυτη ειναι η σημασια των βραχυπροθεσμων στοχων, ειναι η εργατικη ταξη που αγωνιζεται και κερδιζει βελτιωσεις για τον εαυτο της και με καθε νικη της προκυπτει και η προοπτικη της προελασης. Ωστοσο υφιστανται καποιοι σοβαροι περιορισμοι σε αυτο. Το συγκεντρωτικο κρατος ειναι ενας βιαια καταπιεστικος θεσμος, ειτε εκπροσωπει τα συμφεροντα της εργατικης ταξης, ειτε εκπροσωπει τα συμφεροντα των πλουσιων. Το συγκεντρωτικο κρατος μπορει να θεωρηθει μονο ως εκπροσωπος των συμφεροντων μιας προνομιουχας μειοψηφιας. Ετσι, το μακροπροθεσμο οραμα δεν μπορει να ειναι αλλο απο την δημιουργια επαναστατικων συνειδησεων εντος των μαζικων κινηματων που θα αντιμετωπισουν τον καπιταλισμο και το κρατος αναμορφωνοντας τις ρεφορμιστικες προσπαθειες σε επαναστατικες φιλοδοξιες και αγωνες.

Επιπλεον ο αμοιβαιοτισμος επιχειρει να αποφυγει την αμεση συγκρουση με τους καταπιεστικους θεσμους. Οι καπιταλιστες και οι πολιτικοι δεν παραχωρησαν ποτε οποιαδηποτε απο τα κερδη τους χωρις να πολεμησουν για αυτα. Σημερα, στο μεσο της οικονομικης κρισης, οικογενειες εργαζομενων εχουν διαταχθει να εγκαταλειψουν τα σπιτια τους μετα την κατασχεση τους απο τραπεζες και περνουν στην αμεση δραση μεσω της οργανωσης τους με αλλους ιδιοκτητες κατοικιων και ντοπιους ακτιβιστες που σε καποιες περιπτωσεις καταλαμβανουν τα κατασχεμενα σπιτια. Μεσω των προσπαθειων τους εχουν δει καταπληκτικα αποτελεσματα και εχουν καταφερει να παρουν τα σπιτια τους πισω. Στο Σικαγο οι εργαζομενοι στο εργοστασιο Republic Windows and Doors ενημερωθηκαν απο την εταιρεια πως το εργοστασιο θα εκλεινε και οτι επρεπε να βρουν αλλες δουλειες. Οι εργαζομενοι εγκαταλειφθηκαν στην μοιρα τους και για αυτο αποφασισαν να εφαρμοσουν την αμεση δραση. Κατελαβαν το εργοστασιο και προχωρησαν σε καθημερινες διαδηλωσεις μεχρις οτου η εταιρεια υποχρεωθηκε να συμφωνησει με τα αιτηματα τους. Υπαρχουν ομως και αμετρητα αλλα παραδειγματα οργανωσης ενωπιον της σημερινης οικονομικης κρισης που αποδειχτηκαν εξισου επιτυχημενα. Η ιδεα οτι ενας εναλλακτικος οικονομικος τομεας θα μπορουσε να ανταγωνιστει επιτυχημενα τον καπιταλιστικο χωρις καμια συγκρουση ειναι αδυνατος μιας και εχει αποδειχτει αμετρητες φορες οτι οι καπιταλιστες θα κανουν οτι μπορουν, συμπεριλαμβανομενης και της φυσικης βιας, προκειμενου να προστατευσουν τα συμφεροντα τους. Μονο ενα μαζικο κινημα που αξιοποιει πολλες και διαφορετικες τακτικες μπορει να συσπειρωσει την απαραιτητη ισχυ ωστε να αντιμετωπισει παρομοιες επιθεσεις.

 

 

Η σημερινη οικονομικη κριση εχει επιβληθει στους ανθρωπους απο τους πλουσιους καπιταλιστες και το γεγονος οτι αυτοι μπορουν να διατηρουν τα κερδη τους, ενω οι υπολοιποι απο εμας δυσκολευονται τοσο πολυ αποτελει μια πραξη ταξικου πολεμου, ενος πολεμου που προς το παρον τον κερδιζουν εκεινοι. Ο Joe Hill εγραψε, "Αν εμεις οι εργατες το σκεφτουμε/ μπορουμε να σταματησουμε ολα τα τραινα που τρεχουν/ ολα τα πλοια στον ωκεανο/ μπορουμε να δεσουμε με αλυσιδες/ καθε τροχο της παραγωγης/ καθε ορυχειο και καθε δυιλιστηριο/ οι στολοι και οι στρατιες ολων των εθνων/ θα σταματησουν με την διαταγη μας". Δεν χρειαζομαστε να δημιουργησουμε εναν εναλλακτικο οικονομικο τομεα για να εχουμε εναν κοσμο βασισμενο στην ισοτητα και την ελευθερια. Πρεπει να σκεφτουμε, να οργανωθουμε και να αγωνιστουμε, για την απιστευτη περιουσια και τα μεσα παραγωγης που εχουμε ηδη δημιουργησει συλλογικα, και στην συνεχεια να τα χρησιμοποιησουμε οχι για την απληστια των λιγων αλλα αντιθετα, για τις αναγκες ολων μας.

 

απο:  http://www.nefac.net/node/2524

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License