Για την απεργία στις 15/12

Κάλεσμα, κείμενο και αφίσα

Το Σωματείο Σερβιτόρων – Μαγείρων και λοιπών εργαζόμενων στον κλάδο του Επισιτισμού στη Θεσσαλονίκη συμμετέχει στη Γενική Απεργία στις 15 Δεκέμβρη και κατεβαίνει στην  πορεία την ίδια μέρα. Προσπαθώντας να βρεθούμε με όσο γίνεται πιο πολλούς συναδέλφους πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την απεργιακή πορεία, μοιράζουμε τα παρακάτω κείμενα, «Εργασία και Χαρά;» και «Εργασία ή απεργία;» και παρεμβαίνουμε στα μαγαζιά όπου δουλεύουν συνάδελφοι. Επειδή η εκμετάλλευση της εργασίας γίνεται και έξω από το κέντρο, προσπαθήσαμε να έρθουμε σε επαφή με συναδέλφους μας στις Δυτικές και Ανατολικές συνοικίες της πόλης. Ακόμα, στους δρόμους θα δείτε αυτή την αφίσα
Την ημέρα της απεργίας – πορείας οργανώνουμε Συντροφική κουζίνα, όπου καλούμε συναδέλφους , συντρόφους και απεργούς, αντιδρώντας στην καθιερωμένη πρακτική του «απεργιακού γλεντιού» σε κάποιο μαγαζί όπου οι συνάδελφοι που δουλεύουν πιέζονται από τα αφεντικά τους «απεργιακά».

15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Συγκέντρωση – Πορεία

Καμάρα, 10:00 π.μ.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον εκφοβισμό των αφεντικών


ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ σε όλους τους χωρους εργασίας


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μεταξύ των εργαζομένων

από Σωματείο σερβιτόρων μαγείρων Θεσσαλονίκης 14/12/2010 1:09 πμ.


Ο κλάδος του επισιτισμού είναι ένας από τους χειρότερους, αν όχι ο χειρότερος, όσον αφορά τις συνθήκες εργασίας. Οι σερβιτόροι, οι μάγειρες, οι μπάρμαν, οι λαντζιέρηδες, οι ντελιβεράδες και όλοι εμείς που δουλεύουμε σε αυτόν τον κλάδο είμαστε αναγκασμένοι να ανεχόμαστε να μην παίρνουμε ούτε καν αυτά που ορίζει ο νόμος. Οι συμβάσεις με τις οποίες δουλεύουμε είναι σχεδόν πάντα ψεύτικες, αναγράφοντας λιγότερες μέρες εργασίας και διαφορετικό πόστο, αν είμαστε τυχεροί και παλέψουμε για να μην δουλεύουμε εντελώς ανασφάλιστοι. Η μαύρη εργασία, που είναι κανόνας στον κλάδο μας, σημαίνει ότι τα αφεντικά μπορούν να μας απολύσουν ανά πάσα στιγμή, χωρίς ούτε καν να πάρουμε αποζημίωση. Τα επιδόματα (αδείας, ασθενείας) και τα δώρα (Πάσχα, Χριστουγέννων) δεν τα παίρνει σχεδόν κανένας μας, ενώ και το ημερομίσθιο μας είναι μικρότερο από αυτό που ορίζει η συλλογική μας σύμβαση. Κατά τη διάρκεια της εργασίας μας καλούμαστε να κάνουμε δουλειές άσχετες με το πόστο μας (καθάρισμα, κουβάλημα) και δεν δικαιούμαστε καν διαλείμματα. Στις μικρές επιχειρήσεις τα αφεντικά πατάν πάνω στο ότι ακριβώς επειδή το μαγαζί είναι μικρό, δεν βγάζει αρκετά ώστε να μας δίνει αυτά που δικαιούμαστε. Οι υπερωρίες μας δεν πληρώνονται και στα νυχτερινά, τα Κυριακάτικα και τις αργίες δεν πληρωνόμαστε την νόμιμη προσαύξηση. Πρέπει να είμαστε ανά πάσα στιγμή διαθέσιμοι να δουλέψουμε όποια μέρα και όσες ώρες θέλει το αφεντικό . Και πέρα από όλα αυτά είμαστε αναγκασμένοι να ανεχόμαστε κάθε μικρή ή μεγάλη (πολλές φορές εντελώς παράλογες) απαίτηση του αφεντικού και να φαίνεται ότι διασκεδάζουμε κιόλας! Είναι στα μικρά μαγαζιά που υπάρχουν οι πιο πολλές αυθαιρεσίες, ακριβώς επειδή και εμείς οι ίδιοι ως εργαζόμενοι δεχόμαστε το επιχείρημα αυτό και δεχόμαστε να δουλεύουμε με λιγότερα επειδή το «μαγαζί δεν βγαίνει». Άλλωστε η συνεχής αλλαγή χώρων εργασίας (σπανίως μένουμε στο ίδιο μαγαζί για πολύ καιρό) μας εμποδίζει να γνωριστούμε με τους συναδέλφους μας, να αναπτύξουμε σχέσεις αλληλεγγύης μαζί τους και να διεκδικήσουμε από κοινού αυτά που το αφεντικό μας κλέβει.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί (ΙΚΑ και Επιθεώρηση Εργασίας) δεν κάνουν απολύτως κανέναν έλεγχο στα μαγαζιά, αφήνοντας τα αφεντικά να μας εκμεταλλεύονται ανενόχλητα (που ας θυμηθούμε ότι αυτοί οι οργανισμοί ξεκίνησαν από την πίεση των ίδιων των εργαζομένων).

Τον τελευταίο χρόνο, τα αφεντικά βρήκαν πάτημα στην κρίση, ώστε να υποτιμήσουν περεταίρω την εργασία μας και να μας τρομοκρατήσουν. Στα περισσότερα μαγαζιά έχουν μειωθεί τα μεροκάματα των εργαζομένων, καλούμαστε να κάνουμε μισά μεροκάματα και όχι ολόκληρα (οχτάωρο), τα ημερομίσθια πέφτουν και άλλο και γίνονται προσπάθειες να καταργηθούν τα όποια «προνόμια» είχαν κάποιοι παλιότεροι εργαζόμενοι (π.χ. επιδόματα)

Εκμεταλλευόμενοι την κρίση τα αφεντικά και η πολιτική εξουσία επιδιώκουν την κατάργηση και όσων κατακτημένων εργατικών δικαιωμάτων έχουν απομείνει: το όριο απολύσεων απελευθερώνεται και η αποζημίωση απόλυσης ουσιαστικά καταργείται. Ο διαχωρισμός νέων-παλιών εργαζόμενων εντείνεται: για τους εργαζόμενους μέχρι 25 ετών ο βασικός μισθός μειώνεται στα 540 ?, ενώ για τους εργαζόμενους από 15 ως 18 ετών οι απολαβές τους μειώνονται στο 70% του κατώτατου μισθού.

Εμείς, με τη στάση ανοχής απέναντι σε όλα όσα καθημερινά βιώνουμε στην δουλειά μας, έχουμε ένα μερίδιο ευθύνης για την συνέχιση της εκμετάλλευσης. Δεχόμαστε την ιεραρχία και τις σχέσης παλιού- καινούργιου μεταξύ των εργαζομένων. Έχουμε χάσει την ταξική μας συνείδηση και παραμερίζουμε την συναδελφική αλληλεγγύη που πρέπει να δείχνουμε, μπροστά στην (λογική) επιθυμία μα να μην χάσουμε τη δουλεία μας. Πολλές φορές μάλιστα, δουλεύοντας πολύ καιρό στο ίδιο μαγαζί, αλλοτρoιωνόμαστε σε τέτοιο βαθμό ώστε στο τέλος να κάνουμε συνεχώς υποχωρήσεις για «το καλό του μαγαζιού». Η ίδια η αντιμετώπιση της δουλειάς αυτής ως προσωρινής, μας κάνει να μην διεκδικούμε τα δικαιώματα μας, αφού ούτως ή άλλως σε ένα- δύο χρόνια το πολύ θεωρούμε ότι θα έχουμε αλλάξει δουλειά.

Φυσικά κάποιοι από εμάς προσπαθούμε να κερδίσουμε λίγο μεγαλύτερα μεροκάματα ή κάποιες από τις προσαυξήσεις του μισθού μας ή τις υπερωρίες μας, σε ατομικές διαπραγματεύσεις με το αφεντικό μας. Όμως οι διαπραγματεύσεις αυτές δεν είναι αποτελεσματικές για πολλούς λόγους. Πρώτον, γιατί το αφεντικό μας έχει πάντα μια εύκολη απάντηση στην ατομική απαίτηση ενός εργαζομένου: την απόλυσή του. Δεύτερον, γιατί ακόμα και αν καταφέρουμε να κερδίσουμε κάποια πράγματα, η νίκη αυτή αφορά εμάς ατομικά, αποκλείοντας τους συναδέλφους μας. Και τρίτον, γιατί αυτός ο τρόπος πάλης δεν είναι αποτελεσματικός, αφού αυτά που κερδίζεις από το ένα αφεντικό, τα χάνεις από το άλλο μόλις αλλάξεις μαγαζί (κάτι που στον κλάδο μας συμβαίνει πολύ συχνά).

Έτσι λοιπόν επιλέγουμε να κινηθούμε συλλογικά, φτιάχνοντας σωματείο σερβιτόρων, μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού. Επιλέγουμε το σωματείο ως μορφή οργάνωσης καθώς μέσω αυτού μας δίνεται η δυνατότητα να έχουμε μία στοιχειώδη νομική προστασία ώστε να παρεμβαίνουμε σταθερά στους χώρου δουλειάς.

Όσον αφορά την λειτουργία του σωματείου, οι αποφάσεις παίρνονται αμεσοδημοκρατικά και αντιιεραρχικά. Δηλαδή όλες οι αποφάσεις του σωματείου, παίρνονται από τη Γενική Συνέλευση, όπου η γνώμη όλων μετράει και εξίσου και όλες οι απόψεις συζητιούνται. Είμαστε και θα είμαστε ενάντια στη λογική και πρακτική της ανάθεσης και της εκπροσώπησης γιατί κανένας δεν μπορεί να αποφασίζει για τη ζωή μας αντί για εμάς. Κανείς δεν μπορεί να αναλάβει ρόλο «διεκπεραιωτή» και να αγωνιστεί για τους εργαζόμενους χωρίς αυτούς.

Σταθερά χαρακτηριστικά που βάζουμε από την αρχή είναι η εγγραφή όλων των ανασφάλιστων εργαζόμενων συναδέλφων μας στο σωματείο και η αντίθεση με κρατικοδίαιτες ή κομματικές μορφές συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ/ΠΑΜΕ), που εκτός από μη λειτουργικές είναι και απέναντι στα συμφέροντά μας.

Ευελπιστούμε να βρεθούμε με όσο το δυνατόν περισσότερους συναδέλφους μας στις συνελεύσεις του σωματείου και στους χώρους εργασίας, ώστε από κοινού να συζητήσουμε το πώς θα διεκδικήσουμε τα δικαώματά μας, την αξιοπρέπειά μας και αυτά που μας ανήκουν.


Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων Θεσ/νίκης

(και λοιπών εργαζομένων στον κλάδου του επισιτισμού)

από Σωματείο σερβιτόρων μαγείρων Θεσσαλονίκης 14/12/2010 1:10 πμ.


Εν όψει της Γενικής Απεργίας στις 15 Δεκέμβρη, το Σωματείο μοιράζει το παρακάτω κείμενο στο δρόμο και σε συναδέλφους στη δουλειά:


Εργασία ή Απεργία;

(κάποια αυτονόητα (;) για την απεργία στις 15 Δεκέμβρη)

Σαν Σωματείο Σερβιτόρων – Μαγείρων αναζητούμε σημεία επαφής με άλλους συναδέλφους, επιθυμούμε να ανταλλάξουμε εμπειρίες, να ζυμωθούμε στον δρόμο και να ανακαλύψουμε κοινούς χώρους δράσης, έτσι ώστε συλλογικά να δώσουμε μια απάντηση «από τα κάτω» προς αυτούς που νομίζουν πως τους ανήκουμε. Παλεύουμε για την οργάνωση των αναγκών των επισφαλών εργατών/τριών ενάντια στα οργανωμένα παιχνιδάκια των εργατοπατέρων.

Η πολιτική πράξη της απεργίας σημαίνει πως δεν παράγουμε και δεν καταναλώνουμε.Σημαίνει πως δεν αναπαράγουμε το σύστημα εκμετάλλευσης και σπάμε εις βάρος των αφεντικών την γραμμή παραγωγής-κατανάλωσης, διεκδικώντας όσα μας έχουν κλέψει. Κατά συνέπεια, για εμάς το να κατέβουμε σε μια απεργία προϋποθέτει ξεκάθαρους στόχους και στάση.

Για τα αφεντικά όμως, η μέρα απεργίας, σημαίνει ζεστό χρήμα απεργών-καταναλωτών. Παίρνουν extra προσωπικό για να εξυπηρετούν τους πεινασμένους απεργούς. Τα τηλέφωνα χτυπάν σαν τρελά για delivery και τα παπιά μας χύνουν τα λάδια τους στους δρόμους που πιο πριν πέρασε η πορεία…Ειρωνεία; Μάλλον πραγματικότητα. Εδώ είναι η μεγάλη αντίφαση (ή καλύτερα εδώ είναι που μας καίγονται τα λαμπάκια…). Να απεργείς, και μετά να διασκεδάζεις σε μαγαζιά που άνθρωποι γίνονται πατίνι επειδή δεν μπορούν να απεργήσουν. Και εξηγούμαστε. Στον κλάδο μας, η απόφαση να απεργήσουμε μπορεί να μας βρει αγκαλιά με την απόλυση, ή στην «καλύτερη» το αφεντικό να «χώσει» κάποιον άλλο συνάδελφο στη θέση μας και να μας την «φυλάει» για ανύποπτο χρόνο. Καταστρατηγείται έτσι αυτό το δικαίωμα με απειλές και ψυχολογικό πόλεμο. Κατανοούμε έτσι την σχιζοφρενική συνθήκη που επικρατεί στον κλάδο μας, και επομένως την δυσκολία σε πάρα πολλές περιπτώσεις να απεργήσουμε. Και η γσεε τον χαβά της…

Το ποτήρι όμως έχει γίνει δεξαμενή. Κι αν ξεχειλίσει… Στο χέρι μας είναι. Έχουμε μπουχτίσει από εκβιασμούς. Καιρός να δούμε τις δυνάμεις μας.

Σαν σωματείο προτείνουμε τον αγώνα. Την συνεχή πίεση των ορίων, όπου και όπως μπορούμε. Να οργανωθούμε με συναδέλφους στα κρυφά στη δουλειά ή στα φανερά στις απεργίες και στα σωματεία. Στην μόνη πραγματική βάση. Αυτή των αναγκών μας. Με ανθρώπους που τραβάμε το ίδιο λούκι, μπορούμε να δώσουμε να καταλάβουν πως οι μέρες αφθονίας τους τελειώνουν, γιατί είναι αποτέλεσμα των χρόνων καταπίεσής μας.

Να σαμποτάρουμε λοιπόν τα μαγαζιά που μένουν ανοιχτά την μέρα της απεργίας. Καλούμε στη συντροφική κουζίνα μετά την απεργία στο Στέκι στη Μόδη. Με την συντροφική κουζίνα επιδιώκουμε να βρεθούμε με συναδέλφους και με τους υπόλοιπους απεργούς, δείχνοντας παράλληλα και μια ελάχιστη αλληλεγγύη στους συναδέλφους που δεν μπορούν να απεργήσουν.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License