Ανακοίνωση της Κόντρας για την απεργία της 15ης Δεκέμβρη

ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥΣ Η «ΚΙΝΕΖΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥΣ Η «ΚΙΝΕΖΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΚΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ
ΣΦΙΞΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΣΟΥ
ΟΡΓΑΝΩΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΣΟΥ


Ατοί που μας έλεγαν ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα, προωθούν ένα καινούργιο, τεράστιο πακέτο μέτρων, με τη μέθοδο του αστραπιαίου πολέμου: ένα πολυνομοσχέδιο-σκούπα, που ψηφίζεται με διαδικασίες εξπρές.
Αυτοί που μας έλεγαν ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν άλλα μέτρα μείωσης μισθών, προχωρούν σε μια ακόμα οριζόντια μείωση μισθών στις ΔΕΚΟ και ετοιμάζονται να προχωρήσουν σε νέα μείωση μισθών στο δημόσιο, στο πλαίσιο του νέου ενιαίου μισθολόγιου. Μάλιστα, σύμφωνα με το Μνημόνιο του Νοέμβρη, το νέο ενιαίο μισθολόγιο θα εφαρμοστεί στο τέλος του πρώτου εξάμηνου του 2010 και όχι στο τέλος του δεύτερου εξάμηνου.


Αυτοί που μας έλεγαν ότι το πρόβλημα «ανταγωνιστικότητας» στην Ελλάδα δεν είναι πρόβλημα μισθών, τώρα έβαλαν στο στόχαστρο τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα. Δεν διστάζουν να χτυπήσουν ακόμα και τις αμοιβές των πιο χαμηλόμισθων στρωμάτων, εκείνων που εργάζονται λιγότερο από 4 ώρες τη μέρα! Κόβουν την προσαύξηση του 7,5% για τους τριωρίτες και την προσαύξηση 10% για εργασία πέρα από τη συμφωνημένη!


Αυτοί που έλεγαν ότι θα υπερασπιστούν τους νέους, δίνουν στους καπιταλιστές το δικαίωμα να απολύουν χωρίς αποζημίωση για δουλειά μέχρι 12 μήνες! Και να χρησιμοποιούν ελεύθερα ενοικιαζόμενους εργαζόμενους για 36 μήνες, έναντι 18 που ίσχυε μέχρι τώρα.


Αυτοί που παρίσταναν ότι τάχα δίνουν μάχη για τις συλλογικές συμβάσεις, τις διαλύουν με μια απλή ρύθμιση, μετατρέποντας σε νόμο την απόλυτη αυθαιρεσία και την πλήρη ασυδοσία των καπιταλιστών.

Η Κατσέλη το είπε καθαρά: αυτό που γινόταν στη ζούλα, τώρα το κάνουμε νόμιμο. Νομιμοποιούν, δηλαδή, την αυθαιρεσία και τις παρανομίες των καπιταλιστών. Νομιμοποιούν την απόλυτη ασυδοσία τους, έτσι που πλέον, ξεκινώντας από νέα βάση, να γίνουν ακόμα πιο ασύδοτοι, ακόμα πιο επιθετικοί, όντας σίγουροι ότι σύντομα και οι νέες αυθαιρεσίες τους θα γίνουν νόμος.


Αυτοί που πριν μερικές εβδομάδες διακήρυσσαν πως το Μνημόνιο τελειώνει το 2013 και πως όποιος μιλά για αναδιάρθρωση ή επιμήκυνση αποπληρωμής διαπράττει προδοσία κατά της χώρας, τώρα διαπραγματεύονται επίσημα την επιμήκυνση, που θα φέρει φυσικά την επέκταση της σκληρής επιτήρησης και του Μνημόνιου και μετά το 2020.


Τα πράγματα είναι κάτι παραπάνω από καθαρά. Αυτή η επίθεση δεν έχει τέλος. Ο πρωθυπουργικός σύμβουλος Τομάζο Πάντοα Σκιόπα το είπε καθαρά: θα χρειαστούν τουλάχιστον 15 χρόνια!

Οποιος πιστεύει αυτά που λέει η κυβέρνηση είναι ή αφελής ή στημένος από την κυβερνητική προπαγάνδα.
Ο Μεσαίωνας είναι εδώ και έχει μέλλον Αρκεί μια ματιά στο πολυνομοσχέδιο-σκούπα, αλλά και στο επικαιροποιημένο Μνημόνιο του Νοέμβρη, για να καταλάβουμε ότι ο εργασιακός και κοινωνικός Μεσαίωνας είναι εδώ και έχει μέλλον. Θ’ ακολουθήσουν κι άλλες, απανωτές επιθέσεις, χωρίς να σταματήσουν πουθενά.

♦ Καταρχάς, το πακέτο των 30 δισ. ευρώ, που υποτίθεται ήταν για όλη τη διάρκεια του Μνημόνιου, γίνεται στη ζούλα 47 δισ. ευρώ! Αύξηση των αντιλαϊκών μέτρων πάνω από 50%!

♦ Από τον Αύγουστο ακόμη το Μνημόνιο αναφέρει ότι «η κυβέρνηση θα υιοθετήσει ένα “σχέδιο δράσης για μια επιχειρηματικά φιλική Ελλάδα” όπου θα παρουσιάζεται ένα χρονοδιάγραμμα για την απομάκρυνση 30 εκ των σημαντικότερων περιορισμών που παραμένουν για την επιχειρηματική δραστηριότητα». Αυτό αποθράσυνε τον ΣΕΒ, ο οποίος εξέδωσε πρόσφατα ένα μανιφέστο, που όποιος το διαβάζει καταλαβαίνει ότι σκοπός τους είναι να μας γυρίσουν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Ακόμα και την ύπαρξη κατώτερων μεροκάματων τη θεωρούν αντικίνητρο για την «ανταγωνιστικότητα». Αυτό το φασιστικού τύπου μανιφέστο των καπιταλιστών αποτελεί το μπούσουλα κυβέρνησης και τρόικας. Στις απαιτήσεις των καπιταλιστών θα προσαρμόζονται ολοένα και περισσότερο, με συνεχή νομοθετήματα, που θα ξεθεμελιώσουν ό,τι κατακτήθηκε στη διάρκεια ενός αιώνα.


♦ Η κοινωνική ασφάλιση σφίγγεται ακόμα πιο πολύ στη μέγγενη. Τα νέα αντιασφαλιστικά μέτρα προαναγγέλλονται με αλλαγή της διατύπωσης. Πλέον, η αύξηση της ασφαλιστικής δαπάνης πρέπει να είναι «κάτω από 2,5%». Επίσης, στην κλίνη του Προκρούστη, πέρα από τα επικουρικά, μπαίνουν και τα Ταμεία Πρόνοιας, γεγονός που προδιαγράφει πετσόκομμα και των εφάπαξ.


♦ Προαναγγέλλεται ακόμα σπάσιμο του ανοιχτού νοσήλιου στα νοσοκομεία, αύξηση του εισιτήριουγια τα εξωτερικά ιατρεία από 3 σε 5 ευρώ και πλαφόν επισκέψεων ανά ασφαλισμένο. Αρα, το χέρι θα μπαίνει πιο βαθιά στην τσέπη.


♦ Επίσης, προαναγγέλλεται μείωση της απασχόλησης στο δημόσιο πέρα από τον κανόνα 1:5, μέσω της οποίας θα εξοικονομηθούν 600 εκατ. Αυτό σημαίνει απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Οι μετατάξεις δεν θα γίνουν στο σύνολό τους.


Αυτή είναι η αλήθεια. Ολα τα υπόλοιπα είναι προπαγάνδα. Προπαγάνδα φόβου. Προπαγάνδα αποπροσανατολισμού. Προπαγάνδα αναμονής για κάποιο τέλος που δεν θα έρθει ποτέ από μόνο του. Εδώ και ένα χρόνο ζούμε με συνεχή κυβερνητικά ψέματα, με διαβεβαιώσεις και «δεσμεύσεις», που διαψεύδονται σύντομα. Οποιος θέλει μπορεί να κοροϊδεύει τον εαυτό του μ’ αυτές τις διαβεβαιώσεις. Οι υπόλοιποι πρέπει να σκεφτούμε τι πρέπει να κάνουμε.
Οικονομική κατοχή χωρίς τέλος
Η κατοχή από την τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ, σε συνεργασία με την κυβέρνηση είναι η απάντηση του καπιταλισμού στην κρίση του. Είναι η διαχείριση αυτής της κρίσης προς όφελος του κεφάλαιου. Φαινόμενο όχι στενά ελληνικό, αλλά παγκόσμιο.


Θυμηθείτε τι γινόταν την περασμένη άνοιξη. Υποτίθεται ότι η Ελλάδα παρακαλούσε να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός προστασίας της από τους διεθνείς τοκογλύφους. Οταν δημιουργήθηκε ο μηχανισμός, είδαμε πως λειτουργούσε με την ίδια ακριβώς τοκογλυφία. Κι όχι μόνο λειτουργούσε εξίσου τοκογλυφικά, αλλά επέβαλε οικονομική κατοχή, με στόχο από τη μια να εξασφαλίζεται απρόσκοπτα η αποπληρωμή των δανείων του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου, παλιών και νέων, αλλά ταυτόχρονα να προωθείται η «κινεζοποίηση» του ελληνικού προλεταριάτου, μέσω της οποίας μπορεί να εξασφαλιστεί η μέγιστη κερδοφορία του κεφάλαιου στις συνθήκες της κρίσης.


Κι ενώ υποτίθεται ότι η Ελλάδα είδε κι έπαθε με παρακάλια να μπει στο μηχανισμό «στήριξης», την Ιρλανδία την έβαλαν με το ζόρι! Οπως με το ζόρι ετοιμάζονται να βάλλουν την Πορτογαλία και μετά την Ισπανία. Το παραμύθι για τους «σπάταλους» και «τεμπέληδες» Ελληνες, που «δανείζονταν για να καταναλώνουν», το παραμύθι του «όλοι μαζί τα φάγαμε» τελείωσε.


Φαίνεται καθαρά ότι το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, παρασιτικό κι αυτό, όπως το αμερικάνικο, οχυρώνει την επικράτειά του. Για να μπορεί να βγάζει υπερκέρδη με την τοκογλυφία με τα κρατικά χρέη. Οπου κι αν καταλήξει ο άγριος καυγάς που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στη Γερμανία και τις άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες της ευρωζώνης, για τους εργαζόμενους το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Θα κληθούν να ζήσουν σ’ έναν εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα.


Με ύφος αποικιοκράτη που απευθύνεται προς ιθαγενείς, ο Στρος-Καν ήρθε στην Ελλάδα για να μας θυμίσει ότι «δεν ήρθε μόνος του αλλά τον καλέσαμε» και για να μας πει ότι πρέπει να πέσουν οι μισθοί, γιατί τα τελευταία χρόνια οι εργαζόμενοι πήραν πολλά! Πριν απ’ αυτόν, είχε πει το ίδιο, αλλά πιο κομψά ο Γ. Παπακωνσταντίνου (συνέντευξη στο «Βήμα»): «Εδώ και μήνες, βλέπουμε ότι πολλές επιχειρήσεις, προκειμένου να μην προβούν σε απολύσεις, επιχειρούν να έρθουν σε συνεννόηση με τους εργαζόμενους για μειώσεις μισθών. Δεν είναι ούτε εύκολες ούτε και ευχάριστες αυτές οι καταστάσεις, αλλά απαντούν στο δίλημμα πολλών επιχειρηματιών και εργαζομένων "μείωση μισθών ή μείωση θέσεων εργασίας"».


Ολοι γνωρίζουμε, βέβαια, ότι και μείωση μισθών γίνεται και απολύσεις και εκ περιτροπής εργασία και απλήρωτες υπερωρίες κ.λπ. Πρώτα απολύουν και μετά εκβιάζουν όσους απέμειναν στη δουλειά. Ο νόμος της ζούγκλας επικρατεί παντού. Αν η κυβέρνηση και η τρόικα ενδιαφέρονται να θεσπίσουν κάποια πράγματα, δεν είναι για να βάλουν τάξη στη ζούγκλα, αλλά για να εκμεταλλευτούν τη ζούγκλα και να την κάνουν μόνιμο καθεστώς.

Με το πιστόλι στον κρόταφο εκβιάζουν τους εργαζόμενους. Και μόλις περάσει ο ένας εκβιασμός τους συνεχίζουν αμέσως με τον επόμενο.

Δυο έθνη
Η «εθνική ενότητα», την οποία διασαλπίζουν καθημερινά οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος και αναπαράγουν εκκωφαντικά τα ΜΜΕ της πλουτοκρατίας, είναι το όπιο για να κρατηθεί υπνωτισμένος ο λαός, για να μην υπάρξουν αντιστάσεις, τέτοιες που να μπορούν να βάλουν τέλος στη βαρβαρότητα και ν’ ανοίξουν το δρόμο προς την κοινωνική ανατροπή. Για τους καπιταλιστές εθνικό συμφέρον είναι ό,τι σχετίζεται με την τσέπη τους. Το αποδεικνύουν για μια ακόμη φορά.


Η Ιστορία επαναλαμβάνεται στις συνθήκες του 2010. Στη διάρκεια της ναζιφασιστικής κατοχής η ελληνική κεφαλαιοκρατία συνεργάστηκε αρμονικότατα με τους κατακτητές. Στη συνέχεια δέθηκε στο άρμα των αγγλοαμερικανών ιμπεριαλιστών, για να τσακίσει το τεράστιο αντιστασιακό ρεύμα του ελληνικού λαού, που ζητούσε την κοινωνική του απελευθέρωση. Σήμερα, μετά από μια περίοδο τεράστιων κερδών, που αναπαύονται σε κάποια funds του εξωτερικού και κερδοσκοπούν με το ελληνικό κρατικό χρέος, που η αρπακτικότητα της κεφαλαιοκρατίας δημιούργησε, παλιά και νέα τζάκια έθεσαν τη χώρα υπό την οικονομική κατοχή της τρόικας ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ, με διπλό σκοπό. Την πληρωμή υπέρογκων τόκων στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και την «κινεζοποίηση» του ελληνικού προλεταριάτου.


Τούτη την περίοδο αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει κανένας πατριωτισμός που να συνδέει τους εργαζόμενους με τους κεφαλαιοκράτες της Ελλάδας. Τα δυο έθνη στο εσωτερικό του νεοελληνικού έθνους φαίνονται πιο καθαρά από κάθε άλλη φορά. Το έθνος των αστών προσπαθεί να υποδουλώσει τελείως το έθνος των προλετάριων. Να τους μετατρέψει σε μια άβουλη μάζα, που θα ψάχνει για ένα κομμάτι ψωμί (κυριολεκτικά), ανεχόμενη την πιο σκληρή εκμετάλλευση, τριτοκοσμικού τύπου.

Καμιά λύση από το πολιτικό σύστημα
Για μια φορά ακόμη αποδείχτηκε πως κάθε τι που σχετίζεται με την κάλπη δεν μπορεί να δώσει λύσεις στο κοινωνικό πρόβλημα. Η συμμετοχή υπέρ του ενός ή του άλλου συνδυασμού ενδυναμώνει το πολιτικό σύστημα της αστικής δημοκρατίας, ενισχύει τη σταθερότητα του συστήματος. Και η αποχή –η πιο θετική στάση σ’ αυτές τις συνθήκες– από μόνη της δεν μπορεί να οδηγήσει πουθενά. Η αποχή, ως καταδίκη του πολιτικού συστήματος, αποκτά ουσία μόνο όταν συνοδεύεται από συμμετοχή σε κοινωνικούς αγώνες. Αλλιώς εξατμίζεται όπως εξατμίζεται ο ατομικός θυμός. Αλέθεται στις μυλόπετρες της καθημερινής μιζέριας.


Για δυο συνεχείς Κυριακές, στις τοπικές εκλογές, η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων και των νέων έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα στο αστικό πολιτικό συστημα. Κυρίως με την αποχή, που στο δεύτερο γύρο ξεπέρασε το 53%, εκφράστηκε η πιο πλατιά καταδίκη της βαρβαρότητας, η αντίθεση στην πολιτική που καταδικάζει τον εργαζόμενο λαό στην έσχατη φτώχεια, που καταδικάζει τους νέους στην παρακμή, που στερεί από τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου ακόμα και τα στοιχειώδη μέσα συντήρησης, για να μπορούν να βγάζουν το μέγιστο κέρδος οι καπιταλιστές, για να μπορεί το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο να ξεζουμίζει τον ιδρώτα των εργαζόμενων και το φυσικό πλούτο της χώρας μας.


Το πολιτικό σύστημα, όμως, συνεχίζει ακάθεκτο το δρόμο του και ήδη έχει «ξεχάσει» τον αρχικό «προβληματισμό» του. Στάση απολύτως λογική από τη μεριά του. Γιατί το πολιτικό σύστημα, με την πολυχρωμία του, τις αντιθέσεις και τις συναινέσεις του, δεν είναι παρά ο συλλογικός διαχειριστής των συμφερόντων της άρχουσας τάξης, της κεφαλαιοκρατίας. Αυτή η τάξη απαιτεί σταθερότητα στην κορυφή, για να εξασφαλίζεται η εκμετάλλευση και καταπίεση της βάσης.

Πουλημένη εργατοπατερία
Μήπως, όμως, μπορούν να έρθουν λύσεις, μια ανάσα έστω, μέσα από τους θεσμούς που ελέγχει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία;


Κρυφά παζάρια με τους καπιταλιστές έκανε ο Παναγόπουλος. Κι ενώ στην αρχή τα διέψευδε, όταν το ξεμπρόστιασαν αναγκάστηκε να τα παραδεχτεί. Τι παζάρευε; Οπως και σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, παζάρευε πόσα θα χάσουμε!


Βγαίνει τώρα η Κατσέλη και μας λέει κοροϊδευτικά, πως δίνει στους εργαζόμενους τη δυνατότητα της διαπραγμάτευσης. Τη δυνατότητα της διαπραγμάτευσης με το πιστόλι στον κρόταφο!


Λέει ακόμα ότι θεσπίζει «κατώφλι ασφαλείας» τα βασικά της ΕΓΣΣΕ. Τι ακριβώς υποτίθεται ότι κατοχυρώνει; Τα 740 ευρώ της ΕΓΣΣΕ; Μα αυτά έχουν ήδη καταστρατηγηθεί στην πράξη με ένα σωρό τρόπους. Χρειάζεται μήπως ν’ αναφερθούμε στην εκ περιτροπής εργασία με τα τριήμερα και τα διήμερα τη βδομάδα, που χρησιμοποιούν κατά κόρον οι καπιταλιστές, χωρίς καν να παίρνουν την τυπική άδεια; Χρειάζεται μήπως ν’ αναφερθούμε στην ευθεία παραβίαση των συλλογικών συμβάσεων και στον ωμό εκβιασμό «ή παίρνετε όσα σας δίνουμε ή αρχίζουμε τις απολύσεις»; Χρειάζεται μήπως ν’ αναφερθούμε στις απλήρωτες υπερωρίες;


Οταν οι καπιταλιστές έλεγαν ότι η κρίση είναι ταυτόχρονα και μια ευκαιρία, ήξεραν πολύ καλά τι έλεγαν. Η κρίση είναι μια ευκαιρία να γονατίσουν τελείως την εργατική τάξη, να μετατρέψουν τους εργαζόμενους σε δούλους που θα εργάζονται όσο και όποτε θέλει η επιχείρηση και να πληρώνονται όσο θέλει η επιχείρηση. Η εργατική νομοθεσία υπάρχει για να την καταπατούν, εκβιάζοντας τους εργάτες ότι αν κάνουν κάτι να αμφισβητήσουν το διευθυντικό τους δικαίωμα, θα βρεθούν χωρίς δουλειά.


Από την άλλη, δεν τους αφήνει αδιάφορο και το νομικό καθεστώς. Θέλουν να εξαφανίσουν ό,τι έχει μείνει από την εποχή που το εργατικό κίνημα διεκδικούσε και κατοχύρωνε κάποιες μεταρρυθμίσεις, κάποιες εγγυήσεις στους όρους πώλησης της εργατικής δύναμης. Ετσι, το νέο, εντελώς αποσαθρωμένο νομικό πλέγμα θα τους δώσει τη δυνατότητα για μεγαλύτερες αυθαιρεσίες και σφετερισμούς στην καθημερινή πρακτική τους.


Για τους εργαζόμενους, αυτή η καθημερινή αυθαιρεσία και ασυδοσία των καπιταλιστών είναι το μείζον πρόβλημα. Το νομικό καθεστώς έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Αλλωστε, ποιος θα υπερασπιστεί την εφαρμογή αυτού του νομικού καθεστώτος; Η πουλημένη εργατοπατερία των περισσότερων επιχειρησιακών σωματείων; ‘Η μήπως οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και των Ομοσπονδιών της; Αυτοί περιορίζονται σε μια υποκριτική μάχη οπισθοφυλακών, διαπραγματευόμενοι τους όρους της παράδοσης στο κεφάλαιο.


Οι σκόρπιες, άτονες, εξ ορισμού αναποτελεσματικές απεργίες, με κυρίαρχη την πουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν μπορούν να μας οδηγήσουν πουθενά, δεν μπορούν ν’ αποτελέσουν εργατική απάντηση στην επίθεση του κεφάλαιου.


Το εργατοπατερικό, γραφειοκρατικό συνδικαλιστικό σύστημα αποτελεί θεσμό του συστήματος. Η θεωρία της «συνεργασίας των κοινωνικών εταίρων» ζει και βασιλεύει. Κι είναι αυτή η θεωρία που μας έχει φέρει εδώ που βρισκόμαστε σήμερα.

Το μεγάλο ζητούμενο
Οταν ψηφιζόταν το Μνημόνιο, όλοι οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί δούλεψαν στο φουλ, για να μας πείσουν ότι πρόκειται για μια έκτακτη ανάγκη, που θα κρατήσει μια τριετία, στη διάρκεια της οποίας θα σωθεί η χώρα και μετά θα μπορέσουμε ν’ ανασάνουμε. Τώρα, όλα είναι πεντακάθαρα. Το Μνημόνιο δεν έχει ημερομηνία λήξης. Πήγαμε ήδη στο 2021 και… έχει ο θεός. Γιατί το ελληνικό κράτος είναι χρεοκοπημένο κι αυτό το ξέρουν καλά οι διεθνείς τοκογλύφοι. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να εισπράττουν τα έσοδα από την τοκογλυφία και για να γίνει αυτό όρος απαραίτητος είναι η «κινεζοποίηση» του ελληνικού προλεταριάτου. Θέλουν μια Ελλάδα με πάμφθηνο και υπάκουο εργατικό δυναμικό, με πάμφθηνες πρώτες ύλες και με απόλυτη ασυδοσία των καπιταλιστών. Αυτό το «όραμα» το περιγράφουν πλέον πολύ καθαρά ο Παπανδρέου, ο Παπακωνσταντίνου, η Κατσέλη, συμφωνώντας σε όλα με τον Στρος-Καν, τον Τρισέ, τον Γιούνκερ. Το 2014, όταν υποτίθεται θα έχει λήξει το «πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής» του Μνημόνιου, το ελληνικό κράτος θα χρωστάει περισσότερα απ’ αυτά που χρωστούσε στις αρχές του 2010. Οι τοκογλύφοι του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου θα μας έχουν στύψει και στο φινάλε θα τους «χρωστάμε» περισσότερα!


Οσο σκύβουμε το κεφάλι τόσο πιο πολύ θα μας χτυπούν. Οσο την όποια αγωνιστική μας διάθεση τη μετατρέπουμε σε πειθαρχία προς το αστικό πολιτικό σύστημα και την αστικοποιημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία τόσο θα καταγράφουμε ήττες, οι οποίες θα οδηγούν στην απογοήτευση, την ηττοπάθεια, την παραίτηση.


Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης έδειξε το χαρακτήρα και τα όριά του. Είναι αυτό το πολιτικό σύστημα –όλοι οι πόλοι του– που πήρε το ριζοσπαστικό κίνημα της μεταπολίτευσης και το μετέτρεψε σε καύσιμο για τις ανώδυνες σοσιαλδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις των αρχών της δεκαετίας του ‘80. Είναι αυτό το πολιτικό σύστημα που οικοδόμησε τον γραφειοκρατικό-ρεφορμιστικό συνδικαλισμό, ο οποίος στη συνέχεια ολοκλήρωσε την αστική μετάλλαξή του, μετατρεπόμενος σε πόλο εξουσίας του συστήματος.


Μπορούν να υπάρξουν λύσεις μέσα από το πολιτικό σύστημα; Ποιος δεν βλέπει πια το φαύλο κύκλο; Το ένα κόμμα διαδέχεται το άλλο στην εξουσία, για να συνεχίσει την ίδια πολιτική. Εφεδρείες ήδη δημιουργούνται από αριστερά και από δεξιά του δικομματισμού. Μεγάλα συγκροτήματα των ΜΜΕ και ισχυροί κεφαλαιοκρατικοί κύκλοι δουλεύουν την ιδέα της «οικουμενικής κυβέρνησης» ή «κυβέρνησης τεχνοκρατών».


Οσο για την «αριστερή» αντιπολίτευση, τα όριά της τα έχει δείξει προ πολλού. Από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όταν συκοφαντούσε τους ριζοσπαστικούς εργατικούς αγώνες σαν έργο «προβοκατόρων», μέχρι τη νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, που πάλι επανέλαβε τα ίδια. Γι’ αυτή την αντιπολίτευση οι ταξικοί και κοινωνικοί αγώνες έχουν νόημα μόνο όταν ενισχύουν την κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση, όταν μετατρέπονται σε ψήφους.


Ο Δεκέμβρης λοιδορήθηκε και συκοφαντήθηκε από το σύνολο των δυνάμεων που στηρίζουν το καπιταλιστικό σύστημα. Παράλληλα, υπερτιμήθηκε κυρίως από το εσωτερικό του κινήματος που τον πραγμάτωσε. Μέχρι και Ελληνική Κομμούνα αποκλήθηκε. Ομως η Κομμούνα, παρά το τραγικό της τέλος και τον ποταμό προλεταριακού αίματος που βούτηξαν τις μπότες τους οι αστοί, έμεινε στην Ιστορία ως ορόσημο. Για πρώτη φορά η εργατική τάξη οργανώθηκε πολιτικά και πήρε την εξουσία. Στοιχεία τα οποία δεν είχε και δεν μπορούσε να έχει ο Δεκέμβρης του 2008. Αυτό κάθε άλλο παρά μειώνει τη σημασία της νεολαιίστικης εξέγερσης. Αντίθετα, μας βοηθά να την τοποθετήσουμε στις σωστές της διαστάσεις, για ν’ αποτελέσει πηγή άντλησης διδαγμάτων για τα σημαντικά που συνέβησαν και εκείνα που έλειψαν και που εξακολουθούν να λείπουν από το κοινωνικό μας κίνημα.


Δυο χρόνια από τότε, όλα αποτελούν ζητούμενα. Και τα οδοφράγματα του Δεκέμβρη και η έλλειψη οργάνωσης και στοχοθεσίας. Κι ας είναι η κατάσταση πολύ-πολύ χειρότερη από τότε, μετά την οικονομική κατοχή που επέβαλαν οι δυνάμεις του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου σε αγαστή συνεργασία με την ελληνική αστική τάξη.


Ο,τι κερδήθηκε με αγώνες και αίμα καταργείται. Πότε για τη «σταθεροποίηση» της οικονομίας, πότε για την είσοδο στην ΟΝΕ, πότε για την Ολυμπιάδα, πότε για τη «σωτηρία» της χώρας, οι εργαζόμενοι καλούνται να πληρώσουν το μάρμαρο.


Πολλοί μιλούν γι’ αγώνες. Και βέβαια πρέπει να υπάρξουν αγώνες, αλλιώς ο αντίπαλος θ’ αποθρασυνθεί ακόμη περισσότερο. Οι αγωνιστικές εκκλήσεις, όμως, δεν μας πάνε πουθενά. Οπως δεν πήγε την εργατική τάξη της Αργεντινής η εξέγερσή της. Εξεγέρθηκε, γκρέμισε πέντε κυβερνήσεις τη μια πίσω απ’ την άλλη, για να πληρώνει σήμερα η Αργεντινή κανονικότατα τα χρέη της στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο. Την εξέγερση του λαού εκμεταλλεύτηκε η αναγεννημένη σοσιαλδημοκρατία, που έκτοτε κυβερνά αδιατάρακτα.


Ο ιστορικός του μέλλοντος θα βάλει σίγουρο θετικό πρόσημο σε κάθε εξέγερση της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Εμείς, όμως, ως δρώντα πρόσωπα σήμερα, οφείλουμε να εντοπίσουμε πρωτίστως τη μεγάλη αδυναμία, που είναι η έλλειψη πολιτικής οργάνωσης, απέναντι σε έναν αντίπαλο που είναι οργανωμένος σε όλα τα επίπεδα. Χωρίς πολιτική οργάνωση δεν μπορεί να υπάρξει ούτε η πιο απλή τακτική, με αποτέλεσμα ακόμα και οι μαζικές εξεγέρσεις να ολοκληρώνουν τον κύκλο τους αφήνοντας αλώβητο το σύστημα.


Ποιος δεν θα συμφωνήσει ότι το ζήτημα είναι να γυρίσει το πιστόλι που μας έχουν βάλει στον κρόταφο και να σημαδέψει το δικό τους κρόταφο; Πώς θα γίνει αυτό, όμως; Με τις επόμενες εκλογές; ‘Η με ψόφιες κινητοποιήσεις υπό την καθοδήγηση της πουλημένης εργατοπατερίας;


Γι’ αυτό και το μεγάλο καθήκον των ημερών είναι η πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης. Οχι πια κάτω από ξένες σημαίες. Οχι άλλη πολιτική ουράς στην πουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Οχι ψηφοφόροι του αστικού πολιτικού συστήματος. Εργάτες οργανωμένοι πολιτικά στο δικό τους φορέα, σε ρήξη με όλο το αστικό πολιτικό σύστημα, ικανοί να αγωνίζονται για τα άμεσα και καθημερινά, ικανοί να αναθερμάνουν το όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης και να το κάνουν πράξη. Αλλιώς, θα μοιάζουμε με σύγχρονους Σίσσυφους. Θα κυλάμε το βράχο στην ανηφόρα και θα τον βλέπουμε να ξανακατρακυλά στην αφετηρία.


Χρειάζεται οργάνωση, λοιπόν. Οργάνωση πολιτική των εργατών, πρώτ’ απ’ όλα. Κι αυτή η οργάνωση δεν πρόκειται να πέσει από τον ουρανό. Πρέπει οι ίδιοι οι εργάτες να τη βάλλουν μπροστά. Να συνειδητοποιήσουν, καταρχάς, ότι δεν μπορείς να πηγαίνεις σαν άτακτο ασκέρι απέναντι σ’ έναν οργανωμένο αντίπαλο. Και να ξεκινήσουν εκείνες οι διαδικασίες αναζήτησης, συζήτησης, συνεύρεσης που θα δημιουργήσουν τη δυναμική μιας νέας εργατικής πολιτικής οργάνωσης.


13 Δεκέμβρη 2010

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License