H στοχοποίηση ως αποδεικτικό στοιχείο

Η στοχοποίηση ως αποδεικτικό στοιχείο

Το Σάββατο 4/12, γύρω στις 16:00 και ενώ καθόμασταν με το σύντροφο και φίλο Χρήστο Πολίτη σε καφετέρια σε κεντρικό σημείο των Εξαρχείων, γίναμε μάρτυρες μιας χολυγουντιανού τύπου επιχείρησης της αστυνομίας. Σύντομα θα διαπιστώναμε με τον χειρότερο τρόπο ότι μας προόριζαν για συμπρωταγωνιστές.

 Ενώ παρατηρήσαμε για λίγο με αμηχανία τους 20-30 αστυνομικούς που κάθονταν σε κοντινή απόσταση και κοιτούσαν προς την αντίθετη από εμάς κατεύθυνση, αποφασίσαμε κάποια στιγμή να φύγουμε. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι κινήθηκαν προς το Χρήστο και μόλις πλησίασα να δω τι γίνεται, κατευθύνθηκαν και προς εμένα. Μας κόλλησαν στον τοίχο, και στις ερωτήσεις μας για το τι συμβαίνει δεν έδιναν απάντηση. Μέσα σε διαμαρτυρίες εργαζομένων και θαμώνων της περιοχής, μας οδήγησαν δεμένους πισθάγκωνα στην οδό Ακαδημίας. Εκεί μας έβαλαν σε περιπολικό και μας μετέφεραν, με ένα θορυβώδες κομβόι από μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα, στη ΓΑΔΑ. Στη διαδρομή, ασφαλίτης με μοτοσυκλέτα πλησίασε το παράθυρο του αυτοκινήτου που μας μετέφερε και, ενώ μας προσφώνησε με τα επίθετά μας, μας είπε ότι θα πληρώσουμε πολλά…

Μόλις φτάσαμε μας ανέβασαν στο 12ο όπου κατόπιν υποδείξεων κάποιου που προσφωνούσαν αρχηγό, μας οδήγησαν σε ένα δωμάτιο μαζί και αμέσως μετά μας χώρισαν. Εμένα με έβαλαν σε διπλανό δωμάτιο δεμένο πισθάγκωνα με χειροπέδες, να κοιτάζω έναν τοίχο, με τρεις κουκουλοφόρους να με φυλάνε. Στις συνεχείς ερωτήσεις μου σχετικά με το γιατί βρίσκομαι εκεί, γιατί έχω χειροπέδες και αν κατηγορούμαι για κάτι, οι μόνες απαντήσεις που πήρα ήταν «θα δεις» και «όταν κατηγορηθείς για κάτι θα είσαι ο πρώτος που θα το μάθει». Με έψαξαν εξονυχιστικά για πολλοστή φορά, κατέγραψαν λεπτομερώς ότι είχα πάνω μου, το τοποθέτησαν σε νάυλον σακούλες και το πήραν.
Η ώρα λοιπόν άρχισε να περνάει και ενώ απαντήσεις στα ερωτήματά μου δεν λάμβανα, κάποια στιγμή προς το βράδυ άκουσα από κάποιο διπλανό χώρο ένα δελτίο ειδήσεων που μιλούσε για συλλήψεις, άντρες, γυναίκες, όπλα, εκρηκτικά, γιάφκες και άλλα τέτοια. Το σενάριο που είχε αρχίσει να στήνεται μερικές ώρες πριν με την προσαγωγή μας, έπαιρνε πλέον μορφή.
Αργότερα, και ενώ εξακολουθούσα σιδηροδέσμιος να κοιτάζω ένα τοίχο και να μην έχω καμία επικοινωνία, αλλά και καμία οπτική επαφή με κανέναν, απαίτησα και μου έδωσαν μια καρέκλα για να είμαι τουλάχιστον καθιστός. Κάποιες ώρες μετά από αυτή τη μικρή μου κατάκτηση, άκουσα έξω από το δωμάτιο κάποιους να λένε «για να τον δούμε κι αυτόν». Η πόρτα άνοιξε, οι κουκουλοφόροι φυλακές μου με γύρισαν προς την πόρτα, αποχώρησαν, και τη θέση τους πήραν κάποιοι που επιχείρησαν να με ανακρίνουν. Στις τυπικές ερωτήσεις τους, αλλά και στις προτροπές τους να κάνουμε κάποια κουβέντα που «ίσως με βοηθήσει στην κατάστασή μου» ή να τους δώσω κάποιες «διευκρινίσεις για να διευκολύνω τη θέση μου», η μόνη απάντησή μου ήταν ότι  θέλω να μάθω αν κατηγορούμαι για κάτι και να μιλήσω με το δικηγόρο μου, αλλιώς να αφεθώ ελεύθερος. Αφού επέμειναν λίγο, είπαν μεταξύ τους ότι δε συνεργάζομαι και αποχώρησαν. Τη θέση τους πήραν ένας κουκουλοφόρος και ένας άλλος πιο «ευχάριστος» τύπος, ο οποίος μου πρότεινε να μη γυρίσω στον τοίχο και να κουβεντιάσουμε λίγο. Έδωσα τις ίδιες απαντήσεις και στράφηκα μόνος μου προς τον τοίχο. Αρκετές ώρες αργότερα άκουσα κάποιες φωνές να λένε «αυτός φεύγει». Μπήκαν με έλυσαν και μου είπαν «πάρε τα πράγματά σου, φεύγεις». Ενώ μάζευα τα πράγματά μου, ρώτησα επανειλημμένως για το Χρήστο, για τον οποίο μου απάντησαν ότι κρατείται.

Παρά τη 16άωρη ταλαιπωρία μου, η πραγματική ταλαιπωρία ξεκίνησε μόλις έφυγα από τη ΓΑΔΑ. Ενώ ο δικηγόρος δε μπορούσε να μάθει για το αν ο Χρήστος κατηγορείται για κάτι, αρχίζω να μαθαίνω για τον κανιβαλισμό των ΜΜΕ απέναντι στο πρόσωπό μου κατά τη διάρκεια της κράτησής μου. Μαθαίνω ότι είμαι εξαιρετικά «βίαιος», «αιμοδιψής» και «αδίστακτος» και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, πάντα κατά τα ΜΜΕ. Πηγαίνοντας στο σπίτι μου διαπιστώνω ότι, όχι μόνο έχει γίνει έρευνα χωρίς την παρουσία κανενός παρά μόνο των μπάτσων, αλλά μου έχει αλλαχθεί και η κλειδαριά. Προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω τι έχει συμβεί, τι λείπει από το σπίτι μου και τι μπορώ να κάνω, μαθαίνω, και πάλι από τα ΜΜΕ, ότι ο σύντροφος Χρήστος  Πολίτης κατηγορείται –ουσιαστικά με ανύπαρκτα στοιχεία- ως μέλος ένοπλης οργάνωσης, το όνομα και η δράση της οποίας δεν κατονομάζονται. Την επόμενη ημέρα στα δικαστήρια, από τα οποία περνούσαν οι συλληφθέντες του σαββάτου, υπήρχε συγκέντρωση αλληλεγγύης. Εκεί πληροφορήθηκα από δικηγόρους για την έκθεση κατάσχεσης από το σπίτι μου, η οποία περιείχε τα εξής «φοβερά»: παλιές φωτογραφίες, βιβλία, ένα τρομερό μαχαίρι εντός μαύρης θήκης με την επιγραφή «Κρήτη», τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές μου, καθώς και μια τούφα μαλλί, που φαντάζομαι αποδεικνύει ότι κουρεύομαι μόνος μου, και όχι τις ορέξεις της αντιτρομοκρατικής να έχει διαθέσιμο για πάσα χρήση το DNA μου. Κατά την αποχώρησή μου από το χώρο των δικαστηρίων με περίμεναν ασφαλίτες στη μοτοσυκλέτα μου, οι οποίοι αφού με σταμάτησαν, μου έκαναν σωματικό έλεγχο και στην ερώτησή μου «τι έγινε πάλι» μου απάντησαν ότι κάτι λέει θέλει να μου πει ο αστυνόμος. Μετά από δυο λεπτά, και αφού είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται κοντά μου σύντροφοι, με άφησαν. Μέσα στις επόμενες δύο μέρες, ο Χρήστος, με συνοπτικές διαδικασίες προφυλακίζεται, κάνοντας φανερό ότι δε χρειάζονται πλέον στοιχεία, αλλά αρκεί το αυθαίρετο προφίλ που η αντιτρομοκρατική επινοεί και διαρρέει μέσω των συνεργατών της δημοσιογράφων.

Όσο μηδαμινά υπήρξαν, λοιπόν, τα στοιχεία, εξίσου ασύστολη άρχισε η ψευδολογία των ΜΜΕ. Λες και εκπωματώθηκε ένας βόθρος, ανυπόγραφα δημοσιεύματα άρχισαν να εμφανίζονται, τα οποία παρουσιάζουν εμένα ως σίγουρο μέλος οργανώσεων και «προσωρινά ελεύθερο», το σπίτι μου ως «γιάφκα» και την αντιτρομοκρατική υπόλογη που με αφήνει τόσο καιρό έξω. Διάφοροι σύντροφοι φωτογραφίζονται ως μέλη της μίας ή της άλλης «οργάνωσης», εντελώς ανυπόστατα, εντάλματα σύλληψης διαφημίζονται από τα δελτία ειδήσεων, και έτσι αποδεικνύεται για άλλη μια φορά περίτρανα, κάτι που είναι κοινός τόπος: ότι αιμοβόροι, αδίστακτοι, κανίβαλοι και πρωτοπαλίκαρα των μηχανισμών, είναι οι δημοσιογράφοι και το συνάφι τους που αναπαράγουν αυτόν τον οχετό.

Σε μια περίοδο πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, που οι βεβαιότητες που παρέχει το σύστημα έχουν καταρρεύσει και όλα φαντάζουν δυνατά, το κράτος προσωποποιώντας τον εσωτερικό εχθρό, εντείνοντας την καταστολή απέναντι στο κίνημα, τη διαχέει και σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Εκεί που στο πρόσφατο παρελθόν όταν δεν υπήρχαν στοιχεία ποινικοποιούσε τις προσωπικές και φιλικές σχέσεις, άρχισε τώρα, ελλείψει σχέσεων, να τις κατασκευάζει για να τις ποινικοποιήσει. Κι αν το κράτος έχει αποφασίσει την εξόντωση των πολιτικών του εχθρών κατασκευάζοντας ενόχους και υπόπτους, οι δημοσιογράφοι έχουν αναλάβει τη βρώμικη δουλειά της διαπόμπευσης και της κοινωνικής απομόνωσης όσων βρίσκονται στο στόχαστρο.

Σε ότι αφορά το πρόσωπό μου, έχω να πω ότι είμαι αναρχικός και η μόνη «οργάνωση» της οποίας είμαι ενεργό μέλος εδώ και χρόνια, είναι αυτή των κοινωνικών αγώνων που προωθούν τις συντροφικές σχέσεις, την αλληλεγγύη με τους καταπιεσμένους και τους αγωνιζόμενους, την αυτοοργάνωση, τις οριζόντιες δομές, τις συγκρούσεις για την ανατροπή κράτους και κεφαλαίου, μέχρι την ελευθερία όλων μας.



ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ – ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ


ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΧΡΗΣΤΟ ΠΟΛΙΤΗ


ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ




Κώστας Μπαρλής
16/12/2010

από Ένας φίλος 20/12/2010 5:46 μμ.


On Saturday December 4, around 16:00 and while we were sitting with the comrade and friend Christos Politis in a cafeteria in a central area of Exarchia, we became witnesses of a Hollywood-esque police mission. We would soon find out the hard way we were to become co-stars.

While we were uneasily observing the 20-30 policemen standing close to us and looking at the opposite direction, we decided to leave. To my surprise I saw them moving towards Christos and when I got closer to see what’s going on, they moved towards me too. They forced us to the wall, and they gave no answers to our questions on what’s going on. Amidst protestation from people working in or visiting the area, they lead us cuffed behind our back to Akademias street. There, they put us in a police car and with the company of a noisy convoy of motorbikes and cars they lead us to GADA (Athens Police Headquarters). On the way, a policeman on a motorbike approached the window of the car we were in and, calling us with our last names, he told us we were going to pay for a lot…

Once we were there (GADA) they lead us to the 12th floor and, following orders of someone they called “chief” they lead us to a room and immediately separated us from each other. I was put in an adjacent room cuffed behind my back, facing the wall, with three hooded men guarding me. In my repeating questions on why was I there, why was I cuffed and if was accused of anything, the only answers I got were “you will see” and “when you’ll be accused of something you’ll be the first to know”. They searched me top to toe for the umpteenth time, they thoroughly noted everything I had on me, subsequently put it in nylon bags and took it away.
Time was passing by and while I was still getting no answers, at a certain point towards nighttime I heard from a nearby area a newscast talking about arrests (men-women), guns, explosives, terrorist lairs and so on. The scenario that had been already constructed hours before our adduction, was now taking shape.
Later, while I was still tied up facing a wall and deprived of any communication or eye-contact with anyone, I demanded a chair to at least sit, which they gave me. Some hours later, I heard from outside the room some people saying “let’s see him now”. The door opened, the hooded guards turned me to face it and left. Their place was taken by others who tried to interrogate me. In their typical questions, and in their prompt to make a conversation that “might help me in my present state”, and in their asking me to provide “explanations to ease my situation”, the only answer I gave was that I wanted to know if I was accused of something and talk to my lawyer or otherwise, to be let go. After insisting for a while they commented “he is not cooperating” to each other and left the room. Their place was then taken by a hooded man and a more “pleasant” guy, who suggested I didn’t turn back to the wall and to chat for a bit instead. I gave him the same answer and I turned to the wall myself. Some hours later I heard some voices saying “he is going”. They got in, untied me and said “take your stuff, you’re leaving”. While I was gathering my stuff I repeatedly asked about Christos, for whom they told me he is being held.

Despite my 16-hours discomfort, the real discomfort began once I left GADA. While the lawyer couldn’t find out if Christos was accused of anything, I began to discover the attack of the media against me during my retention. I learned that I’m extremely “violent”, “blood-thirsty”, “ruthless” and more, according to the media. When I got home I found out that not only a search had been carried out with no witnesses apart from policemen, but also the lock had been changed. Still trying to realize what’s happening, what’s missing from my apartment and what I can do, I learn (from the media again) that my comrade Christos Politis is being charged (with non-existent evidence apparently) as a member of an armed organization, the name and actions of which were not specified. The following day in the court where the arrested of Saturday were being tried, there was a solidarity gathering. There I was informed by lawyers on the      confiscation account on my apartment, which included the following “unspeakable” elements: old photographs, books, a knife inside a black holster with the inscription “Crete”, my computers, as well as a wisp of hair, which I suppose testifies to the fact that I cut my hair myself, and not the desire of the anti-terrorist sector (ATS) to have my DNA spare for any use. After I left the area of the courts, cops were waiting for me by my motorcycle. They stopped me and searched me and to my question “What now?” they told me the officer had something to tell me. After a couple of minutes, while comrades were gathering around me, they let me go. In the following two days, Christos is summarily remanded in custody, making evident that no evidence is needed, apart from the profile that the ATS concoct and leak through their cooperators, the journalists.

So the more non-existent the evidence, the more shameless the media mendacity that followed. Just like a cesspool exploding, unsigned publications emerged, which present me as a definite member of organizations and “temporarily free”, my house as a terrorist lair, and the ATS at fault for still leaving me wander free. Many comrades are photographed as members of one or another “organization”, completely unsubstantially, arrest warrants are being advertised on newscasts and so, what was already commonplace is being proven yet once more: that blood-thirsty, ruthless, cannibals and henchmen of the mechanisms of the system are the journalists and co., who reproduce this mud.

In a period of political, social and financial crisis, when the certainties provided by the system have collapsed and everything seems possible, the state, by personifying the internal enemy, by intensifying the suppression against the movement, diffuses it into all social levels. Where in the recent past in lack of evidence the state penalized personal relationships and friendships has now begun creating them in order to penalize them.
And if the state has decided to annihilate its political enemies by fabricating culprits and suspects, the journalists have undertaken the dirty work of slander and social isolation of those who are targeted.

As of my person, I declare that I am an anarchist and the only “organization” in which I actively participate for years is the one of the social fights which promote friendly relationships, solidarity with the oppressed and the fighters, the self-organizing, the horizontal structures, the clashes for the overthrow of the state and the capital, to the freedom of all of us.

BACK OFF RUFFIANS – GO FORTH COMRADES
FREEDOM TO CHRISTOS POLITIS
FREEDOM TO ALL PRISONERS UNTIL THE LAST JAIL COLLAPSES

Kostas Mparlis
16/12/2010

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License