αντικοινωνικότητα - η ήττα της αναρχίας;

Κάποιες σκέψεις με αφορμή την προκύρηξη των ΠτΦ και τα γράμματα των συλληφθέντων μελών που μιλούν για "αντικοινωνική αναρχία".

Η αναρχία εξ'ορισμού είναι συνώνυμη με την κοινωνική απελευθέρωση σε μια βάση ισοτιμίας των μελών της κοινωνίας σε επίπεδο προσφοράς, συμμετοχής στις αποφάσης και απολαβών.
Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά στο φαινόμενο κάποιοι αγωνιστές (χωρίς να εξετάζουμε την αποτελεσματικότητα του αγώνα τους) να ισχυρίζονται ότι συνθέτουν μια τάση "αντικοινωνικής αναρχίας", σχήμα οξύμωρο. Πως είναι δυνατό κάποιος να επικαλείται την κοινωνική επανάσταση όντας αντικοινωνικός; Μέχρι τώρα αντικοινωνικοί και μισάνθρωποι ήταν οι ναζί. Ολοι οι άλλοι, ακόμα κι αν ήταν στην πραγματικότητα αντικοινωνικοί, επικαλούνταν το κοινωνικό καλό για τη δραστηριότητά τους.
Τι σημαίνει "επαναστατώ" αν δεν το κάνω σαν κοινωνικό σύνολο;
Μήπως είναι συνώνυμο του πραξικοπήματος κάποιων λίγων με μόνο σκοπό να επιβληθούν στους υπόλοιπους; Για ποιά επανάσταση μιλούν οι "αντικοινωνικοί επαναστάτες"; Την επανάσταση στους γονείς τους; Την επανάσταση των μερικών δεκάδων οπαδών τους; Την επανάσταση για νάχουμε να λέμε;
Τέτοιου είδους "επαναστάσεις" παραπέμπουν σε μια προεφηβική τάση αυτοικανοποίησης μέσω της αυτοπροβολής του "επαναστατικού υποκειμένου" τους, μια αυτοηρωοποίηση που παραπέμπει στα φασιστικά συνθήματα "εναντίον όλων".
Ουσιαστικά δε μιλάμε για επανάσταση αφού η επανάσταση ανατρέπει αυθεντίες και πρωτοπορίες αλλά την ομολογία της ήττας κάθε επαναστατικής ελπίδας.
Φυσικά η κοινωνία έχει ακέραιη την ευθύνη της ανοχής των εξουσιαστικών δομών. Για το σύστημα της σκλαβιάς δε φταίνε μόνο οι κυρίαρχοι αλλά και οι καταπιεσμένοι που τους ανέχονται. Ομως η επανάσταση δε σημαίνει τίποτε άλλο από τον εκρηκτικό τερματισμό αυτής της ανοχής μέσω της βίαιης επιβολής του (καταπιεσμένου) συλλογικού πάνω στον (κυρίαρχο) ατομικισμό.
Αν απορρίψουμε το συλλογικό τότε ο στόχος κάθε βίαιης ενέργειας παύει να είναι η ελευθερία (γιατί η ελευθερία ή θα είναι για όλους ή για κανέναν) και γίνεται η επικράτηση κάποιας κάστας, αυτής που επιβάλλει με τη βία την εξουσία της.
Αρα, με ποιά λογική οι οπαδοί της επικαλούνται την αναρχία;
Το να χρησιμοποιεί κανείς βίαιες μεθόδους για την επιβολή της ομάδας του στην κοινωνία δεν έχει τίποτα το καινούργιο. Είναι η παρωχημένη ιδεολογία της "επαναστατικής πρωτοπορίας" που συναντάται από το Λένιν ως το Γκαίμπελς, από τους παρακρατικούς και τους ασφαλίτες μέχρι τους ματατζήδες και τους δελτάδες.
Είναι η απομίμιση της καπιταλιστικής ηθικής κατα την οποία επικρατούν οι "καλύτεροι" μέσα σε ένα περιβάλλον γενικευμένου κανιβαλισμού. Ποιός ο λόγος λοιπόν να ονομάσουμε την αντικοινωνικότητα "αναρχική" και "νέα τάση" τη στιγμή που οι πρακτικές αυτές είναι γνωστές από τη γέννηση της εξουσίας, της θρησκείας και της καταπίεσης ανθρώπου σε άνθρωπο;
Ο μόνος στόχος είναι το χτύπημα ενός αναπτυσσόμενου κινήματος, ανεξέλεγκτου άρα και επικίνδυνου σύμφωνα με τα όσα παραδέχονται οι ίδιοι οι εξουσιαστές.
Το να παραδέχεται κανείς την αντικοινωνική διάσταση του αγώνα του ισοδυναμεί με την παραδοχή της ήττας της αναρχίας και μάλιστα σε μια στιγμή που η αναρχία κερδίζει έδαφος στις συνειδήσεις της κοινωνίας, όχι σαν στείρα ιδεολογία αλλά σαν πρακτική.
Μήπως τελικά ο διανοητικός ακρωτηριασμός στον οποίο υπεβλήθη ο Ν.Κουνταρδάς από τους βασανιστές του είχε ευρύτερο κύκλο θυμάτων;

από Frank H. Litle 26/12/2010 11:40 πμ.


Κατα την γνώμη μου ο όρος της "αναρχίας" πρέπει να αποδομηθεί μια κια για πάντα. Αν θεωρήσουμε οτι αυτό που ενώνει τους αναρχικούς είναι το πρόταγμα για την αταξική ακρατική κοινωνία, τότε είναι σαν να βάζουμε στην ίδια κατηγορία και τους μαρξιστές. Δεν είναι όμως έτσι.Ο τρόπος ποου θα φτάσουμε εκεί έχει τεράστια διαφορά. Δεν υπάρχουν και πολλά κοινά σημεία μεταξύ των ανθρώπων που παλεύουν ταξικά για την δημοκρατική επανάσταση και μικροαστών ακτιβιστών καταστασιακών που νομίζουν οτι η επανάσταση είναι θεματικό πάρκο.

Το κείμενο των ενεργών και φυλακισμένων μελών των Πυρήνων βρίθουν μικροαστισμού και αντιφάσεων. Αναμασάνε κάποια τσιτάτα αλλά συνήθως στο ίδιο κείμενο είναι ικανοί να τα αναιρέσουν. Παράδειγμα, όταν στην τελευταία ανάληψη οι Π λένε μέσα σε 3 παραγράφους οτι δεν υπάρχει ταξική πάλη γιατί οι εργαζόμενοι δεν αγωνίζονται για την τάξη τους και αρα τελείωσε το θέμα της και μετά απο λίγο λένε οτι όσο εντείνεται η Κρίση τόσο κομμάτια καταπιεσμένων θα εξεγείρονται, προφανώς και οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν τι λένε. Το ίδιο όταν και ο Τσ όταν στο γράμμα του πάει απο το "δεν πιστεύουμε στους ειδικούς της βίας" στο "να οργανώσουμε τις δομές ώστε να μπαίνουμε στις πορείες των μικροαστών και να χτυπάμε hit and run".

Το ίδιο όσον αφορά και το θέμα της ληστείας.Δεν είμαι ενάντιος σε μια ληστεία τράπεζας για βιοποριστικούς λόγους, αλλά όταν αυτό το πράγμα προτάσεται σαν επαναστατική πρακτική και λύση απέναντι στην υπόθεση της εργασίας,τότε το πτώμα του μικροαστισμού κάνει την εμφάνιση του και στους so called επαναστάτες. Επανάσταση βλέπεις, δεν είναι να γλυτώσουμε τον κώλο μας απο τα σκατά. Αυτό είναι η ουσία αυτού που λέμε μικροαστισμού. Είτε λοιπόν έχεις δράση οικονομική που σώζεις τον κώλο σου,είτε έχεις δράση αντικαθεστωτική που πάλι δεν σε ενδιαφέρει να δημιουργήσεις κοινωνικές εξεγέρσεις και επαναστάσεις αλλά το κάνεις σαν τρόπο ζωής μέσα στο υπάρχον σύστημα, σόρι μεγάλε, αλλά μικροαστός είσαι. Η απελευθέρωση απο την εργασία δεν θα είναι δουλειά των πεφωτισμένων και των ατομιστών αλλά της ίδιας της εργατικής τάξης. Αν δεν δουλεύεις προς τα κεί λοιπόν, κράτα μια καβάτζα με τους όρους τύπου "μικροαστός" γιατί μπορεί να σου γυρίσει μπούμερανγκ.΄

Οσον αφορά το θέμα κοινωνίσμού-αντικοινωνισμού, είναι πολύ ενδιαφέρον το πόσο εκτός πραγματικότητας είναι αυτό το δίπολο. Δεν υπάρχει ο όρος "κοινωνία", δεν υπάρχει γιατί απλά μιλάμε για τόσο μεγάλη μαζοποίηση των ανθρώπων που δεν μπορεί να έχει πρακτικά αποτελέσματα. Αρα λοιπόν,ούτε "κοινωνιστές" ούτε το ανέκδοτο του "αντικοινωνικού". Το θέμα είναι να δημιουργούμε τους χώρους που θα υπάρχει η κίνηση  που θέλουμε να πραγματώσουμε μακριά και απο ελιτισμούς τύπου ΣΠτΦ είτε απο νερομένες αναλύσεις για να μας χωρέσει το σύνολο.

Τέλος, έχει ενδιαφέρον πως αυτό που κάποτε είχε τεράστιο ενδιαφέρον με τους Π, αυτός ο ωμός μηδενισμός τους, αυτή η ειλικρίνια και το φρέσκο πράγμα που κάποτε φέρναν στο τραπέζι, πλέον μου μοιάζει κάτι εντελώς παροχυμένο. Τα κείμενα τους έχουν απολέσει αυτό το ζωντανό κόμμάτι που ακόμα και αν διαφωνούσες παραδεχόσουν και πλέον έχουν εγκλωβιστεί μέσα στην ιδεολογία τους η οποία όπως επιγραμματικά ανέλυσα βρωμάει μικροαστίλα και ρεφορμισμό.

 

ΥΓ. Θυμάται κανείς  το γράμμα του Πολυ;

από *** 26/12/2010 12:35 μμ.


epeidh ton mikroastismo sto myalo m ton exw san oro poy afora oikonomikes epiloges (px  o psilikatzhs ths geitonias m) mporeis na mou e3hgiseis pws akrivws to ennoeis otan to xrhsimopoieis gia na xarakthriseis fylakismenous agwnistes?

Ο έν@ς αφού θέτει την ερώτηση,αρχίζει μια άτιμη επίθεση (πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί το "προεφηβική τάση αυτοικανοποίησης" την στιγμή που είναι γνωστή η πολύ νεαρή ηλικία των κατηγορουμένων;) αποκαλύπτοντας την τρικυμία που έχει στο μυαλό του και δυστυχώς πνίγει της σκέψης του.

Ενδεικτικά παραθέτω τα δύο "εγκλήματα" του:

 -"Η αναρχία εξ'ορισμού είναι συνώνυμη με την κοινωνική απελευθέρωση σε μια βάση ισοτιμίας των μελών της κοινωνίας σε επίπεδο προσφοράς, συμμετοχής στις αποφάσης και απολαβών." ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Τον ορισμό αυτόν τον έδωσε ο Μαρξ μήπως;Ουδεμία σχέση έχει η αναρχία με την κομουνιστική φαντασία σου.Το αν οδηγήται προς τα εκεί ή αν οι περισσότεροι οπαδοί της,προωθούν τη σκέψη τους στην συγκεκριμένη κατεύθυνση δεν σημαίνει ότι αυτό ορίζει την αναρχία.Η λέξη δεν προήλθε από βαφτίσια και άρα μάλλον διατηρεί την ετυμολογική της ερμηνεία.Υπό αυτή την έννοια λοιπόν,από τη στιγμή που η κοινωνία προβάλεται ως Αρχή (στην οποία οφείλουμε λίγο-πολύ να δηλώνουμε πίστη και υποταγή),η αναρχία κάλιστα μπορεί να ερμηνευτεί ως "αντικοινωνική".

-Μέχρι τώρα αντικοινωνικοί και μισάνθρωποι ήταν οι ναζί. Ολοι οι άλλοι, ακόμα κι αν ήταν στην πραγματικότητα αντικοινωνικοί, επικαλούνταν το κοινωνικό καλό για τη δραστηριότητά τους.

Μέχρι τώρα οι ναζί,"αν και είναι στηνπραγματικότητα αντικοινωνικοί,επικαλούνται το κοινωνικό(-εθνικό) καλό για τη δραστηριότητά τους".
Οι ναζί και οι κομουνιστές,αυτοί δηλαδή που έχουν διαπράξει της μεγαλύτερες σφαγές-βασανιστήρια και έχουν ηγηθεί τον πλέον απολυταρχικών καθεστώτων που έχει γνωρίσει ο κόσμος.Εσύ μάλλον βλέπεις άλλο έργο (στο οποία οι -κατά τα άλλα λαϊκιστές- ναζί το παίζουν αντικοινωνικοί..).

Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για παρανόηση του συγκεκριμένου αλλά για μια ολόκληρη φράξια παραστρατημένων αριστερών που "βαφτίστηκαν" αναρχικοί λόγω της αποκάλυψης του ρόλου του έως τότε "επαναστατικού" Κ.Κ.Ε (για Ελλάδα μιλάω).Είναι οι ίδιοι που πιστεύουν ότι ο πρώτος αναρχικός της ιστορίας ήταν ο Κροπότκιν (δεν το γράφω μειωτικά για τον "πρίγκηπα"..) και διακυρήσουν μια "αταξική κοινωνία",υπερασπιζόμενοι την πάλη των..ΤΑΞΕΩΝ και την ολοκληρωτική επικράτηση μίας εξ αυτών!!!!!Σα να λέμε ότι ο Χίτλερ ήταν εναντίων του διαχωρισμού μεταξύ των εθνών (μιας και θα  τα εξολόθρευε όλα,πλην του δικού του)..

από έν@ς 26/12/2010 1:55 μμ.


Ασφαλώς και υπάρχουν "κοινωνιστές" όπως υπάρχει και κοινωνία. Οταν έχουμε κοινά έχουμε και κοινωνία. Κοινές είναι οι ανάγκες, η ταξική προέλευση, κλπ και φιλοδοξούμε να κάνουμε κοινά τα πάντα. Η λέξη κομμουνισμός στα ελληνικά μεταφράζεται σε κοινωνισμό. Για τους αναρχικούς είναι πλεονασμός να αυτοαποκαλούμαστε κοινωνιστές αφού ιστορικά, τόσο από τους αναρχοκομμουνιστές όσο κι από τους αναρχοσυνδικαλιστές (οι υπόλοιπες τάσεις είναι υποσύνολα αυτών) είναι κοινωνικοί.
Η μεγαλύτερη τάση στον ελλαδικό χώρο είναι οι αναρχοκομμουνιστές (συγκρουσιακοί, κοινοτιστές, πρωτοδιεθνιστές, πλατφορμιστές, μαρξικοί, αφορμαλιστές κλπ) με τους αναρχοσυνδικαλιστές δεύτερους με αξιοσημείωτη δραστηριότητα στην ταξική αυτοοργάνωση.
Ασφαλώς δεν μπορούμε να μιλάμε για "αντικοινωνική τάση" όχι μόνο εξαιτίας του αμελητέου αριθμού των "οπαδών" της αλλά και για το οξύμωρο του συνδιασμού.
Κομμουνιστός (κοινωνισμός) και ελευθερία, αυτό είναι η αναρχία.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για "αντικοινωνική τάση" όπως δεν μπορούμε να μιλάμε για "αστυνομική τάξη". Οι μπάτσοι προφανώς δεν είναι αποδεκτοί από την εργατική τάξη αφού αντιμάχονται τους αγώνες της αλλά ούτε αποτελούν μέρος της αστικής τάξης. Και βέβαια δεν αποτελούν ξεχωριστή τάξη από μόνοι τους.
Το ίδιο και με τους "αντικοινωνικούς". Δεν αποτελούν κομμάτι της αναρχίας αφού αντιμάχονται τους αναρχικούς κοινωνικούς αγώνες, δεν αποτελούν κομμάτι της αντίδρασης αφού (τουλάχιστον συνειδητά) δεν τάσσονται με την αντίδραση και βέβαια δεν έχουν κάποιο διαμορφωμένο πρόταγμα που να τους καθιστά μια νέα τάση.
Γι αυτό πιστεύω ότι πρόκειται για έναν καρκινικό όγκο των κατα φαντασία ηττημένων πρώην αναρχικών.
Προσωπικά τους εκλαμβάνω σαν ημιμαθείς λενινιστές, ημιμαθείς γιατί ενώ η πρακτική τους είναι καθαρά λενινιστική δεν το γνωρίζουν οι ίδιοι και δε δηλώνουν λενινιστές.
Αν όπου "λενινιστές" βάλουμε "σταλινικοί" (ή "νετσαγεφικοί", το ίδιο κάνει) το νόημα δεν αλλάζει.
Εννοείται ότι πρόκειται για ρεφορμιστές αφού ο στόχος τους δεν είναι η κοινωνική επανάσταση αλλά επιμέρους πλήγματα χωρίς προοπτική συνολικής ανατροπής. Ο χαρακτηρισμός του μικροαστού δε νομίζω ότι τους ταιριάζει δεδομένου ότι όσα κάνουν δεν τα κάνουν για προσωπικό κέρδος και βόλεμα. Πράγματι παίζουν τα κεφάλια τους αλλά χωρίς καμία προοπτική.

από ελεύθερος σκοπευτής 26/12/2010 2:13 μμ.


Μπορεί να μην είναι μικροαστοί από ταξικής άποψης ή σε επίπεδο νοοτροπίας όπως το θέτει ο έν@ς, είναι όμως μικροαστοί κρίνοντας από το αποτέλεσμα. Δε με ενδιαφέρει τόσο ο λόγος του καθενός αλλά η πρακτική του. Η πρακτική των συγκεκριμένων είναι αντιδιαμετρικά αντίθετη με την πρακτική του ένοπλου αγώνα, είναι στρατηγικά αυτοκτονική και συμβάλλει στην απονοηματοδότηση της επαναστατικής βίας.
Για μένα είναι μικροαστοί και στρατηγικά επικίνδυνοι. Ολα αυτά που περνούν χαριτολογώντας σαν "παραλείψεις" είναι ουσιαστικά εγκλήματα σε βάρος του ένοπλου αγώνα. Δε θα ήθελα να έχω δίπλα μου στη μάχη έναν τέτοιο "σύντροφο". Οταν βρω χρόνο θα απαριθμήσω τις πρακτικές και τα λάθη (;) τους που χαντακώνουν την βίαιη επαναστατική δράση και υποβαθμίζουν τον ένοπλο κοινωνικό αγώνα σε εξτρήμ γκέιμ.

από ✰ 26/12/2010 3:36 μμ.


Η αναρχία δεν έχει καμία σχέση με την άτσαλα επινοημένη λέξη "αντικοινωνικότητα", ούτε με τον χαρακτηρισμό "αντικοινωνικός".

Η βιβλιοθήκη του athens.indymedia, αλλά και πολλές άλλες διαδικτυακές πηγές, προσβάσιμες μέσω οποιασδήποτε μηχανής αναζήτησης, έχουν πλήθος θεωρητικών και ιστορικών κειμένων, τα οποία μπορούν να δώσουν καλές βάσεις κατανόησης της αναρχίας ως κοινωνικό όραμα.

από Νίνα 26/12/2010 4:28 μμ.


Εκείνος που παρακολουθεί την προπαγάνδα των ΜΜΕ σχηματίζει μια επιφανειακή εικόνα της αναρχίας όπως θέλουν να την παρουσιάζουν οι κυρίαρχοι. Αντικοινωνική, πολεμοχαρή, αυταρχική και άδικη. Ορισμένα παιδιά που δεν είχαν ουσιαστική επαφή με τις διαδικασίες του α/α χώρου υιοθέτησαν την τηλεοπτική εικόνα της αναρχίας κι όχι την ίδια την αναρχία. Η μπυροποσία στα Εξάρχεια και ο χουλιγκανισμός δε μπορεί να εννοηθεί σαν επαφή με τις αναρχικές διαδικασίες. Ετσι κάποιοι κατάντησαν να υπερασπίζονται το τηλεοπτικό είδωλο της αναρχίας. Δεν είναι μόνο αυτοί, το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας έτσι αντιλαμβάνεται την αναρχία.
Η κοινωνική αποδοχή αυτής της εικόνας αντί της αναρχίας όπως πραγματικά είναι, αποτελεί αν όχι ήττα της αναρχίας, νίκη της εξουσίας.
Εδώ έχουμε κι εμείς ευθύνες που αφήνουμε τέτοιες αντιλήψεις να υποβόσκουν στον κόσμο αντί να αυτοπρσδιοριζόμαστε στην πράξη. Δηλαδή να μπορεί ο καθένας δημόσια να συμμετέχει σε αναρχικές δομές όπως η συνέλευση και η ομαδική εργασία έτσι ώστε να βλέπει τι πραγματικά είναι η αναρχία και να μη μπερδεύεται στο βαθμό που μπερδεύτηκαν αυτά τα παιδιά.

από μάλλον άλλο γράμμα διάβασες φίλε μου 26/12/2010 4:40 μμ.


καταλήγεις για να τους βγάλεις ρεφορμιστές πως
-Εννοείται ότι πρόκειται για ρεφορμιστές αφού ο στόχος τους δεν είναι η κοινωνική επανάσταση αλλά επιμέρους πλήγματα χωρίς προοπτική συνολικής ανατροπής.-

από που προκύπτει δηλαδή ότι στόχος τους είναι επιμέρους πλήγματα χωρίς προοπτική συνολικής ανατροπής ;; Αυτή ειναι η δικιά σου οπτική για την αποτελεσματικότητα της δράσης τους και καμία σχέση δεν έχουν με τους στόχους τους. Γράφει ο Τσάκαλος στο γράμμα του
-Η πρακτική θεωρία της καταστροφής του υπάρχοντος σε όλες του τις μορφές, ας γίνει το μέσο που θα συσπειρώσει μειοψηφικά κοινωνικά υποσύνολα προς μια Επαναστατική προοπτική. -

Σαφώς και στοχεύουν στην συνολική ανατροπή του υπάρχοντος και στην επαναστάση απλώς δεν θεωρούν επαναστατικό υποκείμενο το προλεταριάτο και την πλειοψηφία της κοινωνία στην σημερινή της μορφή   αλλά μειοψηφικά κοινωνικά υποσύνολα. Γράφει πιο συγκεκριμένα (υπογράμμιση και εδώ δικιά μου)
-Είμαι εχθρός του καθεστώτος και της ίδιας της κοινωνίας στην υπάρχουσα μορφή της. Η πίστη στην πλειοψηφία των καταπιεσμένων, στην «αθώωση» της παθητικότητας τους και η αναγνώριση τους ως επαναστατικού υποκειμένου εν υπνώσει δεδομένης της καταπίεσης που υφίσταται, δεν μας καλύπτει πια.-

Τώρα τι ενοεί με το μειοψηφικά κοινωνικά υποσύνολα; Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι κάτι ανάλογο με τον κόσμο που εξεγέρθηκε τον Δεκέμβρη. Εκτός αν τον Δεκέμβρη βλέπει κάποιος ότι όλοι αυτοί που με τις πράξεις του κόντεψαν να φέρουν την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ήταν κάποια πλειοψηφία.

Μειοψηφικά κοινωνικά υποσύνολα ήταν και τότε τα υποκείμενα της εξέγερσης, η ''κοινωνία'' απαθής και φοβισμένη τηρούσε στάση αναμονής , συμφωνώντας ή διαφωνώντας αλλά μη μετέχοντας ενεργά. Τηρουμένων των αναλογιών και του γεγονότος ότι τότε τα μειοψηφικά εκείνα υποσύνολα δεν έριξαν ούτε μια σφαίρα καλύτερα να μην υποτιμάμε τις δυνατότητες τους για το μέλλον.  Τουλάχιστον αυτοί που διαφωνούνε ας μας πούνε αν είδανε κάτι καλύτερο με περισότερες επαναστατικές προοπτικές στο προλεταριάτο και την ''κοινωνία'' στον ελλαδικό χώρο τα τελευταία χρόνια και ειδικά τον τελευταίο χρόνο που το προλεταριάτο τους και την κοινωνία τους ακόμα τους περιμένουμε να ψελλίσουν τίποτα μήπως σπάσουν την σιωπή. Εγώ πάντως δεν ακούω τίποτα.
Το γράμμα είχε πολύ καλά σημεία και όσοι ξέρουν να διαβάζουν και να κατανοούν τι διαβάζουν χωρίς προκαταλήψεις,  μπορούν να δουν σε αυτό επαναστατική συνέπεια και επαναστατικές ιδέες με προοπτική.

από Κ@ποιος 26/12/2010 4:46 μμ.


Μερικοί βγάζετε συμπεράσματα με βάση τα λεγόμενα κάποιων ηθικολόγων φιλοσόφων όπως ο Μαρξ και ο Κρότποκιν και είναι λογικό να παρερμηνεύετε τα συγκεκριμένα κείμενα που είναι κατά βάση αμοραλιστικά. Είναι λάθος την στιγμή που κάποιος βασίζετε σε παρωχημένες ηθικολογικές αντιλήψεις κάποιων κλειστών "ιδεολογιών", να προσπαθεί να αποκρούσει ένα αμοραλιστικό κείμενο με Όρους ηθικής. "Η ηθική είναι ένστικτο υποταγής για το άτομο" όπως έλεγε ο Νίτσε. Όταν λοιπόν ο κοινωνικός αναρχισμός είναι κατά βάση ηθικολογικός και όχι απελευθερωτικός και ανατρεπτικός, είναι λογικό κάποιοι να μιλούν για "αντικοινωνική τάση της αναρχίας" επειδή αποδέχονται ότι αυτή η "κοινωνική ηθική" είναι η πραγματική ήττα της αναρχίας.

από Έπαρση (κοινώς Ξιπασιά) 26/12/2010 5:05 μμ.


Οι αντιαναρχικοί θα μας τα πουν καλύτερα! Ασφαλώς δεν εχουν να πουν πολλά για την Αναρχία, ο Μπακούνιν, ο Κροπότκιν, Ο Μαλατέστα, ο Μπούκτσιν, ο Κόλιν Γουώρντ, κοινωνικές ηθικολογίες.... γιαυτό θα μαθουμε  τι εστί "αναρχία" ....από τον Νίτσε, τον Ζαρατούστρα και τον υπεράνθρωπο, την σκληρότητα και την υπεροχή ως δομικα στοιχεία ενός ανώτερου πολιτισμού των εκλεκτών! 

από έν@ς 26/12/2010 5:10 μμ.


Αν ο στόχος είναι η ανατροπή από μειοψηφικά κοινωνικά υποσύνολα τότε σε τι διαφέρει από την προ-ανατροπής κατάσταση όπου επίσης κυριαρχούν μειοψηφικά κοινωνικά υποσύνολα; Πως ορίζεται ένα κοινωνικό υποσύνολο; Π.χ. ένα μειοψηφικό κοινωνικό υποσύνολο ατόμων που έχουν επιλέξει τους αρχαίους έλληνες σαν προγόνους τους και θέλουν να εκδιώξουν τους μετανάστες είναι ικανό να επιφέρει συνολική ανατροπή;

από πανω 26/12/2010 5:15 μμ.


η ληστεια τραπεζας ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ.οχι μονο αν εκφραζει βιοποριστικους λογους,αλλα γιατι χτυπας τον καπιταλισμο στο σπιτι του,γιατι δηλωνεις εμπρακτα οτι δεν εισαι διατεθειμενος να γινεις μισθωτος σκλαβος και ρισκαρεις τον εγκλεισμο σου στα βασανιστηρια των φυλακων κι αν εννοεις την πραξη σου αναλαμβανεις και την ευθυνη στο δικαστηριο.κι αν παλι δε συλληφθεις και δωσεις ενα μεγαλο μερος των απολαβων σου στο κινημα τοτε ναι εισαι ακομα μεγαλυτερος επαναστατης

από . 26/12/2010 5:23 μμ.


Ενας αναρχικός δεν μπορεί να εγκληματεί ενάντια στο κοινωνικό σύνολο. Αυτό μπορεί να το ισχυρισθεί κανείς με δογματική βεβαιότητα, διότι ένας άνθρωπος ένοχος για βιασμό, αντικοινωνικό φόνο, εκμετάλλευση, πάθος να κυβερνά, ή για άσκηση εξωτερικού καταναγκασμού πάνω σε άλλους ανθρώπους, αυτομάτως δεν μπορεί πλέον να είναι αναρχικός, όπως δεν μπορεί να είναι χορτοφάγος αυτός που τρώει χοιρινές μπριζόλες, ροστ-μπιφ ή κοκκινιστό αρνί.

Το ζήτημα δεν είναι κατά πόσο ένα άτομο κατανοεί την τάδε ή την δείνα ιδεολογία, ή υποστηρίζει την τάδε ή την δείνα οργάνωση, αλλά κατά πόσο είναι αυτό που πρεσβεύει ότι είναι. Να προσθέσουμε ότι τα διαχωριστικά όρια μεταξύ εξουσιαστή και ελευθεριακού πουθενά δεν διακρίνονται καθαρότερα απ’ ό,τι στο έγκλημα. Ένας αναρχικός συχνότατα στιγματίζεται σαν εγκληματίας από το κράτος, ή μπορεί να αναμειχθεί σε δραστηριότητες που αντιστρατεύονται τα συμφέροντα του κράτους και των αφεντικών.

Η αναρχική φιλοσοφία είναι από την φύση της εχθρός του κράτους και των αφεντικών ως εκ τούτου, είναι πολύ πιθανό ένας αναρχικός να αναμειχθεί σε παράνομες δραστηριότητες, ποτέ όμως σε αντικοινωνικές…»Στιούαρτ Κρίστι,1980  ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=en&article_id=1139344


από ξαναζεσταμένη σούπα 26/12/2010 5:44 μμ.


ο κάθε ένας προπαγανδίζει τις παγιωμένες αντιλήψεις τους. οι κοινωνιστές τις δικές τους με την επίκληση των θεωρητικών τους. οι αντικοινωνιστές το ίδιο με τα δικά τους επιχειρήματα.
ας σταματήσει αυτή η φαγωμάρα. ας συνεχίσει ο καθένας να κάνει τη δουλειά του.

και δυο ερωτήσεις προς τους κοινωνιστές.
ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΤΟΣΕΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΠΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΖΕΣΤΕ, ΑΞΙΖΕΙ ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΗΔΙΑ Ή ΟΧΙ;

ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΣΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ;

από κουλός 26/12/2010 5:48 μμ.


Ο έν@ς συνεχίζει τα εγκλήματα και νομίζει ότι θα μας κοροϊδέψει χρησιμοποιώντας ψαγμένους όρους.Μας λέει προσφέροντάς μας μάθημα ιστορίας ότι:

"Για τους αναρχικούς είναι πλεονασμός να αυτοαποκαλούμαστε κοινωνιστές αφού ιστορικά, τόσο από τους αναρχοκομμουνιστές όσο κι από τους αναρχοσυνδικαλιστές (οι υπόλοιπες τάσεις είναι υποσύνολα αυτών) είναι κοινωνικοί"

Σας παραθέτω δύο από τα γνωστότερα βιβλία με την ιστορία της αναρχίας:

Ιστορία της αναρχίας

http://www.scribd.com/doc/28497069/Max-Nettlau-%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B1%CF%82

Οι αναρχικοί

http://www.scribd.com/doc/29054669/%CE%9F%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%A4%CE%B6%CE%AD%CE%B7%CE%BC%CF%82-%CE%A4%CE%B6%CF%8C%CE%BB

Αν βρείτε πουθενά να λέει ότι όλες οι "υπόλοιπες" τάσεις (πλην αναρχοκομουνισμού και αναρχοσυνδικαλισμού) είναι υποσύνολα αυτών..και είναι όλες "κοινωνικές",θα κάνω τατουάζ το Στάλιν με Αλφάδι.

Είναι πολύ λογικό κάποιοι να αναγκάζονται να διαχωρίσουν τη θέση τους,τη στιγμή που κάποιοι άλλοι καπηλεύονται όρους και ιστορία.Το γεγονός ότι οι τακτικές είναι αντιγραφή του Περισού,μάλλον θα έχει σχέση με το ιδεολογικό κοινό των κομουνιστών.

+Επειδή φαίνεται να προτάσσουν την αφέλεια για να καλυφθούν (ο αφελής δεν είναι απαραίτητα ψεύτης,αλλά και ο ψεύτης δεν είναι απαραίτητα έξυπνος) είναι άλλο να είσαι ενάντια στην κοινωνία στην παρούσα της μορφή και άλλο αν θέλεις να αλλάξει,είναι άλλο να αναγνωρίζεις ότι η πίεση που ασκείται λόγο κρίσης θα ενεργοποιήσει εξεγερτικά αντανακλαστικά και άλλο να πιστεύεις στο επαναστατικό υποκείμενο της εργατικής τάξης και είναι άλλο να εξουσιάζουν μειοψηφικά κοινωνικά υποσύνολα και άλλο να ανατρέπουν την εξουσία κάποια τέτοια.

Οι ομοιότητες στα επιχειρήματα με τους φασίστες τρομάζουν.Η ιστορική ταύτιση στις πρακτικές πραγματικά τρομοκρατούν (αν θέλετε κάποια στιγμή να μας πείτε πως θα εφαρμόσετε τον κομουνισμό σε όσους δεν συμφωνούν).Αν αντί για έθνος-κράτος βάλετε "προλεταριάτο-εργατική τάξη" και αντί για σημαία-σύνορα,"κοινωνία" θα ξεμασκαρέψετε το τέρας.Εκτός και αν οι περίφημοι αναρχο-κομουνιστές επέλεξαν την κοινωνική τάξη τους (την πλέον υποβαθμισμένη) και την κοινωνία στην οποία ζουν,οπότε δεν ετεροκαθορίζονται από ΤΥΧΑΙΑ πράγματα,ακριβώς όπως οι φασίστες.

Και για να μην ξεχνάμε (όχι ποια είναι η δουλειά τους...)

ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΕΡΓΑΤΩΝ


από ταο 26/12/2010 5:58 μμ.


Οι λεγόμενοι κοινωνικοί αναρχικοί εστιάζουν τη σκέψη και δράση τους σε συλλογικές/μαζικές διαδικασίες. Επιθυμούν την καταστροφή του κεφαλαίου που καταπιέζει και αλλοτριώνει ΟΛΟΥΣ μας και την οργάνωση της κοινωνίας με θεσμούς ελευθεριακούς (κάποια μορφή κομμουνισμού κατά πάσα πιθανότητα).
Το βρίσκω πολύ λογικό, μια και οι άνθρωποι από την αρχή της ύπαρξής τους ζουν σε κάποια μορφή κοινωνίας. Η αναρχία λοιπόν σα κατάσταση μπορεί να κατακτηθεί μόνο με μαζική συνειδητοποιημένη δράση, αγώνες διεκδικήσεις κλπ.

Από την άλλη οι ατομικιστές αναρχικοί στη λέξη "κοινωνία" τοποθετούν όλους εκείνους τους θεσμούς που μας "κρατάνε" μαζί. Κράτος, κεφάλαιο, μέσα ενημέρωσης, οικογένεια, εργασία, έθνος, εκκλησία κλπ. Οι θεσμοί αυτοί φυσικά στραγγαλίζουν οποιαδήποτε μορφή ελεύθερης σκέψης, κατευθύνουν τις επιθυμίες μας, τσακίζουν ο,τι μας κάνει μοναδικούς. Η οποία μοναδικότητα στην τελική είναι κρίσιμο στοιχείο αυτού που ονομάζουμε Ελευθερία.

Για μένα το νόημα είναι ίδιο, μόνο χρησιμοποιούνται κάπως διαφορετικά οι λέξεις. Αν λοιπόν κοινωνία σημαίνει οποιαδήποτε ομάδα ατόμων συνυπάρχει, επιβιώνει και διαιωνίζεται μέσω της αλληλεπίδρασης των μελών της, τότε σκέφτομαι σαν κοινωνικός αναρχικός και αγωνίζομαι για την οικοδόμηση θεσμών που θα καταστήσουν την κοινωνία ελεύθερη (και αντίστοιχα για την καταστροφή αυτών που την κρατάνε δέσμια).
Αν από την άλλη κοινωνία είναι όλες οι ψεύτικες σχέσεις που εγκλωβίζουν τον καθένα μας ατομικά σε πέντε ή έξι ρόλους αγωνίζομαι για την πλήρη καταστροφή της, γιατί προσωπικά ΓΟΥΣΤΑΡΩ να είμαι ελεύθερος όσο περισσότερο γίνεται.

Και οι δύο προσεγγίσεις είναι ευγενείς, όχι από ηθικολογική άποψη, αλλά με την έννοια ότι απευθύνονται σε δύο ένστικτά μου τα οποια βρίσκω πολύ βασικά (και μάλλον αυτό συμβαίνει για όλους τους ανθρώπους). Είναι απλά διαφορετικοί τρόποι να δεις και να διεκδικήσεις την ελευθερία.
Οι λέξεις είναι απλά εργαλεία, και το σημαντικό είναι το νόημα που κρύβεται μέσα τους.
Όταν καταλάβουμε αυτό το πράγμα θα μπορέσουμε όχι μόνο να καταλάβουμε καλύτερα την αναρχία, αλλά και να συνεργαστούμε, να βρούμε συντρόφους εκεί που δεν το περιμέναμε και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να κάνουμε με τη δράση μας τους απανταχού εξουσιαστές να χεστούν πάνω τους.



από *** 26/12/2010 6:46 μμ.


apo thn mia meria mia ypermetrh h8ikologia poy wres wres sygkenevei epikindyna me thn or8odoksia (toso thn edw , oso kai thn ekei sthn rwssia) ki apo thn allh meria mia antiroph dynamikh ka8ara mhdenistikh kai amoralistikh (toso sto twra, oso kai sthn rwssia tou tote)

etsi, ayth h ypermetrh h8ikologia htan poy kinhtopoihse kosmo gia ton aleksandro (kai oxi gia kapoio allo nektro ths elas), alla apo thn allh  h amoralistikh/mhdenistikh optikh htan auth poy diapotise thn drash tous.

από @ 26/12/2010 6:47 μμ.


Πραγματικά είναι να χτυπάει κανείς το κεφάλι του στον τοίχο... Όχι άλλο καρβουνοοοοοοοο!!!!!!!

από προς ολους 26/12/2010 7:10 μμ.


τον τελευταιο εναμιση χρονο εχουν φυλακιστει καμποσα ατομα για ενοπλες δρασεις κ  συμφωνα με την ισχυουσα νομοθεσια αντιμετωπιζουν βαρυτατες κατηγοριες.
Ποσοι απο τους μεσα κ τους εξω εχουν δει ενα πραγματικα δυνατο κ αξιοπρεπες κινημα αλληλεγγυης για το συνολο αυτων των υποθεσεων (ληστειες, ε.α, σπφ, κλπ)
ετσι ωστε να ειναι κ στην ευχαριστη θεση να "παραγγελνουν"  ποιοι θα μιλησουν για την υποθεση τους κ ποιοι οχι, με παραλληλες απειλες οτι αν δεν κανετε αυτο που λεμε θα γινει το ενα κ το αλλο, ε?
Αυτοι που μιλαν με τους μεσα τι εικονα αληθεια τους δινουν αραγε?
Οτι οργισμενες μειοψηφιες ειναι ετοιμες να κανουν τα παντα...?
Οτι μεγαλα κοινωνικα κομματια-προλεταριοι τα εχουν παρει πολυ με τις φυλακισεις ενοπλων ανταρτων κ θα γινει χαμος...?
Γιατι δεν βλεπουν ουτε λενε επιτελους, οτι εχει πεσει μουγκα απο ολους σχεδον τους αμεσα ενδιαφερομενους κ οτι δεν παει για επανασταση η φαση αλλα για σφυριγμα κλεφτικο?
Ελεος με τον φραξιονισμο κ την μοναδικη αληθεια.
Ποια η σχεση σπφ και ε.α περα απο το φετιχ της ενοπλης βιας?
Ανεχονται ο ενας τον αλλο σαν υπαρξη ή θεωρουν ο ενας τον αλλο αντεπαναστατη αφου οι μεν γουσταρουν το μηδεν και οι αλλοι μιλαν για εργατικη ταξη κ κοινωνια? 

από Κοινωνικός 26/12/2010 7:23 μμ.


Για ποιό λόγο το γράμμα του Τσάκαλου μπήκε στα τοπικά νέα;

a

από a 26/12/2010 7:33 μμ.


Σταματηστε κομπλεξικοι να βαζετε ταφοπλακες σε φυλακισμενους αντικαθεστωτικους αγωνιστες και καντε κατι χρησιμο.Μακαρι να ειχα το θάρρος του Τσακαλου και μακαρι να τα ειχαν και αλλοι.

  Η αντικοινωνική ιδεολογία δεν είναι παρά ένα κακέκτυπο της κυρίαρχης.Ο βασικός άξονας αυτής της σκέψης είναι πως οι καταπιεσμένοι ευθύνονται για την εξαθλίωσή τους.Αυτή η θέση ,η αναπαραγωγή της μαλθουσιανής θεωρίας σε "επαναστατικά" μοτίβα,είναι η αναπαραγωγή της καπιταλιστικής λογικής που προτάσσει πως είναι ευθύνη του κάθε ατόμου ξεχωριστά ο τρόπος και το περιεχόμενο της ζωής του,αποσιωπώντας τον κοινωνικό και ταξικό ανταγωνισμό,αποσιωπώντας την καταπίεση και την βία που ασκεί η κυρίαρχη τάξη,αποσιωπώντας τους αγώνες των καταπιεσμένων και την καταστολή τους,αποσιωπώντας την βία που ασκείται εναντίον τους καθημερινά.
 Η αντικοινωνική ιδεολογία επιφυλάσσει για τους κατόχους της "αλήθειας" της,την (ψευδ)αίσθηση της κοινωνικής και ταξικής ανωτερότητας παράγει ένα νέο διαχωρισμό αντίστοιχο των κυρίαρχων.Η "φυλή των επαναστατών" θεωρεί τον εαυτό της ανώτερο από τις άλλες κοινωνικές "φυλές" και το μέσο για την επιβεβαιωσή της  είναι η βία.Βία  που -πρέπει να- παράγει ευχαρίστηση σε όσους την χρησιμοποιούν  σε αντίθεση με την αναρχική θεώρηση που την αντιμετωπίζει ως αναγκαίο κακό,ως μέσο.
   Βία που όπως έχουμε δει μπορεί να στραφεί και ενάντια σε αδύναμους και που ακολουθεί τα πρότυπα του κοινωνικού κανιβαλλλισμού ενσωματώνοντας στους χώρους μας,δίπλα μας,την κυρίαρχη εικόνα για τους εξεγερμένους (όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε η ¨νίνα" σε σχόλιο πιο πάνω).Βία που προκύπτει ως το αποτέλεσμα της εξύψωσης του θυμικού και πραγμάτωσης των επιθυμιών της ατομικής ιδιοσυγκρασίας ("να αισθανόμαστε περισσότερο και να σκεφτόμαστε λιγότερο") σε τρόπο ύπαρξης μέσα στο υπάρχον και όχι σαν μέσο ενάντια σε αυτό.
 Η  πρόταση  της αντικοινωνικής ιδεολογίας είναι η δημιουργία μιας νέας ελίτ δίπλα στις ήδη υπάρχουσες.Μιας ελίτ που όπως και όλες οι υπόλοιπες αποστρέφεται την "πλέμπα",διαχωρίζεται ταξικά καταναλώνοντας τον κοινωνικό πλούτο που παράγουν οι μισθωτοί σκλάβοι,απειλεί με- ή και ασκεί βία σε όσους δεν συντάσσονται μαζί της.Μια ελίτ που ακριβώς επειδή δεν μπορεί να αντλήσει τις αναφορές της από την αναρχία (παρά μόνο την χρησιμοποιεί για να αντλήσει οπαδούς,)στρέφεται στον υπεράνθρωπο του νίτσε,στον καζατζάκη ή και στον Μαο(μένει να χρησιμοποιηθούν ο στάλιν ή και ο πολ ποτ...).Μια ελίτ που μπορεί με άνεση να αντιμετωπίζει με συμπάθεια στο λόγο της ακόμα και μέλη  μίας άλλης ελίτ (όπως π,χ, μαφιόζους) αλλά δηλώνει χωρίς περιστροφές την περιφρόνησή της για τους εργαζόμενους.
  Η νέα τάξη"-ελίτ παρά τις διαρκείς αναφορές της στο θάρρος και την συνείδηση δεν έχει ούτε το θάρρος να δηλώσει πως θέλει να είναι ένα διαχωρισμένο κοινωνικό υποκείμενο,μία νέα τάξη εκλεκτών δίπλα στις υπάρχουσες  γιατί αυτό θα της αφαιρέσει οπαδούς που δεν έχουν την συνείδηση της νέας τους τάξης.Αρκείται (προς το παρόν;) να επιτίθεται και να απαξιώνει τις θεωρήσεις και τις κινήσεις που θέλουν να καταργήσουν τους κοινωνικούς και ταξικούς διαχωρισμούς που θέλουν να καταργήσουν τις τάξεις των "εκλεκτών" και των "παριών" που θέλουν να γίνουν μέτοχοι της κοινωνικής επανάστασης και όχι ηγέτες ή μέλη μίας βίαιης συντεχνίας που ότι διεκδικεί,το διεκδικεί για τον εαυτό της.
 

από νιτσεϊκός 26/12/2010 7:58 μμ.


Η στάση του συντρόφου Τ. είναι από τις πιο ελικρινείς αναρχικές. Η εξεγερμένη υποκειμενικότητα, η παραδοχή του Εγώ σαν τόπος σύγκλισης των πραγματικών επαναστατικών ιδεών... ο μάγκας και οι σύντροφοί του έχουν τα @@ να λένε και να ξαναλένε ότι δεν υπάρχει ανιδιοτέλεια στον πολεμιστή αλλά εγωιστικό αξιακό υλικό, μια ατομιστική ηθική στην οποία τελειώνει η Ηθική. Τα εγραψε και ο Νίτσε πριν ενάμιση αιώνα, ίσως πιο δουλεμένα, αλλά αυτοί το δούλεψαν και στην πράξη. Οι κοινωνιστές (εκ του "κοινωνώ";;) ας μείνουν με την εργαλειακή χρήση, και άρα πραγματική υποτίμηση του προλεταριάτου ως δήθεν υποκειμένου και φορέα της αταξικής, ελεύθερης και μπλα μπλα μπλα κοινωνίας. Μια χρήση άκρως μεταφυσική στην τελική. Σε όλους μας τώρα, και φυσικά στον καθένα χωριστά, πέφτει το βάρος όχι μόνο της έμπρακτης αλληλεγγύης, αλλά να πάμε πιο μπροστά τα λιθαράκια που έβαλαν οι σύντροφοι.

  Που επιφυλάσσει στους αντιπάλους της η αντικοινωνική ιδεολογία είναι  η φετιχοποίηση των θέσεων της,η αναγόρευση των κειμένων της σε "ιερά" τα οποία δεν επιδέχονται κριτικής ή διαφωνίας.Σημασία δεν έχει τι λέει αλλά ποιος τα λέει,σημασία δεν έχει ο σκοπός αλλά το "θάρρος" (το οποίο οι οπαδοί της αντικοινωνικής θεωρίας το βαφτίζουν ως αποκλειστικό προνόμιο λίγων και εκλεκτών).
 Οι χαρακτηρισμοί άλλωστε που απευθύνει η αντικοινωνική ιδεολογία "κομπλεξικοί,δειλοί,ρουφιάνοι",είναι χαρακτηρισμοί που ψυχολογικοποιούν την αντίθεση με τους αντιπάλους τους,σε μία τακτική που χρησιμοποιήσαν (με μεγάλη επιτυχία δυστυχώς) δεκάδες σταλινικά κόμματα.'Οποιος διαφωνούσε με την "γραμμή" βαφτιζόταν 'τρελός,δειλός,προδότης"
  .Οι θέσεις της αντικοινωνικής ιδεολογίας με αυτό τον τρόπο δεν κρίνονται από το τι και πως το παράγουν(για την ακρίβεια απαγορεύεται να κριθούν!!!).Δεν είναι νομίζω ούτε περιττό ούτε υπερβολικό  να θυμίσω ότι η υλική έκφραση αντίστοιχων αντιλήψεων όταν αυτές επικράτησαν ήταν οι εκκαθαρίσεις των αντιφρονούντων και τα γκούλαγκ.
    
 
 
 
 

από Νίνα 26/12/2010 8:27 μμ.


Αν συμβάλει κάτι στην κοινωνική επανάσταση αυτό δεν είναι τα "λιθαράκια" αλλά οι κοτρώνες, τα παλούκια και τα μπουκάλια που πέφτουν βροχή στους μπάτσους από απεργούς, κατοίκους και φοιτητές. Κι επειδή ορισμένοι πολύ "άντρες" ισχυρίζονται ότι "τα παιδιά είχαν αρχίδια", με την ίδια μεταφορική έννοια μια κοπέλα από την Κερατέα που συγκρούεται με τα ΜΑΤ έχει πολύ περισσότερα αρχίδια από κάθε "αφανή ήρωα".

από . 26/12/2010 8:38 μμ.



Η αλληλεγγύη πρέπει να είναι διαχρονική, αδιαίρετη, ομοούσια προς κάθε κατατρεγμένο της εξουσίας.
Ομως Αλληλεγγύη σημαίνει επίσης αλλήλων εγγύηση , τα να θέλει κάποιος πολιτικά η κοινωνικά να αυτοκτονήσει δεν είναι αλληλεγγύη να αυτοκτονήσεις και εσύ μαζί του. Αλλά να τον αποτρέψεις από αυτή την πράξη, (και ο νοών νοείτω).

από En@s 26/12/2010 8:41 μμ.


"Μήπως τελικά ο διανοητικός ακρωτηριασμός στον οποίο υπεβλήθη ο Ν.Κουνταρδάς από τους βασανιστές του είχε ευρύτερο κύκλο θυμάτων;"
"προεφηβική τάση αυτοικανοποίησης"
"Ορισμένα παιδιά που δεν είχαν ουσιαστική επαφή με τις διαδικασίες του α/α χώρου υιοθέτησαν την τηλεοπτική εικόνα της αναρχίας κι όχι την ίδια την αναρχία. Η μπυροποσία στα Εξάρχεια και ο χουλιγκανισμός δε μπορεί να εννοηθεί σαν επαφή με τις αναρχικές διαδικασίες. Ετσι κάποιοι κατάντησαν να υπερασπίζονται το τηλεοπτικό είδωλο της αναρχίας. Δεν είναι μόνο αυτοί, το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας έτσι αντιλαμβάνεται την αναρχία."
"Η αντικοινωνικότητα είναι η ήττα ορισμένων ατόμων προσποιούμενων τους αναρχικούς που δεν ξερουν τι τους γίνεται." μπλα μπλα μπλα... Η διαφορά μεταξύ συκοφαντίας και κριτικής είναι μια λεπτή γραμμή που δεν υπάρχει γυρισμός αν την ξεπεράσεις... Η συκοφαντία έχει και τις συνέπειες της...

από Η φεμινίστρια φιλούσε υπέροχα 26/12/2010 8:42 μμ.


Είμαι κοινωνικός γιατί προσπαθώ να πολεμάω την εξουσία για το καλό όλης της κοινωνίας και του εαυτού μου που είναι μέρος της.
Είμαι αντικοινωνικός γιατί πολεμάω την κοινωνία στην τωρινή της καπιταλιστική μορφή και θέλω να καταστρέψω όλους τους μηχανισμούς τις δομές και τις ανθρώπινες σχέσεις που αυτή παράγει και αναπαράγει.
Άλλοι το παλεύουν συλλογικά-μαζικά με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του. Άλλοι ατομικά επίσης με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του.
Όταν λες κοινωνία συμπεριλαμβάνεις όλα τα υποσύνολα του κόσμου. Κάποιοι είναι σύντροφοι, κάποιοι εχθροί μέσα στην ίδια κοινωνία. Το να λες ότι παλεύεις για την κοινωνία (ποια κοινωνία; ολόκληρη; και για τους εξουσιαστές παλεύεις;) είναι άτοπο.
Όταν λες ότι παλεύεις ενάντια στην κοινωνία (ποια κοινωνία; ολόκληρη; δεν είναι κανένας σύμμαχός σου;) είναι άτοπο.
Ας δώσουμε όλοι τον καλύτερο μας εαυτό όπως μπορεί ο καθένας.
Τόσο απλό.

από νιτσεϊκός 26/12/2010 9:03 μμ.


Θα μας τρελλάνεις βρε Σάμπατε; Είναι δυνατόν να κάνεις τέτοια παρερμηνεία των κειμένων των συντρόφων; Από πού συμπεραίνεις ότι ήθελαν να γίνουν μια ελίτ και να κυριαρχούν; Δεν έχεις καταλάβει τίποτα μου φαίνεται; Ότι για παράδειγμα η κυριαρχία πάνω σε αυτούς που θεωρείς αδύναμους δεν είναι παρά μια ψευδής κυριαρχία που εργαλειοποιεί τον άλλον, είναι η κυριαρχία κάποιου που βασίζεται πάνω στη βία στον "αδύναμο", σε κάποιον άλλο για να αποδείχνει την ύπαρξη ενός ψευτο-εγώ. Η κυριαρχία των γκούλαγκ, του σταλινισμού, των στρατοπέδων συγκέντρωσης δεν έχουν καμία σχέση με το φιλοσοφικό θεμέλιο του αναρχοατομικισμού, που είναι η απόλαυση και η γνώση που δημιουργείται από την μη αναγώγιμη συνύπαρξη του Ενός με τον Άλλον, τον όποιον Άλλον που είναι και αυτός Ένας. Που πρέπει να είναι τέτοιος. Πόσο λιανά να στο κάνω δηλαδή; Ας πάρουμε για παράδειγμα τους μπάτσους και το πολύ καλό σύνθημα "μπάτσοι είστε δούλοι μέχρι το μεδούλι". Σε προβλημάτισε ποτέ γιατί οι μπάτσοι μπορεί να είναι δούλοι; Επειδή μάλλον δε σε προβλημάτισε, να σου πώ εγώ. Γιατί είναι πιστά σκυλιά συμφερόντων, ηθικής, ιδεών που τους έρχεται απ'έξω. Και γι'αυτήν τους τη σχέση με το εξωτερικό, με το ξένο προς αυτούς ανοίγουν κεφάλια, γκαρίζουν, βιάζουν και κυνηγούν μετανάστες. Η αναρχική βία απέναντι στους μπάτσους δεν είναι σχέση με τους μπάτσους, ούτε ξέσπασμα του "καταπιεσμένου". Είναι πράξη κυρίαρχου, αυτόνομου Εγώ που δε γουστάρει εξουσία και αντλεί γνώση και απόλαυση από αυτό. Ο αναρχικός πολεμιστής δεν τον βλέπει τον μπάτσο. Αν και τον βλέπει όσο καθαρά πρέπει για να του σκάσει την πέτρα στο κεφάλι. Όπως το γεράκι με το θήραμά του. Το γεράκι απλά θέλει να φάει την τροφή του, με τον ίδιο τρόπο που το αγέρωχο πέταγμά του είναι γνώση και ελευθερία. Επειδή το ανέφερες, προσπάθησε να διαβάσεις Νίτσε, όχι από μετάφραση Καζαντζάκη που τοχει κάνει να φαίνεται μαντινάδα.

από !@! 26/12/2010 9:14 μμ.


Για να μην τρελαθούμε δηλαδή, όσοι παραπάνω μιλούν για ηθικολογία πρέπει να διαβάσουν λίγο καλύτερα το κείμενο του Γ.Τ. όπου βασικό περιεχόμενο είναι η «επαναστατική ΗΘΙΚΗ» η «αξιοπρέπεια», κλπ. Αν δεν είναι αυτό ηθικολογία, τότε τι είναι; Επιπλέον, όσοι έχουν πραγματικά υπομονή να ασχοληθούν με τη θεωρία, και μάλιστα την πρακτική θεωρία (όρο τον οποίο εισήγαγαν και χρησιμοποιήσαν διάφοροι φτου κακά κομουνιστές όπως π.χ. ο Ντεμπόρ κ.α.), θα ανακαλύψουν ότι οι κατηγορίες της ταξικής πάλης και του προλεταριάτου είναι ΚΡΙΤΙΚΕΣ και όχι θετικές. Το προλεταριάτο δεν είναι «κοινωνικό υποσύνολο». Αυτό φυσικά απαιτεί διαλεκτική σκέψη και όχι ηθικολογικές (ακόμα και όταν διατείνονται ότι τοποθετούνται ενάντια στην κυρίαρχη ηθική) και απόλυτα βολονταριστικές θέσεις όπως αυτές των «αντικοινωνικών αναρχικών». Τι σημαίνει ότι η κατηγορία της τάξης ως υποκειμένου αγώνα είναι κριτική; Ότι πολύ απλά οι προλετάριοι (είτε πρόκειται για μισθωτούς, είτε για άνεργους, είτε για περιθωριοποιημένους, κλπ) μπορεί να υποβιβάζονται σε αντικείμενα μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία και παραγωγή, αλλά ότι δυνητικά μπορούν να συγκροτηθούν, συγκροτούνται και έχουν συγκροτηθεί ιστορικά σε υποκείμενο αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος, σε επαναστατικό υποκείμενο που δρά προς την κατεύθυνση της κατάργησης όλων των τάξεων και άρα προς την αυτοκατάργησή του. Αυτά, τώρα δεν είναι τίποτα ψαγμένες φιλοσοφικές θέσεις, αλλά η αλφαβήτα της επαναστατικής θεωρίας.

 

Υπό αυτή την έννοια λοιπόν το ότι στην εξέγερση του Δεκέμβρη έδρασε μια προλεταριακή μειοψηφία δεν έρχεται σε καμία αντίφαση με την κεντρικότητα της τάξης ως θεωρητικού εργαλείου, κάτι που φυσικά δεν έχει καμία σχέση με αυτοχρισμένες «επαναστατικές» πολιτικές μειοψηφίες τύπου ΣπΦ. Η εξέγερση ήταν μια ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ εξέγερση μέσα στην οποία δημιουργήθηκαν ΝΕΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ σχέσεις ενάντια στις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις, έστω και εάν αυτό έγινε εφήμερα.


Όσα τώρα σωστά λέει ο Γ.Τ περί εξουσίας, ότι δηλαδή η εξουσία δεν ταυτίζεται με τους κρατικούς θεσμούς αλλά αφορά τις κοινωνικές σχέσεις που είναι εξουσιαστικές, δεν είναι δα και κάτι καινούριο. Το ό,τι όλη η κοινωνία συγκροτείται μέσα από τέτοιες σχέσεις και τις αναπαράγει είναι μια κοινοτοπία. Ωστόσο, αν στην κοινωνία υπήρχε μόνο αυτό, τότε καμία επανάσταση δεν θα ήταν ποτέ εφικτή. Όλες οι ουσιαστικές εξεγέρσεις και επαναστάσεις του παρελθόντος είχαν στον πυρήνα τους μια αυτοκριτική και ένα ξεπέρασμα των ρόλων από τη μεριά του εξεγερμένου κοινωνικού-ταξικού υποκειμένου, και έστω και σπερματικά έφεραν μέσα τους έναν καινούριο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Αν η καπιταλιστική εξουσία σε όλες τις μορφές της (κράτος, οικονομία, ιδεολογία) δεν ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΣΕ μέσα στην κοινωνία τότε δεν θα υπήρχε καμία ανάγκη για επανάσταση. Το ότι κάτι όμως κυριαρχεί δε σημαίνει ότι είναι παντοδύναμο. Δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει πάντοτε ένας διαρκής κοινωνικός-ταξικός πόλεμος. Οι ίδιοι αλλοτριωμένοι άνθρωποι (όπως άλλωστε είμαστε όλοι μας ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ) μπορούν να πάνε συλλογικά ενάντια στην αλλοτρίωσή τους, την οποία εντούτοις καθημερινά αναπαράγουν.

 

Η κινητοποίηση του «πλήθους» όπως απαξιωτικά αναφέρεται ο Γ.Τ. στα κοινωνικά κομμάτια που κινητοποιούνται δε σταματά ποτέ απλά στο «μισθό». Υπάρχει συχνά ένα υπόρρητο περιεχόμενο ανατροπής και δημιουργίας του καινούριου. Οι κοινωνικές σχέσεις που υπάρχουν, φέρουν εντός τους και το σπέρμα της άρνησης τους.

 

Οι δε πολιτικές μειοψηφίες στις οποίες αναφέρεται ο Γ.Τ. δεν είναι καθόλου αυταπόδεικτα και de facto επαναστατικές. Ειδικά όταν διαχωρίζονται ως επαναστατική ελιτ και πρωτοπορία (πράγμα που παρότι το αρνείται κάνει ο Γ.Τ.). Αντιθέτως, είναι πολύ πιθανό να φέρουν εντός τους το πρόπλασμα της νέας κρατικής εξουσίας όπως έχει δείξει η ιστορία. Πριν να γίνει ο ηγέτης του φριχτού σοβιετικού κράτους ο Στάλιν ήταν αντάρτης και ληστής, δέσμιος του τσαρικού καθεστώτος στη φυλακή και τη σκληρή εξορία της Σιβηρίας από την οποία απέδρασε.

 

Η δε επανάσταση δεν είναι ζήτημα αφηρημένης «άρνησης των αξιών και της ηθικής» αλλά ζήτημα έμπρακτης άρνησης της εξουσίας του κεφαλαίου και δημιουργίας καινούριων σχέσεων. Και αυτό δεν μπορεί παρά να ξεκινήσει μέσα από τα σπλάχνα της παλιάς κοινωνίας και εναντίον της. Η δε συνείδηση δεν προκύπτει από τα βιβλία ή την ιδέα που έχει κάποιος άνθρωπος για τον εαυτό του, αλλά από την έμπρακτη συμμετοχή του μέσα στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες, ενισχύοντας τις ριζοσπαστικές τάσεις που υπάρχουν εντός τους. Η αυτοοργάνωση δεν έχει καμία ουσία σαν αρχή από μόνη της. Το ζήτημα είναι το περιεχόμενό της. Δηλαδή, τι είναι αυτό που αυτο-οργανώνεται.

 

Οι προσδοκίες που έχουν οι άνθρωποι για τη ζωή τους δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη «συντήρηση του υπάρχοντος», όπως δείχνει η εμπειρία των αγώνων αιώνες τώρα. Μάλιστα, ακόμα και οι προσδοκίες που καλλιεργούνται μέσα από το ίδιο το σύστημα μπορεί να μεταστραφούν και να μετατραπούν σε κάτι καινούριο. Το ό,τι αυτό δεν έχει οδηγήσει ακόμα στη «συνολική άρνηση και ρήξη» είναι επίσης κοινοτοπία, γιατί αν κάτι τέτοιο είχε συμβεί θα είχαμε ήδη καταφέρει να καταργήσουμε τον καπιταλισμό.

 

Δε θα σχολιάσω τον αφορισμό πως η οικονομία ταυτίζεται με την ιδεολογία, γιατί αυτό θα απαιτούσε να έμπαινε κανείς στα βαθιά νερά της ανάλυσης των διαστρεβλωμένων καπιταλιστικών κοινωνικών μορφών που έχουν ΥΛΙΚΗ δύναμη, και απλώς θα πω ότι είναι επίσης μονοδιάστατη και αντι-διαλεκτική θέση. Η «υπαρξιακή φτώχεια» και η οικονομία είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους.


Όσον αφορά τώρα το ζήτημα των μέσων και των σκοπών που θίγει ο Γ.Τ. στο κείμενό του, θα ήθελα να πω ότι παρότι αναγνωρίζει ότι τα μέσα δε σημαίνουν τίποτε από μόνα τους και ότι το υποκείμενο που τα χρησιμοποιεί τους δίνει τα χαρακτηριστικά που «επιλέγει», θα έπρεπε να πάει ένα βήμα παραπέρα και να αναγνωρίσει ότι ο σκοπός, δηλαδή το περιεχόμενο του αγώνα προσδιορίζει και τα μέσα. Το αντίθετο δηλαδή από το φετιχισμό των μέσων που εκφράζεται από όλο το κείμενο. Και αυτό φυσικά δεν είναι θέμα απόφασης, «συνείδησης» ή αποτελεσματικότητας αλλά προκύπτει οργανικά εντός των διαδικασιών του αγώνα ΜΕΣΑ και ΕΝΑΝΤΙΑ στην αλλοτρίωση. Το ότι κάποιος ρισκάρει τη ζωή και την ελευθερία του δε σημαίνει τίποτε απολύτως από μόνο του. Και ο φασίστας Καλέτζης έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή και την ελευθερία του όταν έβαζε βόμβες.

 

Για να δούμε τώρα το ζήτημα της «καθολικής άρνησης του υπάρχοντος». Συνιστά η ατομική άρνηση εργασίας μέσω της ληστείας «καθολική άρνηση»; Η απάντηση φυσικά είναι ΟΧΙ στο βαθμό που το προϊόν της ληστείας παραμένει ΧΡΗΜΑ το οποίο χρησιμοποιείται μέσα στην καπιταλιστική αγορά. Και εφόσον παραμένει χρήμα παραμένει αποκρυστάλλωση υπεραξίας, παραμένει προϊόν εκμετάλλευσης. Η καθολική άρνηση του υπάρχοντος θα απαιτούσε την πλήρη κατάργηση του χρήματος, της εργασίας και του κράτους. Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως αγωνιζομάστε και ενεργούμε για κάποιο μακρινό αύριο. Αλλά έχοντας το μυαλό στο κεφάλι μας, έχουμε τη συνείδηση ότι αγωνιζόμενοι και δρώντας καταρχήν για τον εαυτό μας σήμερα, δεν μπορούμε να βγούμε μεμονωμένα έξω από την υπάρχουσα κοινωνία.

 

Για το ζήτημα των συγκρουσιακών πορειών τις οποίες όλοι θα θέλαμε πρέπει κάποιος να υπενθυμίσει στον Γ.Τ. ότι πραγματικά συγκρουσιακές πορείες δεν υπάρχουν όταν απλά μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες ανθρώπων ακολουθούν πρακτικές hit and run αλλά όταν μια μεγάλη μερίδα της πορείας έχει συγκρουσιακή διάθεση και πρακτική. Αλλιώς το αποτέλεσμα είναι μια μεγάλη τρύπα στο νερό.

Είναι εντελώς αφελές φυσικά να πιστεύει κανείς, όπως κάνει ο Γ.Τ., ότι μπορείς να αντιπαρατεθείς με την εξουσία σε ένα καθαρά στρατιωτικό επίπεδο, όπου το κράτος θα έχει πάντα την υπεροπλία. Ο αγώνας είναι πρωτίστως δημιουργία νέων σχέσεων. Αν λοιπόν ο αγώνας δεν έχει βάθος και έκταση, ποιότητα και ποσότητα, η απλή στρατιωτική αντιπαράθεση είναι φετιχισμός και εντελώς καταδικασμένη.

Όσον αφορά τώρα τη Μαρφίν στην οποία αναφέρεται ο Γ.Τ. αισθάνομαι επίσης την ανάγκη να πω ότι το αποτέλεσμα της δεν οφείλεται στον «κακό τρόπο» με τον οποίο πραγματοποιήθηκε αλλά αντιθέτως στο ότι αυτοί που την έκαναν δεν είχαν καμία σχέση με το τι συνέβαινε γύρω τους, κινούμενοι απλά από το φετιχισμό της φωτιάς, έχοντας κυριολεκτικά γραμμένη στα χειρότερα των υποδημάτων τους οποιαδήποτε λογική συνέχισης και κλιμάκωσης του αγώνα. Αν δε η πράξη αυτή κριθεί από τα αποτελέσματά της, θα μπορούσε κάλλιστα να κατηγορηθεί και ως αντεπαναστατική.

Μερικά πράγματα τώρα για το ζήτημα των αιχμαλώτων. Όπως μπορεί να καταλάβει ο καθένας, η ορθή διαπίστωση του Γ.Τ. ότι αλληλεγγύη σημαίνει κοινότητα και συνέχιση του αγώνα έχει την πρακτική συνέπεια ότι όσοι δε νιώθουν καθόλου κοντά τους τη λογική και τις πρακτικές των ΣπΦ, όσοι δεν τις αναγνωρίζουν ως κομμάτι του κοινωνικού-ταξικού πολέμου ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος, δεν έχουν φυσικά ΚΑΜΙΑ υποχρέωση να μην «ξεχάσουν» τους συγκεκριμένους «αιχμάλωτους».

 

Τέλος, όσοι συμμετείχαν στις συγκρούσεις των τελευταίων πορειών στην Αθήνα έχουν κάθε δικαίωμα να αρνούνται το καπέλωμά τους και το τσουβάλιασμά τους στις «επαναστατικές-μηδενιστικές στρατιές (!)».

 

υγ. Πως συμβιβάζεται η αλληλεγγύη στη 17Ν με τον ορισμό που δόθηκε για την αλληλεγγύη από τον ίδιο τον Γ.Τ. μου είναι αδύνατο να το καταλάβω. Αν αλληλεγγύη είναι η συνέχιση ενός κοινού αγώνα, τότε ποια είναι η σχέση του περιεχομένου του εθνικοαναπτυξιακού αγώνα της 17Ν με το περιεχόμενο του αγώνα των ΣπΦ. Εκτός βέβαια αν το περιεχόμενο ταυτίζεται με το φετιχισμό των μέσων, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις.

 




από νιτσεϊκός 26/12/2010 9:14 μμ.


Νίνα, ήθελες να διαβάσεις αρχίδια, έγραψες για αρχίδια. Θα μπορούσα να μιλώ και για ωάρια, ή για ό, τι άλλο. Και φυσικά καταλαβαινόμαστε ότι η χρήση του όρου είναι συμβολική και δεν μπορούσα να την αποφύγω. Τώρα για τη συκοφαντία σου, το αντισυντροφικό και επικίνδυνο πνεύμα σου, σου έγραψαν και άλλοι παραπάνω.

από νιτσεϊκός 26/12/2010 10:06 μμ.


Μπορείς λοιπόν να μου πεις με ποιόν τρόπο μέσα από την θέση του προλεταριάτου ως εκμεταλλευόμενη κοινωνική τάξη (δηλαδή τάξη από την οποία αντλείται η υπεραξία από το Κεφάλαιο) μπορείς να διαβάσεις ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ, όπως λες, τον εν δυνάμει επαναστατικό ρόλο του; Και με δεδομένο ότι η τάξη που λες - και που την ορίζεις με οικονομικούς όρους - σε άλλες ιστορικές περιόδους έδωσε την Κομμούνα του Παρισιού και σε άλλες μαζικοποιούσε το ναζιστικό κόμμα; Τί ήταν αυτό που σκάλωσε στην διαλεκτική, όσον αφορά στην δεύτερη περίπτωση;

από *** 26/12/2010 10:20 μμ.


h mia metafysikh (h pisth ston an8rwpo) erxetai na antikatastisei thn allh metafysikh (h pisth sthn koinonia)

mhpws hr8e h wra syntrofoi na apoka8ilwsoume ton "an8rwpo" opws kapote apoka8ilwsame thn texnh?


Σε καμία περίπτωση δε θα κατακρίνω ανθρώπους που βρίσκονται στη φυλακή για αντικαθεστωτική δράση. Διαφωνώ σε μεγάλο βαθμό με τον τρόπο δράσης κάποιων ένοπλων οργανώσεων, όπως μπορεί να διαφωνώ και με τον τρόπο δράσης κάποιων συλλογικοτήτων με ανοιχτές και φανερές διαδικασίες. Σε καμιά περίπτωση, επίσης, δεν αμφισβητώ τις προθέσεις όλων αυτών που βρίσκονται αυτή τη στιγμή όμηροι στα χέρια του κράτους. Δεν αμφισβητώ τις προθέσεις τους στο κομμάτι που αφορά τη ρήξη με το κράτος και τον καπιταλισμό και τον αγώνα για την καταστροφή τους και θα είμαι αλληλέγγυος όσο θα είναι όμηροι του κράτους. Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι προθέσεις τους και το πάθος τους για τον αγώνα σταματούν εκεί και δεν υπάρχει(ξεκάθαρος τουλάχιστον) προταγματικός λόγος.

Θα πρέπει όμως να ξεκαθαριστεί μια και καλή ότι ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ (συγνώμη για το αυστηρό ύφος, αλλά θεωρώ ότι κάποια πράγματα, ακόμα και στην αναρχία, είναι δόγμα. Όσο κι αν αυτό θα ξενίσει κάποιους). Η αναρχία γεννήθηκε μέσα από αγώνες για την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, από αγώνες για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΙΣΟΤΗΤΑ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ. Πως γίνεται λοιπόν οι αγώνες για όλα αυτά τα παραπάνω να έχουν αντικοινωνικό χαραχτήρα; Δε θα επεκταθώ περισσότερο γιατί θα πω πράγματα λίγο-πολύ γνωστά και θα κουράσω

Δεν μπορώ, τέλος, να καταλάβω με ποιο τρόπο πολλά νέα παιδιά δημιούργησαν αυτή τη «θεωρία» στο μυαλό τους. Μπορώ να κάνω κάποιες υποθέσεις, αλλά ακριβώς επειδή είναι υποθέσεις μπορεί να είναι και άστοχες. Πάντως τα επιχειρήματά τους και οι αναλύσεις τους δεν με πείθουν. Όπως δεν με πείθουν από την άλλη οι εύκολοι αφορισμοί(περί επαναστατικής πρωτοπορίας και ελίτ) και η αποφασιστικότητα να χαραχτούν διαχωριστικές γραμμές από κάποιους. Οι κατηγορίες που εύκολα εκτοξεύονται προς αυτά τα παιδιά θεωρώ ότι μοιάζουν πολύ με τις δικές τους κατηγορίες για την κοινωνία(στο βαθμό που κάποια πράγματα μπορεί να μην τα καταλαβαίνουμε). Γιατί είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, αυτά τα παιδιά βγήκαν μέσα από τα σπλάχνα του αναρχικού κινήματος και οι απόψεις περί αντικοινωνικής αναρχίας θα έπρεπε να μας προβληματίζουν όλους.

από το ιδιο 26/12/2010 10:32 μμ.


ανρωτιεμαι κ εγω μα το δια
τι διαολο σκαλωμα φαγανε αραγε οι ναζι με τον νιτσε κ τον ενσωματωσαν οπως τους βολευε στην ιδεολογια τους?
Μηπως γιατι ο καθε ενας αναλυει την ιστορικη κινηση κατα το δοκουν ή μηπως γιατι η ιδεολογια τυφλωνει?
Αληθεια ολοι εσεις οι υπερανθρωποι ζειτε αμολυντοι σε σπηλιες κ καταφυγια, γεννηθηκατε επαναστατες κ αν ναι δεν μας λετε κ σε εμας τους υπολοιπους πως διαολο το κανετε κ  ποια ειναι η καταγωγη κοινωνικη - ταξικη των νεων μηδενιστων-υπερανθρωπων των τελευταιων 2 χρονων?
Ετσι απο περιεργει δηλαδη.

από εν@ς αναρχικός που τρέχει για το μεροκάματο 26/12/2010 11:03 μμ.


Ναι δε νοείται αντικοινωνικός αναρχισμός,  δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.

Αγωνιζόμαστε για την αλλαγή της κοινωνίας έτσι όπως είναι τώρα (όπως πολύ καλά περιγράφει ο σύντροφος Τσάκαλος στο γράμμα του), για την κατάργηση του κράτους και των θεσμών.

Προφανώς ο όρος "Αντικοινωνιστής" που χρησιμοποίησε δεν είναι ο πιο κατάλληλος για να δηλώσει την αντίθεση του απέναντι σε αυτή την κοινωνία που ζούμε, και κριτικάρουμε τόσα χρόνια με τις αναλύσεις μας, τις αφίσες και τις προκυρήξεις μας.

Προφανώς και την χρησιμοποίησε για να δηλώσει την αντίθεση του με τους "κοινωνιστές αναρχικούς" όπως αυτοονομάστηκαν όσοι έστησαν λαϊκά δικαστήρια ή έβγαζαν κείμενα καταγγελιών, δείχνοντας έτσι την υποτέλεια τους στον κοινωνικό αυτισμό και δίνοντας άλοθι για καταστολή της άγριας και ανεξέλεκτης νεολαίας που υμνούν τόσα χρόνια στα κείμενα τους.

Υπό αυτή την έννοια, οσοι είμαστε στην αντιπέρα όχθη των "κοινωνιστών", των "αναρχοδικείων", των "αναρχοτσοπάνηδων" και των "αναρχοκοπαδιών", είμαστε ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΣΤΈΣ (κι ας είναι λάθος ο όρος).

Ενάντια σε μια υποταγμένη, αυτιστική και δουλική κοινωνία, θα αγωνιστούμε για να την αλλάξουμε μαζί με την κατάργηση του κράτους και των θεσμών.

 

 

Παραθέτω το κομμάτι του ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ Τσάκαλου στο οποίο το περιγράφει παρά πολύ καλά:

 

  "Γιατί θεωρώ ότι αυτό που πρέπει να τεθεί υπό διαρκή αμφισβήτηση είναι οι ίδιες οι κοινωνικές σχέσεις, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί στο σήμερα. Απορρίπτω μέσα από πράξη και κριτική το πλήθος που στηρίζει και στηρίζεται σε αυτές τις αλλοτριωμένες σχέσεις. Είμαι εχθρός του καθεστώτος και της ίδιας της κοινωνίας στην υπάρχουσα μορφή της. Η πίστη στην πλειοψηφία των καταπιεσμένων, στην «αθώωση» της παθητικότητας τους και η αναγνώριση τους ως επαναστατικού υποκειμένου εν υπνώσει δεδομένης της καταπίεσης που υφίσταται, δεν μας καλύπτει πια. Από αυτό το μαζικό σύνολο, πρέπει μέσα από το λόγο και τις πράξεις μας να χτυπήσουμε τα χαρακτηριστικά υποτέλειας που το διακατέχουν, ώστε να δημιουργηθούν αυτές οι μειοψηφίες που θα αρνηθούν τις αξίες του κυρίαρχου πολιτισμού μέσα από την Επαναστατική Συνείδηση και Ηθική".  

 

από (Α) 26/12/2010 11:06 μμ.


πιστευω οτι τετοιου ειδους θεσεις οπως αυτες του Γ.Τ. (εξερω τη βιοματικη αφηγηση στη ΓΑΔΑ) αντι να ενωνουν το κινημα αντιθετα τι διχαζουν και το διχαζουν βαθεια, με μονο ουσιαστικα κερδισμενο το κρατος και την αυτοκρατορια του χρηματος.
Δεν θα σταθω αντιπαραθετικα στο κειμενο,το εκαναν αλλοι στη παρουσα συζητηση και πολυ καλητερα απο μενα. Θα σταθω στον διχασμο που καποιοι μεσα στην αφελεια τους επιβαλουν,ειτε μιλωντας για την ιδια την αλληλεγγυη (ειχε προηγηθει ο Ε.Α. με αναλογη ντιρεκτιβα) οσο και στο αντικοινωνικο τους μενος.
Δεν γινεται ρε φιλε να μιλας με Στιρνερικες ακροβασιες λεγοντας ταυτοχρονα οτι παλευεις για να αλλαξεις τη κοινωνια. Δεν λεω να κατσει κανεις να διαβασει τιποτα,ουτε εγω εξαλου ειμαι διαβασμενος,αλλα οταν βιαζουμε καθε νοημα μπροστα στο να βγαλουμε μια θεση τοτε μαλλον κατι δεν παει καλα με την ιδια μας τη σκεψη και τελικα αυτο που πραγματικα επιθυμουμε ατομικα.. Να προσεξουμε λοιπον πολυ καλα τι λεμε και τι κανουμε γιατι κανενας απο τις δυο,τρεις τεσσερεις τασεις του κινηματος δεν μπορει μονη της να πεισει κανεναν στη κοινωνια,ποσο μαλλον αυτοι που ενω λενε οτι παλευουν για αυτη τη θεωρουν ενα τιποτα και τη χλευαζουν αρνουμενοι μεν να συμπορευτουν μαζι της αλλα απο την αλλη πλευρα με εξουσιαστικους ορους να ζητουν να συμπλευσει μαζι τους στις συγκρουσεις.
Τι θα γινει αν παρουμε ολα οσα λεγονται επι του πρακτεου;
Θα εχουμε δεκα αναρχικα μπλοκ στο δρομο; Οι "μηδενιστες" συγκρουσιακοι στη μια πλευρα,απο πισω οι πλατφορμιστες,δεκα μετρα πιο κατω οι αναρχοσυνδικαλιστες κοκ;

Ωραια ,θα γινουμε ΑναρχοΣυριζα  και φυσικα το κρατος θα κλαιει με μαυρο δακρυ για τον πλουραλισμο των τασεων που θελουν να το ανατρεψουν.
Τοσα πολλα ονοματα σε τοσο λιγα προσωπα....

Να το ξεκαθαρισουμε τοτε συντροφοι και συντροφισσες το ζητημα.Να τραβηξει ο καθενας τον δρομο του σε υπαρκτα η φαντασιακα μαγαζακια.Να μην ξαναμιλησουμε ουτε για ενωτητα,ουτε για κοινους αγωνες, ο καθενας να κανει αυτο που του κατεβαζει η συλλογικη του κουρτα.
Η 5η Μαη και το οσα τραγικα συνεβησαν εφεραν μια ενωτικη πνοη στο αναρχικο ελληνικο κινημα,αποτελεσμα αυτης της ενωτικης πνοης ηταν οι κατοπινες πορεις και συγκρουσεις μεχρι προχτες.
Αν καποιοι αυτο δε το θελουν ας το δηλωσουν στα ισια χωρις να κρυβονται πισω απο ιδεαλιστικες πιρουετες και συγκρουσιακες συνδικαλιες.
Το οτι καποιοι επελεξαν να τραβηξουν το δρομο του ενοπλου ειναι δικαιωμα τους και καλα εκαναν εφοσον το πιστευαν. Απο εκει ομως και μεχρι αλλοι να βγαινουν και να λενε " δεν εχετε δικαιωμα να κανετε κριτικη στους ενοπλους συντροφους που ειναι ομηροι του κρατους και βγαλτε το σκασμο" η "αναρχικη"  τους  θεωριση δεν απεχει παρα μισο βημα απο τον φασισμο,γιατι ο φασισμος οπως και ο παπισμος ηταν μη κρινομενοι οπως απαιτουσαν.
Οι αναρχικες ιδεες αναπτυχθηκαν κυριως μεσα απο τη κριτικη σκεψη και την κριτικη στα απανθρωπα συστηματα και ολοκληρωτικες θεωρειες.
Αν τελος καποιοι νομιζουν οτι θα καταφερουν να μετεξελειξουν τις αναρχικες ιδεες σε ενα ελληνικου φαινομενου "αναρχισμο" ο οποιος δεν διαφερει σε τιποτα απο τον Λενινισμο,τους Μπλακιστες και τελικα τον ιδιο τον Σταλινισμο,να μη ξεχασουν να γυρισουν πλευρο. Εκτος και αν θελουν εμφυλιο τελικα και αυτος ειναι ο μονος σκοπος τους,οποτε μετα ας περασουν απο το κρατος να τους δωσει τα συχαρικια τους για την υπεπολιτικη βοηθεια που του προσφεραν διασπωντας ενα κινημα που τα τελευταια χρονια εχει παρει κατα πολυ τα πανω του και ο λογος του εχει αρχισει μεσα στην αδιεξοδη μαυριλα της οικονομικης επιθεσης της κυριαρχιας να βρισκει αυτια και ερισμα.
Να δουμε τοτε ποιοι θα θεωρηθουν επαναστατες και ποιοι αντεπαναστατες.

από εν@ς αναρχικός που τρέχει για το μεροκάματο 26/12/2010 11:15 μμ.


 

 Τι λές ρε φίλε? σοβαρά? τα δικαστήρια που στήσατε και οι καταγγελίες είναι ενοτική πνοή?

 Η 5η Μαη και το οσα τραγικα συνεβησαν εφεραν μια ενωτικη πνοη στο  αναρχικο ελληνικο κινημα,αποτελεσμα αυτης της ενωτικης πνοης ηταν οι  κατοπινες πορεις και συγκρουσεις μεχρι προχτες. 

ρε κουνήστε το κεφάλι σας να δείτε αν είναι στη θέση του....

 

Από την αρχή είσασταν και είσαστε ακόμη διασπαστικοί, και πάρα πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με την live style αναρχία, των καφενείων, των αμφιθέατρων σας, ούτε με τα σχήματα copyright της αναρχίας (βλέπε συνέλευση Αναρχικών? αλήθεια γιατί ονομάστηκ έτσι? συμμετέχουν όλοι οι αναρχικοί? ή αυτοί που συμμετέχουν είναι οι μόνοι, οι αληθινοί αναρχικοί?) 

από Α 26/12/2010 11:18 μμ.


δεν διδάσκω* και δεν κρίνω** τους νέους
αντίθετα
διδάσκομαι*** και κρίνομαι**** απ' αυτούς


* δεν διδάσκω τους νέους μπακούνιν μαρξ και χριστιανοηθική αναμεμιγμένη με σταλινολενινιστικές αποχρώσεις

** δεν κρίνω τους τρόπους δράσης τους και το τι τους οδήγησε σε αυτούς γιατί δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω τους νεότερους νόες και τις αντιδράσεις τους όπως και την ταχύτητα στην οποία τρέχουν και σκέφτονται, γιατί είναι πέρα για πέρα αληθινό ότι καθώς τα χρόνια περνούν οι όλο και νεώτερες γενιές επειδή η ρυθμοί επιταχύνονται, επιταχύνεται και η σκέψη τους και οι αντιδράσεις τους και είναι αναπόφευκτο ότι από την όλο και αυξανόμενη ταχύτητα των ρυθμών κάποια στιγμή -σύντομα- θα επέρθει η έκρηξη, έτσι το μόνο που μπορώ να πω γι αυτούς τους νέους είναι ότι είναι τα πρώτα φυτίλια που προσπαθούν να πυροδοτήσουν την αναπόφευκτη μεγάλη έκρηξη

*** διδάσκομαι και
**** κρίνομαι από τους νέους για να "κλέψω" λίγη από τη νιότη τους, για να αργήσω να γεράσω νοητικά, συνειδησιακά, σωματικά (χωρίς να κάνω πλαστικές) και ηλικιακά και για να με κρατάν ενήμερο για τις εξελίξεις και σε εγρήγορση για την επιβίωση και για τον καλό σκοπό :)


από Κάποιος που τρέχει 26/12/2010 11:59 μμ.


εμείς που συμμετέχουμε σε κινηματικές διαδικασίες είμαστε μέρος της κοινωνίας;

από @ 27/12/2010 12:40 πμ.


Οι μηδενιστές ήταν οι κατεξοχήν κοινωνιστές εφόσον άφησαν το διάβασμα και επέστρεψαν στην κοινωνία, στο λαό και για αυτό ονομάστηκαν ναρόντνικοι (ναροντ σημαίνει λαός στα ρώσικα).

Τώρα υιοθετώντας την αστική αντίληψη περί αναρχίας (αυτή δηλαδή που προβάλλουν πλέον τα ΜΜΕ) αλλά και τις διάφορες κατά καιρούς μλκς που κυκλοφορούν (βλ. αναρχοσιτουατομικομηδενισμονετσαγιεφονιτσεισμός και μλκς τούμπανα) το αποτέλεσμα είναι η ιδεολογική σύγχυση και αυτό είναι το λιγότερο, αν το συγκρίνεις με τους 40 και βάλε συντρόφους στη φυλακή.

Δυστυχώς αυτό που ονομάζει ο Γ.Τ. ως "παλαιά γενιά" φαίνεται πως είχε ένα κριτήριο και ήξερε ποιος γράφει τι και πόσο σοβαρό είναι αυτό που γράφει, ενώ η "νέα γενιά" δεν είχε αυτό το κριτήριο και τα πήρε όλα στα σοβαρά, με αποτέλεσμα κείμενα και θέσεις που παλαιότερα προκαλούσαν το γέλιο και την ευθυμία πλέον να ανάγονται σε "τάσεις" και σοβαρή "πρακτική θεωρία" (sic) κτλ. Και φυσικά κανείς δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του για τις δεκάδες συντρόφων στις φυλακές... εξάλλου ενήλικες είναι και φυσικά το κακό κράτος φάνηκε για άλλη μια φορά πόσο κακό είναι... αλλά αυτή η εκκωφαντική σιωπή (όχι τόσο από τους γνωστούς αναρχοπατέρες αλλά από τους εκκολαπτόμενους) κάτι σημαίνει... ελπίζω κάποιοι να έχουν αρχίσει να προβληματίζονται γιατί δυστυχώς όλη αυτή η κατάσταση δεν είναι καθόλου για γέλια αλλά για κλάματα...

Ακούς εκεί "αντικοινωνιστές αναρχικοί"... Είναι πραγματικά ότι πιο αντιφατικό έχω ακούσει... Ακόμα και ο ατομικιστικός αναρχισμός δεν είναι "αντικοινωνικός" απλά προτείνει έναν τρόπο κοινωνικής οργάνωσης ο οποίος βασίζεται κατ' αρχήν στο άτομο, είναι δηλαδή πιο κοντά στον αστικό φιλελευθερισμό.

Αντικοινωνιστές αναρχικοί: το τέλειο αστικό αναρχικό πρότυπο! Η υιοθέτησή του αποτελεί προφανώς την απόλυτη ήττα της Αναρχίας (και για αυτό θεωρώ τον τίτλο πολύ επιτυχημένο) και για αυτό η συζήτηση αυτή δεν έχει νόημα. Το μόνο που έχει νόημα είναι οι σύντροφοι που επικαλούνται και χρησιμοποιούν τέτοιους όρους να ξανασκεφτούν κάποια πράγματα και να πάψουν να το κάνουν. Ειδάλλως απλά δεν είναι σύντροφοί μας, εξάλλου τι νόημα έχει μια τέτοια λέξη σε ένα "αντικοινωνικό" πλαίσιο; Και απλά είτε ο χώρος θα βάλει μια διαχωριστική γραμμή διαχωρίζοντας τη θέση του (όπως με την υπόθεση της marfin) είτε αν δεν γίνει αυτό και πέσει θύμα των ηθικιστικών επικλήσεων και των ενοχικών συνδρόμων που τεχνιέντως κάποιοι προσπαθούν να δημιουργήσουν, τότε απλά θα μιλάμε για την απόλυτη ήττα της Αναρχίας στην Ελλάδα...

από @ 27/12/2010 1:51 πμ.


ποιό είναι το μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης που προτείνουν οι ατομικιστές αναρχικοί και ποιοί είναι οι θεωρητικοί αυτής της τάσης; ποιά είναι μερικά παραδείγματα παρουσίας ατομικιστών αναρχικών σήμερα στην ελλάδα και το εξωτερικό;

Νιτσεϊκέ μου, δεν είπα ότι από τη θέση του προλεταριάτου (που δεν είναι θέση, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) προκύπτει αντικειμενικά ο εν δυνάμει επαναστατικός ρόλος του. Άλλωστε το "αντικειμενικά εν δυνάμει" είναι αντίφαση εν τοις όροις.

 Αυτό που είπα είναι ότι όλοι μα όλοι είμαστε αλλοτριωμένοι με ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ τρόπο καθώς είμαστε υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούμε χρήμα για να ζήσουμε, μας έχουν μεγαλώσει οικογένειες, αν αρρωστήσουμε πάμε στο νοσοκομείο που παρέχει το κράτος, κλπ κλπ.

Το ότι ο καταπιεσμένος και ο εκμεταλλευόμενος, αυτός του οποίου η δημιουργικότητα γίνεται μια ξένη δύναμη η οποία επιβάλλεται πάνω του, και που είναι αποξενωμένος ακόμα και από τον ίδιο του τον εαυτό, δυνητικά μπορεί να εξεγερθεί είναι νομίζω αυταπόδεικτο, και το έχουν αποδείξει ματωμένοι αιώνες ιστορίας των κοινωνικών αγώνων, των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων (τις οποίες σημειωτέον δεν έκαναν ποτέ οι φωτισμένες πρωτοπορίες, αλλά ξεκίνησαν πάντοτε από την πλέμπα, δες π.χ. τι έγινε στη Ρωσία το 1905 και το Φλεβάρη του 1917). Αν αμφισβητείς αυτή τη δυνητικότητα, στην πραγματικότητα αμφισβητείς οποιαδήποτε πιθανότητα επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας.

Επιπλέον, δεν όρισα τίποτα με οικονομικούς όρους. Θέτω τα πάντα με όρους εκμετάλλευσης-εξουσίας. Το κεφάλαιο είναι μια εξουσιαστική κοινωνική σχέση που έχει και οικονομική και ιδεολογική και πολιτική μορφή. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για την εξουσία των νεκρών πάνω στους ζωντανούς, του θανάτου πάνω στη ζωή. Δεν θα επεκταθώ ως προς αυτό, ψάξτο μόνος σου εάν θες.

Για να εξηγήσεις γιατί κομμάτια της τάξης συμμετείχαν σε εξεγέρσεις ή στήριξαν αντιδραστικά πολιτικά κινήματα πρέπει να κάνεις συγκεκριμένη ιστορική έρευνα και ανάλυση. Να ψάξεις την εμπειρία του κινήματος του παρελθόντος και να δεις τι πήγε στραβά. Και αν το κάνεις αυτό, να προσπαθήσεις να διδαχτείς.

Τις αιτίες π.χ. της ισχύος του ναζισμού πρέπει να τις αναζητήσεις μέσα στο ίδιο το παλιό επαναστατικό κίνημα που δεν άσκησε την κριτική που θα έπρεπε στον εθνικισμό. Δεν διαχωρίστηκε από αυτόν. Αντιθέτως, ακόμα και αναρχικοί όπως ο Κροπότκιν στήριζαν εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Πρέπει επίσης να τις αναζητήσεις στην ήττα της επανάστασης στην Ευρώπη μετά τον Α' Π.Π., στην πολιτική των ΚΚ που συνεργάζονταν με τους ναζί ενάντια στους σοσιαλδημοκράτες, κλπ κλπ κλπ. Αυτά τα ζητήματα δεν απαντιούνται με εύκολους αφορισμούς και φιλοσοφικά τσιτάτα, αλλά με μελέτη και με έρευνα, έρευνα, έρευνα...

Η επαναστατική δουλειά δε μπορεί να αναχθεί σε ακτιβισμούς, είναι μακρόχρονη και κοπιαστική προσπάθεια ενότητας θεωρίας και πράξης.

από π. 27/12/2010 5:50 πμ.


Συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να κάνω εύκολα ούτε με κνίτες ούτε με δαπίτες ούτε με πασπίτες. Συχνά μου τη σπάνε και οι απολιτίκ. Νομίζω καταλαβαίνετε όλοι τους λόγους...

από ............. 27/12/2010 8:44 πμ.


παντως οτι και να λετε δεν τιθετε θεμα ηττας της αναρχιας στην ελλαδα. Ελατε καμμια βολτα εξωτερικο (συγκεκριμενα σκωτια που ειμαι γω αλλα και σε αλλες χωρες της βορειας ευρωπης) να δειτε τι θα πει ηττα της αναρχιας. Οχι απλα ηττα. Ανυπαρξια. Περιθωριοποιημενες καταστασεις.

 Στην ελλαδα και κοσμος υπαρχει, και κινημα (ναι κινημα) και ειναι κριμα να τρωγώμαστε για το ποιος την εχει πιο μεγαλη, το ποιος ειναι ποιο σωστος και και και. Δε λεω οτι ολα ειναι τελεια.

Προφανως υπαρχουν προβληματα σε διαφορα επιπεδα. Για να φτανουμε στη μαρφιν, στους πιτσιρικαδες που ειναι μεσα, σε πετροπολεμους με εαακιτες λιγο πιο παλια κατι εχει παει στραβα. Αλλα στην τελικη ανθρωποι που προσδιοριζομαστε ως αναρχικοι ειμαστε.

Περα απο το πως το εννοει ο καθενας ενα απο τα μινιμουμ που (πιστευω οτι) μας ενωνουν ειναι οτι μπορουμε να κανουμε αυτοκριτικη χωρις πολιτικες σκοπιμοτητες και οτι μπορουμε να συμπορευθουμε με διαφορετικες απο τις δικες μας (το "μας" αναγαγεται στο πρωσοπικο επιπεδο του καθενος ) αντιληψεις του ευρυτερου ελευθεριακου πεδιου.

Αφηνωντας στη ακρη εγωισμους μπορουμε να φιαξουμε κατι πολυ δυναμικο. Τουλαχιστον ετσι πιστευω εγω που τωρα τα βλεπω απεξω. Φυσικα, για να αποφευχθουν παρεξηγησεις, δεν προσδοκω σε μια κοινη αναρχικη γραμμη. Αυτο ειναι γελοιο.

Δεν ειναι ωρα για αυτοκτονικες τασεις. Πισευω οτι ειναι ωρα για προπαγανδιση ιδεων και ρεαλιστικων, κατα το δυνατο, προταγματων ετσι ωστε σε αυτη την "κρισιμη" περιοδο αναρχικες και ελευθεριακες πρωτοβουλιες να πλαισιωθουν απο κοσμο με σκοπο να επιτευχθει καποια ουσιαστικη αλλαγη (δεν το λεω ρεφορμιστικά).

από έν@ς 27/12/2010 10:21 πμ.


Καταλάβατε λάθος τον τίτλο. Δεν είπα ποτέ ότι η αναρχία ηττάται αλλά ότι οι συγκεκριμένες αντικοινωνικές αντιλήψεις σηματοδοτούν μια ηττημένη αναρχία.
Διαβάστε το νέο κείμενο των τριών του Ε.Α. (https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1242380) για να καταλάβετε πόσο μεγάλη απόσταση χωρίζει τους κοινωνικούς επαναστάτες που έχουν επιλέξει τον ένοπλο αγώνα από τους αντικοινωνικούς ηττοπαθείς.

a

από a 27/12/2010 11:35 πμ.


Αυτοι που μιλουσαν για ειδικους της βιας αποδεικνυεται σιγα σιγα οτι ειναι οι ειδικοι της αναρχιας, μας ευχομαι καλα ξεμπερδεματα.

από @ 27/12/2010 12:46 μμ.


Προφανώς και δεν εννοώ ότι θα ηττηθεί η ιδέα της Αναρχίας, μιλώ για τον πολύ συγκεκριμένο "χώρο" (όσο και αν δεν μου αρέσει ο όρος) στην Ελλάδα στο σήμερα. Δηλαδή, άντε αυτός ο χώρος να επηρεάσει ευρύτερα κοινωνικά στρώματα χωρίς να διαχωρίσει πρώτα τη θέση του από αυτές τις λογικές (πρακτικά πρόκειται για μια νέα μη-λογική, μια απλή υιοθέτηση της αστικής εικόνας του αναρχικού ή αλλιώς του θεάματος της αναρχίας), αυτό δεν γίνεται απλά γιατί την εικόνα αυτή ο κόσμος τη γνωρίζει και δεν την αποδέχεται και τη γνωρίζει επειδή είναι η εικόνα που τα ΜΜΕ λένε ότι είναι οι αναρχικοί, δηλαδή αντικοινωνικοί, ελιτιστές, παιδιά των ΒΠ, χάος βία κτλ. Δες το "οι αστικές επιδράσεις στον αναρχισμό" του Λουίτζι Φάμπρι, μιλάει περίπου για το ίδιο φαινόμενο σε άλλη εποχή, πόσο μάλλον σήμερα που με τα ΜΜΕ η δύναμη επιβολής του θεαματικού είναι τεράστια πλέον. Προφανώς, δεν μιλώ για την ήττα της Αναρχία καθαυτής αλλά για την ήττα τη δική μας. Με άλλα λόγια μπορεί να ξεπηδήσει μια αναρχική επανάσταση στην Ελλάδα απλά δεν θα προέλθει από εμάς αν δεν διαχωρίσουμε τη θέση μας (ποιοι είμαστε εμείς; αυτό είναι ένα ερώτημα...).

Για τον ατομικιστικό αναρχισμό που ρώτησε κάποιος παραπάνω: Στην Ευρώπη δεν θα έλεγα ότι είχε ποτέ ιδιαίτερη απήχηση σε αντίθεση με την Αμερική. Επιρροές: ο Στίρνερ, ο Προυντόν και ο Μπακούνιν (αλλά επιλεγμένα στοιχεία κυρίως ως προς τον αντικρατισμό), ο Θορώ, ο Γκοντγουιν, ο Τάκερ και άλλοι. Πλέον, οι περισσότεροι μιλούνε για free market anarchism και οι ιδέες τους περιστρέφονται γύρω από τη δυνατότητα ύπαρξης μιας αναρχικής κοινωνίας χωρίς κράτος αλλά χωρίς την κατάργηση των αγορών. Ωστόσο είναι εναντίων των μονοπωλίων. Για κάποια χρόνια ο παράδεισός τους ήταν η Σομαλία στην οποία θεωρούσαν ότι υπάρχουν σχετικές συνθήκες αλλά μετά από τον νέο εμφύλιο αυτό έπαψε να ισχύει. Όπως καταλαβαίνεις, ακόμα και ο όρος ατομικιστικός αναρχισμός χρησιμοποιείται τελείως λανθασμένα στην Ελλάδα (τις περισσότερες φορές) αφού αναφέρεται μάλλον στη λεγόμενη ατομική τρομοκρατία (η οποία είναι λενινιστικός όρος και καμμία σχέση δεν έχει με τον ατομικιστικό αναρχισμό) αλλά όπως είπαμε: ιδεολογική σύγχιση...

από ενας ακομη ανυπομονος 27/12/2010 2:08 μμ.


βρισκομαστε στην καλυτερη περιοδο του αναρχισμου τα τελευταια χρονια, τοσο οργανωτικα οσο και απο αποψη υποδομων και μαζικοτητας, ενω παρα τις σκευωριες την διαστρεβλωση και την λασπη τα αντιεξουσιαστικα προταγματα βρισκουν κοινωνικη απηχηση στις παμπολλες αυτοοργανωμενες πρωτοβουλιες εργαζομενων και κατοικων σε ζητηματα της αμεσης καθημερινοτητας. η αναδιπλωση στην εσωτερικη κριτικη καθε φορα που καποιος συντροφος θιγει τα κακως κειμενα, λες και αιωρειται πανω απο τα κεφαλια μας η απαιτηση της Ιστοριας να ειμαστε αλαθητοι και αψογοι παντα και παντου, ειναι ακατονοητη. ηττες δε και τραβηγμενα απο την μυτη προβληματα και ελλειψεις και ανεπαρκειες και δεν συμμαζευεται φανταζονται οσοι εχουν ηδη παρει τον δρομο της παραιτησης

συντροφικα 

από ανυπομονος κ βιαστικος 27/12/2010 2:11 μμ.


αναδιπλωση σε μια μανιχαϊστικου τυπου εσωτερικη κριτικη ηθελα να πω

από νιτσεϊκός 27/12/2010 2:49 μμ.


Επειδή ξέρω να διαβάζω γι'αυτό σου λέω: Καλή η διαλεκτική (εκμετάλλευση-καταπίεση/εξουσία, νεκρή-ζωντανή εργασία, βάση-εποικοδόμημα) γιατί τη διαλεκτική μας διαφημίζεις εδώ πέρα με τον Ντεμπόρ, και τους φτου κακα κομμουνιστές, όμως όταν είναι να έρθεις στο προκείμενο η διαλεκτική σου κάνει φτερά. Η στάση του Κροπότκιν, η ήττα της επανάστασης (αλήθεια γιατί;), η πολιτική των ΚΚ, στρατηγικές, συγκυρίες και πάει λέγοντας. Πουθενά κάτι που έστω για τα στραβά μάτια που λένε, να δείχνει στο οικονομικό, στις παραγωγικές δυνάμεις, στο προλεταριάτο που, ως αποξενωμένο είναι δυνητικά σε θέση να εξεγερθεί. Μήπως όμως και στην δεύτερη παράγραφό σου δεν λες ότι είναι όλοι αποξενωμένοι, αλλοτριωμένοι με το χρήμα, την οικογένεια κλπ; Άρα όλοι είναι δυνητικά εξεγερμένοι; Αν είναι μόνο το προλεταριάτο δυνητικά.., σου ζητώ να μου πεις τους λόγους...Αδελφέ, διαλεκτικά όμως! Και για να επιστρέψω, αυτή είναι η μαγκιά του "πιτσιρικά" Γ.Τ. από τον οποίο θα περιμέναν πολλοί την έτοιμη χιλιοπαιγμένη ζειμπεκιά του ΔΝΤ, των αριθμών και των κλεμμένων μεροκάματων, των μισθολογίων και των ορίων δουλειάς, της τίμιας αλλά κατατρεγμένης φτωχολογιάς, πάντα θύμα και ποτέ θύτης, αλλά αυτός είπε πάλι για ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΤΙΜΗ, για ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ και ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΗΘΟΣ. Ρε δες επιμονή ο μπαγάσας... στη φυλακή και εν μέσω ΔουΝουΤου;;;

-

από @ 27/12/2010 4:24 μμ.


Αλήθεια, τα μέλη της ΣΠΦ είναι εξωγήινοι ή έπεσαν από τον ουρανό; Και αυτοί μέρος της κοινωνίας που βρίζουν είναι και μάλιστα πολύ περισσότερο από ό,τι θα μπορούσαν να φανταστούν. Όπως και εμείς όλοι.

Η κοινωνία αυτή βγάζει συντρόφους, αγωνιστές, αξιόλογους ανθρώπους που χαίρομαι να ζω πλάι τους και βγάζει και ανθρώπους, πολλές πράξεις των οποίων υποβιβάζουν την λέξη "άνθρωπος". Στην κοινωνία αυτή θα κάνουμε την επανάσταση, εδώ θα παλέψουμε για την αναρχία και τον κομμουνισμό, όχι στο φεγγάρι.

Ο μικροαστισμός δεν έχει να κάνει μόνο με οικονομικές επιλογές. Αποτελεί έναν γενικότερο τρόπο ζωής, που συνοψίζεται στον ατομισμό και αντίκειται στην αλληλεγγύη. Οι μοναχικοί δρόμοι εκτός των μαζικών κινημάτων αλλά και ενάντια στην ίδια την κοινωνία αποτελούν το πιο τρανταχτό παράδειγμα εσωτερίκευσης καπιταλιστικών λογικών μέσα στο ανταγωνιστικό κίνημα.

Ο αναρχικός δεν μπορεί να είναι ενάντια στην κοινωνία και αντικοινωνιστής ως λέξη δεν υπάρχει. Το μόνο που τελικά μπορεί να αποκληθεί η ΣΠΦ και όσοι τους θαυμάζουν είναι ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ.

από δεν μπορώ να 27/12/2010 5:09 μμ.


καταλάβω τι βλέπετε σε αυτή την κοινωνία και την υπερασπίζεστε...

από @ 27/12/2010 5:42 μμ.


Oι ειδικοί της βίας, αντικοινωνικοι, μηδενιστές, νετσαγιεφικοί κλπ κατά τη γνώμη μου είναι ήδη ηττημένοι σε όλα τα επίπεδα και το ερώτημα είναι εως που θα φθασει η ήττα και τι θα συμπαρασύρει μαζί της. Τα αποτελέσματα των αυτο-καταστροφικών επιλογών τους είναι ορατά κι αποτυπώνεται σε πληθος γεγονότα, και οδηγούν σε όλο και βαρυτερες απώλειες, βαθειά κοινωνική και πολιτική απομόνωση, διασπάσεις και διχασμούς ανευ προηγουμένου στο α/α κίνημα. Και η σκόπιμη όσο κι απελπισμένη, πάλι κατά τη γνώμη μου, επιδίωξη των παραπάνω στόχων, οδηγεί σε ακόμη χειρότερες καταστασεις...

από GarⒶ 27/12/2010 5:50 μμ.


Αναρχία είναι η κατάσταση που ενώ ένα σύνολο αρχίζουν και αυτο-οργανώνουν τον αγώνα για την αναρχία κάποιοι βγαίνουν και τους αποδομούν αυτόν τον αγώνα σαν συντηρητικό, και δεν έχουν κι άδικο!

Η αναρχία θα ξεκινήσει να υπάρχει όταν οι καταπιεσμένοι της κάθε κοινωνίας, ταξικά, ρατσιστικά, κοινωνικά, αρχίζουν και αναρωτιούνται τι στο διάολο είναι αυτή η αναρχία τέλος πάντων, και μπας και οι αναρχικοί έχουν δίκιο που "χτυπιούνται"!

Η αναρχία δεν είναι άλλο ένα ιδεολόγημα στα ράφια των ιδεολογιών, είναι η φωτιά που καίει το ράφι!  Όσο οι καταναλωτές επιλέγουν απο το ράφι δεν υπάρχει η αναρχία.


Άλλος ένας μικροαστός που διέπραξε ταξική αυτοκτονία!

ΥΓ  Συλλογική κουζίνα που έχει σήμερα ρε;

από καλως 27/12/2010 6:41 μμ.


η κακως η μονη συλλογικοτητα του α/α χωρου που εχει ξεπεταξει απο πανω της αυτο το lifestyle ιδεολογημα του ''αντικοινωνισμου-μηδενισμου'' και εχει διαχωρισει πληρως τον εαυτο της απο αυτο ειναι η Α.Κ.

Ειτε μας αρεσει ειτε οχι , με τα καλα της και με τα κακα της .

ΥΓ: Και ναι, δεν ειμαι ακπιτης !


Από που και έως που η διαλεκτική μου κάνει φτερά δεν το κατάλαβα. Το γεγονός ότι οι κύριαρχες κοινωνικές-παραγωγικές σχέσεις, ιδέες και πρακτικές αναπαράγονται ακόμα και μέσα στο επαναστατικό κίνημα δεν αναιρεί καθόλου τη δυνητικότητα της επαναστατικής αλλαγής. Το τι θα συμβεί σε κάθε περίπτωση εξαρτάται από τις συγκεκριμένες αντικειμενικές συνθηκες αλλά και από τις υποκειμενικές επιλογές, ιδεοληψίες, κλπ.

Το γεγονός ότι είμαστε όλοι αποξενωμένοι δε σημαίνει ότι έχουμε και όλοι το ίδιο συμφέρον από την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας. Οι καπιταλιστές και οι εξουσιαστές έχουν συμφέρον από τη διαιώνιση της αλλοτρίωσης τους να αποτελούν προσωποποιήσεις του κεφαλαίου, μιας απρόσωπης κοινωνικής δύναμης που στην τελική μπορεί και να καταστρέφει από καιρό εις καιρούν κάποιους από αυτούς. Παρόλα αυτά ως φορείς αυτής της ισχύος απολαμβάνουν τον κοινωνικό πλούτο και την εξουσία πάνω σε όσους υφίστανται εκμετάλλευση. Η αλλοτρίωσή τους δηλαδή είναι διαφορετική. Φυσικά αυτό δεν αποκλείει ορισμένοι από αυτούς να αρνηθούν την τάξη τους και να περάσουν στο άλλο στρατόπεδο. Το ζήτημα όμως δεν είναι η προσωπική επιλογή του ενός ή του άλλου ατόμου, αλλά τι υπάρχει μέσα στην κοινωνία ως συγκροτημένη κοινωνική δύναμη.

Όσα λες περί της "τίμιας φτωχολογιάς, των μισθολογίων κλπ" δεν με αφορούν στο ελάχιστο γιατί τα θεωρώ λέξεις που ανήκουν στην καπιταλιστική ιδεολογία, στην αριστερή της μορφή.

Τέλος, όροι όπως "επαναστατική τιμή", "αξιοπρέπεια", "ειλικρίνεια" και "αγωνιστικό ήθος" μου φαίνονται εντελώς κενοί περιεχομένου και μου βρωμάνε κλασική σταλινική ηθικολογία. Γιατί το ζήτημα δεν είναι τι φαντάζεται κάποιος για τον εαυτό του, αλλά ποιο είναι το περιεχόμενο αυτού που κάνει.Και για μένα δεν υπάρχει κανένα επαναστατικό περιεχόμενο στην αποθέωση του Εγώ και στο φτύσιμο όλων των ανθρώπων που δεν έχουν κάνει τις ίδιες επιλογές. Ειδικά μάλιστα όταν οι συγκεκριμένες επιλογές πόρρω απέχουν από οποιαδήποτε έννοια κοινωνικής απελευθέρωσης.

από @ 27/12/2010 7:34 μμ.


Τί είναι αυτά! Απάντησε με διαλεκτική στον νιτσεΐκό αφού αυτό σου ζητάει (άλλο και αυτό είδαμε και οπαδό του Νίτσε να επικαλείται τη διαλεκτική και το Χέγκελ)... τελικά η σύγχιση όντως κυριαρχεί...

από αντιφορμαλιστης 27/12/2010 7:53 μμ.


Μετα την αναγνωση του γραμματος των συντροφων του Ε.Α, του συντροφου των πυρηνων, του «αντικοινωνικότητα - η ήττα της αναρχίας;» και το κατεβατο των 58 σχολιων,

 

κραταω μονο δυο σχολια που πανω κατω μετουσιωνουν αυτο που εχω στην κλαβα μου..

 

  1. Οι λεγόμενοι κοινωνικοί αναρχικοί εστιάζουν τη σκέψη και δράση τους σε συλλογικές/μαζικές διαδικασίες. Επιθυμούν την καταστροφή του κεφαλαίου που καταπιέζει και αλλοτριώνει ΟΛΟΥΣ μας και την οργάνωση της κοινωνίας με θεσμούς ελευθεριακούς (κάποια μορφή κομμουνισμού κατά πάσα πιθανότητα).
    Το βρίσκω πολύ λογικό, μια και οι άνθρωποι από την αρχή της ύπαρξής τους ζουν σε κάποια μορφή κοινωνίας. Η αναρχία λοιπόν σα κατάσταση μπορεί να κατακτηθεί μόνο με μαζική συνειδητοποιημένη δράση, αγώνες διεκδικήσεις κλπ.

    Από την άλλη οι ατομικιστές αναρχικοί στη λέξη "κοινωνία" τοποθετούν όλους εκείνους τους θεσμούς που μας "κρατάνε" μαζί. Κράτος, κεφάλαιο, μέσα ενημέρωσης, οικογένεια, εργασία, έθνος, εκκλησία κλπ. Οι θεσμοί αυτοί φυσικά στραγγαλίζουν οποιαδήποτε μορφή ελεύθερης σκέψης, κατευθύνουν τις επιθυμίες μας, τσακίζουν ο,τι μας κάνει μοναδικούς. Η οποία μοναδικότητα στην τελική είναι κρίσιμο στοιχείο αυτού που ονομάζουμε Ελευθερία.

    Για μένα το νόημα είναι ίδιο, μόνο χρησιμοποιούνται κάπως διαφορετικά οι λέξεις. Αν λοιπόν κοινωνία σημαίνει οποιαδήποτε ομάδα ατόμων συνυπάρχει, επιβιώνει και διαιωνίζεται μέσω της αλληλεπίδρασης των μελών της, τότε σκέφτομαι σαν κοινωνικός αναρχικός και αγωνίζομαι για την οικοδόμηση θεσμών που θα καταστήσουν την κοινωνία ελεύθερη (και αντίστοιχα για την καταστροφή αυτών που την κρατάνε δέσμια).
    Αν από την άλλη κοινωνία είναι όλες οι ψεύτικες σχέσεις που εγκλωβίζουν τον καθένα μας ατομικά σε πέντε ή έξι ρόλους αγωνίζομαι για την πλήρη καταστροφή της, γιατί προσωπικά ΓΟΥΣΤΑΡΩ να είμαι ελεύθερος όσο περισσότερο γίνεται.

    Και οι δύο προσεγγίσεις είναι ευγενείς, όχι από ηθικολογική άποψη, αλλά με την έννοια ότι απευθύνονται σε δύο ένστικτά μου τα οποια βρίσκω πολύ βασικά (και μάλλον αυτό συμβαίνει για όλους τους ανθρώπους). Είναι απλά διαφορετικοί τρόποι να δεις και να διεκδικήσεις την ελευθερία.
    Οι λέξεις είναι απλά εργαλεία, και το σημαντικό είναι το νόημα που κρύβεται μέσα τους.
    Όταν καταλάβουμε αυτό το πράγμα θα μπορέσουμε όχι μόνο να καταλάβουμε καλύτερα την αναρχία, αλλά και να συνεργαστούμε, να βρούμε συντρόφους εκεί που δεν το περιμέναμε και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να κάνουμε με τη δράση μας τους απανταχού εξουσιαστές να χεστούν πάνω τους.

 

 

 

  1. Είμαι κοινωνικός γιατί προσπαθώ να πολεμάω την εξουσία για το καλό όλης της κοινωνίας και του εαυτού μου που είναι μέρος της.
    Είμαι αντικοινωνικός γιατί πολεμάω την κοινωνία στην τωρινή της καπιταλιστική μορφή και θέλω να καταστρέψω όλους τους μηχανισμούς τις δομές και τις ανθρώπινες σχέσεις που αυτή παράγει και αναπαράγει.
    Άλλοι το παλεύουν συλλογικά-μαζικά με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του. Άλλοι ατομικά επίσης με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του.
    Όταν λες κοινωνία συμπεριλαμβάνεις όλα τα υποσύνολα του κόσμου. Κάποιοι είναι σύντροφοι, κάποιοι εχθροί μέσα στην ίδια κοινωνία. Το να λες ότι παλεύεις για την κοινωνία (ποια κοινωνία; ολόκληρη; και για τους εξουσιαστές παλεύεις;) είναι άτοπο.
    Όταν λες ότι παλεύεις ενάντια στην κοινωνία (ποια κοινωνία; ολόκληρη; δεν είναι κανένας σύμμαχός σου;) είναι άτοπο.
    Ας δώσουμε όλοι τον καλύτερο μας εαυτό όπως μπορεί ο καθένας.
    Τόσο απλό.

 

...Απλα προσθετω οτι  με ενοχλει συντροφοι και συντροφισες (που μου δινουν την εντυπωση οτι τους αρεσει πολυ να βερμπαλιζουν) να εξισωνουν συντροφους που ειναι στη φυλακη με τα ματ, τους πιτσιρικαδες τραμπουκους των εξαρχιων μεχρι και τους ναζι η τους σταλινικους!

Μονο και μονο επειδη επελεξαν ενα διαφορετικο και πιο συγκρουσιακο τροπο  δρασης ή επειδη ειναι μικροι σε ηλικια και ισως δεν εχουν την ... βερμπαλιστικη ικανοτητα των κριτων τους.   


Οι μηδενιστές δεν ήταν ποτέ "αντικοινωνικοί", αυτό είναι ιστορικά καταγεγραμμένο. Όχι σε τίποτα σπάνια βιβλία. Μιλάμε για μια mainstream ιστορική καταγραφή, δηλαδή ακόμα και σε ελαφριάς ανάγνωσης βιβλιογραφία βρίσκει κανείς στοιχεία για το θέμα. Πόσο μάλλον αν το ψάξει και θέλει να εμβαθύνει και σε πιο σοβαρές ερευνητικές δουλειές, που έχουν γίνει εδώ και πολλά χρόνια.

από ... 27/12/2010 8:41 μμ.


μονο το γεγονος οτι ειναι η πολλοστη φορα που ανοιγει μια τετοια κουβεντα δειχνει την σημασια της.
Λοιπον, κατα την δικη μου γνωμη, υπαρχει κατι συμπτωματικο στην ρητορικη και πρακτικη των ΣΠΦ, το οποιο ηδη εχουν αρκετοι τονισει. Ομως απο την αλλη δεν μπορει να αναχθει η πρακτικη τους μονοσημαντα. Μαλιστα χωρις να ξερω αν εχουν διαβασει τον εν λογω στοχαστη, πολλες απο τις εννοιες που χρησιμοποιουν (π.χ. μειοψηφικα κοινωνικα υποσυνολα) αλλα και η εν γενη λογικη τους θυμιζουν σαφεστατα τον  Ντελεζ. Αρα υπαρχει περιεχομενο και δεν πρεπει να απορριπτουμε τους ΣΠΦ λες και ειναι απλα πιτσιρικαδες ποτισμενοι με επαναστατικο βερμπαλισμο (αν και αυτο παιζει). Αλλα στην τελικη και η πολιτικη φιλοσοφια του Ντελεζ ειναι αθεραπευτα ελιτιστικη και καταληγει ευκολα σε μια αυτο-ικανοποιηση και σε μια θεοποιηση της επιθυμιας. Για αυτο τον λογο οσο και να μπορουν τετοιες μορφες σκεψης να εμπλουτιζουν το αναρχικο προταγμα δεν γινεται παρα να ξεπερνιουνται. Διοτι οταν μιλας για επανασταση και για μια αλλη κοινωνια σημαινει οτι εν δυναμει αναγνωριζεις την ικανοτητα στον καθε "βολεμενο" κλπ. να υπερβει την κατασταση που ζει. Σιγουρα κριτικη πρεπει να γινεται αλλα παντα με την προυποθεση οτι αναγνωριζεις την ικανοτητα για μεταστροφη. Και εδω ειναι ενα απο τα τεραστια ζητηματα. Η Αριστερα μεσω της φορμουλας των "μαζικων αγωνων" παραπεμπει την συγκρουση παντα σε ενα αφηρημενο μελλον. Μαζικος αγωνας ομως δεν σημαινει απαραιτητα πλειοψηφικος (και για να ειμαστε δικαιοι στον Ντελεζ, και αυτος τονιζει οτι μειοψηφικη πολιτικη δεν ειναι ζητημα αριθμων). Μαζικος αγωνας σημαινει παραγωγη συμβαντων και διαδικασιων που ειναι ανοιχτα προς ενα μη ορισμενο αριθμο ατομων. Επομενως και συμβαντων/διαδικασιων που μπορει να αναιρεσουν το υπαρχον και να δημιουργησουν μια ετερη μορφη κοινωνικων σχεσεων. Πρακτικες σαν αυτες των ΣΠΦ δεν οδηγουν απλα πουθενα για λογους που εχουν συζητηθει ξανα και ξανα. Ποσοι πρεπει να μπουν φυλακη ακομα για να γινει κατανοητο οτι το ενοπλο ειναι απολυτα διαχειρισιμο απο τους κρατικους μηχανισμους παρακολουθησης και καταστολης? Και τελικα το να αδιαφορεις για την σημερινη κριση και το τι παραγει, το να αμφισβητεις τον προνομιακο χαρακτηρα της ταξικης παλης, δειχνει μια απολυτη ελειψη κατανοησης του πως συντελειται η κοινωνικη αλλαγη ως ιστορικη διαδικασία. Αυτη ομως η ελειψη κατανοησης δεν ειναι απλη παραβλεψη ειναι αναγκαιο αποτελεσμα μια σκεψης σαν αυτην των Πυρηνων η οποια ειναι απολυτα βολονταριστικη.
Η συζητηση προφανως δεν λυνεται εδω, αλλα το επιδικο της ειναι οπως ειπα ιδιαιτερα σημαντικο. Διοτι εν τελει θα καθορισει αν ο αναρχικος "χωρος" θα σταθει ανταξιος των προκλησεων που στεκουν μπροστα μας η οχι.
     

από εντάξει 27/12/2010 8:48 μμ.


"Ποσοι πρεπει να μπουν φυλακη ακομα για να γινει κατανοητο οτι το ενοπλο ειναι απολυτα διαχειρισιμο απο τους κρατικους μηχανισμους παρακολουθησης και καταστολης?"

πες μας εσύ ρε αυθεντία τον τρόπο για να αλλάξουμε τα πράγματα, αλλά μην μας πεις αυτόν τον αιώνιο και χιλιετιρήδων τρόπο, της "λαϊκής πάλης", που αποδεδειγμένα δεν οδήγησε σε καμία νίκη...

πες μας τον "αληθινό" τρόπο

από δε με λες 27/12/2010 9:21 μμ.


γιατι τα πακετα δεν πηγαν στον μπομπολα ή στον λατση, αλλά σε πρεσβειες ???

οταν το ακουσα δεν πιστευα οτι ειναι αληθεια, λεω ενταξει πλακα μας κανουνε. 

μπορουμε να συζητησουμε λιγο για τις πραξεις ???  τις επιλογες, τις τακτικες, τις στρατηγικες ???  

ποιος ειπε οτι υπαρχει ο "αληθινος" , ο ενας τροπος ???    κανεις.   αλλά οτι το ενοπλο ειναι ευκολα διαχειρισιμο, ειναι.  οτι βοηθαει στην επιβολη και στην  αυξηση της καταστολης, βοηθαει.   μαλιστα, μερικες φορες γινεται και εσκεμμενα.   αυτοι (κρατος) εχουν το πεπονι (οπλα) αυτοι και το μαχαιρι (οπλα). 


Είναι πλέον προφανές από την εξέλιξη της συζήτησης και από άλλες παρόμοιες στο παρελθόν, ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει ένα τεράστιο κενό, τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο. Γι'αυτό και δημιουργούνται πλέον κραυγαλέες αντιφάσεις.

από έν@ς 27/12/2010 9:32 μμ.


Η Α.Κ. δεν έχει πετάξει από πάνω της το lifestyle αντίθετα έχει υιοθετήσει ένα δήθεν κοινωνικό lifestyle που όπου εκφράζεται καπελώνει. Στους αγώνες για Κούνεβα ενώ η Α.Κ. ήταν χαρακτηριστικά απούσα, όποτε μυριζόταν προβολή εμφανιζόταν. Και δεν εμφανιζόταν σαν ένας αλληλέγγυος κόσμος που στήριζε τους κοινωνικούς αγώνες. Εμφανιζόταν με το πανώ της και τα διακριτικά της ώστε όλοι να πουν "ήταν και η Α.Κ.".
Την ίδια πολιτική εξακολουθεί να εφαρμόζει.
Πέρα από την Α.Κ. υπάρχουν κοινωνικοί αναρχικοί σαν το Γιάννη Δημητράκη που από τότε που κλείστηκε στη φυλακή συμμετέχει σε όλους τους αγώνες των κρατουμένων και έχει κοινωνικό, κατανοητό λόγο.
Οι περισσότερες συλλογικότητες συμφωνούν πλέον στο στόχο της κοινωνικής απελευθέρωσης. Βρες μία που να μη συμφωνεί. Μιλάμε για συλλογικότητες, όχι για "μελισσούλες" και "σκληρούς" πυρήνες.
Οι πραγματικά σκληροί, εκείνοι που τα μπλέχτηκαν σε μάχες με τους μπάτσους και ένοπλο αγώνα, παραμένουν επίσης κοινωνικοί. Ακόμα και όσοι τους ασκούν κριτική δεν αμφισβητούν ότι πρόκειται για αναρχικούς με όλη τη σημασία της λέξης.
Ομως η αναρχία και ο κοινωνικός της χαρακτήρας δεν περιορίζεται στα γνωστά ονόματα. Χιλιάδες (χωρίς υπερβολές) σύντροφοι διαχέουν καθημερινά τα αναρχικά τους προτάγματα στην κοινωνία μέσα από καταλήψεις, συνελεύσεις γειτονιάς, σωματεία βάσης, παρεμβάσεις, συγκρούσεις, σαμποτάζ, κοινωνική ανυπακοή, αντιθεσμίσεις, αλληλεγγύη κι όλες αυτές τις αφανείς δραστηριότητες που αποτελούν το κυκλοφορικό σύστημα της αναρχίας και την κρατούν ζωντανή.

Εσύ που αναφέρεσαι στην Κ.Κούνεβα, αλήθεια ξέρεις πως ζει αυτή η γυναίκα σήμερα; Έχεις κάνει κάτι με τους οικείους συντρόφους σου για την υπόθεσή της τους τελευταίους έξι μήνες;

Καλή η αμπελοφιλοσοφία στο διαδίκτυο, είναι ξεκούραστη, αλλά στην πράξη τι γίνεται...

από εντάξει 27/12/2010 10:11 μμ.


ούτε εμένα μου καλοφάνηκε ο προορισμός των πακέτων, αλλά απλά δεν κόλλησα, αν ήμουν 20 χρονών μπορεί και να μην τους ήξερα τους λατσαίους μπομπολαίους κλπ, αντιλαβού;

από την άλλη, σκάσαν και κάτι πακέτα Ρώμη αν δεν το 'μαθες... κι αυτός ο νέος "κύκλος" διεθνούς αντίδρασης κι επανάστασης αν και με προβληματίζει, δεν με στεναχωρεί

από εν@ς αλλος 28/12/2010 1:32 πμ.


Η απελευθερωση της κοινωνιας θα ερθει απο την ιδια η δεν θα υπαρξει καθολου.
οποιαδηποτε υποκατασταση της απελευθερωσης της  απο ατομα ομαδες κλπ.  εχει γινει απειρες φορες στην ιστορια με τα γνωστα αποτελεσματα......
Η γραμμη αναμεσα σε εναν κοινωνικο αγωνιστη και σε  καποιον που προσπαθει να επιβαλει την μπετον αρμε ιδεολογια του ειναι πολυ λεπτη. Οι καιροι μας φερνουν προ των ευθηνων μας ολους. Ολα τα κινηματα τα κρινει η ιδια η ιστορια αλλα τοτε ειναι ιδη αργα.... ολοι μετα ξερουν τι θα επρεπε να γινει. ΤΩΡΑ να μας δω................


από μεγάλη εγκυκλοπαίδεια εκμεταλλευτών 28/12/2010 1:42 πμ.


Δεν υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα που να μην ξέρει τι εστί Λάτσης, Μπόμπολας, Βαρδινογιάννης, Αλαφούζος, Κυριακού, Αγγελοπούλου/Αγγελόπουλος, Πατέρας, Μαρινάκης κ.τ.λ.

Όχι μόνο οι εικοσάχρονοι, αλλά και δέκα χρονών παιδάκι άμα το ρωτήσεις να σου πει τα ονόματα δέκα βιομήχανων ή δέκα εφοπλιστών, θα το κάνει άνετα.


από έν@ς 28/12/2010 10:49 πμ.


Είναι χαρακτηριστικό των αναξιοπρεπών να μη στηρίζουν την επιχειρηματολογία τους στην κοινή λογική, στις κοινά αποδεκτές βάσεις εκείνων στους οποίους επιχειρηματολογούν αλλά να αποδίδουν το αλάθητο σε κάποιες αυθεντίες και να τις επικαλούνται.
Ο Νίτσε εδώ ερμηνεύεται πάνω-κάτω όπως θα τον είχε ερμηνεύσει όχι ο υπεράνθρωπος αλλά ο υπάνθρωπος.
Μα καλά, μπορούμε να μιλάμε για υπερανθρώπους και υπανθρώπους; Δεν είμαστε όλοι ίσοι;
Ο Νίτσε δια στόματος Ζαρατούστρα μιλάει για υπερανθρώπους και υπανθρώπους με μια εντελώς διαφορετική έννοια από αυτή που περιγράφεται. Λέει πως όσο διαφέρει ο πίθικος από τον άνθρωπο άλλο τόσο διαφέρει ο υπεράνθρωπος από τον άνθρωπο.
Εννοεί μήπως τη διαφορά "καλών" και "σκάρτων";
Σε καμία περίπτωση! Ο Νίτσε δε μιλάει για κάποιους υπεράνθρωπους που καταφρονούν τους ανθρώπους γιατί η καταφρόνια προς τον άλλο είναι μια μικρότητα που δεν ταιριάζει στον υπεράνθρωπο.
Ο Νίτσε μιλάει για τη "γη του υπερανθρώπου". Δηλαδή μιλάει για την αναβάθμιση της ανθρωπότητας σε κάτι ποιοτικά ανώτερο και όχι για την κυριαρχία των ποιοτικά ανωτέρων. Αντίθετα, οι αυτοπροσδιοριζόμενοι σαν ανώτεροι από τους άλλους είναι οι υπάνθρωποι τους οποίους ο υπεράνθρωπος θα αντικαταστήσει.
Η ποιότητα αυτή κατα τη γνώμη μου έγκειται στη συνειδησιακή αναβάθμιση του ανθρώπου σαν σύνολο.
Στα πολύ χαμηλά επίπεδα το ανθρωποειδές μας οριοθετεί τη συνείδησή του στο εγώ και μόνο. Αντίστοιχο κοινωνικό σύστημα η μοναρχία.
Μετά έχουμε μια εξίσου περιορισμένη οριοθέτηση στη συνείδηση της στενής ομάδας. Αυτή μπορεί να είναι η οικογένεια, η φυλή, το έθνος, η σέχτα, το κόμμα, το φύλο κλπ. Αντίστοιχα πολιτικά συστήματα ο φασισμός, ο εξουσιαστικός "σοσιαλισμός" κλπ.
Μετά έχουμε τον επικρατούντα εγκλωβισμό όπου οι ελευθερίες κάποιων λίγων ονοματίζονται "ελευθερία". Ετσι λοιπόν καλείται κανείς να "απελευθερωθεί" σε ατομικό επίπεδο είτε με τη συσσώρευση ιδιοκτησίας είτε με τη συσσώρευση της γνώσης είτε με την κατανόηση όσων δεν κατανοούν οι άλλοι. Αντίστοιχο κοινωνικό σύστημα ο καπιταλισμός, κρατικός και μη.
Ολα τα παραπάνω σύμφωνα με το Νίτσε είναι το "σχοινί" πάνω στο οποίο πατά ο σχοινοβάτης για να περάσει και να φτάσει στο επίπεδο του υπερανθρώπου.
Το επίπεδο αυτό δεν είναι άλλο από τη συλλογική συνείδηση, το σημείο όπου αρχίζει η "γη του υπερανθρώπου", εκεί όπου δεν υπάρχουν πλέον κοινωνικοί διαχωρισμοί. Ο υπεράνθρωπος δεν κλείνεται στην "ομάδα υπερανθρώπων", αντίθετα, η συνείδηση των πάντων είναι που τον καθιστά υπεράνθρωπο. Υπεράνθρωπος νοείται μόνο μεταξύ υπερανθρώπων, σε έναν πλανήτη υπερανθρώπων όπου δεν υπάρχουν ανώτεροι ή κατώτεροι. Αντίστοιχο κοινωνικό σύστημα η αναρχία.

Οι κοινωνικοί αγωνιστές δεν είναι οι λάτρεις της υπάρχουσας κοινωνίας αλλά εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν -σε αντίθεση με τη μερικότητα του ρεφορμισμού- ότι η ανατροπή ή θα είναι συνολική ή δε θα είναι τίποτα.

Οτιδήποτε λιγότερο είναι αυτοεγκλωβισμός, αυτοπεριορισμός, αυτουποβάθμιση. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για την προσωπική του αναβάθμιση ή υποβάθμιση. Για την συνολική, κοινωνική αναβάθμιση όμως υπεύθυνη είναι η ίδια η κοινωνία και εκεί έγκειται η ευθύνη της.

.

από . 28/12/2010 6:49 μμ.


Ρε παιδιά γιατί να μην μπαίνουν διαχωριστικές γραμμές δηλαδή; Όποιος δηλώνει αναρχικός, αντιεξουσιαστής ή κάτι παρόμοιο πρέπει αυτόματα να θεωρείται σύντροφος; Υπάρχει τεράστια διαφορά από το να μην φτιάχνεις μπετόν αρμέ γραμμή μέχρι το να δέχεσαι δίπλα σου τον οποιονδήποτε. Πότε στο παρελθόν έγινε ανοιχτή κριτική σε καφρίλες "αναρχικών"; Πότε έγινε κριτική σε κάτι που έλεγε μία "ανάληψη ευθύνης"; Έχουν τυπωθεί τόνοι χαρτιού για τις μαλακίες της αριστεράς αλλά για τα δικά μας ποτέ και τίποτα με εξαίρεση την 5 Μάη; Έτσι φτάνεις λοιπόν να μην ξεπερνιέται ποτέ η εικόνα του αναρχικού υπό το πρίσμα του θεάματος και παιδιά που ενώ είχαν κάποτε επαφή με τον χώρο τελικά να πέρασαν και να μην ακούμπησαν και να φτάνουν να δηλώνουν αντικοινωνικοί αναρχικοί, πράγμα οξύμωρο. Αυτοί με την σειρά τους θα γαλουχήσουν σε αυτή την αντίληψη άλλους μικρότερους και ο ιστορία δεν θα σταματήσει ποτέ.

em

από *** 28/12/2010 7:50 μμ.


an katalava kala, ola ta parapanw kataligoun sto:

 h koinwnia gia na mporei na yparxei exei ws anagkaia syn8hkh thn ka8ypotaksh twn Egw twn ypokeimenwn poy 8a thn sygkrotisoun?

από @ 28/12/2010 8:21 μμ.


"em
από *** 7:50μμ, Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010

an katalava kala, ola ta parapanw kataligoun sto:

 h koinwnia gia na mporei na yparxei exei ws anagkaia syn8hkh thn ka8ypotaksh twn Egw twn ypokeimenwn poy 8a thn sygkrotisoun?"

Η αστική φιλελεύθερη προσέγγιση ήταν ακριβώς ότι η κοινωνία υπάρχει ως εκ των υστέρων ένωση των Εγώ τα οποία θεωρούνται αυθύπαρκτα, λες και πέσανε απο τον ουρανό, για την καλύτερη ικανοποίηση των αναγκών τους. Ακριβώς επειδή η αντίληψη αυτή είναι προβληματική, δηλαδή όχι "υλική/ρεαλιστική" ως αντίδραση εξ αντιθέτου δόθηκε και η αντίστροφη απάντηση: η κοινωνία χρησιμοποιεί τα Εγώ για την επίτευξη των στόχων της, ή καλύτερα το κράτος (βλ. σταλινισμό / φασισμό κτλ.).

Οι αναρχικοί ίσως επειδή ήταν ένα ελεύθερο ρεύμα σκέψης και υπήρχαν σε αυτό διάφορες τάσεις, φαίνεται πως κατέληξαν (τουλάχιστον αυτό που είναι ευδιάκριτο ως κλασσικός αναρχισμός βλ. Μπακούνιν, Κροπότκιν κτλ.) ότι δεν υπάρχει Εγώ χωρίς κοινωνία και ούτε κοινωνία χωρίς Εγώ. Προχώρησαν στην υπέρβαση της αντίθεσης ατόμου / κοινωνίας και είναι κλασσική η ρήση του Μπακούνιν είναι λανθασμένη η αστική αντίληψη ότι η ελευθερία μου σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου και η αναρχική αντίληψη θα έλεγε ότι η ελευθερία του άλλου είναι προϋπόθεση της δικής μου ελευθερίας (βλέπετε πως υπερβαίνεται η αντίθεση ατόμου / κοινωνίας). Έτσι, οι αναρχικοί δεν έχουν πρόβλημα να επικαλούνται και την ισότητα και την ελευθερία (για αυτό και οι μαρξιστές τους θεωρούσαν ιδεαλιστές) ακριβώς επειδή μπόρεσαν να υπερβούν την αντίθεση ατόμου / κοινωνίας.

Τέτοια υπέρβαση έγινε και στο παρελθόν αλλά δεν είναι της ώρας.

Τώρα, αν κάποιοι επιμένουν σε τέτοια θέματα τα οποία είναι αρκετά τετριμμένα και κοινοτυπίες τι να πω... Μπορεί να δούμε και καμμία βόμβα εν ονόματι του μουτουαλισμού...

από son of anarchy 28/12/2010 10 μμ.


Πιτσιρικάς κι ανίδεος, εξοργισμένος και πύρκαβλος πριν από πολλά χρόνια, κυκλωμένος από τους μπάτσους στο γνωστό καγκελάκι, γύρναγα με το μπουκάλι στο χέρι κι έψαχνα που να το χώσω. Αφού έβαλα στόχο ένα παλιό καντέτ, έβγαλα τον αναπτήρα κι άναψα το μπουκάλι. Εφτασε τρέχοντας ο Λάρυ, ένας καλλιθιώτης τρελοπάνκης που με ήξερε και μούβαλε τις φωνές "τι κάνεις εκεί ρε μαλάκα;". Το καίω του λέω. Δεν το καίς μου λέει, είναι ενός που δουλεύει υπάλληλος. "Ε, και; αφού δεν είναι μαζί μας είναι υποταγμένος, του αξίζει να το κάψω". "Τι λες βρε μαλάκα; Γι αυτούς παλεύουμε!" είπε ο πάνκης, πήρε το μπουκάλι απ΄τα χέρια μου κι έφυγε τρέχοντας προς την Κάνιγγος να το χώσει σε κάτι μπάτσους.
Εκεί κατάλαβα ότι τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, τον αναρχικό δεν τον κάνει το μπουκάλι και τον αντάρτη δεν τον κάνουν κάποια κιλά εκρηκτικού.
Καλή του ώρα εκεί που είναι του τρελοπάνκη.

από xaxa 29/12/2010 1:40 πμ.


"Τι λες βρε μαλάκα; Γι αυτούς παλεύουμε!"

Gia to sosialismo palevoume syntrofoi poy elege ki o gianos...

 


O Giannos ότι έκανε το έκανε για την πάρτη του, και δεν είναι ο μόνος ...

Ωστόσο εμείς όντως παλευουμε για όλους, θες να το πεις σοσιαλισμό, κομμουνισμό ή αναρχία ο πάνκης είχε δίκιο, και καλά έκανε ο σύντροφος που τον άκουσε και δεν τον έβρισε και δεν τον απειλησε όπως θα έκαναν μερικοί... 

από ag ha 29/12/2010 4:42 πμ.


Για σοσιαληστική κατάσταση μιλούσε ο Γιάννος Παπαντωνίου, άνθρωπέ μου, όχι για σοσιαλιστική.

από ζήτω η επανάσταση 29/12/2010 5:05 πμ.


Ο αναρχικός χώρος είναι ο πλέον πολυτασικός . Κάποιος είχε πει ότι υπάρχουν τόσες πολλές αναρχίες όσες και οι αναρχικοί . Αυτό είναι ευχή και κατάρα του χώρου . Από τη μία απουσιάζει η ιδεολογική γραμμή και από την άλλη οι θεωριτικές διαφορές των αναρχικών πολλές φορές είναι τόσο μεγάλες που ούτε μεταξύ τους δεν μπορούν να βγάλουν άκρη .

Δεν διάβασα όλες τις απαντίσεις (είναι ήδη πάρα πολλές) αλλά θέλω κάποιες διευκρινίσεις .

1) Διάβασα κάποια πράγματα περή ηθικολογίας των κοινωνικών αναρχικών , σε σημείο που κάποιος φτάνει να κάνει συγκρίσεις με την ορθοδοξία . Τι ενοείται γιατι αδυνατώ να καταλάβω .

2) Αν η επανάσταση ,ή τέλος πάντων η βίαιη κοινωνική αλλαγή ,δεν γίνει από τους καταπιεσμένους η αυτούς που βιώνουν καταπίεση ,από ποιούς θα γίνει ? Από τη φωτισμένη μειψηφία ?Και μιλάτε για Στάλιν και ΚΚΕ ? Είναι αντιφατικό αυτό το πράγμα .

3) Από τη στιγμή που κάποιος είναι επιθετικός προς τη "κοινωνία" πως θεωρεί ότι θα γίνει η επανάσταση που επικαλείται ? Από τις 2-3-5-100 ομάδες ακτιβιστών που υπάρχουν ? Για να γίνει μια επανάσταση δεν πρέπει μεγάλο μέρος της κοινωνίας να συμμετέχει σε αυτή την έκρηξη ? Εκτός και αν θεωρούμε ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε επαναστατική περίοδο επείδη υπάρχουν αυτές οι 2-3-5-100 ομάδες .

4) Τι συγκρίσεις είναι αυτές του κομμουνισμού και του ναζισμού ? Θεωρείτε δηλαδή τον κρατικό καπιταλισμό κομμουνισμό ? Εχει κάποια σχέση ο "δημοκρατικός" συγκεντρωτισμός με το κομμουνισμό ? Ρε μαγκες ας μην αναπαράγουμε τις εσκεμένες διαστρευλώσεις των όρων !

5) Μια συνομοτική οργάνωση τη στιγμή που δεν υπάρχει οργανωμένο επαναστατικό κίνημα πως μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω από απλά σκόρπια χτυπήματα ? Πως μπορεί να έχει μια επαναστατική προοπτική ? (και εδώ πάμε παλι σε προηγούμενο ερώτημα) ποιός ο στόχος τελικά αυτής της επανάστασης όταν δεν έχει γείωση με την κοινωνία ?

6) Για ποιο λόγο να μην κάνουμε κριτική στους κρατούμενους ? Δεν έχουμε δικαίωμα να συμφωνούμε ή να διαφωνούμε με τις θέσεις τους ? Δεν έχουμε δικαίωμα να συζητάμε πάνω σε αυτές ? Μαγκιά τους που έκαναν ότι έκαναν , όμως δεν πρέπει σε καμία περίπρωση ούτε να τους ηρωποιήσουμε ούτε να υπερεκτημήσουμε τις πράξεις και το λόγο τους . Κανείς δεν πρέπει να περνάει ευνοηκής μεταχείρισης , όλοι εδώ περνάμε από το ίδιο κόσκηνο . Ειδικά για θέματα που υπάρχουν μεγάλες διαφωνίες ,είναι υποχρεωσή μας να λέμε τη γνώμη μας . Φτάνει πια με τη μουγκα .

7) Τι το επαναστατικό έχει ξεκάρφωτα η ληστεία μιας τράπεζας ? Οκ, χτυπάς τον καπιταλισμό, αν όμως δεν δώσεις πολιτική χροιά και λόγο στη πράξη σου και απλά πάρει τα λεφτά και τα φας τότε συγγνώμη αλλά δε βλέπω τίποτα το επαναστατικό . Μαγκιά σου που το κάνεις γιατι παίζεις το κώλο σου, αλλά δεν είναι και όλες οι ληστίες επαναστατικές . Και ούτε η ληστεία τράπεζας είναι απάντιση στη μησθωτή σκλαβιά , και πάλι είναι παρτάκικη συμπεριφορά . Η απάντιση στη μισθωτή σκλαβιά είναι η επανάσταση . Το να μη δουλεύει ένας για να ζήσει δεν ενδιαφέρει . Αυτό που με νοιάζει είναι να μη δουλεύει κανένας . Βέβαια η ληστεία μπορεί να γίνει και για κινηματικούς λόγους για να καληφθούν έξοδα . Εκεί προφανώς και συμφωνώ .

9) Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που ο αναρχικός χώρος είναι στα πάνω του . Εχει μια γείωση με τη κοινωνία, ο κόσμος δεν θεωρεί τους αναρχικούς εξωγήηνους/αλεξιπτωτιστές και ολοένα και περισότερος κόσμος ενστερνίζεται απόψεις και πρακτικές αναρχικών . Αρα μια αντικοινωνική αντίληψη αυτή τη στιγμή δεν είναι εντελώς άκυρη ? Και δεν λέω να είμαστε όπου φυσάει ο άνεμος, αλλά λόγω συνθηκών αυτό που έπρεπε να μας καίει αυτή τη στιγμή είναι ότι το πράγμα όσο περνάει ο καιρός σοβαρεύει, ο λόγος  μας πιάνει τόπο και αποκτάμε μια Χ μαζικότητα . Τι κάνουμε γι'αυτό ?

Τέλος , πιστεύω ότι πρέπει να ξεφύγουμε από τους ρομαντισμούς του 80 . Δεν είναι το θέμα πλέον να παρασιτούμε στον καπιταλισμό , θέλουμε να κάψουμε τον καπιταλισμό . Και πως θα γίνει αυτό ? Μέσω οργάνωσης . Δεν είμαστε ρομαντικοί αγωνιστές, πρέπει να γινουμε συνειδιτοποιημένοι επαναστάτες και όχι εναλακτικό ρεύμα που έχει κάποιους πιο "κάγκουρες" και έχει και κάποιους πιο "φλώρους", που στεγάζει χίπηδες, πάνκηδες εξεγερμένη νεολαία κτλ . Δεν πρέπει να είναι ο κύριος στόχος μας η αντίδραση στο καπιταλισμό (του στιλ καταλήψεις, μπάχαλα, εκδηλωσούλες,συναυλίες, απαλοτριώσεις κτλ) πράγματα προφανώς απαραίτητα , αλλά να σκεφτούμε ποιες δομές πρέπει να αναπτήξουμε για να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό . Τα πρώτα είναι απαρέτητα ενώ βρισκόμαστε εδώ που βρισκόμαστε . Το θέμα είναι να κάνουμε το βήμα παραπάνω , να κινηθούμε όχι αμυντικά αλλά επιθετικά.

Απλά τα πράγματα . Τρέχουμε σαν καριόληδες τόσα χρόνια, τώρα ήρθε η σειρά μας να μιλήσουμε . Ο κόμπος έφτασε στο χτένι . Θα τους πάρεικαι θα τους σηκώσει .

από μήπως 29/12/2010 12:01 μμ.


σόρυ, δεν διάβασα και πολλά, μερικά με βάζουν σε σκέψεις κ.ο.κ

και σόρυ που θα το πετάξω έτσι, αλλά επειδή το θέμα (για μένα) είναι η κοινωνία (η τωρινή και η επιθυμούμενη), θα έλεγα ότι

η δημιουργική (αντί)σταση χωρά ταυτόχρονα με την καταστροφική (αντί)στάση

το αρνητικό και το θετικό μπορούν και πρέπει να συνυπάρχουν
αρνητικό θεωρώ ότι είναι η καταστροφική ενέργεια για το υπάρχον
θετικό η δημιουργική ενέργεια για τον κόσμο που επιθυμούμε, στο τώρα

το παραπάνω επιδέχεται πολλών ερωτημάτων, αλλά σε πρώτη φάση απλά θεωρώ απαραίτητο το να υπάρχει και το θετικό και να κινείται προς την δημιουργία αυτού που επιθυμούμε - το αρνητικό υπάρχει

η κοινωνία τί παράδειγμα βλέπει από την αναρχία και τα λοιπά ? μήπως βλέπει μόνο το αρνητικό (έτσι όπως το θέτω παραπάνω ε) ?
ή μάλλον τί βλέπει ότι ονειρευόμαστε ?
σε καμμία περίπτωση δεν ακυρώνω ή θεωρώ λίγο ή αρνητικό κοινωνικούς αγώνες και αξίες που υπάρχουν και όχι μόνο προτάσσονται και επιζητούνται, αλλά βιώνονται κιόλας
ειδικά όσον αφορά την σύγκρουση, αυτή είναι χρήσιμη, αλλά όχι το ζητούμενο πάντα, έτσι?
μέσα από το να συν-δημιουργήσουμε, βιώνοντας τον αμοιβαίο σεβασμό, την οικοδόμηση αυθεντικών σχέσεων αλληλεγγύης κι εμπιστοσύνης με τους ανθρώπους
άλλωστε αν τα βιώνεις, καταλαβαίνεις την αξία

έτσι μπορεί να γίνει η επιθυμητή (για μένα) ζύμωση του συνειδητοποιημένου (εν μέρει) Ανθρώπου με τον εν δυνάμει...

διαφορετικά δεν γίνεται κάτι με διάρκεια, την αλλαγή πρέπει να την επιθυμούν όλοι, αλλά να περπατάμε όλοι προς την ίδια κατεύθυνση

(στα παραπάνω οι λέξεις θετικό και αρνητικό μπορούν να μην υπάρχουν)

από Σαμουήλ 29/12/2010 3:26 μμ.


Συγγνώμη σύντροφοι και συντρόφισσες, αλλά προσωπικά δεν βλέπω αυτούς τους διαχωρισμούς σε πρακτικό επίπεδο. Στα Εξάρχεια και συγκεκριμένα γύρω από το σημείο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου οι δύο τάσεις "αντικοινωνικότητας- κοινωνικότητας" συνυπάρχουν δύο χρόνια τώρα.

Το θέμα είναι ότι η συνύπαρξη αυτή γίνεται με τους όρους των "αντικοινωνικών", οι οποίοι αφού πρώτα κάνουν ό,τι γουστάρουν (τραμπουκίζουν, κοπανάνε, σπάνε, καίνε και άλλες τέτοιες ευχάριστα αντικοινωνικές, στην περίπτωση μας αντικινηματικές και αντισυντροφικές δραστηριότητες) χωρίς φυσικά να συζήτησουν ή έστω να ενημερώσουν μετά αρχίζουν να λένε οι άλλοι μας την έπεσαν, αυτοί είναι οι κακοί κτλπ. Όταν όμως δουν κόσμο να μαζεύεται είτε με επιθετικές είτε με αδιάφορες διαθέσεις (του στυλ τι συμβαίνει εδώ) την κάνουν με ελαφρά και ταμπουρώνονται στα γνωστά σκοτεινά στενάκια.

Φυσικά όταν οι αντικοινωνικοί θέλουν να ξεσκάσουν λίγο πηγαίνουν στο πάρκο κάθονται μαζί με άλλους αντικοινωνικούς, αλλά και με κοινωνικούς, πίνουν καμιά μπύρα και κάνουν και κανά τσιγάρο, γιατί είναι μάγκες. Επίσης, οι αντικοινωνικοί, πέραν του ότι γαμούνε και δέρνουνε (κυριολεκτικά) θεωρούν ότι τα Εξάρχεια είναι σπίτι τους (όπως πρόσφατα έμαθα) και ότι όλοι οι υπόλοιποι που πηγαίνουμε εκεί, εισβάλλουμε στο χώρο τους.

Λοιπόν οι αντικοινωνικοί όσο και να θέλουν να λέγονται "αντικοινωνικοί ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ", δεν είναι. Είναι αυτοί που καπελώνουν όλη την προσπάθεια των υπολοίπων, είναι αυτοί που κάνουν την δουλειά των μπάτσων και του κράτους, είναι αυτοί που το παίζουν ανδροκρατούμενη πρωτοπορία, ένοπλη (στην περίπτωση των ΣΠΤΦ) και τραμπούκικη (σε άλλες περιπτώσεις). Ό,τι αυτονομείται από την κοινωνία (ή το κίνημα ή το χώρο) και την ξεπερνάει, γίνεται δυναστικό. Με αυτό το σκεπτικό σύντροφοι και συντρόφισσες ή θα αποβάλλουμε εντελώς όλη αυτή την ματσίλα και το χουλιγκανισμό από τον χώρο ή θα θαφτούμε στα φέρετρα που ετοιμάζουν οι αντικοινωνικοί για εμάς με την ανοχή και τα τεράστια πάλλευκα χαμόγελα του αντικοινωνικού κράτους και των αντικοινωνικών αστών.

Όλες οι αντικοινωνικές δυνάμεις έχουν γεννηθεί από τα σπλάχνα της κοινωνίας και βάλλουν η μια κατά της άλλης, αλλά και όλες μαζί εναντίον της κοινωνίας. Θα το ανεχθούμε αυτό σύντροφοι και συντρόφισσες; Θα κάνουμε μόκο, όπως κάνουν τα παιδιά του Πάρκου που έχουν γίνει δούλοι των αντικοινωνικών, επειδή οι ίδιοι είναι ελευθεριακοί (κατά άλλους χίπιδες κτλπ κτλπ); Ή όπως τσακίζουμε τους μπάτσους, τους φασίστες και τα τσιράκια του κάθε αφεντικού θα τσακίσουμε και όσους στρέφονται εναντίον του κινήματος; Έχουν περάσει δυο χρόνια από την εξέγερση, άμα σιωπήσουμε κι άλλο να ξέρετε ότι ο κόσμος για εμάς θα σβήσει με έναν λυγμό, όχι με έναν κρότο...

Σ.Ο. αν το σβήσεις είσαι αντικοινωνική          

από Κ@ποιος 29/12/2010 4:52 μμ.


Τελικά επιβεβαιώνεται ότι ο κοινωνικός αναρχισμός είναι βαθύτατα ηθικολογικός σε σημείο που να ξεπερνά ακόμη και τις θρησκείες. Μου κάνει εντύπωση οι αντιδράσεις μερικών που φτάνουν σε τόσο φανατισμό που μόνο με φονταμενταλιστή ισλαμιστή μπορούν να συγκριθούν. Τελικά τι στο διάολο έχει αυτή η "κοινωνία" και πρέπει να θεωρείται αναμφισβήτητη? Είναι τυχαίο που όλα τα καθεστώτα πάντοτε μιλούσαν για το «καλό» της κοινωνίας? Ο Στάλιν στο όνομα της κοινωνίας έστειλε τους διαφωνούντες στα γκουλάκ, Ο Χίτλερ στο όνομα της κοινωνίας έστηνε στρατόπεδα συγκέντρωσης για όσους θεωρούσε απειλή για το έθνος του, και σήμερα στην Ελλάδα στο όνομα της κοινωνίας εφαρμόζεται η χειρότερη μορφή οικονομικής δικτατορίας. Τελικά μήπως και οι κοινωνικοί αναρχικοί θέλουν να κάνουν κάτι ανάλογο στο όνομα της "κοινωνικής αναρχίας"? Τελικά τι είναι αυτή η "κοινωνία" που στο όνομα της δικαιολογούνται οι χειρότερες τάσεις υποταγής των ατόμων που συμμετέχουν σε αυτήν? Μήπως η κοινωνική ηθική δεν πρέπει ποτέ να αμφισβητηθεί γιατί τότε οι άνθρωποι θα συνειδητοποιήσουν την βαθύτερη έννοια της σκλαβιάς τους? Τελικά φαίνεται πως δεν μπορεί να υπάρξει κανένα σύστημα αξιών χωρίς κανόνες ηθικής. Ο Στίρνερ είχε δίκιο όταν έλεγε ότι: " Η ηθική πίστη είναι τόσο φανατική, όσο και η θρησκευτική πίστη". Η ηθική δεν προήρθε ποτέ από την φιλοσοφία αλλά επινοήθηκε από την θρησκεία, και οι καθεστωτικές ιδεολογίες κατανόησαν εξ αρχής, πόσο χρήσιμη είναι αυτή, για την χειραγώγηση των ατόμων και γι' αυτό άλλωστε την υιοθέτησαν. Η ηθική σημαίνει προσκόλληση σε ένα σύστημα πίστης τα οποία είναι ατομικά κατά βάση, αλλά επιβάλλονται στο σύνολο, και για τα οποία όποιος διαφωνεί να πρέπει να πληρώσει με κάποιο τίμημα, που σημαίνει από χειροδικία, φυλάκιση μέχρι και αφαίρεση ζωής. Δεν είναι τυχαίο ότι η κοινωνική ηθική είναι ταυτόσημη με τις οργανωμένες κοινωνίες και άρχισε να υπάρχει ουσιαστικά μόλις άρχισαν να υπάρχουν και αυτές. Επαναλαμβάνω ότι η ηθική που είναι ατομική επιλογή κατά βάση υπήρχε από πάντοτε, αλλά η «κοινωνική ηθική» που επιβάλλεται από κάποιους «ειδικούς» μιας κοινωνίας, είναι το ένστικτο καταπίεσης των διαφωνούντων ατόμων που συμμετέχουν στις κοινωνίες’ αυτές. Αυτός φαίνεται να είναι και ο λόγος που οι κοινωνικοί αναρχικοί δεν αμφισβητούν την «κοινωνική ηθική» γιατί τότε είναι σαν να γκρεμίζουν το «σύστημα αξιών» τους, το όποιο θα πρέπει να θεωρείται αναμφισβήτητο, και να είναι σε θέση να συσπειρώνει τα άτομα του συνόλου της «αναρχικής κοινωνίας» εναντία σε ατομικότητες που διαφωνούν . Πιστεύω ότι είναι χωρίς νόημα αυτή η συζήτηση την στιγμή που οι περισσότεροι που κάνουν κριτική στον αναρχοατομικισμό και τον μηδενισμό δεν έχουν διαβάσει ή δεν έχουν κατανοήσει έστω τους βασικούς φιλοσόφους όπως τον Στίρνερ και τον Νίτσε, και η κριτική τους μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με την κριτική που κάνουν οι παπάδες από άμβωνως κάθε Κυριακή. Γι' αυτό λοιπόν ας τραβήξει κάθε αναρχική τάση τον δρόμο της, και να αφήσουν ελεύθερες τις ατομικές επιλογές όσων δεν συμβιβάζονται στους «ηθικούς νόμους» της αναρχίας.

από ζήτω η επανάσταση 29/12/2010 7:33 μμ.


Είπες για άλλη μια φορα τις γενικολογίες που ακούστηκαν και απο πάνω αλλά δεν απάντισες σε τίποτα από αυτάω που ρώτησα .

Δεν μιλάει κανένας εξ ονόματος της κοινωνίας ούτε για το καλό της κοινωνίας  ουτε για το κακό της ,ούτε υποστηρίζει ότι είναι καλή και άγια. Εκεί υποθέτω στηρίζεται και καλά ο ηθικισμός και έχετε κάνει καραμέλα το στάλιν και τις θρησκίες χωρίς να αναφέρετε πουθενά τι ενοείται . Οταν λες ότι θες να γίνει επανάσταση , εφόσον δεν είσαι ολοκληρωτικός και ψεύτης , θες την κατάρευση εξουσιαστικών δομών, απελευθέρωση από τα δεσμά του καπιταλισμού (μιλάω εντελώς μινιμουμ) για το σύνολο του κόσμου εφόσον είναι δυνατόν . Αν θεωρείς τον ευατό σου αντικοινωνικό του στιλ "δεν πα να γαμηθείτε όλοι" (που ώρες ώρες μια τέτοια αντίδραση υπάρχει απο τέτοια άτομα) τότε ρε μάγκα τι επανάσταση θες να κάνεις με ποιούς θες να τη κάνεις και ποιος είναι ο τελικός σου σκοπός ??????
Εκτός και αν κάνουμε μια γενικότρη θεωριτική κουβέντα (σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή) για την κοινωνία ως ένα χαώδες σύνολο ατόμων και κατα πόσο είναι "καλό" ή "κακό" (ότι νά ναι δηλαδή) . Μάλλον μια τέτοια κουβέντα δεν έχει νόημα .

Για να είναι όντως αντιεξουσιαστική μια επανάσταση πρέπει να έχει ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ, μια μεγάλη πλειοψηφία κόσμου να πολεμήσει για την ανατροπή . Αν γίνει από 10 τύπους μάλλον λέγεται ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ . Το θεωριτικό κενό οργανώσεων σαν τη ΣΠτΦ είναι στο ότι δεν μας λένε τι έχουν ως σκοπό τους να κάνουν . πέφτουν σε αντιφάσεις , γενικότητες κτλ και όλα αυτά σε συνδιασμό με έναν καγκούρικο λόγο και πράξη που "παίζει" πάρα πολύ με όρους θεάματος . Αυτό που δεν βλέπω ούτε από τους ίδιους ούτε από τους υποστηρικτές τους είναι ένας στόχος που θέλουν να φτάσουν, γιαυτό και τέτοιου είδους οργανώσεις και λογικές γενικότερα δεν βοηθάνε σε κάτι το κίνημα εφόσον δεν βρισκόμαστε σε έναν επαναστατικό αναβρασμό . Σκάει μια χύτρα , και ?

από ναι 29/12/2010 7:35 μμ.


Μόνο που δεν παραθέτεις κανένα επιχείρημα  γιατί ο αναρχισμός είναι βαθύτατα ηθηκολογικός. Το μόνο που λες είναι κάτι τέτοιο ισχύει από τις αντιδράσεις μερικών. Δεν δίνεις παράδειγμα από καμία τέτοια αντίδραση όπως επίσης οι αντιδράσεις μερικών δεν μπορεί να ισχύει για όλους γιατί είναι προφανές ότι υπάρχουν και κάποιοι άλλοι "μερικοί" που δεν έχουν τέτοιες αντιδράσεις.

Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς όταν λες ότι η κοινωνία από τους αναρχικούς θεωρείται αναμφισβήτητη. Αν εννοείς ότι κανείς δεν κριτικάρει την κοινωνία τότε κάνεις λάθος και ας πούμε δεν θα βγάζαμε λέξη για τον διάχυτο ρατσισμό.

Επίσης, οι αναρχικοί δεν παλεύουν στο όνομα της κοινωνίας αλλά μαζί με την κοινωνία, μαζί με τους καταπιεσμένους αυτού του τόπου.

Απάντα σε αυτά, δηλαδή δώσε έστω και ένα επιχείρημα που να στηρίζει τα λεγόμενα σου και μετά πάμε και στα υπόλοιπα.

από -_- 29/12/2010 8:04 μμ.


αν θέλεις διάβασε την αναρχική ηθική του πετράκη κροπότκιν καθώς και το Αναρχικοι και ηθικη του μαλατεστα. Το δεύτερο θα το βρεις στο http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1220142 .

Από το δεύτερο κείμενο λοιπόν θα κρατήσω μια φράση και δεν αναφέρομαι στον Τσάκαλο αλλά γενικότερα:

Έχουμε φτάσει στο σημείο πολλοί να εξυμνούν στους συντρόφους τα ίδια πράγματα που καταδικάζουν στους αστούς και φαίνεται ότι το μοναδικό τους κριτήριο για το αν μια πράξη είναι καλή ή κακή, είναι το αν αυτός που την έκανε δηλώνει αναρχικός ή όχι.

από -_- 29/12/2010 8:06 μμ.


το αναρχική ηθική θα το βρεις εδώ: http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/i_anarxiki_ithiki_-_kropotkin.pdf.pdf

"ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ"

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

  Αυτή η μπροσούρα θέλουμε να αποτελέσει (κύρια για μας) ένα εύχρηστο ιδεολογικό εγχειρίδιο λόγου και δράσης, που συνεχώς θα εμπλουτίζεται. Ως εκ τούτου είμαστε αναγκασμένοι να συμπυκνώσουμε έννοιες και να συνοψίσουμε την ανάλυσή μας. Έτσι μιλάμε περισσότερο με  «κοινότυπες» διαπιστώσεις και συμπεράσματα, παρά με μια νεωτεριστική «αποκαλυπτική» προσέγγιση της πραγματικότητας. Δεν απότελεί προγραμματική διακήρυξη (κάτι τέτοιο απαιτεί διαδικασίες με όρους κινήματος και ξεφεύγει από τα στενά  πλαίσια μιας συλλογικότητας), αλλά αξιακή και εννοιολογική τοποθέτηση απέναντι στον πόλεμο ιδεών που εξαπολύουν οι επικυρίαρχοι.

Η διαστρέβλωση τον εννοιών και του λόγου είναι  μια πολύ παλιά τακτική των διανοούμενων απολογητών των κυρίαρχων τάξεων για να θολώνουν τα νερά και να προκαλούν σύγχυση στους κυριαρχούμενους (Ο Ράουτερ παρατηρούσε από την δεκαετία του 60 κιόλας στο "Η Κατασκευή Υπηκόων" ότι: "όσο ασαφέστερα εκφράζεται κανείς, τόσο περισσότερο μένει κρυμμένο το ψέμα που υπάρχει στον λόγο του..").

Γίνεται, λοιπόν αναγκαίο να επανεισάγουμε στον καθημερινό μας λόγο τον επαναστατικό “ρομαντισμό”. Να “απόκαθάρουμε” τον επαναστατικό αναρχικό λόγο από τον επιστημονισμό,  την αστική κοινωνιολογία, τη φιλελεύθερη ατομικιστική πολυλογία και να τον εμπλουτίσουμε στο σήμερα. Παραμένοντας  πάντα αθεράπευτα «ρομαντικοί» επαναστάτες, σε μια εποχή που η κοινωνική επανάσταση (ως κοινωνικό «πέρασμα») φαντάζει αδύνατη, συνεχίζουμε να οραματιζόμαστε την επαναστατική προοπτική ως ανοιχτότητα προς την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα.

  Εν ολίγοις, συνεχίζουμε να αρνούμαστε το τέλος της  κοινωνικής ιστορίας.  Για μας, η ζωή αποκτάει νόημα με τον αγώνα για  να είναι κανείς άνθρωπος, σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και εξουσία. Χωρίς αυτό τον αγώνα, χωρίς την πάλη για την αναρχία, η ζωή είναι άνευ νοήματος. Η επανεμφάνιση των αναρχικών-ελευθεριακών ιδεών στην Ελλάδα, σχεδόν 70 χρόνια (από τις αρχές του 20ου αιώνα) μετά από τις τελευταίες συγκροτημένες συλλογικές (και εν πολλοίς αποτυχημένες) απόπειρες δημιουργίας αναρχικού κινήματος αφού επικράτησαν και  κυριάρχησαν οι ολοκληρωτικές ιδέες της δεξιάς, αλλά και της αριστεράς διαχείρισης του κράτους ήταν ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός που πολλοί θέλησαν στην αρχή να αποκρύψουν ή να αποσιωπήσουν.

Είναι στην νέα περίοδο, αρχής γενομένης από την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 73 ενάντια στην δικτατορία, όπου  μέσα από τις στάχτες της καταστολής αυτής της εξέγερσης δηλώνει ξανά  δημόσια και ανοικτά την παρουσία του και ο αναρχικός ελευθεριακός λόγος. Αυτό σηματοδοτεί αλλά και νοηματοδοτεί  το  αναρχικό κίνημα και την μετέπειτα πορεία του, μέχρι και σήμερα.  Τριανταπέντε χρόνια μετά, μέσα από  αδιάλειπτη και συνεχή  παρουσία και δράση, το αναρχικό κίνημα αρχίζει να περνά σιγά σιγά στην «ενηλικίωση» του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει ιαθεί πλήρως από τις «παιδικές του ασθένειες». Από αυτή την άποψη είμαστε ένα από τα νεότερα κινήματα της Ευρώπης, ένα κίνημα γενιάς.

Σήμερα έχει ξεκινήσει μια νέα κατάσταση, μια εξέλιξη, που εκ των πραγμάτων μας σπρώχνει σε μια συζήτηση στο εσωτερικό του κινήματος. Αυτό το «εκ των πραγμάτων» προέρχεται από τη δυναμική και τη δράση που παράγει αυτό το κίνημα, αλλά και από τις νέες καταστάσεις που προωθεί το κράτος και ο καπιταλισμός. Η ιστορία, όμως, δεν περιμένει τους βραδυπορούντες! Είτε θα μας ξεπεράσει είτε θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στα ζητήματα του καιρού μας δίνοντας προοπτική στο λόγο μας μέσα σε αυτές τις «νέες» συνθήκες «επανίδρυσης» του καπιταλισμού. Αλλά για να απαντήσουμε χρειάζεται να μπούμε σε μια διαδικασία αυτογνωσίας.

Ο καθένας από εμάς, αλλά και συνολικά το κίνημα, χρειάζεται να απαντήσει στο ερώτημα που μας τίθεται ακόμα και σε υπαρξιακό επίπεδο: «ποιοι είμαστε , πού πηγαίνουμε και τι θέλουμε». Όπως και το πώς και με ποιους τρόπους από ένα κατακερματισμένο κίνημα διαμαρτυρίας και πολλές φορές περιχαρακωμένης η σεκταριστικής δράσης, θα κατορθώσουμε να θέσουμε το κοινωνικό και πολιτειακό μοντέλο του καπιταλισμού σε ιστορική αμφισβήτηση. Αυτά τα ερωτήματα στέκονται αμείλικτα μπροστά μας. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σημείο καμπής. Ένας κύκλος κλείνει και για να ανοίξει ένας νέος,  όμως για να αρχίσει η πραγματική συζήτηση,  χρειάζεται ο αναρχισμός να ξαναβρεί την προταγματική κοινωνική του φύση.
Ένα πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή είναι η συνειδητοποίηση και η προσπάθεια εξάλειψης μιας σημαντικής  αντίφασης που υφίσταται εντός του κινήματος και που  για μας τους αναρχικούς παίρνει πολλές φορές οριακές διαστάσεις. Το δέον είναι, εφόσον την αναγνωρίζουμε, να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για την άρση της. Το μη δέον είναι το να την αγνοούμε, αλλά και όταν παραδεχόμαστε την ύπαρξη της να μην είμαστε διατεθειμένοι να πράξουμε για την υπέρβασή της. 

Ενώ κατανοούμε ότι κουβαλάμε συνήθειες και αντιλήψεις του κόσμου που ζούμε (αλλά και θέλουμε να αλλάξουμε), γνωρίζοντας ότι υπάρχουν ατομικές και συλλογικές ανεπάρκειες (κανείς τέλειος, όχι με την θρησκευτική έννοια ούτε με την φιλοσοφική τελεολογία), πολλές φορές αναπαράγουμε αυτόν τον κόσμο στο εσωτερικό μας, στις μεταξύ μας σχέσεις. Αυτό καταντάει την αναρχία αναξιόπιστη και χιμαιρική επιβεβαιώνοντας αυτούς που ισχυρίζονται ότι είναι αδύνατες οι κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων χωρίς ιεραρχία και κυριαρχία.
Το μη δέον είναι, ότι ξέροντας  πως από το κέλυφος της παλιάς κοινωνίας θα γεννηθεί η νέα, δε βρίσκουμε εκείνες τις διαδικασίες και τα συλλογικά εκείνα εργαλεία  για να αποτρέπουμε την αναπαραγωγή αυτών των παλιών συνηθειών στις μεταξύ μας σχέσεις (ιδιαίτερα όταν οι παλιές συνήθειες αναπαράγονται με την μορφή της «άτυπης ιεραρχίας» και των διευθυντηρίων λήψης αποφάσεων που είναι δύσκολο λόγω του ότι είναι «αόρατα» να ελεγχθούν και να εξαλειφθούν).

Το δέον είναι, το να παλεύουμε να ξεπεραστεί, όσο είναι δυνατόν, η συνείδηση της ιεραρχίας-κυριαρχίας και των διακρίσεων προνομίων μεταξύ των ανθρώπων (ιδιαίτερα στον τρόπο που παίρνουμε και υλοποιούμε τις συλλογικές μας αποφάσεις) και το να μη φοβόμαστε να πειραματιστούμε με νέες πρακτικές, ενάντια στη δύναμη της συνήθειας που παράγει συντηρητισμό.

Ο αναρχισμός θεωρεί ως μία από τις πρώτιστες αρχές του τη  θέση βάσει της όποιας μόνον ελευθεριακά μέσα μπορούν να χρησιμοποιηθούν (και όχι απλώς «θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν»), για να οικοδομηθεί με επιτυχία μια ελευθεριακή  κομουνιστική κοινωνία. Αυτή είναι  και η σημασία της άποψης του Μπακούνιν (η οποία θεωρήθηκε σαν ένας παραλογισμός από μερικούς αντιπάλους του), όταν υποστήριζε  ότι «η ελευθερία μπορεί να δημιουργηθεί μόνον από την ελευθερία». Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, το αναρχικό – αντιεξουσιατικό κίνημα πρέπει να είναι ένας μικρόκοσμος της νέας κοινωνίας, η οποία, τοιουτοτρόπως, έρχεται στο φως «δημιουργημένη μέσα στο κέλυφος της παλιάς».

Η νέα ανθρωπότητα δεν μπορεί να δημιουργηθεί για να ζήσει σε μια κοινότητα χωρίς κυριαρχία, εάν καθοδηγείται από  επαναστατικές ελίτ (κάτοχοι του μυστικού της φύσης του  επαναστατικού κινήματος), ή εάν οι δομές των επαναστατικών οργανώσεων είναι διαμορφωμένες με βάση τα μοντέλα  τυπικά ή άτυπα των ιεραρχημένων οργανώσεων της αστικής κοινωνίας.

Οι ελευθεριακές δομές πρέπει, αντιθέτως, να εμπεριέχουν την ανάπτυξη της αυτοσυνείδησης, της υπευθυνότητας, της αυτοδιεύθυνσης, της αυτοπειθαρχίας και της ελεύθερης δραστηριότητας. Η νέα ανθρωπότητα όταν και εφόσον θελήσει να λέγεται νέα πρέπει να δημιουργηθεί  όχι διά μέσου μιας νέας κατάκτησης της εξουσίας, αλλά με τη δημιουργία νέου τύπων ανθρωπίνων κοινωνικών  σχέσεων.

 Ένα δεύτερο βήμα είναι να αφήσουμε κατά μέρος τους ισχυρισμούς ότι «οποιαδήποτε οργάνωση οδηγεί αναπόφευκτα στην ολιγαρχία» (αυτή είναι μια κατάσταση που ταιριάζει καλύτερα στη ζωή της αρκούδας). Στην ανθρώπινη διάσταση δε χρειάζεται να αποδεικνύουμε το αυταπόδεικτο, ότι δηλαδή στη μοναξιά δεν τίθεται ζήτημα ελευθερίας, στη μοναξιά δεν τίθεται ζήτημα ισότητας.

Όσο εμείς οι αναρχικοί δεν προτείνουμε μια άλλη εφικτή οργάνωση της κοινωνίας (όχι με την μορφή του σχεδιασμού αλλά με την μορφή της υπέρβασης του υπάρχοντος), όσο εμείς οι αναρχικοί δεν διάγουμε ένα βίο όσο το δυνατόν κοντά στις αρχές μας, αλλά και με το παράδειγμα μας σαν στάση ζωής (άλλωστε για να αλλάξουμε τον κόσμο χρειάζεται να αλλάξουμε και τους εαυτούς μας), τόσο θα διαιωνίζεται στις συνειδήσεις των καταπιεσμένων εκμεταλλευομένων της σημερινής εποχής  ο ιστορικός ρόλος  της οργάνωσης του καπιταλισμού, το  σύγχρονο εθνικό ή διεθνοποιημένο κράτος, η ιεραρχία και η κυριαρχία σε όλα τα επίπεδα που απορρέουν από αυτό.

Αυτό το εγχειρίδιο δεν είναι πλήρες αλλά φιλοδοξεί να αποτελέσει μια ελάχιστη συμβολή πάνω σε αυτούς τους προβληματισμούς που θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν είναι μόνο δικοί μας. Έτσι, σκόπιμα παρουσιάζεται με αυτή τη μορφή γιατί θέλουμε να είναι ένα «εργαλείο δράσης και λόγου», μια μικρή σύνοψη της κοινωνικής αναρχίας.

Οι παραπομπές και οι ημερομηνίες που υπάρχουν στα κείμενα, δεν μπήκαν για να τσιτάρουμε τα κείμενα μας, αλλά από τη μια, για να δείξουν τη διαχρονικότητα των αναρχικών αξιών, χωρίς να θυσιάζουμε το παρόν στο παρελθόν, και από την άλλη σε μια σχέση αντιπαράθεσης με τους χαμαιλέοντες μερίδας εκείνης της  αριστεράς που εν μία νυκτί από σταλινικοί γίνονται υπερασπιστές των ελευθεριακών ιδεών, με έναν κλεψίτυπο διαστρεβλωτικό τρόπο, παρουσιάζοντας την κριτική ενάντια στην εξουσία - κυριαρχία σαν δικιά τους μοντέρνα εκδοχή.

Παράλληλα μπήκαν, για να «διαπαιδαγωγήσουν» και να αποτελέσουν κίνητρο για γνώση και παραπέρα εξέλιξη των αναρχικών ιδεών, όχι μόνο για τους συντρόφους που έρχονται τώρα στο κίνημα αλλά  και γι΄ αυτούς που ήδη βρίσκονται σ΄ αυτό, μέσα από μια ακομπλεξάριστη παρουσίαση κειμένων (παραπομπών) παλαιότερων και νέων αναρχικών για ζητήματα  και προβληματισμούς που απασχολούν και εμάς στο εδώ και σήμερα. Εννοείται ότι είμαστε ενάντια σε οποιοδήποτε ιδιοκτησιακό καθεστώς σκέψης.

 Η σκέψη των αναρχικών από όλον τον κόσμο είναι -και πρέπει να είναι- κτήμα όλων μας και όταν παρουσιάζεται μια αξιόλογη σύνθεση ιδεών δεν είναι κακό να αναφέρεται ακόμα και σαν οικονομία του λόγου ή για παραπέρα εμβάθυνση. Η γνώμη μας είναι ότι ο καθένας που θέλει να αυτοαναφέρεται ως ελευθεριακός , αντιεξουσιαστής, αναρχικός οφείλει να μην αποφεύγει τον πόλεμο ιδεών,  να μάχεται,  υπερασπίζοντας γνωρίζοντας την διαχρονικότητα των αναρχικών αξιών, ενάντια στην δήθεν  «νεωτερικότητα» που προβάλλουν προωθούν οι σημερινές και αυριανές ελίτ της κυριαρχίας και στην δήθεν αποϊδεολογικοποίηση απόιστορικοποίηση του κόσμου.  Ξέρουμε ότι στην παρούσα κατάσταση  δεν μπορούμε να αντιπαλέψουμε με ένα αποτελεσματικό τρόπο την ασυναρτησία, την ασάφεια και τη σκόπιμη αποσύνθεση των εννοιών που παράγει το σύστημα.  Όμως μπορούμε να ξεκινήσουμε τουλάχιστον σε ένα πρώτο επίπεδο να οργανώνουμε με σαφήνεια και συνοχή το ποιοι είμαστε και τι θέλουμε.


Ένα κίνημα που αγνοεί ή αποστρέφεται την κοινωνική ιστορία, αλλά και την ιστορικότητά του, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να βρίσκεται διαρκώς στο νησί των λωτοφάγων.   Γ. Μεριζιώτης

                                      
Ο ΑΞΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟΣ


  Μια κοινωνία όπου κυριαρχείται από  αλλοτριωμένες  κοινωνικές ταξικές  σχέσεις που επιβάλει η εκάστοτε πολιτική-οικονομική ελίτ μέσω του κράτους (δηλαδή της «νομιμοποιημένης» δομικής βίας), μεταξύ  εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενου, διευθυντή και διευθυνόμενου,  κυβερνήτη και κυβερνώμενου δεν θα είναι ποτέ αληθινά δίκαιη, ούτε θα είμαστε πραγματικά ελεύθεροι.

  Μια κοινωνία  διχαστικά πολωμένη μεταξύ φτώχειας και πλούτου, μεταξύ αυτών που δίνουν εντολές και αυτών που εκτελούν δεν θα είναι ποτέ οικολογικά ισορροπημένη, γιατί η κυριαρχία απέναντι στην φύση έχει τις ρίζες της στην κυριαρχία ανθρώπου από άνθρωπο. Η οικολογική ισορροπία  προϋποθέτει την κοινωνική αρμονία.


«…Η ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι προνόμιο και αδικία και ο σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι υποδούλωση και βαρβαρότητα…».  «...Είμαστε επίσης εχθροί της πατριαρχικής και νομικής εξουσίας των συζύγων πάνω στις γυναίκες, των γονέων πάνω στα παιδιά και αυτό επειδή η ιστορία μας διδάσκει ότι ο δεσποτισμός στην οικογένεια είναι το σπέρμα του πολιτικού δεσποτισμού στο κράτος…», Μιχαήλ Μπακούνιν 1875

«…Ο αναρχισμός, επιπλήττει τον φιλελευθερισμό ως ένα μερικό δόγμα της ελευθερίας και τον σοσιαλισμό ως ένα μερικό δόγμα της ισότητας. Η μερικότητα συνίσταται στο ότι αυτά τα δύο δόγματα προτίθενται να πραγματώσουν τις αρχές τους μέσω της προσωρινής εξάρτησης των δύο αξιών, με την έννοια ότι πρώτα πραγματώνεται η μία και μετά η άλλη, ενώ ο αναρχισμός θεωρεί ότι μόνο στην ταυτόχρονη πραγμάτωση τους έγκειται η επιτυχία τους…» Νίκο Μπέρτι 1994

 Πειραιάς - Δραπετσώνα Νοέμβριος 2009


 
 Αντί Επιλόγου

   Η πνευματική και αγωνιστική παρακαταθήκη των προγόνων μας αναρχικών, είναι αγνοημένη από πολλούς «νέο αναρχικούς», αλλά και συκοφαντημένη έως διαστρεβλωμένη από τους εξουσιαστές και ιδιαίτερα από τους μαρξιανούς εξουσιαστές σοσιαλιστές όλων των τάσεων, έως τους σημερινούς νεομαρξιστές, μεταμαρξιστές που επιχειρούν μέσα από μια ιδεολογική σούπα να οικειοποιηθούν καθαρά αναρχικές αξιακές αντιλήψεις χωρίς να αναφέρονται σε αυτές μη τυχόν και υποτιμηθούν.

  Δεν είναι απορίας άξιο για μας το ότι όλοι αυτoί (νεο μαρξιστές, μεταμαρξιστές, νεοφιλελεύθεροι, νέο ατομικιστές),  μπορούν να αναφέρονται σε ένα αρχαίο παρελθόν ή στο απώτερο παρελθόν που τους βολεύει, ενώ όταν το επιχειρούμε εμείς μας κατηγορούν ως παρελθοντολόγους. Μπορούν να επικαλούνται το τέλος της ιδεολογίας, αλλά ταυτόχρονα να αναφέρονται στην ιδεολογία, και όταν αναφερόμαστε εμείς στις ιδέες μας να μας κατηγορούν για ψευδή συνείδηση. Είναι επίσης, όλοι αυτοί που ξαναδιαβάζουν τους Στίρνερ, Νίτσε, κλπ ,δηλαδή διανοητών του 19ου αιώνα, ενώ όταν το κάνουμε εμείς αναφορικά με τους διανοητές της κοινωνικής αναρχίας μας λένε παλαιολιθικούς. Ας  τελειώνουμε λοιπόν, με αυτή την υποκρισία!

   Η ιστορική κοινωνική αναρχία και η αγωνιστική και πνευματική παράδοση μας ως αναρχικοί, μας είναι  «χρήσιμη» για πολλούς  λόγους. Σταχυολογούμε μερικούς από αυτούς:
  α) Να εμπλουτίσουμε τις θεμελιακές  αξιακές μας σταθερές στις σημερινές συνθήκες.
  β)  Να γονιμοποιήσουμε την επαναστατική εμπειρία του χθες με την επαναστατική εμπειρία που αποκτιέται από τους σημερινούς αγώνες (καθώς οι ανάγκες και οι συνθήκες του αγώνα  είναι διαφορετικές), γιατί η επαναστατική εμπειρία μέσα στο χρόνο είναι διαρκής και αμετάβλητη ως προς τους στόχους της, όσο διαρκής και αμετάβλητη είναι μέχρι σήμερα η κυριαρχία και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. 
  γ) Να προσπαθούμε να μην μεταφέρουμε λάθη, παραλείψεις, αδυναμίες και ανεπάρκειες του παρελθόντος στο σήμερα, χωρίς να θυσιάζουμε το παρόν στο παρελθόν.
  δ)  Να κατανοήσουμε τα όνειρα, τις επιθυμίες και τις αγωνίες των παλαιότερων αγωνιστών που έδωσαν ακόμα και την ζωή τους αγωνιζόμενοι για τις ιδέες και  τα ιδανικά της Αναρχίας.


Κατεβάστε το βιβλίο από εδώ:  www.black-tracker.gr





θα ήθελα να μου πείτε ποιά η διαφορά μεταξύ

Αναρχικής ηθικής
και
Αναρχίας του Ήθους

γιατί άλλο ήθος κι άλλο ηθική...

;

από ; 29/12/2010 8:50 μμ.


τι σημαίνει αυτό το ποστ και με ποιο τρόπο τελειώνει ποια υποκρισία;

Δηλαδή, αφού με την ίδια λογική και ο Χίτλερ και ο Στάλιν(που ως γνωστών, για τους στομωμένους ατομιστές, ήταν ακριβώς το ίδιο πράγμα) μιλάγαν επίσης και για ελευθερία, όποιος μιλάει για ελευθερία,including οι αναρχικοί, είναι νομοτελιακό οτι θα καταλήξει σε δικτατωρία. Η διαλεκτική σου είναι επιπέδου μπάτσος-μπουζούκι.

Και επι τέλους, σταματήστε να μιλάτε για τον μαρξισμό και να τον συνδέετε με την ηθική.Δεν είναι η ηθική που κινεί τον διαλεκτικό υλισμό, μια κατ εξοχήν ΥΛΙΣΤΙΚΗ θεωρία, είναι όμως αυτή που κινεί τον αναρχισμό, σίγουρα, ο οποίος αντιμετωπίζει τα πράγματα με μια πιο βολονταριστική και ψιλομανιχαιστική ματιά. Και αυτό αφορά γενικά το δίπολο ουτοπικού(παρακλάδι του οποίου ο αναρχισμός) και επιστημονικού(γενήτορας του οποίου ο μαρξισμός) σοσιαλισμού.

 

από *** 29/12/2010 9:56 μμ.


an exw katalavei kala,

kapoioi apo sas epanastatoun gia logous an8rwpias

kapoioi alloi gia logous apolaushs

kai kapoioi alloi epeidh auto einai to prosopiko tous symferon...

not bad...

pantws mou kanei entypwsh h premoura twn koinwnikwn ka8e fora na katadiksoun oti den einai true anarxikoi oi antikoinwnikoi kai oti bebaia einai sto peri8orio, katadikasmenoi apo thn istoria kai thn koinonia, klp

 

α

από α 29/12/2010 10:07 μμ.


γιατί σου κάνει εντύπωση, έτσι πρέπει να γίνεται. όταν πιστεύεις ότι μία πράξη ή μία άποψη είναι τελείως λάθος καλό είναι να την κριτικάρεις ανάλογα. τι πιστεύεις ότι θα έπρεπε να γίνεται, να μην το συζητάμε καθόλου; να το συζητάμε μέχρι ενός σημείου. στα πόσα ποστ είναι αυτό;

είναι σαν να λέει ένας εθνικιστής ότι του κάνει εντύπωση η πρεμούρα των αναρχικών με την πάρτη του.

από νιτσεϊκός 29/12/2010 11:02 μμ.


Για να τελειώνουμε μ'αυτή την καραμέλα που πιπιλάτε, το λάιφσταιλ φιλαράκια μου κοινωνικοί (πόσο μα πόσο σικ!!!) είναι απ'τη δική σας πλευρά. Θα ήταν παράδοξο να κατηγορείς για στυλίστα κάποιον που κάνει συνωμοτικό, μη διακριτό αγώνα,πόσο μάλλον όταν βάζει το κεφάλι του στον ντορβά και παίζει κορόνα γράμματα πολλά πράγματα στη ζωή του που για σας είναι δεδομένα (παρέες, οικογένειες, εναλλακτική πασαρέλα στις συνελεύσεις, παρτάκια). Στην κοινωνία της κατανάλωσης, τα πάντα είναι ανταλλάξιμα με σημεία και με θέαμα. Η αδύνατη αντάλλαγη, έλεγε κάποιος είναι να μην αντιστοιχίζεται τίποτε σε κάτι άλλο. Είναι η ριζική χειρονομία, αυτή που βάζει οριστικά κι αμετάκλητα στο παιχνίδι τη ζωή και το θάνατο. Και όσο πιο κοντά πλησιάζεις εκεί, τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι απ'το στυλ κι αμφισβητείς ολικά την εκμεταλλευτική - καταπισετική κοινωνία που δεν αρκεί να την ξεπεράσεις, ή να την αλλάξεις με κάτι καλύτερο, που θα ισοδυναμούσε με τη λύση των αντιφάσεών της, δηλαδή με ένα φιλί της ζωής - επ - ανάσταση, αλλά να την πλήξεις στη δομή της. Γι'αυτό λοιπόν, αν σας είναι αδύνατο να σεβαστείτε μια τέτοια στάση, κι αν σας είναι αδύνατον να μην συκοφαντείτε και να μην κάνετε ανέκδοτο την έννοια του αγωνα, τουλάχιστον φτύστε την καραμέλα του λάιφσταιλ.

από Busy Bee 29/12/2010 11:24 μμ.


"Νιτσεικέ"(αλήθεια,θεωρείς και συ τους αναρχικούς το ίδιο με τους μισητούς χριστιανούς σαν τον Νίτσε;) το lifestyle δεν εξαργυρώνεται μόνο με την αναγνωρισιμότητα ενός "μουράτου" αναρχικού. Είναι γραμμάτειο που μια χαρά πληρώνει τον οποιονδήποτε ασκεί καθαρά και μόνο ακτιβίστικη-θεαματική δράση για να καλύψει τον εγωισμό του ή για να βρεί ένα τρόπο να καθαγιάσει την υπαρξή του και να μετατρέψει την πολιτική σε "όχημα για να ξεφύγει απο την γαμημένο αυτόν κόσμο"(εδώ κολλάει το sic).

Αλλωστε, όπως λέει και το ρητό, ο ακτιβισμός είναι η δικαιολογία για την έλλειψη πολιτικής δράσης.

από Το λαιφσταιλ... 29/12/2010 11:32 μμ.


όπως λέει και το ονομά του είναι ο τρόπος ζωής.

Αν δε θέλεις να σε κρίνουν ως λαιφσταιλ μην αναφέρεσαι σε παρτάκια, καταληψούλες, πορειούλες, συγκρουσιούλες απαξιωτικά κτλ ενώ η "συνωμοτικότητα" και το "κεφάλι στο ντορβά" και, και, και, και  δεν επιδέχονται κριτική και είναι γαμάουα...

Αρκετά με ανθρώπους που δεν τους νοιάζει η ζωή (και όχι μόνο η ζωή τους).

Και αρκετά με αυτούς που "εις το όνομα της ζωής τους", δεν θέλουν κριτική!

Η αντίθεση των δυο βασικών τάσεων του αναρχισμού περσοναλισμός VS κοινωνική ελευθερία, υπάρχει ΚΑΙ θα υπάρχει.

Οι περσοναλιστές (ή οι περσόνες) της επανάστασης να ξέρουν ότι δεν θα μιλάνε πάντα στο όνομά μας.

ΥΓ ¨ενας με λίγες-αρκετές συγκρουσιούλες, καταληψούλες, εργατικούληδες αγώνες, που ξυπνάειπρωί και τρώει σκατουλάκια

από νιτσεϊκός 29/12/2010 11:53 μμ.


θεωρώ τους αναρχικούς το ίδιο με τους μισητούς χριστιανούς στο βαθμό που κρύβουν την βαθιά προσωπική τους ιδιοτέλεια, δηλαδή την ικανοποίηση του εγώ τους - που είναι σ'αυτήν την περίπτωση ένα ψευδοεγώ - πίσω από την κοινωνική τους δράση, δηλαδή μια δράση που έχει σκοπό να συνειδητοποιήσει κάποια κοινωνικά υποσύνολα και να τα πάρει με το μέρος της για έναν σκοπό κι ένα ιδεατό, είτε αυτό είναι η επανάσταση είτε η θρησκεία. Όμως, αυτό που λέει η Γενεαλογία της Ηθικής είναι ότι δεν υπάρχει ανιδιοτέλεια, ούτε στον ασκητή, ούτε στον επαναστάτη που απλά αυτοθυσιάζεται.Είναι άλλωστε το ίδιο πράγμα. Η μεγάλυτερη ειλικρίνεια είναι να μιλάς γι'αυτήν την σχετικότητα της ηθικής. Ναι, η απελευθέρωση της κοινωνίας είναι έργο της ίδιας, αλλά ποιός βάζει τους όρους, ποιος βάζει το πλαίσιο; Οι κοινωνικοί αναρχικοί; Οι σταλινικοι; Οι τροτσκιστές; Οι παπάδες; Η ΑΚ; Κι επειδή βλέπω ότι δεν το έπιασες αυτό που είπα πιο πριν για λάιφσταιλ, το γραμμάτειό του αποφέρει όλο και λιγότερα σ'αυτούς που θα πάνε στα άκρα το παιχνιδάκι του. Τί μπορεί να χτιστεί στη θέση των δίδυμων πύργων; Και για να μην με ξανακόψει η σο, σταματώ εδώ.

από ... 30/12/2010 1:19 πμ.


Νιτσεικε (sic) θα σου ελεγα να προσεχεις με αυτην την εξιδανικευση του Νιτσε. Οσο σημαντικος και να ειναι σαν φιλοσοφος, οσο και να εχει αξιολογα σημεια που αξιζει να τα κανουμε δικα μας, η σκεψη του ως συνολο παραμενει αντιθετη προς οποιαδηποτε εννοια αναρχισμου, σοσιαλισμου η κομμουνισμου. Το οτι ο Νιτσε κριτικαρε τον σοσιαλισμο και τον αναρχισμο σαν εκκοσμικευμενες μορφες του χριστιανισμου δεν ειναι τυχαιο. Ειδε πολυ καλα την σχεση που υπαρχει. Δεν εχει σημασια αμα εισαι αθεος η οχι, ο αναρχισμος (οπως και ο Μαρξισμος) διατηρουν την μεσσιανικη πιστη στην λυτρωση (την οποια απλα ονομαζουν χειραφετηση). Κατα τον ιδιο τροπο δεχονται οτι η βια και η κυριαρχια δεν ειναι οντολογικα πρωτογενεις πραγματικοτητες αλλα ιστορικα φαινομενα που μπορουν να αναιρεθουν. Αντιθετως οταν ο Νιτσε αντικαθιστα την φιλοσοφια με την ψυχολογια και κανει την ηθικη προιον της μνησικακιας και την λογικης του σκλαβου αρνειται εν γενει την δυνατοτητα μιας κοινωνιας βασισμενη στην αλληλοκατανοηση, τον αλληλοσεβασμο, την ισοτητα, την ελευθερη συνευρεση κλπ. Ο Νιτσε λατρευε την "μεγαλη πολιτικη" (Ρωμη, Ναπολεων) και αηδιασε με την Παρισινη Κομμουνα που την θεωρησε ως μια "εξεγερση των σκλαβων". 
Αν λοιπον θεωρεις οτι καθε πολιτικη πραξη πηγαζει απο ιδιοτελεια, περα απο το οτι πιστευεις οτι βλεπεις μεσα μας, σημαινει οτι αρνεισαι την βαση του αναρχισμου. Μπορεις να εισαι πολλα αλλα οχι αναρχικος, το οποιο φυσικα δεν ειναι κακο, αλλα τουλαχιστον προσπαθησε να καταλαβεις τι λες. Οσο για τους ΣΠΦ επαναλαμβανεις την ιδια ρητορεια η οποια εξισωνει το θαρρος και το ρισκο με την πολιτικη αξια μιας πραξης. Και παλι πεφτεις σε μια αριστοκρατικη-αρχαικη λογικη, αυτη του ηρωα, που αφηφα τους κινδυνους, που στεκει πανω απο την πλεμπα (το οποιο αλλωστε ειναι το μοντελο του Νιτσε). Τωρα πως μια τετοια λογικη μπορει να θεμελιωσει και να οδηγησει σε μια επανασταση ο Νιτσε και η ψυχη του. Αλλα επιμενω ο Νιτσε ποτε δεν υποστηριξε κατι τετοιο. Ο ανθρωπος ηταν ελιτιστης και απολυτα συνεκτικος οσον αφορα τα πολιτικα του πιστευω με την φιλοσοφικη του θεωρηση.
Και για να τελειωνουμε. Κανεις εδω δεν το παιζει αυθεντια για το πως γινεται η επανασταση. Αλλα η ιστορικη εμπειρια και η κριτικη σκεψη μας δειχνει δυνατους δρομους. Μπορει ετσι καποιος να πει πως μεσα απο μια διαχυτη και ευρεια κοινωνικη αντισταση, σε γειτονιες, στην παραγωγη, κοκ, μπορει να ανοιξουν δρομοι ρηξης και αντικαταστασης της παρουσας ταξης πραγματων. Αυτο μπορει να ειναι χρονοβορο αλλα μπορει και να επιταχυνθει μεσω μιας εξεγερσης η οποια δεν βουλεται φυσικα αλλα συμβαινει. Αλλοι παλι μπορουν να μιλησουν για την αναγκη καταληψης της κεντρικης εξουσιας. Πειτε επιτελους, πως μεσω μιας συνωμοτικης οργανωσης που βαζει βομβες στο κουτουρου, και που δεν στοχευσει στην αποσταθεροποιηση του κρατικου μηχανισμου με σκοπο ενα κενο εξουσιας που θα το καλυψει μετα (οπως τα "παραδοσιακα" ανταρτικα) θα αναιρεθει ο "κοσμος τουτος"? Ειναι μηπως απλα οτι δεν ειναι αρκετοι αυτοι που θα "βαλουν το κεφαλι τους στον ντορβα"? Μα τοτε καταλαβαινεις την επανασταση σαν μια πολεμικη συρραξη κατι που φυσικα ειναι οχι μονο αφελες αλλα και καταδικασμενο να οδηγησει σε ενα λουτρο αιματος. Φυσικα απαντηση δεν υπαρχει περα απο βερμπαλισμους περι αρνησης και θαρρους υπερανω κριτικης. Αλλα μπορει να κανω και λαθος, Αρα περιμενω μια απαντηση πως ακριβως ο "γαμημενος αυτος κοσμος" θα αλλαξει μεσω ομαδων σαν τους ΣΠΦ. Και επισης αφου οι συνελευσεις και ολα αυτα ειναι life-style πως ο αλλος "μη-γαμημενος κοσμος" θα οργανωθει ωστε να αντικαταστησει το κρατος ως μορφη του πολιτικου?

από μπορω να μιλησω? 30/12/2010 2:05 πμ.


η ηθικη (διαχωρισμος καλου-κακου) εξυπηρετει τη διαιωνιση του ειδους, τη βιολογικη προσαρμοστικοτητα και επιβιωση.

οπωσδηποτε ειναι σχετικο το πως, σε ποιες περιπτωσεις, απο ποιον τιθεται κλπ, αλλα βλεπει κανεις οτι καποιου ειδους ηθικη επιλογη υπαρχει ακομα και σε πρωτογονες η σε ζωικες κοινωνιες, με την εννοια της συμπεριφορας και της αυτοσυντηρησης.

ειμαι εναντιον του να υστεριαζεις με το λαβαρο της 'κοινωνιας' αλλα η ελευθερια βρισκεται σε.. δυναμικη ισορροπια με την ηθικη, μην τρελαθουμε κιολας

 

και ειναι εντελως κριμα να χωριζεις τα τσανακια σου και να μετατρεπεις το συντροφο σε εχθρο (βλ. πτωμα αριστερας). καλυτερα να εβρισκες μια αλλη λυση 

και επισης ειναι εντελως αυτοκτονικο να διαλυεις το παρκο, αν καταλαβαινεις τι εννοω

συντροφικα μιλωντας

1.

από νιτσεϊκός 30/12/2010 3:26 πμ.


Κατ'αρχήν μη φρικάρετε από το νικ μου, το οποίο ούτως ή άλλως είναι αντιφατικό, δηλαδή αν ο Νίτσε έβλεπε κάποιον να αυτοπροσδιορίζεται ως νιτσεϊκός θα τραβούσε τα μουστάκια του! Ούτε φυσικά έχω κάνει την μυθοποίηση που μου καταλογίζεις ... κάτι που θα ήταν πάλι παρανοϊκό, ενάμιση αιώνα μετα. Με άλλα λόγια ούτε ακούω όλη την ημέρα Βάγκνερ (για την ακρίβεια δεν μου άρέσει) ούτε διαβάζω βιογραφίες του Ναπολένοντα. Από την άλλη, για να τελειώνουμε με αυτό το θέμα, έχεις λάθος όταν λες ότι αντικατέστησε την φιλοσοφία απ'την ψυχολογία. Αντίθετα ο Νίτσε, όταν μιλούσε για ψυχολογία, μάλλον εννοούσε αυτήν του σώματος, κι όχι μια ψυχολογία ως καζουιστική σχέση μορφής και περιεχομένου, αυτή τη δομή που τα παιδιά του, οι γάλλοι αποδομιστές από το 60 (φουκώ και δώθε) ανέτρεψαν. Άλλωστε, αυτό που έλεγε για τους αρχαίους έλληνες ήταν ότι ήταν επιφανειακοί σε βάθος, ζούσαν τα χρώματα, τα αρώματα, τους ήχους... Φυσικά, για να μην πάει στο κακό το μυαλό σας, ο Νίτσε σας διαβεβαιώνω ουδέποτε ήταν αντισημίτης! Το αντίθετο μάλιστα. Άλλωστε, είναι αδύνατον να διαβαστεί κατά γράμμα. Αυτό πιστεύω θα βοηθούσε πολύ το "χώρο", το άρωμα του έργου του, κι όχι η σάρκα και τα οστά του. Και φυσικά, η γενεαλογία που έκανε στην ηθική.

2.

από νιτσεϊκός 30/12/2010 3:28 πμ.


Ως προς αυτή την ηθική λοιπόν, υποστήριξε σωστά ότι δεν γίνεται να μην υπάρχει, κι ότι γεννιόμαστε σε αυτήν, όπως γεννιόματε και μέσα στη γλώσσα, δηλαδή, χοντρικά, σε ένα σύστημα κανόνων και σε μια δομή. Αυτό συμβαίνει άλλωστε από τη στιγμή που το έμβρυο αποκολλάται απ'τη μάνα του, κάνει κατηγοριοποιήσεις, λειτουργεί με αφαιρέσεις και σύνολα, με βάση αυτά που βλέπει και τον τρόπο που έχουν δομηθεί γύρω του. Αυτό που ο α/α χώρος χρειάζεται είναι να αναγνωρίσει ως αναπόφευκτη αυτή τη σχέση και να απαλλαχτεί από τη μεταφυσική του επέκεινα, του ολοκληρωμένου, μη αλλοτριωμένου ανθρώπου του μέλλοντος (που αυτό είναι το δράμα του μαρξισμού). Να δούμε (ο όρος δεν είναι κατάλληλος, θα ταίριαζε καλύτερα το "να μην δούμε") τον Άλλον, τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας στο σπίτι, που στοιβαζόματε μαζί στα τρένα, που έχουμε απέναντί μας στη δουλειά, όχι σαν κάποιον αλλοτριωμένο, που πρέπει να απελευθερωθεί, αλλά ως ετερότητα, καθορισμένη και την ίδια στιγμή υπεύθυνη. Όχι ως κάτι που αρκεί να το διαβάσουμε (εδώ αντίθετα θα κολλούσε η ψυχολογία), και ν'αναπτύξουμε μια κατάλληλη στρατηγική, ένα άνοιγμα στην κοινωνία, όπως ηλιθιωδώς λέγεται, για να τον πάρουμε μαζί μας στο σωστό δρόμο (νά τη και η εκκλησία), αλλά να ζήσουμε τον κόσμο σαν αυτό που τρέχει στο τώρα, σαν γίγνεσθαι, σαν διαρκή δημιουργία και αυτοθέσμιση. Αυτό πιστεύω λείπει από τους καταπιεζόμενους και εξουσιαζόμενους σήμερα. Η αναγνώριση της βίαιης ετερότητάς τους. Έχουν δουλικότητα, και σε αυτό δεν βοηθάει ο λόγος του χώρου που είναι λόγος θυματοποίησης και εκδικητικής αγέλης. Δεν πρέπει να εκδικούμαστε, ούτε να διεκδικούμε τα κλεμμένα. Κάνουμε Επίθεση γιατί είναι στη φύση μας.

από ΘΕΟΣ 30/12/2010 3:44 πμ.


ετών 17 (barely legal)...

Για να τελειώνει το παραμύθι: ο Νίτσε δεν ήταν κατά της ηθικής, ήταν κατά της χριστιανικής (και κατά συνέπεια αναρχικής) ηθικής, επειδή τη θεωρούσε ηθική του σκλάβου ή αλλιώς του αδυνάμου. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πίστευε σε ηθική, αντιθέτως: ΤΙ ΗΤΑΝ Ο ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΝ ΟΧΙ ΕΝΑ "ΝΕΟ"(;) ΗΘΙΚΟ ΠΡΩΤΥΠΟ; (όπου τη λέξη ηθική τη χρησιμοποιώ ετημολογικά και κυριολεκτικά χωρίς κανένα θετικό ή αρνητικό πρόσημο).

Ε λοιπόν, πέρα από το Στίρνερ και το Νίτσε, ανοίξτε τα γκαβά σας και διαβάστε και τίποτα άλλο: η σημασία του Νίτσε δεν έγκειται στο ότι είπε κάτι καινούργιο. Η ηθική που προφήτεψε δεν ήταν τίποτα το νέο τελικά, αλλά η παλιά καλή παγανιστική ηθική, η ηθική των Αθηναίων όταν απευθύνθηκαν στους Μήλιους πριν τους σφάξουν, η ηθική που ο κόσμος ήλπισε ότι με το χριστιανισμό θα μπορούσε να ξεπεραστεί άπαξ διά παντός αλλά επανήλθε από την πίσω πόρτα μέσω μιας μακροχρόνιας διαδικασίας η οποία ξεκινάει ήδη από τον ιερό (sic) Αυγουστίνο, διαπότισε μέχρι το μεδούλι το δυτικό χριστιανισμό ιδιαίτερα μετά από το σχίσμα και την υιοθέτηση του Αυγουστίνου ως κέντρου της δυτικής θεολογίας, έκανε το μπαμ με τον προτεσταντισμό (βλ. Προστεσταντική Ηθική του Max Weber) και φυσικά στη συνέχεια επηρέασε και την ορθόδοξη θεολογία. Είναι η ηθική των σταυροφόρων, των κονκισταδόρων, των φεουδαρχών, των αστών είναι η ηθικής της ΘΕΛΗΣΗΣ ΓΙΑ ΔΥΝΑΜΗ. Μάλιστα, η νιτσεϊκή ηθική είναι τόσο διαδεδομένη στην νεωτερικότητα που τη βρίσκουμε τόσο στο φιλελευθερισμό όσο και στα ολοκληρωτικά καθεστώτα της νεωτερικότητας (βλ. ναζισμό, φασισμό, σταλινισμό κτλ.) και είναι λογικό όλα τα παραπάνω να μισούν θανάσιμα κυρίως τον αναρχισμό... Γιατί; Επειδή μιλάει ξανά για την ηθική των αδυνάτων, για την παλιά καλή χριστιανική ηθική (όπως πολύ διορατικά αναφέρει ο Νίτσε) πριν από τη διαστρέβλωσή της. Τί νομίζετε ότι εννοεί όταν μιλάει για αιώνια επιστροφή;

Ο Νίτσε για ένα λόγο είναι από τους σημαντικότερους φιλοσόφους της νεωτερικότητας. Επειδή ήταν ένας προφήτης: όχι επειδή προέβλεψε τα μελλούμενα του 20ου αιώνα, αλλά επειδή ήταν αυτός που ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ τον πυρήνα του δυτικού πολιτισμού, αυτός που είπε ό,τι και ο ιερός Αυγουστίνος αλλά literally. Και για αυτό τον θαυμάζω! Αλλά έχω επιλέξει στρατόπεδο: είμαι ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ, ίσως επειδή αρνούμαι να δεχθώ την πραγματικότητα όπως είναι σήμερα και ΘΕΛΩ να αλλάξει.

Όποιος θεωρεί ότι ο Νίτσε πρότεινε κάτι πραγματικά νέο κάτι πραγματικά καινούργιο απλά δεν κατανοεί το τί έχει προσφέρει. Η πραγματική προσφορά του Νίτσε ήταν ότι περιέγραψε με αληθινά χρώματα ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΕΙ. Όσοι δηλώνουν νιτσεϊκοί θεωρώντας ότι φέρνουν κάτι καινούργιο, μια καινούργια πρόταση, νιώθω ότι απλά είναι λόγω εφηβείας θυμωμένοι με τον πατέρα (ή την μητέρα) τους και δεν καταλαβαίνουν σχεδόν τίποτα από το πνεύμα του Νίτσε...

από Φράκι 30/12/2010 3:46 πμ.


προς τους φίλτατους αντικοινωνιστές( ένας όρος που έχει γίνει της μόδας τα τελευταία 2 χρόνια παρεπιπτόντως).(1) Εσείς ρε μάγκες από ποια κοινωνία ήρθατε; Γιατί αν ήρθατε από αυτήν την κοινωνία και αυτή η κοινωνία επιτρέπει και σε εσάς να υπάρχετε τελικά δεν είναι τόσο κακή και και τόσο ολοκληρωτική όσο θέλετε  να πιστεύετε. Εάν πάλι δε θεωρείτε ότι προήλθατε από αυτήν την κοινωνία θα πρέπει οπωσδήποτε να μας πείτε από που προέρχεστε. Όλοι σε αυτή τη ρημάδα τη ζωή κάνουν έστω και μία αναφορά στην καταγωγή τους . Το ίδιο νομίζω ότι θα έπρεπε να πράξετε και εσείς.
(2) Πώς φαντάζεστε ότι θα γίνει μία επαναστατική διαδικασία εάν υποθέσουμε φυσικά ότι θα γίνει μία τέτοια. Γιατί από ότι γνωρίζω, για να χαρακτηρίσουμε επαναστατική μια διαδικασία ως τέτοια, θα πρέπει ένα αξιοσέβαστο κομμάτι της κοινωνίας να αρχίσει να δημιουργεί ΑΥΤΟΝΟΜΑ τους δικούς του θεσμούς μακριά όσο μπορεί από το κράτος και το κεφάλαιο. Εάν πάλι θεωρείτε, ότι η επανάσταση κυρίως τελείτε από μειοψηφίες τότε πολύ απλά είστε άλλη μία επανέκδοση ενός ένοπλου κόμματος αναρχικού αυτή τη φορά στην ιδεολογία. Εάν πάλι δε σκοπεύετε στην επανάσταση ως τέτοια θα πρέπει να μας πείτε σε τι σκοπεύετε. Δεν υπάρχει καμία πολιτική δράση που να μην έχει στόχο κάτι συνειδητά ή ασυνείδητα. Και όλοι οι άνθρωποι αναγκάζονται αργά ή γρήγορα να πουν αυτό που θέλουν. Από εσάς και τους ήρωες σας δεν έχω ακούσει κάποια παρόμοια περιγραφή. Είναι λέει με τον πόλεμο και το ανταρτικο και δεν έχουν ορίσει επακριβώς τον ΕΧΘΡΟ όπως και το τι σημαίνει ΝΙΚΗ ή ΗΤΤΑ. Δεν είναι αντίφαση για εσάς αυτό; Η 17Νοέμβρη παραδείγματως χάρη έλεγε ότι θέλει να φέρει το σοσιαλισμό και να είναι ο ένοπλος βραχίωνας του κινήματος το οποίο φυσικά ποτέ δε ρώτησε εάν θέλει μία τέτοια προστασία. Εσείς τι θέλετε;

(3) Από πότε η επίκληση του θάρρους , του ριψοκίνδυνου μίας ενέργειας και του ρίσκου καθεαυτών έγιναν τα υπέρτατα πολιτικά κριτήρια μίας πράξης; Γιατί το επιχείρημα του "νιτσεικού" πάνω ακριβώς σε αυτό βασίζεται. Στο ότι αυτοί οι άνθρωποι με τιςεπιλογές τους ζουν ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ καταστασεις και εμπειρίες που όλοι εμείς οι αναξιοπρεπείς όχι μόνο δε μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δε μπορούμε να βιώσουμε αλλά καλά θα κάναμε να σκάσουμε μπροστά στο μέγεθος του διακυβεύματος τους. Όλο αυτό το γελοίο του επιχειρήματος ,του ψυχολογίστικου επιχειρήματος  μου θυμίζει το μαλάκα το Σαρτρ που έλεγε ότι δε μπορούμε να κρίνουμε το φονιά το Στάλιν επειδή δε μπορούμε να καταλάβουμε τις συνθήκες και δεν έχουμε τις απαραίτητες πληροφορίες . ΑΝΤΙΦΑΣΗ λοιπόν. Εκείνοι που λένε ότι είναι λογικοί δεν είναι και τόσο λογικοί αφού θεμελιώνουν το επιχείρημα τους ΜΟΝΟ στο ΑΙΣΘΑΝΕΣΤΕ και έχουν παραμερίσει το ΚΡΙΝΕΙΝ. Η αντίφαση βρίσκεται πολύ απλά στο γεγονός ότι την ίδια ώρα που πράτουν με μόνο γνώμονα το ενοχικό τους συναίσθημα την ίδια ώρα μας μιλάνε για κριτική και την αναγορεύουν σε υπέρτατο κριτή κτλ.

Υ.Γ Αφού είσαστε τόσο αντικομφορμιστές όλοι εσείς οι μηδενιστές μπορεί ένας αναθεματισμένος άνθρωπος να μου εξηγήσει το γεγονός γιατί όλες οι αναλήψεις ευθύνης που βγαίνουν από τόσες διαφορετικές ομάδες μοιάζουν τόσο τραγικά μεταξύ τους; Αφού τα ΕΓΩ δοξολογούνται με τέτοιο στόμφο και ρητορική, που πάνε τα αυτόνομα ΕΓΩ και εξαφανίζονται όταν είναι να γράψουν κάτι της προκοπής και να μην πιθηκίσουν .Όλο κάτι για δούλους, για αυθεντικότητα , για ρήξη , για αντάρτες της νύχτας και εμπρηστες των χριστουγεννιάτικων δέντρων και κάτι τέτοιο. Εσεις που υπερασπίζεσθε με κάθε τρόπο την πρωτοτυπία ούτε μία πρωτότυπη προκήρυξη δε μπορείτε να γράψετε και πιθηκίζεται τους μπαμπάδες σας. Το κάνει όλη η κοινωνία βέβαια αυτό. Ούτε στο μηδενισμό δε μπορείτε να είστε μόνοι και αυτό ακριβώς είναι η έσχατη σας αντίφαση.

Υ.Γ 2 Οι αντικοινωνιστές- ατομικιστές αναρχικοί αναπτύχθηκαν κατά κύριο λόγο επειδή έφαγαν στη μάπα τις νευρωτικές και ιδεολογικές συνελεύσεις της παραδοσιακής αναρχίας. Και αυτό είναι μία αλήθεια. Για κάθε μία αναβολή και ματαιοπονία προς όφελος της αναρχικης ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ υπάρχει πλέον και ένα γκαζάκι που την ολοκληρώνει με το να την κάνει ένοπλη.
ΟΥΤΕ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΟΥΤΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ-ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΨΕΥΤΟΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΑΚΤΙΚΙΣΜΟΥ

Καλές όλες αυτές οι θεωρητικές τοποθετήσεις, δε λέω, τις διάβασα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και χαίρομαι που γίνονται τέτοιες συζητήσεις γιατί μαθαίνω και γω πράγματα.

Αλλά επιτρέψτε μου αν γίνεται να κάνω μια πολύ πρακτική ερώτηση:

Σε ποιόν απευθύνεται μια προκήρυξη, μια ανάληψη ευθύνης ή ένα κείμενο τέλος πάντων, το οποίο περιέχει οφθαλμοφανείς αντιφάσεις - και μάλιστα στα πιο κρίσιμα σημεία του;

Το τι είπε ή τι δεν είπε ο τάδε και ο δείνα φιλόσοφος, δε μπορεί να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία.

Με ενδιαφέρει να καταλάβω προς τι όλες αυτές οι αντιφάσεις, οι οποίες είναι πολύ εύκολο να εντοπιστούν, ακόμα και με πολύ βιαστική ανάγνωση.

Μήπως κάνω λάθος και πρόκειται απλά για ένα ακόμα τρόπο γραφής, που στοχεύσει στο να προκαλέσει περαιτέρω αναζήτηση από μεριάς αναγνώστη;

Όποιος θέλει, ας εξηγήσει. Από οποιαδήποτε οπτική γωνία κι αν το πιάσει το θέμα, δε μπορεί, θα βλέπει αυτό που αναφέρω.

Ευχαριστώ και συγνώμη αν διακόπτω τη ροή της συζήτησης.

από *** 30/12/2010 12:49 μμ.


Πρέπει επιτέλους οι νεκροί (νίτσε, μαρξ, μπακούνιν, νετσάγιεφ, ντεμπόρ, κλπ) να πάψουν να στοιχειώνουν τον κόσμο των ζωντανών...

Κι εμείς φάγαμε στη μάπα "συνελεύσεις" που μόνο αναρχικές συνελεύσεις δε μπορούσαν να χαρακτηριστούν αλλά δε γίναμε "αντικοινωνικοί" (άρα ηττημένοι).
Δώσαμε και δίνουμε μάχη για ΔΟΜΕΣ (κι όχι "καλές προθέσεις") προκειμένου να λειτουργήσουν οι συνελεύσεις αποτελεσματικά, να γίνεται συνδιαμόρφωση και να λαμβάνονται υπόψη οι γνώμες όλων. Και αυτό έχει αποτελέσματα.
Το να κάνει κριτική ένας αναρχικός στις δομές που ο ίδιος προτάσει όπως οι ανοιχτές συνελεύσεις μου θυμίζει την υποκρισία της νεολαίας μπατσοκ που κατέβαζε πανώ "κάτω το κατεστημένο" τη στιγμή που το κατεστημένο ήταν το ίδιο τους το κόμμα.
Η αναρχία δε χρειάζεται μπατσόκους υποκριτές, χρειάζεται κριτική σε συγκεκριμένες συμπεριφορές και προτάσεις δομικών αλλαγών που να δίνουν λύσεις.
Σε αντίθεση με τα κομματόσκυλα ο αναρχικός δεν είναι αναρχικός επειδή το δηλώνει αλλά επειδή δρα σαν αναρχικός.
Οποιος λοιπόν ασκεί κριτική στην αναρχία από τη θέση του εξωτερικού παρατηρητή μπορεί να γκρινιάζει και να κλαίγεται. Ο αναρχικός όμως που συμμετέχει στις διαδικασίες (διαφορετικά τι αναρχικός είναι;) ούτε γκρινιάζει ούτε κλαίγεται, προτείνει λύσεις.
Από τη στιγμή που δεν προτείνει λύσεις αλλά αφορίζει σαν τον αρχι(δο)επίσκοπο κακώς θεωρείται αναρχικός.

από περιπαίκτης 30/12/2010 2:50 μμ.


Κοινωνία: Το υπερσύνολο των ανθρώπινων δεσμών, συνεκτικό στοιχείο του οποίου είναι ο άνθρωπος, όπως το ιντερνετ είναι το υπερδίκτυο υπολογιστών συνεκτικό στοιχείο του οποίου είναι η ίδια η δικτύωση. Τόσο αφηρημένη αλλά και τόσο χρήσιμη έννοια. Επιπρόσθετα ότι είναι κοινωνικό είναι και δημόσιο, για παράδειγμα αυτό το μέσο και ότι δημοσιεύεται σ’αυτό.

Διαφορετικές κοινωνίες υπάρχουν στο βαθμό που υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι οργάνωσης τους, διαφορετικά πολιτεύματα, διαφορετικές κουλτούρες. Αντικοινωνικότητα, όχι σαν ψυχασθένεια αλλά σαν πρόταγμα συνίσταται μόνο στην ζωή του ερημίτη.

Ο ναζισμός είχε σημείο αναφοράς του ως προς την κοινωνία το έθνος, ο κομμουνισμός και η πλειοψηφία των τάσεων του παραδοσιακού αναρχισμού την οικονομική τάξη, ο καπιταλισμός την αγορά.

Ακόμα και κάποιος που αυτοπροσδιορίζεται σαν αντικοινωνικός πολιτικά, εφόσον υποστηρίζει τις θέσεις του δημόσια, τις προπαγανδίζει και μας καλεί να τις ασπαστούμε. Είναι πολιτικό ον.

Οποιοσδήποτε ασκεί με οποιονδήποτε τρόπο πολιτική, επιζητά την πλήρωση της.

Η πλήρωση της πολιτικής είναι η απήχηση, και η μοναδική πηγή άντλησης απήχησης είναι η κοινωνία. Κάθε πρόταγμα αντλεί τη δικαίωσή του από την καθολική αποδοχή του.

Πράγματι,
αν όλοι δε πετάγαν σκουπίδια κάτω δε θα χαμε πρόβλημα καθαριότητας.
αν όλοι τραβούσαν τα λεφτά τους από τις τράπεζες οι τελευταίες θα κατέρεαν.
αν όλοι πέταγαν μολότωφ στις πορείες η χώρα θα άλλαζε.
αν όλοι ψήφιζαν κκε στις εκλογές η χώρα θα άλλαζε.
αν όλοι δημιουργούσαν ομάδες ένοπλης πάλης η χώρα θα άλλαζε. 

Το να μπορούν λίγοι, στη πραγματικότητα ελάχιστοι να αλλάξουν αυτό τον κόσμο θα ήταν (είναι) τυραννία και ολοκληρωτισμός.

Οι ιδεολογίες είναι η πραγμάτωση τους. Ο κομμουνισμός είναι αυτός που ύπηρξε και όχι αυτός που γράφουν τα βιβλία ή που θα θέλαμε να υπάρξει. Θα ήταν χαριτωμένη η εικόνα ενός 15χρονου αφισοκολητή τροτσκιστικής οργάνωσης να κουνάει το δάχτυλο στη μούρη του στάλιν και να του εξηγει τι έκανε λάθος. Αντιστοίχως και στον μάχνο ή τον ντουρούτι.

Οι ένδοξες ιστορίες του έθνους μας, οι λαϊκοί μας ήρωες, η αυτοθυσία τους και οι ανιδιοτελείς τους μάχες ερεθίζουν το θυμικό και αυτός είναι ο σκοπός τους. Το θυμικό δεν είναι εκλογίκευση της ιστορίας με σκοπό εξαγωγής συμπερασμάτων, αλλά  αποτελεί ένστικτο, ηδονικό σημείο g της πολιτικοκοινωνικής μας ύπαρξης.

Με ακριβώς τον ίδιο τρόπο λειτουργούν όσοι μιλούν για παλληκαριά, ήθος, σεβασμό απ’όπου κι αν προέρχονται.

από όνομα 31/12/2010 1:19 πμ.


δυο πράματα που ήδη έχουν αναφερθεί, αλλά τα ξαναλέω επισημαίνοντάς τα

πρώτον, θεωρείτε ότι η αναφορά φράσεων οποιουδήποτε φιλόσοφου/στοχαστή/θεωρητικού/"επαναστάτη"
επιφέρει κάποια αλήθεια εδραιωμένη/παγιωμένη ?

υπάρχουν δλδ αυθεντίες αναγνωρισμένες από τον αναρχικό και λοιπό χώρο ?
πετάμε μια φράση και επειδή ο τάδε είπε αυτό, πρέπει να το θεωρήσουμε ως αλήθεια την οποία οι άλλοι δεν αντιλήβονται ?
τι είναι αυτά ?
αν θέλετε, έστω πείτε αυτό που είπε ο τάδε, αλλά χωρίς να τον παραθέτετε

προσωπικά δεν αναγνωρίζω τίποτα και κανένα ως αυθεντία και ως εκφραστή αλήθειας

είναι χρήσιμα, αλλά εντάξει είπαμε.. νισάφι πια, μόνο μέσω του τί είπε ο άλλος ξέρουμε να εκφραζόμαστε ?

δεύτερον, το αναφέρει και κάποιος άλλος πιο πάνω με πιο ωραία λόγια από τα δικά μου..
όποιος κάνει ένοπλο δλδ, σημαίνει ότι και ο λόγος του είναι σωστός ? όλα είναι υπο κριτική, ακόμα περισσότερο και οι πράξεις του
δλδ αν ρισκάρει την ζωή του, τότε ταυτόχρονα αξίζει θαυμασμό για όλα όσα εκφράζει ή κάνει ?
οι πράξεις και το αποτέλεσμα που έχουν, δεν προσμετρώνται ?
γιατί αυτή η σύνδεση ?

την αντικοινωνικότητα που αναφέρεται δεν την έχω αντιληφθεί πλήρως, αλλά θα επιδιώξω να συνομιλήσω με άτομα που αυτοαποκαλούνται έτσι, να δω τί έχουν να πουν
αν και η όποια ιδεολογία περιλαμβάνει μόνο το "αντί", δεν

αυτά στα γρήγορα

από όνομα 31/12/2010 1:34 πμ.


στην αντικοινωνικότητα υπάρχει η αγάπη ? ή μόνο αγάπη για τον εαυτό ?

σε ό,τι δεν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει

νίκος - μέγας φιλόσοφος (με σφραγίδα) του 21ου και βάλε αιώνα

υ.γ άλλο η οργή για το δίκαιο, η αγάπη για την δικαιοσύνη - αρκεί να μην μας τυφλώνει

ένας φίλος μια φορά με ρώτησε, ρε συ τί είσαι ?
ρε συ Σωτ, δεν είμαι τίποτα, δεν θέλω καμία ταμπέλα πάνω μου, διότι η κάθε ταμπέλα κουβαλάει πολλά από πίσω, που δεν ξέρω αν με εκφράζουν. Είμαι οι πράξεις μου
εσύ ? τί είσαι ?
με το δίκαιο...

Προσωπικά απεχθάνομαι τα τσιτάτα και τις αποσπασματικές αναφορές, του στυλ "όπως είπε και ο τρισμέγιστος Τάδε φον Τάδεμαν, έτσι κι έτσι κι αλλιώτικα". Και δεν κάνω καν τον κόπο να διαβάσω ένα κείμενο, όταν βλέπω ότι ξεκινάει με τέτοιο υφάκι. Επιτόπου αλλάζω σελίδα.

Έχεις δίκιο που μιλάς για αντιφάσεις, δεν είναι απλά εντύπωσή σου. Οι αντιφάσεις αυτές οφείλονται στο ότι κάποιος παίρνει copy paste τα τσιτάτα και τα πετάει όπου να 'ναι, χωρίς καλά καλά να καταλαβαίνει τι κάνει. Και μετά προσπαθεί να διορθώσει τα αδιόρθωτα, κόβοντας και ράβοντας.

Τώρα, στον ποιόν απευθύνεται - προφανώς σε ανθρώπους που σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο. Δώστους τσιτάτο και πάρτους την ψυχή.

πάντως το έκανα ως απάντηση για αυτή/αυτόν παραπάνω που ισχυρίζεται πως δεν υπάρχει αναρχική ηθική καθώς και να σχολιάσω το ότι να νομίζει κανείς πως το ζήτημα στο οποίο συζητάμε είναι κάτι καινούργιο είναι λάθος.
Λέει ο μαλατέστας στις αρχές του αιώνα:
"Ο αριθμός αυτών που δηλώνουν αναρχικοί σήμερα είναι τόσο μεγάλος και κάτω από το όνομα αναρχία κρύβονται θεωρίες τόσο διαφορετικές και αντιφατικές, ώστε θα είχαμε πραγματικά άδικο αν τα χάναμε όταν το κοινό, που δεν είναι εξοικειωμένο με τις ιδέες μας, που δεν μπορεί να ξεχωρίσει αμέσως τις μεγάλες διαφορές που κρύβονται κάτω από την ίδια τη λέξη, μένει αδιάφορο στη προπαγάνδα μας και μας περιφρονεί. Δεν μπορούμε φυσικά να εμποδίσουμε τους άλλους να χρησιμοποιούν όποιο όνομα θέλουν όσο για το να σταματήσουμε εμείς να λεγόμαστε αναρχικοί. Αυτό δεν θα βοηθούσε σε τίποτα, γιατί ο κόσμος θα πίστευε απλούστατα ότι αλλάξαμε απόψεις."
Μέσα σε μια παράγραφο νομίζω συνοψίζεται όλο το θέμα που συζητάμε και ταυτόχρονα και μια πτυχή της "΄λύσης του προβλήματος" ...

Είτε με κείμενα του Μαλατέστα, είτε με Νίτσε και Στίρνερ, είτε με οποιονδήποτε βάζετε σαν ανάχωμα για να σταματήσει η κριτική, αυτή δε θα λήξει όσο οι πράξεις που καθορίζουν την στάση σας δεν γίνουν θετικές για το κίνημα, για το σύνολο του "χώρου" ή (έστω για το μεγαλύτερο μέρος του "χώρου") και για το υπερσύνολο που λέγεται κοινότητα- κοινωνία- συλλογικές ανθρώπινες σχέσεις. Αυτό το στυλ "κάνει ο καθένας τη φάση του και είμαστε όλοι ντάξει" δε μπορεί να συνεχιστεί, όσο υπάρχει υπονόμευση όλων των άλλων διεργασιών που λαμβάνουν χώρα, από πράξεις και συμπεριφορές μέρους του "χώρου"... Εγώ προτείνω για να μη συνεχιστεί η μαλακία και κραζόμαστε μεταξύ μας να γίνει καμιά συνέλευση για το θέμα να το λύσουμε, όμως είναι σίγουρο, όπως και έχει γίνει εξάλλου, ότι αν κάποιοι μιλήσουν σε συνέλευση κατά των σούπερ επαναστατών (ναουμε) θα υπάρξουν τραμπουκισμοί και ένταση από άτομα που μπορεί να έχουν διαβάσει Στίρνερ και Νίτσε και να νομίζουν ότι είναι υπεράνθρωποι! Εξάλλου κάτι τέτοιο έχει ξαναγίνει, για όσους θυμούνται....

από ΘΕΟΣ 31/12/2010 6 μμ.


Να διευκρινίσω ότι αυτό που έγραψα παραπάνω για το Νίτσε μόνο τσιτατολογία δεν ήταν, αντιθέτως: προσπαθώ να δώσω σε όσους δηλώνουν νιτσεϊκοί ότι η σημασία του Νίτσε δεν ήταν ότι έφερε κάτι νέο που μπορεί να τεθεί ως αναρχικό πρόταγμα, αλλά ότι ως προφήτης απλά αποκάλυψε το αληθινό πρόσωπο του υπάρχοντος. Με άλα λόγια καμμία σχέση με αναρχικό πρόταγμα...


διάσπασαν την στιγμή σε δημιουργική και καταστροφική - μια ύβρις ενάντια στη διαλεκτική που επιμένει στη ενότητα του επαναστατικού υποκειμένου μέσα  στον χρόνο - μένει να δούμε το αποτέλεσμα.

από όνομα 01/01/2011 1:22 μμ.


μια σκέψη

μήπως, βασικότατη διαφορά είναι το κατά πόσο κάποια πιστεύει ότι ο αλλοτριωμένος άνθρωπος (μικροαστός, παθητικός κλπ), μπορεί να αφυπνιστεί/να γίνει Άνθρωπος και να μοιράζεται τις ίδιες αξίες μαζί του ?

η αγάπη τί ρόλο παίζει ? η ανιδιοτελής αγάπη.. ? αγαπάς το τέλειο μόνο ή και αυτό που έχει και κάποια στραβά ? είσαι τέλειος ή έχεις και στραβά και εσύ ?

χανγκοβερ γουινσ δε γκειμ ?


νταξει το "καταστροφικό" μπορεί να είναι και "δημιουργικό" (το δίπολο δεν το αντιλήβομαι απόλυτα και στην ευρύτερη διακριτή του έννοια), εσύ όμως πώς "κινείσαι" ? μόνο μέσω επίθεσης ? εκεί είναι που διαφωνώ, διότι εκεί αρχίζεις και χάνεις τον εαυτό - ο εαυτός είναι αγάπη και επιθυμεί αγάπη

δυσκολάκι ναι

ινσερτ κοιν...

από συνειδητά υπόλογος 01/01/2011 5:02 μμ.


Βρίσκω τον αυτοχαρακτηρισμό του αναρχικού άτοπο. Ο τίτλος του Αναρχικού είναι τίτλος τιμής. Δεν μπορεί κανείς να αυτοαποκαλείται Αναρχικός γιατί δεν έχει νόημα στο να τιμά τον εαυτό του. Αναρχικό σε αποκαλούν οι άλλοι εφόσον έχεις αποδείξει με τη στάση σου ότι αξίζεις αυτό τον τίτλο.
Αναρχική μπορεί να αποκαλείται μια συλλογικότητα ή συνέλευση με την έννοια ότι αποδέχεται άτομα που χαρακτηρίζονται από τα μέλη της Αναρχικοί. Δεν μπορεί όμως να αυτοαποκαλείται έτσι κάποιο άτομο.
Ο τίτλος του Αναρχικού είναι άμεσα συνδεδεμένος με την κοινωνική αναγνώριση. Αν δηλαδή η κοινωνία που ζεις αναγνωρίζει ότι διεξάγεις έναν ανιδιοτελή αγώνα για το κοινό καλό, πράγμα που έρχεται αδιαμφισβίτητα σε αντίθεση με την ύπαρξη της εξουσίας, τότε σαφέστατα είσαι αναρχικός όπως κι αν σε αποκαλούν.
Αναρχικότητες εκτός κοινωνικής αναγνώρισης είναι γραφικότητες του τύπου "είμαι έξυπνος, έντιμος, ωραίος και τέλειος" που αν δεν έχουν θύματα το ίδιο το υποκείμενό τους απλούστατα προκαλούν το γέλιο.

Τί χαζομάρες είναι αυτές πάλι; Το να λες ότι είσαι αναρχικός σημαίνει απλά ότι επιθυμείς ένα τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας που να οδεύει ή να πλησιάζει προς την Αναρχία. Με άλλα λόγια ούτε τίτλος τιμής είναι (γιατί απλά μπορεί να μην κάνεις τίποτα για αυτό αλλά και να κάνεις τί έγινε;) ούτε παράσημο ούτε σε κάνει ανώτερο από τους άλλους...

Να τελειώνουμε πλέον με τη "μούρη" που συνοδεύει τη λέξη αναρχικός γιατί μόνο στο πλαίσιο του χώρου γίνεται έτσι αντιληπτός ο "τίτλος". Εγώ και αναρχικός λέω ότι είμαι και πλήρη συνείδηση έχω ότι δεν κάνω τίποτα που να θεωρώ ουσιαστικό προς αυτήν την κατεύθυνση και φυσικά δεν θεωρώ ότι είμαι ανώτερος των άλλων επειδή λέω ότι είμαι αναρχικός. Δηλαδή πως θα έπρεπε να το πω; Αντιεξουσιαστής; Ελευθεριακός Κομμουνιστής; η wannabe αναρχικός;

Θα συμφωνήσω ωστόσο με άλλους όρους π.χ. "επαναστάτης" χωρίς επανάσταση ακούγεται λίγο αστείο...

.

από . 01/01/2011 6:20 μμ.


έλα ρε φίλε, σιγά μην γίνονται και ειδικές τελετές όπου κάποιος γονατίζει και ανακηρύσσεται  αναρχικός όπως κάνουν με τους ιππότες. ούτε τίτλος τιμής είναι ούτε ιερός τίτλος ούτε απαγορευμένος να χρησιμοποιείται. ένας πολιτικός χαρακτηρισμός είναι και μάλιστα ισοδύναμους με τους υπόλοιπους.

`

από ` 02/01/2011 5:06 μμ.


εχω καποιες ερωτησεις για ολους τους κοινωνιστες:
πως μπορεις να λες οτι εισαι κατα της εργασιας και να εργαζεσαι;
πως μπορεις να λες οτι εισαι κατα των αφεντικων και να εχεις αφεντικο απο πανω σου;
πως μπορεις να εισαι κατα του εμπορευματος και να χρησιμοποιεις εμπορευματα;
πως μπορεις να εισαι κατα του θεαματος και να χρησιμοποιες τακτικες παρομοιες με αυτο;
πως μπορεις να αγαπας την τεχνη και να πουλας τα δημιουργηματα σου; -για τους καλλιτεχνες
πως μπορεις να εισαι γιατρος και να δεχεσαι αμοιβη για τις υπηρεσιες σου;
πως μπορεις να εισαι κατα του κρατους και να εχεις ταυτοτητες,πασα ή να δουλευεις στο δημοσιο ή με καποιο φορεα που σχετιζεται με αυτο;

με λιγα λογια, δεν μπορεις να εισαι αναρχικος ή κουμουνιστής ή αυτονομος ή οτιδηποτε διαφορετικο απο τον καπιταλισμο σε μια καπιταλιστικη κοινωνια. μονο σε απομονομενες αυτοκυριαρχουμενες κοινοτητες μπορεις να εισαι κατι διαφορετικο απο δεσμιος του καπιταλισμου. τοσο απλο. οι κοινωνιες που ζουμε ειναι καπιταλιστικες,αν θελουμε να ειμαστε συνεπεις αντικαπιταλιστες πρεπει να ειμαστε και αντικοινωνικοι.

εκτος αν καποιος θελει απλα να φερει ενα τιτλο οποτε λεγεται αναρχικος κουμουνιστης ή οτιδηποτε αλλο θελει και συνεχιζει να εργαζεται, να βλεπει τηλεοραση, να καταναλωνει θεαμα,κλπ

μ

από μ 02/01/2011 7:24 μμ.


Όλα αυτά τα κάνεις γιατί είσαι αναγκασμένος να τα κάνεις. Συνεπής αντικαπιταλιστής είναι αυτός που αγωνίζεται για την καταστροφή του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός καταστρέφεται με ΜΑΖΙΚΟΥΣ αγώνες που αλλάζουν συνειδήσεις και όχι με θεαματικά μπαμ μπουμ σούπερ ηρώων.

Πες μας εσύ που (υποθέτω) είσαι αντικοινωνικός και πιο αντικαπιταλιστής από εμάς πώς ακριβώς πιστεύεις ότι μπορεί να ανατραπεί ο καπιταλισμός και τι θα μπει στην θέση του.

από όνομα 02/01/2011 8:14 μμ.


αν και δεν ξέρω αν ειμαι κοινωνιστής, αλλά σίγουρα δεν είμαι αντι-κοινωνιστής, απαντώ

-δεν ειμαι κατά της εργασίας, είμαι κατά της εκμετάλλευσης του εργαζομένου
-το ίδιο ισχύει και με τα αφεντικά, δλδ είμαι κατά της εκμετάλλευσης του εργαζομένου και σίγουρα επιθυμώ την αυτοοργάνωση της εργασίας, αλλά δεν είναι εύκολο, ούτε και ακατόρθωτο όμως
-εμπορεύματα δλδ ? σαπούνι ξέρω γω ? δεν ξέρω να φτιάχνω και ε κάπως πρέπει να πλυθώ
-τακτικές παρόμοιες με το θέαμα ? δλδ τι ? ανακοινώσεις, μπροσούρες, αφίσες ? ε, κάπως πρέπει να επικοινωνήσω με κόσμο
-το θέμα για μένα δεν είναι αν πουλάς τα δημιουργήματά σου, αλλά πόσο υπεραξία βάζεις όταν τα πουλάς
-το ίδιο ισχύει και για τον γιατρό/ηλεκτρολόγο κλπ
-αν δεν εχω ταυτοτητα καθε λιγο και λιγακι θα με πανε βολτα με το πουλμανακι
-το να εργάζεσαι στο δημόσιο, εξαρταται - αλλα αν εισαι δικαιος κ "σωστός" με τους συνανθρωπούς σου, τοτε είναι οκ

ο λογισμός σου που καταλήγει στο "αν θελουμε να ειμαστε συνεπεις αντικαπιταλιστες πρεπει να ειμαστε και αντικοινωνικοι" δεν με βρίσκει σύμφωνο

δεν σημαίνει ότι επειδή η κοινωνία που ζω έχει αρκετά καπιταλιστικά στοιχεία, ότι όλοι είναι έτσι και ότι όλοι τα έχουν αφομοιώσει, μα το μεγάλο μανιτού γνωρίζω αρκετούς Ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε διαφορετικές αξίες από αυτές μιας καπιταλιστικής κοινωνίας.

η αυτάρκεια είναι πολύ καλό και επιθυμητό, αλλά δυσκολάκι (όχι ακατόρθωτο, αλλά αν έχω συν-κοινωνούς που θα επι-κοινωνώ κ.α, ε τότε θα είναι πιο εύκολο)

και προσωπικά δεν φέρω κανένα τίτλο/ταμπέλα (ούτε αναρχικός, ούτε τίποτα)

υ.γ και ναι ρε συ, κανά ωραίο ταινιάκι θα το δω - σου προτείνω κιόλας dersu uzala

από @ 02/01/2011 10:03 μμ.


"εχω καποιες ερωτησεις για ολους τους κοινωνιστες:
πως μπορεις να λες οτι εισαι κατα της εργασιας και να εργαζεσαι;"

Καταρχήν οι περισσότεροι αναρχικοί δεν είναι κατά της εργασίας καθαυτής, αλλά κατά της μισθωτής εργασίας ως κοινωνική σχέση. Ένα από τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου είναι ότι εργάζεται δηλαδή τροποποιεί τη φύση σύμφωνα με τις ανάγκες του. Αλλά ας απαντήσω και στο πως είναι δυνατόν να είσαι εναντίον της μισθωτής εργασίας και να εργάζεσαι: με αυτή τη λογική είναι σα να λες πως είναι δυνατόν να είσαι κατά της δουλείας και να είσαι δούλος, πως είναι δυνατόν να είσαι κατά της φεουδαρχίας και να είσαι δουλοπάροικος... Άρα πρέπει να είσαι δουλοκτήτης ή φεουδάρχης αντιστοίχως ή καπιταλιστής σε σχέση με την μισθωτή εργασία για να είσαι κατά; Παράλογη λογική αλλά ίσως όχι και τόσο αν για παράδειγμα εισπράτεις ενοίκια ή αν τα τρως από τον πατέρα σου ή έχεις καμμία περιουσία (δηλαδή χρέος των άλλων απεναντί σου) και το χρησιμοποιείς... Αλλιώς πως; Μα με απαλλοτριώσεις θα πει κάποιος: η λύση αυτή είναι ατομική με άλλα λόγια απλά δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα για όλους. Διαιρέστε το παγκόσμιο ΑΕΠ με τον ανθρώπινο πληθυσμό και κοιτάξτε πόσο σας αναλογεί, οι περισσότεροι από εσάς τους "αντικοινωνιστές" θα προτιμούσατε τον καπιταλισμό... Και οι απαλλοτριώσεις που τόσο έχουν θεοποιηθεί δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο, γιατί τι κάνεις όταν απαλλοτριώνεις μια τράπεζα; Αποκτάς το μέσο ώστε να επιβάλλεις στους άλλους να δουλεύουν για εσένα γιατί αυτό κάνεις όταν πληρώνεις για οτιδήποτε... Συνεπώς αφήστε τις βλακείες και τις ηλιθιότητες...

"πως μπορεις να λες οτι εισαι κατα των αφεντικων και να εχεις αφεντικο απο πανω σου;"

Όπως πριν.... Προφανώς μόνο τα αφεντικά μπορούν να είναι αναρχικοί ε; Ηλιθιότητες...

"πως μπορεις να εισαι κατα του εμπορευματος και να χρησιμοποιεις εμπορευματα;"

Το εμπόρευμα δεν είναι ΜΟΝΟ εμπόρευμα, το εμπόρευμα είναι η αφαίρεση του αγαθού. Το αγαθό όμως το έχεις ανάγκη, όταν αγοράζεις το εμπόρευμα 1 λίτρο γάλα Αγνό, το αγοράζεις επειδή χρειάζεσαι να πιεις το γάλα. Όταν είσαι κατά του εμπορεύματος είσαι κατά μιας συγκεκριμένης λογικής που ανάγει την ανταλλακτική αξία ως ανώτερη της αξίας χρήσης... ή απλά έχεις διαβάσει ένα κάρο μλκς και τις παπαγαλίζεις χωρίς να καταλαβαίνεις καν τι εννοείς...

"πως μπορεις να εισαι κατα του θεαματος και να χρησιμοποιες τακτικες παρομοιες με αυτο;"

Ό,τι να ναι... τακτικές του θεάματος, προφανώς μιλάς για το θέαμα με την κοινή έννοια λες "θέαμα" είναι οτιδήποτε εντυπωσιακό... δεν χρειάζεται καν απάντηση...

"πως μπορεις να αγαπας την τεχνη και να πουλας τα δημιουργηματα σου; -για τους καλλιτεχνες"

Αν και δεν είμαι καλλιτέχνης, και δεν είμαι υπέρ των πνευματικών δικαιωμάτων, δεν καταλαβαίνω γιατί εφόσον κάποιος θέλει έναν πίνακά σου να μη σου δώσει ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ τα χρήματα που έδωσες για το τελάρο και για τις μπογιές... Και φυσικά γιατί όχι και όσα παραπάνω ζητήσεις αφού είναι δικό σου. Εσένα αν σου πάρω το κινητό δεν θα μου ζητήσεις όσα θέλεις; Μπορείς να μου ζητήσεις 100.000 ευρώ και εγώ απλά να μην το πάρω.... ή και να το πάρω... δεν καταλαβαίνω την αφαιρετική μη-λογική σου...

"πως μπορεις να εισαι γιατρος και να δεχεσαι αμοιβη για τις υπηρεσιες σου;"

Μπα όχι, ο γιατρός θα έπρεπε να μη ζητάει αμοιβή, αλλά να κλέβει τράπεζες το πρωί και να κρύβεται το βράδυ αλλά τότε δεν ξέρω που θα τον έβρισκες όταν τον χρειαζόσουν... (μα τι μλκς διαβάζουμε εδώ μέσα!)

"πως μπορεις να εισαι κατα του κρατους και να εχεις ταυτοτητες,πασα ή να δουλευεις στο δημοσιο ή με καποιο φορεα που σχετιζεται με αυτο;"

Με αυτή τη λογική στη Σοβιετική Ένωση δεν θα έπρεπε να υπήρχαν αναρχικοί αφού όλα ελέγχονταν από το κράτος. Το ίδιο συμβαίναι και εδώ βέβαια, εσύ πως μπορεί να είσαι κατά του κράτους και όταν αγοράζεις κάτι να πληρώνεις 23% ΦΠΑ και να το ενισχύεις; (μα με σοβαρούς ανθρώπους συζητάω τώρα ή με οπαδούς κάποιας θρησκευτικής σέχτας;)

"με λιγα λογια, δεν μπορεις να εισαι αναρχικος ή κουμουνιστής ή αυτονομος ή οτιδηποτε διαφορετικο απο τον καπιταλισμο σε μια καπιταλιστικη κοινωνια. μονο σε απομονομενες αυτοκυριαρχουμενες κοινοτητες μπορεις να εισαι κατι διαφορετικο απο δεσμιος του καπιταλισμου. τοσο απλο. οι κοινωνιες που ζουμε ειναι καπιταλιστικες,αν θελουμε να ειμαστε συνεπεις αντικαπιταλιστες πρεπει να ειμαστε και αντικοινωνικοι."

Προφανώς δεν ξέρεις τι είναι αναρχικός, κομμουνιστής ή αυτόνομος. Το να λες ότι δεν μπορείς να είσαι αναρχικός κομμουνιστής ή αυτόνομος επειδή έχουμε καπιταλισμό είναι το ίδιο ηλίθιο με το να λες ότι δεν μπορείς να είσαι φασίστας στον καπιταλισμό. Οι πολιτικοί προσδιορισμοί δεν σημαίνουν ότι ζεις αναρχικά, κομμουνιστικά ή αυτόνομα ή φασιστικά, σημαίνουν αυτό που δηλώνεις ως επιθυμία σου. Τώρα αν δεν καταλαβαίνετε τι σημαίνουν οι λέξεις ή αν ακούγατε κάποτε αναρχικός και λέγατε πωπω μούρη αυτός είναι διαφορετικός αυτό είναι ένα θέμα που θα πρέπει να λύσετε ή να ανοίξετε κανένα λεξικό. Ωστόσο με το οτι είσαι δέσμιος του καπιταλισμού φυσικά και έχεις δίκιο, αλλά αν δεν ήσουν δέσμιος ενός συστήματος δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να ήσουν αναρχικός, στην Αναρχία ως ιδεατή κατάσταση δεν υπάρχει λόγος να υπάρχουν αναρχικοί, δηλαδή ο όρος σημαίνει κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που έχεις κατά νου. Εκτός και αν θεωρείς ότι οι μόνοι αναρχικοί είναι οι μοναχοί σε απομονωνένα μοναστήρια που ζουν εκτός κοινωνίας. Αλλά αυτό μπορείτε εσείς οι αντικοινωνιστές (sic) να το κάνετε όποτε θέλετε, γιατί δεν το κάνετε λοιπόν και μας πρήζετε; Εσείς θα πρέπει να απαντήσετε...

Τέλος, για το συνεπώς πρέπει να είμαστε "αντικοινωνικοί": πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω αν έχετε ανοίξει ποτέ λεξικό... Άλλο πράγμα η κοινωνία και άλλο η συγκεκριμένη σημερινή κοινωνία. Αν ισχύει το επιχείρημά σου τότε όλοι ήταν αντικοινωνικοί: οι αστοί πριν την Γαλλική Επανάσταση, οι μπολσεβίκοι πριν την Οκτωβριανή, οι ναζιστές πριν την κατάληψη της εξουσίας από το κόμμα, ακόμα και οι σταλινικοί αφού ακόμα δεν πραγμάτωσαν τον κομμουνισμό αλλά ήταν σε υπαρκτό σοσιαλισμό. Γιατί αυτό λες.... 


"εκτος αν καποιος θελει απλα να φερει ενα τιτλο οποτε λεγεται αναρχικος κουμουνιστης ή οτιδηποτε αλλο θελει και συνεχιζει να εργαζεται, να βλεπει τηλεοραση, να καταναλωνει θεαμα,κλπ"

Εγώ λοιπόν δηλώνω αναρχικός και συνεχίζω να εργάζομαι να βλέπω τηλεόραση, να καταναλώνω θέαμα κλπ και δεν θεωρώ ότι φέρω κανένα τίτλο αυτό ο μόνος που το θεωρεί είσαι εσύ. Και ούτε μέλος κάποιας σέχτας νιώθω που θα μου πει τι να κάνω... Ξεκολλάτε γιατί αυτά είναι γελοιότητες...


"...αν θελουμε να ειμαστε συνεπεις αντικαπιταλιστες πρεπει να ειμαστε και αντικοινωνικοι..."

Κοίτα να δεις όμως, που κάνεις μια..εξαίρεση και χρησιμοποιείς μια βασική καπιταλιστική υποδομή, το διαδίκτυο, για να συνδεθείς σε ένα ανοιχτό κινηματικό μέσο, το athens.indymedia. Το οποίο έχει σαφέστατο κοινωνικό χαρακτήρα, μιας και αποτελεί εδώ και δέκα χρόνια μέσο αντιπληροφόρησης για ένα τεράστιο αριθμό ανθρώπων, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

από πφφφφφφφφ 03/01/2011 8:50 πμ.


δηλαδη ο ερωτών ζει στο φεγγαρι? Αυτο λες? Αυτο εχεις να πεις ως πολιτικη κριτική και τοποθετηση?  Φιλε συμφωνα με αυτα που εγραψες η φυσικη σου καταληξη ειναι η αυτοκτονια. Τωρα αν θα ζωστεις με κανα εκρηκτικο για να γινεις καμικαζι και να πας στον παραδεισο της "αντικοινωνικης" αναρχιας επιλογη σου.

Και αυτος ο ελιτισμος απο μερικους φοβερο ε...??  κατι σχολιάκια πιο πανω του τυπου "ποτε εχει συλλογικη κουζινα ρε?" και κατι αλλα τετοια που σταζουν χολη πφφφφφ.. αλλο πραγμα ε? Δηλαδη μου γυριζουν τα μυαλλα οταν διαβαζω τετοια αποσπασματα απο ατομα που αυτοπροσδιοριζονται αναρχικοι.

Καλα, εδω μου χει κατσει η ερωτηση σου για τη δουλειά. Ναι ρε φιλε, σκατα η δουλεια οπως ειναι σημερα. Μισθωτη σκλαβια, καταπιεση, εκμεταλευση. Αλλα γιααυτο παλευω αντικαπιταλιστικα-αναρχικα στην τελικη. Θελω να συνδιασω τη λεξη δουλειά με την προσφορα και την δημιουργηκοτητα, αρα και με την προσωπικη εξελιξη το οποιο παει μαζι με την κοινωνικη εξελιξη.

Για πες μου εσυ τωρα, τη δουλειά σε μεταεπαναστατικο επιπεδο πως την φανταζεσε?

Παντως αυτη η κουβεντα εχει πολυ ενδιαφερων και πολυ καλες τοποθετησεις και σορυ αν ξεφυγα λιγο

ΥΓ: Αυτο με την ταυτοτητα ηταν η καλυτερη ερωτηση απο ολες. Εσυ δεν εχεις? Αν δεν εχεις ακομα, εισαι κατω απο 13 οποτε καταννοω καπως το υφος και τις σκεψεις σου.

από ζήτω η επανάσταση 03/01/2011 1:36 μμ.



Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι από πολλούς "αντικοινωνιστές" χωρίς να το ψάχνουν και πολύ λένε πράγματα που δεν στέκουν ή που δείχνουν ότι είναι από άλλο πλανίτη ή (το χειρότερο ) ότι μάλλον δεν έχουν ζήσει και πολύ στο πραγματικό κόσμο . Και τι ενοώ ?
Χάνεται η ταξικότητα του λόγου τους . Οσο και να είμαστε αντίθετοι σε μία σφικτή θεώριση της κοινωνίας χωρισμένης σε τάξεις , ταξικά στοιχεία στο λόγο μας έχουμε σίγουρα . Και αυτό γιατί ρε μάγκες είμαστε από τους από κάτω όχι από τους από πάνω . Αν είσαι όμως ρε αδερφέ από τους απο κάτω και εργαζόμενος/εργάτης/υπάλληλος θα είσαι και αφεντικό θα έχεις . Εκτός αν σε ταίζει κάποιος άλλος .... Οπότε μάλλον πρέπει να σκεφτείς ότι δεν δουλεύεις εσύ επειδή κάποιος άλλος δουλεύει για σένα .
Το να ζεις παρασιτόντας  είναι μια λύση όμως δεν μπορείς να ζήσεις εξ'ολοκλήρου από αυτή τη κατάασταση . Και  υπάρχουν πολλοί τέτοιοι σύντροφοι που φυτοζωούν σε καταλίψεις και ψευτοεπιβιώνουν με τη βοήθεια άλλων συντρόφων τους . Για να μην παρεξιγηθώ , δεν είμαι ούτε κατά της απαλοτροίωσης ούτε κατά της "κλεψιάς" από σούπερ μάρκετ .  ( εδώ άλλη μια μαλακία  του χώρου που του αρέσει να παίζει με βαριγδουπες λέξεις : όταν βουτάω τα πράγματα και τα αφήνω σε μια λαική λέγεται ΑΠΑΛΟΤΡΟΙΩΣΗ , όταν τα καβατζώνω για τη πάρτη μου λέγεται ΚΑΒΑΤΖΩΜΑ . Δεν το λέω για να μειώσω το δεύτερο, αλλά να ξέρουμε να μιλάμε λίγο ) .

Ακούγονται τεράστιες καφρίλες γύρω από την εργασία και κατα βάσει είναι ή από φοιτητές/νέους που τους ταίζουν ακόμα και τους κάνουν τα χατίρια οι μπαμπάδες τους, ή από ανθρώπους που βαριόνται να δουλέψουν και ζουν από την καλή θέληση των συντρόφων τους . Ομως τελικά κάποιος δουλεύει για να τα βγάλει αυτά τα λεφτά καμάρια μου οπότε μάλλον κάπου δεν έχετε πιάσει το νόημα .

Οσον αφορά τη τέχνη τώρα , ποιος σου είπε ρε από πάνω ότι diy =  μαλάκας  ? Παίζω μουσική σε μια μπάντα και μετά από πολύ δουλειά και προσωπικό κόπο βγάζουμε ένα δισκάκι . Μας έχει βγει ο κόλος να το κάνουμε μόνοι μας , έχουμε φάει πολλές ώρες από τη ζωή μας , έχουμε πληρώσει πολλά φράγκα για να βγει . Και επειδή δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα θα του βάλουμε ένα αντίτιμο 2 ή 3 ή 4 Ε . Μήπως δεν είμαστε αρκετά "επαναστάτες" ?
Τελικά μάλλον diy = φραγκάτος στην ελλάδα, αλλιώς δεν εξειγούνται κάποιες συμπεριφορές .

από @ 04/01/2011 2:19 πμ.


Από όλα τα παραπάνω φαίνεται πως πλέον υπάρχει μεγάλο πρόβλημα:

1. Κάποιοι έχουν μπλέξει τα αυγά με τα πασχάλια: έχουν πάψει να αντιλαμβάνονται την Αναρχία ως μια κατεύθυνση στην οποία θέλουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ να κατευθυνθούμε, ως μια θεώρηση για την αλλαγή της κοινωνίας, αλλά την αντιλαμβάνονται πλέον ως έναν ΑΤΟΜΙΚΟ στόχο ΕΝΤΟΣ της κοινωνίας χωρίς την αλλαγή της δηλαδή, με άλλα λόγια ως θρησκεία.

2. Από τα παραπάνω φαίνεται και πόσο αστείος είναι ο όρος "αντικοινωνικός αναρχικός" εφόσον δεν έχει κανένα πρόβλημα με την κοινωνία, η ατομική του πορεία τον ενδιαφέρει όχι η αλλαγή της κοινωνίας (αφού είναι αντικοινωνικός).

3. Ο όρος "αντικοινωνικός" αναρχικός είναι προφανές ότι δημιουργήθηκε ως εξ αντιθέτου όρος προς επίσης καινοφανή όρο "κοινωνικός αναρχικός" που πλάσαραν κάποιοι σύντροφοι. Καταλαβαίνω την επιθυμία διαχωρισμού των θέσεων από τη χαοτική ιδεολογική σούπα που κυριαρχεί (εξάλλου κάτι αντίστοιχο είχε επιχειρήσει και η ΑΚ με τη χρήση του όρου "αντιεξουσιαστικός" ο οποίος υπήρχε ωστόσο) αλλά βλέπετε τη σύγχιση προκαλούν αυτά στους νέους συντρόφους (όλοι ψάχνουν βιβλία για την αντικοινωνική αναρχία τώρα και ελλείψει τέτοιων βιβλίων το ρίχνουν στον... αναρχοατομικισμό και άντε να τους εξηγήσεις ότι ο αναρχοατομικισμός δεν απέχει και πολύ από το λιμπεραλισμό, από τον πυρήνα των ιδεών που συγκρότησαν την αστική νεωτερικότητα). ΄

Θα πρότεινα λοιπόν να σταματήσει και η χρήση του όρου "κοινωνικός αναρχισμός" γιατί φαίνεται να υποννοεί ότι υπάρχει και αντικοινωνικός αναρχισμός πράγμα οξύμωρο.

από ούτε για ένα δευτερόλεπτο! 04/01/2011 2:49 πμ.


Είναι αστείο να αυτοχαρακτηρίζεται κάποιος "αντικοινωνικός" και ταυτόχρονα να χρησιμοποιεί ένα από τα πιο δημοφιλή εγχειρήματα ανεξάρτητης κοινωνικής επαφής και επικοινωνίας, το Indymedia Network.

Σα να δεις ένα άτομο που ξέρεις ότι είναι χορτοφάγος, να βγαίνει με τη σακούλα στα χέρια από σουβλατζίδικο στα Εξάρχεια και όταν τον ρωτάς "τρως κρέας; τέρμα η χορτοφαγία;" να σου απαντάει "εντάξει μωρέ, εδώ δεν πιάνεται, είναι Εξάρχεια".

από Σαμουήλ 04/01/2011 3:31 πμ.


Μα ποιός από το "χώρο" ρε από πάνω ξεκίνησε τη χρήση του όρου "κοινωνικός αναρχικός"; Εγώ τώρα τελευταία τον έχω αντιληφθεί αυτό το νέο διαχωρισμό μεταξύ κοινωνικών και αντικοινωνικών... Δια την ακρίβεια μετά από συγκεκριμένα κείμενα των "αντικοινωνικών" που για να ορίσουν τους εαυτούς τους κάπως και να ορίσουν ένα επαναστατικό υποκείμενο (για να μην ξεχνιόμαστε συνεχίζουμε να εννοούμε τους εαυτούς τους) δημιούργησαν και ένα "παλιό" υποκείμενου του "κοινωνικού" αναρχικού. Από ταυτότητες να χαμε να λέγαμε...

Συγνωμη για την αργοπορημενη απαντηση, δεν εχω ιντερνετ και μπαινω απο εναν φιλο που με φιλοξενει αυτες τις μερες.

Οι επαναστατες δεν αρκει να ειναι επαναστατες μονο στην θεωρια πρεπει να ζουνε συμφωνα με αυτα που διαδιδουν αλλιως ΟΛΑ ακυρωνονται.Αυτη θεωρω την αρχη του αντικοινωνικου αναρχισμου.

 Για αυτο πχ δεν μπορω να θεωρησω συντροφο μου καποιον που εργαζεται, ή που ειναι καλλιτεχνης, που ειναι αφεντικο, που τρωει κρεας, που ειναι σεξιστης,κλπ Πραγματικα ειναι υποκριτικο να εισαι σε συνελευση και να μιλαει για αναρχια ο αλλος και οταν βγει εξω να σκυψει το κεφαλι στο αφεντικο του να παρει μισθο (εργατες), να αγωνιστει να πουλησει τα εργα του (καλλιτεχνες είτε φτηνοι είτε ακριβοι), να αλλοτριωθει χρησιμοποιοντας ή στηριζοντας την ζωη του σε κρατικες υπηρεσιες (καθηγητες,γιατροι,δημοσιοι υπαλληλοι,οποιος εχει νταραβερια με το κρατος), να μιλαει με ανεση ενω του σκανε φραγκα οι γονεις του (φοιτητες) κ.ο.κ.

Τι σημαινει αυτο, βρισκεις αλλες λύσεις και ζεις με βαση αυτες. Για παραδειγμα: δεν πληρωνεις νοικι ζεις σε καταληψεις για να μην αναγκαστεις να δουλεψεις και προδωσεις τις ιδεες σου, δεν ασχολεισαι με τεχνη και θεαμα (ακομη και το diy ειναι μερος του θεαματος) επειδη και τα δυο βασιζονται στο εμπορευμα, δεν τρως κρεας για λογους οικολογικους και ισοτητας, δεν εργαζεσαι σε καμια περιπτωση και μαθαίνεις να εισαι αυταρκης (η χορτοφαγια αποτελει λυση και το να κλεβεις ρευμα νερο και ρούχα),απαρνησαι οτιδηπότε εχει να κανει με το εθνος και τις διακρισεις των φυλων,κλπ.... Με λιγα λογια αποχωρεις απο αυτην την κοινωνια για λογους στοιχειωδους αξιοπρεπειας (αν εχεις τα κοτσια να ζησεις αλλιως). Γιατι ουτως ή αλλως το να κοινωνικοποιηθεις σημαινει το να μην μεινεις συνεπης και αγνος, η αλοτριωση αποτελει μονοδρομο στην κοινωνικοποιηση.

Η κοινωνια έχει αποριψει τον σοσιαλισμο επειδη δεν μπορεί να της παρεχει τις ανεσεις, το θεαμα και την πρεζα της. βλεπετε καθε μερα στις πολεις που κατοικειτε ανθρωπους που υποφερουν και αντι να αφιερωσουν την ζωη τους σε μια ολοκληρωτικη αλλαγη ψαχνουν απλα τροπους να διευκολυνουν την αποξενωση τους απο τα παντα για χαρη των πολλα υποσχουμενων ανεσεων.Η πλειοψηφια των ανθρωπων γουσταρει να υποφερει, τους λες για επανασταση και σου λενε δεν θα γινει ποτε οποτε ας αγωνιστω να εχω περισσοτερο μισθο να την βγαλω καλυτερα. Πλεον εχουμε φτασει σε σημειο που οι ανθρωποι θελουν να ειναι δουλοι συνειδητα επειδη κερδιζουν πιο αμεσα ευκολοικανοποίητους εθισμους απο αυτο, ενω αν επιθυμισουν να γινουν αφεντες τις ζωης τους πρεπει να κανουν τοσες θυσιες και τοσο κοπο για τοσο μεγαλα χρονικα διαστηματα που μονο και μονο στην ιδεα της προσπαθειας και της μη βεβαιοτητας προτιμουν την καταναλωση (δηλαδη και την αριστερα.) Η αναρχια αυτα που παρεχει χανουν απο πρωτο χερι στον ανταγωνισμο των παροχων του καπιταλισμου. Γιατι το να να μην εργαζεσαι μισθωτα σημαινει οχι ποδοσφαιρο,οχι τσοντες, οχι σουβλακια, οχι ταινιες υπερπαραγωγες, οχι δεκα μαρκες μπυρας,οχι ξεκαβλομα στην τιβι, οχι υποσχεση οτι καποτε θα αγορασεις κι εσυ ακριβο κινητο, οχι υποσχεση οτι θα βγαλεις λεφτα και θα κανεις σεξ με κοπελες αντικειμενα που ονειρευεσαι για ολη σου την ζωη οι καταναλωτικες επιδιωξεις πειθουν πιο ευκολα την κοινωνια απο οποιοδηποτε οραμα για αναρχια. η αριστερα ουσιαστικα αγωνιζεται για την εναλακτικοποιηση ολων αυτων και την μαζοποιηση τους -δηλαδη να φυγουν απο τους λιγους και να πανε στους πολλους- τα αποτελεσματα τα βλεπετε και εχουμε φτασει στο σημειο που τιποτα δεν μπορει να ανατραπει. ο αλλος αγωνιζεται μονο αν του κοψεις την πρεζα (που για την εχει θελει μισθο) οταν την παρει πισω γυρναει σπιτι του. μπορει σε αλλες εποχες να μην γινοταν αυτο αλλα πλεον μονο αυτο γινεται.


 Για χρονια βρισκομουν κοντα στις ιδεες του κοινωνικου αναρχισμου και ειδα τα αδιεξοδα του, ποια ειναι αυτα; η πληρης ασυνεπεια (ο τροπος που ζουνε οι κοινωνιστες αναιρει αυτα που διαδιδουν)  ο μικροαστισμος (ε αν ζεις δουλευοντας μικροαστος θα γινεις)  και ο λαϊκισμος, πως θα μεταπεισεις εναν εθνικιστη πχ (στην ελλαδα το 90% ενοχλειται απο τους τουρκους και ειναι πατριωτες) αν δεν κατεβεις στην βλακεια του; Αν ο αλλος ηθελε να ξεπερασει την μαλακυνση του θα το εκανε, οι ιδεες τοσα χρονια κυκλοφορουν ολοι εσεις δεν εχετε ποτε αναρωτηθει για ποιο λογο η πλειοψηφια της κοινωνια τις αποριπτει για χαρη του του βολεματος;Πως θα πεισεις τους ελληνες μικροαστους (που δεν ειναι και λιγοι) να κανουν χαμαλοδουλειες προκειμενου να μην υποφερουν οι μεταναστες; Πεστε μου ενα επιχειρημα συντριπτικο.ενα μονο. για αυτο εχουμε περιπτωσεις τυπου ΑΚ (ολοι χωρανε εδω, ελατε να γινουμε περισσοτεροι) και γραφικους που μιλανε για ισπανικες επαναστασεις εν ετει 2011, για την αριστερα δεν λεω τιποτα ουτως ή αλλως δεν εχει ουτε ειχε κανενος ειδους σχεση με ιδεες ανατρεπτικες.

Θελω να πω οτι ο σοσιαλισμος η αναρχια εχασαν εχουν γινει γραφικοτητες ορισμενων χιλιαδων ανθρωπων απεναντι σε εκατομυρια ατομων που γουσταρουν την πρεζα τους, το να αγωνιζεσαι για κοινωνικη αλλαγη της κοινωνιας στον καιρο μας ειναι ματαιο,ο κοσμος εχει τελειωσει το μονο που του μενει ειναι να αυτοκαταστραφει και στο συνολο του. εμεις αυτο που μπορουμε να κανουμε ειναι το να ζησουμε τις ιδεες μας.οποιος δεν βλεπει την μονιμη ηττα που κυριαρχησε ζει στον κοσμο του και ειναι ιδεαλιστης.δεν υπαρχει τιποτα πιο αισχρο,χυδαιο και υποκριτικο πραγμα απο την ελπιδα. η ελπιδα συνιστα παρωπιδα εναντι της πραγματικοτητας σε ενα κοσμο ετοιμο να καταρευσει.

και κατι τελευταιο για την τεχνη, προσωπικα χρονια πριν ειχα περασει στην σχολη καλων τεχνων, εκει είδα την σαπιλα που παιζει. ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ κοπτονται για το πως να πουλησουν τις πτυχιακες τους και να ζησουν μετα απο την τεχνη τους, ακομη και αυτοι που κανουν σοβαρο εργο που δεν υπακουει σε μοδες και εμπορικες επιταγες θελουν να το πουλησουν και να τους θαυμαζουν. Γιατι αυτη είναι η τεχνη ενα μεγαλο παζαρεμα. Και αυτο κανανε αν οχι ολοι η συντριπτικη πλειοψηφια  των "σοσιαλιστων" καλλιτεχνων του νταντα, του σουρεαλισμου, της κομπρα,κλπ όλοι τους πουλαγαν επανασταση.απο τον μπρετον,τον τζαρα, τον μιρο,τον γιορν και ολους αυτους που η καλλιτεχνικη κοινοτητα σεβεται ολοι τους ηταν πουλημενοι. μονο ο ντεμπορ ηταν συνεπης και απαγορεψε το να δειχνονται οι ταινιες του γιατι κατανοησε οτι η κοινωνικοποιηση της τεχνης οδηγει αυτοματα στην μετατροπη της σε θεαμα. Τωρα για τις βλακειες του diy δεν εχω να πω τιποτα, αποτελουν απομιμησεις προϊόντων που η μονη τους διαφορα ειναι στο οτι δινονται τζαμπε,εδω αποριπτω κινηματα τεχνης που ειχαν να προσφερουν στο βλακεια της μαζικης κουλτουρας θα κολλησω;. δεν θελω το σαπιο ροκ (η ροκ η πανκ η ποπ ειναι μουσικες που παει παρεα με δοξα) σας ειτε ειναι με αντιτιμο ειτε χωρις. το προβλημα με την τεχνη ειναι οτι κοινωνικοποιητε και για αυτο υπαρχουν οι γκαλερι, οι σχολες, το εμποριο, υπηρχαν τα κινηματα, οι ομαδες,κλπ. τα ιδια γινονται και στην μουσικη και στην φωτογραφια και στον κινηματογραφο, την ποιηση, την αρχιτεκτονικη,κλπ. Η μονη αντικοινωνικη τεχνη είναι αυτη που δεν γινεται ή αυτη που κι αν γινεται δεν μπορει να την μαθει κανεις αλλος περα απο τον ιδιο τον δημιουργο, εκει πιστευω συνισταται το μεγαλειο του ντεμπορ και ορισμενων ντανταϊστων στο γεγονος οτι κατεστρεψαν εργα τους επειδη κατανοησαν πως αν τα εβλεπε αλλος θα εχαναν καθε επαναστατικη αξια.

Και οι επιστημονες το ιδιο, μπαινουν σε σχολες για να βγαλουν χρηματα και να χωθουν ακομη περισοτερο στην καπιταλιστικη σαπιλα που τους προσφερει ο καλος τους μισθος (αν και οπως εχουν γινει τα πραγματα. οι μηχανικοι στα πολυτελη γραφεια τους, οι γιατροι με τα 1200 ευρω στο χερι, οι καθηγητες ζητιανευουν διορισμο για να ικανοποιησουν το μικροαστικο τους ονειρο, οι δασκαλοι δεν εχουν αρκετο φιλοτιμο ωστε να αποχωρησουν απο ιδρυματα που διαδιδουν εθνικιστικο μισος και χριστιανισμο....

Τωρα για τους εργατες, τι να πει κανεις για ανθρωπους που για το χρημα συνεισφερουν στην περατωση εργων που επιβεβαιωνει την κυριαρχια των αφεντικων. απο τον ντελιβερα μεχρι τον υπαλληλο πολυεθνικων. δεν υπαρχει εργασια που να χαρακτηριζεται απο αξιοπρεπεια. τα κτηρια των πολυεθνικων απο ποιον φτιαχθηκαν αν οχι απο τους οικοδομους; την σαπιλα των τζανκ φουντ ποιοι την σερβιρουν αν οχι οι εργατες; ποιες κοπελες αντικειμενοποιουνται προκειμενου να την βγαλουν χαλαρα αν οχι οι φτωχες; ποιοι ειναι αυτοι που βαρανε νεους στις πορειες, μηπως οι μπατσοι ειναι τιποτα μορφωμενοι μεσοαστοι; ποιοι δουλευουν στα εργοστασια που παραγουν ρουχα φιρμες που καταπιεζουν την ανθρωποτητα; μαζι με τα αφεντικα τους συμβουλους και τους μανατζερς φταινε και οι απο κατω τους για τον απλουστατο λογο οτι για να ειναι συμμετοχοι στην κοινωνια του θεαματος δεχονται να εργαστουν. η αλοτριοση δεν απαιτει μονο πομπο απαιτει και δεκτη. και ο πομπος και ο δεκτης εχουν αναγκη ο ενας τον αλλο, αν σταματησει να υπαρχει ο ενας σταματα να υπαρχει και ο αλλος. και οι δυο ειναι ενοχοι που υπαρχουν και συντηρουν αυτην την σχεση. και οταν ενας δεκτης- αμεσα εκμεταλευομενος λεει οτι δεν θελω να υπαρχει αυτη η σχεση αλλα συνεχιζει να ειναι δεκτης τοτε ειναι υποκριτης και λεει λογια του αερα.

Αγνη θα απο ολες τις επιστημες θα μπορουσε ισως να μεινει μονο η φιλοσοφια στην εποχη μας επειδη οι φιλοσοφικες ιδεες δεν εχουν περασει και δεν μπορουν να πουλησουν.

εγραψα πολλά επειδη σημερα σταματα η φιλοξενια μου και δεν γνωριζω ποτε θα ξαναβρω ιντερνετ, οι ιδεες που κατεθεσα ειναι ιδεες αποτελεσμα πενταχρονης επεξεργασιας, μπορει να αντιφασκω σε ορισμενα αλλα ειμαι σε σταδιο συνεχης επεξεργασιας.γεια σας

από αντιπαρασιτο 04/01/2011 9:35 πμ.


Λοιπόν αναρχιά και αντικοινωνικότητα είναι  δύο έννοιες ασυμβίβαστες πάει και τελείωσε. Η αναρχια στηρίζεται στο κοινωνικό σύνολο και δεν μπορει να είναι εναντια του.

Το χειρότερο σε αυτήν την κοινωνια δεν είναι ότι υπαρχει καπιταλισμος αλλά οτι υπάρχει δημοκρατία και ο καθένας μπορεί να εκφράζει την αποψάρα του. Αλλά τι κρίμα που η περίοδος των απόψεων πέρασε ανεπιστρεπτι. Τώρα χρειάζονται έργα και οχι λόγια και δυστυχώς η γενια μας έχει μάθει να λέει πολλά και να πράττει λίγα. Ολα έτοιμα στο πιατο και ευκολα. Τρομερά ευκολα. Αυτή η ευκολία είναι που μαζι με την υπερκατανάλωση έχει δημιουργήσει άχρηστα άτομα, πραγματικά παράσιτα.

Από λόγια όμως άλλο τίποτα. Βαρύγδουποι βερμπαλισμοι και στα δύσκολα...

Αυτός που λέει ότι ειναι ενάντια στην εργασία μάλλον μια πολύ λαμπρή καριέρα το περιμένει. Αντίθετα αυτός που λέει ότι είναι εναντια στην εκμετάλλευση μάλλον θα είναι μαζι μας για καιρό.

Αυτός που λέει γενικά και αοριστα ο΄τι ειναι εναντια στα αφεντικα θα είναι ίσως από τους πιο σκληρους καταπιεστες σε αντίθεση με αυτον που αναγνωρίζει τον ταξικο εχθρο σε κάποιον εργασιακό χώρο και νιώθει την καταπίεση.

Αυτός που είναι ενάντια στα εμπορεύματα είναι σιγουρα πιο καλά ντυμένος από κάποιον άλλον. Μη σας ξεγελάει καποιο πουκάμισο, ενα φουτεράκι της αγαπητης st pauli ισως είναι ακριβότερο.

Αυτός που δεν θέλει να ακολουθήσει την τακτική του θεάματος για να προπαγανδίσει τις απόψεις του και τα πιστεύω του μάλλον  δεν θέλει να κουραστει και πολύ. Αλλωστε η κόλλα λερώνει κιόλας, ενώ το να μοιράζεις φυλλάδια ειναι λιγάκι demode. Τωρα αν μιλάς σε κανάλια εφημερίδες και ραδιόφωνα είσαι ο κλασικός προδότης της επαναστασης.

Αυτός που λεει γιατί πρέπει να πουλάει ενας "καλλιτέχνης" τα "εργα" του μάλλον δεν ξέρει σε ποιον "καλλιτέχνη" απευθύνεται. Αλλωστε όλα είναι θέμα υπεραξίας. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον γιατρό, το ίδιο και με τον δημόσιο υπάλληλο το ίδιο και με τον κάθε εργαζόμενο που πουλάει κάτι.

Λοιπόν δεν θα κάνουμε την χάρη να γίνουμε πρωτόγονοι για να δηλώνουμε ελέυθεροι την πολιτική μας ταυτότητα. Εν έτη 2011 ζούμε και με βάση τα σημέρινα δεδομένα μιλάμε.

 

 

από πριτς 04/01/2011 11:32 πμ.


Εισέβαλε... Στη ζωή μας και το χώρο μας από τον Μπούκτσιν με το βιβλίο "Κοινωνικός αναρχισμός ή lifestyle" που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 2005.

Ο Μπούκτσιν όσοι δεν είναι αυτό που ορίζει ως "κοινωνικό" είναι "λαιφσταιλ" αναρχικοί.

Και αυτούς που αυτοπροσδιορίζονται ως αντικοινωνικοί, τους θεωρεί λαιφσταιλ (ο τρόπος που ζεις).

Μετά απο αυτό το βιβλίο, νομίζω, σταμάτησε και να αυτοπροσδιορίζεται και ως αναρχικός (οι λαιφσταιλ στην Αμερική έχουν το πάνω χέρι) και εξέδωσε τη θεωρία του κομμουναλισμού (εκδόθηκε και στην Ελλάδα το 2009).


από έν@ς 04/01/2011 1:13 μμ.


Η έννοια του κοινωνικού αναρχισμού εμφανίστηκε στη Ρωσία το 1905, υιοθετήθηκε από μέλη της Nabat και τον Αρσινώφ και ουσιαστικά έθετε την αναρχία σε επίπεδο κοινωνικής οργάνωσης. Η κοινωνική αναρχία είναι συνώνυμο της αναρχικής επανάστασης αφού υποστηρίζει ότι η αναρχία δεν είναι μια υποκειμενική ουτοπία αλλά ένα κοινωνικό - οικονομικό σύστημα χωρίς εξουσία που μπορεί να εφαρμοστεί μετά από την κοινωνική επανάσταση των καταπιεσμένων και δεν περιορίζεται στον αγώνα για ανατροπή της εξουσίας (προχωρά και μετά από αυτήν).
Οι Μπακούνιν-Κροπότκιν μιλούσαν σαφώς για κοινωνική αναρχία και αντιεξουσιαστικό σοσιαλισμό, με τη διαφορά ότι δεν την προσδιόριζαν σαν "κοινωνική".
Στην ελλάδα όσοι δηλώσαμε "κοινωνικοί αναρχικοί" δεν το κάναμε για λόγους ετεροκαθορισμού από τους "αντικοινωνικούς". Οι "αντικοινωνικοί" δεν δήλωναν και δεν ήταν αναρχικοί αλλά αυτόνομοι αριστεροί (οι λεγόμενοι "μητροπολιτάνοι") οι οποίοι σήμερα κάθε άλλο παρά αντικοινωνικοί είναι.
Ο αυτοπροσδιορισμός του "κοινωνικού αναρχικού" σημαίνει την στράτευσή μας στο πλευρό των καταπιεσμένων στο πλαίσιο του κοινωνικού πολέμου.
Οι αναρχικοί εξαρχής αποδέχτηκαν τον ταξικό πόλεμο, διακρίνοντας όμως ομάδες καταπιεσμένων (ομοφυλόφιλους, γυναίκες, αλλοδαπούς κλπ) που το κριτήριο της καταπίεσής τους δεν ήταν μόνο ταξικό και δεν μπορούσε να ερμηνευτεί με ταξικούς όρους και μόνο. Ετσι η έννοια του ταξικού πολέμου διευρύνθηκε σ'αυτήν του κοινωνικού πολέμου.
Από τις αρχές η αναρχικοί διέκριναν ένα κριτήριο επιπλέον της ταξικότητας που ξεχώριζε το επαναστατικό υποκείμενο, αυτό της συλλογικής συνείδησης. Ενώ οι μαρξιστές οπαδοί του εξουσιαστικού σοσιαλισμού ξεχωρίζουν τους καταπιεσμένους από τους καταπιεστές με στεγνά οικονομικά κριτήρια, οι αναρχικοί δια στόματος Μπακούνιν αρνούνται να συμπεριλάβουν τους εργαζόμενους με ατομικιστική συνείδηση στο επαναστατικό υποκείμενο επειδή "εκείνος που κοιτάζει το ατομικό του συμφέρον (σ.σ. σε βάρος των ομοίων του) είναι ένας εν δυνάμει αστός, εχθρός του προλεταριάτου" (Μπακούνιν).
Αρα τα επιχειρήματα των "αντικοινωνικών" περί της κοινωνίας που υπολείπεται συλλογικής συνείδησης φυσικά και στέκουν από αναρχικής άποψης, με τη διαφορά ότι δεν αποτελούν τίποτα το νέο (ο Μπακούνιν τα έλεγε αυτά τον 18ο αιώνα) και επιπλέον δεν οδηγούν τον αναρχικό επαναστάτη σε αντικοινωνική δραστηριότητα και θεώρηση, γιατί αν συμβεί αυτό αντί να σημειώσει μια νίκη ο αναρχικός έναντι της κοινωνικής απάθειας/ασυνειδησίας, ενσωματώνεται στο διάχυτο αστικό ατομικισμό, χάνει τον προσανατολισμό του στον κοινωνικό πόλεμο και ουσιαστικά ηττάται η αναρχία.

Το να δηλώνει ένας αναρχικός "αντικοινωνικός" σημαίνει είτε ότι πρόκειται για βαλτό που έχει σα στόχο να συκοφαντήσει την αναρχία είτε ότι είναι εντελώς ηλίθιος είτε ότι έχει κάποιο προσωπικό (και όχι πολιτικό) πρόβλημα με κάποιον/ους που αυτοπροσδιορίζεται σαν αναρχικός. Διαφορετικά δεν υπάρχει καμία θεωρητική βάση που να στηρίζει οποιαδήποτε "αντικοινωνικότητα" από αναρχικής σκοπιάς.
Αν συμβαίνει το πρώτο, τότε οι μυστικές υπηρεσίες που τον έστειλαν ατύχησαν γιατί η αναρχική δράση είναι διακριτή στην κοινωνία και δεν μπορεί να τη συκοφαντήσει για πολύ κανένασ βαλτός. Σύντομα θα αποκαλυφθεί ο ρόλος του και θα καταρρεύσει η συκοφαντία.
Αν συμβαίνει το δεύτερο και πρόκειται για ηλίθιους το λόγο έχει η επιστήμη.
Αν συμβαίνει το τρίτο, αν δηλαδή κάποιος/οι καθορίζουν την πολιτική τους δράση από τις προσωπικές τους αντιπάθειες και συμπάθειες τότε πρόκειται για άτομα εντελώς ανώριμα που ωριμάζοντας (συνειδησιακά και όχι ηλικιακά) θα βρεθούν υπόλογοι στην ίδια τους τη συνείδηση κι αυτό είναι ότι χειρότερο για έναν αναρχικό που έχει τη συνείδησή του σαν μόνο μπούσουλα.
Οχι άλλον Κουνταρδά, όχι άλλους χαμένους συντρόφους!

από @ 04/01/2011 1:29 μμ.


Τώρα μου έγινε συμπαθής τουλάχιστον, καλά κάνεις και την ψάχνεις αλλά μη βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα: καταρχήν από όλα αυτά που λες εγώ δεν καταλαβαίνω ότι είσαι αντικοινωνικός αλλά κατά της σημερινής κοινωνικής οργάνωσης. Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο;

Από εκεί και πέρα, πολλά από αυτά που λες δεν στέκουν αλλά δεν έχει νόημα να απαντήσω προς το παρόν. Ψάξτην όμως λίγο για τις ταινίες του Ντεμπόρ: τόσο σίγουρος είσαι ότι απαγόρεψε την κυκλοφορία τους; Εγώ θα έλεγα να ψάξεις τί έγινε μετά το θάνατό του το 1994 και τις δικαστικές (ναι όπως το άκουσες) διαμάχες για τα πνευματικά δικαιώματα των ταινιών του και άστα τα άλλα, βρώμα η υπόθεση... 

από @ 04/01/2011 1:44 μμ.


Σεβαστές οι απόψεις σου αν και δεν συμφωνώ . Αυτό που προτίνεις είναι πως θα παρασιτήσουμε στον καπιταλισμό και ΟΧΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟΝ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ . Γιατί για να γίνει αυτό χρειαζόμαστε οργάνωση και εσύ εκεί που μένεις είναι τι κάνεις για τη πάρτη σου . Αρα παρτάκιας άρα όχι αναρχικός .

Και κάτι που ήθελα να πω και πιο πριν : Τι παει να πει ότι είμαι αντίθετος στην εργασία ? Οτι σε έναν θεωριτικά ιδανικό κόσμο θα ξίνουμε τα @@ όλη μέρα και με κάποιο μαγικό τρόπο θα επιβινουμε ? Μαλλον δεν έχετε εμβαθίνει και πολύ σε αυτά που λέτε . Είναι δεδομένο ότι κάθε ζωντανός οργανισμός από τη ζωή που γιννιέται μέχρι να πεθάνει θα αγωνίζεται για να επιβιώσει . Μέσα στο καπιταλισμό υπάρχει η εκμετάλευση του αφεντικού , του κράτους και του κεφαλαίου. Γιαυτό τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά . Δεν είναι η εργασία το πρόβλημα . Αλλωστε ακόμα και από ψυχολογικής άποψης η εργασία , δηλαδή η ενασχόλιση με κάτι , είναι κάτι απαραίτητο για κάποιον .

από ΙΟ/ψωλος 04/01/2011 2:43 μμ.


Οτι εργαζομαι με αλλο *ΤΕΛΟΣ*=ΣΚΟΠΟ και οχι οπως επραξαν τα κομμουνιστικα καθεστωτα,ουτε βεβαια οπως μας επεβαλε και ο καπιταλισμος.

ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΘΕΛΩ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΥΨΩ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΟΥ οσο και των αλλων με απωτερω σκοπο την αναπτυξη των ικανοτητων μου και οχι τα νουμερα και τους αριθμους μιας εμπορευματικης υπερ/παραγωγης!

ΕΠΙΛΕΓΩ ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ

ΟΙ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΘΑ ΤΙΣ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ(οποιος και οποια θελει!).Ελαχιστος κοπος τουτεστιν.

Η υπερ/παραγωγη αχρηστων προιντων θα μειωσει στο ελαχιστο τις ωρες εργασιας για την καλυψη των αναγκων μας.

Αμην.


Αλλα μην στεναχωριεσαι το συστημα μας καταδικασε ολους σε πολυχρονη ΑΕΡΓΙΑ η ΑΝΕΡΓΙΑ οποτε το θεμα δεν εχει καμμια ουσια.Τοσο για τους προκομενους δουλευταραδες οσο και για τους ανεπροκοπους οπως τους αποκαλουν οι προκομενοι!

Πρεπει να υπαρχει δουλεια πρωτα και μετα παμε στα στερνα αυτης της ιστοριας.

από IO/πουλος 04/01/2011 3:07 μμ.


Ως προς την αστικη κοινωνια κανονες,δικαια η οτι αλλο φανταστεις διοτι η κοινωνια αυτη και οσες αλλες προεκυψαν στα ανατολικα μπλοκ η οπουδηποτε αλλου στηριχτηκαν στην εκμεταλευση των λιγων εναντια στους πολλους.Αλλοι το εκαναν για τις ιδεες/δογμα και αλλοι το κανουν για το χρημα,κερδος η οπως αλλιως θελεις πες το.

Παρατηρω μια μικρη συγχηση περι του θεματος διοτι μερικοι εδω μεσα αναλυουν κυριολεκτικα την λεξη ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ αφαιρεντας το πολιτικο μερος της εννοιας/λεξης.Ετσι λοιπον καταληγουν στο ατοπο @η αναρχια=αντικοινωνικο@ οπου δεν υφισταται ιστορικα.
Για εναν πιο επικοδομητικο διαλογο θα προτεινα να καταλαβαινουμε πρωτα τι λεει ο αλλος και γιατι το λεει και μετα οι κρισεις,επικρισεις και ο αντιλογος αλλιως αντι να συνενοουμαστε παρανοουμε και ματαιος ο χρονος που ξοδευουμε για το θεμα αυτο.
αποψη μου.


Ειπαμε εννοιολογικα/πολιτικα η λεξη αντικοινωνικοτητα πως χρησιμοποιειται.

Θετω μερικα ερωτηματα για να διευκολυνω τον διαλογο,οποιος θελει απανταει.

1.Ιστορικα,γιατι επιλεχθηκε αυτη η θεση απο τους αναρχικους και δεν επεδιωξαν τις τακτικες της αριστερας να ειναι απλα πιο ΑΡΕΣΤΟΙ KAI MONO στους πολλους? Ιστορικη κριση και οχι προσωπικη εμπαθεια.Ειλικρινα το λεω.

2.Ποιο το κοστος αυτης της επιλογης της αναρχιας? Μηπως η κοινωνικη απομονωση εντος μιας ΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ αποτελει υγιεις σταση και οχι το αντιθετο? Πως,ποτε,που?
Εννοω πληρεις παραθεση στοιχειων υπερ η κατα.

3.Η αταξικη κοινωνια που ευαγγελιζεται η αναρχια μπορει ποτε να συμβαδισει με οτιδηποτε αστικο? Αν ναι! Πως,ποτε και που!

αυτα τα ολιγα για αρχη. 

από έν@ς 04/01/2011 3:48 μμ.


Για το "να ζείς την αναρχία σου" κλεισμένος στον κόσμο σου υπάρχει λέξη: ρεφορμισμός.
Από το ρήμα "to reform", δηλαδή αλλαγές. Αλλάζω τον τρόπο που ζω εγώ κι ίσως κάποιοι γύρω μου και υποκρίνομαι ότι ζω την αναρχία. Ομως η αναρχία δεν είναι αλλαγή αλλά ανατροπή.
Αν σταματήσω να τρώω κρέας μόνο εγώ τα ζώα θα συνεχίσουν να σφάζονται αφού όλοι οι υπόλοιποι θα τα τρώνε.
Αν σταματήσω να δουλεύω πάλι το αφεντικό μου θα θησαυρίζει γιατί θα βρεί άλλους να δουλεύουν και με λιγότερες απαιτήσεις.
Αν εναντιωθώ για πάρτη μου στον εθνικισμό δεν τρέχει και τίποτα, όλο και κάποια κορόιδα θα βρεί η "πατρίδα" να πεθάνουν για τα αφεντικά.
Αρα ποιά η διαφορά εκείνου που ζεί στον κόσμο του με τον άλλο που παίρνει την πρέζα του; Και οι δύο σε έναν πλασματικό κόσμο ζουν.
Κι όμως, υπάρχουν διαφορές. Τη διαφορά την κάνει η ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΙΚΗ μου διαβίωση. Δηλαδή να ζω με το δικό μου διαφορετικό τρόπο, όχι σαν αυτοσκοπό αλλά σαν πρόταση στους άλλους γύρω μου να με ακολουθήσουν. Αν αποτραβηχτώ από αυτούς δεν είμαι πλέον αναρχικός αλλά ένας μονομανής ρεφορμιστούλης. Δεν έχει να φοβηθεί τίποτα η εξουσία από μένα. Αυτομάτως γίνομαι ηττημένος.
Ισως δεν έχεις δουλέψει ποτέ και δεν γνωρίζεις ότι ο εργαζόμενος μπορεί να διατηρεί την αξιοπρέπειά του ακόμα κι όταν δουλεύει για τα αφεντικά. Προυποθέτει αγώνα αλλά ο αναρχικός και ο επαναστάτης γίνονται μέσα από αγώνες τέτοιοι κι όχι μέσα από στείρα άρνηση.
Ισως δεν έχεις κάνει φυλακή και δεν γνωρίζεις ότι ο κρατούμενος μπορεί να είναι πολύ πιό ελεύθερος από τους ανθρωποφύλακές του.
Ας κρατήσουμε τον όρο ρεφορμιστικός "αναρχισμός", ούτε αυτό υπάρχει και όταν δύο έννοιες είναι εξίσου ανύπαρκτες (ρεφορμιστικός και κοινωνικός "αναρχισμός") προφανώς είναι και ισοδύναμες.

Κατα ενα μεγαλο μερος συμφωνουμε αλλα στις λεπτομερειες διαφωνουμε που πολλες φορες κανουν και την μεγαλη διαφορα σε ενα θεμα.

1.Παραδουλευω αυτο δεν σημαινει απολυτως τιποτα και δεν αποτελει κριτηριο εκτος και ειμαστε της αποψης των παπουδων μας οτι το μυστρι και το πυλοφορι κανει τον @αντρα@ παραφραζωντας τον ΑΝΑΡΧΙΚΟ! Ημαρτον!

2.Υπαρχουν και αυτοι που λες και λοιπον?Τι θελεις να αποδειξεις?
υπαρχουν και διεστραμενοι και παραφρονες και στρατιωτικοι και ανθρωποφυλακες και ΣΚΥΛΟ/ΜΠΑΤΣΟΙ και οτι φανταστει ο νου σου.
τι θελεις να πεις με αυτο?
Ο αρχικος τιτλος του θρεντ ειναι λιαν επιεικως ανιστορητος και παραπλανητικος και οδευει προς μια γενικευση τελειως ασχετη με την αληθεια της αναρχιας,της στρατηγικης και πολιτικης θεσης της.

3.Για πες μου τον τροπο που μαχεσαι εναντια στο αφεντικο σου σε παρακαλω για να κανουμε σωστα τον λογαριασμο και να δουμε τελικα τι σου δινει,τισ ου παιρνει και τι στο τελλος απομενει για εσενα και για αυτον.Ετσι για να μην λεμε οτι θελουμε.

 Για να συννενοηθουμε επιτελους ΡΕΦΟΡΜ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ η ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ειναι το αντικειμενο εδω μεσα??

Μπες στον κοπο σε παρακαλω να απαντησεις στα προηγουμενα ερωτηματα που εθεσα,αν το επιθυμεις και εχεις χρονο  βεβαια.

από Φράκι 04/01/2011 4:34 μμ.


του αντικοινωνικού(το τελευταίο) είναι γοητευτικό για τον εξής απλό λόγο. Γιατί πολύ απλά εκφράζει έναν τεράστιο και κοσμικό αναχωρητισμό. Μία απόσυρση από τον κόσμο και μία τεράστια καταδίκη του. Ο κόσμος για αυτόν έχει γίνει μία τεράστια εχθρική δύναμη σε σημείο που για να γίνει ανεχτή η παρουσία του μέσα σε αυτόν, δημιουργεί μία πελώρια καταθλιπτική ταυτότητα ως άμυνα απέναντι σε όλους αυτούς τους τυχαίους ανθρωπάκους που θέλουν να του πάρουν την ηδονή, όπως και να πάρουν την ηδονή της ταυτότητας από όους τους κακομοίρηδες παλ(α)ιοαναρχικούς που διαγωνίζονται ακόμα για το αλφάδι ή το αστέρι και την αυθεντικότητα τους.

Η μόνη επιστημονική υπόθεση εργασίας μέσα σε όλο αυτό το υπαρξιστικό κατεβατό , είναι αυτή που υποστηρίζει ότι πέρασε ανεπιστρεπτί ο καιρός των επαναστάσεων και εφόσον έγινε αυτό το μόνο για το οποίο έχουμε να αγωνιστούμε είναι οι προσωπικές μας νησίδες και ταυτότητες. Είναι μία άποψη και αυτό. Βασικώς είναι η μόνη άποψη που μπορεί να αντέξει στο διάλογο για παραπάνω από 5 λεπτά. Λίγο εως πολύ φιλελεύθερη-εγελειανή, καθότι υποστηρίζει ότι έχουμε φθάσει σε ένα τέλος της ιστορίας κιόλας και το μόνο που έχουμε να κάνουμε όπως έλεγε ο φουκουγιάμα και ο χέγκελ είναι εμπειρικές βελτιώσεις και να σώσουμε φυσικά τις ταυτοτητούλες μας , ο ίδιος στόχος που θα τίθοταν και από έναν καθώς πρέπει φανατισμένο μεταλλά. Τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο.

Τώρα για όλο αυτό το χυδαία ελιτίστικο απόσπασμα που υποστηρίζει ότι ο μόνος τρόπος να παραμείνουνε τα έργα σου επαναστατικά είναι να μην τα δει κανείς, μπορώ να πω ότι είναι το λιγότερο αυτιστικό. Και ποιος σου είπε εσένα φίλτατε ότι το βλέμμα του Αλλου είναι μόλυνση για την τέχνη και τον καλλιτέχνη; Ποιος σου είπε ότι η έκθεση στον άλλο είναι ΚΑΤ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΑΛΛΟΤΡΟΙΩΤΙΚΗ. Εσύ δεν έχεις τίποτα που να το οφείλεις σε άλλον; Είναι όλα δικά σου; Τίποτα μέσα σε αυτόν τον κόσμο που ζεις δεν έγινε από άλλους για εσένα; Είσαι δηλαδή τόσο πολύ ολοκληρωμένος που οποιοδήποτε κομμάτι του εαυτού σου εκτεθεί θα ευνουχιστείς; Όλες αυτές οι ανόητες σύχρονες-αλλά πρωτόγονες τελετουργίες μου θυμίζουν κάτι τελείως νευρωτικά έθιμα πρωτόγονων φυλών που για να μην καλυφθούν από αυτό που θεωρούσαν οι ίδιοι κακό καλύπτονταν με 1002 μυθικές απαγορεύσεις τα λεγόμενα ταμπού ( για περισσότερες πληροφορίες φίλε Τοτέμ και Ταμπου, Φρόυντ ).

Υποστηρίζω ότι ακόμα και κάποιος να λέει για τον εαυτό  του  ότι είναι αντικοινωνικός και να θέλει να βγει από την κοινωνία δε μπορεί να το κάνει για λόγους καθαρά λογικούς. Για παράδειγμα οι φίλοι μας οι ΑΤΟΜΙΚΙΣΤΕΣ. Αυτό είναι το κανονικό τους όνομα , όχι αντικοινωνικοί. Έχουμε άλλη μία γερασμένη επανέκδοση της παλιάς αναρχικής δοξασίας που υποστηρίζει ότι το άτομο είναι εναντίον της  κοινωνίας και για αυτό εξεγείρεται. Οι φίλοι μας λοιπόν οι Ατομικιστές, παρόλο που λείαν προσφάτως άρχισαν να υποστηρίζουν ότι είναι και  Αντικοινωνικοί, όχι μόνο προσπαθούν να μας πείσουνε για την ορθότητα των θέσεων τους αλλά έχουνε και ένοπλες οργανώσεις και συνθηματάκια και αφισούλες και όλα τα κομφόρ.. Και ρωτάω εγώ ο αφελής. Είναι δυνατόν να λες ότι είσαι αντικοινωνικός και να προσπαθείς να πείσεις τον άλλον για αυτά που λες; Δηλαδή να επιχειρηματολογείς. Ποιος άνθρωπος θα έλεγε ότι είναι αντικοινωνικός και θα ξεκίναγε με επιχειρήματα. Η πειθώς -και για αυτό είναι δημοκρατική- προυποθέτει ότι ο άλλος μπορεί να πειστεί, άρα μπορεί να αλλάξει γνώμη μόνος του, δεν είναι ανάγκη να του έχουμε ένα όπλο στο κεφάλι. ΑΝΤΙΦΑΣΚΕΤΕ όταν προσπαθείτε να μας πείσετε για την ορθότητα αυτών που λέτε. Ένα αντικοινωνικό ον δεν προσπαθεί να επικοινωνήσει πόσο μάλλον να πείσει. Απλά αυτοκτονεί και τλειεώνει η υπόθεση ή και παίρνει άλλους μαζί του σε μία υστατη παραληρηματική προσπάθεια να βρει κάποιον για να επικοινωνήσει επί ίσοις όροις. Ακόμα και στον ψευτοελληνικό σας και βαλκανικό σας μηδενισμό δε μπορείτε να είστε τελείως μόνοι. Η έσχατη σας αντίφαση. Επιδιώκετε την αντικοινωνικότητα ζώντας εκεί που δε μπορεί να υπάρξει τέλεια μοναξιά, σε μία κοινωνία !!!

Η διαφορά μεταξύ κάποιου πάντως που είναι αστυνομικού και ενός που είναι απαθής πολίτης είναι ότι ο δεύτερος ακόμα και να έχει την πρόθεση κάποια στιγμή να εξεγερθεί δεν έχει όπλα. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΠΛΑ. Ο ένας μπορεί να πυροβολήσει  γιατί έχει το νόμο μαζί του και ο άλλος δε μπορεί γιατί αυτομάτως εντός μίας ορισμένης επικράτειας θα είναι κυνηγημένος εάν το κάνει. Πόσο δύσκολο είναι να αντιληφθεί κάποιος αυτήν τη μικρούλα και τόσο ασήμαντη διαφορά. Τη διαφορά του να είναι κάποιος οπλισμένος και να έχει το νόμο μαζί του σε σχέση με έναν τύπο που δεν έχει όπλα και κυνηγάτε από τον νόμο σε περίπτωση που πυροβολήσει το νόμο. Ότι σωστό και να λέμε περί απάθειας ( πολλά από αυτά που υποστηρίζουν οι αστομικιστές έχουν βάση ) παραμένει αυτό το κολοσιαίο γεγονός και δε μπορεί να το αλλάξει καμία ψυχολογίζουσα ανάλυση της πραγματικότητας. Άλλωστε η ψυχολογία θα φανερώσει τις δυνάμεις της μόνο όταν μπει σε ένα ορισμένο όριο , όπως και η κοινωνιολογία , όπως και η φιλοσοφία.

Υ.Γ 1 Θα πειστώ περί αντικοινωνικού αντιεξουσιασμού και άλλων μπουρδών και κενοτήτων όταν αρχίσουν να εκτελούνται ψηφοφόροι και γιαγιούλες που πάνε στην εκκλησία όπως και τύποι που ψωνίζουν από χασάπικα. Μία καλή αρχή βεβαίως θα ήτανε ( όπως λέει και ένα σύνθημα Τζαβέλλα και Μεσολλογίου ) βόμβες χωρίς προειδοποιητικά τηλεφωνήματα. Ξεκινάτε με αυτό και βλέπουμε μετά τι γίνεται. εάν είστε άξιοι των όρων σας θα γίνει και μία μικρή αλλαγίτσα στην ανάλυση.

Υ.Γ 2  Όλη αυτή η ρητορική περί κοινωνιστών και αντικοινωνιστών στα πολυ ουαου πηγαδάκια του α/α χώρου υπάρχει εδώ και τουλάχιστον 3 χρόνια. Δεν είναι καινούργιο φρούτο δυστυχώς ή ευτυχώς. Μία ηλίθια τακτικίστικη διαμάχη όμοια με αυτήν των Τροσκιστών και των Σταλινικών φτιαγμένη από την ιδεολογία έτσι για να κρύψει την πραγματική πάλη εξουσίας μεταξύ των 2 γραμμών. Δε φταίει ούτε ο Νίτσε ούτε ο Μπακούνιν, ούτε ο Καστοριάδης, ούτε ο Φουκώ. Η γαμημένη η εξουσία και η διαπάλη γύρω από αυτήν είναι. Ότι ήταν πάντοτε και ότι θα είναι για πολύ καιρό ακόμη.

Υ.Γ3  Τα υπόλοιπα του αντικοινωνικού εμπίπτουν περισσότερο σε ψυχαναλυτή με κοινωνικές ευαισθησίες που να έχει ρίξει και μολότωφ. Και ο Μαξ Βέμπερ επίσης θα μπορούσε να φανεί διαφωτιστικός με τα έργα του περι ενδοκοσμικού ασητισμού και κοινωνιολογίας της θρησκείας


ΣΤΙΟΠ ΣΤΙΣ ΔΙΑΜΑΧΕΣ ΤΟΥ ΤΑΚΤΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ. ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

``

από ' 04/01/2011 5:03 μμ.


μαλλον καποιοι δεν καταλαβαινουν ή απλά κάνουν οτι δεν καταλαβαινουν μου φαινεται...

λεει ο αλλος "αυτος που ειναι κατα των εμπορευματων ντυνεται καλυτερα", "αυτος που ειναι κατα της εργασιας εχει λαμπρη καριερα" τοση μαζεμενη βλακεια καιρο είχα να ακουσω. επειδη εσεις οι κοινωνιστες ειστε αλοτριωμενοι μεχρι το κοκκαλο οταν καποιος σας υπενθυμιζει το οτι δεν κανετε βημα να ξεπερασετε την καπιταλιστικη πραγματικοτητα τσουζεστε τοσο και λετε τετοιου τυπου ασυναρτησιες.
 και για να σου φυγει η απορια, δεν μου στελνει κανενας λεφτα,δεν εχω εσοδα, δεν κανω φορολογικη δηλωση, δεν εχω καν ταυτοτητα, μενω σε απελευθερωμενο χωρο,καλλιεργω μονος μου το φαγητο μου, κλεβω ρουχα και βιβλια, ρευμα και νερο (τα μονα απαραιτητα) δεν εργαζομαι και εχω το δικαιωμα να μιλαω για απελευθερωση επειδη ειμαι συνεπης στις ιδεες μου, εχω αφιερωσει την ζωη μου σε αυτο και εχω ολο το δικαιωμα να κραζω την κοινωνια που μενει πιστη στην ιδια της την παρακμη. εσυ τι κανεις δεν μας ειπες....

οι μητροπολιτανοι αντικοινωνικοι; δεν παμε καλα. τα μητροπολιτικα θεωρουν τιμη να εισαι εργατης και να οργανωνεσαι εγω ως αντικοινωνικος θεωρω το να εισαι εργατης αλοτριωση οπως επισης και το να εισαι αφεντικο (μικρο-μεγαλο δεν εχει σημασια) ,φοιτητης,καλλιτεχνης,εθνικιστης. τοση προπαγανδα που κανουν οι μητροπολιτανοι με τις αφισες τους λιγοι τις κανουν, υπερκοινωνικοι ειναι θα ελεγα. το μονο καλο που κανουν ειναι το οτι βγαζουν που και που σαδισμο απεναντι σε μια κοινωνια που φτυνει ακομη και τα πιο ρεαλιστικα τους αιτηματα. εγω ως αντικοινωνικος βγαζω σαδισμο στην κοινωνια επειδη η ιδια πνιγεται στον ιδιο της τον βουρκο και με βριζει καθε φορα που της το επισημαινω και αντιπροτεινω κατι. δεν εχει κανεις αναρωτηθει για ποιον λογο ο χωρος αποτελειται απο ατομα μικρα σε ηλικια; εχετε δει πολλους ανω των 40; εγω αντιπροτεινω το εξης, επειδη οποιος ειναι παλιος και βλεπει οτι η κοινωνια αποριπτει τις ιδεες μας αντι να φυγει και να παει να δουλεψει και να κανει οικογενεια να παει να μεινει σε καταληψεις και να ζησει τις ιδεες του, μονο τοτε θα ειναι περηφανος και επαναστατης. και αυτο δεν παει για αναρχοlifestyle που τους πληρωνουν τα παντα οι γονεις τους, αυτο παει σε ατομα που οντως αγαπανε τις ιδεες τους και επιθυμουν πραξη!

τωρα οσον αφορα την εργασια. η εργασια στον καπιταλισμο γινεται αποκλειστικα για την παραγωγη πολυτελειας. πολυτελεια ειναι το να μενεις σε σπιτι με θερμανση, τηλεοραση, ψυγειο, ηχοσυστημα, να εχεις κινητο,κλπ και η κριτικη μου δεν ειναι πριμιτιβιστικη αλλά υπερ της ολιγαρκειας. γιατι η κοινωνικοποιηση στον καπιταλισμο απαιτει αλοτριωση. για να κοινωνικοποιηθεις πρεπει να ντυνεσαι με μοδατα ρουχα (ειτε απομιμησεις ειτε ακριβα), να εχεις κινητο, να εισαι βυθισμενος στην μιζερη μιντιακη πραγματικοτητα (κατι που το κανουν οι αναρχικοι καθως πολλες φορες  καθοριζουν τα θεματα ενασχολησης τους με βαση τα μιντια - η ολη φαση με την "κριση" λεει πολλα) πλεον γνωριζεις ανθρωπο και σε ρωταει αν εχεις μειλ και facebook και προφανως τετοιου τυπου κοινωνικοποιηση δεν παιζει μονο σε μονο σε οικονομικα ευρωστα τμηματα της κοινωνιας αλλα ΠΑΝΤΟΥ. μιλαω με μεταναστες (και μιλαω με πολλους πιστεψτε με) που εχουν κινητο και ζαχαρωνουν ρουχα που βλεπουν στις βιτρινες. οταν βλεπεις ανθρωπους που δεν εχουν στον ηλιο μοιρα να λαχταρουν την καταναλωση τοτε τι μπορεις να περιμενεις; καμια ελπιδα απολυτως. θελουν κι αυτοί να γινουν σαν τα ζωα τους ελληνες.

πεστε μπορειτε να βρειτε μια ελπιδα αλλαγης στην πραγματικοτητα; αφου τι να κανουμε ο κοσμος γουσταρη καταναλωση. ολες οι προσπαθειες να μεταπεισουμε τον κοσμο απετυχαν. το μονο που μενει πλεον ειναι να στραφουμε εναντιον του και να κοινωνικοποιηθουμε απο μονοι μας σε αναρχικες δομες. δεν ειναι η κοινωνια οπως ηταν το 36 στην βαρκελωνη μην ζειτε μεσα σε ονειρα, οποιοσδηποτε εχει αποπειραθει να κοινωνικοποιηθει βλεπει το τι επικρατει. εδω ο καπιταλισμος οικονομικα καταρεει και ολοι αντι να ρισκαρουν και στην συνολικη καταρευση του κατηγορουνε τους πολιτικους που τους τα φαγανε και απαιτουνε τα λεφτα τους πισω, παρολη την κριση ο κοσμος μια χαρα εβγαινε στην ερμου για ρουχα, οχι για να τα αγορασει ομως, απλα για να τα δει και να περιμενει ποτε θα ερθουν καλυτερες μερες ωστε να μπορεσει να τα αποκτησει. και εγω ρωταω την κοινωνια ποιος τους ψηφισε; οι υπολοιποι που δεν ψηφισαν εκαναν κανα κινημα μηπως; παπαρια εκαναν κι αυτοι. και οι τραπεζες να τους παρουν τα σπιτια επειδη δεν ξεχρεωσαν διακοποδανεια αυτοί αντι να αναρωτηθουν αν εχει νοημα ολο αυτο θα κανουν τα παντα για να επιστρεψουν στις συνθηκες των προηγουμενων καλυτερων οικονομικων ετων. μονο απογοητευση σε αυτη την κοινωνια. τιποτα αλλο.


οσον αφορα το ερωτημα της απομονωσης. ΤΙΜΗ ΜΑΣ που μας απομονωνει η κοινωνια. αυτο δειχνει οτι ειμαστε αντιθετοι στις ιδεες της. αν η κοινωνια ηταν διπλα μας σημαινει οτι δεν ειμαστε πλεον αναρχικοι, αλλα λαϊκιστες. η κοινωνια οπως εχει δεν επιθυμει αλλαγη, δεν μιλαει για τιποτα περα απο την ελπιδα οτι καποτε θα καταναλωσει οπως καταναλωνε καποτε.

επισης η αταξικη κοινωνια για επιτευχθει πρεπει πρωτα η κοινωνια να καταστρεψει ολοκληρωτικα τον εαυτο της. κοινωνικοι αναρχικοι θα γινουμε μονο οταν η κοινωνια μας πλησιασει. ετσι οπως εχουν τα παντα η κοινωνια δεν μας πλησιαζει, μας βριζει επειδη τις λεμε πραγματα που κανει αγωνα για να ξεχασει και να εκμηδενισει. οπότε ο μονος δρομος ειναι η αντικοινωνικοτητα, αμα θελησει να αλλαξει η κοινωνια τα ξανασυζηταμε αν δεν θελησει μακρια και καθολου αγαπημενοι

για τις βλακεις του μπουκτσιν τι να πει κανεις; επειδη ο ιδιος ηταν βολεμενος ως καθηγητης πανεπιστημιου φοβοτανε τα καταληψιακα κινηματα καθως γνωριζε βαθυτατα που πηγαιναν κοντρα στα καριεριστικα ακαδημαϊκα του συμφεροντα. κατι πανεπιστημιακοι σαν τον καστοριαδη, τον μπουκτσιν, τον ζιζεκ,τον τσομσκι και τον φουκο τρεμουν την επανασταση και τον κοινοβιακο αντικοινωνισμο διοτι ξερουν πως αν υπερισχυσουν τετοιες ιδεες δεν θα ειχαν τα κρατος να τους ταϊζει., τοτε ο κορνηλιος θα αναγκαζονταν να καλλιεργησει την γη μονος του. (σε αντιθεση βεβαια ο ντεμπορ που ζουσε φτωχικα με την μικαελα, οπως και ο μπακουνιν αλλωστε που ζουσε σαν φτωχος - δεν ηταν μαρξ βλεπετε να εχει τον ενγκελς να του τα σκαει.) διαβαστε και μονοι σας τι λεει ο μπουκτσιν για τους αναρχικους και τα ξαναλεμε, τους αντιμετωπιζει λες και ειναι προβλημα μεγαλυτερο απο τον καπιταλισμο, επειδη κατα βαθος ξερει οτι απειλειται απο αυτους και οσα ανατρεπτικα κινηματα υπηρχαν.

και κατι τελευταιο ο καπιταλισμος ανατρεπεται μονο σε αντικοινωνικες συνθηκες. σε κοινωνικες δεν γινεται να ανατραπει διοτι η σημερινη κοινωνια ειναι καπιταλισμος και μονο καπιταλισμο μπορει να παραγει μονο ξαναλεω, αν η κοινωνια καταστρεψει τον εαυτο της θα ανατραπει ο καπιταλισμος

ΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΗΤΤΑ ΚΑΘΕ ΡΙΖΙΚΑ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

από έν@ς 04/01/2011 5:19 μμ.


Από πότε ρε φίλε θα δώσω λόγο στις καλόγριες για το τι κάνω; Δεν αρκεί που εσείς δεν κάνετε τίποτα πέρα από το να προσεύχεστε στο ύψιστο, αγαθό και αναμάρτητο υπερεγώ σας; Να μας λείπει ο ρεφορμισμός, η αυτοαναφορικότητα και οι "αντικοινωνικές" θρησκοληψίες. Θέλουμε να ανατρέψουμε την εξουσία κι όχι να παίξουμε κρυφτούλι μαζί της.
Προσωπικά βρίσκω τα παραπάνω άκρως θλιβερά ιδιαίτερα όταν πρόκειται για νέο άνθρωπο. Που καταντά τον άνθρωπο η εξουσία...

από @ 04/01/2011 5:30 μμ.


Αν καταστρέψεις την κοινωνία από που θα κλέβεις τα βιβλία σου και το φαγητό σου; Από την άλλη αν δεν τα χρειάζεσαι ούτε αυτά γιατί θέλεις να καταστρέψεις την κοινωνία; Τι σε ενοχλεί; Αντιφάσεις επί αντιφάσεων...

Σιγά σιγά θα μάθουμε ότι και ο Ντεμπόρ ήταν πριμιτιβιστής...

από ονομα 04/01/2011 5:30 μμ.


γουστο σου να θεωρεις ο,τι θες, το σεβομαι, αλλα σε πολλα διαφωνω

κυριως και καθετα με το "η αλοτριωση αποτελει μονοδρομο στην κοινωνικοποιηση"

ενα βασικο ερωτημα - οσοι δεν ειναι "αντικοινωνιστες", οσοι δεν είναι σύντροφοι σου, πως τους αντιμετωπιζεις/συμπεριφερεσαι ?

επισης λες οτι θες να εισαι αυταρκης, γαμω ρε συ, αλλα το ερωτημα ειναι το κανεις εις βαρος κα-ποιων ? ολων ανεξαιρετως η υπαρχουν κριτηρια ? θα "κλεψεις" απο ολους η οχι ? σε πολη βρισκεις μαγαζια και αιντε "κλεβεις" - κι αν εισαι σε χωριο τι κανεις ?
με την υγεια σου ? πως θα το διαχειριστεις ? αν χρειαστει να πας σε νοσοκομειο για εγχειρηση, θα πας ή θα αρνηθεις με πιθανοτητα να πεθανεις ?
οικογενεια επιθυμεις να κανεις ? κι αν ναι, το παραπανω ερωτημα ισχυει για το παιδι και την γυναικα σου.
καταναλωση σημαινει μονο αγοραζω με χρημα ?
οι προσφυγες για σενα τι ειναι ? σε ενδιαφερει να τους βοηθησεις ή οχι ?
αν δεις μπροστα σου να βιαζουν μια κοπελα, θα αντιδρασεις ή δεν σε ενδιαφερει κανενα μελος της κοινωνιας ?
εσυ πριν συνειδητοποιησεις πως θες να ζεις, τί ήσουν ? ησουν αλλοτριωμενος ή οχι ?
αν κατσω κι αλλο να το σκεφτω θα εχω κι αλλα ερωτηματα (μερικα ισως ηλιθια παραδεχομαι, αλλα δεν ειμαι και εξυπνος) που θα με ενδιεφερε να ακουσω τις απαντησεις σου

χαιρομαι επειδη στο τελος φαινεται να μην εισαι απολυτος οταν λες "ειμαι σε σταδιο συνεχης επεξεργασιας"

τελος πιστευω οτι υπαρχει συγχιση με την λεξη "αντικοινωνικος" οπως την περιγραφεις και οπως οι περισσοτεροι την αντιλαμβανονται

υ.γ δεν προλαβα να διαβασω την τελευταια απαντηση σου, αν εχω κατι να προσθεσω θα το κανω

από IO/πουλος 04/01/2011 5:31 μμ.


Αυτο το ψυχογραφημα το λιαν επιεικως απαραδεκτο θελει να μας πει οτι ο ποιητης γεματος με τις βεβαιοτητες του κατεληξε στα εξης παρακατω.

1.Ατομικος αναρχικος = απομωνοτισμος,βια,βομβες,θανατος,τρομοκρατια,απανθρωποι,
αλητες,κουκουλοφοροι
...σαν αστυνομικο δελτιο μοιαζει.Επαναστατικο κατα τα αλλα.

2.Ο συγγραφεας του κειμενου αυτου πασχει απο το συνδρομο του σουπερ κοινωνικος και αναλυτικος επαναστατης γεματος παν/ανθρωπινο παθος και αγαπη για το πλησιον του και μονο!
Μια ζωη προσφορα και αγαπη που λεμε απλα.Τερας ωριμοτητας και πολιτικης αντιληψης!!!!!!!!!!

3.διαλεκτικοτατος και αποδεικτικος με κυριοτερο εργαλειο τον φροιντ και κατι αλλα εγχειριδια παραμασχαλα.
Ειπαν οι σοφοι,οι λογιοι και οι ψυχολογοι και λοιπον?

Το κρατος γενναει,συντηρει,καλλιεργει,επιδιωκει και ασκει την βια
οι ατομιστες σε πειραξαν?

Ασε που δεν ειμαι ατομιστης αναρχικος αλλα αυτο δεν σημαινει οτι θα τους χρησιμοποιουμε ως εξιλαστηριο θυμα για καθε δειλια,ενδοτισμο η οτι αλλο του καθε ψευτο ψυχο/αναλυτη θεωρητικου του κωλου η για καθε ηττα των λαικων αγωνων η για καθε μορφη καταστολης.

υπαρχουν καπποιοι ψυχανωμαλοι που καταλογιζουν την καταστολη στον ενοπλο αγωνα και οχι στην αδικια και εκμεταλευση του συστηματος.

υπαρχουν και αλλοι ψυχανωμαλοι που καταλογιζουν την ελλειψη συντονισμου και οργανωση της αναρχιας στους ατομιστες αναρχικους και οχι στα λαμογια η ατομα που το προτεινουν και στις βασεις που θετουν.

Π.χ ο μαλατεστα που οργανωσε και συμμετειχε σε 32(ενοπλες δρασεις/οργανωμενες απο αυτον η οχι) ηταν ΑΤΟΜΙΣΤΗΣ Η τρομοκρατης?Και αλλες εκαντοταδες συντροφων του παρελθοντος.

εννια βαρουν και δεκα χορευουν.

Για το πνευμα του κειμενου εννοω και οχι για τους ανθρωπους που το εγραψαν προσωπικα.

Η θεωρια των πιτσιρικαδων που αθαλλωμενα ξεκαυλωνουν και παρασυρμενα απο μαγκια και βλακεια σπανε οτι βρουν μπροστα τους τελος! Η ιστορια αποδεικνυει τα λογια περισσευουν.


 

...ας απομονωθεί λοιπόν και ας μη γράφει στο ιντιμίντια προσπαθώντας να επικοινωνήσει με μια σιχαμερή κοινωνία. Για να είναι συνεπής με αυτά που λέει.

οτι ολοι εμεις δημιουργησαμε κι μας το στερουν οι ισχυροι.

Εφοσον μου στερουν γνωση την κλεβω,την χακευω και την εχω οπως μπορω.

Το ιδιο με  ολα,φαι,νεο,υγεια οπως και οπου μπορω.

Ολοι εμεις δουλεψαμε και δουλευουμε και αλλοι καρπωνονται τους κοπους μας.
Ετσι λοιπον τους πατω οπου τους βρω.Για μια αξιοπρεπει ζωη και οχι απο μανια καταναλωσης η φθονο.

θελω ολες τις ανεσεις που παραγω για εμενα και για τους αλλους με συνεση και φειδω.Τα θελω ολα γιατι ανηκουν σε ολους μας και καποιοι ελαχιστοι με τα τσιρακια τους μας τα στερουν.

Θελω γνωση,παιδεια,ελευθερια και ανεση για ολους μας.καθε τι που προσφερει ο πολιτισμος μας και ειναι αναγκαιο και χρησιμο βεβαια,δεν εννοω καθε σκουπιδι που παραγουν.

απλα ειναι τα πραγματα νομοταγης αστικο δημοκρατες μου.

Σε μια ελευθεριακη κοινωνια η παραγωγη των προιοντων φτανει και παραφτανει για να εχουμε για ολους.

Αεργους,ανεργους,τρελους,παρανοικους η οτι αλλο.

Ρε παιδια μαθηματα επαναστατικης αγωγης και θεραπειας κανετε εδω μεσα?τοσο δογμα και βεβαιοτητα που στο διαολο τα βρηκατε?
Αντε πεταμε ενα κοινωνιστης(αγκαλιτσας και αγαπουλας) και μετα τρεχουμε να διαβαλλουμε,λασπολογησουμε,προδωσουμε,καταδωσουμε οτι ειναι διαφορετικο απο τις ιδεες μας.

Ημαρτον!

από ΙΟ/ψωλος 04/01/2011 6:10 μμ.


Αναρχικοι πολλοι ειμαστε και δηλωνουμε.Πηραμε και λιγο τα πανω μας τα τελευταια χρονια με τις ενδοτικες συμπεριφορες της αριστερας και την αγρια εκμεταλευση,βια και απατη του καπιταλισμου.

Απο Αναρχικη παιδεια,ουσια και πραξη ειμαστε οι περισσοτεροι για τα κλαματα.

Μεσα και εγω.

Εκει εντοπιζω το προβλημα βασικα.Λεμε αναρχια και δεν εχουμε κατανοησει περι τινος προκειται.
Συζητουμε βαση οχι προσωπικης ερευνας δικης μας αλλα απο τις πληροφοριες εν ταχυ φιλων,εχθρων και κατα βαση των ΜΜΕ.

Εξου και τα διαφορα γκαβα και κουφα που ακουμε η γραφονται κατα καιρους εδω μεσα.

τυπου

1.κοινωνιστης=καλος(καλαμια και παλουκια!)
2.ατομιστης=κακος και απανθρωπος εως φονιας.
3.κλεβω και οχι απαλλοτριωνω
4.αγωνιζομαι πολιτικα = σπαω,καιω,δολοφονω τυφλα και αγογγυστα απο ηδονικη καυλα και γουστο και μονο.


Γιατρικο.....θεραπεια.....και λυση....προτεινω!

1.ΚΟΦΤΕ ΤΗΝ ΠΟΛΛΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ
αλλιως θα καταντησουμε ολοι επαναστατες με τρικυμια εν κρανιω!

2.Η λαθος και παραποιημενη πληροφορηση και ενημερωση ακομα και απο βιβλια που εξυπηρετουν αυτους τους σκοπους να τα αποφευγουμε.

3.Βγαζουμε τα σκατα απο το μυαλο και τα γρασα απο τα ματια και παρατηρουμε τι συμβαινει γυρω μας.δεν χρειαζονται σπουδες ουτε γνωσεις ιδαιαιτερες για να καταλαβεις ποιος σου ΓΑΜΑΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ.Απλα η καθημερινοτητα και μονο φτανει.

Ημαρτον ανθρωποι και συν/ανθρωποι.

 

από @κοινώνητος 04/01/2011 6:13 μμ.


Κοινωνιστες (sic) και αντικοινωνιστές (sic) σας παρακαλούμε μην γράφετε σεντόνια γιατί εμείς οι μέσοι άνθρωποι δεν μπορουμε να αφομοιώσουμε ολόκληρες φιλοσοφικές πραγμάτειες πάνω σε μια ατάκα.

Στο δια ταύτα, το να λέει κάποιος αναρχικός ότι είναι κοινωνιστής είναι πλεονασμός. το να λέει καποιος αναρχικός ότι είναι αντικοινωνιστής είναι οξύμωρο. Δυστυχώς αυτό που βλέπω είναι ότι κάποιοι όταν ήρθαν σε επαφή με υλικό πλούσιο μεν, αλλά δυσνόητο δε και με πολλές προεκτάσεις, αντί να το βάλουν κάτω και να το ξεζουμίσουν προτίμησαν μια ρηχη ανάλυση η οποία δείχνει την αδυναμία της όταν εκτίθονται απόψεις "αντικοινωνικού αναρχισμού" δημόσια. Η γνώση είναι δίκοπο μαχαίρι και μάλιστα πιο δυνατό απο πενήντα μπόμπες.  Ένας ανοιχτόμυαλος άνθρωπος κατα πρώτον και επαναστάτης κατα δεύτερον οφείλει να έχει μια σφαιρική εικόνα του ζητήματος.
Άλλοι βρήκαν την δικαίωση σε διαχρονικά αποτυχημένες πρακτικές και δεν διδάχτηκαν τίποτα απο ιστορικές αποτυχίες.
Το κόμμα του ενόπλου δρα ρεφορμιστικά και φυσικά αυτοκριτική δεν κάνει σε καμία περίπτωση. Σε κάποιες περιπτώσεις εκ των υστέρων φάνηκε πόσο ζημιά έχει κάνει και πόσο πίσω έφερε τα πράγματα (δες υπόθεση Διαμάντη ματατζή που εστειλε άπειρο κόσμο ξανά σπιτάκι του).
Στο μόνο που ελπίζω είναι κάποιοι σύντροφοι αντί να απαιτούν να συντονιστούμε μαζί τους σε ένα δρόμο προς την καταστροφή (δες κατάληξη RAF,BR), να βάλουν κάτω τον εγωισμό και ατομισμό τους και να προσπαθήσουν να συντονιστούν με τις ανάγκες και τον βηματισμό του ευρύτερου αναρχικού κινήματος.
Κανεις δεν είναι αναλώσιμος και πολύ σύντομα οι συνθήκες θα μας αναγκάσουν να αναβαθμισουμε την λαικη αντιβία εντός της κοινωνίας σε μία κλίμακα που δεν θα χρειάζεται κάποιοι να μας κουνάν επιτιμιτικά το δάχτυλο επειδή δεν ακολουθούμε τον δρόμο τους .

http://www.youtube.com/watch?v=gb_qHP7VaZE

από @ 04/01/2011 7:05 μμ.


Καλά η μεγαλύτερη πλάκα είναι ότι τώρα μπλέξανε και τον ατομικιστικό αναρχισμό με τον ένοπλο αγώνα (ο οποίος ιστορικά ποτέ δεν υπήρξε επιλογή του) προφανώς συγχέοντας τη λεγόμενη ατομική τρομοκρατία (sic) που είναι λενινιστικός όρος με τον ατομικιστικό αναρχισμό.

Πραγματική τρικυμία εν κρανίω!

από για να μην τρελαθούμε δηλαδή 04/01/2011 8:16 μμ.


Το διαδίκτυο είναι το πεδίο στο οποίο δραστηριοποιείται η πρώτη σε κερδοφορία βιομηχανία, αυτή της υψηλής τεχνολογίας και των τηλεπικοινωνιών.

Πώς γίνεται να κατηγορείτε τους άλλους ότι δήθεν ανέχονται να ζουν μέσα στον καπιταλισμό και εσείς ταυτόχρονα να χρησιμοποιείτε σε καθημερινή βάση την αιχμή του σύγχρονου καπιταλισμού, το διαδίκτυο;

Επιπλέον, πως είναι δυνατόν να κατηγορείτε τους άλλους ότι χρησιμοποιούν αγαθά και εμπόρευμα, ενώ εσείς ταυτόχρονα χρησιμοποιείτε ηλεκτρονικούς υπολογιστές;

Πρεσβεύετε ότι πρέπει όλοι να πάνε να ζήσουν σε μια καλύβα στο βουνό, το καταλάβαμε, δε χρειάζεται να το επαναλαμβάνετε τόσες φορές. Γιατί δεν το κάνετε πράξη δεν είναι αντιληπτό όμως.

από Egoist Nihilist 04/01/2011 8:31 μμ.


Δυστυχώς κάποιοι κοινωνιστές (αναρχικοί και όλοι οι ιδεολόγοι) δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η έννοια της «κοινωνίας» είναι καθαρά επιβαλλόμενη από το υπάρχον σύστημα και δεν έχει ποτέ κάποια συγκεκριμένη έννοια σε όλες τις περιόδους της ιστορίας. Αλλιώς ορίζεται η κοινωνία στον καπιταλισμό, αλλιώς στο σοσιαλισμό, αλλιώς στον φασισμό και αλλιώς στην αναρχία. Ουσιαστικά η κοινωνία αποτελεί ένα σύστημα επιβαλλόμενων θεσμών πάνω στην οποία μια ομάδα ατόμων ή ένα άτομο επιβάλλεται σε ένα σύνολο πληθυσμού, δίνοντας την εντύπωση σε αυτόν το πληθυσμό ότι ενεργούν στο όνομα του. Αποτέλεσμα αυτού είναι ο ίδιος ο πληθυσμός να συνδέεται και να εξαρτάται με το σύστημα αυτό, με κάτι που περιγράφεται επιστημονικά ως το «σύνδρομο της Στοκχόλμης». Έτσι οι ατομιστές και αντικοινωνικές επιλέγουν το δρόμο της εξέγερσης σαν στρατηγική αντίστασης στο κατεστημένο, όχι για να ανατρέψουν το υπάρχον σύστημα και να το αντικαταστήσουν με ένα άλλο σύστημα καταπίεσης όπως έκαναν οι επαναστάσεις στο παρελθόν, άλλα για να αποδείξουν στον εαυτό τους ότι δεν αφήνουν το «εγώ» τους να εξαρτάται και να καταπιέζεται από τους θεσμούς του υπάρχοντος κατεστημένου. Δηλαδή οι αντικοινωνικοί πάντα θα αντιδρούν σε κάθε κατεστημένο που περιορίζει την ατομική τους ελευθερία. Εκεί είναι και η ουσιαστική διαφορά με τους κοινωνιστές που θεωρούν ότι μόλις ανατραπεί τον υπάρχον σύστημα και αντικατασταθεί με ένα άλλο που προτείνουν διάφοροι «αρχηγοί-διανοούμενοι» της αναρχίας και του κομουνισμού , τότε όλα θα είναι «ωραία και καλά» και όλοι άνθρωποι θα ζουν ειρηνικά με αλληλεγγύη και άλλα ωραία. Αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι το ατομικό συμφέρον και η θέληση για δύναμη είναι που πάντα οδηγούσε το τρένο της ιστορίας και δεν υπήρξε ποτέ, ούτε πρόκειται να υπάρξει συλλογική συνείδηση. Γι’ αυτό και όλες οι ιδέες που βασίζονται σε κάποια «κοινωνική-συλλογική συνείδηση» θα είναι πάντοτε οι αποτυχημένες της ιστορίας και ουσιαστικά υπάρχουν μόνο για να αποτελούν το «όπιο» των καταπιεσμένων. Πάντα θα υπάρχουν οι μειοψηφίες που δεν θα προσαρμόζονται σε αυτή την «κοινωνική συνείδηση» και ο μόνος τρόπος να τους αντιμετωπίσεις είναι να δημιουργείς συνεχώς κράτος και θεσμούς. Οι κοινωνικοί αναρχικοί λοιπόν το μόνο που θα κάνουν στην νέα «κοινωνία» τους είναι να δημιουργήσουν τέτοιους θεσμούς που απλά θα τους βαφτίσουν «αναρχικούς» δίνοντας έτσι την ψευδαίσθηση της ελευθερίας. Αυτός είναι και ο λόγος που αποκαλώ τον εαυτό μου μηδενιστή και όχι αναρχικό διότι οι αναρχικοί πιστεύουν ότι άμα η κοινωνία γίνει όπως θέλουν αυτοί τότε θα είναι ελεύθεροι, ενώ αντίθετα οι μηδενιστές προσπαθούν να αποδείξουν ότι ποτέ δεν είσαι ελεύθερος. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι επειδή δεν δέχομαι τις εναλλακτικές προτάσεις τότε εκλαμβάνω τον καπιταλισμό ως σωστό. Ισα-ισα που επιδοκιμάζω και συμφωνώ με όσους ατομιστές θέλουν να δείχνουν ότι δεν αφήνουν το εαυτό τους να εξαρτάται ούτε από τον καπιταλισμό ούτε από κανένα σύστημα. Είναι όμως λάθος να νομίζετε ότι μπορεί να υπάρξει ποτέ ένα σύστημα με κάποια «συλλογική συνείδηση» βασισμένο σε κάποια «κοινωνία», όπου κάθε ατομικό «εγώ» θα έχει εξαλείφει. Ακόμα και να εξορίσετε και να εξαφανίσετε όλους του ατομιστές, πάλι θα εμφανίζονται μέσα στην κοινωνία «σας» με την πάροδο του χρόνου κάποια μεμονωμένα «εγώ» και το μόνο πράγμα που θα επιτύχετε, είναι σταδιακά να εξαφανίσετε ολόκληρη την «κοινωνία» σας. Και επίσης δεν θεωρώ το «εγώ» ως θρησκεία όπως έλεγε ο «εν@ς» πιο πάνω, αλλά ότι η κάθε «θρησκεία» επιβάλλεται στο «εγώ». Και «θρησκεία» δεν είναι μόνο η θεϊκή θρησκεία, αλλά και η πολιτική και ιδεολογική θρησκεία, που κάποιοι δυστυχώς έχουν πέσει σκλάβοι αυτών και νομίζουν ότι μιλούν στο όνομα της ελευθερίας. Και επαναλαμβάνω ότι κι εγώ μισώ τον καπιταλισμό όσο κι εσείς, απλά δεν μπορώ να προτείνω κανένα σύστημα, γιατί τότε θα επιβάλω στους άλλους το δικό μου «εγώ» και τις δικές μου επιθυμίες, και το χειρότερο για μένα είναι ότι θα εγκλωβιστώ μέσα στις ιδεοληψίες μου γι’ αυτό το σύστημα με αποτέλεσμα να χάσω την ελευθερία μου. Γι’ αυτό η μόνη μορφή αντίστασης που ακολουθώ είναι να μην εξαρτιέμαι από κανένα σύστημα και καμία ιδεολογία όποια ταμπέλα κι αν έχει αυτό. Τώρα αν αυτή η μορφή αντίστασης που ακολουθεί κάθε άτομο θεωρείται «ηθική» ή «ανήθικη» αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό.

από Φράκι 04/01/2011 8:53 μμ.


 και πάλι κάποια απλά μαθήματα ιστορίας. Το ρεύμα αυτό του ατομικιστικού-μηδενιστικού--αντικοινωνικού-βίαιου-καταστρεπτικού αναρχισμού( ορίστε είμαι γαλαντόμος, όλα τα επίθετα με μία ριξιά) δημιουργήθηκε στη ελλάδα σαν τάση από το 2003 και έπειτα και σαν ιστορική πραγματικότητα τουλάχιστον εδώ και 3 χρόνια. Με ξεχωριστή συνθηματολογία, με ξεχωριστά σύμβολα, με δικές του ένοπλες οργανώσεις. Αυτός ο αναρχισμός λοιπόν πραγματώθηκε σαν ζωντανός ΘΕΣΜΟΣ μέσα σε ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Όλες οι συζητήσεις οι θεωρητικές γύρω από το αν αυτοί οι άνθρωποι είναι όντως μηδενιστές καλές είναι, αλλά παραμένουν ακαδημαικές και στον πυρήνα τους εκφράζουν ένα φαντασιακό που θέλει να συσκοτίσει αντί να φωτίσει τις ζωντανές επιλογές. Αυτές που κάνουν την ιστορία.Την ιστορία που ζούμε στην πραγματικότητα και όχι αυτή που θα θέλαμε στους πόθους μας  ή που μας διδάσκουν τα βιβλία.

Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι δεν έχει τόση σημασία το τι θέλουμε να είναι οι έννοιες αλλά να δούμε αυτό που οι έννοιες γίνανε στην πραγματικότητα. Π.Χ με τον κομμουνισμό. Πάρα πολλοί αναρχοκομμουνιστές ή συμβουλιακοί λένε ότι αυτό που συνέβη στην Ε.Σ.Σ.Δ και στις άλλες χώρες του υπαρκτού δεν έχει καμία σχέση με τον κομμουνισμό των βιβλίων. Πως θα τους φαινόταν εάν το ίδιο ακριβώς επιχείρημα το εξέφραζαν χριστιανοί λέγοντας: Δε με ενδιαφέρει η Ιερά Εξέταση το βυζάντιο , τα βασανιστήρια, οι εκκλησίες , οι σταυροφορίες κτλ αλλά αυτό που με ενδιαφέρει είναι το ευαγγέλιο , ο Θωμας ο Ακινάτης , και οι πρώτοι χριστιανοί συγγραφείς. ΕΕ πολύ απλά ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα ήταν για φρενοκομείο και δίκαια θα τον κατηγορούσαμε για ιδεαλισμό (παρεπιπτόντως, εχρθός του ιδεαλισμού δεν είναι ο υλισμός ).  Εάν πολύ απλά ένας κομμουνιστής βγει και μας πει ότι η δικιά του η εκδοχή είναι η πραγματική και όλα αυτά που συνέβησαν είναι αδιάφορα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο θα τον κατηγορήσουμε. Μόνο που στη δικιά του περίπτωση το σφάλμα είναι πιο βαρύ γιατί ο κομμουνιστής είναι αυτός που διατείνεται ότι τον ενδιαφέρει η πραγματική ιστορία στην ΟΛΟΤΗΤΑ της και όχι απλά η ιστορία των ιδεών που απλά είναι τμήμα της πραγματικής ιστορίας.

Έτσι λοιπόν οι μηδενιστές σχηματίστηκαν σα ζωντανός θεσμός και αφού πήραν όλα τα νεκρά ιδεολογήματα της αναρχίας και της αριστεράς έδωσαν ένα καινούργιο προιόν. Το αντικοινωνικό ατομιστικό τουλάχιστον στη ρητορική ένοπλο. Μόνο που επειδή αυτά που λένε είναι πολύ απλά τελείως μα τελείως ασυνάρτητα όχι μόνο  τυποποίησαν το προιόν τους σαν άλλη μάρκα της σειράς μα επιπλέον κατάφεραν και να  καταλήγουν σε τραγελαφικά προτάγματα.

1(-) Όταν κάνεις αντάρτικο δηλαδή μία μορφή πολέμου το πρώτο που πρέπει να  κάνεις είναι να ορίσεις τον εχθρό , το φίλο και τους συμμάχους . Το δεύτερο είναι να ορίσεις τη ΝΙΚΗ σου και την ΗΤΤΑ σου. Τρίτον , τους στόχους σου. Έναν ευλογημένο άνθρωπο παρακαλώ να μου δείξει στους σύγχρονους ήρωες-πολεμιστές που και εάν υπάρχουν αυτά  τα χαρακτηριστικά. Κάτι κουταμάρες ψελίζζονται πέρι τρίτου πόλου , περι διεθνούς του αντάρτικου και του ενόπλου , απομίμηση της πρώτης εργατικης διεθνούς. Χυδαία απομίμηση της πραγματικής πολιτικής ένωσης και ΟΧΙ της ένωσης των ηρώων -πολεμιστών.

2(-) Γιατί οι παλαιοαναρχικοί παραπονιούνται για τους μηδενιστές και τα πιστσιρίκια που είναι ασεβή και ανεξέλεγκτα στις πορείες; Η αναρχία δεν εφερε στην ελλάδα συστηματικά και με σχέδιο τη λογική της εκτροπής και του οργανωμένου αντάρτικου στις πορείες. Τι πρόβλημα έχει τότε που τα όπλα της γυρίσαν εναντίον της; Δε μπορείς όταν ξεκινάς μία ιστορική διαδικασία να θέσεις εσύ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ τα όρια. Γιατί αυτό θα γυρίσει μπούμερανγκ εναντίον σου. Και ας τσαπουνάει τις ηλιθιότητες πολλές αναρχικές συλλογικότητες και άλλοι όλο αυτόν τον καιρό περί αγνούς αναρχίας και πέρι άλλης αναρχίας. Όπως έχω πει αυτά τα επιχειρήματα είναι ιδεαλιστικά και κατά δεύτερον είναι βαθιά άτιμα. Γιατί στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σκοινί. Δε μπορεί στις πορείες των αλλονών-τα κάνουμε  πουτάνα γιατί είναι αριστεροί, σταλίνια το οτιδήποτε και στις δικιές μας Παναγίτσες. Και αμα βρεθούν τίποτα  πιο μάγκες από εσένα με μεγαλύτερη όρεξη για σύγκρουση τότε να μπαίνει το επιχείρημα της ΕΝΟΤΗΤΑΣ του αναρχικού χώρου. Τα λογικά επιχειρήματα τα τσάκισε εδω΄και πολυ καιρό η παλαιού τύπου αναρχία . Ακόμα και τώρα εάν έχει τις καλύτερες των προθέσεων(πολύ αμφιβάλλω ) είναι πολύ αργά για να τα σεβαστούν οι ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ, ΟΙ ΑΤΟΜΙΚΙΣΤΕΣ-ΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ. .Πάει ο καιρός των επιχειρημάτων που είναι το άλλοθι της ιδεολογίας και των συλλοιγικών νευρώσεων. Οι μηδενιστές με τη ρητορική τους τα έσπρωξαν για καλά στην ψυτάλλεια της ρητορικής. Στα νεκρά επιχειρήματα να συμπεριφέρεσαι με τον τρόπο ακριβώς που τους αρμόζει . Σαν να είναι νεκρά. Για αυτό και έχει δίκιο ο i.q ψώλος που διαμαρτύρεται γιατί οι και καλά κοινωνιστές ψάχνουν να βρουν στους μηδενιστές την αιτία για όλα τα δεινά τους και όλες τις αποτυχίες τους. Κλασσική εξουσιαστική και θρησκευτική λογική  να βρίσκεις τον αποδιοπομπαίο τράγο, αυτόν που θυσιαζοντας τον στο βωμό της ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΚΑΘΑΡΟΤΗτΑΣ ΚΑΙ ΕΝΟΤΗΤΑΣ θα εξυγιανθείς, και θα μπορεσεις να βαδίσεις περήφανος και όμορφος για την περίφημη λεωφόρο της αναρχίας.



Υ.Γ  Ο σύγχρονος νεοελληνικός μηδενισμός είναι ο εκσυγχρονισμός της ιδεολογίας. Κάτι σαν το ΠΑΣΟΚ της αναρχίας. Αλλά ακόμα και εκεί επειδή οι άνθρωποι είναι ακόμα πολύ αναρχικοί για να είναι και με τη φιλοσοφική σημασία του όρου μηδενιστές βλέπεις τώρα τους διαχωρισμούς της ιδεολογίας. Τους ίδιους που έβλεπες και στους τρότσκες μεταξύ τους όταν αποσκίρτησαν και καλά από το στάλιν. Δεν έχει σημασία τόσο η αλλαγή στην ρητορική όσο το πως πραγματικά οργανώεσαι και το τι κάνεις. Αυτό δείνχει τι είσαι. Και στο επίπεδο αυτό οι σύγχρονοι ένοπλοι είναι ακόμα και αν δεν το θέλουνε αναρχικοί, πολύ αναρχικοί. Για τα αποπαίδια τους που πιθηκίζουνε με κάθε ένα γκαζάκι τους πυρήνες έαν δεν μας κανουνε καμία φάρσα είναι τουλάχιστον γελίο. Για την επιβεβαίωση του ισχυρισμού μου αρκεί μία διασταύρωση μεταξύ της ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΜΠΛΟΚΗΣ και του λόγου της Σ.Π.Φ.

ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΘΑ ΛΑΒΕΙ ΤΕΛΟΣ-ΟΥΤΕ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ, ΟΥΤΕ ΚΟΙΝΩΝΙΣΜΟΣ. ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

από τσα 04/01/2011 9 μμ.


Βγάλε τη μοικάνα Πάγκαλε, δεν ήρθε ακόμα το καρναβάλι. Ο μόνος που μπορεί να θεωρηθεί συνεπής "αντικοινωνικός αναρχοατομικιστής" είσαι εσύ Πάγκαλε.
1. Δεν έχεις δουλέψει ποτέ.
2. Εχεις καταλάβει με την παρέα σου μια χώρα ολόκληρη, έχεις θρονιαστεί κι αράζεις χωρίς να πληρώνεις μία.
3. Πιστεύεις ότι η κοινωνία φταίει για την κατάντια της αφού "μαζί τα φάγαμε".
4. Οσα φοράς κι όσα τρως τα κλέβεις από τους άλλους. Και τρώς πολύ πανάθεμά σε, όσο από ρουχισμό, θες ένα γήπεδο ύφασμα μόνο για το σώβρακο.
5. Προσπαθείς να καταστρέψεις την κοινωνία κι εδώ που τα λέμε, τα καταφέρνεις μια χαρά.

Σε πήραμε χαμπάρι Πάγκαλε, κανέναν δεν κοροιδεύεις.

.

από Φρόιντ 04/01/2011 9:40 μμ.


Ωραια αφου ειναι ο Παγκαλος αντικοινωνιστης τοτε γιατι δεν μαζευεις ολη την κοινωνια εναντιων του? Τοσο πολυ τον φοβαται η κοινωνια τον μπαμπουλα Παγκαλο ή μηπως της αρεσει να την πηδανε και ζηταει κι' αλλο? Μηπως ειναι τυχαιο που το κομμα του παγκαλου αποκαλειται σοσιαλιστικο (κοινωνικο)? Αμα αποκαλουνταν αντικοινωνικο θα το ψηφιζε κανεις?

από BLACKBATMARX 04/01/2011 10:28 μμ.


p, li { white-space: pre-wrap; }

Ενδιαφέρουσα η συζήτηση όσο κι αν εκεί εκφράζονται κάποιες εξωφρενικές απόψεις, κάποιες τρελές ανακρίβειες και όσο κι αν φαίνεται αυτοαναφορική και ατέρμονη.

Τα δικά μου σημεία είναι τα εξής:


1)Ο αναρχικος κόσμος έιναι σήμερα στην ελλάδα τεράστιος και τόσο πολυποικιλος όσο ποτέ.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη έκανε την αναρχική ιδέα μια μαζική δύναμη τόσο στην νεολαία όσο ακόμη και στους μετανάστες.

Πλέον αναρχικοί αυτοπροσδιορίζονται τόσο πολλοί όσο ποτέ άλλοτε στην Ιστορία αυτού του τόπου.


2)Οι πολιτικές δυνάμεις που εκφράζαν τον αναρχισμό σε όλες τις εκφάνσεις ΠΡΙΝ τον Δεκέμβρη είναι οι πιο αναρμόδιες για να μιλήσουν τώρα για αυτόν.(και αναφέρομαι ειδικά σε συσπείρωση και ΑΚ)

Όπως στις 5 Μάη με έναν αρνητικό τρόπο έτσι και τον Δεκέμβρη με έναν θετικό τρόπο παρασύρθηκαν από κοινωνικές δυνάμεις και καταστάσεις που ούτε προέβλεψαν ούτε ήταν προετοιμασμένες για αυτές.


3)Η ξεφτίλα τους φάνηκε 2 φορές όταν στις 8 Δεκέμβρη 2008 κάποιοι από αυτούς έφτασαν να βαράνε μετανάστες που έκαναν απαλλοτριώσεις με την προσφώνηση:"κλέφτες" και λειτουργώντας ως οι τελευταίοι φύλακες της ιδιοκτησίας και στις 5 Μάη 2010 όταν απόδωσαν συλλογική ευθύνη για ένα συγκεκριμένο και αδιευκρίνιστο ακόμη όσον αφορά τους φυσικούς αυτουργούς έγκλημα κάνοντας την δική τους βάρκιζα και λειτουργώντας από κοινού με την εξουσία για την ενοχοποιηση και τον παροπλισμό του μαζικού εξεγερσιακού κινήματος.


4)Η συζήτηση λοιπόν γίνεται αυστηρά σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο με τις ιδιαιτερότητες αυτού του πλαισίου.

Το σημερινό πλαίσιο είναι η κατοχή της χώρας του ΔΝΤ και η επερχόμενη λαϊκή εξέγερση που μοιραία θα γίνει ανεξάρτητα από τις επιθυμίες ή τις διαθέσεις συγκεκριμένων αναρχικών συλλογικοτητων ή προσωπικοτητων.


5)Το θεωρητικό οπλοστάσιο της αναρχίας είναι πολυποικιλο, διαρκώς ανανεούμενο και αδιαλείπτως επαναξεταζόμενο.

Σε αυτό ας το πάρουν χαμπάρι οι δογματικοι του χώρουν δεν χωρούν πια άτομα σαν τον αντισημίτη ρατσιστή που μισούσε τους "αράπηδες" Προυντόν ή άτομα σαν τον Νετσάγιεφ που η μεθοδολογία του είναι καθαρά ιησουίτικη και άγιαζε τα μέσα για έναν αφηρημένο σκοπό.

Χωρούν όμως προσωπικότητες όπως ο Μισέλ Φουκώ και ο Βικτόρ Σερζ, ο Μπουκτσίν και ο Ντουρούττι, Ο Νίτσε (που εδώ πέρα από την καρικατουρα του υπεράνθρωπου τον αγνοούν αφόρητα) και ναι ακόμη και ο Μαρξ, (όταν όριζε ότι η ελευθερία του ενός είναι προϋποθεση για την ελευθερία όλων), ο Τσόμσκυ και ο Βίλχελμ Ράιχ (ο μοναδικός που ασχολήθηκε σοβαρά με το ζήτημα της ανθρωπινης φύσης περα από την γενικότητα ότι αυτή είναι προίον των κοινωνικών συνθηκών)

Αλλά και πολλοι άλλοι λιγότεροι γνωστοί όπως ας πούμε ο Yves Le Manach και ο κήπος του.

Κανένας από αυτούς δεν έχει το στάτους της αυθεντίας και δεν θα μπορούσε να το έχει.

Άφησαν στο τέλος κείμενα που έχουν να μας εμπνεύσουν να μας προβληματισουν να μας κάνουν να σκεφτούμε μόνοι μας χωρίς έτοιμες αλήθειες και θέσφατα.


6)Η διαμάχη μεταξύ ατομικιστικού και κοινωνικού αναρχισμού υπάρχει από την γέννηση του αναρχικου κινήματος και δεν θα επιλυθεί ποτέ όσο και οι δύο πλευρές δεν αντιλαμβάνοται ότι φέρουν την μισή αλήθεια.

Αναρχία είναι ΚΑΙ απελευθέρωση του ατόμου ΚΑΙ κοινωνική απελευθέρωση.

Κοινωνικοποιημένη ατομικότητα και ατομικοποιημένη κοινωνία.

Καλύπτει την διπλή φύση του ανθρώπου να είναι και ατομικός καΙ κοινωνικός και αν πάρουμε σοβαρά τον Ράιχ την τριπλή του φύση να είναι δηλαδή και ερωτικός με τον σύντροφο του.


7)Η διαμάχη επίσης μεταξύ βίαιου και ειρηνικού αναρχισμού είναι επίσης μια ατέρμονη διαμάχη που και οι δύο πλευρές πάλι φέρουν την μισή αλήθεια.

Ως νέα κοινωνία θέλουμε την μη βία απέναντι στους συνανθρωπους μας αλλά όντας σε πόλεμο που άλλοι μας έχουν κηρύξει η θεωρία της μη βίας είναι σκέτος μαζοχισμός.

Ειδικά στο συγκεκριμενο ιστορικό πλαίσιο που ζούμε με νταβά ΔΝΤ πάνω από το κεφάλι μας οι κοινωνικές διαμαρτυρίες θα είναι αναγκαστικά συγκρουσιακές και αυτό όχι γιατί κάποιοι θέλουν να ξεκαβλώσουν αλλά γιατί αυτό είναι πια κοινωνικό αίτημα της εποχής μας για να απαλλαχτεί από την ιδιοτυπη χούντα που του φόρτωσαν.


8)Τα αναρχικά στέκια λειτουργώντας και αποκεντρωτικα-τοπικά και αρθρώνοντας συνολικό πολιτικό λόγο είναι ό,τι καλύτερο έχουμε αυτήν την στιγμή ως οργάνωση των αναρχικών.

Εκεί οι πολιτικές διαφωνίες λύνονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και οι παρεμβάσεις έχουν άμεσο και ουσιαστικό χαρακτήρα αλλά και εκεί τσεκάρονται καλύτερα όσοι πάνε να γίνουν αυτόβουλα αναρχοπατέρες που κρύβονται μέσα από μαζικές διαδικασίες και τις καπελώνουν με την αύρα της ισχυρής προσωπικοτητας τους (αυτό θέλει μεγαλύτερη ανάλυση)


9)Το ζήτημα της εργασίας που μας επιβάλεται σε αυτήν την κοινωνία με όρους επιβίωσης και αναγκαστικά χρηματικούς είναι ζήτημα κατάργησης της εργασίας όσον αφορά τον χρηματικό και εξαναγκαστικό της χαρακτήρα και απελευθερώσης της εργασίας όσον αφορά τον λειτουργικό της χαρακτηρα.Γιατί εργασία εκτός των άλλων σημαίνει και δημιουργία όταν βιώνεται ελεύθερα έτσι.


10)Επομένως η κατάργηση του χρήματος και των χρηματικών σχέσεων που λειτουργουν δυναστικά, περιοριστικα και αλλοτριωτικά στον άνθρωπο και τις σχέσεις του είναι μέγιστο αίτημα της αναρχίας.

Κατα συνέπεια είναι ας πούμε υπέρτατη ξεφτίλα να μην χρησιμοποιεί ένας αναρχικός linux (ελεύθερο λογισμικό που ελεύθερα μοιράζεται με ανοιχτή πρόσβαση στον κώδικα του) και χρησιμοποιεί πειρατικά windows νομίζοντας ότι έτσι κάνει κάτι σωστό.


11)Από την σημερινή τεχνολογία θα κρατήσουμε ότι καλύτερο έχει βγάλει αυτή (όπως το ίντερνετ) και θα θάψουμε ό,τι χειρότερο έχει βγάλει (μέσα επιτήρησης, βιοτεχνολογία, πυρηνική ενέργεια)


12)Η αναρχία θέλει να βγάλει ότι καλύτερο υπάρχει στον άνθρωπο

που έχει θαφτεί, παραμορφωθεί, καταπιεστεί και αλλοτριωθεί.

Τον έρωτα, την δημιουργία, την αναζήτηση της γνώσης, την αλληλεγγύη, την Ζωή στα καλύτερα της είτε στην μοναχικοτητα της, είτε στην συντροφικοτητα της, είτε στην κοινωνικότητα της.

Και θα πολεμήσει με ότι την καταστρέφει.

Σε έναν τριπλό πόλεμο που διεξάγεται ΚΑΙ μέσα μας και στον εξουσιαστή που κρύβουμε εκεί (και εκφράστηκε εδώ από έναν που αξίωσε να τσακίσουμε τους εχθρούς του κινηματος με ωμό σταλινικό στυλ...) ΚΑΙ στο κοντινό περιβάλλον μας που συνειδητά ή ασυνείδητα θέλει να μας εγκλωβίσει στις αξίες της χρηματικης εξουσιαστικής κοινωνίας ΚΑΙ στους συγκεκριμένους θεσμούς του κράτους και της επιχειρηματικότητας.


Στο τέλος ας αναζητησουμε όλοι αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν και να ετοιμαζομαστε για τις τεραστιες κοινωνικές μάχες που έχουμε μπροστά μας...


Αυτά... γράφοντας τα εν τάχει και χωρίς να τα έχω επιμεληθεί όπως θα έπρεπε...

από τώρα και σε pdf 04/01/2011 11:35 μμ.


Με όλες αυτές τις αιμοσταγείς* περιγραφές που διαβάζω εδώ μέσα, αναρωτιέμαι, ποιός έμεινε έξω από τη λίστα προγραφών. Κανένα επάγγελμα και κανένας κλάδος. Όλοι αντεπαναστάτες και προδότες, εκτός από...ποιούς;! Πείτε μας ρε λεβέντες, τι δουλειά να κάνουμε, δημοσιεύστε μια λίστα επιτρεπτών επαγγελμάτων. Να έχουμε ένα μπούσουλα, ένα οδηγό για το μέλλον.


*καθόλου υπερβολικός ο χαρακτηρισμός, για όποιον βλέπει τις έμμεσες και άμεσες απειλές που εκτοξεύονται κατά πάντων.

από BLACKBATMARX 05/01/2011 2:04 πμ.


Διαβάζω και ξαναδιαβάζω την τεράστια συζήτηση που γίνεται.
Προσπαθώ να αφομοιώσω τις αντιθετικές και αντιφατικές τοποθετήσεις όσων έχουν παρέμβει σε αυτήν.

Δύο πράγματα βγάζουν μάτια:

1) Οι αφηρημένες τοποθετήσεις κάποιων που στέκονται άχρονα και αϊστορικά ξεκομμένες από τις σημερινές Ιστορικές συνθήκες.
Είναι το είδος των τοποθετήσεων που θα μπορούσαν να είχαν γίνει και πριν 10 και πριν 100 χρόνια χωρίς να υπάρχει κάτι που να δείχνει ότι αυτές αφορούν το σήμερα και τις ιδιαιτερότητες του.

2) Οι βερμπαλιστικοί διαξιφισμοί γύρω από ορολογίες και το περιεχόμενο τους λες και αν μπορούσαμε να ορίσουμε με ακρίβεια κάποιες έννοιες ξαφνικά όλα θα άλλαζαν και θα είμασταν καλύτερα ή λες και οι έννοιες δεν έχουν την δική τους ρευστότητα και δεν αλλάζουν μέσα από τις μεταβαλλόμενες συνθήκες και οπτικές.
Τι θα αποκόμιζε ένας άσχετος εκτός από σύγχυση και κορεσμό;

{Μόλις έλαβα ένα μήνυμα από μια φίλη μου που είναι σε μια συνέλευση της ΑΚ που κρατά ώρες που γράφει:"δεν αντέχω άλλο!"}
(Ναι έτσι είναι κάποιες φορές  οι "κινηματικές διαδικασίες" που κάποιοι εδώ θεωρούν τόσο σημαντικές ώστε να θεωρούν μη αναρχικούς όσους δεν συμμετέχουν σε αυτές...)

Πιο εντυπωσιακό όμως από τους βερμπαλισμούς και τις τοποθετήσεις που στέκονται αυτιστικά εκτός του συγκεκριμένου ιστορικού πλαισίου που ζούμε είναι η μανία να κατεδαφίσει ο ένας την οπτική και πρακτική του άλλου.
Λες και δεν υπάρχει κανένα σημείο επαφής, καμιά κοινή αξία μεταξύ τους, λες και μια άβυσσος στέκεται ανάμεσα σε συνομιλιτές που στην πλειοψηφία τους αυτοπροσδιορίζονται αναρχικοί.

Κι όμως! όσοι έγραψαν εδώ είναι άνθρωποι με αγωνιστικά βιώματα, με γνώσεις και κοινές επιθυμίες ανατροπής του σημερινού καθεστώτος.
Τότε προς τι αυτή η αλληλοκατεδάφιση και η προσπάθεια γελοιοποίησης των συνομιλιτών τους σαν είναι άσπονδοι εχθροί;

Ας πάρουμε τον σύντροφο Φράνκι που γράφει συγκροτημένα και δύσκολα μπορείς να αντικρούσεις τα σημεία του.
Πολύ σωστά μιλά για τις ευθύνες και την υποκρισία των παλαιοαναρχικών για την δράση ομάδων που λειτουργούν αυτόβουλα και συγκρουσιακά στις διαδηλώσεις.
Αλλά τελικά ο Φράνκι πέρα από το να κατεδαφίζει τις ανακολουθίες και τις αντιφάσεις αυτών που στοχοποιεί και να δείχνει το άτοπο των ανθρώπων που θέλουν να λειτουργούν εκτός συστήματος τι τελικά προτείνει και πόσο δημιουργική είναι η παρέμβαση του για το σήμερα;

Το να γράφεις με τεράστια γράμματα ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν μπορεί να θεωρηθεί δημιουργική παρέμβαση.
Είναι απλά ένα κενό σύνθημα όπως και τόσα άλλα.
Γιατί ο Φράνκι δεν μπαίνει καθόλου στον κόπο να μας εξηγήσει τι τελικά έχει αποτρέψει την ανθρωπότητα να λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά και τι μπορεί να άρει αυτά τα εμπόδια ώστε να αρχίσει να λειτουργεί έτσι.
Εξαιρετικός στο να κατεδαφίζει τις μερικές αλήθειες των άλλων, ανεπαρκέστατος να προτείνει και να αναλύσει θετικά την δική του αλήθεια.
Και εκεί είναι το πρόβλημα...

Εγώ από την πλευρά μου πιστεύω ότι όλοι όσοι γράψαμε εδώ έχουμε περισσότερα κοινά από διαφορές.
Απλά ταμπουρωνόμαστε στις διαφορές μας κατατροπώνοντας μέχρι συκοφαντικης αηδίας τις αδύναμες πλευρές της επιχειρηματολογίας των άλλων.
(έ όχι και νέα ελιτ οι πυρήνες της φωτιάς σύντροφε άλλε και θα σου εξηγήσω γιατί αυτό που έγραψες ειναι τεράστια βλακεία!)

Καιρό τώρα υποστηρίζω ότι πρέπει να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε το ζήτημα της Αναρχίας περισσότερο με όρους Ζωής και λιγότερο με όρους πολιτικής.
Η ίδια η πολιτική ως μια ανθρωπινή δραστηριότητα εμφανίστηκε όταν η ανθρωπότητα έχασε την πρωτογενή της ενότητα και βυθίστηκε στην αθλιότητα των τάξεων των καταναγκασμών και των καταμερισμών που πνίγουν το δυναμικό της ανθρώπινης φύσης.

Και αν σήμερα προαπαιτείται η άσκηση μιας απελευθερωτικής πολιτικής που θα κατεδαφίσει την σημερινή κοινωνία και θα επιτρέψει να αναδυθεί μια άλλη ελεύθερη, συνεργατική και όμορφη
αυτό πρέπει να γίνει με τον όρο αυτή η απελευθερωτική πολιτική να έχει επίγνωση της παροδικότητας της και της ανάγκης της να αυτοκαταργηθεί μόλις το καταφέρει.
Ο στόχος δεν μπορεί να είναι να αφιερώνουμε τον χρόνο μας σε ατέρμονες αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις που δεν τελειώνουν ποτέ και εξαντλούν ολη την ενέργεια μας αλλά να γίνουμε υπεύθυνοι στον εαυτό μας και στους γύρω μας ώστε να ζήσουμε και μεις και αυτοί καλύτερα.

Η άμεση δημοκρατία είναι και αυτή ένα μέσο και όχι σκοπός.
Σκοπός παραμένει πάντα η ίδια η Ζωή και το ανεξαντλητο δυναμικό της. Οι απολαύσεις της, οι επιθυμίες της, οι ηδονές της, οι αναζητήσεις της, οι δημιουργίες της, οι έρωτες της.

Είμαστε όλοι ενάντια σε αυτό το καθεστώς ακριβώς γιατί αυτό βιάζει, παραμορφώνει, αλλοτριώνει, καταπιέζει την Ζωή και το δυναμικό της.
Κι αυτό ισχύει είτε ζούμε σε αυτό το καθεστώς κάνοντας τους μικροσυμβιβασμούς μας είτε έχοντας αδιάλλακτα αλλάξει όψεις της ζωής μας  ώστε αυτή να φαίνεται  ασύμβατη με τις απαιτήσεις του καθεστώτος.
Αυτό αφορά και ατομικιστές και κοινωνιστές.

Ας πάμε τώρα στους πυρήνες της φωτιάς που ήταν εξ αρχής το θέμα αυτού του κειμένου.
Πολλοί εδώ καταφέρονται με σκληρότητα εναντίον τους σαν να πρόκειται για ανθρώπους που θα μείνουν απαράλλαχτοι και ίδιοι σε όλο το υπόλοιπο της ζωής τους και έτσι να στοιχειοθετούν έναν σταθερό εχθρό του κινήματος όπως αυτοί το αντιλαμβάνονται.

Ξεχνούν ότι ένας πρόδρομος τους ο Βικτόρ Σερζ ξεκίνησε σαν και αυτόυς αντικοινωνικός ιλλεγκαλιστής για να γίνει μετά συνοδοιπόρος των μπολσεβικών και μετά σκληρός αλλά και δίκαιος κριτής τους.
Τους συνιστώ να διαβάσουν το βιβλίο του:"αναμνήσεις ενός επαναστατη" που καταγράφει με γλαφυρότητα όλη την διαδρομή του και όλα τα σκαμπανεβάσματα και τα τραντάγματα της πολιτικής ζωής του όπως αυτή αλληλεπίδρασε με τις τεράστιες ιστορικές αλλαγες μιας ταραγμένης επόχης όπως είναι και η δικη μας.

Μιλούν αφηρημένα για τους πυρήνες και
ξεχνούν ότι μιλάμε για νέους ανθρώπους που μακριά από το να αναπαρήγαγαν την αναρχία όπως τους ήρθε σαν καρικατούρα από την τηλεόραση, ήταν κάποτε  ενεργοί σε κινηματικές διαδικασίες και όχι μόνο του αναρχικού χώρου αλλά και στις ίδιες τις συνελεύσεις του φοιτητικού κινήματος όταν αυτό ήταν σε εξέγερση το 2006-7.
Ξεχνούν ότι αυτοί οι άνθρωποι εγκλωβίστηκαν από την εξουσία βρισκόμενοι στα καλά καθούμενα επικηρυγμένοι (μιλάω για τους 6 που επικηρύχτηκαν με το που το χουντοΠΑΣΟΚ ανέλαβε την εξουσία).
Και κυρίως ξεχνούν ότι πρόκειται για ζωντανούς ανθρώπους που ήταν αγαπητοί στα πανεπιστημια τους, με σπάνια ψυχικά χαρίσματα και δίψα για ζωή, ανθρώπους που είχε τύχει να γνωρίσω εκείνη την εποχή και που πάντα θα έχω στην καρδια μου.
Ακόμη χειρότερα ξεχνούν ότι αυτοί οι νέοι άνθρωποι κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να έχουν την τύχη του μακαρίτη Φούντα με μια σφαίρα φυτεμένη πισώπλατα και ενώ αυτοί ποτέ τους δεν σκότωσαν κανένα και οι ενέργειες τους είναι τουλάχιστον ακόμη μόνο συμβολικές και αφορούν άψυχα κτίρια...

Με μια αδίστακτη πολιτική γλώσσα αυτοί οι νέοι άνθρωποι χαρακτηρίζονται εχθροί του κινήματος, μίασματα της αναρχίας.
Ναι!Ο αγώνας τους φίλε Φράνκι είναι τουλάχιστον μάταιος και άσκοπος και Ναι! οι αναλύσεις τους είναι μπερδεμένες και αντιφατικές.
Αλλά ρε διάολε είναι παιδιά μας, είναι σάρκα μας, είναι άνθρωποι με ευαισθησίες, μαχητικότητα, ανθρωπιά (και για αυτό δεν θα βάλουν ποτέ τυφλές βόμβες...) και θα κλάψω γοερά αν πάθουν τίποτε...

Γιαυτό λέω.
Ας αφήσουμε την υψηλή πολιτική και τις κάθετες αναλύσεις που διαχωρίζουν, διχάζουν, αποξενώνουν.
Ζούμε σε χούντα ΔΝΤ, έχουμε μπροστά μας πόλεμο και τρομερές αναμετρήσεις.
Σε αντίθεση με έναν που εδώ έγραψε ότι δεν θεωρεί συντρόφους του όσοι είναι αναρχικοί εγώ θεωρώ συντρόφους μου κι αυτόυς που δεν λένε ότι είναι αναρχικοί.
Ακόμη και την ΑΚ και την συσπείρωση που τους τα χώνω συνέχεια, τους θεωρώ συντρόφους μου ακόμη και μπερδεμένους απολιτικους που τώρα αφυπνίζονται δειλά-δειλά και τα έχουν πολυ μπερδεμένα.

Ενότητα πέρα απο πολιτικές ιδεολογίες σε μια βάση ανθωπινη που διεκδικεί την επανακτηση της χαμένης ανθρωπιας.
ΑΛλιώς πώς θα φέρουμε την νέα κοινωνία και πώς θα πάψουμε να είμαστε και μεις μέρος του προβλήματος;
Στις σκληρές συνθήκες που ζούμε να διασώσουμε έστω αυτό το ελάχιστο της ανθρωπιας που μπορούμε να διασώσουμε ώστε τα αγέννητα εγγόνια μας να έχουν κάποια ελπίδα...

Οι δομές να υπηρετουν τους ανθρώπους και όχι οι άνθρωποι τις δομές...
Θα ήθελα να γράψω κι άλλα αλλά θα βγει διήγημα και ποιος μπαίνει στο κοπο να διαβάζει τόσο μεγάλα κείμενα στην εποχή μας...

Ραντεβού στους δρόμους και στα οδοφράγματα.
Όλα μόλις αρχίζουν...
 

από -0-0-0- 05/01/2011 2:31 πμ.


έχω βαρεθεί όλα αυτά τα "κατεβατά"

που υμνούν μια θολή αλλά μεταφυσικά ορισμένη Ζωή, μια μετα-καπιταλισμό ζωή που συμπυκνώνει τις προσωπικές προσδοκίες του συγγραφέα του κάθε "κατεβατού",

που με περισσή αισιοδοξία βλέπουν φώς στον άνθρωπο, μια αισιοδοξία που θυμίζει έντονα την αισιοδοξία της ματιάς του μάρξ καθώς κοιτάζει τον εργάτη και  με επιστημονική ακρίβεια τον θέλει να επαναστατεί

 

 


Υπάρχει κάποιος που να πιστεύει στ'αλήθεια ότι η χρήση του εντελώς παράλογου χαρακτηρισμού "ανάληψη ευθύνης" δεν είναι μόδα;

Σαν παράδειγμα το αναφέρω, για κάποια πράγματα που εμφανίστηκαν ξαφνικά τα τελευταία δύο χρόνια. Από το πουθενά - και τσακωμένα προκαταβολικά με τη λογική.

από 1-1-1-1 05/01/2011 2:59 πμ.


Και γω βαρέθηκα ανθρώπους που βλέπουν θολή και μεταφυσική την ζωή ακόμη και όταν τους παρουσιάζεται απτή, συγκεκριμενη και παλλόμενη.
Που βλέπουν μόνο το σκοτάδι στον άνθρωπο όπως ο Σοπενάουερ που με την απαισιοδοξία του έβλεπε με επιστημονική ακρίβεια την αυτοκτονία του ανθρώπου ως την μόνη λύση...

από punkgalos 05/01/2011 1:33 μμ.


post image
Σόρυ για το άσχετο παιδιά αλλά το παραπάνω ποστ για τον Πάγκαλο με εμπνέει. Νάσαι καλά εσύ που τόγραψες, ακόμα γελάμε.

Εικόνες:

από ονομα 05/01/2011 3:33 μμ.


ρε συ 0-0-0-0 βαρεθηκες λες

κοιτας το τωρα λες και οτι οι αλλοι ζουν με ονειρα μετα-καπιταλισμου εποχης ?

και πραγματικα πιστευεις οτι δεν υπαρχει καμια αξια που να βιωνεται στο εδω και τωρα ??? διαφωνω καθετα μα το μεγαλο μανιτου
αν ναι, τοτε ισως δεν βλεπεις φως μεσα σου πρωτα ? - σκεψου το

απορω, ολοι μας γεννηθηκαμε με μια συνειδηση να και τα ειχαμε καταλαβει ολα ? ε ? μερικοι δε νομιζουν οτι εχουν πιασει τον αρχιπαπα απο τα αρχιδια και τα κουνανε σαν την κουδουνιστρα που θα πεταχτει το "αγιο" (σε εισαγωγικα γιατι ικανοι ειναι μερικοι να αναλυσουν την θρησκευτικοτητα της λεξης σε 3σελιδες - τετοια φαση (αν πω κατασταση ειμαστε νταξ?)) φως της αναρχιας απο μεσα.

καποιοι παραπανω το παρατηρησαν (Απλά ταμπουρωνόμαστε στις διαφορές μας κατατροπώνοντας μέχρι συκοφαντικης αηδίας τις αδύναμες πλευρές της επιχειρηματολογίας των άλλων.) - δεν διαφαινεται πολυ διαθεση να ακουσεις τον αλλον, να συνομιλησεις μαζι του, μονο περιμενουμε στην γωνια και περιμενουμε αχορταγα το "ελαττωμα" του λογου/πραξης για να ξεσπαθωσουμε και να (απο)δειξουμε τι γνωσεις εχουμε και πως ο αλλος ο ηλιθιος δεν αντιλήβεται, τι "ελαττωμα" εχει

μερικες φορες φαινεται οτι μερικοι "ολοκληρωνονται" μονο μεσω της κριτικης που ασκουν, εστω .. αλλα ειναι κριτικη γονιμη ή απαξιωσης και πληρωσης του ΕΓΩ ?

μπορει κανεις να ισχυριστει οτι κατεχει την αληθεια ? ΕΓΩ ?
χρειαζεται συνεχης κριτικη (οχι κριτικη για κριτικη) της σκεψης/στασης μας
ολοι εχουμε να διδαχθουμε απο τον αλλον, αρκει να ακουμε
και αν οχι να διδαχθουμε, εστω να καταλαβουμε βρε αδερφε, να επικοινωνησουμε, εκτος κι αν εκ των προτερων απορριπτουμε..

αρκει να ακουμε...

καποιος ειπε
βαδίζουμε αργά, ρωτώντας βαδίζουμε

υ.γ η εξουσια του ΕΓΩ και η ματαιοδοξια του ειναι πολυ μεγαλη, ας το συνειδητοποιησουμε και ας ειμαστε ειλικρινης - πρωτα απ' ολα με τον εαυτο μας, μετα...

ας χορεψουμε με το ΕΜΕΙΣ

η κοινωνικη και η προσωπικη αυτονομια ειναι ενα ονειρο που επιθυμω να το μοιραστω
και επιθυμια μου ειναι οι σχεσεις να ειναι βασισμενες στην αληθεια, στο δικαιο, στην στοργη μεταξυ των ανθρωπων
γιατί αν μη τι άλλο (για μενα) μεσα απο την συνυπαρξη παιρνουν τα παντα αξια

και η ζωη μου να μην τελειωσει ουτε με ενα παταγο, ουτε με εναν λυγμο, αλλα απο χαρα του "ερωτα" που βιωσα με Ανθρωπους

τα λεμε στους δρομους...

...

από λιλή 05/01/2011 4:28 μμ.


"και για να σου φυγει η απορια, δεν μου στελνει κανενας λεφτα,δεν εχω εσοδα, δεν κανω φορολογικη δηλωση, δεν εχω καν ταυτοτητα, μενω σε απελευθερωμενο χωρο,καλλιεργω μονος μου το φαγητο μου, κλεβω ρουχα και βιβλια, ρευμα και νερο (τα μονα απαραιτητα) δεν εργαζομαι και εχω το δικαιωμα να μιλαω για απελευθερωση επειδη ειμαι συνεπης στις ιδεες μου, εχω αφιερωσει την ζωη μου σε αυτο και εχω ολο το δικαιωμα να κραζω την κοινωνια που μενει πιστη στην ιδια της την παρακμη. εσυ τι κανεις δεν μας ειπες...."


Φίλε εσύ που τα κανεις έτσι όλα αυτά (και μπράβο σου), πόσο χρονών είσαι; 20; 22; 24; Και μεχρι πότε ελπίζεις ότι θα συνεχίζεις να αντέχεις να τα κανεις όλα αυτά ακριβώς έτσι;

από {H8} 05/01/2011 6 μμ.


Είναι προφανές ότι τα έγραψε αυτά καθαρά για ψυχολογικούς λόγους, για να νιώσει καλύτερα επειδή δεν έχει επιχειρήματα να προσφέρει.

Το να κλέβεις νερό και ρεύμα προϋποθέτει ένα γείτονα που τα πληρώνει, ναι ή όχι...;

από λιλή 05/01/2011 6:42 μμ.


Τι να πω, δεν ξερω αν το εγραψε μόνο για ψυχολογικους λόγους, παντως είναι ένα "πρότυπο" τρόπου ζωής που πάρα πολύ δύσκολα εφαρμόζεται, απόλυτα, ακόμα και όταν είσαι 20, πόσο μάλλον όταν είσαι 30, 40 ή 50...
Μποέμ όνειρα που για τους περισότερους-ες ψιλοτελείωνουν μόλις περάσουν την "φοιτητική ηλικία". Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι όταν τα ψιλοξεπερναμε αυτα τα ρομαντικά, εχουμε όλες και όλοι "ξεπουληθεί"... Μπορείς να είσαι πιο ρεαλίστρια χωρίς απαραιτητα να γίνεσαι και κάθαρμα. Πολυς κόσμος προσπαθεί να κρατήσει μια αξιοπρέπεια μεσα από αντίξοες συνθήκες και είναι επιοικώς ηλιθιο να εγκαλείται επειδή δουλεύει ή επειδή δεν ζει σε κατάληψη ή δεν ξερω και εγω για τι άλλο.. 

Δεν αυτοπροσδιορίζομαι ως αναρχική, αλλα ως αυτόνομη. Δεν θα απαντήσω λοιπόν σε επίπεδο "αναρχίας" (κοινωνικής ή μη), αλλα σε επίπεδο ανταγωνιστικού κινήματος, ευρύτερα. Αν είναι να βλέπουμε το κίνημα αποκλειστικά ως μια νεανική υπό-(ή αντι-) κουλτουρα, ως ένα λάιφσταιλ που σε αφορά μόνο όταν είσαι πολυ νεαρής ηλικίας, τότε δεν είναι περίεργο που το κίνημα σήμερα φαντάζει τόσο ανίκανο να επηρρεάσει ουσιαστικά καταστάσεις μεσα στην κοινωνία.

Συγνώμη που θα σας το πω έτσι χοντρα, αλλά πολλοί "έξω από τον χώρο", απλα μας βλέπουν και γελάνε...
Όσο για τους κυβερνώντες απλά "διαχειρίζονται", "κοινωνικές παθολογίες" (κατ'αυτους)...
Δεν υπάρχει, αυτή την στιγμη, καμία πολιτικη διαδικασία μέσα στην κοινωνία που ως κίνημα να την επηρρεάζουμε. Δεν υπάρχει καμία πολιτική διαδικασία γενικώς...
Γνώμη μου είναι ότι πρέπει να στρώσουμε όσο μπορούμε τον κώλο μας και να βοήθησουμε στο να αναβιώσει μια τέτοια πολιτική διαδικασία, μέσα στην κοινωνία.
Πως αλλιώς θα αλλάξουμε τον κόσμο που λέμε ότι θέλουμε να το κάνουμε; Μέσω της θρησκείας; Θέλετε να γίνουμε "αίρεση"; "Μασονία";  Τι;
Η μήπως "λενινιστική πρωτοπορεία";

από φ@σιστοφάγος 05/01/2011 7:49 μμ.


Για το ζήτημα της εργασίας υπήρξε και υπάρχει μια ομιχλώδης προσέγγιση σε θεωρητικό επίπεδο από τους αναρχικούς. Το σύνθημα "Κάτω η εργασία" δε σημαίνει ότι σταματάμε την παραγωγική μας δραστηριοποίηση σε ατομικό επίπεδο αλλά ότι καταργούμε τη μισθωτή σκλαβιά παντού.
Στην πραγματικότητα, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο σήμερα που οι μαρξιστές έχουν ξεπουληθεί στο κεφάλαιο (εκτός εξαιρέσεων), η κατάργηση της εργασίας είναι μαρξιστικό πρόταγμα που υιοθετήθηκε και από τους ελευθεριακούς:

"Σε όλες τις προηγούμενες επαναστάσεις ο τρόπος δραστηριότητας μένει αμετάβλητος και πρόκειται μόνο για μια άλλη κατανομή αυτής της δραστηριότητας, για μια νέα κατανομή της εργασίας σε άλλα πρόσωπα. Η κομμουνιστική επανάσταση στρέφεται αντίθετα ενάντια στον προγενέστερο τρόπο δραστηριότητας, εξαλείφει την εργασία και καταλύει την κυριαρχία όλων των τάξεων, καταργώντας τις ίδιες τις τάξεις, γιατί αυτή γίνεται από την τάξη που δεν λογαριάζεται σαν τάξη μέσα στην κοινωνία, που δεν αναγνωρίζεται σαν τέτοια και που είναι ήδη η έκφραση στους κόλπους της τωρινής κοινωνίας της διάλυσης όλων των τάξεων, των εθνοτήτων κλπ.".
(Μαρξ - Ένγκελς - Η Γερμανική Ιδεολογία)

Ενώ λοιπόν για τους καταπιεσμένους η εργασία είναι βασανιστήριο, για τους ελεύθερους ανθρώπους η παραγωγική δραστηριοποίηση του ανθρώπου σε κοινωνικό επίπεδο είναι απόλαυση:

"Δραστηριότητα και απόλαυση έχουν κοινωνικό περιεχόμενο και καταγωγή· είναι κοινωνική δραστηριότητα και κοινωνική απόλαυση."
(Μαρξ - Χειρόγραφα του 1844)

Δε νοείται όμως ελεύθερος άνθρωπος υπό την εξουσιαστική κυριαρχία. Για να απελευθερωθεί κανείς από την εξουσία θα πρέπει να ζεί σε συνθήκες μη-ύπαρξης εξουσίας. Ο αγώνας για την κατάργηση της εργασίας λοιπόν δεν είναι άλλος από τον αγώνα για την κατάργηση της εξουσίας.
Σε ατομικό επίπεδο, μιας και θίχτηκε το ζήτημα από τους παραπάνω σχολιαστές, αυτό που μπορεί να κάνει ο καθένας μας είναι:
1. Να αγωνίζεται με κάθε πρόσφορο μέσο για την εξάλειψη της εξουσίας ανθρώπου σε άνθρωπο.
2. Να μην παίξει ποτέ και για κανένα λόγο το ρόλο του εκμεταλευτή ή εξουσιαστή άλλων ανθρώπων.
3. Να οργανώνεται σε οριζόντια βάση και με ισότιμους όρους με όλους τους καταπιεσμένους που έχουν τα ίδια προβλήματα και στόχους.
4. Να καταπολεμά κάθε τάση ηγεμονίας των ίδιων των καταπιεσμένων, ακόμα κι αν αυτοί αποτελούν την πλειοψηφία*.
5. Να μην αποδέχεται κανένα (μα κανένα) κριτήριο αξιολόγησης (όπως καταγωγή, θρησκεία, γνώση, συνειδητοποίηση κλπ) εκτός της δραστηριότητας του καθενός για την οποία είναι απολύτως υπεύθυνος.

Εκείνο που μας ενδιαφέρει σε επίπεδο δραστηριότητας λοιπόν, δεν είναι αν κάποιος ζεί ληστεύοντας τράπεζες ή χτίζοντας σπίτια για τα αφεντικά αλλά αν κερδίζει σε βάρος άλλων καταπιεσμένων. Από τη στιγμή που το κάνει αυτό είναι με το μέρος των αφεντικών. Από τη στιγμή που θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο από τους άλλους για οποιοδήποτε λόγο, είναι με το μέρος των αφεντικών.
Εχω περάσει από το "στάδιο" της (μη συνειδητής) αντικοινωνικότητας, του εγωισμού και της αυτοαναφορικότητας. Ενα κελί μέσα στο κελί. Ενα "σχολείο" που καταλήγει σε "κατατακτήριες εξετάσεις" στη σιχαμένη φάρα των εξουσιαστών. Είχα την τύχη να αποτύχω σ'αυτές τις εξετάσεις.
Ετσι ύπουλος είναι ο καπιταλισμός. Σε αφηνει να πιστεύεις ότι συγκεντρώνεις δύναμη για να τον ανατρέψεις ενώ ξέρει ότι όποιος συγκεντρώνει δύναμη στα χέρια του χωρίς να τη μοιράζεται με τους άλλους γύρω του είναι το αυριανό στέλεχος του συστήματός του. Σε βάζει να δίνεις εξετάσεις για να πετύχεις την πολτοποίησή σου, στα χαμηλά ή υψηλά του κλιμάκια.
Και λέω ο καπιταλισμός γιατί οι υπόλοιπες μορφές εξουσίας, π.χ. η φεουδαρχία, δεν έβαζε ζήτημα ανταγωνισμού ανάμεσα στους καταπιεσμένους, δεν χτυπούσε στην καρδιά της ενότητάς τους. Δεν είναι τυχαίο που το "έθνος" επινοήθηκε σαν έννοια με την αστική επανάσταση.

Για το ζήτημα της εργασίας προτείνω να διαβάσετε το άρθρο "Ανθρώπινη δραστηριότητα ενάντια στην εργασία" εδώ (βραχόκηπος).

Για την απάτη της ατομιστικής επανάστασης στον καπιταλισμό προτείνω να παρακολουθήσετε την ταινία κινουμένων σχεδίων "Antz".


από @ 05/01/2011 8:32 μμ.


Όπως είδες αυτός που τα έγραψε είπε ότι δεν ενδιαφέρεται να αλλάξει τον κόσμο γιατί θεωρεί ότι αυτός δεν μπορεί πλέον να αλλάξει αλλά θα πρέπει να καταστραφεί. Όσο για τα στέκια τις καταλήψεις κτλ. από το χώρο της αυτονομίας μας έρχονται...

Δυστυχώς έχω φρίξει με αυτά που διαβάζω... ο κόσμος έχει ξεφύγει τελείως... δεν συνεννοούμαστε καν καθώς εννοούμε διαφορετικά τις πιο βασικές έννοιες...

Ο ένας δηλώνει κοινωνιστής αναρχικός χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι εξ ορισμού από την πιο ατομικιστική έως την πιο κολλεκτιβιστική αναρχική πρόταση μια πρόταση κοινωνικής οργάνωσης έχουμε, ο άλλος δηλώνει αντικοινωνιστής χωρίς να καταλαβαίνει ότι άλλο πράγμα είναι να είσαι κατά της σημερινής οργάνωσης της κοινωνίας και άλλο κατά της κοινωνίας καθαυτής... Προφανώς συγχέουν την έννοια της κοινωνίας με την έννοια του κολλεκτιβισμού (δεν εννοώ τον αναρχοκολλεκτιβισμό που ήταν πιο ατομιστικό πρότυπο από τον αναρχοκομμουνισμό αλλά τον κολλεκτιβισμό όπως χρησιμοποιείται στις πολιτικές επιστήμες). Τέλοσπάντων.... ας δούμε που θα βγει όλο αυτό... η προκύρηξη της ΣΠτΦ πάντως με απογοήτευσε πλήρως...


Η συζήτηση γίνεται κατά καιρούς ενδιαφέρουσα, αλλά φασιστοφάγε, χωρίς να είμαι αρμόδιος να τα βάλω στα ίσα με τον Κάρολο, απ'όσο έχω καταλάβει, υπάρχει ένα λεπτό σημείο στη σκέψη του που είναι και το αδιέξοδό της: ότι, γι'αυτόν, αναγκαία προϋπόθεση της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας είναι η απελευθέρωση της εργασίας, ή η απελευθέρωση από την εργασία στον καπιταλισμό. Και ότι η εργατική τάξη σαν εκμεταλλευόμενη τάξη είναι η μόνη σε θέση να φέρει εις πέρας αυτό το έργο. Δεν θα εξετάσω την εργαλειοποίηση του είδους: η εργατική τάξη όχι μόνο για τον εαυτό της αλλά και για όλους τους ανθρώπους. Ούτε το γεγονός ότι στη σχέση Εργασία-Κεφάλαιο, που είναι η σχέση της πολιτικής οικονομίας στο σύστημα αυτό, η εργατική τάξη είναι στην τελική κι αυτή συμμέτοχη, συνένοχη σαν ο ένας από τους δύο όρους, σαν προσφορά της εργατικής δύναμης δηλαδή και άρα δεν κουβαλάει μόνο αλυσίδες, αλλά και πολλά άλλα δομικά στοιχεία αυτού του συστήματος. Να πω μόνο, και ίσως αυτό να βοηθήσει ίσως και όχι, ότι είναι σφάλμα του ανταγωνισμού να υπάγει τον ορισμό της τάξης αποκλειστικά στο οικονομκό, δηλ. στη σχέση εκμετάλλευσης και να προσβλέπει στην απλή κατάργησή της, σε έναν νέο παραγωγικό υπερχώρο του μέλλοντος, όπου θα απολαμβάνουμε όλοι ισότιμα το προϊόν της παραγωγής. Γιατί εκτός από την εκμετάλλευση υπάρχει και η καταπίεση. Η σεξουαλική καταπίεση, η καταπίεση της κυκλοφορίας των ανθρώπων, τα ψυχιατρεία, οι φυλακές, τα νοσοκομεία, η καταπίεση των γυναικών, η βία πάνω στη φύση και τα ζώα, η καταπίεση της καλλιτεχνικής έκφρασης, των ιδεών, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου δεν κλείστηκαν οι τσιγγάνοι, οι Εβραίοι και οι κομμουνιστές ως τάξη, αλλά ως κάτι άλλο. Αυτό θα περίμενα εγώ προσωπικά να βγεί ως ζητούμενο από κάθε ανταγωνιστική μας πράξη στο μέλλον, αυτό το κάτι άλλο, που ανήκει στη σφαίρα του συμβολικού και του φαντασιακού, που όσο και να το τραβούν οι κάθε είδους μαρξιστές δεν μπορεί να αναχθεί με τίποτα στο οικονομικό. Είναι αντίθετα αυτό το οικονομικό που ανάγεται στο συμβολικό, και άρα και ο ίδιος ο Μαρξ και ο μαρξισμός στα συγκεκριμένα ιστορικοκοινωνικά όριά του. Και αυτό είναι το "θεωρητικό" πλεονέκτημα μιας συγκεκριμένης "αντι-κοινωνικής" σκέψης που ελπίζω κάποτε να δουλέψει ο αναρχικός χώρος.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License