αντικοινωνικότητα - η ήττα της αναρχίας;

Κάποιες σκέψεις με αφορμή την προκύρηξη των ΠτΦ και τα γράμματα των συλληφθέντων μελών που μιλούν για "αντικοινωνική αναρχία".

Η αναρχία εξ'ορισμού είναι συνώνυμη με την κοινωνική απελευθέρωση σε μια βάση ισοτιμίας των μελών της κοινωνίας σε επίπεδο προσφοράς, συμμετοχής στις αποφάσης και απολαβών.
Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά στο φαινόμενο κάποιοι αγωνιστές (χωρίς να εξετάζουμε την αποτελεσματικότητα του αγώνα τους) να ισχυρίζονται ότι συνθέτουν μια τάση "αντικοινωνικής αναρχίας", σχήμα οξύμωρο. Πως είναι δυνατό κάποιος να επικαλείται την κοινωνική επανάσταση όντας αντικοινωνικός; Μέχρι τώρα αντικοινωνικοί και μισάνθρωποι ήταν οι ναζί. Ολοι οι άλλοι, ακόμα κι αν ήταν στην πραγματικότητα αντικοινωνικοί, επικαλούνταν το κοινωνικό καλό για τη δραστηριότητά τους.
Τι σημαίνει "επαναστατώ" αν δεν το κάνω σαν κοινωνικό σύνολο;
Μήπως είναι συνώνυμο του πραξικοπήματος κάποιων λίγων με μόνο σκοπό να επιβληθούν στους υπόλοιπους; Για ποιά επανάσταση μιλούν οι "αντικοινωνικοί επαναστάτες"; Την επανάσταση στους γονείς τους; Την επανάσταση των μερικών δεκάδων οπαδών τους; Την επανάσταση για νάχουμε να λέμε;
Τέτοιου είδους "επαναστάσεις" παραπέμπουν σε μια προεφηβική τάση αυτοικανοποίησης μέσω της αυτοπροβολής του "επαναστατικού υποκειμένου" τους, μια αυτοηρωοποίηση που παραπέμπει στα φασιστικά συνθήματα "εναντίον όλων".
Ουσιαστικά δε μιλάμε για επανάσταση αφού η επανάσταση ανατρέπει αυθεντίες και πρωτοπορίες αλλά την ομολογία της ήττας κάθε επαναστατικής ελπίδας.
Φυσικά η κοινωνία έχει ακέραιη την ευθύνη της ανοχής των εξουσιαστικών δομών. Για το σύστημα της σκλαβιάς δε φταίνε μόνο οι κυρίαρχοι αλλά και οι καταπιεσμένοι που τους ανέχονται. Ομως η επανάσταση δε σημαίνει τίποτε άλλο από τον εκρηκτικό τερματισμό αυτής της ανοχής μέσω της βίαιης επιβολής του (καταπιεσμένου) συλλογικού πάνω στον (κυρίαρχο) ατομικισμό.
Αν απορρίψουμε το συλλογικό τότε ο στόχος κάθε βίαιης ενέργειας παύει να είναι η ελευθερία (γιατί η ελευθερία ή θα είναι για όλους ή για κανέναν) και γίνεται η επικράτηση κάποιας κάστας, αυτής που επιβάλλει με τη βία την εξουσία της.
Αρα, με ποιά λογική οι οπαδοί της επικαλούνται την αναρχία;
Το να χρησιμοποιεί κανείς βίαιες μεθόδους για την επιβολή της ομάδας του στην κοινωνία δεν έχει τίποτα το καινούργιο. Είναι η παρωχημένη ιδεολογία της "επαναστατικής πρωτοπορίας" που συναντάται από το Λένιν ως το Γκαίμπελς, από τους παρακρατικούς και τους ασφαλίτες μέχρι τους ματατζήδες και τους δελτάδες.
Είναι η απομίμιση της καπιταλιστικής ηθικής κατα την οποία επικρατούν οι "καλύτεροι" μέσα σε ένα περιβάλλον γενικευμένου κανιβαλισμού. Ποιός ο λόγος λοιπόν να ονομάσουμε την αντικοινωνικότητα "αναρχική" και "νέα τάση" τη στιγμή που οι πρακτικές αυτές είναι γνωστές από τη γέννηση της εξουσίας, της θρησκείας και της καταπίεσης ανθρώπου σε άνθρωπο;
Ο μόνος στόχος είναι το χτύπημα ενός αναπτυσσόμενου κινήματος, ανεξέλεγκτου άρα και επικίνδυνου σύμφωνα με τα όσα παραδέχονται οι ίδιοι οι εξουσιαστές.
Το να παραδέχεται κανείς την αντικοινωνική διάσταση του αγώνα του ισοδυναμεί με την παραδοχή της ήττας της αναρχίας και μάλιστα σε μια στιγμή που η αναρχία κερδίζει έδαφος στις συνειδήσεις της κοινωνίας, όχι σαν στείρα ιδεολογία αλλά σαν πρακτική.
Μήπως τελικά ο διανοητικός ακρωτηριασμός στον οποίο υπεβλήθη ο Ν.Κουνταρδάς από τους βασανιστές του είχε ευρύτερο κύκλο θυμάτων;

από Frank H. Litle 26/12/2010 11:40 πμ.


Κατα την γνώμη μου ο όρος της "αναρχίας" πρέπει να αποδομηθεί μια κια για πάντα. Αν θεωρήσουμε οτι αυτό που ενώνει τους αναρχικούς είναι το πρόταγμα για την αταξική ακρατική κοινωνία, τότε είναι σαν να βάζουμε στην ίδια κατηγορία και τους μαρξιστές. Δεν είναι όμως έτσι.Ο τρόπος ποου θα φτάσουμε εκεί έχει τεράστια διαφορά. Δεν υπάρχουν και πολλά κοινά σημεία μεταξύ των ανθρώπων που παλεύουν ταξικά για την δημοκρατική επανάσταση και μικροαστών ακτιβιστών καταστασιακών που νομίζουν οτι η επανάσταση είναι θεματικό πάρκο.

Το κείμενο των ενεργών και φυλακισμένων μελών των Πυρήνων βρίθουν μικροαστισμού και αντιφάσεων. Αναμασάνε κάποια τσιτάτα αλλά συνήθως στο ίδιο κείμενο είναι ικανοί να τα αναιρέσουν. Παράδειγμα, όταν στην τελευταία ανάληψη οι Π λένε μέσα σε 3 παραγράφους οτι δεν υπάρχει ταξική πάλη γιατί οι εργαζόμενοι δεν αγωνίζονται για την τάξη τους και αρα τελείωσε το θέμα της και μετά απο λίγο λένε οτι όσο εντείνεται η Κρίση τόσο κομμάτια καταπιεσμένων θα εξεγείρονται, προφανώς και οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν τι λένε. Το ίδιο όταν και ο Τσ όταν στο γράμμα του πάει απο το "δεν πιστεύουμε στους ειδικούς της βίας" στο "να οργανώσουμε τις δομές ώστε να μπαίνουμε στις πορείες των μικροαστών και να χτυπάμε hit and run".

Το ίδιο όσον αφορά και το θέμα της ληστείας.Δεν είμαι ενάντιος σε μια ληστεία τράπεζας για βιοποριστικούς λόγους, αλλά όταν αυτό το πράγμα προτάσεται σαν επαναστατική πρακτική και λύση απέναντι στην υπόθεση της εργασίας,τότε το πτώμα του μικροαστισμού κάνει την εμφάνιση του και στους so called επαναστάτες. Επανάσταση βλέπεις, δεν είναι να γλυτώσουμε τον κώλο μας απο τα σκατά. Αυτό είναι η ουσία αυτού που λέμε μικροαστισμού. Είτε λοιπόν έχεις δράση οικονομική που σώζεις τον κώλο σου,είτε έχεις δράση αντικαθεστωτική που πάλι δεν σε ενδιαφέρει να δημιουργήσεις κοινωνικές εξεγέρσεις και επαναστάσεις αλλά το κάνεις σαν τρόπο ζωής μέσα στο υπάρχον σύστημα, σόρι μεγάλε, αλλά μικροαστός είσαι. Η απελευθέρωση απο την εργασία δεν θα είναι δουλειά των πεφωτισμένων και των ατομιστών αλλά της ίδιας της εργατικής τάξης. Αν δεν δουλεύεις προς τα κεί λοιπόν, κράτα μια καβάτζα με τους όρους τύπου "μικροαστός" γιατί μπορεί να σου γυρίσει μπούμερανγκ.΄

Οσον αφορά το θέμα κοινωνίσμού-αντικοινωνισμού, είναι πολύ ενδιαφέρον το πόσο εκτός πραγματικότητας είναι αυτό το δίπολο. Δεν υπάρχει ο όρος "κοινωνία", δεν υπάρχει γιατί απλά μιλάμε για τόσο μεγάλη μαζοποίηση των ανθρώπων που δεν μπορεί να έχει πρακτικά αποτελέσματα. Αρα λοιπόν,ούτε "κοινωνιστές" ούτε το ανέκδοτο του "αντικοινωνικού". Το θέμα είναι να δημιουργούμε τους χώρους που θα υπάρχει η κίνηση  που θέλουμε να πραγματώσουμε μακριά και απο ελιτισμούς τύπου ΣΠτΦ είτε απο νερομένες αναλύσεις για να μας χωρέσει το σύνολο.

Τέλος, έχει ενδιαφέρον πως αυτό που κάποτε είχε τεράστιο ενδιαφέρον με τους Π, αυτός ο ωμός μηδενισμός τους, αυτή η ειλικρίνια και το φρέσκο πράγμα που κάποτε φέρναν στο τραπέζι, πλέον μου μοιάζει κάτι εντελώς παροχυμένο. Τα κείμενα τους έχουν απολέσει αυτό το ζωντανό κόμμάτι που ακόμα και αν διαφωνούσες παραδεχόσουν και πλέον έχουν εγκλωβιστεί μέσα στην ιδεολογία τους η οποία όπως επιγραμματικά ανέλυσα βρωμάει μικροαστίλα και ρεφορμισμό.

 

ΥΓ. Θυμάται κανείς  το γράμμα του Πολυ;

από *** 26/12/2010 12:35 μμ.


epeidh ton mikroastismo sto myalo m ton exw san oro poy afora oikonomikes epiloges (px  o psilikatzhs ths geitonias m) mporeis na mou e3hgiseis pws akrivws to ennoeis otan to xrhsimopoieis gia na xarakthriseis fylakismenous agwnistes?

Ο έν@ς αφού θέτει την ερώτηση,αρχίζει μια άτιμη επίθεση (πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί το "προεφηβική τάση αυτοικανοποίησης" την στιγμή που είναι γνωστή η πολύ νεαρή ηλικία των κατηγορουμένων;) αποκαλύπτοντας την τρικυμία που έχει στο μυαλό του και δυστυχώς πνίγει της σκέψης του.

Ενδεικτικά παραθέτω τα δύο "εγκλήματα" του:

 -"Η αναρχία εξ'ορισμού είναι συνώνυμη με την κοινωνική απελευθέρωση σε μια βάση ισοτιμίας των μελών της κοινωνίας σε επίπεδο προσφοράς, συμμετοχής στις αποφάσης και απολαβών." ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Τον ορισμό αυτόν τον έδωσε ο Μαρξ μήπως;Ουδεμία σχέση έχει η αναρχία με την κομουνιστική φαντασία σου.Το αν οδηγήται προς τα εκεί ή αν οι περισσότεροι οπαδοί της,προωθούν τη σκέψη τους στην συγκεκριμένη κατεύθυνση δεν σημαίνει ότι αυτό ορίζει την αναρχία.Η λέξη δεν προήλθε από βαφτίσια και άρα μάλλον διατηρεί την ετυμολογική της ερμηνεία.Υπό αυτή την έννοια λοιπόν,από τη στιγμή που η κοινωνία προβάλεται ως Αρχή (στην οποία οφείλουμε λίγο-πολύ να δηλώνουμε πίστη και υποταγή),η αναρχία κάλιστα μπορεί να ερμηνευτεί ως "αντικοινωνική".

-Μέχρι τώρα αντικοινωνικοί και μισάνθρωποι ήταν οι ναζί. Ολοι οι άλλοι, ακόμα κι αν ήταν στην πραγματικότητα αντικοινωνικοί, επικαλούνταν το κοινωνικό καλό για τη δραστηριότητά τους.

Μέχρι τώρα οι ναζί,"αν και είναι στηνπραγματικότητα αντικοινωνικοί,επικαλούνται το κοινωνικό(-εθνικό) καλό για τη δραστηριότητά τους".
Οι ναζί και οι κομουνιστές,αυτοί δηλαδή που έχουν διαπράξει της μεγαλύτερες σφαγές-βασανιστήρια και έχουν ηγηθεί τον πλέον απολυταρχικών καθεστώτων που έχει γνωρίσει ο κόσμος.Εσύ μάλλον βλέπεις άλλο έργο (στο οποία οι -κατά τα άλλα λαϊκιστές- ναζί το παίζουν αντικοινωνικοί..).

Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για παρανόηση του συγκεκριμένου αλλά για μια ολόκληρη φράξια παραστρατημένων αριστερών που "βαφτίστηκαν" αναρχικοί λόγω της αποκάλυψης του ρόλου του έως τότε "επαναστατικού" Κ.Κ.Ε (για Ελλάδα μιλάω).Είναι οι ίδιοι που πιστεύουν ότι ο πρώτος αναρχικός της ιστορίας ήταν ο Κροπότκιν (δεν το γράφω μειωτικά για τον "πρίγκηπα"..) και διακυρήσουν μια "αταξική κοινωνία",υπερασπιζόμενοι την πάλη των..ΤΑΞΕΩΝ και την ολοκληρωτική επικράτηση μίας εξ αυτών!!!!!Σα να λέμε ότι ο Χίτλερ ήταν εναντίων του διαχωρισμού μεταξύ των εθνών (μιας και θα  τα εξολόθρευε όλα,πλην του δικού του)..

από έν@ς 26/12/2010 1:55 μμ.


Ασφαλώς και υπάρχουν "κοινωνιστές" όπως υπάρχει και κοινωνία. Οταν έχουμε κοινά έχουμε και κοινωνία. Κοινές είναι οι ανάγκες, η ταξική προέλευση, κλπ και φιλοδοξούμε να κάνουμε κοινά τα πάντα. Η λέξη κομμουνισμός στα ελληνικά μεταφράζεται σε κοινωνισμό. Για τους αναρχικούς είναι πλεονασμός να αυτοαποκαλούμαστε κοινωνιστές αφού ιστορικά, τόσο από τους αναρχοκομμουνιστές όσο κι από τους αναρχοσυνδικαλιστές (οι υπόλοιπες τάσεις είναι υποσύνολα αυτών) είναι κοινωνικοί.
Η μεγαλύτερη τάση στον ελλαδικό χώρο είναι οι αναρχοκομμουνιστές (συγκρουσιακοί, κοινοτιστές, πρωτοδιεθνιστές, πλατφορμιστές, μαρξικοί, αφορμαλιστές κλπ) με τους αναρχοσυνδικαλιστές δεύτερους με αξιοσημείωτη δραστηριότητα στην ταξική αυτοοργάνωση.
Ασφαλώς δεν μπορούμε να μιλάμε για "αντικοινωνική τάση" όχι μόνο εξαιτίας του αμελητέου αριθμού των "οπαδών" της αλλά και για το οξύμωρο του συνδιασμού.
Κομμουνιστός (κοινωνισμός) και ελευθερία, αυτό είναι η αναρχία.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για "αντικοινωνική τάση" όπως δεν μπορούμε να μιλάμε για "αστυνομική τάξη". Οι μπάτσοι προφανώς δεν είναι αποδεκτοί από την εργατική τάξη αφού αντιμάχονται τους αγώνες της αλλά ούτε αποτελούν μέρος της αστικής τάξης. Και βέβαια δεν αποτελούν ξεχωριστή τάξη από μόνοι τους.
Το ίδιο και με τους "αντικοινωνικούς". Δεν αποτελούν κομμάτι της αναρχίας αφού αντιμάχονται τους αναρχικούς κοινωνικούς αγώνες, δεν αποτελούν κομμάτι της αντίδρασης αφού (τουλάχιστον συνειδητά) δεν τάσσονται με την αντίδραση και βέβαια δεν έχουν κάποιο διαμορφωμένο πρόταγμα που να τους καθιστά μια νέα τάση.
Γι αυτό πιστεύω ότι πρόκειται για έναν καρκινικό όγκο των κατα φαντασία ηττημένων πρώην αναρχικών.
Προσωπικά τους εκλαμβάνω σαν ημιμαθείς λενινιστές, ημιμαθείς γιατί ενώ η πρακτική τους είναι καθαρά λενινιστική δεν το γνωρίζουν οι ίδιοι και δε δηλώνουν λενινιστές.
Αν όπου "λενινιστές" βάλουμε "σταλινικοί" (ή "νετσαγεφικοί", το ίδιο κάνει) το νόημα δεν αλλάζει.
Εννοείται ότι πρόκειται για ρεφορμιστές αφού ο στόχος τους δεν είναι η κοινωνική επανάσταση αλλά επιμέρους πλήγματα χωρίς προοπτική συνολικής ανατροπής. Ο χαρακτηρισμός του μικροαστού δε νομίζω ότι τους ταιριάζει δεδομένου ότι όσα κάνουν δεν τα κάνουν για προσωπικό κέρδος και βόλεμα. Πράγματι παίζουν τα κεφάλια τους αλλά χωρίς καμία προοπτική.

από ελεύθερος σκοπευτής 26/12/2010 2:13 μμ.


Μπορεί να μην είναι μικροαστοί από ταξικής άποψης ή σε επίπεδο νοοτροπίας όπως το θέτει ο έν@ς, είναι όμως μικροαστοί κρίνοντας από το αποτέλεσμα. Δε με ενδιαφέρει τόσο ο λόγος του καθενός αλλά η πρακτική του. Η πρακτική των συγκεκριμένων είναι αντιδιαμετρικά αντίθετη με την πρακτική του ένοπλου αγώνα, είναι στρατηγικά αυτοκτονική και συμβάλλει στην απονοηματοδότηση της επαναστατικής βίας.
Για μένα είναι μικροαστοί και στρατηγικά επικίνδυνοι. Ολα αυτά που περνούν χαριτολογώντας σαν "παραλείψεις" είναι ουσιαστικά εγκλήματα σε βάρος του ένοπλου αγώνα. Δε θα ήθελα να έχω δίπλα μου στη μάχη έναν τέτοιο "σύντροφο". Οταν βρω χρόνο θα απαριθμήσω τις πρακτικές και τα λάθη (;) τους που χαντακώνουν την βίαιη επαναστατική δράση και υποβαθμίζουν τον ένοπλο κοινωνικό αγώνα σε εξτρήμ γκέιμ.

από ✰ 26/12/2010 3:36 μμ.


Η αναρχία δεν έχει καμία σχέση με την άτσαλα επινοημένη λέξη "αντικοινωνικότητα", ούτε με τον χαρακτηρισμό "αντικοινωνικός".

Η βιβλιοθήκη του athens.indymedia, αλλά και πολλές άλλες διαδικτυακές πηγές, προσβάσιμες μέσω οποιασδήποτε μηχανής αναζήτησης, έχουν πλήθος θεωρητικών και ιστορικών κειμένων, τα οποία μπορούν να δώσουν καλές βάσεις κατανόησης της αναρχίας ως κοινωνικό όραμα.

από Νίνα 26/12/2010 4:28 μμ.


Εκείνος που παρακολουθεί την προπαγάνδα των ΜΜΕ σχηματίζει μια επιφανειακή εικόνα της αναρχίας όπως θέλουν να την παρουσιάζουν οι κυρίαρχοι. Αντικοινωνική, πολεμοχαρή, αυταρχική και άδικη. Ορισμένα παιδιά που δεν είχαν ουσιαστική επαφή με τις διαδικασίες του α/α χώρου υιοθέτησαν την τηλεοπτική εικόνα της αναρχίας κι όχι την ίδια την αναρχία. Η μπυροποσία στα Εξάρχεια και ο χουλιγκανισμός δε μπορεί να εννοηθεί σαν επαφή με τις αναρχικές διαδικασίες. Ετσι κάποιοι κατάντησαν να υπερασπίζονται το τηλεοπτικό είδωλο της αναρχίας. Δεν είναι μόνο αυτοί, το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας έτσι αντιλαμβάνεται την αναρχία.
Η κοινωνική αποδοχή αυτής της εικόνας αντί της αναρχίας όπως πραγματικά είναι, αποτελεί αν όχι ήττα της αναρχίας, νίκη της εξουσίας.
Εδώ έχουμε κι εμείς ευθύνες που αφήνουμε τέτοιες αντιλήψεις να υποβόσκουν στον κόσμο αντί να αυτοπρσδιοριζόμαστε στην πράξη. Δηλαδή να μπορεί ο καθένας δημόσια να συμμετέχει σε αναρχικές δομές όπως η συνέλευση και η ομαδική εργασία έτσι ώστε να βλέπει τι πραγματικά είναι η αναρχία και να μη μπερδεύεται στο βαθμό που μπερδεύτηκαν αυτά τα παιδιά.

από μάλλον άλλο γράμμα διάβασες φίλε μου 26/12/2010 4:40 μμ.


καταλήγεις για να τους βγάλεις ρεφορμιστές πως
-Εννοείται ότι πρόκειται για ρεφορμιστές αφού ο στόχος τους δεν είναι η κοινωνική επανάσταση αλλά επιμέρους πλήγματα χωρίς προοπτική συνολικής ανατροπής.-

από που προκύπτει δηλαδή ότι στόχος τους είναι επιμέρους πλήγματα χωρίς προοπτική συνολικής ανατροπής ;; Αυτή ειναι η δικιά σου οπτική για την αποτελεσματικότητα της δράσης τους και καμία σχέση δεν έχουν με τους στόχους τους. Γράφει ο Τσάκαλος στο γράμμα του
-Η πρακτική θεωρία της καταστροφής του υπάρχοντος σε όλες του τις μορφές, ας γίνει το μέσο που θα συσπειρώσει μειοψηφικά κοινωνικά υποσύνολα προς μια Επαναστατική προοπτική. -

Σαφώς και στοχεύουν στην συνολική ανατροπή του υπάρχοντος και στην επαναστάση απλώς δεν θεωρούν επαναστατικό υποκείμενο το προλεταριάτο και την πλειοψηφία της κοινωνία στην σημερινή της μορφή   αλλά μειοψηφικά κοινωνικά υποσύνολα. Γράφει πιο συγκεκριμένα (υπογράμμιση και εδώ δικιά μου)
-Είμαι εχθρός του καθεστώτος και της ίδιας της κοινωνίας στην υπάρχουσα μορφή της. Η πίστη στην πλειοψηφία των καταπιεσμένων, στην «αθώωση» της παθητικότητας τους και η αναγνώριση τους ως επαναστατικού υποκειμένου εν υπνώσει δεδομένης της καταπίεσης που υφίσταται, δεν μας καλύπτει πια.-

Τώρα τι ενοεί με το μειοψηφικά κοινωνικά υποσύνολα; Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι κάτι ανάλογο με τον κόσμο που εξεγέρθηκε τον Δεκέμβρη. Εκτός αν τον Δεκέμβρη βλέπει κάποιος ότι όλοι αυτοί που με τις πράξεις του κόντεψαν να φέρουν την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ήταν κάποια πλειοψηφία.

Μειοψηφικά κοινωνικά υποσύνολα ήταν και τότε τα υποκείμενα της εξέγερσης, η ''κοινωνία'' απαθής και φοβισμένη τηρούσε στάση αναμονής , συμφωνώντας ή διαφωνώντας αλλά μη μετέχοντας ενεργά. Τηρουμένων των αναλογιών και του γεγονότος ότι τότε τα μειοψηφικά εκείνα υποσύνολα δεν έριξαν ούτε μια σφαίρα καλύτερα να μην υποτιμάμε τις δυνατότητες τους για το μέλλον.  Τουλάχιστον αυτοί που διαφωνούνε ας μας πούνε αν είδανε κάτι καλύτερο με περισότερες επαναστατικές προοπτικές στο προλεταριάτο και την ''κοινωνία'' στον ελλαδικό χώρο τα τελευταία χρόνια και ειδικά τον τελευταίο χρόνο που το προλεταριάτο τους και την κοινωνία τους ακόμα τους περιμένουμε να ψελλίσουν τίποτα μήπως σπάσουν την σιωπή. Εγώ πάντως δεν ακούω τίποτα.
Το γράμμα είχε πολύ καλά σημεία και όσοι ξέρουν να διαβάζουν και να κατανοούν τι διαβάζουν χωρίς προκαταλήψεις,  μπορούν να δουν σε αυτό επαναστατική συνέπεια και επαναστατικές ιδέες με προοπτική.

από Κ@ποιος 26/12/2010 4:46 μμ.


Μερικοί βγάζετε συμπεράσματα με βάση τα λεγόμενα κάποιων ηθικολόγων φιλοσόφων όπως ο Μαρξ και ο Κρότποκιν και είναι λογικό να παρερμηνεύετε τα συγκεκριμένα κείμενα που είναι κατά βάση αμοραλιστικά. Είναι λάθος την στιγμή που κάποιος βασίζετε σε παρωχημένες ηθικολογικές αντιλήψεις κάποιων κλειστών "ιδεολογιών", να προσπαθεί να αποκρούσει ένα αμοραλιστικό κείμενο με Όρους ηθικής. "Η ηθική είναι ένστικτο υποταγής για το άτομο" όπως έλεγε ο Νίτσε. Όταν λοιπόν ο κοινωνικός αναρχισμός είναι κατά βάση ηθικολογικός και όχι απελευθερωτικός και ανατρεπτικός, είναι λογικό κάποιοι να μιλούν για "αντικοινωνική τάση της αναρχίας" επειδή αποδέχονται ότι αυτή η "κοινωνική ηθική" είναι η πραγματική ήττα της αναρχίας.

από Έπαρση (κοινώς Ξιπασιά) 26/12/2010 5:05 μμ.


Οι αντιαναρχικοί θα μας τα πουν καλύτερα! Ασφαλώς δεν εχουν να πουν πολλά για την Αναρχία, ο Μπακούνιν, ο Κροπότκιν, Ο Μαλατέστα, ο Μπούκτσιν, ο Κόλιν Γουώρντ, κοινωνικές ηθικολογίες.... γιαυτό θα μαθουμε  τι εστί "αναρχία" ....από τον Νίτσε, τον Ζαρατούστρα και τον υπεράνθρωπο, την σκληρότητα και την υπεροχή ως δομικα στοιχεία ενός ανώτερου πολιτισμού των εκλεκτών! 

από έν@ς 26/12/2010 5:10 μμ.


Αν ο στόχος είναι η ανατροπή από μειοψηφικά κοινωνικά υποσύνολα τότε σε τι διαφέρει από την προ-ανατροπής κατάσταση όπου επίσης κυριαρχούν μειοψηφικά κοινωνικά υποσύνολα; Πως ορίζεται ένα κοινωνικό υποσύνολο; Π.χ. ένα μειοψηφικό κοινωνικό υποσύνολο ατόμων που έχουν επιλέξει τους αρχαίους έλληνες σαν προγόνους τους και θέλουν να εκδιώξουν τους μετανάστες είναι ικανό να επιφέρει συνολική ανατροπή;

από πανω 26/12/2010 5:15 μμ.


η ληστεια τραπεζας ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ.οχι μονο αν εκφραζει βιοποριστικους λογους,αλλα γιατι χτυπας τον καπιταλισμο στο σπιτι του,γιατι δηλωνεις εμπρακτα οτι δεν εισαι διατεθειμενος να γινεις μισθωτος σκλαβος και ρισκαρεις τον εγκλεισμο σου στα βασανιστηρια των φυλακων κι αν εννοεις την πραξη σου αναλαμβανεις και την ευθυνη στο δικαστηριο.κι αν παλι δε συλληφθεις και δωσεις ενα μεγαλο μερος των απολαβων σου στο κινημα τοτε ναι εισαι ακομα μεγαλυτερος επαναστατης

από . 26/12/2010 5:23 μμ.


Ενας αναρχικός δεν μπορεί να εγκληματεί ενάντια στο κοινωνικό σύνολο. Αυτό μπορεί να το ισχυρισθεί κανείς με δογματική βεβαιότητα, διότι ένας άνθρωπος ένοχος για βιασμό, αντικοινωνικό φόνο, εκμετάλλευση, πάθος να κυβερνά, ή για άσκηση εξωτερικού καταναγκασμού πάνω σε άλλους ανθρώπους, αυτομάτως δεν μπορεί πλέον να είναι αναρχικός, όπως δεν μπορεί να είναι χορτοφάγος αυτός που τρώει χοιρινές μπριζόλες, ροστ-μπιφ ή κοκκινιστό αρνί.

Το ζήτημα δεν είναι κατά πόσο ένα άτομο κατανοεί την τάδε ή την δείνα ιδεολογία, ή υποστηρίζει την τάδε ή την δείνα οργάνωση, αλλά κατά πόσο είναι αυτό που πρεσβεύει ότι είναι. Να προσθέσουμε ότι τα διαχωριστικά όρια μεταξύ εξουσιαστή και ελευθεριακού πουθενά δεν διακρίνονται καθαρότερα απ’ ό,τι στο έγκλημα. Ένας αναρχικός συχνότατα στιγματίζεται σαν εγκληματίας από το κράτος, ή μπορεί να αναμειχθεί σε δραστηριότητες που αντιστρατεύονται τα συμφέροντα του κράτους και των αφεντικών.

Η αναρχική φιλοσοφία είναι από την φύση της εχθρός του κράτους και των αφεντικών ως εκ τούτου, είναι πολύ πιθανό ένας αναρχικός να αναμειχθεί σε παράνομες δραστηριότητες, ποτέ όμως σε αντικοινωνικές…»Στιούαρτ Κρίστι,1980  ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=en&article_id=1139344


από ξαναζεσταμένη σούπα 26/12/2010 5:44 μμ.


ο κάθε ένας προπαγανδίζει τις παγιωμένες αντιλήψεις τους. οι κοινωνιστές τις δικές τους με την επίκληση των θεωρητικών τους. οι αντικοινωνιστές το ίδιο με τα δικά τους επιχειρήματα.
ας σταματήσει αυτή η φαγωμάρα. ας συνεχίσει ο καθένας να κάνει τη δουλειά του.

και δυο ερωτήσεις προς τους κοινωνιστές.
ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΤΟΣΕΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΠΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΖΕΣΤΕ, ΑΞΙΖΕΙ ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΗΔΙΑ Ή ΟΧΙ;

ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΣΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ;

από κουλός 26/12/2010 5:48 μμ.


Ο έν@ς συνεχίζει τα εγκλήματα και νομίζει ότι θα μας κοροϊδέψει χρησιμοποιώντας ψαγμένους όρους.Μας λέει προσφέροντάς μας μάθημα ιστορίας ότι:

"Για τους αναρχικούς είναι πλεονασμός να αυτοαποκαλούμαστε κοινωνιστές αφού ιστορικά, τόσο από τους αναρχοκομμουνιστές όσο κι από τους αναρχοσυνδικαλιστές (οι υπόλοιπες τάσεις είναι υποσύνολα αυτών) είναι κοινωνικοί"

Σας παραθέτω δύο από τα γνωστότερα βιβλία με την ιστορία της αναρχίας:

Ιστορία της αναρχίας

http://www.scribd.com/doc/28497069/Max-Nettlau-%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B1%CF%82

Οι αναρχικοί

http://www.scribd.com/doc/29054669/%CE%9F%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%A4%CE%B6%CE%AD%CE%B7%CE%BC%CF%82-%CE%A4%CE%B6%CF%8C%CE%BB

Αν βρείτε πουθενά να λέει ότι όλες οι "υπόλοιπες" τάσεις (πλην αναρχοκομουνισμού και αναρχοσυνδικαλισμού) είναι υποσύνολα αυτών..και είναι όλες "κοινωνικές",θα κάνω τατουάζ το Στάλιν με Αλφάδι.

Είναι πολύ λογικό κάποιοι να αναγκάζονται να διαχωρίσουν τη θέση τους,τη στιγμή που κάποιοι άλλοι καπηλεύονται όρους και ιστορία.Το γεγονός ότι οι τακτικές είναι αντιγραφή του Περισού,μάλλον θα έχει σχέση με το ιδεολογικό κοινό των κομουνιστών.

+Επειδή φαίνεται να προτάσσουν την αφέλεια για να καλυφθούν (ο αφελής δεν είναι απαραίτητα ψεύτης,αλλά και ο ψεύτης δεν είναι απαραίτητα έξυπνος) είναι άλλο να είσαι ενάντια στην κοινωνία στην παρούσα της μορφή και άλλο αν θέλεις να αλλάξει,είναι άλλο να αναγνωρίζεις ότι η πίεση που ασκείται λόγο κρίσης θα ενεργοποιήσει εξεγερτικά αντανακλαστικά και άλλο να πιστεύεις στο επαναστατικό υποκείμενο της εργατικής τάξης και είναι άλλο να εξουσιάζουν μειοψηφικά κοινωνικά υποσύνολα και άλλο να ανατρέπουν την εξουσία κάποια τέτοια.

Οι ομοιότητες στα επιχειρήματα με τους φασίστες τρομάζουν.Η ιστορική ταύτιση στις πρακτικές πραγματικά τρομοκρατούν (αν θέλετε κάποια στιγμή να μας πείτε πως θα εφαρμόσετε τον κομουνισμό σε όσους δεν συμφωνούν).Αν αντί για έθνος-κράτος βάλετε "προλεταριάτο-εργατική τάξη" και αντί για σημαία-σύνορα,"κοινωνία" θα ξεμασκαρέψετε το τέρας.Εκτός και αν οι περίφημοι αναρχο-κομουνιστές επέλεξαν την κοινωνική τάξη τους (την πλέον υποβαθμισμένη) και την κοινωνία στην οποία ζουν,οπότε δεν ετεροκαθορίζονται από ΤΥΧΑΙΑ πράγματα,ακριβώς όπως οι φασίστες.

Και για να μην ξεχνάμε (όχι ποια είναι η δουλειά τους...)

ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΕΡΓΑΤΩΝ


από ταο 26/12/2010 5:58 μμ.


Οι λεγόμενοι κοινωνικοί αναρχικοί εστιάζουν τη σκέψη και δράση τους σε συλλογικές/μαζικές διαδικασίες. Επιθυμούν την καταστροφή του κεφαλαίου που καταπιέζει και αλλοτριώνει ΟΛΟΥΣ μας και την οργάνωση της κοινωνίας με θεσμούς ελευθεριακούς (κάποια μορφή κομμουνισμού κατά πάσα πιθανότητα).
Το βρίσκω πολύ λογικό, μια και οι άνθρωποι από την αρχή της ύπαρξής τους ζουν σε κάποια μορφή κοινωνίας. Η αναρχία λοιπόν σα κατάσταση μπορεί να κατακτηθεί μόνο με μαζική συνειδητοποιημένη δράση, αγώνες διεκδικήσεις κλπ.

Από την άλλη οι ατομικιστές αναρχικοί στη λέξη "κοινωνία" τοποθετούν όλους εκείνους τους θεσμούς που μας "κρατάνε" μαζί. Κράτος, κεφάλαιο, μέσα ενημέρωσης, οικογένεια, εργασία, έθνος, εκκλησία κλπ. Οι θεσμοί αυτοί φυσικά στραγγαλίζουν οποιαδήποτε μορφή ελεύθερης σκέψης, κατευθύνουν τις επιθυμίες μας, τσακίζουν ο,τι μας κάνει μοναδικούς. Η οποία μοναδικότητα στην τελική είναι κρίσιμο στοιχείο αυτού που ονομάζουμε Ελευθερία.

Για μένα το νόημα είναι ίδιο, μόνο χρησιμοποιούνται κάπως διαφορετικά οι λέξεις. Αν λοιπόν κοινωνία σημαίνει οποιαδήποτε ομάδα ατόμων συνυπάρχει, επιβιώνει και διαιωνίζεται μέσω της αλληλεπίδρασης των μελών της, τότε σκέφτομαι σαν κοινωνικός αναρχικός και αγωνίζομαι για την οικοδόμηση θεσμών που θα καταστήσουν την κοινωνία ελεύθερη (και αντίστοιχα για την καταστροφή αυτών που την κρατάνε δέσμια).
Αν από την άλλη κοινωνία είναι όλες οι ψεύτικες σχέσεις που εγκλωβίζουν τον καθένα μας ατομικά σε πέντε ή έξι ρόλους αγωνίζομαι για την πλήρη καταστροφή της, γιατί προσωπικά ΓΟΥΣΤΑΡΩ να είμαι ελεύθερος όσο περισσότερο γίνεται.

Και οι δύο προσεγγίσεις είναι ευγενείς, όχι από ηθικολογική άποψη, αλλά με την έννοια ότι απευθύνονται σε δύο ένστικτά μου τα οποια βρίσκω πολύ βασικά (και μάλλον αυτό συμβαίνει για όλους τους ανθρώπους). Είναι απλά διαφορετικοί τρόποι να δεις και να διεκδικήσεις την ελευθερία.
Οι λέξεις είναι απλά εργαλεία, και το σημαντικό είναι το νόημα που κρύβεται μέσα τους.
Όταν καταλάβουμε αυτό το πράγμα θα μπορέσουμε όχι μόνο να καταλάβουμε καλύτερα την αναρχία, αλλά και να συνεργαστούμε, να βρούμε συντρόφους εκεί που δεν το περιμέναμε και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να κάνουμε με τη δράση μας τους απανταχού εξουσιαστές να χεστούν πάνω τους.



από *** 26/12/2010 6:46 μμ.


apo thn mia meria mia ypermetrh h8ikologia poy wres wres sygkenevei epikindyna me thn or8odoksia (toso thn edw , oso kai thn ekei sthn rwssia) ki apo thn allh meria mia antiroph dynamikh ka8ara mhdenistikh kai amoralistikh (toso sto twra, oso kai sthn rwssia tou tote)

etsi, ayth h ypermetrh h8ikologia htan poy kinhtopoihse kosmo gia ton aleksandro (kai oxi gia kapoio allo nektro ths elas), alla apo thn allh  h amoralistikh/mhdenistikh optikh htan auth poy diapotise thn drash tous.

από @ 26/12/2010 6:47 μμ.


Πραγματικά είναι να χτυπάει κανείς το κεφάλι του στον τοίχο... Όχι άλλο καρβουνοοοοοοοο!!!!!!!

από προς ολους 26/12/2010 7:10 μμ.


τον τελευταιο εναμιση χρονο εχουν φυλακιστει καμποσα ατομα για ενοπλες δρασεις κ  συμφωνα με την ισχυουσα νομοθεσια αντιμετωπιζουν βαρυτατες κατηγοριες.
Ποσοι απο τους μεσα κ τους εξω εχουν δει ενα πραγματικα δυνατο κ αξιοπρεπες κινημα αλληλεγγυης για το συνολο αυτων των υποθεσεων (ληστειες, ε.α, σπφ, κλπ)
ετσι ωστε να ειναι κ στην ευχαριστη θεση να "παραγγελνουν"  ποιοι θα μιλησουν για την υποθεση τους κ ποιοι οχι, με παραλληλες απειλες οτι αν δεν κανετε αυτο που λεμε θα γινει το ενα κ το αλλο, ε?
Αυτοι που μιλαν με τους μεσα τι εικονα αληθεια τους δινουν αραγε?
Οτι οργισμενες μειοψηφιες ειναι ετοιμες να κανουν τα παντα...?
Οτι μεγαλα κοινωνικα κομματια-προλεταριοι τα εχουν παρει πολυ με τις φυλακισεις ενοπλων ανταρτων κ θα γινει χαμος...?
Γιατι δεν βλεπουν ουτε λενε επιτελους, οτι εχει πεσει μουγκα απο ολους σχεδον τους αμεσα ενδιαφερομενους κ οτι δεν παει για επανασταση η φαση αλλα για σφυριγμα κλεφτικο?
Ελεος με τον φραξιονισμο κ την μοναδικη αληθεια.
Ποια η σχεση σπφ και ε.α περα απο το φετιχ της ενοπλης βιας?
Ανεχονται ο ενας τον αλλο σαν υπαρξη ή θεωρουν ο ενας τον αλλο αντεπαναστατη αφου οι μεν γουσταρουν το μηδεν και οι αλλοι μιλαν για εργατικη ταξη κ κοινωνια? 

από Κοινωνικός 26/12/2010 7:23 μμ.


Για ποιό λόγο το γράμμα του Τσάκαλου μπήκε στα τοπικά νέα;

a

από a 26/12/2010 7:33 μμ.


Σταματηστε κομπλεξικοι να βαζετε ταφοπλακες σε φυλακισμενους αντικαθεστωτικους αγωνιστες και καντε κατι χρησιμο.Μακαρι να ειχα το θάρρος του Τσακαλου και μακαρι να τα ειχαν και αλλοι.

  Η αντικοινωνική ιδεολογία δεν είναι παρά ένα κακέκτυπο της κυρίαρχης.Ο βασικός άξονας αυτής της σκέψης είναι πως οι καταπιεσμένοι ευθύνονται για την εξαθλίωσή τους.Αυτή η θέση ,η αναπαραγωγή της μαλθουσιανής θεωρίας σε "επαναστατικά" μοτίβα,είναι η αναπαραγωγή της καπιταλιστικής λογικής που προτάσσει πως είναι ευθύνη του κάθε ατόμου ξεχωριστά ο τρόπος και το περιεχόμενο της ζωής του,αποσιωπώντας τον κοινωνικό και ταξικό ανταγωνισμό,αποσιωπώντας την καταπίεση και την βία που ασκεί η κυρίαρχη τάξη,αποσιωπώντας τους αγώνες των καταπιεσμένων και την καταστολή τους,αποσιωπώντας την βία που ασκείται εναντίον τους καθημερινά.
 Η αντικοινωνική ιδεολογία επιφυλάσσει για τους κατόχους της "αλήθειας" της,την (ψευδ)αίσθηση της κοινωνικής και ταξικής ανωτερότητας παράγει ένα νέο διαχωρισμό αντίστοιχο των κυρίαρχων.Η "φυλή των επαναστατών" θεωρεί τον εαυτό της ανώτερο από τις άλλες κοινωνικές "φυλές" και το μέσο για την επιβεβαιωσή της  είναι η βία.Βία  που -πρέπει να- παράγει ευχαρίστηση σε όσους την χρησιμοποιούν  σε αντίθεση με την αναρχική θεώρηση που την αντιμετωπίζει ως αναγκαίο κακό,ως μέσο.
   Βία που όπως έχουμε δει μπορεί να στραφεί και ενάντια σε αδύναμους και που ακολουθεί τα πρότυπα του κοινωνικού κανιβαλλλισμού ενσωματώνοντας στους χώρους μας,δίπλα μας,την κυρίαρχη εικόνα για τους εξεγερμένους (όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε η ¨νίνα" σε σχόλιο πιο πάνω).Βία που προκύπτει ως το αποτέλεσμα της εξύψωσης του θυμικού και πραγμάτωσης των επιθυμιών της ατομικής ιδιοσυγκρασίας ("να αισθανόμαστε περισσότερο και να σκεφτόμαστε λιγότερο") σε τρόπο ύπαρξης μέσα στο υπάρχον και όχι σαν μέσο ενάντια σε αυτό.
 Η  πρόταση  της αντικοινωνικής ιδεολογίας είναι η δημιουργία μιας νέας ελίτ δίπλα στις ήδη υπάρχουσες.Μιας ελίτ που όπως και όλες οι υπόλοιπες αποστρέφεται την "πλέμπα",διαχωρίζεται ταξικά καταναλώνοντας τον κοινωνικό πλούτο που παράγουν οι μισθωτοί σκλάβοι,απειλεί με- ή και ασκεί βία σε όσους δεν συντάσσονται μαζί της.Μια ελίτ που ακριβώς επειδή δεν μπορεί να αντλήσει τις αναφορές της από την αναρχία (παρά μόνο την χρησιμοποιεί για να αντλήσει οπαδούς,)στρέφεται στον υπεράνθρωπο του νίτσε,στον καζατζάκη ή και στον Μαο(μένει να χρησιμοποιηθούν ο στάλιν ή και ο πολ ποτ...).Μια ελίτ που μπορεί με άνεση να αντιμετωπίζει με συμπάθεια στο λόγο της ακόμα και μέλη  μίας άλλης ελίτ (όπως π,χ, μαφιόζους) αλλά δηλώνει χωρίς περιστροφές την περιφρόνησή της για τους εργαζόμενους.
  Η νέα τάξη"-ελίτ παρά τις διαρκείς αναφορές της στο θάρρος και την συνείδηση δεν έχει ούτε το θάρρος να δηλώσει πως θέλει να είναι ένα διαχωρισμένο κοινωνικό υποκείμενο,μία νέα τάξη εκλεκτών δίπλα στις υπάρχουσες  γιατί αυτό θα της αφαιρέσει οπαδούς που δεν έχουν την συνείδηση της νέας τους τάξης.Αρκείται (προς το παρόν;) να επιτίθεται και να απαξιώνει τις θεωρήσεις και τις κινήσεις που θέλουν να καταργήσουν τους κοινωνικούς και ταξικούς διαχωρισμούς που θέλουν να καταργήσουν τις τάξεις των "εκλεκτών" και των "παριών" που θέλουν να γίνουν μέτοχοι της κοινωνικής επανάστασης και όχι ηγέτες ή μέλη μίας βίαιης συντεχνίας που ότι διεκδικεί,το διεκδικεί για τον εαυτό της.
 

από νιτσεϊκός 26/12/2010 7:58 μμ.


Η στάση του συντρόφου Τ. είναι από τις πιο ελικρινείς αναρχικές. Η εξεγερμένη υποκειμενικότητα, η παραδοχή του Εγώ σαν τόπος σύγκλισης των πραγματικών επαναστατικών ιδεών... ο μάγκας και οι σύντροφοί του έχουν τα @@ να λένε και να ξαναλένε ότι δεν υπάρχει ανιδιοτέλεια στον πολεμιστή αλλά εγωιστικό αξιακό υλικό, μια ατομιστική ηθική στην οποία τελειώνει η Ηθική. Τα εγραψε και ο Νίτσε πριν ενάμιση αιώνα, ίσως πιο δουλεμένα, αλλά αυτοί το δούλεψαν και στην πράξη. Οι κοινωνιστές (εκ του "κοινωνώ";;) ας μείνουν με την εργαλειακή χρήση, και άρα πραγματική υποτίμηση του προλεταριάτου ως δήθεν υποκειμένου και φορέα της αταξικής, ελεύθερης και μπλα μπλα μπλα κοινωνίας. Μια χρήση άκρως μεταφυσική στην τελική. Σε όλους μας τώρα, και φυσικά στον καθένα χωριστά, πέφτει το βάρος όχι μόνο της έμπρακτης αλληλεγγύης, αλλά να πάμε πιο μπροστά τα λιθαράκια που έβαλαν οι σύντροφοι.

  Που επιφυλάσσει στους αντιπάλους της η αντικοινωνική ιδεολογία είναι  η φετιχοποίηση των θέσεων της,η αναγόρευση των κειμένων της σε "ιερά" τα οποία δεν επιδέχονται κριτικής ή διαφωνίας.Σημασία δεν έχει τι λέει αλλά ποιος τα λέει,σημασία δεν έχει ο σκοπός αλλά το "θάρρος" (το οποίο οι οπαδοί της αντικοινωνικής θεωρίας το βαφτίζουν ως αποκλειστικό προνόμιο λίγων και εκλεκτών).
 Οι χαρακτηρισμοί άλλωστε που απευθύνει η αντικοινωνική ιδεολογία "κομπλεξικοί,δειλοί,ρουφιάνοι",είναι χαρακτηρισμοί που ψυχολογικοποιούν την αντίθεση με τους αντιπάλους τους,σε μία τακτική που χρησιμοποιήσαν (με μεγάλη επιτυχία δυστυχώς) δεκάδες σταλινικά κόμματα.'Οποιος διαφωνούσε με την "γραμμή" βαφτιζόταν 'τρελός,δειλός,προδότης"
  .Οι θέσεις της αντικοινωνικής ιδεολογίας με αυτό τον τρόπο δεν κρίνονται από το τι και πως το παράγουν(για την ακρίβεια απαγορεύεται να κριθούν!!!).Δεν είναι νομίζω ούτε περιττό ούτε υπερβολικό  να θυμίσω ότι η υλική έκφραση αντίστοιχων αντιλήψεων όταν αυτές επικράτησαν ήταν οι εκκαθαρίσεις των αντιφρονούντων και τα γκούλαγκ.
    
 
 
 
 

από Νίνα 26/12/2010 8:27 μμ.


Αν συμβάλει κάτι στην κοινωνική επανάσταση αυτό δεν είναι τα "λιθαράκια" αλλά οι κοτρώνες, τα παλούκια και τα μπουκάλια που πέφτουν βροχή στους μπάτσους από απεργούς, κατοίκους και φοιτητές. Κι επειδή ορισμένοι πολύ "άντρες" ισχυρίζονται ότι "τα παιδιά είχαν αρχίδια", με την ίδια μεταφορική έννοια μια κοπέλα από την Κερατέα που συγκρούεται με τα ΜΑΤ έχει πολύ περισσότερα αρχίδια από κάθε "αφανή ήρωα".

από . 26/12/2010 8:38 μμ.



Η αλληλεγγύη πρέπει να είναι διαχρονική, αδιαίρετη, ομοούσια προς κάθε κατατρεγμένο της εξουσίας.
Ομως Αλληλεγγύη σημαίνει επίσης αλλήλων εγγύηση , τα να θέλει κάποιος πολιτικά η κοινωνικά να αυτοκτονήσει δεν είναι αλληλεγγύη να αυτοκτονήσεις και εσύ μαζί του. Αλλά να τον αποτρέψεις από αυτή την πράξη, (και ο νοών νοείτω).

από En@s 26/12/2010 8:41 μμ.


"Μήπως τελικά ο διανοητικός ακρωτηριασμός στον οποίο υπεβλήθη ο Ν.Κουνταρδάς από τους βασανιστές του είχε ευρύτερο κύκλο θυμάτων;"
"προεφηβική τάση αυτοικανοποίησης"
"Ορισμένα παιδιά που δεν είχαν ουσιαστική επαφή με τις διαδικασίες του α/α χώρου υιοθέτησαν την τηλεοπτική εικόνα της αναρχίας κι όχι την ίδια την αναρχία. Η μπυροποσία στα Εξάρχεια και ο χουλιγκανισμός δε μπορεί να εννοηθεί σαν επαφή με τις αναρχικές διαδικασίες. Ετσι κάποιοι κατάντησαν να υπερασπίζονται το τηλεοπτικό είδωλο της αναρχίας. Δεν είναι μόνο αυτοί, το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας έτσι αντιλαμβάνεται την αναρχία."
"Η αντικοινωνικότητα είναι η ήττα ορισμένων ατόμων προσποιούμενων τους αναρχικούς που δεν ξερουν τι τους γίνεται." μπλα μπλα μπλα... Η διαφορά μεταξύ συκοφαντίας και κριτικής είναι μια λεπτή γραμμή που δεν υπάρχει γυρισμός αν την ξεπεράσεις... Η συκοφαντία έχει και τις συνέπειες της...

από Η φεμινίστρια φιλούσε υπέροχα 26/12/2010 8:42 μμ.


Είμαι κοινωνικός γιατί προσπαθώ να πολεμάω την εξουσία για το καλό όλης της κοινωνίας και του εαυτού μου που είναι μέρος της.
Είμαι αντικοινωνικός γιατί πολεμάω την κοινωνία στην τωρινή της καπιταλιστική μορφή και θέλω να καταστρέψω όλους τους μηχανισμούς τις δομές και τις ανθρώπινες σχέσεις που αυτή παράγει και αναπαράγει.
Άλλοι το παλεύουν συλλογικά-μαζικά με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του. Άλλοι ατομικά επίσης με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του.
Όταν λες κοινωνία συμπεριλαμβάνεις όλα τα υποσύνολα του κόσμου. Κάποιοι είναι σύντροφοι, κάποιοι εχθροί μέσα στην ίδια κοινωνία. Το να λες ότι παλεύεις για την κοινωνία (ποια κοινωνία; ολόκληρη; και για τους εξουσιαστές παλεύεις;) είναι άτοπο.
Όταν λες ότι παλεύεις ενάντια στην κοινωνία (ποια κοινωνία; ολόκληρη; δεν είναι κανένας σύμμαχός σου;) είναι άτοπο.
Ας δώσουμε όλοι τον καλύτερο μας εαυτό όπως μπορεί ο καθένας.
Τόσο απλό.

από νιτσεϊκός 26/12/2010 9:03 μμ.


Θα μας τρελλάνεις βρε Σάμπατε; Είναι δυνατόν να κάνεις τέτοια παρερμηνεία των κειμένων των συντρόφων; Από πού συμπεραίνεις ότι ήθελαν να γίνουν μια ελίτ και να κυριαρχούν; Δεν έχεις καταλάβει τίποτα μου φαίνεται; Ότι για παράδειγμα η κυριαρχία πάνω σε αυτούς που θεωρείς αδύναμους δεν είναι παρά μια ψευδής κυριαρχία που εργαλειοποιεί τον άλλον, είναι η κυριαρχία κάποιου που βασίζεται πάνω στη βία στον "αδύναμο", σε κάποιον άλλο για να αποδείχνει την ύπαρξη ενός ψευτο-εγώ. Η κυριαρχία των γκούλαγκ, του σταλινισμού, των στρατοπέδων συγκέντρωσης δεν έχουν καμία σχέση με το φιλοσοφικό θεμέλιο του αναρχοατομικισμού, που είναι η απόλαυση και η γνώση που δημιουργείται από την μη αναγώγιμη συνύπαρξη του Ενός με τον Άλλον, τον όποιον Άλλον που είναι και αυτός Ένας. Που πρέπει να είναι τέτοιος. Πόσο λιανά να στο κάνω δηλαδή; Ας πάρουμε για παράδειγμα τους μπάτσους και το πολύ καλό σύνθημα "μπάτσοι είστε δούλοι μέχρι το μεδούλι". Σε προβλημάτισε ποτέ γιατί οι μπάτσοι μπορεί να είναι δούλοι; Επειδή μάλλον δε σε προβλημάτισε, να σου πώ εγώ. Γιατί είναι πιστά σκυλιά συμφερόντων, ηθικής, ιδεών που τους έρχεται απ'έξω. Και γι'αυτήν τους τη σχέση με το εξωτερικό, με το ξένο προς αυτούς ανοίγουν κεφάλια, γκαρίζουν, βιάζουν και κυνηγούν μετανάστες. Η αναρχική βία απέναντι στους μπάτσους δεν είναι σχέση με τους μπάτσους, ούτε ξέσπασμα του "καταπιεσμένου". Είναι πράξη κυρίαρχου, αυτόνομου Εγώ που δε γουστάρει εξουσία και αντλεί γνώση και απόλαυση από αυτό. Ο αναρχικός πολεμιστής δεν τον βλέπει τον μπάτσο. Αν και τον βλέπει όσο καθαρά πρέπει για να του σκάσει την πέτρα στο κεφάλι. Όπως το γεράκι με το θήραμά του. Το γεράκι απλά θέλει να φάει την τροφή του, με τον ίδιο τρόπο που το αγέρωχο πέταγμά του είναι γνώση και ελευθερία. Επειδή το ανέφερες, προσπάθησε να διαβάσεις Νίτσε, όχι από μετάφραση Καζαντζάκη που τοχει κάνει να φαίνεται μαντινάδα.

από !@! 26/12/2010 9:14 μμ.


Για να μην τρελαθούμε δηλαδή, όσοι παραπάνω μιλούν για ηθικολογία πρέπει να διαβάσουν λίγο καλύτερα το κείμενο του Γ.Τ. όπου βασικό περιεχόμενο είναι η «επαναστατική ΗΘΙΚΗ» η «αξιοπρέπεια», κλπ. Αν δεν είναι αυτό ηθικολογία, τότε τι είναι; Επιπλέον, όσοι έχουν πραγματικά υπομονή να ασχοληθούν με τη θεωρία, και μάλιστα την πρακτική θεωρία (όρο τον οποίο εισήγαγαν και χρησιμοποιήσαν διάφοροι φτου κακά κομουνιστές όπως π.χ. ο Ντεμπόρ κ.α.), θα ανακαλύψουν ότι οι κατηγορίες της ταξικής πάλης και του προλεταριάτου είναι ΚΡΙΤΙΚΕΣ και όχι θετικές. Το προλεταριάτο δεν είναι «κοινωνικό υποσύνολο». Αυτό φυσικά απαιτεί διαλεκτική σκέψη και όχι ηθικολογικές (ακόμα και όταν διατείνονται ότι τοποθετούνται ενάντια στην κυρίαρχη ηθική) και απόλυτα βολονταριστικές θέσεις όπως αυτές των «αντικοινωνικών αναρχικών». Τι σημαίνει ότι η κατηγορία της τάξης ως υποκειμένου αγώνα είναι κριτική; Ότι πολύ απλά οι προλετάριοι (είτε πρόκειται για μισθωτούς, είτε για άνεργους, είτε για περιθωριοποιημένους, κλπ) μπορεί να υποβιβάζονται σε αντικείμενα μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία και παραγωγή, αλλά ότι δυνητικά μπορούν να συγκροτηθούν, συγκροτούνται και έχουν συγκροτηθεί ιστορικά σε υποκείμενο αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος, σε επαναστατικό υποκείμενο που δρά προς την κατεύθυνση της κατάργησης όλων των τάξεων και άρα προς την αυτοκατάργησή του. Αυτά, τώρα δεν είναι τίποτα ψαγμένες φιλοσοφικές θέσεις, αλλά η αλφαβήτα της επαναστατικής θεωρίας.

 

Υπό αυτή την έννοια λοιπόν το ότι στην εξέγερση του Δεκέμβρη έδρασε μια προλεταριακή μειοψηφία δεν έρχεται σε καμία αντίφαση με την κεντρικότητα της τάξης ως θεωρητικού εργαλείου, κάτι που φυσικά δεν έχει καμία σχέση με αυτοχρισμένες «επαναστατικές» πολιτικές μειοψηφίες τύπου ΣπΦ. Η εξέγερση ήταν μια ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ εξέγερση μέσα στην οποία δημιουργήθηκαν ΝΕΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ σχέσεις ενάντια στις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις, έστω και εάν αυτό έγινε εφήμερα.


Όσα τώρα σωστά λέει ο Γ.Τ περί εξουσίας, ότι δηλαδή η εξουσία δεν ταυτίζεται με τους κρατικούς θεσμούς αλλά αφορά τις κοινωνικές σχέσεις που είναι εξουσιαστικές, δεν είναι δα και κάτι καινούριο. Το ό,τι όλη η κοινωνία συγκροτείται μέσα από τέτοιες σχέσεις και τις αναπαράγει είναι μια κοινοτοπία. Ωστόσο, αν στην κοινωνία υπήρχε μόνο αυτό, τότε καμία επανάσταση δεν θα ήταν ποτέ εφικτή. Όλες οι ουσιαστικές εξεγέρσεις και επαναστάσεις του παρελθόντος είχαν στον πυρήνα τους μια αυτοκριτική και ένα ξεπέρασμα των ρόλων από τη μεριά του εξεγερμένου κοινωνικού-ταξικού υποκειμένου, και έστω και σπερματικά έφεραν μέσα τους έναν καινούριο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Αν η καπιταλιστική εξουσία σε όλες τις μορφές της (κράτος, οικονομία, ιδεολογία) δεν ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΣΕ μέσα στην κοινωνία τότε δεν θα υπήρχε καμία ανάγκη για επανάσταση. Το ότι κάτι όμως κυριαρχεί δε σημαίνει ότι είναι παντοδύναμο. Δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει πάντοτε ένας διαρκής κοινωνικός-ταξικός πόλεμος. Οι ίδιοι αλλοτριωμένοι άνθρωποι (όπως άλλωστε είμαστε όλοι μας ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ) μπορούν να πάνε συλλογικά ενάντια στην αλλοτρίωσή τους, την οποία εντούτοις καθημερινά αναπαράγουν.

 

Η κινητοποίηση του «πλήθους» όπως απαξιωτικά αναφέρεται ο Γ.Τ. στα κοινωνικά κομμάτια που κινητοποιούνται δε σταματά ποτέ απλά στο «μισθό». Υπάρχει συχνά ένα υπόρρητο περιεχόμενο ανατροπής και δημιουργίας του καινούριου. Οι κοινωνικές σχέσεις που υπάρχουν, φέρουν εντός τους και το σπέρμα της άρνησης τους.

 

Οι δε πολιτικές μειοψηφίες στις οποίες αναφέρεται ο Γ.Τ. δεν είναι καθόλου αυταπόδεικτα και de facto επαναστατικές. Ειδικά όταν διαχωρίζονται ως επαναστατική ελιτ και πρωτοπορία (πράγμα που παρότι το αρνείται κάνει ο Γ.Τ.). Αντιθέτως, είναι πολύ πιθανό να φέρουν εντός τους το πρόπλασμα της νέας κρατικής εξουσίας όπως έχει δείξει η ιστορία. Πριν να γίνει ο ηγέτης του φριχτού σοβιετικού κράτους ο Στάλιν ήταν αντάρτης και ληστής, δέσμιος του τσαρικού καθεστώτος στη φυλακή και τη σκληρή εξορία της Σιβηρίας από την οποία απέδρασε.

 

Η δε επανάσταση δεν είναι ζήτημα αφηρημένης «άρνησης των αξιών και της ηθικής» αλλά ζήτημα έμπρακτης άρνησης της εξουσίας του κεφαλαίου και δημιουργίας καινούριων σχέσεων. Και αυτό δεν μπορεί παρά να ξεκινήσει μέσα από τα σπλάχνα της παλιάς κοινωνίας και εναντίον της. Η δε συνείδηση δεν προκύπτει από τα βιβλία ή την ιδέα που έχει κάποιος άνθρωπος για τον εαυτό του, αλλά από την έμπρακτη συμμετοχή του μέσα στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες, ενισχύοντας τις ριζοσπαστικές τάσεις που υπάρχουν εντός τους. Η αυτοοργάνωση δεν έχει καμία ουσία σαν αρχή από μόνη της. Το ζήτημα είναι το περιεχόμενό της. Δηλαδή, τι είναι αυτό που αυτο-οργανώνεται.

 

Οι προσδοκίες που έχουν οι άνθρωποι για τη ζωή τους δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη «συντήρηση του υπάρχοντος», όπως δείχνει η εμπειρία των αγώνων αιώνες τώρα. Μάλιστα, ακόμα και οι προσδοκίες που καλλιεργούνται μέσα από το ίδιο το σύστημα μπορεί να μεταστραφούν και να μετατραπούν σε κάτι καινούριο. Το ό,τι αυτό δεν έχει οδηγήσει ακόμα στη «συνολική άρνηση και ρήξη» είναι επίσης κοινοτοπία, γιατί αν κάτι τέτοιο είχε συμβεί θα είχαμε ήδη καταφέρει να καταργήσουμε τον καπιταλισμό.

 

Δε θα σχολιάσω τον αφορισμό πως η οικονομία ταυτίζεται με την ιδεολογία, γιατί αυτό θα απαιτούσε να έμπαινε κανείς στα βαθιά νερά της ανάλυσης των διαστρεβλωμένων καπιταλιστικών κοινωνικών μορφών που έχουν ΥΛΙΚΗ δύναμη, και απλώς θα πω ότι είναι επίσης μονοδιάστατη και αντι-διαλεκτική θέση. Η «υπαρξιακή φτώχεια» και η οικονομία είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους.


Όσον αφορά τώρα το ζήτημα των μέσων και των σκοπών που θίγει ο Γ.Τ. στο κείμενό του, θα ήθελα να πω ότι παρότι αναγνωρίζει ότι τα μέσα δε σημαίνουν τίποτε από μόνα τους και ότι το υποκείμενο που τα χρησιμοποιεί τους δίνει τα χαρακτηριστικά που «επιλέγει», θα έπρεπε να πάει ένα βήμα παραπέρα και να αναγνωρίσει ότι ο σκοπός, δηλαδή το περιεχόμενο του αγώνα προσδιορίζει και τα μέσα. Το αντίθετο δηλαδή από το φετιχισμό των μέσων που εκφράζεται από όλο το κείμενο. Και αυτό φυσικά δεν είναι θέμα απόφασης, «συνείδησης» ή αποτελεσματικότητας αλλά προκύπτει οργανικά εντός των διαδικασιών του αγώνα ΜΕΣΑ και ΕΝΑΝΤΙΑ στην αλλοτρίωση. Το ότι κάποιος ρισκάρει τη ζωή και την ελευθερία του δε σημαίνει τίποτε απολύτως από μόνο του. Και ο φασίστας Καλέτζης έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή και την ελευθερία του όταν έβαζε βόμβες.

 

Για να δούμε τώρα το ζήτημα της «καθολικής άρνησης του υπάρχοντος». Συνιστά η ατομική άρνηση εργασίας μέσω της ληστείας «καθολική άρνηση»; Η απάντηση φυσικά είναι ΟΧΙ στο βαθμό που το προϊόν της ληστείας παραμένει ΧΡΗΜΑ το οποίο χρησιμοποιείται μέσα στην καπιταλιστική αγορά. Και εφόσον παραμένει χρήμα παραμένει αποκρυστάλλωση υπεραξίας, παραμένει προϊόν εκμετάλλευσης. Η καθολική άρνηση του υπάρχοντος θα απαιτούσε την πλήρη κατάργηση του χρήματος, της εργασίας και του κράτους. Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως αγωνιζομάστε και ενεργούμε για κάποιο μακρινό αύριο. Αλλά έχοντας το μυαλό στο κεφάλι μας, έχουμε τη συνείδηση ότι αγωνιζόμενοι και δρώντας καταρχήν για τον εαυτό μας σήμερα, δεν μπορούμε να βγούμε μεμονωμένα έξω από την υπάρχουσα κοινωνία.

 

Για το ζήτημα των συγκρουσιακών πορειών τις οποίες όλοι θα θέλαμε πρέπει κάποιος να υπενθυμίσει στον Γ.Τ. ότι πραγματικά συγκρουσιακές πορείες δεν υπάρχουν όταν απλά μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες ανθρώπων ακολουθούν πρακτικές hit and run αλλά όταν μια μεγάλη μερίδα της πορείας έχει συγκρουσιακή διάθεση και πρακτική. Αλλιώς το αποτέλεσμα είναι μια μεγάλη τρύπα στο νερό.

Είναι εντελώς αφελές φυσικά να πιστεύει κανείς, όπως κάνει ο Γ.Τ., ότι μπορείς να αντιπαρατεθείς με την εξουσία σε ένα καθαρά στρατιωτικό επίπεδο, όπου το κράτος θα έχει πάντα την υπεροπλία. Ο αγώνας είναι πρωτίστως δημιουργία νέων σχέσεων. Αν λοιπόν ο αγώνας δεν έχει βάθος και έκταση, ποιότητα και ποσότητα, η απλή στρατιωτική αντιπαράθεση είναι φετιχισμός και εντελώς καταδικασμένη.

Όσον αφορά τώρα τη Μαρφίν στην οποία αναφέρεται ο Γ.Τ. αισθάνομαι επίσης την ανάγκη να πω ότι το αποτέλεσμα της δεν οφείλεται στον «κακό τρόπο» με τον οποίο πραγματοποιήθηκε αλλά αντιθέτως στο ότι αυτοί που την έκαναν δεν είχαν καμία σχέση με το τι συνέβαινε γύρω τους, κινούμενοι απλά από το φετιχισμό της φωτιάς, έχοντας κυριολεκτικά γραμμένη στα χειρότερα των υποδημάτων τους οποιαδήποτε λογική συνέχισης και κλιμάκωσης του αγώνα. Αν δε η πράξη αυτή κριθεί από τα αποτελέσματά της, θα μπορούσε κάλλιστα να κατηγορηθεί και ως αντεπαναστατική.

Μερικά πράγματα τώρα για το ζήτημα των αιχμαλώτων. Όπως μπορεί να καταλάβει ο καθένας, η ορθή διαπίστωση του Γ.Τ. ότι αλληλεγγύη σημαίνει κοινότητα και συνέχιση του αγώνα έχει την πρακτική συνέπεια ότι όσοι δε νιώθουν καθόλου κοντά τους τη λογική και τις πρακτικές των ΣπΦ, όσοι δεν τις αναγνωρίζουν ως κομμάτι του κοινωνικού-ταξικού πολέμου ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος, δεν έχουν φυσικά ΚΑΜΙΑ υποχρέωση να μην «ξεχάσουν» τους συγκεκριμένους «αιχμάλωτους».

 

Τέλος, όσοι συμμετείχαν στις συγκρούσεις των τελευταίων πορειών στην Αθήνα έχουν κάθε δικαίωμα να αρνούνται το καπέλωμά τους και το τσουβάλιασμά τους στις «επαναστατικές-μηδενιστικές στρατιές (!)».

 

υγ. Πως συμβιβάζεται η αλληλεγγύη στη 17Ν με τον ορισμό που δόθηκε για την αλληλεγγύη από τον ίδιο τον Γ.Τ. μου είναι αδύνατο να το καταλάβω. Αν αλληλεγγύη είναι η συνέχιση ενός κοινού αγώνα, τότε ποια είναι η σχέση του περιεχομένου του εθνικοαναπτυξιακού αγώνα της 17Ν με το περιεχόμενο του αγώνα των ΣπΦ. Εκτός βέβαια αν το περιεχόμενο ταυτίζεται με το φετιχισμό των μέσων, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις.

 




από νιτσεϊκός 26/12/2010 9:14 μμ.


Νίνα, ήθελες να διαβάσεις αρχίδια, έγραψες για αρχίδια. Θα μπορούσα να μιλώ και για ωάρια, ή για ό, τι άλλο. Και φυσικά καταλαβαινόμαστε ότι η χρήση του όρου είναι συμβολική και δεν μπορούσα να την αποφύγω. Τώρα για τη συκοφαντία σου, το αντισυντροφικό και επικίνδυνο πνεύμα σου, σου έγραψαν και άλλοι παραπάνω.

από νιτσεϊκός 26/12/2010 10:06 μμ.


Μπορείς λοιπόν να μου πεις με ποιόν τρόπο μέσα από την θέση του προλεταριάτου ως εκμεταλλευόμενη κοινωνική τάξη (δηλαδή τάξη από την οποία αντλείται η υπεραξία από το Κεφάλαιο) μπορείς να διαβάσεις ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ, όπως λες, τον εν δυνάμει επαναστατικό ρόλο του; Και με δεδομένο ότι η τάξη που λες - και που την ορίζεις με οικονομικούς όρους - σε άλλες ιστορικές περιόδους έδωσε την Κομμούνα του Παρισιού και σε άλλες μαζικοποιούσε το ναζιστικό κόμμα; Τί ήταν αυτό που σκάλωσε στην διαλεκτική, όσον αφορά στην δεύτερη περίπτωση;

από *** 26/12/2010 10:20 μμ.


h mia metafysikh (h pisth ston an8rwpo) erxetai na antikatastisei thn allh metafysikh (h pisth sthn koinonia)

mhpws hr8e h wra syntrofoi na apoka8ilwsoume ton "an8rwpo" opws kapote apoka8ilwsame thn texnh?


Σε καμία περίπτωση δε θα κατακρίνω ανθρώπους που βρίσκονται στη φυλακή για αντικαθεστωτική δράση. Διαφωνώ σε μεγάλο βαθμό με τον τρόπο δράσης κάποιων ένοπλων οργανώσεων, όπως μπορεί να διαφωνώ και με τον τρόπο δράσης κάποιων συλλογικοτήτων με ανοιχτές και φανερές διαδικασίες. Σε καμιά περίπτωση, επίσης, δεν αμφισβητώ τις προθέσεις όλων αυτών που βρίσκονται αυτή τη στιγμή όμηροι στα χέρια του κράτους. Δεν αμφισβητώ τις προθέσεις τους στο κομμάτι που αφορά τη ρήξη με το κράτος και τον καπιταλισμό και τον αγώνα για την καταστροφή τους και θα είμαι αλληλέγγυος όσο θα είναι όμηροι του κράτους. Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι προθέσεις τους και το πάθος τους για τον αγώνα σταματούν εκεί και δεν υπάρχει(ξεκάθαρος τουλάχιστον) προταγματικός λόγος.

Θα πρέπει όμως να ξεκαθαριστεί μια και καλή ότι ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ (συγνώμη για το αυστηρό ύφος, αλλά θεωρώ ότι κάποια πράγματα, ακόμα και στην αναρχία, είναι δόγμα. Όσο κι αν αυτό θα ξενίσει κάποιους). Η αναρχία γεννήθηκε μέσα από αγώνες για την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, από αγώνες για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΙΣΟΤΗΤΑ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ. Πως γίνεται λοιπόν οι αγώνες για όλα αυτά τα παραπάνω να έχουν αντικοινωνικό χαραχτήρα; Δε θα επεκταθώ περισσότερο γιατί θα πω πράγματα λίγο-πολύ γνωστά και θα κουράσω

Δεν μπορώ, τέλος, να καταλάβω με ποιο τρόπο πολλά νέα παιδιά δημιούργησαν αυτή τη «θεωρία» στο μυαλό τους. Μπορώ να κάνω κάποιες υποθέσεις, αλλά ακριβώς επειδή είναι υποθέσεις μπορεί να είναι και άστοχες. Πάντως τα επιχειρήματά τους και οι αναλύσεις τους δεν με πείθουν. Όπως δεν με πείθουν από την άλλη οι εύκολοι αφορισμοί(περί επαναστατικής πρωτοπορίας και ελίτ) και η αποφασιστικότητα να χαραχτούν διαχωριστικές γραμμές από κάποιους. Οι κατηγορίες που εύκολα εκτοξεύονται προς αυτά τα παιδιά θεωρώ ότι μοιάζουν πολύ με τις δικές τους κατηγορίες για την κοινωνία(στο βαθμό που κάποια πράγματα μπορεί να μην τα καταλαβαίνουμε). Γιατί είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, αυτά τα παιδιά βγήκαν μέσα από τα σπλάχνα του αναρχικού κινήματος και οι απόψεις περί αντικοινωνικής αναρχίας θα έπρεπε να μας προβληματίζουν όλους.

από το ιδιο 26/12/2010 10:32 μμ.


ανρωτιεμαι κ εγω μα το δια
τι διαολο σκαλωμα φαγανε αραγε οι ναζι με τον νιτσε κ τον ενσωματωσαν οπως τους βολευε στην ιδεολογια τους?
Μηπως γιατι ο καθε ενας αναλυει την ιστορικη κινηση κατα το δοκουν ή μηπως γιατι η ιδεολογια τυφλωνει?
Αληθεια ολοι εσεις οι υπερανθρωποι ζειτε αμολυντοι σε σπηλιες κ καταφυγια, γεννηθηκατε επαναστατες κ αν ναι δεν μας λετε κ σε εμας τους υπολοιπους πως διαολο το κανετε κ  ποια ειναι η καταγωγη κοινωνικη - ταξικη των νεων μηδενιστων-υπερανθρωπων των τελευταιων 2 χρονων?
Ετσι απο περιεργει δηλαδη.

από εν@ς αναρχικός που τρέχει για το μεροκάματο 26/12/2010 11:03 μμ.


Ναι δε νοείται αντικοινωνικός αναρχισμός,  δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.

Αγωνιζόμαστε για την αλλαγή της κοινωνίας έτσι όπως είναι τώρα (όπως πολύ καλά περιγράφει ο σύντροφος Τσάκαλος στο γράμμα του), για την κατάργηση του κράτους και των θεσμών.

Προφανώς ο όρος "Αντικοινωνιστής" που χρησιμοποίησε δεν είναι ο πιο κατάλληλος για να δηλώσει την αντίθεση του απέναντι σε αυτή την κοινωνία που ζούμε, και κριτικάρουμε τόσα χρόνια με τις αναλύσεις μας, τις αφίσες και τις προκυρήξεις μας.

Προφανώς και την χρησιμοποίησε για να δηλώσει την αντίθεση του με τους "κοινωνιστές αναρχικούς" όπως αυτοονομάστηκαν όσοι έστησαν λαϊκά δικαστήρια ή έβγαζαν κείμενα καταγγελιών, δείχνοντας έτσι την υποτέλεια τους στον κοινωνικό αυτισμό και δίνοντας άλοθι για καταστολή της άγριας και ανεξέλεκτης νεολαίας που υμνούν τόσα χρόνια στα κείμενα τους.

Υπό αυτή την έννοια, οσοι είμαστε στην αντιπέρα όχθη των "κοινωνιστών", των "αναρχοδικείων", των "αναρχοτσοπάνηδων" και των "αναρχοκοπαδιών", είμαστε ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΣΤΈΣ (κι ας είναι λάθος ο όρος).

Ενάντια σε μια υποταγμένη, αυτιστική και δουλική κοινωνία, θα αγωνιστούμε για να την αλλάξουμε μαζί με την κατάργηση του κράτους και των θεσμών.

 

 

Παραθέτω το κομμάτι του ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ Τσάκαλου στο οποίο το περιγράφει παρά πολύ καλά:

 

  "Γιατί θεωρώ ότι αυτό που πρέπει να τεθεί υπό διαρκή αμφισβήτηση είναι οι ίδιες οι κοινωνικές σχέσεις, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί στο σήμερα. Απορρίπτω μέσα από πράξη και κριτική το πλήθος που στηρίζει και στηρίζεται σε αυτές τις αλλοτριωμένες σχέσεις. Είμαι εχθρός του καθεστώτος και της ίδιας της κοινωνίας στην υπάρχουσα μορφή της. Η πίστη στην πλειοψηφία των καταπιεσμένων, στην «αθώωση» της παθητικότητας τους και η αναγνώριση τους ως επαναστατικού υποκειμένου εν υπνώσει δεδομένης της καταπίεσης που υφίσταται, δεν μας καλύπτει πια. Από αυτό το μαζικό σύνολο, πρέπει μέσα από το λόγο και τις πράξεις μας να χτυπήσουμε τα χαρακτηριστικά υποτέλειας που το διακατέχουν, ώστε να δημιουργηθούν αυτές οι μειοψηφίες που θα αρνηθούν τις αξίες του κυρίαρχου πολιτισμού μέσα από την Επαναστατική Συνείδηση και Ηθική".  

 

από (Α) 26/12/2010 11:06 μμ.


πιστευω οτι τετοιου ειδους θεσεις οπως αυτες του Γ.Τ. (εξερω τη βιοματικη αφηγηση στη ΓΑΔΑ) αντι να ενωνουν το κινημα αντιθετα τι διχαζουν και το διχαζουν βαθεια, με μονο ουσιαστικα κερδισμενο το κρατος και την αυτοκρατορια του χρηματος.
Δεν θα σταθω αντιπαραθετικα στο κειμενο,το εκαναν αλλοι στη παρουσα συζητηση και πολυ καλητερα απο μενα. Θα σταθω στον διχασμο που καποιοι μεσα στην αφελεια τους επιβαλουν,ειτε μιλωντας για την ιδια την αλληλεγγυη (ειχε προηγηθει ο Ε.Α. με αναλογη ντιρεκτιβα) οσο και στο αντικοινωνικο τους μενος.
Δεν γινεται ρε φιλε να μιλας με Στιρνερικες ακροβασιες λεγοντας ταυτοχρονα οτι παλευεις για να αλλαξεις τη κοινωνια. Δεν λεω να κατσει κανεις να διαβασει τιποτα,ουτε εγω εξαλου ειμαι διαβασμενος,αλλα οταν βιαζουμε καθε νοημα μπροστα στο να βγαλουμε μια θεση τοτε μαλλον κατι δεν παει καλα με την ιδια μας τη σκεψη και τελικα αυτο που πραγματικα επιθυμουμε ατομικα.. Να προσεξουμε λοιπον πολυ καλα τι λεμε και τι κανουμε γιατι κανενας απο τις δυο,τρεις τεσσερεις τασεις του κινηματος δεν μπορει μονη της να πεισει κανεναν στη κοινωνια,ποσο μαλλον αυτοι που ενω λενε οτι παλευουν για αυτη τη θεωρουν ενα τιποτα και τη χλευαζουν αρνουμενοι μεν να συμπορευτουν μαζι της αλλα απο την αλλη πλευρα με εξουσιαστικους ορους να ζητουν να συμπλευσει μαζι τους στις συγκρουσεις.
Τι θα γινει αν παρουμε ολα οσα λεγονται επι του πρακτεου;
Θα εχουμε δεκα αναρχικα μπλοκ στο δρομο; Οι "μηδενιστες" συγκρουσιακοι στη μια πλευρα,απο πισω οι πλατφορμιστες,δεκα μετρα πιο κατω οι αναρχοσυνδικαλιστες κοκ;

Ωραια ,θα γινουμε ΑναρχοΣυριζα  και φυσικα το κρατος θα κλαιει με μαυρο δακρυ για τον πλουραλισμο των τασεων που θελουν να το ανατρεψουν.
Τοσα πολλα ονοματα σε τοσο λιγα προσωπα....

Να το ξεκαθαρισουμε τοτε συντροφοι και συντροφισσες το ζητημα.Να τραβηξει ο καθενας τον δρομο του σε υπαρκτα η φαντασιακα μαγαζακια.Να μην ξαναμιλησουμε ουτε για ενωτητα,ουτε για κοινους αγωνες, ο καθενας να κανει αυτο που του κατεβαζει η συλλογικη του κουρτα.
Η 5η Μαη και το οσα τραγικα συνεβησαν εφεραν μια ενωτικη πνοη στο αναρχικο ελληνικο κινημα,αποτελεσμα αυτης της ενωτικης πνοης ηταν οι κατοπινες πορεις και συγκρουσεις μεχρι προχτες.
Αν καποιοι αυτο δε το θελουν ας το δηλωσουν στα ισια χωρις να κρυβονται πισω απο ιδεαλιστικες πιρουετες και συγκρουσιακες συνδικαλιες.
Το οτι καποιοι επελεξαν να τραβηξουν το δρομο του ενοπλου ειναι δικαιωμα τους και καλα εκαναν εφοσον το πιστευαν. Απο εκει ομως και μεχρι αλλοι να βγαινουν και να λενε " δεν εχετε δικαιωμα να κανετε κριτικη στους ενοπλους συντροφους που ειναι ομηροι του κρατους και βγαλτε το σκασμο" η "αναρχικη"  τους  θεωριση δεν απεχει παρα μισο βημα απο τον φασισμο,γιατι ο φασισμος οπως και ο παπισμος ηταν μη κρινομενοι οπως απαιτουσαν.
Οι αναρχικες ιδεες αναπτυχθηκαν κυριως μεσα απο τη κριτικη σκεψη και την κριτικη στα απανθρωπα συστηματα και ολοκληρωτικες θεωρειες.
Αν τελος καποιοι νομιζουν οτι θα καταφερουν να μετεξελειξουν τις αναρχικες ιδεες σε ενα ελληνικου φαινομενου "αναρχισμο" ο οποιος δεν διαφερει σε τιποτα απο τον Λενινισμο,τους Μπλακιστες και τελικα τον ιδιο τον Σταλινισμο,να μη ξεχασουν να γυρισουν πλευρο. Εκτος και αν θελουν εμφυλιο τελικα και αυτος ειναι ο μονος σκοπος τους,οποτε μετα ας περασουν απο το κρατος να τους δωσει τα συχαρικια τους για την υπεπολιτικη βοηθεια που του προσφεραν διασπωντας ενα κινημα που τα τελευταια χρονια εχει παρει κατα πολυ τα πανω του και ο λογος του εχει αρχισει μεσα στην αδιεξοδη μαυριλα της οικονομικης επιθεσης της κυριαρχιας να βρισκει αυτια και ερισμα.
Να δουμε τοτε ποιοι θα θεωρηθουν επαναστατες και ποιοι αντεπαναστατες.

από εν@ς αναρχικός που τρέχει για το μεροκάματο 26/12/2010 11:15 μμ.


 

 Τι λές ρε φίλε? σοβαρά? τα δικαστήρια που στήσατε και οι καταγγελίες είναι ενοτική πνοή?

 Η 5η Μαη και το οσα τραγικα συνεβησαν εφεραν μια ενωτικη πνοη στο  αναρχικο ελληνικο κινημα,αποτελεσμα αυτης της ενωτικης πνοης ηταν οι  κατοπινες πορεις και συγκρουσεις μεχρι προχτες. 

ρε κουνήστε το κεφάλι σας να δείτε αν είναι στη θέση του....

 

Από την αρχή είσασταν και είσαστε ακόμη διασπαστικοί, και πάρα πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με την live style αναρχία, των καφενείων, των αμφιθέατρων σας, ούτε με τα σχήματα copyright της αναρχίας (βλέπε συνέλευση Αναρχικών? αλήθεια γιατί ονομάστηκ έτσι? συμμετέχουν όλοι οι αναρχικοί? ή αυτοί που συμμετέχουν είναι οι μόνοι, οι αληθινοί αναρχικοί?) 

από Α 26/12/2010 11:18 μμ.


δεν διδάσκω* και δεν κρίνω** τους νέους
αντίθετα
διδάσκομαι*** και κρίνομαι**** απ' αυτούς


* δεν διδάσκω τους νέους μπακούνιν μαρξ και χριστιανοηθική αναμεμιγμένη με σταλινολενινιστικές αποχρώσεις

** δεν κρίνω τους τρόπους δράσης τους και το τι τους οδήγησε σε αυτούς γιατί δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω τους νεότερους νόες και τις αντιδράσεις τους όπως και την ταχύτητα στην οποία τρέχουν και σκέφτονται, γιατί είναι πέρα για πέρα αληθινό ότι καθώς τα χρόνια περνούν οι όλο και νεώτερες γενιές επειδή η ρυθμοί επιταχύνονται, επιταχύνεται και η σκέψη τους και οι αντιδράσεις τους και είναι αναπόφευκτο ότι από την όλο και αυξανόμενη ταχύτητα των ρυθμών κάποια στιγμή -σύντομα- θα επέρθει η έκρηξη, έτσι το μόνο που μπορώ να πω γι αυτούς τους νέους είναι ότι είναι τα πρώτα φυτίλια που προσπαθούν να πυροδοτήσουν την αναπόφευκτη μεγάλη έκρηξη

*** διδάσκομαι και
**** κρίνομαι από τους νέους για να "κλέψω" λίγη από τη νιότη τους, για να αργήσω να γεράσω νοητικά, συνειδησιακά, σωματικά (χωρίς να κάνω πλαστικές) και ηλικιακά και για να με κρατάν ενήμερο για τις εξελίξεις και σε εγρήγορση για την επιβίωση και για τον καλό σκοπό :)


από Κάποιος που τρέχει 26/12/2010 11:59 μμ.


εμείς που συμμετέχουμε σε κινηματικές διαδικασίες είμαστε μέρος της κοινωνίας;

από @ 27/12/2010 12:40 πμ.


Οι μηδενιστές ήταν οι κατεξοχήν κοινωνιστές εφόσον άφησαν το διάβασμα και επέστρεψαν στην κοινωνία, στο λαό και για αυτό ονομάστηκαν ναρόντνικοι (ναροντ σημαίνει λαός στα ρώσικα).

Τώρα υιοθετώντας την αστική αντίληψη περί αναρχίας (αυτή δηλαδή που προβάλλουν πλέον τα ΜΜΕ) αλλά και τις διάφορες κατά καιρούς μλκς που κυκλοφορούν (βλ. αναρχοσιτουατομικομηδενισμονετσαγιεφονιτσεισμός και μλκς τούμπανα) το αποτέλεσμα είναι η ιδεολογική σύγχυση και αυτό είναι το λιγότερο, αν το συγκρίνεις με τους 40 και βάλε συντρόφους στη φυλακή.

Δυστυχώς αυτό που ονομάζει ο Γ.Τ. ως "παλαιά γενιά" φαίνεται πως είχε ένα κριτήριο και ήξερε ποιος γράφει τι και πόσο σοβαρό είναι αυτό που γράφει, ενώ η "νέα γενιά" δεν είχε αυτό το κριτήριο και τα πήρε όλα στα σοβαρά, με αποτέλεσμα κείμενα και θέσεις που παλαιότερα προκαλούσαν το γέλιο και την ευθυμία πλέον να ανάγονται σε "τάσεις" και σοβαρή "πρακτική θεωρία" (sic) κτλ. Και φυσικά κανείς δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του για τις δεκάδες συντρόφων στις φυλακές... εξάλλου ενήλικες είναι και φυσικά το κακό κράτος φάνηκε για άλλη μια φορά πόσο κακό είναι... αλλά αυτή η εκκωφαντική σιωπή (όχι τόσο από τους γνωστούς αναρχοπατέρες αλλά από τους εκκολαπτόμενους) κάτι σημαίνει... ελπίζω κάποιοι να έχουν αρχίσει να προβληματίζονται γιατί δυστυχώς όλη αυτή η κατάσταση δεν είναι καθόλου για γέλια αλλά για κλάματα...

Ακούς εκεί "αντικοινωνιστές αναρχικοί"... Είναι πραγματικά ότι πιο αντιφατικό έχω ακούσει... Ακόμα και ο ατομικιστικός αναρχισμός δεν είναι "αντικοινωνικός" απλά προτείνει έναν τρόπο κοινωνικής οργάνωσης ο οποίος βασίζεται κατ' αρχήν στο άτομο, είναι δηλαδή πιο κοντά στον αστικό φιλελευθερισμό.

Αντικοινωνιστές αναρχικοί: το τέλειο αστικό αναρχικό πρότυπο! Η υιοθέτησή του αποτελεί προφανώς την απόλυτη ήττα της Αναρχίας (και για αυτό θεωρώ τον τίτλο πολύ επιτυχημένο) και για αυτό η συζήτηση αυτή δεν έχει νόημα. Το μόνο που έχει νόημα είναι οι σύντροφοι που επικαλούνται και χρησιμοποιούν τέτοιους όρους να ξανασκεφτούν κάποια πράγματα και να πάψουν να το κάνουν. Ειδάλλως απλά δεν είναι σύντροφοί μας, εξάλλου τι νόημα έχει μια τέτοια λέξη σε ένα "αντικοινωνικό" πλαίσιο; Και απλά είτε ο χώρος θα βάλει μια διαχωριστική γραμμή διαχωρίζοντας τη θέση του (όπως με την υπόθεση της marfin) είτε αν δεν γίνει αυτό και πέσει θύμα των ηθικιστικών επικλήσεων και των ενοχικών συνδρόμων που τεχνιέντως κάποιοι προσπαθούν να δημιουργήσουν, τότε απλά θα μιλάμε για την απόλυτη ήττα της Αναρχίας στην Ελλάδα...

από @ 27/12/2010 1:51 πμ.


ποιό είναι το μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης που προτείνουν οι ατομικιστές αναρχικοί και ποιοί είναι οι θεωρητικοί αυτής της τάσης; ποιά είναι μερικά παραδείγματα παρουσίας ατομικιστών αναρχικών σήμερα στην ελλάδα και το εξωτερικό;

Νιτσεϊκέ μου, δεν είπα ότι από τη θέση του προλεταριάτου (που δεν είναι θέση, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) προκύπτει αντικειμενικά ο εν δυνάμει επαναστατικός ρόλος του. Άλλωστε το "αντικειμενικά εν δυνάμει" είναι αντίφαση εν τοις όροις.

 Αυτό που είπα είναι ότι όλοι μα όλοι είμαστε αλλοτριωμένοι με ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ τρόπο καθώς είμαστε υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούμε χρήμα για να ζήσουμε, μας έχουν μεγαλώσει οικογένειες, αν αρρωστήσουμε πάμε στο νοσοκομείο που παρέχει το κράτος, κλπ κλπ.

Το ότι ο καταπιεσμένος και ο εκμεταλλευόμενος, αυτός του οποίου η δημιουργικότητα γίνεται μια ξένη δύναμη η οποία επιβάλλεται πάνω του, και που είναι αποξενωμένος ακόμα και από τον ίδιο του τον εαυτό, δυνητικά μπορεί να εξεγερθεί είναι νομίζω αυταπόδεικτο, και το έχουν αποδείξει ματωμένοι αιώνες ιστορίας των κοινωνικών αγώνων, των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων (τις οποίες σημειωτέον δεν έκαναν ποτέ οι φωτισμένες πρωτοπορίες, αλλά ξεκίνησαν πάντοτε από την πλέμπα, δες π.χ. τι έγινε στη Ρωσία το 1905 και το Φλεβάρη του 1917). Αν αμφισβητείς αυτή τη δυνητικότητα, στην πραγματικότητα αμφισβητείς οποιαδήποτε πιθανότητα επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας.

Επιπλέον, δεν όρισα τίποτα με οικονομικούς όρους. Θέτω τα πάντα με όρους εκμετάλλευσης-εξουσίας. Το κεφάλαιο είναι μια εξουσιαστική κοινωνική σχέση που έχει και οικονομική και ιδεολογική και πολιτική μορφή. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για την εξουσία των νεκρών πάνω στους ζωντανούς, του θανάτου πάνω στη ζωή. Δεν θα επεκταθώ ως προς αυτό, ψάξτο μόνος σου εάν θες.

Για να εξηγήσεις γιατί κομμάτια της τάξης συμμετείχαν σε εξεγέρσεις ή στήριξαν αντιδραστικά πολιτικά κινήματα πρέπει να κάνεις συγκεκριμένη ιστορική έρευνα και ανάλυση. Να ψάξεις την εμπειρία του κινήματος του παρελθόντος και να δεις τι πήγε στραβά. Και αν το κάνεις αυτό, να προσπαθήσεις να διδαχτείς.

Τις αιτίες π.χ. της ισχύος του ναζισμού πρέπει να τις αναζητήσεις μέσα στο ίδιο το παλιό επαναστατικό κίνημα που δεν άσκησε την κριτική που θα έπρεπε στον εθνικισμό. Δεν διαχωρίστηκε από αυτόν. Αντιθέτως, ακόμα και αναρχικοί όπως ο Κροπότκιν στήριζαν εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Πρέπει επίσης να τις αναζητήσεις στην ήττα της επανάστασης στην Ευρώπη μετά τον Α' Π.Π., στην πολιτική των ΚΚ που συνεργάζονταν με τους ναζί ενάντια στους σοσιαλδημοκράτες, κλπ κλπ κλπ. Αυτά τα ζητήματα δεν απαντιούνται με εύκολους αφορισμούς και φιλοσοφικά τσιτάτα, αλλά με μελέτη και με έρευνα, έρευνα, έρευνα...

Η επαναστατική δουλειά δε μπορεί να αναχθεί σε ακτιβισμούς, είναι μακρόχρονη και κοπιαστική προσπάθεια ενότητας θεωρίας και πράξης.

από π. 27/12/2010 5:50 πμ.


Συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να κάνω εύκολα ούτε με κνίτες ούτε με δαπίτες ούτε με πασπίτες. Συχνά μου τη σπάνε και οι απολιτίκ. Νομίζω καταλαβαίνετε όλοι τους λόγους...

από ............. 27/12/2010 8:44 πμ.


παντως οτι και να λετε δεν τιθετε θεμα ηττας της αναρχιας στην ελλαδα. Ελατε καμμια βολτα εξωτερικο (συγκεκριμενα σκωτια που ειμαι γω αλλα και σε αλλες χωρες της βορειας ευρωπης) να δειτε τι θα πει ηττα της αναρχιας. Οχι απλα ηττα. Ανυπαρξια. Περιθωριοποιημενες καταστασεις.

 Στην ελλαδα και κοσμος υπαρχει, και κινημα (ναι κινημα) και ειναι κριμα να τρωγώμαστε για το ποιος την εχει πιο μεγαλη, το ποιος ειναι ποιο σωστος και και και. Δε λεω οτι ολα ειναι τελεια.

Προφανως υπαρχουν προβληματα σε διαφορα επιπεδα. Για να φτανουμε στη μαρφιν, στους πιτσιρικαδες που ειναι μεσα, σε πετροπολεμους με εαακιτες λιγο πιο παλια κατι εχει παει στραβα. Αλλα στην τελικη ανθρωποι που προσδιοριζομαστε ως αναρχικοι ειμαστε.

Περα απο το πως το εννοει ο καθενας ενα απο τα μινιμουμ που (πιστευω οτι) μας ενωνουν ειναι οτι μπορουμε να κανουμε αυτοκριτικη χωρις πολιτικες σκοπιμοτητες και οτι μπορουμε να συμπορευθουμε με διαφορετικες απο τις δικες μας (το "μας" αναγαγεται στο πρωσοπικο επιπεδο του καθενος ) αντιληψεις του ευρυτερου ελευθεριακου πεδιου.

Αφηνωντας στη ακρη εγωισμους μπορουμε να φιαξουμε κατι πολυ δυναμικο. Τουλαχιστον ετσι πιστευω εγω που τωρα τα βλεπω απεξω. Φυσικα, για να αποφευχθουν παρεξηγησεις, δεν προσδοκω σε μια κοινη αναρχικη γραμμη. Αυτο ειναι γελοιο.

Δεν ειναι ωρα για αυτοκτονικες τασεις. Πισευω οτι ειναι ωρα για προπαγανδιση ιδεων και ρεαλιστικων, κατα το δυνατο, προταγματων ετσι ωστε σε αυτη την "κρισιμη" περιοδο αναρχικες και ελευθεριακες πρωτοβουλιες να πλαισιωθουν απο κοσμο με σκοπο να επιτευχθει καποια ουσιαστικη αλλαγη (δεν το λεω ρεφορμιστικά).

από έν@ς 27/12/2010 10:21 πμ.


Καταλάβατε λάθος τον τίτλο. Δεν είπα ποτέ ότι η αναρχία ηττάται αλλά ότι οι συγκεκριμένες αντικοινωνικές αντιλήψεις σηματοδοτούν μια ηττημένη αναρχία.
Διαβάστε το νέο κείμενο των τριών του Ε.Α. (https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1242380) για να καταλάβετε πόσο μεγάλη απόσταση χωρίζει τους κοινωνικούς επαναστάτες που έχουν επιλέξει τον ένοπλο αγώνα από τους αντικοινωνικούς ηττοπαθείς.

a

από a 27/12/2010 11:35 πμ.


Αυτοι που μιλουσαν για ειδικους της βιας αποδεικνυεται σιγα σιγα οτι ειναι οι ειδικοι της αναρχιας, μας ευχομαι καλα ξεμπερδεματα.

από @ 27/12/2010 12:46 μμ.


Προφανώς και δεν εννοώ ότι θα ηττηθεί η ιδέα της Αναρχίας, μιλώ για τον πολύ συγκεκριμένο "χώρο" (όσο και αν δεν μου αρέσει ο όρος) στην Ελλάδα στο σήμερα. Δηλαδή, άντε αυτός ο χώρος να επηρεάσει ευρύτερα κοινωνικά στρώματα χωρίς να διαχωρίσει πρώτα τη θέση του από αυτές τις λογικές (πρακτικά πρόκειται για μια νέα μη-λογική, μια απλή υιοθέτηση της αστικής εικόνας του αναρχικού ή αλλιώς του θεάματος της αναρχίας), αυτό δεν γίνεται απλά γιατί την εικόνα αυτή ο κόσμος τη γνωρίζει και δεν την αποδέχεται και τη γνωρίζει επειδή είναι η εικόνα που τα ΜΜΕ λένε ότι είναι οι αναρχικοί, δηλαδή αντικοινωνικοί, ελιτιστές, παιδιά των ΒΠ, χάος βία κτλ. Δες το "οι αστικές επιδράσεις στον αναρχισμό" του Λουίτζι Φάμπρι, μιλάει περίπου για το ίδιο φαινόμενο σε άλλη εποχή, πόσο μάλλον σήμερα που με τα ΜΜΕ η δύναμη επιβολής του θεαματικού είναι τεράστια πλέον. Προφανώς, δεν μιλώ για την ήττα της Αναρχία καθαυτής αλλά για την ήττα τη δική μας. Με άλλα λόγια μπορεί να ξεπηδήσει μια αναρχική επανάσταση στην Ελλάδα απλά δεν θα προέλθει από εμάς αν δεν διαχωρίσουμε τη θέση μας (ποιοι είμαστε εμείς; αυτό είναι ένα ερώτημα...).

Για τον ατομικιστικό αναρχισμό που ρώτησε κάποιος παραπάνω: Στην Ευρώπη δεν θα έλεγα ότι είχε ποτέ ιδιαίτερη απήχηση σε αντίθεση με την Αμερική. Επιρροές: ο Στίρνερ, ο Προυντόν και ο Μπακούνιν (αλλά επιλεγμένα στοιχεία κυρίως ως προς τον αντικρατισμό), ο Θορώ, ο Γκοντγουιν, ο Τάκερ και άλλοι. Πλέον, οι περισσότεροι μιλούνε για free market anarchism και οι ιδέες τους περιστρέφονται γύρω από τη δυνατότητα ύπαρξης μιας αναρχικής κοινωνίας χωρίς κράτος αλλά χωρίς την κατάργηση των αγορών. Ωστόσο είναι εναντίων των μονοπωλίων. Για κάποια χρόνια ο παράδεισός τους ήταν η Σομαλία στην οποία θεωρούσαν ότι υπάρχουν σχετικές συνθήκες αλλά μετά από τον νέο εμφύλιο αυτό έπαψε να ισχύει. Όπως καταλαβαίνεις, ακόμα και ο όρος ατομικιστικός αναρχισμός χρησιμοποιείται τελείως λανθασμένα στην Ελλάδα (τις περισσότερες φορές) αφού αναφέρεται μάλλον στη λεγόμενη ατομική τρομοκρατία (η οποία είναι λενινιστικός όρος και καμμία σχέση δεν έχει με τον ατομικιστικό αναρχισμό) αλλά όπως είπαμε: ιδεολογική σύγχιση...

από ενας ακομη ανυπομονος 27/12/2010 2:08 μμ.


βρισκομαστε στην καλυτερη περιοδο του αναρχισμου τα τελευταια χρονια, τοσο οργανωτικα οσο και απο αποψη υποδομων και μαζικοτητας, ενω παρα τις σκευωριες την διαστρεβλωση και την λασπη τα αντιεξουσιαστικα προταγματα βρισκουν κοινωνικη απηχηση στις παμπολλες αυτοοργανωμενες πρωτοβουλιες εργαζομενων και κατοικων σε ζητηματα της αμεσης καθημερινοτητας. η αναδιπλωση στην εσωτερικη κριτικη καθε φορα που καποιος συντροφος θιγει τα κακως κειμενα, λες και αιωρειται πανω απο τα κεφαλια μας η απαιτηση της Ιστοριας να ειμαστε αλαθητοι και αψογοι παντα και παντου, ειναι ακατονοητη. ηττες δε και τραβηγμενα απο την μυτη προβληματα και ελλειψεις και ανεπαρκειες και δεν συμμαζευεται φανταζονται οσοι εχουν ηδη παρει τον δρομο της παραιτησης

συντροφικα 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License