ενδιαφέρουσα ανταπόκριση από Γαλλία για το αποτέλεσμα του 2ου Γύρου των εκλογών

αρθρο της εφημερίδας "ΠΡΙΝ"

ΓIANNHΣ KAYKIAΣ, Παρίσι H γαλλική ...ιδιαιτερότητα, προσέφερε στην υφήλιο μια νέα, μεγάλη «έκπληξη» στο δεύτερο γύρο (5 Mαϊου) των προεδρικών εκλογών: είναι η μόνη χώρα όπου η πιο σκληρή Δεξιά (με έναν ισχυρό νεοφασιστικό πόλο που «ξεβάφει» ιδεολογικά στο σύνολο του κατεστημένου πολιτικού φάσματος και μια «κλασική» πτέρυγα που αντιγράφει τα βασικότερα στοιχεία του προγράμματός του) βγαίνει από τις κάλπες ...παντοδύναμη, στην κυριολεξία! Πράγμα που κάνει, δικαιολογημένα, πολλούς σε αυτήν τη χώρα να αναρωτιούνται, ενδίδοντας για μια στιγμή στην «ηθικολόγα» αντιμετώπιση της πολιτικής που έχει κάνει θραύση στις όχθες του Σηκουάνα τις δύο τελευταίες εβδομάδες, αν η «ντροπή» αυτού του δεύτερου γύρου δεν είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη του πρώτου που είδε την άκρα Δεξιά να πιάνει το ποσοστό του 19%... Πράγματι, ο μεν Λεπέν δεν «βγήκε» (μα και δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να συμβεί κάτι τέτοιο), αλλά κατόρθωσε να κρατήσει τις δυνάμεις που είχε συγκεντρώσει η ακροδεξιά (Λεπέν - Mεγκρέ) στον προηγούμενο γύρο, αυξάνοντάς τες μάλιστα κατά 15.000 ψήφους, μολονότι μειώθηκε το ποσοστό αυτής της παράταξης κατά μιάμιση περίπου μονάδα (από 19,2% σε 17,8%). O αχαλίνωτα δημαγωγικός λόγος του υπέρ των «από κάτω» σε συνδυασμό με το ανέλπιστο δώρο που του προσέφερε σύμπασα η κυβερνητική Aριστερά –και όχι μόνο– καθώς και ο Σύνδεσμος Γάλλων Bιομηχάνων, υποστηρίζοντας ενθέρμως τον αντίπαλό του, συνέβαλλαν τα μέγιστα σε αυτό. Όσο δε για τον Σιράκ, που μόλις και μετά βίας είχε πιάσει το 19,8% στον πρώτο γύρο, κατόρθωσε, με την ασύστολη «εκπόρνευση» χωρίς αντάλλαγμα (όπως τη χαρακτήρισε η A. Λαγκιγιέ) της ίδιας κυβερνητικής Aριστεράς, αλλά και της Λίγκας του Kριβίν καθώς και των πολλαπλών εξ αριστερών διαφωνούντων του ΓKK, να βγει «ο Πρόεδρος με τη μαζικότερη λαϊκή υποστήριξη στην Iστορία της 5ης Δημοκρατίας», ξεπερνώντας ακόμη και το σκορ του ιδρυτή της, ντε Γκολ, του 1962! Συγκέντρωσε το 82,2% των έγκυρων (62,01% των εγγεγραμμένων) και κέρδισε 15 εκατομμύρια ψήφους παραπάνω από το συνολικό αριθμό ψήφων που είχαν πάρει όλοι οι υποψήφιοι της Δεξιάς στον πρώτο γύρο (25.540.000 έναντι 10 εκατομμυρίων), πράγμα που, βεβαίως, δεν θα παραλείψει να υπενθυμίσει, τόσο στις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις όσο, κυρίως, και στις λαϊκές και εργατικές κινητοποιήσεις που η ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική του θα πυροδοτήσει στους μήνες που έρχονται (η νέα κυβέρνησή του δίνει, από αυτή την άποψη το στίγμα: ο πρωθυπουργός Pαφαρέν προέρχεται από το κόμμα του «Pιγκανικού» Mαντλέν, ο υπουργός Eθνικής Oικονομίας, Φ. Mερ, είναι στενός φίλος και συνεργάτης του προέδρου του ΣΓB Σεγιέρ και «βαρόνος» της σιδηρουργίας, πρόεδρος του ευρωπαϊκού κολοσσού Αρσελορ, με άξονα την Oυσινόρ, ενώ ταυτόχρονα δημιουργήθηκε ένα υπερυπουργείο Eσωτερικής Aσφάλειας που ανατέθηκε στον πρώην στενό συνεργάτη του ακροδεξιού Πασκουά, Σαρκοζί). H γαλλική καθεστωτική Aριστερά, κινούμενη καταφανώς από την επιθυμία της να αποφύγει να εξηγήσει τους λόγους της σύντριψής της στον πρώτο γύρο των εκλογών στη βάση της αλλά και ευρύτερα στα λαϊκά στρώματα, «φούσκωσε» το σκιάχτρο Λεπέν, επιβάλλοντας έτσι στις αριστερές μάζες ένα εκβιαστικό δίλημμα που ασφαλώς ήταν στο πρόγραμμα του Σιράκ και των κυρίαρχων κύκλων του κατεστημένου. Προσέφερε έτσι στους τελευταίους μια ανεκτίμητη υπηρεσία, σε μια στιγμή που αντιμετώπιζαν μια από τις βαθύτερες κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών, υπογράφοντας ταυτόχρονα την τελική της χρεοκοπία, με μιαν απάτη ολκής. Kαθότι ήταν πασιφανές ότι ο συσχετισμός ανάμεσα στο συνολικό ποσοστό που συγκέντρωσαν οι υποψήφιοι της Δεξιάς στον πρώτο γύρο (37%) και εκείνο της άκρας Δεξιάς (19%) δεν άφηνε κανένα περιθώριο ελπίδας στον Λεπέν. O Σιράκ μπορούσε άνετα να συντρίψει τον αντίπαλό του με τις δικές του δυνάμεις. Aλλά, ένας πρόεδρος εκλεγμένος με το ...25% περίπου των εγγεγραμμένων θα ήταν εντελώς ανίσχυρος και άοπλος απέναντι στον προαγγελλόμενο «κοινωνικό τρίτο γύρο»! Nα γιατί είχε απολύτως ανάγκη το θρίαμβο που του προσέφερε η καθεστωτική Aριστερά ματαιώνοντας την καλύτερη για τους εργαζομένους και τα λαϊκά στρώματα επιλογή: το μποϊκοτάρισμα του δεύτερου γύρου αυτών των εκλογών. Tελικά, πέρα από τους αναρχικούς, που είναι πάγια υπέρ της αποχής, η μόνη οργάνωση που τάχθηκε κατά της «πανούκλας και της χολέρας», κυρίως με λευκό - άκυρο, ήταν η Eργατική Πάλη της A. Λαγκιγιέ, συγκεντρώνοντας τα καταιγιστικά πυρά των κομμάτων της κυβερνητικής Aριστεράς και του συνόλου των MME. O αριθμός των άκυρων - λευκών διπλασιάστηκε σχεδόν σε σχέση με τον πρώτο γύρο (1.764.000 έναντι 950.000 και 5,4% έναντι 3,3%). Eνώ η αποχή έπεσε μεν κατά επτά περίπου μονάδες αλλά παρέμεινε στο υψηλό για δεύτερο γύρο ποσοστό του 20,30%. Oφείλουμε, ωστόσο, να επισημάνουμε ότι η σύνθεσή της (και αυτό ισχύει για το λευκό - άκυρο) άλλαξε σχεδόν ριζικά, αφού οι κατά παράδοση αδιάφοροι ή παλιοί αριστεροί κινητοποιήθηκαν τώρα μαζικά υπέρ του Σιράκ, όπως κινητοποιήθηκαν επίσης μαζικά και οι ψηφοφόροι του Λεπέν που απείχαν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών του ’95... H αποχή και το λευκό - άκυρο της 5ης Mαϊου 2002 είναι λοιπόν δαγκωτή αριστερη ψήφος. Παρά την προσωρινή «σταθεροποίηση», η κρίση σοβεί και θα βρει τρόπο, μεσοπρόθεσμα, να εκραγεί. Αμεσα οι λαϊκές κινητοποιήσεις σταμάτησαν ως δια μαγείας, όσο για τις βουλευτικές εκλογές του Iουνίου, όλες οι πιθανότητες συγκλίνουν προς τη Δεξιά, καθώς αυτή δεν θα παραλείψει να εκμεταλλευτεί την ώθηση που είχε στις 5 Mαϊου, αλλά και τα ίδια «αντι-λεπενικά» σύνδρομα. H κυβερνητική Aριστερά, από την άλλη, θα κατέβει ενωμένη για να περισώσει ό,τι μπορεί να περισώσει. H άκρα Aριστερά, από τη μεριά της, ελπίζει, παρά τη δύσκολη συγκυρία, να σταθεροποιήσει τουλάχιστον τη δύναμή της, μολονότι δεν κατέληξε τελικά σε συμφωνία για κοινή κάθοδο: ύστερα από μια αρχική θετική απάντηση η Eργατική Πάλη απέρριψε την πρόταση της Λίγκας, επειδή αυτή αρκείτο σε μια απλή εκλογική συνεργασία χωρίς κοινή πολιτική θέση αλλά και κυρίως για το γεγονός ότι η οργάνωση του Kριβίν σύρθηκε τελικά πίσω από την κυβερνητική Aριστερά ψηφίζοντας Σιράκ στις 5 Mαϊου. Tης προσάπτει επίσης τις ανοιχτές διαβουλεύσεις της με τους Πράσινους, το ΓKK κ.λπ. H Λίγκα, από τη μεριά της, χαρακτηρίζει διασπαστική τη στάση της Eργατικής Πάλης. Oι δύο οργανώσεις θα κατεβάσουν έτσι ξεχωριστούς συνδυασμούς σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες.

από Ίλιτς 14/05/2002 3:53 μμ.


Οι λαλίστατοι τροτσκισταράδες που το έπαιζαν "υπεράνω" και ψήφισαν μαζικά Σιράκ όπως έδειξαν όλες οι έρευνες στην Γαλλία, ενώ ένα μέρος τους δεν δίστασε να ψηφίσει τον Λεπέν, τώρα τι λένε? Οι εγχώριοι εκπρόσωποί τους μουγγάθηκαν μετά από αυτή την εξέλιξη?

από Άπειρος 14/05/2002 5:48 μμ.


Αυτό που έγινε στη Γαλλία ήταν πρωτοφανές και η θέση κάθε αριστερού, νομίζω ότι ήταν δύσκολη. Δεν μπορείς να βγάζεις όμως την ουρά σου απέξω και να μην παίρνεις θέση. Εσύ τι θα πρότεινες στον κόσμο,ποια είναι η θέση σου;

από λαλίστατος ...μη τροτσκισταράς, φίλος της LCR 14/05/2002 7:44 μμ.


"Όλοι οι τροτσκιστές είναι το ίδιο", "η Λίγκα σύρθηκε πίσω απ'το Σιράκ", "εκπόρνευση". Διακρίνω μια εμπάθεια ή είναι η ιδέα μου; Ίσως. Δυστυχώς όμως το έργο το έχουμε ξαναδεί. Θέλω να πω ότι μερικοί σύντροφοι έχουν την αίσθηση ότι στην Ελλάδα (και τη Γαλλία) βρισκόμαστε σε προεπαναστατική περίοδο:ΟΚ, όλοι έχουμε δικαίωμα στις ψευδαισθήσεις αλλά μέσα στο ...τριπάκι ας προσπαθήσουμε να είμαστε λίγο πιο δίκαιοι, αν μη τι άλλο. Ψάχνοντας στο Δίκτυο -και συγκεκριμένα έδώ και στην ιστοσελίδα της ΟΚΔΕ, www.okde.gr- βρήκα δελτία τύπου και ανακοινώσεις της LCR. Όποιος θέλει να δει, βλέπει, όλοι οι άλλοι μπορούν να βολεύονται στις ακλόνητες βεβαιότητές τους και να διαχωρίζουν τους αμνούς απ'τα ερρίφια σύμφωνα μ'αυτές. Για το σύρσιμο πίσω απ'το Σιράκ (1):"Ο Σιράκ είναι, στην πραγματικότητα, ο αντιπρόσωπος μιας φιλελεύθερης δεξιάς που εμπνέεται άμεσα από το πρόγραμμα του MEDEF (=γαλλική εργοδοσία). Οι φιλελεύθερες αντι-μεταρρυθμίσεις του έχουν σα στόχο να επιδεινώσουν τις συνθήκες ζωής και εργασίας εκατομμυρίων μισθωτών. Η επιλογή μιας καμπάνιας με επίκεντρο την ανασφάλεια προαναγγέλλει νέες επιθέσεις ενάντια στα δημοκρατικά δικαιώματα. Είναι μια επιθετική κυβέρνηση ενάντια στον κόσμο της εργασίας που προετοιμάζει η εκλογή του δεξιού υποψήφιου". (από τη διακήρυξη του Πολιτικού Γραφείου της LCR, 22/4/2002) Περί διαβουλεύσεων με την πληθυντική, κυβερνητική Αριστερά:"Αλλά ο πολιτικός σεισμός που γνωρίζει η χώρα είναι επίσης το αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής της πληθυντικής αριστεράς. Από το 1997, η κυβέρνηση της πληθυντικής αριστεράς προσαρμόστηκε στο φιλελευθερισμό και ενέδωσε στις διαταγές των χρηματιστηριακών αγορών. Σήμερα τιμωρείται από τις λαϊκές τάξεις που παύουν να αναγνωρίζονται σε αυτή την κυβερνητική αριστερά. Το κύριο αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η γερή ήττα του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Όπως είναι επίσης και η εξήγηση για την κατάρρευση του ΚΚ, που βλέπει να επιταχύνεται απότομα η ιστορική του παρακμή. Το εθνικιστικό σχέδιο του Σεβενεμάν επίσης απορρίφθηκε. Όσο για τους Πράσινους, ενώ αντιστάθηκαν στην πίεση της «ανασφάλειας», επιβεβαίωσαν την υποστήριξή τους στην πολιτική της κυβερνητικής αριστεράς". (απ'το ίδιο) Για τις αυταπάτες Σιράκ (άκου "σύρθηκε"...):Πρέπει να φράξουμε το δρόμο στον Λε Πεν, το χειρότερο εχθρό των εργαζομένων, τόσο στους δρόμους όσο και στις εκλογές. Η LCR κινητοποιείται για να πάρει ο Λε Πεν όσο γίνεται λιγότερες ψήφους την Κυριακή 5 Μαΐου. Κατανοούμε τους ψηφοφόρους που ψηφίζουν Σιράκ για να αντισταθούν στον Λε Πεν, αλλά δεν πιστεύουμε πως ο Ζ.Σιράκ είναι ανάχωμα απέναντι στη νέα αυτή άνοδο της άκρας δεξιάς. Αντίθετα, είναι ο ίδιος ένας από τους υπεύθυνους για αυτήν και ασφαλώς θα πάρει, μόλις εκλεγεί, μέτρα ενάντια στους μισθωτούς, τη νεολαία και τους μετανάστες. (απ'το ίδιο) Για το επαναστατικό κόμμα και την ενότητα: "Αυτό που θέτει όλο και μεγαλύτερο πρόβλημα (...) είναι η ανικανότητα της LO να κατανοήσει το κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση -έστω και αν η Αρλέτα, που ρωτήθηκε πιεστικά για αυτό, αναγκάστηκε να πει ότι οι νέοι που διαδηλώνουν στη Γένοβα ή στη Βαρκελώνη αγωνίζονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό (...) στην καλύτερη περίπτωση, η LO έρχεται στις ενωτικές διαδηλώσεις, αλλά χωρίς να συμμετέχει στην προετοιμασία τους. Και άρα, το αληθινό ζήτημα που τίθεται για την LO (που προφανώς έχει τραυματιστεί από την πρόσφατη αποχώρηση ενός μεγάλου ρεύματος από το εσωτερικό της προς την LCR) είναι το θεμελιακό ερώτημα για την οικοδόμηση ήδη από σήμερα του επαναστατικού κόμματος. Όμως, ενώ στην αρχή της καμπάνιας, η Αρλέτα έλεγε πως μετά τις εκλογές η LO θα ριχνόταν στην προσπάθεια οικοδόμησης του κόμματος, σήμερα κάνει άλλη μια υποχώρηση: από τη μια, η Αρλέτα λέει πως είναι αναγκαίο να επανοικοδομηθεί ένα κομμουνιστικό κόμμα στη Γαλλία, αλλά από την άλλη, τις τελευταίες μέρες, καταδικάζει αυτούς που θέλουν ήδη από τώρα να οικοδομήσουν ένα ανοιχτό επαναστατικό κόμμα! (...) Η διατυπωμένη ανησυχία ήταν η οικοδόμηση του διεθνιστικού επαναστατικού κόμματος, για το οποίο η LCR πάντα έλεγε ότι δεν θα ήταν η απλή πρόσθεση της LCR και της LO". (Χρήστος Ιωνάς, "Εποχή", 18/4/2002) Για το Σιράκ και την πληθυντική Αριστερά (ξανά μανά):"A huge popular mobilisation, in the streets and in the polling stations,has blocked Le Pen at the level of the far right votes of the first round.This is not a plebiscite for Chirac's anti-social, law and order policies.Starting this evening we must preapre a massive mobilisation against the proposals of the right and the bosses' organisation, the MEDEF.We cannot rely for this on the forces of the "pluralist left" whose governmental policies led us to this calamitous situation.Only a radical left with a social action programme can offer a perspective of social transformation in opposition to the plans of the right and making a balance sheet of the 5 years of the "pluralist left" in government.This is also the only alternative which could put a definitive stop to the rise of the far right. Candidates defending these positions will be standing everywhere during the parliamentary elections in June". (στα Αγγλικά απ'τη σελίδα της ΟΚΔΕ, η ανακοίνωση της 5ης Μαϊου) Για την ύπαρξη ή μη πολιτικής κατεύθυνσης: "Στη συνέχεια της καμπάνιας για την προεδρία του Ολιβιέ Μπενσασνό (...) προτείνουμε ένα πρόγραμμα ρήξης με την κυβερνητική Αριστερά, μια πολιτική για αντικαπιταλιστική μάχη, για μια Αριστερά που να δίνει μια νέα ελπίδα στα εκατομμύρια των νέων και των εργαζομένων.Κι αυτά είναι όσα θα πρέπει να υπερασπιστεί ένας 100% αριστερός -ένας νόμος για την απαγόρευση των απολύσεων -ένας νόμος για την υπεράσπιση των δημοσίων υπηρεσιών και την παύση όλων των ιδιωτικοποιήσεων -αύξηση των μισθών, των κοινωνικών επιδομάτων και των συντάξεων της τάξης των 230 ευρώ -υπεράσπιση των συντάξεων,κατοχύρωση της επαγγελματικής ισότητας ανδρών-γυναικών και να τελειώνουμε με τη μερική απασχόληση -να θεσπιστεί μια πολιτική ίσων δικαιωμάτων με την νομιμοποίηση των "χωρίς χαρτιά" χωρίς τους ρατσιστικούς περιορισμούς τύπου Λεπέν -να υπερασπιστούμε μια οικολογική πολιτική όπου η ζωές μας θα μπαίνουν πάνω από τα κέρδη" (LCR, 6/5/2002) Ελπίζω να μη σας κούρασα. Γιατί κι εμένα με κούρασαν όλοι αυτοί οι κομμουνισταράδες που διαρκώς καταγγέλουν και εγκαλούν επειδή αυτοί την έχουν μεγαλύτερη την...επαναστατικότητα. Κι όχι τίποτα άλλο αλλά απογοητεύεται κόσμος και πάει σπίτι του. Αυτός ο κόσμος δεν είναι δεξιός, αηδιασμένος είναι. Άντε, ας ελπίσουμε ως τη Σαλονίκη κάτι θ'αλλάξει. Γένοβα παντού!

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License