Bloque «Que se Vayan Todos»

Να φύγουν όλοι! Ενδιαφέρουσα προκήρυξη που κυκλοφορεί στην Ισπανία. Δυστυχώς δεν έχω τη δυνατότητα να τη μεταφράσω. Αν μπορεί κάποιος ας το κάνει. Υπάρχει και στα γαλλικά στο dndf.org

Somos muchos los que en estos días hemos confluido en las calles en las protestas. Todos nos hemos identificado en el rechazo a los partidos políticos, en el rechazo a los sindicatos, a los empresarios... Ante todo nos hemos dado cuenta de que hemos llegado al límite. Que estamos hartos de ser los parias de este mundo. Que no soportamos más que unos pocos se llenen los bolsillos y vivan como reyes, mientras que a otros nos aprieten las tuercas más allá de todo límite con tal de mantener la salud de la sacrosanta economía. Que sabemos que para cambiar esto tenemos que luchar nosotros mismos, al margen de partidos, sindicatos y demás representantes que quieren endosarnos.

Por encima de todo, esta realidad está expresando una cuestión fundamental que afecta en todo el mundo: la contraposición de necesidades e intereses entre la economía y la humanidad. Esto lo han entendido perfectamente nuestros hermanos rebeldes en el Norte de África, esto lo entendemos hoy aquí cuando la situación ya es insostenible para todos nosotros y salimos a luchar. Hemos aguantado lo inaguantable, hemos sufrido un empeoramiento en las condiciones de vida que no se producían desde hace décadas. Pero finalmente hemos dicho basta, y aquí estamos, expresando nuestro rechazo a todo este sistema infernal que transforma nuestra vida en mercancía.

Queremos, por cierto, expresar nuestro rechazo tajante a la etiqueta de ciudadano. Bajo esa etiqueta se aglutina a todo bicho viviente, desde el político al parado, desde el dirigente sindical al estudiante, desde el empresario más forrado hasta el obrero más miserable; se mezclan condiciones de vida totalmente antagónicas. Para nosotros no se trata de una lucha de ciudadanos. Es una lucha de clases entre explotados y explotadores, entre proletarios y burgueses como dicen algunos. Parados, trabajadores, estudiantes, jubilados, inmigrantes... formamos una clases social sobre la que recaen, en mayor o menos medida, todos los sacrificios. Políticos, banqueros, patronos... forman la otra clase de la sociedad, la que se beneficia, también en mayor o menor medida, de nuestras penurias. El que no quiera ver la realidad de esta sociedad de clases vive en el mundo de las maravillas.

Llegados hasta aquí, protestando en las plazas de numerosos ayuntamientos del país, es hora de reflexionar, es hora de concretar nuestras posiciones, de orientar bien nuestra práctica. La heterogeneidad es grande, sin duda. Hemos confluido compañeros que llevamos muchos años luchando contra este sistema, otros que hemos salido por primera vez a las calles, unos que tienen claro ir “a por el todo” (“lo queremos todo y ahora” rezaba una pancarta en la puerta del sol), otros hablan de reformar diversos aspectos, otros se encuentran desorientados, otros solo quieren manifestar su hartazgo.... Y también hay quien, esto hay que tenerlo bien presente, trata de pescar en río revuelto, quien busca canalizar este descontento para neutralizar su fuerza aprovechando las indecisiones y debilidades que portamos.

Desde luego algo que hemos discutido entre diversos compañeros en las calles es que nuestra fuerza está en el rechazo, en el movimiento de negación de lo que nos impide vivir. Es lo que ha forjado nuestra unidad en las calles. Pensamos que hay que avanzar por ahí, profundizar y concretar mejor nuestro rechazo. Por eso, porque la fuerza la tenemos en esa negación, tenemos claro que no solucionaremos nuestros problemas exigiendo mejorar la democracia, tal y como en algunas consignas se ha escrito, ni siquiera reivindicando la mejor democracia que nos imaginemos. Nuestra fuerza está en el rechazo que estamos manifestando a la democracia real, la democracia “de carne y hueso” que sufrimos día a día y que no es otra cosa que la dictadura del dinero. No hay otra democracia. Es una trampa reivindicar esa democracia ideal y maravillosa que nos han contado desde pequeñitos.

De la misma manera no se trata de mejorar este aspecto o este otro, pues lo fundamental seguirá en pie: la dictadura de la economía. Se trata de transformar totalmente el mundo, de cambiarlo de arriba abajo. El capitalismo no se reforma, se destruye. No hay caminos intermedios. Hay que ir al fondo, hay que ir a la abolición del capitalismo.

Hemos ocupado la calle a unos días de la fiesta parlamentaria, esa fiesta donde se elige quién será la jeta que ejecutará las directrices del mercado. Bien, es un primer paso. Pero no podemos quedarnos ahí. Se trata de dar continuidad al movimiento, de crear y consolidar estructuras y organizaciones para la pelea, para la discusión entre compañeros, para afrontar la represión que ya nos ha golpeado en Madrid y en Granada. Hay que ser conscientes que sin la transformación social, sin revolución social, todo seguirá igual.

Llamamos a seguir mostrando todo nuestro rechazo al espectáculo del circo electoral en todas las formas que podamos. Llamamos a levantar en todos lados la consigna “¡Que se vayan todos!”. Pero llamamos también a que la lucha continúe tras las elecciones del Domingo 22. A que vayamos mucho más allá de estos días. No podemos dejar morir los lazos que estamos construyendo.

Llamamos a la formación de estructuras para luchar, llamamos a que entremos en contacto, a que coordinemos el combate, a luchar en las asambleas que se están creando haciendo de ellas órganos para la pelea, para la conspiración, para la discusión de la lucha, no para mítines ciudadanos. Llamamos a organizarnos en todo el país para luchar contra la tiranía de la mercancía.


A LA CALLE, ¡A LUCHAR!

LA DEMOCRACIA ES LA DICTADURA DEL CAPITAL

EL CAPITALISMO NO SE REFORMA, ¡SE DESTRUYE!

BLOQUE “¡QUE SE VAYAN TODOS!”

ok

από άλλος 23/05/2011 12:04 πμ.


¡QUE SE VAYAN TODOS!
ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΛΟΙ!

Είμαστε πολλοί που αυτές τις τελευταίες μέρες ξεχυθήκαμε στους δρόμους για να διαδηλώσουμε. Όλοι μας μοιραζόμαστε μια κοινή άπόρριψη προς τους πολιτικούς, τα συνδικάτα και τ’ αφεντικά. Πάνω απ’ όλα, τη συνείδηση ότι έχουμε φτάσει στα όριά μας, και δεν αντέχουμε άλλο να είμαστε οι παρίες αυτού του κόσμου. Ότι πια δε θ’ ανεχτούμε άλλο να μας αδειάζουν τις τσέπες και να ζουν σα βασιλιάδες ενώ άλλοι σφίγγουν το ζωνάρι πέρα από κάθε όριο για να διατηρηθεί το ιερό και απαραβίαστο της οικονομίας. Γνωρίζουμε ότι για ν’ αλλάξει αυτό πρέπει να αγωνιστούμε εμείς οι ίδιοι, έξω από κόμματα, συνδικάτα και λοιπούς εκπροσώπους που θέλουν να μιλούν στ’ όνομά μας.

Πάνω απ’ όλα, αυτή η πραγματικότητα εκφράζει ένα ζήτημα που αγγίζει όλον τον κόσμο: η αντίθεση μεταξύ των οικονομικών συμφερόντων και των ανθρώπινων. Γι αυτό και καταλαβαίνουμε απόλυτα τα εξεγερμένα αδέρφια μας στη Βόρεια Αφρική, γι αυτό και καταλαβαίνουμε επίσης αυτούς που εδώ έχουν φτάσει στο απροχώρητο και που βγαίνουμε για να αγωνιστούμε. Έχουν υπομείνει τα πάντα, έχουμε έρθει αντιμέτωποι με μια χειροτέρευση των συνθηκών ζωής άνευ προηγουμένου εδώ και δεκαετίες. Μα τελικά λέμε Basta! και είμαστε παρόντες, εκφράζοντας και τη δική μας άρνηση αυτού του φαύλου συστήματος που μετατρέπει τις ζωές μας σε εμπόρευμα.

Θέλουμε, ασφαλώς, να εκφράσουμε την απόλυτη περιφρόνησή μας στην ταμπέλα του πολίτη. Κάτω απ’ αυτήν την ταμπέλα συγκολλούνται τεχνητά οι πάντες, απ’ τους πολιτικούς μέχρι τους ανέργους, απ’ τους ηγέτες των συνδικάτων μέχρι τους φοιτητές, απ’ τα πιο πλούσια αφεντικά μέχρι τους πιο εξαθλιωμένους εργάτες. Ανακατώνει τρόπους ζωής απόλυτα ανταγωνιστικούς. Για μας, δεν πρόκειται για κάποιο κίνημα πολιτών. Είναι ένας ταξικός αγώνας, μεταξύ εκμεταλλευτών κι εκμεταλλευομένων, μεταξύ προλεταριάτου και μπουρζουαζίας όπως λένε. Άνεργοι, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, μετανάστες, φοιτητές… είμαστε κομμάτι μιας παγκόσμιας τάξης η οποία βαρύνεται με όλες τις θυσίες. Πολιτικοί, τραπεζίτες, αφεντικά… είναι μέρος μιας άλλης τάξης η οποία επωφελείται λιγότερο ή περισσότερο απ’ τις στερήσεις μας. Όποιος αρνείται να δει την πραγματικότητα αυτής της ταξικής κοινωνίας ζει σ’ έναν κόσμο παραμυθιών.

Κατεβαίνοντας στον δρόμο, διαδηλώνοντας στα διάφορα σημεία της χώρας, είναι καιρός να σκεφτούμε, και καιρός να συγκροτήσουμε τις θέσεις μας και να προσανατολίσουμε την πρακτική μας. Η ετερογένεια είναι χωρίς αμφιβολία μεγάλη. Υπάρχει μια συρροή συντρόφων που αγωνίζονται εδώ και καιρό ενάντια σ’ αυτό το σύστημα, και άλλοι που κατεβαίνουν για πρώτη φορά, ορισμένοι για τους οποίους είναι σαφές ότι “πρέπει να το πάμε μέχρι τέλους” (“Θέλουμε τα πάντα και τα θέλουμε τώρα” έγραφε ένα πλακάτ στην Puerta del sol). Ορισμένοι επιθυμούν την αλλαγή ορισμένων πραγμάτων, άλλοι ακόμα είναι πολύ μπερδεμένοι, ενώ άλλοι θέλουν απλά να εκφράσουν το ότι δεν αντέχουν άλλο… Υπάρχουν επίσης, δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό, αυτοί που ψαρεύουν σε θολά νερά, αυτοί που θέλουν να χειραγωγήσουν αυτή τη δυσαρέσκεια, επωφελούμενοι απ’ τις αδυναμίες και την αναποφασιστικότητα του κινήματος.

Συζητήσαμε με συντρόφους στους δρόμους και συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό που αποτελεί τη δύναμή μας είναι αυτή η άρνηση, αυτό το κίνημα της άρνησης όλων αυτών που μας εμποδίζουν να ζήσουμε. Αυτό είναι που μας ενώνει στους δρόμους. Πιστεύουμε ότι πρέπει ν’ ακολουθήσουμε αυτήν την πορεία, να τη βαθύνουμε, και να συγκροτήσουμε πιο συνεκτικά τις αρνήσεις μας. Επειδή η δύναμή μας είναι σ’ αυτήν μας την άρνηση, είναι σαφές για μας ότι δε θα φέρουμε κάποια λύση στα προβλήματά μας ζητώντας μια βελτίωση της δημοκρατίας, όπως αφήνουν να εννοηθεί συγκεκριμένοι αρχηγίσκοι, ακόμα κι αν διεκδικούσαμε την καλύτερη δημοκρατία. Η δύναμή μας βρίσκεται στην άρνηση που διαδηλώνουμε απέναντι στην υπαρκτή δημοκρατία, “με σάρκα και οστά”, απ’ την οποία υποφέρουμε καθημερινά, και η οποία δεν είναι παρά η δικτατορία του χρήματος. Δεν υπάρχει άλλη δημοκρατία. Είναι μια παγίδα ότι υπάρχει μια ιδανική και τέλεια δημοκρατία, για την οποία μας έχουν πιπιλίσει τ’ αυτιά από παιδιά. Αναλόγως, δεν τίθεται θέμα εξυγίανσης την μια ή την άλλη όψη του συστήματος, καθώς η ουσία του συνεχίζει να αναπτύσσεται: η δικτατορία της οικονομίας. Το θέμα είναι να μεταμορφώσουμε συνολικά τον κόσμο, να αλλάξουμε τα πάντα απ’ τα νύχια ως την κορφή. Ο καπιταλισμός δεν εξυγιαίνεται, καταστρέφεται. Μέση λύση δεν υπάρχει. Πρέπει να πάμε στη βάση του προβλήματος, πρέπει να πάμε στην κατάργηση του καπιταλισμού.

Έχουμε καταλάβει τους δρόμους λίγες μέρες πριν το εκλογικό πανηγύρι, αυτό το πανηγύρι όπου εκλέγεται δημοκρατικά αυτός που θα εκτελέσει τις ντιρεκτίβες της αγοράς. Λοιπόν, είναι ένα πρώτο βήμα. Όμως δεν μπορούμε να μείνουμε εκεί. Πρέπει να εξελίξουμε το κίνημα, να δημιουργήσουμε και να σταθεροποιήσουμε οργανώσεις και δομές για τον αγώνα, για τις συζητήσεις μεταξύ των συντρόφων, για να αντιμετωπίσουμε την καταστολή που έχει ήδη χτυπήσει στην Μαδρίτη και στη Γρανάδα. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι χωρίς κοινωνική αλλαγή, χωρίς κοινωνική επανάσταση, τα πάντα θα συνεχίσουν όπως πριν.

Καλούμε σε συνέχιση της διαδήλωσής μας της άρνησης του θεάματος του εκλογικού τσίρκου και κάθε πιθανής μανούβρας. Καλούμε σε υποστήριξη του συνθήματος “Να φύγουν όλοι!” όμως καλούμε επίσης στη συνέχιση του αγώνα και μετά την Κυριακή 22 του μηνός. Να είμαστε πολλοί περισσότεροι απ’ αυτές τις μέρες. Δεν μπορούμε να αφήσουμε να χαθούν οι δεσμοί που έχουμε φτιάξει.

Καλούμε σε σχηματισμό δομών αγώνα, ελάτε σε επικοινωνία μαζί μας, για να συντονίσουμε τον αγώνα μας, για να αγωνιστούμε στις συνελεύσεις που στήνονται  ώστε να να τις κάνουμε όργανα του αγώνα, της συνομωσίας, της συζήτησης για τον αγώνα, και όχι για meetings πολιτών. Καλούμε σε οργάνωση σ’ όλες τις χώρες για να αγωνιστούμε μαζί ενάντια στην τυραννία του εμπορεύματος.

A LA CALLE, ¡A LUCHAR!
ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ, ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ!

LA DEMOCRACIA ES LA DICTADURA DEL CAPITAL
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

EL CAPITALISMO NO SE REFORMA, ¡SE DESTRUYE!
Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ!

BLOQUE “¡QUE SE VAYAN TODOS!
qsevayan@yahoo.es
19 de Mayo de 2010

* * *

español, français, português

http://rioter.info/2011/05/22/que-se-vayan-todos/

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License