Αργεντινή - προσωπική μαρτυρία

Μετάφραση από προσωπική μαρτυρία που δημοσιεύτηκε στο indymedia Αργεντινής.

Η μετάφραση έχει μόνο δύο πολύ μικρά κενά. Έχω διατηρήσει το στυλ του αρχικού συντάκτη. ---------------------------------------------------------- έτσι έζησα τις πρώτες στιγμές αυτής της νύχτας. είδα το διάγγελμα του κου. προέδρου στο σπίτι μιας φίλης μου. όταν τελείωσε, η lanata κι ο verbitsky κοιτάχτηκαν μεταξύ τους κι έκαναν κάποια πολύ ακριβή σχόλια. πάνω από όλα το πλέον φανερό:το πόσο αυτιστικός είναι αυτός ο άνθρωπος. σχολίασαν επίσης πως, αυθόρμητα, οι κάτοικοι της πρωτεύουσας χτυπούσαν κατσαρολικά σε ένδειξη διαμαρτυρίας. η ρομίνα - έτσι λένε τη φίλη μου - πρότεινε να βγούμε να χτυπάμε τις κατσαρόλες. ο aldo κι εγώ δεν πολυδώσαμε σημασία, εγώ ήθελα να δώ κι άλλο τα νέα. η ρομίνα επέμεινε. δεν απάντησα. πέρασαν πέντε λεπτά κι άκουσα κάτι. βγήκα στο κατώφλι και νάσου: οι κάτοικοι του Rosario χτυπούσαν κι αυτοί τις κατσαρόλες τους. μπήκα πάλι μέσα και είπα στη ρομίνα ναι, να βγούμε. εκείνη ήταν ευτυχισμένη, το ήθελε πιο πολύ από μένα. εγώ στεναχωριόμουν και μόνο που έβλεπα το τί συμβαίνει, αφού έκρινα από τη θέση μου του αναλυτή που με βοηθά να παραμένω λίγο "εκτός". αρχίσαμε να χτυπάμε μπροστά στην πόρτα. πέρασαν πέντε λεπτά. σταματήσαμε για λίγο. ο θόρυβος δεν υποχωρούσε. μπροστά μας μαζεύτηκαν μία γειτόνισσα κι ο γιός της κι άρχισαν κι αυτοί. μαζευόταν κόσμος και στα μπαλκόνια, λίγο-λίγο. πέρασαν δέκα λεπτά. ο θόρυβος δεν υποχωρούσε. πέρασαν δεκαπέντε, είκοσι. δεν μπορούσα να το πιστέψω. αυτοσχεδιάζαμε ρυθμούς, αρχίσαμε να τραγουδάμε βρισιές για την κυβέρνηση, (...) πάνω σε ένα κτίριο, ξαφνικά, έλαμψε ένα πυροτέχνημα, με πράσινες φλόγες. στα σαράντα λεπτά αποχαιρέτησα τη ρομίνα και πήρα το δρόμο από το κέντρο για το σπίτι μου περπατώντας. είχα μεγάλη ανάγκη να γράψω αυτό που ζούσα, έπρεπε να το διηγηθώ. θα συνδεόμουν να στείλω άρθρο στο indymedia. στο δρόμο, κυρίες με τις κόρες τους, νεαρά ζευγάρια, κοπέλες, χτυπούσαν κατσαρόλες ή κουβέντιαζαν μεταξύ τους. ο θόρυβος δεν υποχωρούσε. μπροστά στο σπίτι οι συγκάτοικοί μου κουβέντιαζαν με τους γείτονες. συζητούσαν μεταξύ τους για πρώτη φορά από τη μετακόμισή μας. περνούσαν αμάξια κορνάροντας, σε μερικά οι επιβάτες κάναν θόρυβο με κατσαρόλες ή άλλα αντικείμενα. είχε περάσει σχεδόν μία ώρα κι ο θόρυβος άρχισε να υποχωρεί. έγραψα το άρθρο μου (...) ενώ ταυτόχρονα άκουγα ραδιόφωνο και διάβαζα νέα στο ιντερνετ. έστειλα το πρώτο άρθρο καθώς από το ράδιο ακούγονταν τα πρώτα νέα για την απρόσμενη καταστολή στις λαϊκές συνοικίες της πόλης. ξαφνικά εμφανίζονταν τέσσερα-πέντε οχήματα, πετούσαν αέρια ή πυροβολούσαν στον κόσμο, τον κόσμο που χτύπαγε τις κατσαρόλες του όπως κι ο κόσμος στο κέντρο της πόλης, αυτούς όμως τους αντιμετώπιζαν τόσο διαφορετικά. μία ώρα μετά ένας φίλος από το chat μου είπε πως ο cavallo παραιτήθηκε. σηκώθηκα να το πω και πέταξα μια κροτίδα στο δρόμο. έξω, έξω ο μεταλλικός ήχος είχε αλλάξει διεύθυνση: τώρα ερχόταν από κάπου πολύ συγκεκριμένα. έπρεπε να πάω εκεί. μένω μισό τετράγωνο από το πρώην αρψηγείο. αστυνομικοί πήγαιναν σαν μυρμηγκάκια στην άκρη του ματιού μου, αλλά προσπάθησα να μην σκέφτομαι τίποτα και να ψάξω την πηγή του θορύβου. έφτασα στην πλατεία San Martin και τους είδα. ο κόσμος, ο κόσμος ήταν εκεί. είχα να νοιώσω καιρό έτσι δεν ήταν κανένας, κανένας συγκεκριμένα. κανείς δεν τους είπε πως θα μαζευόμασταν, κι όμως εκεί ήταν, εκεί είμασταν. δεν το ήξερα, αλλά σε κάθε λεωφόρο και γειτονιά, συνέβαινε το ίδιο. ο κόσμος ήταν ένα όνειρο σε κίνηση, ένα πλήθος κόσμου που πλησίαζε αυτήν την εστία της προσοχής που ήμασταν εμείς οι ίδιοι που μαζευόμασταν στην πλατεία. ο κόσμος ερχόταν, σιγά-σιγά, από παντού. και στο άγαλμα του San Martin είχαν σκαρφαλώσει και κυμάτιζαν σημαίες, γαλαζόλευκες, μαζί κι ο κόσμος που τους περικύκλωνε, νέοι και γέροι, κι άλλοι χτυπούσαν κατσαρόλες, άλλοι ό,τι είχαν βρεί, κι άλλοι απλώς παλαμάκια κι όλοι αυτοί ήταν εκεί και περιμέναν εμάς, εμας που ερχόμασταν και περιμέναμε κι άλλο, κι άλλο κόσμο. είχα ένα τέτοιο βλέμμα, λαμπερό ή ήρεμο ή ανήσυχο, αλλά κάπως περίεργα, να ήταν ελπίδα και όταν πλησίασα τον κόσμο έπαψα να τραγουδώ και άρχισα να λέω τον ύμνο στη μιάμιση ώρα τη νύχτα και δεν μπορούσα να τραγουδήσω γιατί άρχισα να κλαίω, και ντράπηκα και απομακρύνθηκα, μη με δουν που έκλαιγα και δεν μπόρεσα να πω παρά τις τελευταίες στροφές γιατί είχα έναν τεράστιο κόμπο στο λαιμό που δεν έβγαινε φωνή είχαμε ρίξει έναν υπουργό είχαμε πει φτάνει πια κανείς δε μας είχε φωνάξει είμασταν εμείς εμείς δεν ξέρω τί θα γίνει τώρα, δε θα ξεχάσω όμως ποτέ αυτή τη νύχτα στη ζωή μου.

από Nicolas (μετάφραση Βαγγέλης Τ.) 21/12/2001 1:46 μμ.


Διήγηση από πρώτο χέρι από την Plaza de Mayo Σύντροφοι, Μόλις γύρισα από τη μάχη. Είμαι πολύ κουρασμένος για να γράψω μια πλήρη αναφορά, αλλά θα το κάνω αύριο. Θα πω παρόλ' αυτά ότι η κατάσταση ήταν πολύ πέρα από ο,τιδήποτε έχω δει (Κεμπέκ, Γκέτεμποργκ, Γένοβα κλπ.) Προσπαθήσαμε να ανοίξουμε δρόμο μέχρι την Plaza de Mayo (όπου και η προεδρική κατοικία) πολεμώντας . Οι σκληρότερες μάχες που έχω δει. Βήμα το βήμα, μέτρο το μέτρο. Πέτρες ενάντια σε μια καταραμένη ποσότητα δακρυγόνων, λαστιχένιων σφαιρών, αυρών, νερού, ο,τιδήποτε φανταστεί κανείς. Σε μερικές περιπτώσεις οι μπάτσοι υποχωρούσαν. Προωθώντας όπως μπορούσαμε τα οδοφράγματά μας φτάσαμε στη γωνία της πλατείας. Ειλικρινά πίστευα ότι θα "πάρουμε" το προεδρικό παλάτι. Γι' αυτό πολεμούσαμε σα να ήταν πράγματι η τελευταία μάχη. Δυστυχώς δεν τα καταφέραμε. Αλλά πολεμούσαμε για 7 συνεχόμενες ώρες, μπρος-πίσω. Απίστευτη ένταση! Ανάμεσα στον κόσμο ήταν κάθε είδους άνθρωποι. Από περίπου δύο χιλιάδες αριστεριστές (από την πορεία μας που υπέστη επίθεση μόλις μετά από ένα τετράγωνο), νέοι άνθρωποι απλά εξοργισμένοι, ηλικιωμένοι εργαζόμενοι ((άνθρωποι 50 και 60 χρονών με μπαντάνες και πέτρες), ακόμα και άνθρωποι κουστουμαρισμένοι κατ' ευθείαν από τη δουλειά. .. .. (σ.τ.μ. εδώ κόβω ένα κομμάτι γιατί λέει για επεισόδιο της προηγούμενης μέρας από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα που θεωρώ ότι δεν ενδιαφέρει, αν διαφωνείτε πείτε το ελεύθερα). .. .. Ακούγεται ότι υπάρχουν 1200 συλλήψεις. Επίσης ακούγεται ότι υπάρχουν δύο νεκροί μπάτσοι (εγώ ο ίδιος είδα έναν τύπο να κουβαλά δύο στολές). Είχα πάρει φωτογραφίες, αλλά έπεσα πρακτικά πάνω σε ένα πύρινο οδόφραγμα. Εκεί φαίνεται ότι έχασα τη μηχανή μου. (σ.τ.μ.: έκανα σχόλιο στον τύπο όπου του εξέφρασα την αλληλεγγύη μας, οκ?) http://argentina.indymedia.org/front.php3?article_id=5229&group=webcast

από I 'd rather be anonymous (μετ. Βαγγέλης Τ.) 21/12/2001 4:47 μμ.


(σ.τ.μ.: 1) Συνεχίζω να βάζω προσωπικές μαρτυρίες γιατί κατά τη γνώμη μου είναι πολύ σημαντικές για να καταλάβουμε βαθύτερα τι κρύβεται πίσω από τα γεγονότα. 2) ζητώ νοητά συγγνώμη από το συγγραφέα αλλά έβαλα παραγράφους στο πρωτότυπο γιατί ήταν εντελώς χύμα και δε διαβαζόταν με τίποτα.) Έβλεπα τηλεόραση: τις αλώσεις καταστημάτων και τις εξεγέρσεις στο εσωτερικό της χώρας. Ξαφνικά ο πρόεδρος εμφανίστηκε στην οθόνη. Μίλησε για διαχωρισμό των εγκληματιών από τους φτωχούς. Μίλησε ήσυχα, σχεδόν κομψά προσπαθώντας να δείξει ότι ελέγχει την κατάσταση. Είπε ότι είχε κηρύξει την κατάσταση πολιορκίας. Ξέρω ότι κάτι τέτοιο είναι αντισυνταγματικό για τον πρόεδρο να κηρύσσει κατάσταση πολιορκίας, μόνο το κογκρέσο μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο. Έκλεισα την τηλεόραση με αηδία. Άρχισα να ακούω έναν ήχο. Έναν χαμηλό ήχο που μεγάλωνε. Πήγα στο μπαλκόνι του διαμερίσματος και κοίταξα έξω: άνθρωποι σε κάθε μπαλκόνι να χτυπούν βάζα και κατσαρόλες, ο θόρυβος να αυξάνεται, να γίνεται αχός ..και να μη σταματά. Είδα κόσμο στη γωνία.. όχι πάνω από δέκα. Έβαλα ένα πουκάμισο και κατέβηκα. Ήταν περίεργο και ενδιαφέρον, σε κάθε γωνία κόσμος να συγκεντρώνεται. Μικρές ομάδες. Εδώ είναι μια άνετη μεσοαστική γειτονιά, αλλά όλοι έχουν πληγεί από αυτό που συμβαίνει.. και συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό. Στη γωνία της διπλανής οδού οι άνθρωποι αρχίζουν να μαζεύονται. Χτυπώντας κουτάλια σε κατσαρόλες, ανεμίζοντας σημαίες.. Σε λίγα λεπτά είμαστε καμιά εκατονπενηνταριά. Αρχίσαμε να περπατάμε. Κανείς δε φαινόταν να γνωρίζει που πηγαίνουμε ή τι θα συμβεί. Μία ώρα πέρασε από την αρχή της ηχητικής διαμαρτυρίας και δεν φαινόταν να καταλαγιάζει, αντίθετα κόσμος ερχόταν από κάθε γωνιά της πόλης. Καθώς πεζοί ερχόντουσαν μαζί μας η διάθεση γινόταν ενδιαφέρουσα, σχεδόν μανιακή: η αίσθηση να ξαναβρίσκεις τη δύναμή σου. Άνθρωποι από κάθε διαδρομή της ζωής ήταν εκεί.. Κοίταξα προς τα πίσω και ξαφνικά η αυθόρμητη πορεία μας είχε μέγεθος δύο τετραγώνων και μπορούσα να δω ότι ενωνόμασταν με άλλες αντίστοιχες πορείες. Άνθρωποι με κοστούμια και εργατικές φόρμες. Νεαρά κορίτσια με όμορφα ρούχα και γέροι με παλιόρουχα. Ο μικροεπιχειρηματίας που υποφέρει από την αδιάκοπη αύξηση των φόρων και θα χάσει το σπίτι του εξαιτίας των δανείων και ο νεαρός που είναι αποκλεισμένος από το σύστημα και δε βρήκε μια δουλειά σε 4 χρόνια. Όλοι ήταν εκεί! Ήταν εκπληκτικό. Άνθρωποι ζητοκραύγαζαν από τα μπαλκόνια. Μικρά κομμάτια από σκισμένο χαρτί πέφτουν στο δρόμο, τραγούδι, περπάτημα, θόρυβος. Φτάνοντας κοντά στο κογκρέσο ήδη καμιά χιλιάδα ήταν εκεί, κι άλλοι έρχονταν από κάθε γωνιά. Ήταν σαν πάρτυ. Οι σημαίες, τα τραγούδια, τα χειροκροτήματα. Ένας τύπος πάνω στις σκάλες άναψε μια φωτοβολίδα. Ροζ καπνός παντού.. Χωρίς να ξέρω γιατί κοίταξα ένα γύρο. Άρχισα να νιώθω ένταση. Ενώ ο κόσμος συνέχιζε να έρχεται αρχίσαμε να περπατάμε στην Casa Rosada (προεδρική κατοικία). Τα πράγματα δεν έμοιαζαν ενδιαφέροντα πια. Ένιωθες περισσότερη ένταση, όλο και περισσότερη. Μπορούσα να δω φωτιά μπροστά. Ένας σκουπιδοντενεκές στις φλόγες. Συνέχισα να περπατάω. Κάποιοι τραγουδούσαν και χειροκροτούσαν ήσυχα, αλλά έβλεπα πλέον κι άλλες φωτιές. Είχα μπει σε ένα μπλοκ από διαφορετική γειτονιά από εκεί που μένω εγώ. Δεν τους κατηγορώ. Σίγουρα γαμήθηκαν χειρότερα από τον οποιονδήποτε. Και η πείνα γεννά θυμό. Ένας τύπος πάει να βαρέσει με ένα καδρόνι ένα σήμα του δρόμου, ο διπλανός, τριαντάρης, κοκκαλιάρης, ντυμένος με κάτι παμπάλαια τζηνς και κρατώντας ένα κορίτσι στην αγκαλιά λέει κάτι σαν "κοίτα πόσοι είμαστε..", ο πρώτος γυρίζει και κοιτά. Γυρίζω κι εγώ. Ένιωσα όπως στην αρχή.. Είμαστε όλοι εδώ, όλοι αντιπροσωπούνται, είμαστε τόσοι πολλοί. Ο πρώτος τύπος αφήνει το καδρόνι. Φτάσαμε στην Plaza de Mayo. Περίπου δύο χιλιάδες κόσμος ήταν εκεί και συνέχιζαν να έρχονται. Ήταν τρελό. Έβλεπες γύρω κόσμο να έρχεται όχι μόνο πεζός αλλά και με αυτοκίνητα. Νέοι, γέροι, οικογένειες.. ο λαός. Ήδη η πλατεία είχε μισογεμίσει και μπλοκ συνέχιζαν να έρχονται. Έκανα άλλη μια βόλτα. Με αρκετή έκπληξη ακόμα και για την παρουσία μου εκεί. Ήμουν πίσω και σκεφτόμουνα πόσο λίγες είναι οι μέρες που βγαίνεις στο μπαλκόνι να τσεκάρεις από πού έρχεται ο θόρυβος και καταλήγεις να είσαι μάρτυρας μιας λαικής εξέγερσης που έχει σαν αποτέλεσμα τον εκθρονισμό ενός προέδρου. Τότε σπρώχτηκα ξαφνικά προς τα πίσω. Όταν ξαναβρήκα την ισορροπία μου είδα κόσμο να υποχωρεί τρέχοντας. Κάποιος δίπλα μου φώναζε "Πουτάνας γιοι!".. Από ένστικτο και μόνο άρχισα να τρέχω μαζί με τον κόσμο. Έτρεξα για μισό τετράγωνο, σταμάτησα, κοίταξα πίσω. Χιλιάδες κόσμος έτρεχε. Προσπάθησα να ρωτήσω κάποιον τι γίνεται. Συνέχισε να τρέχει. Ένας άλλος είπε κάτι για αστυνομία προσπερνώντας με.. δεν καταλάβαινα.. η μύτη μου άρχισε να τσούζει.. κοίταξα πίσω πάλι.. στην πλατεία, 500 μέτρα πίσω, μπορούσα να δω καπνό.. κοίταξα τα μάτια των ανθρώπων.. κόκκινα.. μου κόπηκε η ανάσα.. έτρεξα. Κοίταξα για άλλη μια φορά πίσω. Ο κόσμος έτρεχε προς όλες τις κατευθύνσεις μακριά από την πλατεία. Ο καπνός ανέβαινε πυκνός ψηλότερα και ψηλότερα. Έβγαλα το πουκάμισό μου και κάλυψα μύτη και στόμα.. Τα μάτια έτσουζαν. Προχώρησα μακριά, κοίταξα γύρω για τελευταία φορά. Ένα παιδί με Miami-Florida μπλούζα, εντελώς μεσοαστικής προέλευσης. Έλεγε ότι τώρα καταλάβαινε τι ένιωθαν οι piqueteros. Συνέχισα να περπατάω προς το σπίτι. Ξαφνικά κατάλαβα ότι έκλαιγα. Δεν ήξερα αν ήταν από τα δακρυγόνα ή από θυμό και αίσθηση ανικανότητας.

από ο μεταφραστής σας 21/12/2001 4:49 μμ.


Το link της προηγούμενης διήγησης είναι: http://www.indymedia.org/front.php3?article_id=108724&group=webcast

Έβλεπα στην τηλεόραση τις λεηλασίες και τον ξεσηκωμό στο εσωτερικό της χώρας. Ξαφνικά, ο Πρόεδρος εμφανίσθηκε στην οθόνη.. Μιλούσε για την ανάγκη διαχωρισμού σε "εγκληματίες" και απεπλπισμένους. Μιλούσε ήρεμα, σχεδόν αρχοντικά, προσπαθώντας να δείξει ότι κάνει ακόμα κουμάντο. Είπε ότι σήμερα (σ.τ.μ Τετάρτη 19 Δεκέμβρη) κύρηξε τη χώρα σε κατάσταση πολιορκίας. Το ήξερα ότι αυτό ήταν αντισυνταγματικό, μόνο το Κογκρέσο μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Αηδίασα και έκλεισα την ΤV. Άρχισε να ακούγεται ένας θόρυβος.. πολύ απαλός, αλλά δυνάμωνε.. βγήκα στο μπαλκόνι και κοίταξα έξω.. σε κάθε μπαλκόνι άνθρωποι χτυπάγανε τηγάνια και κατσαρόλες, ο θόρυβος γινόταν όλο και πιο δυνατός.. γινότανε κραυγή.. και δε θα σταματούσε. Είδα μερικούς ανθρώπους στη γωνία του δρόμου που ζώ.. όχι πάνω από 10.. φόρεσα ένα πουκάμισο και κατέβηκα κάτω.. ήταν περιέργο και συναρπαστικό, σε κάθε γωνία έβλεπα ανθρώπους να μαζεύονται. Μικρές ομάδες. Αυτή είναι μια άνετη μεσοαστική γειτονιά.. αλλά όλοι έχουν γαμηθεί από αυτό που γίνεται.. και έχει παραγίνει. Στη γωνία του επόμενου δρόμου, οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να μαζεύονται στη μέση του δρόμου. Χτυπώντας κουτάλια στις κατσαρόλες, ανεμίζοντας σημαίες.. μέσα σε λίγα λεπτά είχαμε γίνει 150.. αρχίσαμε να περπατάμε.. κανείς δεν έδειχνε να ξέρει που πηγαίναμε ή τί θα συνέβαινε.. μια ώρα είχε περάσει από τη στιγμή που άκουσα τις κατσαρόλες να χτυπάνε και ο θόρυβος δεν έιχε σταματήσει, ερχόταν από κάθε γωνιά της πόλης. Καθώς προχωρούσαμε, και άλλοι ενώνονταν μαζί μας, ήταν απίστευτο.. σχεδόν μανιακό. Η αίσθηση του να επανακτάς τη δύναμή σου. Άνθρωποι κάθε κοινωνικής προέλευσης ήταν εκεί.. κοίταξα πίσω και ξαφνικά αυτή η αυθόρμητη διαδήλωση είχε μήκος δύο οικοδομικών τετραγώνων.. και από όλους τους δρόμους κατέφθαναν και άλλοι. Έβλεπα ανθρώπους με κουστούμια και ανθρώπους με φόρμες εργασίας. Έβλεπα νέα κορίτσια με ακριβά ρούχα και ηλικιωμένους με ξεφτισμένα ρούχα. Μπορούσα να δω τον μικρομεσαίο που υποφέρει από τους, όλο και μεγαλύτερους, φόρους και τον νέο που είναι αποκλεισμένος από το σύστημα και δεν έχει δουλειά εδώ και 4 χρόνια. Όλοι εκπροσωπούνταν. Ήταν φανταστικό.. Άνθρωποι ζητωκραύγαζαν από τα μπαλκόνια τους.. κομματάκια χαρτιού, σαν κομφετί, έπεφταν απαλά στους δρόμους.. τραγουδώντας, χτυπώντας, διαδηλώνοντας. Όταν έφθασα στο Κογκρέσο δύο χιλιάδες άνθρωποι ήταν ήδη εκεί.. και μπορούσα να δω κόσμο να έρχεται από κάθε γωνιά.. ήτανε σαν πάρτυ.. οι Σημαίες να ανεμίζουν, τα τραγούδια, τα χειροκροτήματα. Ένας τύπος, ψηλά σε μια σκάλα, άναψε κάτι σαν φωτοβολίδα. Ροζ καπνός παντού.. Κοίταξε τριγύρω μου, δεν ξέρω γιατί αλλά άρχισαν να νιώθω ένταση.. κόσμος εξακολουθούσε να έρχεται και αρχίσαμε να πορευόμαστε προς την casa rosada. Δεν υπήρχε αυτός ο ενθουσιασμός πια.. η ένταση ολοένα μεγάλωνε.. εόδα μια φωτιά στον απέναντι δρόμο.. ένας μικρός σκουπιδοτενεκές στις φλόγες.. συνέχισα να περπατώ.. μερικοί σιγοτραγουδούσαν και χειροκροτούσαν, αλλά έβλεπα και άλλες μικρές φωτιές.. είχα μπει σε ένα μπλοκ που προερχόταν απο μια πιο "σκληρή" γειτονιά από τη δικιά μου. Τους καταλαβαίνω.. έχουν γαμηθεί χειρότερα από όλους.. και η πείνα γεννά την οργή. Ένας νέος ετοιμαζόταν να χτυπήσει μια πινακίδα με ένα ξύλο, γύρω στα τριάντα θα ήταν, κοκκαλιάρης και ντυμένος με ξεφτισμένα τζηνς και ένα παλιό πουκάμισο, κρατούσε μια κοπέλα στην αγκαλιά του, και αυτή του είπε κάτι.. ο νέος κοίταξε πίσω και είδε τις μάζες των ανθρώπων. Έπιασα τη φράση του : " Κοίτα πόσοι είμαστε".. κοίταξα πίσω.. Είδα και ένοιωσα ότι ένοιωθα στην αρχή.. όλοι ήταν εκεί, όλοι εκπροσωπούνταν.. είμασταν πάρα πολλοί. Ο τύπος πέταξε το ξύλο από τα χέρια του. Όταν έφθασα στην Plaza de Mayo, είδα χιλιάδες εκεί.. και συνέχιζαν να έρχονται.. ήταν περίεργο.. κόσμος έφθανε με αυτοκίνητα.. και σε πορείες. Νέοι, μεγάλοι, οικογένειες.. ο λαός. Η πλατεία ήταν μισογεμάτη και ο κόσμος ερχόταν ακόμα.. περπάτησα τριγύρω. Συνεπαρμένος. Ακόμα δεν πίστευα ότι ήμουν εκεί. Σκέφτηκα ότι δεν βγαίνεις συχνά στο μπαλκόνι σου για να τσεκάρεις τους θορύβους του δρόμου και καταλήγεις σε μια κοινωνική εξέγερση, ικανή να ανατρέψει έναν πρόεδρο. Ξαφνικά, κάποιος με έσπρωξε προς τα πίσω.. όταν επανέκτησα την ισορροπία μου είδα τον κόσμο να τρέχει.. κάποιος, δίπλα μου, φώναζε "Καθάρματα!".. από ένστικτο άρχισα να τρέχω μαζί τους.. έτρεξα μισό τετράγωνο.. σταμάτησα και κοίταξα πίσω.. είδα χιλιάδες και χιλιάδες να τρέχουν.. συνέχισα να τρέχω αλλά κοίταγα πίσω πού και πού.. ρώτησα κάποιον τι συνέβαινε.. δεν κατάλαβα τι μου είπε.. άρχισε να με τρώει η μύτη μου.. κοίταξα πίσω.. στην πλατεία, 500 μέτρα πίσω, έβλεπα καπνούς.. κοίταξα τα μάτια του κόσμου.. είχαν κοκκινήσει.. ο λαιμός μου πονούσε.. έτρεξα. Κοίταξα πίσω.. ο κόσμος έτρεχε προς όλες τις κατευθύνσεις, μακριά από την πλατεία.. ο καπνός ανέβαινε όλο και ψηλότερα, κάλυψα με το πουκάμισό μου τη μύτη μου και το στόμα μου.. με έτρωγαν τα μάτια μου.. είχα φτάσει μακριά.. κοίταξα γύρω μου.. εκείνος ο τύπος με το t-shirt που έγραφε "Miami - Florida".. εντελώς μεσαίας ταξης.. μου είπε ότι τώρα καταλάβαινε πως ένοιωθαν οι piqueteros. Συνέχισα να περπατώ.. πηγαίνοντας σπίτι μου.. ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι έκλαιγα. Δεν ήξερα αν ήταν από τα δακρυγόνα, ή από την ανικανότητα και την οργή μου.

Βαγγέλη είμαστε απίστευτοι! Όχι μόνο κάναμε διπλή δουλειά, αλλά τη δημοσιεύσαμε και την ιδιά στιγμή! Τι συγχρονισμός! Τέλος πάντων το κείμενο δεν μπορεί να κρυφτεί τώρα, γιατί είνια linked. Δεν πειράζει, ας το έχουμε δύο φορές, είναι πολύ καλό!

από Βαγγέλης Τ. 21/12/2001 6:20 μμ.


Με κούφανες αδερφάκι! Χμμμμ! Ξέρω οτι κατά βάθος το έκανες για να συγκρίνει ο κόσμος τη μεταφραστική ικανότητά μας (πω ρε σύνδρομα καταδίωξης!) Δεν πειράζει πάντως, εσύ να είσαι καλά. Και το κείμενο είναι όντως τζι-τζι. Αν θες βγάλε το δικό μου. (Πλάκα-πλάκα ρε Ηλία, ξεβάφουμε ο ένας πάνω στον άλλο..)

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License