Για τα γεγονότα της απεργίας της Πέμπτης 20 Οκτώβρη

Κείμενο για τα γεγονότα της απεργίας της Πέμπτης 20 Οκτώβρη

Pacta sunt servanda


   (τα συμφωνηθέντα να τηρούνται)
 
Την Τετάρτη 19 και Πέμπτη 20 Οκτώβρη πραγματοποιήθηκε η 48ωρη γενική απεργία. Την πρώτη μέρα έλαβε χώρα μία από τις μεγαλύτερες πορείες των τελευταίων χρόνων με εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου να διαδηλώνει ενάντια στα μέτρα οικονομικού αφανισμού και κοινωνικής διάλυσης που υπαγορεύει το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο (ΣΕΒ, ΔΝΤ, ΕΕ) και ψηφίζουν οι πολιτικοί του υπηρέτες στη Βουλή. Πραγματοποιήθηκαν δε και σποραδικές συγκρούσεις διαδηλωτών με τις δυνάμεις καταστολής έξω από τη Βουλή και στους γύρω από το Σύνταγμα δρόμους. Η δεύτερη μέρα στιγματίστηκε από δύο γεγονότα: Πρώτο, τη δολοφονία του 53χρονου διαδηλωτή, μέλους του ΠΑΜΕ Δημήτρη Κοντζαρίδη από ανακοπή καρδιάς που σχετίζεται με τη ρήψη ασφυξιογώνων χημικών από τα ΜΑΤ στο Σύνταγμα. Αυτό που τόσες φορές είχε τυχαία αποφευχθεί (η δολοφονία δηλαδή διαδηλωτή από την αστυνομία λόγω ρήψης χημικών) αυτή τη φορά δυστυχώς δεν αποφεύχθει. Δεύτερο, τις συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών με τους ερυθροφρουρούς που είχαν καταλάβει τη λεωφόρο Αμαλίας μπροστά στη Βουλή.
 
Αυτό που χιλιάδες διαδηλωτές μπορούν να βεβαιώσουν είναι η αστυνομικού τύπου κατάληψη του Συντάγματος μπροστά από το Κοινοβούλιο από το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ-ΜΑΣ, όπου η περιφρούρησή του περιελάμβανε απαγόρευση διέλευσης, έλεγχο σε τσάντες, πάρσιμο φωτογραφικών μηχανών, τραμπουκισμούς και προπηλακισμούς διαδηλωτών. Επί ώρες περιφρουρούσαν τη Βουλή μην επιτρέποντας τα μπλοκ άλλων διαδηλωτών να την προσεγγίσουν, λειτουργώντας σαν μαξιλάρι ασφαλείας για τη διαδικασία ψήφισης του πολυνομοσχεδίου εντός της.
 
Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι χιλιάδες διαδηλωτές να ασφυκτιούν και να εξοργίζονται από την προβοκατόρικη στάση του Κόμματος με αποτέλεσμα να συγκρουστούν με τους κρανοφόρους των ΚΝΑΤ, με τρόπο και μέσα που πάντως θεωρούμε ότι σηκώνουν πολύ συζήτηση και κριτική καθώς σε πολλές περιπτώσεις είχαν τυφλό χαρακτήρα και εν τέλει έμειναν πολιτικά και κοινωνικά αντιλειτουργικά και μετέωρα. Από την άλλη τα ΚΝΑΤ με διαδοχικές επελάσεις επιτέθηκαν με μανία εναντίων των διαδηλωτών, ξυλοκοπώντας στα τυφλά και πετώντας ανθρώπους από το δρόμο στην πλατεία Συντάγματος. Συνεργάστηκαν άψογα με τα ΜΑΤ τόσο σε από κοινού επιθέσεις όσο και παραδίδοντας ανθρώπους, ενώ δεν δίστασαν να αποκλείσουν με ανθρώπινες αλυσίδες στην οδό Όθωνος διαδηλωτές που έτρεχαν να γλυτώσουν από τα χημικά των μπάτσων. Η περιβόητη ειρηνική περιφρούρηση του ΚΚΕ προξένησε τέτοιο μακελειό που ξεπέρασε ακόμα και τις επίσημες κρατικές δυνάμεις καταστολής. Ενδεικτικό του ότι η σταλινική χυδαιότητα δεν έχει όριο είναι και ο τρόπος που το Κόμμα προσπάθησε να επωφεληθεί πολιτικά από τη δολοφονία του διαδηλωτή, κατηγορώντας τους “κουκουλοφόρους” που “ανάγκασαν” τα ΜΑΤ να πετάξουν χημικά. Αυτό που το Κόμμα δεν ξέρει -επειδή είναι απόν- είναι ότι αντίθετα με τις παρελάσεις του, οι υπόλοιπες πορείες γίνονται συχνά στόχος καταστολής από την αστυνομία και χωρίς να υπάρχουν “κουκουλοφόροι” και “επεισόδια”, ακριβώς επειδή η καταστολή είναι πολιτκή επιλογή του κράτους και των μηχανισμών του. Αυτό επαναλήφθει και στις 20 του Οκτώβρη όπου μετά την αποχώρηση του ΠΑΜΕ από το Σύνταγμα η καταστολή πέρασε εξ' ολοκλήρου στις δυνάμεις των ΜΑΤ που κατά τη συνήθη πρακτική τους επιτέθηκαν με γκλοπ και δακρυγόνα εναντίων των διαδηλωτών.
 
Σύσσωμο το πολιτικό σύστημα (από τον Πρετεντέρη μέχρι τον Άδωνη) έδωσε τα συγχαρητήριά του στο ΚΚΕ-ΠΑΜΕ για την περιφρούρηση της Βουλής και την εκδούλευση που τους προσέφερε, ενώ τις επόμενες ώρες και μέρες διάφορα κόμματα και οργανώσεις της αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΝΑΡ, ΚΟΕ, κλπ.) έβγαλαν ανακοινώσεις όπου αναπαρήγαγαν αμάσητη την κυρίαρχη προπαγάνδα μιλώντας για “προβοκάτορες” και “παρακρατικούς”. Το ενδιαφέρον είναι ότι αναπαρήγαγαν αμάσητη και την προπαγάνδα και ορολογία του ΚΚΕ μιλώντας συγκεκριμένα για “τυχωδιωκτικές ομάδες” (βλ. οπορτουνιστές), αυτά που λέει δηλάδή γι΄ αυτούς το Κόμμα. Στο όνομα μιας υπό συζήτηση συμμαχίας οι διαγραμμένοι, δαρμένοι, σπιλωμένοι, τρέχουν στην αγκαλιά του μητρικού τους Κόμματος. Ας τους υπενθυμίσουμε ότι τόσο η ιστορική όσο και η παρούσα εμπειρία δείχνουν ότι η αγκαλιά του Πατερούλη θα τους σφίξει μέχρι ασφυξίας.
 
Σε μια περίοδο οξείας συστημικής κρίσης, όπου η κοινωνική νομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος βρίσκεται στο ναδίρ, το ΚΚΕ για μια ακόμη φορά έρχεται να λειτουργήσει ως πυλώνας σταθεροποίησης του συστήματος (ας μην ξεχνάμε το “βρώμικο” '89). Η ηγεμονική του παρουσία έξω από τη Βουλή δήλωνε ξεκάθαρα, ταυτόχρονα και γι' αυτούς που ήταν εντός της και γι' αυτούς που διαδήλωναν από έξω, ότι το Κόμμα είναι παρόν, συντεταγμένο, εγγυητής της κοινωνικής ειρήνης, η μόνη δύναμη που μπορεί να ηγηθεί μια αναίμακτη για το σύστημα διαχείριση της κοινωνικής αγανάκτισης.
 
Τα τελευταία ωστόσο χρόνια -και ειδικά μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του '08- έχει γεννηθεί ένας κόσμος αγώνα των “από τα κάτω” με συνελεύσεις γειτονιών, σωματεία βάσης, αυτοοργανωμένα εγχειρήματα που υιοθετώντας οριζόντιες διαδικασίες προσπαθεί να αμυνθεί σε σταλινικές και κάθε λογής ιεραρχικές λογικές. Εμείς σε αυτόν τον αγώνα συμμετέχουμε, θεωρώντας ότι οι πολιτικές συγκρούσεις και διαφωνίες πρέπει να εκφράζονται σε δημόσιο επίπεδο (και όχι με λογικές βεντέτας) και που θα πρέπει να προστατευτεί από την εργαλειακή του χρήση από όσους επιζητούν προεκλογικές λυκοφιλίες και γλύφουν εκεί που έφτυναν.

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License