Από την κατάληψη στο παλιό νοσοκομείο στο Ηράκλειο της Κρήτης .

Το κείμενο αυτό βγήκε από την γενική συνέλευση της κατάληψης του ευαγγελισμού (παλιό νοσοκομείο στο Ηράκλειο της Κρήτης) με σκοπό να δημοσιοποίηση αυτή η ενέργεια στην πόλη

Η ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ Το νοσοκομείο "Ευαγγελισμός", της οδού Θεοτοκοπούλου που βρισκόταν άδειο και εγκαταλελειμμένο για δυο δεκαετίες, πήρε ζωή την Πέμπτη 16 Μαΐου. Η κίνηση αυτή προήλθε από μια ομάδα νέων ανθρώπων ,στην πλειοψηφία τους φοιτητές που θεώρησαν αναγκαία την αξιοποίηση ενός τέτοιου χώρου, ικανού να φιλοξενήσει ιδέες και δράση. Αυτό το σύνολο ατόμων είναι ανεξάρτητο από κόμματα και παρατάξεις. Αλληλεπιδρούμε μεταξύ μας, αντλώντας δύναμη από τα όνειρα που φωλιάζουν μέσα μας. Στόχος μας είναι να τους δώσουμε μορφή μέσα από τη συλλογικότητα, θέτοντας βάσεις σ’αυτό το χώρο που είναι καινούργιος και που γεννιέται μαζί μας. Αρνούμαστε την ιεραρχία και τις εξουσιαστικές αντιλήψεις στις ανθρώπινες σχέσεις και θέλοντας να κρατήσουμε τον "Ευαγγελισμό" έξω από αυτά, ορίζουμε τον χώρο ως αυτοδιαχειριζόμενο. Επιδιώκουμε να μην έχουμε σχέσεις ιδιοκτησίας, ούτε να μας διέπει ιδιοκτησιακή λογική ως προς το κτίριο απέναντι σε κανένα. Ο χώρος αυτός δεν ανήκει σε κανένα προσωπικά και έχουμε όλοι την ίδια ευθύνη απέναντι του. Αποφασίζουμε συλλογικά και συναινετικά με μοναδικό μέσο κατοχύρωσης των απόψεων μας τον διάλογο, αντιτιθέμενοι στη στεγνή λογική κατά την οποία η πλειοψηφία καθυποτάσσει τις μειοψηφίες και επιβάλλεται στο σύνολο και στην ατομικότητα. Για μας ο διάλογος δεν είναι μέσο να εξαλείψουμε τη διαφορετικότητα μας, αντιθέτως γνωρίζουμε ότι οι προτάσεις μας μπορούν να βελτιώνονται και να εξελίσσονται , ακριβώς επειδή προέρχονται από ετερόκλητους ανθρώπους με ποικιλία στον τρόπο σκέψης και έκφρασης. Ο χώρος λοιπόν που καταλάβαμε ανήκει στο πανεπιστήμιο της Κρήτης. Οι περισσότεροι από εμάς είναι μέλη αυτού του πανεπιστημίου και δέκτες του μοντέλου λειτουργίας του στη σύγχρονη εποχή, δηλαδή την στείρα παροχή εξειδικευμένων γνώσεων και την προετοιμασία για την αφομοίωση του ατόμου από μία άκρως οικονομικοκεντρική κοινωνία και την ενσωμάτωση του σε ένα σύστημα χειραγώγησης των συνειδήσεων. Μέσα σ’ αυτή την κοινότητα απομένει ελάχιστος χώρος για τον άνθρωπο. Δεν μας ικανοποιεί αυτό το όραμα όπου εναλλάσσεται η εργασία με την πλήξη, όπου αδρανοποιείται η ζωή και η δημιουργία και όπου εξαλείφεται οποιαδήποτε αυθόρμητη και πηγαία έκφραση. Γι’αυτό λοιπόν διαφοροποιούμαστε από το πανεπιστήμιο και αγωνιζόμαστε ώστε να πετύχουμε αυτά που θέλουμε χαράσσοντας την δική μας πορεία. Απογοήτευση μας προκαλεί η κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου μας. Αρνούμαστε την εκμετάλλευση, τον αποκλεισμό, την κοινωνία του θεάματος και γενικά τον τυποποιημένο τρόπο ζωής που μας προσφέρεται. Θέλουμε να γίνουμε ένα ζωντανό κύτταρο αμφισβήτησης και καλούμε όλους όσους αισθάνονται την καταπίεση και την ανάγκη να αντιδράσουν, να έρθουν σ’αυτό το χώρο όπου η δράση τους θα παραμείνει αυτόνομη, αλλά η φωνή τους θα ενωθεί με τη δική μας. Ο "Ευαγγελισμός" θα φιλοξενεί στο εξής την προσωπική μας δημιουργία ως αφορμή επαφής των ανθρώπων. Είναι ανοικτός σε ανθρώπους που αναζητούν την επικοινωνία , που χρειάζονται χώρο να δημιουργήσουν, να προβάλλουν τις ιδέες τους και να προάγουν τον πολιτισμό τους. Από την πρώτη στιγμή προσπαθήσαμε να καταστήσουμε αυτό το κτίριο βιώσιμο και ικανό να στεγάσει τόσο εμάς, όσο και αυτούς που πιστεύουν πως θα ωφεληθούν από τη συμμετοχή τους σ’αυτή την προσπάθεια. Είναι στις προθέσεις και στις δυνατότητες μας να γίνει η αισθητική διαμόρφωση αυτού του χώρου με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτελεί πρόσφορα για την πόλη. Γενική συνέλευση κατάληψης "Ευαγγελισμού"

από KostasKK 22/05/2002 4:42 μμ.


sta paidia pou doulepsan gia na ginei auti i kinisi....

Έτσι, για την ιστορία: Η κατάληψη στη Λεωφόρο Νίκης 39, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης (παλιά παραλία), έγινε το Νοέμβριο του 1985, από φοιτητές και νεολαίους που αντιμετώπιζαν οξυμένο στεγαστικό πρόβλημα. Λίγο νωρίτερα, η τότε κυβέρνηση Παπανδρέου είχε εγκαινιάσει μια οικονομική πολιτική λιτότητας που έπληττε τις ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις και, φυσικά τη νεολαία. Σημαντικό ρόλο στην απόφαση να καταληφθεί το κτίριο έπαιξαν φοιτητικές συσπειρώσεις και άλλες νεολαιίστικες, κοινωνικές και πολιτικές κινήσεις της Θεσσαλονίκης. Οι συλλογικότητες αυτές συναντήθηκαν στην κοινή διαπίστωση ότι δεν φτάνουν διακηρύξεις και γενικές διαμαρτυρίες για να λυθούν ή ανακουφιστούν οξυμένα κοινωνικά προβλήματα. Το συγκεκριμένο κτίριο στη Λεωφόρο Νίκης 39 διαλέχτηκε ανάμεσα σε άλλα γιατί παρέμενε άδειο και αναξιοποίητο επί μια δεκαετία, ενώ ανήκε στο Πανεπιστήμιο, που ως ίδρυμα οφείλει να ικανοποιεί ευρύτερες κοινωνικές ανάγκες, πέρα από τις καθαρά εκπαιδευτικές. Ακόμα, σημαντικό ρόλο στην επιλογή του κτιρίου έπαιξαν το μέγεθός του και η κεντρική του θέση στην πόλη. Τα χαρακτηριστικά αυτά επέτρεψαν την στέγαση ενός ικανού αριθμού νέων, που συνεχίζοντας κανονικά την προσωπική ζωή τους, παράλληλα, μπορούσαν να δραστηριοποιούνται συλλογικά για την προβολή της πρότασης "να αξιοποιηθούν τα εκατοντάδες άδεια κτίρια της πόλης για την ανακούφιση του στεγαστικού προβλήματος". Οι 105 νέοι που έμειναν κατά καιρούς στην κατάληψη, κατά τη διάρκεια της πενταετούς ζωής της, μεταμόρφωσαν με μεράκι το κτίριο. Διαμόρφωσαν προσωπικούς και κοινόχρηστους χώρους με τρόπο που ενώ γινόταν σεβαστές οι ιδιαίτερες ανάγκες του καθένα, παράλληλα, εξυπηρετούνταν οι ανάγκες της συλλογικής ζωής αλλά και της εξωστρέφειας που έπρεπε να έχει η όλη προσπάθεια. Στο ισόγειο του κτιρίου λειτουργούσε καφενείο για τους ενοίκους και τους φίλους της κατάληψης. Στον ίδιο χώρο φιλοξενούνταν οι τακτικές συνελεύσεις των ενοίκων, που αποφάσιζαν συλλογικά για τα ζητήματα που αφορούσαν όλους, καθώς και πολλές άλλες συναντήσεις συντονισμού νεολαιίστικων κινήσεων της πόλης. Η πρυτανεία του ΑΠΘ αντέδρασε ασκώντας πολλές και ποικίλες πιέσεις. Ενάμισι χρόνο μετά την κατάληψη, έκοψε την παροχή ρεύματος στο κτίριο. Η Επιτροπή Κατάληψης εγκατάστησε γεννήτρια στο υπόγειο του κτιρίου που κάλυπτε για λίγες ώρες το εικοσιτετράωρο, μέρος των αναγκών του κτιρίου. Αργότερα, η πρυτανεία άσκησε δίωξη σε έναν από τους φοιτητές που έμεναν στην κατάληψη. Αυτό κινητοποίησε την έμπρακτη συμπαράσταση, τόσο πολλών φοιτητικών συσπειρώσεων και άλλων αυτόνομων νεολαιίστικων ομάδων, όσο και των περιοίκων. Μάλιστα, 80 περίπου νέοι ανέλαβαν επώνυμα την ευθύνη για την κατάληψη, με εξώδικό τους προς την πρυτανεία, εκφράζοντας με τον πιο ουσιαστικό τρόπο την αλληλεγγύη τους. Οι αντιξοότητες, λοιπόν ήταν πολλές και διάφορες. Η προσπάθεια, όμως, άντεξε επί πέντε ολόκληρα χρόνια, που αποτελεί πανευρωπαϊκό, ίσως ρεκόρ, για τον συγκεκριμένο χαρακτήρα που είχε η κατάληψη. Στις 30 Νοεμβρίου του 1990, η Επιτροπή κατάληψης, εκτιμώντας ότι τα κοινωνικά και πολιτικά δεδομένα της εποχής είχαν τροποποιηθεί σημαντικά, αποφάσισε να παραδώσει το κτίριο στο Πανεπιστήμιο. Οι διώξεις ανεστάλησαν. Σήμερα, στο κτίριο λειτουργεί η Σχολή Δημοσιογραφίας του Α.Π.Θ. Τι έμεινε από την κατάληψη; Όσοι έμειναν στο κτίριο, μπορούν να διαβεβαιώσουν ότι πέρασαν μερικά από τα πιο σημαντικά χρόνια της ζωής τους: - Αντιμετώπισαν πετυχημένα πολλαπλές προκλήσεις και αντιξοότητες παίζοντας ένα δύσκολο στοίχημα που, γενικά, το κέρδισαν. - Μοιράστηκαν μια πλούσια συλλογική ζωή με δεκάδες άλλους νέους, εμπλουτίζοντας τη δική τους, αλλά και την κοινωνική εμπειρία της πόλης. - Υπέδειξαν ότι με την αυτενέργεια και την αλληλεγγύη των πολιτών, μπορούν να δοθούν άμεσες λύσεις στα υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα, πέρα από αυτές που προτείνει η κοινωνία της αγοράς. - Απέδειξαν έμπρακτα ότι η κοινωνία της αποξένωσης και του ανταγωνισμού δεν αποτελεί μονόδρομο. - Απέδειξαν έμπρακτα ότι είναι εφικτός "ένας κόσμος που να χωράει πολλούς άλλους κόσμους".

από Ηλίας Ζ. 22/05/2002 6:18 μμ.


Σε μια κοινωνία όπου δεν υπάρχει πια σχεδόν κανένας χώρος που να μην εξυπηρετεί το δίπολο εργασίας- εμπορευματικής κατανάλωσης, κινήσεις σαν και αυτή έχουν τεράστια σημασία. Χρειαζόμαστε χώρους να βρεθούμε ελεύθερα, να μιλήσουμε και να φτιάξουμε πράγματα και καταστάσεις μαζί. Είναι πολύ πιο σημαντικό από το να "ζυμώνουμε" αλλήλους μέσα στα πλαίσια αυτής της κοινωνίας και να μεταθέτουμε όλα μας τα όνειρα στην "άλλη" κοινωνία. ΜΠΡΑΒΟ!

από Μπρέγιαννης 22/05/2002 8:16 μμ.


ΟΚ καλά όλα αυτά με τις καταλήψεις, αλλά τοσό δύσκολο είναι να πουν καποιοί τις απόψεις τους ανοικτά στην κοινωνία και έχουν ανάγκη την δημιουργία αυτοδιαχειρζόμενων στεκιών για να τις εκφράσουν? Άσε που δεν μου φαίνονται όλα αυτά και τόσο "αυτοδιαχειριζόμενα". Στο κάτω κάτω, εκεί εκφράζεται κάποια συγκεκριμένη πολιτική θέση, η οποία δεν αφήνει να φανεί στα λεγόμενα στέκια ο "αυτοδιαχειριζόμενος" χαρακτήρασ τους...

από κάποιος αυτόνομος 23/05/2002 12:05 μμ.


Μα η αυτοδιαχείριση είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον αντεξουσιαμό και την αντι-ιεραρχία. Και γιατί? Γιατί αυτός είναι άλλωστε και ο κοινωνικός σκοπός των καταλήψεων και γενικότερα της αυτοδιαχείρισης. Πολύ πιο πέρα από τα προβλήματα στέγασης, τα οποία όμως δεν μπορούν να αγνοηθούν. Σκέψου το πρακτικό κομμάτι της υπόθεσης. Πέραν του ότι κάποιοι άνθρωποι ζουν σε αυτούς τους χώρους γιατί δεν έχουν που να μείνουν, σκέψου πόσες εκδηλώσεις μπορούν να γίνουν σε τέτοιους χώρους και πόσοι άνθρωποι μπορούν ενεργά να συμμετάσχουν, όχι σαν θεατές αλλά σαν κομμάτι του ότι συμβαίνει. Η αυτοδιαχείριση έχει διπλό χαρακτήρα. Το πρώτο μέρος είναι το πώς μπορούν άνθρωποι με διαφορετικό κοινωνικό background να τα βρουν εκεί μέσα, να επικοινωνούν, να μαθαίνουν ο ένας από τον άλλο. Είναι ένα πείραμα στην ουσία και όσοι συμμετέχουν σε αυτό καλούνται να δοκιμάζουν την αυτοδιαχείριση κάθε μέρα. Στα πιο απλά αλλά και στα πιο δύσκολα. Αν πετύχει το πρώτο μέρος, πάμε για το δεύτερο. Δηλαδή το πώς θα λειτουργήσει διαλεκτικά προς την κοινωνία αυτή η ιστορία. Προτείνεις προς τα έξω κάτι που έχεις δοκιμάσει και έχει πετύχει. Οικειοποίηση της ζωής και των μέσων. Οικειοποίηση των κοινωνικών αγώνων. Πάλη ενάντια στον καπιταλισμό όχι με διαμεσολάβηση, αλλά με τους δικούς μας τρόπους. Τι σχέση έχει ο αντεξουσιασμός με όλα αυτά? Μα είναι προφανές αν δεις πως λειτουργούν αυτοί οι χώροι. Σε συνελεύσεις, χωρίς ιεραρχία, χωρίς πατρόνους, χωρίς καθοδηγητές, χωρίς τσοπάνηδες και πρόβατα. Όλοι μαζί πάμε μπροστά αυτή την ιστορία δημιουργώντας την από την αρχή. Τες πα, το θέμα είναι μεγάλο, αλλά μπορούμε να το κουβεντιάσουμε. Εμείς εδώ στην Πάτρα τα έχουμε σκατώσει λίγο, αλλά είναι μεγάλη χαρά και ελπίδα για όλους μας αυτή η κίνηση στην Κρήτη. Μπράβο παιδιά, καλά το πάτε!!!

από idealkrush 23/05/2002 1:02 μμ.


Ειμαι απο Κρητη(Αγιο Νικολαο)...Δεν θελω να πω πολλα...Απλα με χαροποιησε το γεγονος!!Ειναι πολυ σημαντικο αυτα να γινονται στη επαρχια οπου και πιο συντηρητικες ειναι οι κοινωνιες αλλα και μεγαλυτερη προσπαθεια θελει για να γινει οτιδηποτε...Μπραβο ρε μαγκες....

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License