Εθνικιστές πλαστογραφούν την Κατήχηση του Επαναστάτη!

.........

Αν μη τι άλλο η απάτη, η παραποίηση και η πλαστογραφία είναι χαρακτηριστικά κάθε ιεραρχικού – εξουσιαστικού μηχανισμού που προσπαθεί να διαμορφώσει μία πλαστή πραγματικότητα και ιστορία – παράδοση. Τακτική που συναντάτε από τους καρδινάλιους της Καθολικής Εκκλησίας έως την Σταλινική Αστυνομία, από τους Κεμαλικούς έως τους Ραβίνους εθνικιστές. Από αυτό το πάνθεον απατεώνων και σκοταδιστών δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι εθνικο-σοσιαλιστές, ακόμη και η λεγόμενη «αριστερή» (Στρασσερικοί κτλ) ή «αυτόνομη τάση» τους.

 

Παρακολουθώντας το ιστολόγιο των «αυτόνομων εθνικιστών»  πέσαμε πάνω σε μία χυδαία πλαστογραφία ενός κλασσικού επαναστατικού κειμένου. Αποσπάσματα από την «Κατήχηση του Επαναστάτη» (1869), με αντικατάσταση λέξεων κλειδιά, όπως επαναστάτης με «εθνικοεπαναστάτης» και κράτος με «αντεθνικό κράτος». Μάλιστα, δεν υπήρχε ούτε μία στοιχειώδη αναφορά σχετικά με το πρωτότυπο κείμενο ή μία διευκρίνιση ότι το παράλλαξαν προκειμένου να το χρησιμοποιήσουν για τους δικούς τους σκοπούς. Πρόκειται για μία παραποίηση και πλαστογραφία, προκειμένου να εμφανιστούν οι εθνικιστές ως οι συγγραφείς αυτού του κειμένου του 19ου αιώνα, στα μάτια των αδαών «πιτσιρικάδων που θα προσεγγίσουν». Είναι μία απόπειρα οικειοποίησης μίας ιστορίας γραμμένης με αίμα, που με την οποία οι απόγονοι των ταγματασφαλητών και των Freikorps, όχι μόνο δεν έχουν καμία μα καμία σχέση, αλλά ήταν και είναι εκ διαμέτρου αντίθετη τους.

 

Το αν ή το κατά πόσο, η «Κατήχηση του Επαναστάτη» αποτελεί ένα κείμενο εναρμονισμένο με τα μέσα που θα πρέπει να ακολουθούνται από τα επαναστατικά ρεύματα, είναι μία υπόθεση που αφορά τον εσωτερικό διάλογο τους. Το σίγουρο είναι ότι αποτελεί ένα κομμάτι της πολύπλευρης σοσιαλιστικής – διεθνιστικής ιστορίας και μιας έκφραση μιας εποχής. Τότε που η 1ή Διεθνής και οι πολύμορφες σοσιαλιστικές ιδέες κέρδιζαν έδαφος σε όλο τον Δυτικό κόσμο, αλλά και στην Ρωσία που χαρακτηριζόταν από τον πατριωτικό τσαρικό δεσποτισμό, την εξαθλίωση των λαϊκών μαζών και την προ-καπιταλιστικη / αγροτική οικονομία. Αποτελεί κομμάτι μιας γενιάς νεαρών επαναστατών του Ναροντνικού ρεύματος (ο Σ. Νετσάγιεφ, γεννημένος το 1847 ήταν μόλις 22 χρονών όταν συνέγραψε την ‘Κατήχηση’), που δαιμονοποιήθηκαν ως «μηδενιστές», ένας τίτλος που δεν επέλεξαν οι ίδιοι. Ενός ρεύματος που με άσβεστο πάθος και συνεπή στάση, άσχετα με την όποια εκ των υστέρων κριτική μπορεί να τους γίνει, προσπάθησαν να ανατρέψουν το τυραννικό καθεστώς που τους καταπίεζε. Ένα κλασσικό κείμενο που επηρέασε, ανάμεσα σε διάφορους, τους Μαύρους Πάνθηρες και τις Ερυθρές Ταξιαρχίες. Ένα κείμενο που ακόμη και σήμερα διχάζει τους επαναστάτες αναγνώστες του, όταν δεν το αντιλαμβάνονται στην ιστορική του διάσταση και το ερμηνεύουν με μανιχαϊστικούς όρους, λατρείας ή απαξίωσης.

 

Η πλαστογραφία της ‘Κατήχησης’ δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά και ούτε νέο. Πριν από τα copy-paste αντιεξουσιαστικών συνθημάτων, εικόνων, συμβόλων και φρασεολογίας από τους σημερινούς κλεφτοκοτάδες εθνικιστές, υπήρξε η αντιγραφή της μαυροκόκκινης των ισπανικών αναρχικών συνδικάτων από τους Φαλανγκιστές – φασίστες του Primo de Riviera. Μάλιστα, έχουν φτάσει στο σημείο να προσπαθούν να οικειοποιηθούν μέχρι και την εργατική πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο. Οι ανιστόρητοι εθνικιστές ας μάθουν ότι η εργατική πρωτομαγιά κατά ένα μεγάλο μέρος αποτελεί ημέρα μνήμης για τους τέσσερεις απαγχονισθέντες αναρχικούς εργάτες της σφαγής στην πλατεία Haymarket. Οι τρεις (Spies, Fischer και Engel) από τους τέσσερεις πέρα από αναρχικοί ήταν και μετανάστες στην «χώρα της επαγγελίας» και ο τέταρτος (Parsons) είχε έγχρωμη γυναίκα. Η ανεπάρκεια της ιδεολογίας τους, η ανυπαρξία διανόησης από πλευρά τους και ο βόθρος που ονομάζεται εθνικοσοσιαλιστική ιστορία, τους οδηγεί σε κωλοτούμπες που θα ζήλευαν οι μαϊμούδες και του πιο καταξιωμένου τσίρκο (σ.σ. συγνώμη από τα συμπαθή ζώα, μίας και είμαστε ενάντια στην χρήση τους στα τσίρκο).

 

Κλείνοντας, αφού αρέσκονται τόσο πολύ στις πλαστογραφίες – παραχαράξεις ή ψάχνουν να βρουν ανύπαρκτα «κοινά σημεία αναφοράς», τους αφιερώνουμε το επίκαιρο εβραϊκό επαναστατικό τραγούδι ‘In Ale Gasn – Daloy Politsey’(«Κάτω η Αστυνομία»), που από άλλους αποδίδεται σε αναρχικούς και από άλλους στην Bund (εβραϊκή σοσιαλιστική οργάνωση της Πολωνίας). Στα πλαίσια του ACAB και της «γέφυρας επικοινωνίας» που προσπαθούν να κατασκευάσουν με την επαναστατική – προλεταριακή ιστορία, ίσως τους αρέσει και το δούμε αναρτημένο σε κάποια από τα ιστολόγια τους! Τουλάχιστον αυτή την φορά ας γράψουν και τις πηγές!

 

 

‘In Ale Gasn – Daloy Politsey’(«Κάτω η Αστυνομία»)

 

Όπου και να πας οι δρόμοι είναι γεμάτοι απεργίες

Αγόρια και κορίτσια, οικογένειες και φίλοι ζητούν καλύτερους μισθούς

 

Φτάνει πια αδέρφια να κάνουμε την πιο δύσκολη δουλεία και ακόμη να χρειάζεται να παίρνουμε δανεικά

 

Καλέστε απεργία! Αδέρφια ας απελευθερωθούμε!   

Αδέρφια και αδερφές ας συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας και ας τσακίσουμε τον νόμο του Νικολάκη (Τσάρου)

 

Χέι, χέι κάτω η αστυνομία

Κάτω η απολυταρχία στην Ρωσία    

 

Αδέρφια και αδερφές ας το κάνουμε μαζί

Ας θάψουμε τον Νικόλαο μαζί με την μάνα του

 

Χέι, χέι κάτω η αστυνομία

Κάτω η απολυταρχία στην Ρωσία    

 

Μέχρι χθες σκουντούσε κάδο απορριμμάτων

Και τώρα έγινε και καπιταλιστής

 

Χέι, χέι κάτω η αστυνομία

Κάτω η απολυταρχία στην Ρωσία   

 


Δεν ξέρω τι κανουν οι εθνικιστές αλλά σε κάθε περίπτωση η κατήχηση του επαναστάτη του Νετσάγιεφ είναι ένα από τα χειρότερα επαναστατικά κείμενα που έχουν εμφανιστεί και συνιστά τρομερή δυσφήμιση του αναρχικού ιδεώδους.

Ο Μπακούνιν (στον οποίο για ένα διάστημα είχε χρεωθεί αυτό το βιβλίο από τους μαρξιστές) το είχε χαρακτηρίσει ιησουίτικο και πολιτικά απαράδεκτο.

Το βιβλίο προτείνει να σκοτώσεις όλη την ανθρωπιά που έχεις μέσα, προβάλει ότι ο σκοπός αγιαζει τα μέσα, αντιμετωπίζει τους ανθρώπους σαν αντικείμενα πολιτικής εκμετάλλευσης και γενικότερα σαν όργανα χρήσης ενώ η πολιτική του μεθοδολογία είναι απόλυτα συμβατή με τις πιο σκοτεινές πρακτικές του λενινισμού και του σταλινισμού.

Ένα τέτοιο βιβλίο μπορούν να το χαίρονται οι εθνικιστές, οι σταλινικοί και οι φασίστες αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι βιβλίο της αναρχίας και δη της αναρχίας του 21ου αιώνα.

από Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης 05/03/2012 1:02 μμ.


Δεν υπήρξε, ούτε υπάρχει και ούτε θα υπάρξει καμία απολύτως σχέση του εξουσιαστή και τυχοδιώκτη Νετσάγιεφ με τον αναρχισμό και το αναρχικό κίνημα. Όσοι λένε ότι είναι ναρχικοί και την ιδια στιγμή πρακτικά, "οργανωτικά" ή όπως αλλιώς επικαλούνται τον τυχοδιώκτη αυτόν είτε δεν έχουν καταλάβει τις αναρχικές ιδέες και τα προτάγματα είτε, πολύ απλά, είναι και οι ίδιοι ύποπτοι. Ας τον χρησιμοποιούν όπως και όποτε θέλουν οι πάντες, όχι το αναρχικό κίνημα.


κι ακόμα κι αν υπήρχε, δε θα είχε ανάγκη τον "ούτε θεός-ούτε αφέντης" για πορτιέρη.

Ο Νετσάγιεφ τώρα, ήταν οπαδός του "πολεμικού κομμουνισμού" ή "κομμουνισμού των στρατοπέδων" όπως το έθετε ο Μαρξ, όπως και μεγάλο μέρος της τότε νεολαίας των Ναροντνικών στη τσαρική Ρωσσία. Ιδεολογικά ηταν σαφώς κοντά στους αναρχικούς και φιλοαναρχικούς της εποχής (πχ. Μπακούνιν, Χέρτσεν).

Η δε "κατήχηση" που γνωρίζουμε ως τις μέρες μας είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν πλαστογραφίας των τσαρικών αρχών για να ενοχοποιήσουν αποδέκτες του αρχικού κειμένου ή άλλων γραμμάτων των Νετσάγιεφ-Μπακούνιν στα δικαστήρια.

από Κομμούνα του Χάους 05/03/2012 3:17 μμ.


Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

“Ένα κείμενο που ακόμη και σήμερα διχάζει τους επαναστάτες αναγνώστες του, όταν δεν το αντιλαμβάνονται στην ιστορική του διάσταση και το ερμηνεύουν με μανιχαϊστικούς όρους, λατρείας ή απαξίωσης.”

 

Αυτό ακριβώς το απόσπασμα από το κείμενο μας συνοψίζει κάποιες απαντήσεις που περιμέναμε να λάβουμε. Πουθενά δεν γράψαμε ότι ο Νετσάγιεφ ήταν αναρχικός, κάθε άλλο. Περιγράψαμε μία εποχή και μία γενικότερη σοσιαλιστική – προλεταριακή ιστορία στην οποία συγκαταλέγεται τόσο η ‘Κατήχηση’ όσο και το υπό διαμόρφωση τότε αναρχικό κίνημα – ρεύμα. Αξίζει να σημειώσουμε ότι πολλοί αναρχικοί υιοθέτησαν την «προπαγάνδα μέσα από την δράση», άποψη που έφερε στο προσκήνιο κυρίως η πιο επιθετική πτέρυγα των Ναροντνικών. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο αναρχικός Γίοχαν Μοστ, πρώην κομμουνιστής και βουλευτής του Ράιχσταγκ, ο οποίος επηρέασε καθοριστικά το κίνημα του Σικάγο.

 

«Πριν από την άφιξη του Γιόχαν Μοστ στην Αμερική, δεν ήταν τόσο ισχυρό το κίνημα των επαναστατικών ομάδων. Η εμφάνιση του Μοστ -υποστηρικτή των απόψεων του Μπακούνιν και του Νετσάγιεφ, και ιδρυτή της Διεθνούς Οργάνωσης Εργαζομένων, γνωστής ως “Μαύρης Διεθνούς”- παραγκώνισε τους κοινοβουλευτικούς σοσιαλιστές. Στα θεωρητικά θέματα ο Μοστ δεν ήταν καθαρός αναρχικός, παρόλα αυτά, στην πράξη υποστήριξε την αναρχική τακτική της τεροριστικής δράσης ενάντια στην Εκκλησία και το Κράτος … Παρακινημένοι από την αγκιτάτσια του Μοστ, οι εκπρόσωποι των επαναστατικών αντικοινοβουλευτικών ομάδων από 26 πόλεις συγκεντρώθηκαν στο Πίτσμπουργκ στις 14 Οκτωβρίου 1883 για να αναδιοργανώσουν τη Διεθνή Ένωση Εργατών. Και σ΄ αυτή την περίπτωση, υπάρχουν πάλι δύο ξεχωριστά στοιχεία συνενωμένα μόνο από την αντίθεσή τους ως προς την πολιτική δράση. Οι αντιπρόσωποι από τη Νέα Υόρκη και τις ανατολικές Πολιτείες με πρώτο και καλύτερο το Γιόχαν Μοστ, υποστήριξαν την ατομικιστική αναρχική τακτική, ενώ οι αντιπρόσωποι από το Σικάγο και απ’ τις δυτικές Πολιτείες, καθοδηγούμενοι από τους Άλμπερτ Πάρσονς και Ώγκαστ Σπάιζ, υποστήριξαν κάποιο μείγμα αναρχισμού και συνδικαλισμού που τελικά έμεινε γνωστό σαν “Ιδέα του Σικάγου”. Η παραλλαγή αυτή πλησίαζε περισσότερο τον συνδικαλισμό παρά τον αναρχισμό, στο βαθμό που αναγνώριζε το συνδικάτο σαν “εμβρυακή ομάδα” της μελλοντικής κοινωνίας και σαν μονάδα μάχης ενάντια στον καπιταλισμό.» (πηγή)

Ο αναρχισμός δεν προήλθε από παρθενογένεση, αλλά μέσα από την διαλεκτική των κινημάτων και ήταν αντιφατικός όπως και ο μαρξισμός, σε διάφορα σημεία του. Αξίζει να σημειώσουμε ότι και ο Μ. Μπακούνιν, πρώην μαθητής του Μαρξ, σε κάποια σημεία έγραψε για τους «αόρατους καπετάνιους» και η προσφώνηση προς των Μάκχνο ήταν Μπάτκο = Πατέρας. Πάντως η άποψη μας είναι ότι η διάσπαση στην πρώτη διεθνή έγινε κυρίως για το ποιος θα αποκτήσει τα ινία της και ακολούθησε ένας πόλεμος λάσπης μεταξύ μαρξιστών και αναρχικών, που περισσότερο συσκοτίζει παρά διαφωτίζει για τα ιστορικά τεκταινόμενα της εποχής.

Η ‘Κατήχηση’ είναι ένα κείμενο που πρέπει να ιδωθεί μέσα στο ιστορικό της πλαίσιο, ως κομμάτι μίας πλούσιας και πολυφωνικής κληρονομιάς και όχι ως οδηγός για το τι πρέπει να κάνουμε.

από @ 05/03/2012 6:05 μμ.


με τον αναρχισμό,τουλάχιστον τον αναρχισμό που θέλει η κοινωνία να πάρει την ζωή της στα χέρια της και όχι με το ζόρι. Επαναστάτης δεν είναι αυτός που θέλει να αλλάξει τον κόσμο, αλλά αυτός που θέλει να βοηθήσει τον κόσμο να αλλάξει απο μόνος του.

Ο Νετσάγιεφ περισσότερα κοινά με τους μπολσεβίκους έχει παρά με τους αναρχικούς. Και ο Λένιν και ο Νετσάγιεφ είναι μισάνθρωποι θεωρούν ότι οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να δράσουν απο μόνοι τους οπότε αυτο που μένει είναι ένας τσοπάνης να τους καθοδηγήσει (είτε εξεγερσιακός, είτε κομματικός). Ο μηδενισμός είναι καλός μόνο σε επίπεδο τακτικής αντιμετώπισης των φασιστών, μέχρι εκεί. Δεν είναι τυχαίο πως ο Λενιν θαύμαζε τον Νετσάγιεφ. Επίσης αναρωτιέμαι γιατι μόνο στην Ελλάδα ασχολούνται με τον Νετσάγιεφ;Όλα τα κινηματα παγκοσμίως τον εχουν γραμμενο γιατι ασχολουμαστε εδω;

από Αναρχισμένος 05/03/2012 6:44 μμ.


Ο "αναρχισμός" που περιγράφεις "θέλει η κοινωνία να πάρει την ζωή της στα χέρια της και όχι με το ζόρι" εμπεριέχει τη λογική της ανάθεσης εφόσον θεωρεί εαυτόν εκτός κοινωνίας ή αποποιείται τη λογική της αυτοοργάνωσης εφόσον θεωρεί εαυτόν εντος κοινωνίας,οπότε καμία σχέση δεν έχει με την αναρχία.Ο οπαδισμός της κοινωνίας και το πηγάδι των ευχών πολύ διασκεδαστικά έχει παρουσιαστεί με τον όρο "κοινωνισμός"..Γελάει ο κόσμος (όχι η κοινωνία..) με τον ελιγμό γύρω από τη γνωστή μάνα λέξη.Κρατήστε τη λοιπόν και αφήστε τις ανάλογες (κνίτικες-σταλινικές λέγονται) πρακτικές και αφήστε τον καθένα να έχει την άποψή του (την "κοινωνία" την σέβεστε,αντίθετα με κάποια μέλη της που συστηματικά προσπαθείτε να περιορίσετε.Κάτι σαν τους εθνικιστές με την "Ελλάδα" και κάποιους έλληνες).

Πολύ σωστή η προσέγγιση του άρθρου,μην πτοείστε από διαδικτυακούς τραμπουκισμούς.

από Κομμούνα του Χάους 05/03/2012 7:10 μμ.


«Στην ιμπεριαλιστική μητρόπολη, όπου κυριαρχούν εντελώς “έκτατες” συνθήκες, η λογοκρισία δεν λειτουργεί σαν ανοιχτή και βάναυση “κοπή” του λόγου. … πρόκειται για μια εργασία, πρόκειται για την παραχάραξη της ιστορικής εμπειρίας, την παραγωγή υποκατάστατων αναμνήσεων, τη δόλια κωδικοποίηση» (Ρ. Κόυρτσιο κ Α. Φραντζεσκίνι, 1982)

 

Το κείμενο δεν γράφτηκε για να υπερασπίσει τις απόψεις της ‘Κατήχησης’, αλλά για να θίξει ένα πολύ επίκαιρο θέμα: το ζήτημα της απόπειρας οικειοποίησης - παραχάραξης της προλεταριακής μνήμης από τα φασιστοειδή και κατά συνέπεια και από την άρχουσα τάξη. Το αν αυτό είναι επίκαιρο – σημαντικό ή όχι, ας το σκεφτεί ο καθένας με βάση της επίσκεψη της Χρυσής Αυγής στην Ελληνική Χαλυβουργία…   

 

«Ως πεδίο διεκδίκησης, η ταξική μνήμη είναι πράγματι κάτι εξαιρετικά αποφασιστικό … η προλεταριακή μνήμη είναι απαραίτητα σύνθετη, με αντιφατικές αναφορές: είναι μνήμη μαρξιστικο-λενιστική, μνήμη εργατίστικη, μνήμη αναρχική κ.λπ. … Εν ολίγοις, αυτή η μνήμη δεν είναι “ενιαία”, “συνεχής” ή “επίπεδη”, αλλά τρέφεται και εξαπλώνεται μέσα από τις αντιθέσεις. Δεν είναι μια μνήμη νεκροταφείο … Όντας “μνήμη από το μέλλον” περιφρονεί την έλλειψη αντιθέσεων και δεν υποφέρει τις μεταφυσικές επιδιώξεις αυτών που θέλουν να την τυποποιήσουν σε μια χονδροειδή και αποκλειστική ορθοδοξία  … Για όλα αυτά τα επαναστατικά χερουβίμ επαναλαμβάνουμε: η προλεταριακή και επαναστατική μνήμη δεν φοβάται τις αντιθέσεις, δεν ανέχεται τη σιωπή, δεν υποφέρει τις περιχαρακώσεις, δεν κατασκευάζει αναθέματα, αφορισμούς, αιρέσεις. Δεν φοβάται την πολλαπλότητα των γλωσσών ούτε την αντιφατική αναπαραγωγή τους, αλλά την απουσία των αντιθέσεων, το διωγμό τους.» (Ρ. Κόυρτσιο κ Α. Φραντζεσκίνι, 1982)

 

Μέσα στο παραπάνω πλαίσιο αντίληψης της ταξικής μνήμης, ως αντιφατικής αλλά ταυτόχρονα και ζωντανής, χωρά και ο Σ. Νετσάγιεφ, αλλά και οποιαδήποτε τάση έχει υπάρξει. Αν μιλάμε για «ορθοδοξία» τότε να απαξιώσουμε και τους Π. Κροπότκιν και Ε. Ρεκλύ που υποστήριξαν την συμμετοχή στον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο, να απαξιώσουμε τον Προυντόν που είχε σεξιστικά κατάλοιπα, να απαξιώσουμε τον Μαρξ που δεν κατάφερε να παράγει την τέλεια θεωρεία, την Ρ. Λούξουμπουργκ που έχασε την γερμανική επανάσταση, τους αναρχικούς της Ισπανίας που συμμάχησαν με την κυβέρνηση και ούτω καθεξής…

 

 Κίνημα που δεν γνωρίζει το παρελθόν του και δεν μπορεί να το αναλύσει κριτικά στην ιστορική του ύπαρξη και κληρονομιά, μακριά από μανιχαϊστικούς αφορισμούς ή εξιδανικεύσεις,  μάλλον δεν έχει προοπτική…

 

«Η ιμπεριαλιστική αστική τάξη εκδηλώνει την επιδρομή της με στρατηγικές ενεργητικής λογοκρισίας και παραποίησης, με σκοπό, μέσα από τη δηλητηρίαση και τη γενοκτονία της προλεταριακής μνήμης, να πετύχει τον προληπτικό έλεγχο των εν δυνάμει ανταγωνιστικών συμπεριφορών.» (Ρ. Κόυρτσιο κ Α. Φραντζεσκίνι, 1982)

 

Δεν θα χαρίσουμε τίποτε στους φασίστες και στα αφεντικά τους. Ούτε μια λέξη από την Ιστορία μας γραμμένη με αίμα. Ιστορία που δεν είχε σκοπό την κατασκευή μίας φυλετικής – ιεραρχικής κοινωνίας, ούτε μπορεί να συγκριθεί με την θηριωδία του ΄Β Π.Π, αλλά παρόλα τα λάθη που έγιναν, είχε και έχει έναν στόχο: μία κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Για την διεθνή ακρατική κομμουνιστική κοινωνία. Για την απελευθέρωση!

από αναρχικός επαναστάτης 06/03/2012 9:23 πμ.


είναι αυτός που θέλει ν' αλλάξει τον εαυτό του, αλλά επειδή έχει συνείδηση της αδυναμιας του  να το πράξει αυτό μόνος του (και της ματαιότητας του ακόμα κι αν το μπορούσε, μιας και οι ελευθερία/δικαιοσύνη/ισότητα κ.α είναι θεμιτές κοινωνικές/συλλογικές καταστάσεις και περιλαμβάνουν και όλους τους υπολοίπους), θέλει τη βοήθεια της κοινωνίας προς αυτή την κατεύθυνση. Όσο γι' αυτούς που τάχα ή πραγματικά "θέλουν να βοηθήσουν τον κόσμο ν' αλλάξει από μόνος του" τους απαντάω με τα αμέσως επόμενα δικά τους λόγια: "θεωρούν ότι οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να δράσουν απο μόνοι τους οπότε αυτο που μένει είναι ένας τσοπάνης να τους καθοδηγήσει", οπότε σε αυτό που διαφέρουν απο τους λενινιστές είναι στο ότι δεν έχουν την εντιμότητα των λενινιστών να πουν αυτό το οποίο πραγματικά πιστεύουν...έχουν μόνο την υποκρισία των φιλελεύθερων. Επίσης ο αναρχισμός που προάγει ο @  μπορεί κάλλιστα να θέλει η κοινωνία να πάρει τη ζωή της στα χέρια της...με το ζόρι, οπότε πάπαλα η αντιλενινιστική κριτική. Η ιδεολογική τύφλωση μπορεί τελικά να σε εμποδίσει να δεις ότι η κριτική σου στην ουσία είναι αυτοκριτική...

.

από από imc 06/03/2012 1:12 μμ.


Το άρθρο κρύφτηκε γιατί εμείς δεν επιθυμούμε να προβάλλουμε φασιστικό περιεχόμενο, και δράσεις ώστε να τους δίνεται δηλαδή μεγαλύτερη δημοσιότητα...

από είναι αδιέξοδο 06/03/2012 3:40 μμ.


Το να γράφεται η λέξη "επαναστάτης' με "Ε" κεφαλαίο δεν της δίνει άλλο περιεχόμενο, ούτε την κάνει πιο σημαντική, ούτε την επιβεβαιώνει με το έτσι θέλω. Οι υπερ-γραφικοί τύποι που αυτοαποκαλούνται "Επαναστάτες" έχουν κριθεί αμείλικτα στην ψυχή της κοινωνίας και δε θα έπρεπε να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση. Ο επαναστάτης κρίνεται εκ του αποτελέσματος και όχι από τον αυτοπροσδιορισμό ή τον κομπασμό.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License