Η Αποχή ως δυνατότητα της κοινωνίας να οριοθετεί τη στιγμή.

από ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΘΗΝΑΣ 05/05/2012 4:06 μμ.

Οι εκλογές αυτές έφτασαν στο τέλος τους, προσφέροντας στην εξουσία μια δυνατότητα. Να μπορέσει να δημιουργήσει τους όρους ελέγχου της κοινωνικής διάλυσης.

Η Αποχή ως δυνατότητα της κοινωνίας να οριοθετεί τη στιγμή.

 

Οι εκλογές αυτές έφτασαν στο τέλος τους, προσφέροντας στην εξουσία μια

δυνατότητα. Να μπορέσει να δημιουργήσει τους όρους ελέγχου της κοινωνικής

διάλυσης. Ενώ το τέλος των καπιταλιστικών υποσχέσεων, το τέλος της ιδεολογίας

της προόδου, η αδυναμία πλέον εξασφάλισης μέχρι και των όρων της επιβίωσης, η

ολοένα και μεγαλύτερη απομάκρυνση από τη δυνατότητα λειτουργίας στο πλαίσιο

της προσδοκίας όρων όπως, ευτυχία, ελευθερία, δημιουργούν νέες συνθήκες

κοινωνικής συγκρότησης, οι εκλογές δεν λειτούργησαν μόνο εκτονωτικά, αλλά και

αποσιωπώντας σημαντικές πτυχές που αναδείχτηκαν από τις κινηματικές διεργασίες.

 

Θα πρέπει να σταθούμε στα γεγονότα που αναδιαμορφώνουν τον τρόπο συγκρότησης

των κοινωνιών με μια προσπάθεια αναστοχασμού αυτοκριτικής και καινοτομίας.

Το τέλος των καπιταλιστικών υποσχέσεων, το τέλος της ιδεολογίας της προόδου,

η επέκταση της έννοιας της αποτελεσματικότητας σε συμφραζόμενο μιας φοβικής

συναίνεσης, είναι πρωτόγνωρα φαινόμενα. Πρέπει να καταλάβουμε ότι στην ουσία οι

όροι συγκρότησης της ανθρώπινης ευτυχίας ως συνολικής πολιτικής επιδίωξης είναι

πλέον εκτός των ορίων της κυριαρχικής δομής. Αυτό βέβαια διαλύει την ουσία των

κοινωνικών συμβολαίων και έχει σημαντικές συνέπειες σε όλη την κοινωνική δομή.

 

Μια κινηματική διαδρομή από την εξέγερση του Δεκέμβρη στις πλατείες ανέδειξε

την εκ νέου δυνατότητα αποστοίχισης από το κυρίαρχο πρότυπο και την για

πρώτη φορά ανάδειξη τη δυνατότητας ανάδειξης του αυτεξούσιου ως προοπτικής.

Δεν ήταν θέμα διάθεσης η μη λειτουργία των όρων της κυβερνησιμότητας στο

κοινωνικό σύνολο, αλλά μέρος μιας σοβαρής μεταστροφής. Έτσι κι αλλιώς οι όροι

εκπροσώπησης-ενσωμάτωσης έχουν αλλάξει ριζικά καθώς τα μαζικά κόμματα δεν

λειτουργούν πλέον ούτε ως δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ κοινωνίας και εξουσίας,

επίσης τα τελεολογικά σχήματα όπου το πλήθος αναθέτει την εκπροσώπησή του σε

έναν μηχανισμό με όφελος μια άλλη υποσχόμενη ζωή έχει οριστικά ακρωτηριαστεί

μαζί με κάθε ιδεολογία. Η δυνατότητα της σοσιαλδημοκρατίας (με άλλη μορφή

από αυτήν που λειτουργούσε ως τώρα) να επιβιώσει σε αυτό το πλαίσιο είναι

η δυνατότητα της αντιπροσώπευσης να επιβληθεί στο νέο πλαίσιο της άμεσης

δημοκρατίας της μη ανάθεσης που πλέον λειτουργεί διεξοδικά και με ένταση σε όλο

το εύρος της κοινωνίας.

 

Στις εκλογές αυτές κυριάρχησε ένας άνευρος τόνος που σίγουρα ήταν αναντίστοιχος

με την κοινωνική αναδιάταξη που εξέφρασαν. Γιατί έγινε αυτό; Αυτό το ερώτημα

πρέπει να είναι κεντρικό σε κάθε ανάλυση που ενδιαφέρεται να κατανοήσει τις

δυνατότητες ρήξης. Για να απαντηθεί πρέπει να δούμε την τάση εκτόνωσης που

πήραν αυτές οι εκλογές, την τάση αναδιοργάνωσης των κομματικών επιτελείων και

την τάση ανασύνθεσης της συναίνεσης σε νέες πλέον οδούς. Τίποτα από αυτά δεν

λειτούργησε, διότι τελικά η κοινωνία στέκει έκθαμβη από το βάθος των αλλαγών που

συντελούνται. Το κύριο επιχείρημα περί ανάπτυξης ως αντιδότου στην κρίση είναι εν

τη γενέσει του προβληματικό μετά το οριστικό τέλος της ιδεολογίας της προόδου.

 

Ο αντικοινοβουλευτισμός δεν μπορεί να εκφραστεί, να συγκροτηθεί ως κίνημα,

ως ρεύμα συνολικής αμφισβήτησης μέσα από τις εκλογές. Ακόμα και σε αυτές

τις εκλογές που δείχνουν να λειτουργούν ως μια μορφή πορείας διαμαρτυρίας, η

εκτονωτική της διάσταση είναι μικρής διάρκειας. Στον διάχυτο αντικοινοβουλευτισμό

 

πρέπει να δούμε την παγίωση κάποιων σύγχρονων τάσεων. Πρέπει πρώτα να κάνουμε

μια βασική επισήμανση, το τέλος της όποιας αίγλης του κοινοβουλευτισμού ως

μοναδικού δίκαιου συστήματος ανοίγει, για πρώτη φορά, μια ευρύτερη συζήτηση

για τη διαδικασία της συγκρότησης της πολιτικής κοινωνίας. Μια συζήτηση που

βάζει για πρώτη φορά στο τραπέζι την ικανότητα του ανθρώπου για το αυτεξούσιο.

Δεν υπάρχει μια αλήθεια, μια ιδεολογική αφετηρία εκπροσώπησης, αλλά ένας

ευρύς διάλογος. Είναι οι πλατείες, οι συνελεύσεις, οι εξεγέρσεις που θα ορίσουν τη

διαδικασία.

 

Παρότι είναι πλέον φανερό ότι η εξουσία διακρίνεται από ένα οντολογικό έλλειμμα,

καθώς φαίνεται να απογυμνώνεται από οποιοδήποτε πραγματικό έρεισμα ή μάλλον

φαίνεται να λείπει η κινητήρια δύναμη που προωθεί την κίνησή της. Αυτό όμως δεν

παράγει βεβαιότητες επαναστατικών οραμάτων αλλά ολοκληρωτικές διαδρομές της

ισχύος. Επομένως η υπέρβαση του ολοκληρωτισμού αυτού μπορεί να γίνει μόνο μέσα

από την οικοδόμηση μιας νέας μορφής μετώπου που θα συμπυκνώνει σε πράξη την

εμπειρία όσων προαναφέραμε, θα συνθέτει κοινωνικές ανάγκες απεγκλωβισμού από

την εξουσιαστική αυθεντία, θα συνενώνει κινήματα, κινήσεις, συνελεύσεις γειτονιών,

ανοιχτούς κοινωνικούς χώρους, πολιτικούς μη ιδεολογικούς σχηματισμούς, πλατείες,

επιτροπές με αναφορά σε τοπικά προβλήματα με βάση την ανάγκη ρήξης με το

υπάρχον και την απόσταση από την επίσημη έκφραση.

 

Είναι πράγματι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά αυτών των εκλογών

η απομάκρυνση των ψηφοφόρων από τη βασική ιδεολογική ατραπό της

κυβερνησιμότητας. Το κενό δεν μπορεί να καλυφθεί με αλλαγή συσχετισμών αλλά

με μια ριζική διαφοροποίηση της οπτικής των κινημάτων. Πρέπει να δουν τον εαυτό

τους ως εν δυνάμει συντακτικό παράγοντα, ως ένα διαρκή διάλογο συγκρότησης

του δημόσιου χώρου. Για να γίνει πραγματικότητα το αυτεξούσιο, όχι ως στοιχείο

ευχής αλλά ως μια συλλογική πράξη κοινωνικής μεταβολής, πρέπει να διαλυθούν

τα καθολικά πρότυπα και να αρχίσουν να διαπλάθονται ανοιχτά από συλλογικές

δυνάμεις επινόησης και αναστοχασμού.

Στις εκλογές αυτές η αποχή στηρίζει αυτές τις διεργασίες ως σημείο ρήξης με το

υπάρχον ως άρνηση αναπαραγωγής του.

 

 ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ  ΚΙΝΗΣΗ  ΑΘΗΝΑΣ

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License