Για μία αυθεντική επαναστατική κουλτούρα

από parabellum 14/05/2012 11:07 πμ.

Θεματικές:  Αναρχία, 

@@

 

  Για μία αυθεντική επαναστατική κουλτούρα   Είναι πολύ συνηθισμένη μεταξύ μας η συζήτηση για τον ιδεολογικό και πολιτικό κατακερματισμό του αντιεξουσιαστικού χώρου. Οι εξηγήσεις ποικίλουν. Από την πιο καλοπροαίρετη που αποδίδει τον κατακερματισμό στην ποικιλομορφία των τάσεων που τον απαρτίζουν μέχρι την πιο κακοπροαίρετη που μιλάει για μαγαζάκια και προσωπικές έριδες αλά αριστερά.   Για να είμαστε ειλικρινείς ισχύουν και τα δύο ως ένα σημείο. Όμως κανένα από τα δύο δεν μπορεί να εξηγήσει αυτό το φαινόμενο απόλυτα. Αφενός γιατί διαφορετικές πολιτικές υπήρχαν ανέκαθεν στο επαναστατικό κίνημα χωρίς να οδηγούν όμως στην πολυδιάσπαση της θεωρίας και της δράσης. Και αφετέρου γιατί τα όποια πολιτικά μαγαζάκια αποτελούν ένα μικρό ποσοστό του χώρου, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου ούτως ή άλλως δε βρίσκετε σε σταθερές συλλογικότητες. Όσο για τις προσωπικές έριδες αφορούν κυρίως κάποιους μεγαλύτερους συντρόφους. Επομένως πρέπει να αναζητηθεί μία άλλη εξήγηση.   Βλέποντας λοιπόν την αντιεξουσιαστική ιστορία μπορούμε να παρατηρήσουμε ένα κοινό στοιχείο. Την ύπαρξη μια κοινής πολυεπίπεδης επαναστατικής κουλτούρας που ήταν αποκλειστικά «δικιά μας» και ένωνε τις διάφορες πολιτικές τάσεις σε μία επαναστατική κοινότητα με έντονους δεσμούς συντροφικότητας. Ως επαναστατική αυθεντική κουλτούρα εννοείται ένας κοινός ηθικός και πολιτισμικός κώδικας που ταυτίζει τη καθημερινότητα, τις πράξεις και τις σκέψεις μας με την Υπόθεση. Που ορίζει ως βάση μας αυτήν την κοινότητα και όχι την οποιαδήποτε υποκουλτούρα, το προλεταριάτο, το άτομο ή τη φύση. Αυτό δε σημαίνει ότι τα παραπάνω δεν είναι κομμάτια της πολιτικής μας θεώρησης και κουλτούρας. Η διαφορά είναι πως αυτά ενσωματώνονται στη «δικιά μας» κουλτούρα και όχι το αντίθετο όπως σήμερα. Για να το πούμε πιο απλά είναι διαφορετικό π.χ. να ακούει ένας αναρχικός πανκ μουσική και διαφορετικό ένας πάνκης να μην γουστάρει τους μπάτσους άρα να βρίσκεται σε κάποια πορεία με το χώρο. Η διαφορά δεν είναι θέμα μουσικού γούστου αλλά ουσίας. Ο πρώτος αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά, ο δεύτερος από την πάνκ υποκουλτούρα.    Το αποτέλεσμα της απουσία μίας τέτοιας κουλτούρας φαίνεται στο τι θεωρείται γενικά και αόριστα χώρος. Δίπλα στους συντρόφους που κινητοποιούνται στα διάφορα μέτωπα βρίσκεται ένα μπούγιο πάνκηδων, γηπεδοχουλιγκάνων, χίππηδων, alternative πιτσιρικαρίας που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σαμποτάρουν την παραγωγή θεωρίας και δράσης και αμαυρώνουν ή εξωραΐζουν την αναρχική πολιτική κοσμοθεωρία στα μάτια του κόσμου που δεν την γνωρίζει. Παράλληλα οποιαδήποτε προσπάθεια για «ξεσκαρτάρισμα» είναι ανούσια αν δεν ορίσουμε πρώτα εμείς ποιοι είμαστε και τι μας ενώνει.   Ας δημιουργήσουμε λοιπόν μία επαναστατική κουλτούρα του διαρκή επαναστατικού πολέμου με όλα τα μέσα. Της επαναστατικής δημιουργικότητας για την οικοδόμηση ενός  ανεξούσιο κόσμο ελεύθερων ολοκληρωμένων ατόμων. Και ας θυμόμαστε τα λόγια του Τσε: « Στην Επανάσταση δεν υπάρχουν ούτε φίλοι ούτε συγγενείς, μόνο σύντροφοι»... http://theparabellum.blogspot.com/

από @utonomous 14/05/2012 2:18 μμ.


Αυτό περί ξεσκαρταρίσματος έστω και σε εισαγωγικά δεν ακούγεται και πολύ καλά...

από β3 14/05/2012 3:55 μμ.


αντι για "ξεσκαρτάριμα" μήπως να έγραφες "επιμορφωση", "διαμόρφωση χαρακτήρων" κτλ;

έχει περισσότερο μέλλον έτσι η φάση που περιγράφεις -και είναι και ουσιαστικότερη

από Τ.Σ. 16/05/2012 3:54 μμ.


Σε αυτό το σύντομο κείμενο γίνονται εμφανέστατα κάποια χαρακτηριστικά της πρακτικής και της σκέψης πολλών αναρχικών στον ελλαδικό χώρο και είμαστε πολλοί τυχεροί όλοι εμείς που διαφωνούμε με όλα όσα γράφονται εδώ, γιατί έχουμε εδώ μπροστά μας ένα τόσο ξεκάθαρο δείγμα...

Τα χαρακτηριστικά που περιλαμβάνει αυτό το κείμενο και που βαθυά μέσα μου πιστεύω ότι αυτά είναι που δεν επιτρέπουν στους αναρχικούς να εξελίξουν τον τρόπο σκέψης τους και δράσης τους και να εκφράσουν το μήνυμα τους στην κοινωνία είναι :

1. O διαρκής ανταγωνισμός ανάμεσα σε προσωποκεντρικές μικρές ομάδες και διάφορα φουσκωμένα υπερεγώ (πολλές φορές με φουσκωμένα μπράτσα) για το ποιανού η αναρχία είναι η μία και μοναδική σωστή αναρχία 2. O αποκλεισμός κάθε διαφορετικής έκφανσης της αναρχικής σκέψης και πράξης, που πολλές φορές καταγγέλεται ακόμα και σαν "ξένη προς την ελληνική αναρχία(!)" 3. Η τεράστια αμορφωσιά ως αναφορά την παράδοση και την παγκόσμια ιστορία της αναρχικής σκέψης και δράσης, μιας και η επιλεκτική μεταφραστική και εκδοτική δουλειά των ελάχιστων και συγκεκριμένων εκδοτικών ομάδων έχει αποκλείσει μεγάλο μέρος της ελευθεριακής κυρίως παράδοσης, η οποία στον ελλαδικό χώρο συχνά καταγγέλεται άλλωτε σαν life style και άλλωτε σαν εναλλακτισμός (χωρίς ποτέ να γίνεται τελικά ξεκάθαρο τί είναι "εναλλακτισμός" και τί είναι ελευθεριακή παράδοση στην Αναρχία)   4. Ο εξευτελισμός, η δημόσια  διαπόμπευση και ο αποκλεισμός ολόκληρων κοινωνικών και πολιτισμικών ομάδων από την αναρχική "Υπόθεση", λες και υπάρχει κάποιος τρόπος αυτή η "Υπόθεση" να έρθει εις πέρας από μια μικρή, κλειστή και ομογενοποιημένη κάστα "ειδικών", "σωστών", "όμοιων" και "πεφωτισμένων". Φυσικά δεν μένει χωρίς παρατήρηση ότι το κείμενο (και πολλές αντίστοιχες απόψεις που κυκλοφορούν στις πλατείες και τα στέκια) είναι ξεκάθαρο δείγμα κοινωνικού ρατσισμού (μιας και εδώ δεν υπερασπίζεται ο "σύντροφος" την φυλετική ανωτερωτητα αλλά την ιδεολογική καθαρότητα) και δείγμα πολιτισμικού ρατσισμού μιας και ζητά να εκκαθαρίσουμε (με δολοφονίες, πλακώματα, προπηλακισμούς, εξευτελισμούς και καταγγελίες μάλλον) τον "χώρο" από τους μολυσματικούς πάνκηδες, τους χούλιγκανς, τους χίππιδες και τους πιτσιρικάδες (!)                                                                                                             5. Υπάρχει τεράστια ανικανότητα να επαναστοχαστούμε συλλογικά πάνω σε βασικές έννοιες τις οποίες τις χρησιμοποιούμε σαν "αυτόματα" χωρίς καν να ξέρουμε τί σημαίνουν για τον άλλον ή και για εμάς τους ίδιους που τις πιπιλάμε σαν καραμέλα.                           6.  Το κράξιμο στις συνελέυσεις και η συνεχής λογοκρισία μέσα στον indymedia καθιστά κάποιες ιδέες ψευδο-δημοφιλείς και πλειοψηφικές σε σχέση με κάποιες άλλες στα αμφιθέατρα, τα ιντερνετ forum και τα chat χωρίς αυτές οι ιδέες όμως να εκφράζουν πραγματικά τις απόψεις της μεγάλης μερίδας των νέων κυρίως αναρχικών συντρόφων που απαξιώνουν τις ιδεολογικά περιχαρακωμένες τοποθετήσεις, τις πουριτανικές επιλογές και τους πολιτισμικούς ή κοινωνικούς αποκλεισμούς...          

Και τέλος,

7. αυτό το κείμενο, για άλλη μια φορά κάνει φανερή την τάση μέσα στον ελλαδικό αναρχικό χώρο για δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, μαζικών εκκαθαρίσεων και δολοφονικών αποφάσεων που βασίζονται σε τυχαίες αισθητικές, ιδεολογικές και ηθικιστικές επιλογές που ονοματίζονται ως "Αναρχία" και γεννάνε ΤΕΡΑΤΑ!

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ο "σύντροφος" εδώ, για επίλογο, βρίσκει καταφύγιο βεβαίωσης των απόψεων του στην αναφορά παραθέματος του "κομμουνιστή επαναστάτη" Τσε Γκεβάρα, υπουργού του Κουβανικού καθεστώτος που φυλάκισε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ποιητές, καλλιτέχνες, ομοφυλόφιλούς, ηρωινομανής και διάφορους "περίεργους", όπως επίσης απαγόρευσε όλες τις αναρχικές ομάδες και έκλεισε τους αναρχικούς σε ψυχιατρία ονομάζοντας την Υπόθεση της Αναρχίας ως "Ψυχικό Νόσημα". Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτού του καθεστώτος τις ιδέες βρήκε επιβεβαίωση ο "σύντροφος" για να ολοκληρώσει την κατήχηση μας...  

υ.γ.

Είναι τελικά κάτι διαφορετικό ένας πάνκης που πάει σε μια αναρχική διαδήλωση από έναν αναρχικό διαδηλωτή που ακούει πάνκ ? ... 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License