Ποιος φοβάται τη Δημοκρατία;

από Kajsa Ekis Ekman 16/05/2012 10:28 πμ.

Άρθρο της Σουηδέζας δημοσιογράφου Κάισα Έκις Έκμαν στην εφημερίδα Dagens Nyheter για το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών (9/5/2012)

Την Κυριακή, μετά από μισό χρόνο απουσίας, επανήλθε η δημοκρατία στην Ελλάδα. Οι Έλληνες με τους οποίους μιλάω είναι ανακουφισμένοι, ξαναζωντανεμένοι, νιώθουν ότι έχουν ορθοποδήσει. Όμως στα σουηδικά ΜΜΕ επικρατεί ένας διαφορετικός τόνος. «Επεκτείνεται η απαισιοδοξία στην Ευρώπη», γράφει η Dagens Nyheter. Ένα «πολιτικό χάος» έχει προκύψει, γράφει η Metro. «Προειδοποίηση καταστροφής» γράφει η Norrköpings Tidningar. Η SVT (ΣτΜ: Σουηδική Κρατική Τηλεόραση) αναφέρει ότι η χώρα έχει γίνει «ασταθής». Η Svenska Dagbladet φιλοξενεί συνέντευξη έναν τραπεζίτη ο οποίος λέει ότι το αποτέλεσμα των εκλογών τον «ανησυχεί».

Ας περιγράψω όμως τι είναι αυτό που ανησυχεί εμένα. Επί μισό χρόνο η χώρα κυβερνιόταν από ένα μη εκλεγμένο διοικητή τράπεζας. Επί δύο χρόνια η κυβέρνηση της χώρας ασκούσε πολιτική εντελώς αντίθετη με αυτό που ψήφισε ο κόσμος. Η φτώχεια και οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν κατακόρυφα. Και όταν ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου τελικά θέλησε να αφήσει τους Έλληνες να αποφασίσουν με δημοψήφισμα για το αν εγκρίνουν το νέο πακέτο διάσωσης, εξαφανίστηκε από την πρωθυπουργία μέσα σε τρεις μέρες. Οι τράπεζες και οι Βρυξέλλες ανέλαβαν στην πράξη τον έλεγχο της Ελλάδας.

Πού ήταν τα σουηδικά ΜΜΕ εκείνη την περίοδο; Πότε ανησύχησαν για την αναστολή της δημοκρατίας; Η απάντηση είναι η εξής: ποτέ. Η κύρια σελίδα της Dagens Nyheter έγραφε ότι ο Παπαδήμος έχει «ευρωπαϊκή εμπειρία» και «σίγουρα πρόκειται για μια αξιόλογη προσωπικότητα». Η μόνη τους κριτική ήταν ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν προχωρούσαν αρκετά γρήγορα. Η Expressen έγραψε ότι η Ελλάδα «ευτυχώς» απέκτησε ένα «σοβαρό και στεγνό» πρωθυπουργό. Είναι γεγονός ότι οι εφημερίδες εξαίρουν τους όρους «ηρεμία» και τη «σταθερότητα» με τον ίδιο τρόπο που θα έκαναν στρατιωτικές δικτατορίες. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που έγραφε η Dagens Industri, ότι το δίλημμα “δημοψήφισμα ή νέες εκλογές” ήταν σαν να είχες να διαλέξεις μεταξύ πανούκλας και χολέρας.

Αυτό που έχει συμβεί στην Ελλάδα αποτελεί ιστορικό γεγονός. Ο λαός μίλησε – και υπερνίκησε τη μαγική ισχύ του δικομματικού συστήματος. Η αριστερά έγινε το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα και ξεπέρασε τη σοσιαλδημοκρατία για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό στην Ευρώπη. Ο λαός άφησε κατά μέρος τις συνήθειές του, την – πολλές φορές σε προσωπικό επίπεδο – αφοσίωσή του στα δύο κόμματα που ψήφιζε για δεκαετίες.

Έπειτα, αν και είναι τουλάχιστον ανησυχητικό ότι ένα φιλοναζιστικό κόμμα με σύνθημα «Να ξεβρωμίσει η Ελλάδα» μπήκε στη βουλή, το 7% που πήρε το εν λόγω στις εκλογές πρέπει να εξεταστεί υπό ένα γενικότερο πρίσμα και να συγκριθεί με την τεράστια άνοδο της ακροδεξιάς στη Γαλλία ή την Αυστρία. Χαρακτηρίζοντας κανείς αυτές τις εκλογές ως μια άνοδο των κομμάτων των άκρων χάνει εντελώς την ουσία.

Κι αυτό επειδή τα νέα λαϊκά κινήματα – Κίνημα Δεν Πληρώνω, Αγανακτισμένοι  – αφήσανε τη σφραγίδα τους στο κοινοβούλιο. Την Κυριακή έδειξε ο λαός ότι δεν υποστηρίζει τις ιδιωτικοποιήσεις, τις μειώσεις μισθών και τις εντολές από τις Βρυξέλλες. Δεν είναι, όπως ισχυρίζεται η κύρια σελίδα της Dagens Nyheter, μία ψήφος εναντίον του ευρώ. Απεναντίας, ο ηγέτης της αριστεράς Αλέξης Τσίπρας δηλώνει ότι θέλει να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη, αλλά ότι δεν έχει λόγο να φτάσει στα όρια της λιμοκτονίας για να το πετύχει.

Τώρα αναμένεται μια μακρά διαδικασία διαπραγματεύσεων, ίσως και νέες εκλογές. Στην πραγματικότητα, η δημοκρατία οδηγείται σε κρίσιμη καμπή, καθώς το ζήτημα είναι αν η Τρόικα – ΕΕ, ΔΝΤ και ΕΚΤ – θα επιτρέψει στην Ελλάδα να ακολουθήσει έναν άλλο δρόμο. Υπάρχει επίσης η ευθύνη στην ελληνική αριστερά να υπερβεί τις ιστορικές αντιθέσεις της και να επιδιώξει την ένωσή της. Αλλά ό,τι κι αν συμβεί, η ουσία είναι ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία ξαναγεννήθηκε. Για ορισμένους αυτό σαφώς και είναι πολύ ανησυχητικό.

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License