Η εφαρμογή του μνημονίου και η απώλεια των δικαιωμάτων

Όλα ξεκίνησαν την 25.3.2010, όταν αποφασίστηκε από τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης, ότι η Ελλάδα παρεμποδίζει την προαγωγή της συνεργασίας, λόγω του υπερβολικού ελλείμματος

Όλα ξεκίνησαν την 25.3.2010, όταν αποφασίστηκε από τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης, ότι η Ελλάδα παρεμποδίζει την προαγωγή της συνεργασίας, λόγω του υπερβολικού ελλείμματος που απειλεί τη βιώσιμη ανάπτυξη της ένωσης. Έτσι, στοχοποιήθηκε και κρίθηκε ως ο αποδιοπομπαίος τράγος που οφείλει πάση θυσία να εξορθολογήσει την κρατική λειτουργία προκειμένου να δημιουργήσει έναν αποτελεσματικό εισπρακτικό μηχανισμό, ώστε να αποζημιώσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα για το πλήγμα που του επέφερε. Το Μνημόνιο 1,που ψηφίστηκε την 2.5.2010, επέβαλε μια σειρά από ‘’μέτρα εξυγίανσης’’ στο υπό διάλυση κράτους. Οι αντιδράσεις των πολιτών ήταν από την αρχή εντονότατες και αποφασιστικές και στη συνέχεια, με την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος την 28.6.2011 και του Μνημονίου 2 τη 1.7.2011, κορυφώθηκαν.

Εδώ και δύο χρόνια, βιώνουμε μια διαδικασία δημοσιονομικής εξυγίανσης, η οποία επιβαρύνει την οικονομική δραστηριότητα και κυρίως καταδικάζει το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών σε ισόβια ανεργία ή σε εργασία χωρίς αντάλλαγμα. Η οικονομική κρίση που ξέσπασε σε παγκόσμιο επίπεδο ήδη από το 2009, από τις φούσκες του καπιταλιστικού συστήματος, είναι αναγκαίο, σύμφωνα με τα μέλη της ευρωπαϊκής επιτροπής-υπηρέτες των τοκογλύφων, να ξεπεραστεί άμεσα, έτσι ώστε να αποκατασταθούν οι σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών της ένωσης. Η χώρα μας, σύμφωνα με τους δανειστές, παρά το χάος που απειλεί την κοινωνία, πρέπει να ανακτήσει την ικανότητά της να δανείζεται από τις διεθνείς αγορές εφόσον δεν μπορεί μόνη της να εξασφαλίσει μια υγιή εθνική οικονομία με ίδια μέσα. Για τους λόγους αυτούς, λήφθηκαν αιφνιδιαστικά και χωρίς καμία απολύτως νομιμοποίηση από τον ελληνικό λαό αλλά και παρά τις μαζικότατες κινητοποιήσεις εναντίον τους, τα μέτρα που θα «εξυγιάνουν» σταδιακά την οικονομία και θα μειώσουν «σημαντικά» το δημοσιονομικό έλλειμμα (μείωση των μισθών του ιδιωτικού και δημοσίου τομέα και των δαπανών για πληρωμές συντάξεων, αύξηση ΦΠΑ, φορολογική μεταρρύθμιση, αποκρατικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων, κατάργηση κλαδικών συμβάσεων)

Προς αποκατάσταση της φήμης των βουλευτών, που κατηγορήθηκαν για κοινωνική αναλγησία και εσχάτη προδοσία από τους πολίτες, ήρθε το Ανώτατο Δικαστήριο του κράτους, με Πρόεδρο τον νυν Πρωθυπουργό την προσωρινής Κυβέρνησης κ. Πικραμένο, να κρίνει τα επείγοντα μέτρα που ελήφθησαν από την Κυβέρνηση, ανάλογα της άμεσης και επιτακτικής ανάγκης να προστατευθεί το εθνικό συμφέρον. Το Στ Ε, κατά τη σύνταξη του σκεπτικού της απόφασης, αποκάλεσε τον Υπουργό οικονομικών και το Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, οι οποίοι υπέγραψαν την 3η Μαΐου 2010 το Μνημόνιο Συνεννόησης, εκπροσώπους της Ελληνικής Δημοκρατίας και νομιμοποίησε με την ίδια απόφασή , τη διαδικασία του κατεπείγοντος που επελέγη από τη Βουλή,

Όλα αυτά βέβαια, συνέβαιναν, παράλληλα με την καθημερινή αφαίμαξη της κοινωνίας και την επικράτηση της άκρατης ελευθερίας των αγορών. Πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις αφανίστηκαν στη δίνη του ανταγωνισμού και όσες απέμειναν, ‘’επιβιώνουν’’ επίσης μέσα σε μια διαδικασία εξυγίανσης. Οι εργαζόμενοι παρατηρούν τη συνεχή μείωση του μισθού τους και τη δυσανάλογη αύξηση του ωραρίου τους. Τα εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αίμα, πετάχτηκαν στα σκουπίδια με διατάγματα της Ευρώπης των κερδοσκόπων. Οι οίκοι αξιολόγησης καθόριζαν και καθορίζουν πια την τύχη μας. Τα ασφαλιστικά ταμεία διαλύονται κάθε μέρα και τα χαράτσια (ειδικά τέλη, έκτακτες εισφορές κλπ) επιβάλλονται ταυτόχρονα με απειλές και χυδαίους εκβιασμούς από την κυβέρνηση.

Η κοινωνία (κυρίως τα μικρομεσαία στρώματα) χάνει ολοένα και περισσότερο την αξιοπρέπειά της. Το κεφαλαιοκρατικό σύστημα, έχοντας πλέον περιέλθει σε μια κατάσταση αδιεξόδου, απαιτεί να πουλήσουμε τις ζωές μας (εξαντλητικά ωράρια εργασίας), με αντίτιμο πενταροδεκάρες. Το Σύνταγμα της Ελλάδος αλλά και ο καταστατικός χάρτης της Ε.Ε, αποτελούν πλέον διακοσμητικά στοιχεία και η Δικαιοσύνη το όργανο επιβολής των διαταγμάτων για την εδραίωση τέτοιου είδους πολιτικών. Σύμφωνα με το Α. 28 παρ. 3 του Συντάγματος, «η Ελλάδα προβαίνει ελεύθερα, με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δε θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και με τον όρο της αμοιβαιότητας..»

Σήμερα δεν υπάρχουν δικαιώματα. Οι εκπρόσωποι του κεφαλαιοκρατικού συστήματος αποφάσισαν ότι ο άνθρωπος δεν έχει μεγαλύτερη αξία από το ασύδοτο κέρδος. Η ασύλληπτη μείωση των μισθών και επιδομάτων στο όνομα της «ανάπτυξης» και του «ελεύθερου ανταγωνισμού», η επιβολή σκληρών φορολογικών μέτρων αποκλειστικά στα μικρομεσαία στρώματα και όχι στους έχοντες τον πλούτο - παρά τις «επιταγές» του μνημονίου – και η κατάργηση του (όποιου) κοινωνικού κράτους, έχουν ως έμμεσο στόχο τη σταδιακή απώλεια των δικαιωμάτων μας με στόχο να μη μείνουν περιθώρια να τα διεκδικήσουμε ξανά. Τα κινήματα των πλατειών όμως, απέδειξαν την ισχύ τους σε παγκόσμια κλίμακα. Οι πολίτες είναι πολύ πιο ισχυροί από το σύστημα επειδή ακριβώς αυτό δεν υπάρχει χωρίς αυτούς. Ας αναλάβουμε λοιπόν την ευθύνη και ας μην τους αφήσουμε να αποφασίζουν για μας. Ό,τι και να δείξουν οι κάλπες της 17ης Ιουνίου, ήρθε η ώρα να θέσουμε οι ίδιοι τους όρους που επηρεάζουν τις ζωές μας, με αλληλεγγύη και αυτοοργάνωση.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΝΟΜΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License