Κείμενο Αλληλεγγύης στην Όλγα Οκονομοίδου απο Ράμι Συριανό

Απο τη φυλακή της Λάρισας, κείμενο αλληλεγγύης στην Όλγα Οικονομίδου απο Ράμι Συριανό

 

Κείμενο αλληλεγγύης στην Όλγα  Οικονομίδου του Ράμι  Συριανού

 

«Κάθε σύγκρουση με την εξουσία, όσο μερική ή μειοψηφική και αν είναι, εμπεριέχει μέσα της το ίδιο το διακύβευμα του επαναστατικού πολέμου.»

 

 

Η συντρόφισσα Όλγα Οικονομίδου βρίσκεται εδώ και 1,5 μήνα σε καθεστώς απομόνωσης στις φυλακές Διαβατών, με αφορμή την άρνηση της να συναινέσει στον σωματικό έλεγχο. Αφήνοντας στην άκρη τις γελοίες προφάσεις των ανθρωποφυλάκων,  που δεν είναι ικανές να πείσουν πλέον ούτε και τον πιο αφελή, γίνεται ξεκάθαρο πως η αιτία αλλά και ο στόχος αυτής της ποινής επι της ποινής, είναι η ίδια η ανυποχώρητη στάση της συντρόφισσας , είτε αυτή εκφράζεται μέσω της άρνησης της εξευτελιστικής σωματικής έρευνας ,είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Με λίγα  λόγια, όλες αυτές οι μέρες που έχει περάσει η Όλγα στη μονίμως επιτηρούμενη από κάμερα τρύπα, που επιδεικτικά ονομάζουν ‘χώρο υποδοχής’, δεν αποτελούν τίποτα λιγότερο από την κατασταλτική απάντηση του κράτους στην επιλογή της να διατηρήσει την πολιτική της υπόσταση και τη μαχητικότητα της εντός των τειχών.

 

Πέρα από οποιεσδήποτε απλοποιήσεις περί εκδικητικότητας γενικά και αόριστα, οφείλουμε να έχουμε κατά νου πως κάθε κατασταλτική πρακτική (είτε εντός είτε εκτός των τειχών) εντάσσεται και αξιοποιείται ως κομμάτι της ευρύτερης κατασταλτικής στρατηγικής της κυριαρχίας, ακόμα και όταν δεν είναι προσχεδιασμένη επί τούτου. Η πολύμορφη πολιτική σύγκρουση που συντελείται ασταμάτητα  στα πλαίσια του κοινωνικού πολέμου, είτε εκφράζεται σε συλλογικό είτε σε ατομικό επίπεδο, εμπεριέχει σε κάθε έκφανση της ένα εκατέρωθεν  διακύβευμα  για τις αντιμαχόμενες πλευρές: το πολιτικό κόστος (ή κέρδος) της έκβασης της και την παρακαταθήκη που αυτή δημιουργεί.

 

 

« Τα ολοκληρωτικά συστήματα θυμίζουν καλλιτεχνικό πατινάζ : περίπλοκα, μηχανικά ακριβή και πάνω απ’ όλα επισφαλή. Κάτω από την εύθραυστη κρούστα της τάξης ελλοχεύει το παγερό χάος…… και υπάρχουν σημεία που ο πάγος είναι δολερά λεπτός.»

 

 

Το περιβάλλον εντός των τοιχών αποτελεί απασφαλισμένη ωρολογιακή βόμβα μονίμως έτοιμη να εκραγεί. Η συνεχής ψυχολογική πίεση που υφίσταται ο καθένας σε μοριακό επίπεδο από τη συνθήκη του εγκλεισμού μπορεί – όταν δεν ξεσπάει ανάμεσα στους ίδιους τους κρατούμενους ή δεν αποσυμπιέζεται αυτοκαταστροφικά μέσω της πρέζας και των ψυχοφαρμάκων- να μετατραπεί σε μια καταστροφική δύναμη με πολύ ανεπιθύμητα αποτελέσματα για την εξουσία ( φυλακές έχουν καεί συθέμελα για φαινομενικά ασήμαντες αφορμές). Για τη διατήρηση της εύθραυστης τάξης υπο αυτές τις συνθήκες η μηδενική ανοχή απέναντι σε κάθε είδους απειθαρχία είναι απαραίτητη- φυσικά σε συνδυασμό με κάθε είδους βαλβίδες αποσυμπίεσης-. Βάση ακριβώς αυτής της διπλής στρατηγικής ελέγχου και καταστολής είναι που κρίνεται εξαιρετικά επικίνδυνη η παρουσία ανθρώπων που δεν πέφτουν στην παγίδα των δολωμάτων και που ταυτόχρονα είναι αποφασισμένοι να έρθουν σε ρήξη ,τόσο με τους μηχανισμούς  όσο και τις συνειδήσεις της φυλακής. Ριζοσπαστικές συνειδήσεις και ρηξιακές πρακτικές που διαχέονται  μπορούν να αποτελέσουν την σπίθα που θα τινάξει στον αέρα την φαινομενική ομαλότητα. Οι ανα τόπους σωφρονιστικές υπηρεσίες το ξέρουν αυτό πολύ καλά, γι’αυτό και είναι διατεθειμένες όπου μπορούν να εξαντλήσουν τη σκληρότητα που διαθέτουν, έχοντας ως πρώτο στόχο τον ίδιο το συμβολισμό που μεταφέρει η κάθε άρνηση.

 

 

«…οι τρομοκράτες δεν θα πρέπει να επικοινωνούν μεταξύ τους. Αν ένας τρομοκράτης δεν επικοινωνεί με κανέναν θα πεθάνει όπως το ψάρι στη στεριά….. αν αφυδατώσεις έναν τρομοκράτη απομονώνοντας τον  από τις ιδεολογικές και πνευματικές του πηγές τότε πεθαίνει η επαναστατική, δηλαδή η καταστροφική του πλευρά……»

 

 

 

Από τη δεκαετία του 70’ και έπειτα το ειδικό καθεστώς απομονωτικής κράτησης καθιερώθηκε ως η τυπική μεθοδολογία για την τιμώριση των πολιτικών αντιπάλων της κυριαρχίας. Αγωνιστές από όλο το φάσμα  του επαναστατικού κινήματος βίωσαν στο πετσί τους το ¨πολιτισμένο¨ αυτό βασανιστήριο. Σε καθεστώτα ως επί το πλείστον αστικής δημοκρατίας ,όπου η διατήρηση του ¨δημοκρατικού¨, πολιτισμένου και  ¨ανθρωπιστικού¨ προσωπείου αποτελεί οργανικό κομμάτι της κοινωνικής μηχανικής τους. Η απομόνωση  ήρθε ως το ιδανικό εργαλείο( λόγω της άυλης φύσης της που επιτρέπει να διατηρούνται τα προσχήματα αλλά και της επιστημονικά τεκμηριωμένης από αμέτρητα στρατιωτικά πειράματα  αποτελεσματικότητα της ) για την εξουδετέρωση του εσωτερικού εχθρού τους.

 

Πέρα από κάθε υπερβολή, μπορεί να ειπωθεί πως ο απομονωτικός εγκλεισμός αποτελεί την επιτομή της ειδικής τιμωριτικής πρακτικής αυτή τη στιγμή.

 

Στην Ελλάδα οι κατηγορούμενοι και τα μέλη της 17Ν είναι οι μόνοι οι οποίοι βρίσκονται μέχρι στιγμής σε μόνιμο ειδικό καθεστώς κράτησης, απομονωμένοι από τους υπόλοιπους κρατούμενους. Η παρατεταμένη όμως απομόνωση για μήνες σε κάποιο πειθαρχείο αποτελούσε μια πρακτική η οποία χρησιμοποιούνταν διευρυμένα στο παρελθόν (σε συνδυασμό με τους ξυλοδαρμούς και τις υπόλοιπες μεθόδους βασανιστηρίων) με σκοπό να οδηγήσουν τους απείθαρχους κρατούμενους  σε σωματική και ψυχική καταβολή. Τα τελευταία χρόνια ο σταδιακός μετασχηματισμός της μεθοδολογίας ελέγχου της φυλακής , με την εισαγωγή των λεγόμενων ¨ευεργετημάτων¨ ως εκβιασμό και την καθιέρωση της χρήσης πρέζας και ψυχοφαρμάκων σε μαζική κλίμακα οδήγησε στην σχετική έκλειψη αυτής της πρακτικής.

 

Η επαναφορά της παρατεταμένης απομόνωσης τον τελευταίο καρό αποτελεί- πολύ περισσότερο από μία παλινδρόμηση- τον οιωνό πως προλυένεται  το έδαφος ώστε να δημιουργηθεί μια κατασταλτική παρακαταθήκη και από  ¨προσωρινή ποινή για τη διασφάλιση της τάξης ¨, το ειδικό καθεστώς κράτησης να εδραιωθεί ως μια μόνιμη συνθήκη. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός άλλωστε από τις προτάσεις του τότε αρχηγού της αστυνομίας που μεταξύ άλλων ανέφερε και τη μεταφορά όλων των κατηγορουμένων με τον αντιτρομοκρατικό νόμο στην ειδική πτέρυγα που έχει κατασκευαστεί στη Λάρισα με αρχικό σκοπό να  ¨φιλοξενήσει¨ τους  κατηγορούμενους της 17Ν.

 

 

 

Είναι προφανές πως το στρατόπεδο της κυριαρχίας εξελίσσει συνεχώς την κατασταλτική στρατηγική του εκμεταλλευόμενο την πολυδιάσπαση του δικού μας στρατοπέδου και το γενικευμένο κλίμα έντασης που επικρατεί. Απέναντι στις μεθοδεύσεις αυτές είναι απαραίτητο να συσπειρώσουμε τις τάξεις μας , διατηρώντας την διαύγεια της συνολικότερης στόχευσης των κινήσεων του εχθρού. Είναι να δημιουργήσουμε το πολύμορφο επαναστατικό μέτωπο που – πέρα από μια  λογική στενής αυτοάμυνας- θα είναι σε θέση να αποτελέσει τη χαριστική βολή στο ήδη κλονισμένο κοινωνικό καθεστώς.

 

 

« Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν , πάλι , όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλει εκείνο το όχι –  το σωστό – εις όλη την ζωή του…..»

 

 

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΟΛΓΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΕΔΩ ΚΑΙ 1,5 ΜΗΝΑ, ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΗΣ ΣΤΑΣΗΣ.

 

 

Ράμι Συριανός

Φυλακή Λάρισας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License