το δάσος καίγεται, αλλά αυτός φυλάει μόνο το δέντρο του

από έλα ντε 12/07/2012 12:45 μμ.

ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΧΩΡΟΝΤΑΣ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ

  ΕΚ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ στο πνεύμα των γόνιμων προβληματισμών που ανοίγουν τα ποστ: https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1411143 https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1411829   εισαγωγή: το κείμενο που ακολουθεί γράφεται υπό τον εκβιασμό των εξελίξεων, την ανάγκη αυτοκριτικής σχετικά με τη χρόνια πολιτική δράση, αντίστοιχων πολιτικών αδιεξόδων που παράγονται και το ανελέητο βάρος της σιωπής σε μια συνθήκη που η Χρυσή Αυγή είναι στη βουλή. Γενικά, επιθυμεί να έχει συντροφική χροιά. Καταπιάνεται με τις διαμάχες που μαίνονται στον α/α της Θεσσαλονίκης, όχι για να πάρει θέση (αφού η υπόθεση θυμίζει τα σήριαλ του φώσκολου), αλλά σαν κραυγή απόγνωσης που στοχεύει στην ομόνοια και κοινά καλέσματα απέναντι στο κράτος της ασφάλειας και τη φασιστικοποίηση της κοινωνίας. Αν και συχαίνομαι λογικές συμβιβασμού, τέτοιος είναι ο σκοπός αυτού του κειμένου.   ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΧΩΡΟΝΤΑΣ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ   Όταν οι φασίστες αλωνίζουν ελεύθεροι, η σιωπή του πολιτικοποιημένου κόσμου απένατι σε αυτή τη συνθήκη είναι εγκλημα. Θεωρώ ότι η ανακωχή είναι μονόδρομος επειδή η όλη ιστορία κάνει το κράτος να τρίβει τα χέρια του από χαρά. αναρωτήθηκε κανείς τι παρακαταθήκες αφήνει πίσω της μια τέτοια ιστορία και τι λογικές ενσωματώνουν τα υποκείμενα που παίρνουν μέρος σε αυτήν; Κάποιοι, κάπου, κάποτε αρθρώνουν πολιτικό λόγο ενάντια στον έλεγχο και την καταστολή. Τι καλύτερο από μια τέτοια αφορμή που σου δίνει το ίδιο το κράτος για να  συσπειρωθείς εναντίον του ουρλιάζοντας για κατασπατάληση δαπανών που αν πήγαιναν στην παιδεία και την υγεία τα πράματα δεν θα ήταν τόσο χάλια. Αντίθετα ακούμε γενικολογίες από φερέφωνα μόνιμους εισπράκτορες πολιτικής υπεραξίας. Πόσες φορές το τρίπτυχο: αυτοπραγμάτωση - εγωισμός - παρωπίδες κλειδώνει μυαλά αντί να διαχέονται σπόροι της ανατροπής; πριν κάποια χρόνια είχε καλεστεί στη θεσσαλονίκη πορεία ενάντια στην καταστολή από πολύ ετερόκλητο κόσμο. Ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα, θεωρώ ότι οι τρέχουσες συνθήκες επιτάσσουν την επανάληψη τέτοιων καλεσμάτων, από όσους βρίσκουν τον εαυτό τους στην πολυμορφικότητα κινημάτων και κινηματικών διαδικασιών, αφηφόντας τα ρίσκα που ενέχουν. Αντίθετες κινήσεις ή σιωπές ισοδυναμούν ανακύκλωση της μιζέριας και σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω ποιοι, εκτός από την εξουσία, έχουν συμφέρον από τέτοιες καταστάσεις.   Για να κάνει κανείς δημόσια κριτική σε πρωτοποριακές λογικές θα πρέπει να μιλήσει ανοιχτά για συμπεριφορές μικροπολιτικής απέναντι στο φοιτικό κίνημα, την απεργία πείνας των 300 μεταναστών - εργατών, το διαίρει και βασίλευε και ηθικούς αυτουργούς τέοιων λογικών. Τι συμπεριφορές αναπαράγουν τέτοιες λογικές και πόσο απέχουν από τη δικτακτορία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας; Φυσικά, τα πάντα εξαρτώνται από το πρίσμα μέσα από το οποίο διαβάζει και αντιλαμβάνεται κάποιος την πραγματικότητα. Εντάξει, θα σκεφτούν οι περισσότεροι, κάποιος τρελλός βρίσκει ευκαιρία να μιλήσει απλά για να διασφαλίσει ότι υπάρχει. Θα ανοίξουν ποτέ πραγματικές συζητήσεις και συντροφική κριτική απέναντι σε λογικές επιβολής; θα αναγνωρίσει ποτέ κανείς ενώποιον του "αντιπάλου" τα λάθη που έκανε και το πολιτικό κόστος που επωμίστηκε; Γιατί τόσος ντόρος και ερωτηματικά; Σύντροφοι, οι κίνδυνοι να αναπαράγουμε δομές, λάθη και τακτικές που έχουν καταβολές στο σταλινισμό, ή το ΚΚΕ αν προτιμάτε, όχι μόνο είναι ορατοί καιρό τώρα, αλλά επιφορτίζονται και με το βάρος της επέλασης του φασισμού στην κοινωνία. Μιλάμε για ευθύνες και μια κοινωνία θεάματος την οποία τόσοι πρόλογοι σκηνοθετούν περί ιστορικότητας, όσο και η καλλιέργεια σεκταριστικών γκρουπών. Ένα αναπόφευκτο ερώτημα που τίθεται: "ποιοί χτυπιούνται;" Σίγουρα όχι όσοι καβαντζώνονται πίσω από το σκύπτρο του αλάθητου και της πολιτικής καθαρότητας.   Θεωρώ ότι πρέπει ο α/α χώρος να συσπειρωθεί απέναντι στο φασιμό με τρόπους που θα γίνουν ορατοί στην κοινωνία και το δρόμο. Βασίζομαι στην πεποίθηση ότι οι εμπειρίες λαθών χρησιμεύουν στη συνειδητοποίηση και αυτοβελτίωση πολιτικών υποκειμένων και όχι την ευλογία της γενιάδας κάθε θιασώτη διαχειρηστή κρίσεων. Σίγουρα μπορεί μια μικρή μάζα κόσμου μεταξύ της να συμφωνήσει. Όμως ο κύκλος μεγαλώνει προς τα πίσω. Και όταν νομοθετήται η σκλαβωποίηση της ζωής με εξιλαστήριο θύμα τον μετανάστη χωρίς χαρτιά αλλά και κάθε άλλο αδύναμο κρίκο της κοινωνίας, η ομόνοια και συντροφικότητα στο όνομα της αποτελεσματικότητας του κοινού πολέμου απέναντι στο κράτος και τους μεγαλοκαρχαρίες αφεντικά είναι μονόδρομος. ΕΞΩ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ     ΚΑΠΟΙΟI ΠΟΥ, ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, ΣΕ ΜΟΝΙΜΗ ΒΑΣΗ ΒΡΙΣΚONΤΑΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License