Σχετικά με τις εισβολές της γΕΛΑΣ στους ελεύθερους κοινωνικούς χώρους

από observing the observers 11/01/2013 1:25 πμ.

Τελείωσαν τα σενάρια στα ερμάρια της Κατεχάκη.

post image

Είναι προφανές ότι το καθεστώς Σαμαρά προσπαθεί εναγωνίως να πιαστεί από κάτι, ώστε να δείξει όσο το δυνατόν πιο ακρο-δεξιό προφίλ προς τη βάση του. Η οποία κάθε μέρα που περνάει διαλύεται, εκεί που κυρίως μετράει για τα ελληνικά πολιτικά κόμματα: στην ψυχολογία του ψηφοφόρου, στο πως νιώθει το άτομο για την καθημερινότητά του και από που έχει να πιαστεί για να ξεγελάσει το όποιο πρόβλημα αντιμετωπίζει αυτός και η οικογένειά του. Ο Σαμαράς και η συμμορία του προσπαθούν να προετοιμάσουν το έδαφος για την επόμενη προεκλογική περίοδο. Δεν τους ενδιαφέρει το τώρα. Τους ενδιαφέρει τι θα γίνει το βράδυ των εκλογών.

Οι ανεκδιήγητοι μισθοφόροι του καθεστώτος, οι κάθε λογής υπάλληλοι της Κατεχάκη, όπου προσωρινά στεγάζεται το υπουργείο "προστασίας" του πολίτη (μιας και στο μέλλον θα του αλλάξουμε χρήση), έχουν ξεμείνει όμως από ιδέες. Όσο και να πιεστούν, όσο και να μαγειρέψουν, το πρόβλημα παραμένει.

Όλα τα προηγούμενα χρόνια δοκίμασαν τα πάντα. Κάθε πιθανό και απίθανο σενάριο τρομολαγνείας και μιντιακού ψευτοθεάματος αξιοποιήθηκε ξανά και ξανά και ξανά. Πολλές φορές το ίδιο κακοστημένο σενάριο έπεσε ξανά στο τραπέζι, ξαναζεσταμένο στο φούρνο μικροκυμάτων. Και οι δημοσιογράφοι, πιστοί στη χούντα, δεν άφησαν ούτε μια κουβέντα με μπάτσο ή πολιτικό μέσα στους διαδρόμους αναξιοποίητη. Σε σημείο που όλα αυτά τα σενάρια είναι καταγεγραμμένα με κάθε λεπτομέρεια. Χαρτογραφούνται με μια ματιά.

Διολίσθησαν λοιπόν σε ένα μειονεκτικό σημείο, όπου δεν υπάρχει τίποτα άλλο διαθέσιμο να πιάσουν στα χέρια τους για να δώσουν μασημένη τροφή στα δελτία ειδήσεων. Κανένα πρόσφορο προς κατανάλωση σενάριο. Οι δημοσιογράφοι από τη μεριά τους είναιι όπως πάντα πρόθυμοι. Δυσανασχετούν που δεν τους δίνεται κάτι πρόσφορο για λαϊκισμό. Τραυλίζουν νευρικά μπροστά στις κάμερες, μη μπορώντας πλέον να πουν σωστά ούτε μια φορά στις τέσσερις συνεχόμενες τη λέξη "αντιεξουσιαστικός".

Ας υποθέσουμε ότι σύντομα η γΕΛΑΣ εισβάλει και σε όλους τους υπόλοιπους ελεύθερους κοινωνικούς χώρους. Είναι λογική μια τέτοια υπόθεση.

Και μετά, τι; Δεν υπάρχει επόμενο στάδιο. Οι τοίχοι είναι τοίχοι, όσες φορές και να περάσεις από την πόρτα δε θα αλλάξουν. Πόσες φορές μπορεί να κάνει εισβολή η γΕΛΑΣ στον ίδιο χώρο; Μπορεί να το κάνει κάθε μέρα. Μπορεί να το κάνει κάθε 8 ώρες. Μπορεί να το κάνει μια φορά σε κάθε βάρδια.

  • Πόσες φορές αντέχει η ιεραρχία της γΕΛΑΣ να κάνει εισβολή στον ίδιο χώρο;
  • Πόσες φορές αντέχει η πολιτική ηγεσία του υπουργείου να ανακοινώσει την εισβολή στον ίδιο χώρο;

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο στενά επιχειρησιακό. Είναι πρώτα και κύρια, επικοινωνιακό και ψυχολογικό.

Η χούντα προσπαθεί να παρουσιάσει τους ελεύθερους κοινωνικούς χώρους ως εδάφη που τάχα ανακτούνται οριστικά και αμετάκλητα από τον, σύμφωνα με τα συνεργαζόμενα με αυτήν ΜΜΕ, εσωτερικό εχθρό. Αυτομάτως παγιδεύεται στο φαύλο κύκλο της κατάληψης, της εισβολής, της ανακατάληψης, της εκ νέου εισβολής - και πάει λέγοντας. Επικοινωνιακή καταστροφή, από το πρώτο κιόλας λεπτό που πάρθηκε η απόφαση.

Η σύγχρονη μηντιακή δικτατορία βρίσκεται σε μέγιστη αδυναμία. Μόλις συνειδητοποίησε ότι για άλλη μια φορά έχει αυτοπαγιδευτεί. Θα προσπαθήσει με μεγάλη αγωνία να τροφοδοτήσει τα ΜΜΕ με κάτι άλλο. Κάτι που να τη βοηθάει να αναπτύξει εκ νέου τη ρητορία περί αμετάκλητου.

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License