Αφορμαλιστική εξεγερσιακή οργάνωση

ορισμένες σύντομες παρατηρήσεις πάνω στο κείμενο - κάλεσμα για μια αναρχική πολιτική οργάνωση

 

Ορισμένες σύντομες αλλά ουσιαστικές παρατηρήσεις πάνω στο κείμενο καλέσματος για μια αναρχική πολιτική οργάνωση, που υπογράφουν: «Κύκλος της φωτιάς», αναρχική συλλογικότητα «καθ΄οδόν», Στέκι Αντίπνοια, Αναρχικοί για την κοινωνική απελευθέρωση.

  Αφού διαβάσαμε το συγκεκριμένο κείμενο και θεωρώντας ότι έχουμε κατανοήσει επαρκώς το γενικό πλαίσιο και τις συντεταγμένες που οι σύντροφοι που υπογράφουν αυτή την πρωτοβουλία σκοπεύουν να κινηθούν, έχουμε να παρατηρήσουμε σε πρώτη φάση τα εξής :

1. Οι σύντροφοι παραβιάζουν ανοιχτές πόρτες με την έννοια ότι αυτή τη στιγμή, τουλάχιστο και κατά την δική μας εκτίμηση, η συντριπτική πλειοψηφία των αναρχικών ατομικοτήτων και συλλογικοτήτων στην Ελλάδα θα συνυπέγραφαν σχεδόν στο σύνολό τους τις διαπιστώσεις και τους προβληματισμούς τους που εκθέτουν σε γενικές γραμμές σχετικά με το λεγόμενο οργανωτικό ζήτημα του αναρχικού χώρου ή κινήματος.

2. Κατά τη ταπεινή μας άποψη και αν λάβουμε λοιπόν σαν δεδομένο ότι οι διαπιστώσεις τους και οι επιδιώξεις τους είναι αυτή τη στιγμή σχεδόν ταυτόσημες αναμεταξύ μας, το βασικό ζήτημα είναι να περάσουμε πρακτικά σε ένα επόμενο βήμα «πέρα των διαπιστώσεων».

3. Εδώ ακριβώς έγκειται και η συγκεκριμένη δυσκολία του οργανωτικού ζητήματος, το οποίο ανεξάρτητα των εκτιμήσεων του καθενός μας σχετικά με το κατά πόσο μας ευνοούν ή όχι σήμερα οι αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες και ταυτόχρονα αποδεχτούμε έστω και τον παραδοσιακό τρόπο αντίληψης των αναρχικών περί οργάνωσης δηλαδή: «οργανώνεσαι στο σήμερα με βάση το ιδεατό σου», θα έπρεπε μάλλον, κατά τη γνώμη μας, να αποδεχτούμε ταυτόχρονα ότι, ο μοναδικός τρόπος για να καλυφθεί αυτή ακριβώς η απόσταση, δηλαδή, από τις σημερινές συνθήκες στην κοινωνική επανάσταση, δεν μπορεί να είναι άλλος και διαφορετικός, παρά μεθοδολογικός.

  4. Αν συμφωνούμε όλοι μας, ή έστω όσοι συμφωνούν, με την παραπάνω διαπίστωση, θα πρέπει επίσης να συμφωνήσουν, σε αυτή την περίπτωση, ότι ο αναρχισμός ή η αναρχία στο σύνολό της σαν δυναμικό κοινωνικό κίνημα στις σημερινές συνθήκες, διαθέτει πλέον ελάχιστη αξία σαν ιδεολογία, με την έννοια της παρελθούσας ιστορίας της μέσα στα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα της εκμεταλλευόμενης τάξης, των επιτευγμάτων της και των παθημάτων της, των σωστών και των λαθών της. Όλα αυτά φυσικά θα πρέπει να τα έχουμε υπόψη μας για να αντλούμε  τα κατάλληλα πολιτικά συμπεράσματα. Όμως, στις ραγδαία εξελισσόμενες κοινωνικές συνθήκες σήμερα, πιστεύουμε ότι κυρίως η αναρχική μέθοδος έχει και θα μπορούσε να έχει ακόμη μεγαλύτερη ουσιαστική και πρακτική αξία ακριβώς σαν μεθοδολογία, σαν μεθοδολογική οργανωτική πρόταση, όχι μονάχα για τους αναρχικούς, πράγμα αυταπόδεικτο τουλάχιστο θεωρητικά, αλλά επίσης και για το ευρύτερο κίνημα των εκμεταλλευόμενων, μέσα στους κοινωνικούς αγώνες που διεξάγονται και θα διεξαχθούν. Όλοι μας ανεξαιρέτως πιστεύουμε ότι συμφωνούμε επίσης στην διαπίστωση ότι, χωρίς την ενεργή συμμετοχή της πλειοψηφίας των εκμεταλλευόμενων καθίσταται θεωρητικά και πρακτικά αδύνατη η κοινωνική επανάσταση. Τίθεται άρα επίσης επιτακτικά στην περίπτωση αυτή, το πρόβλημα της οργάνωσης της επόμενης εξέγερσης. Το τελικό συμπέρασμα, κατά την άποψή μας, είναι ότι επιλέγουμε να οργανωθούμε σήμερα με βάση το ιδεατό μας, χρησιμοποιώντας σαν γέφυρα κάλυψης της απόστασης αυτής την αναρχική μέθοδο. Η αναρχική μεθοδολογική οργανωτική πρόταση που την παλεύουμε πρακτικά μέσα στο ευρύτερο κίνημα της εκμεταλλευόμενης τάξης, κατά τη διάρκεια των κοινωνικών αγώνων. Μονάχα αυτή η μέθοδος μπορεί, κατά τη γνώμη μας, να μας εγγυηθεί την σύζευξη μεταξύ μέσων που οργανωτικά χρησιμοποιούμε σήμερα και του απώτερου σκοπού που στρατηγικά επιδιώκουμε.

5. Αν κατανοούμε και άρα συμφωνούμε με το παραπάνω συμπέρασμα περί μεθόδου, το οποίο είναι κατά τη άποψή μας κεφαλαιώδους σημασίας ως προς την έκβαση της πορείας προς τον στρατηγικό μας στόχο, τη κοινωνική επανάσταση, τότε, σε αυτή τη περίπτωση, οποιαδήποτε συζήτηση και προβληματισμός περί του οργανωτικού ζητήματος διαθέτει μια ασφαλή πυξίδα ώστε να μην αποπροσανατολιστεί και παρεκτραπεί, φτάνοντας σε ένα ασφαλές λιμάνι προορισμού. Δεν θα υποπέσουμε στο πειρασμό και ενδεχομένως στο σφάλμα να αναφερθούμε εδώ στις οργανωτικές μορφές που το αναρχικό κίνημα υιοθέτησε διεθνώς και εγχώρια κατά τη μακρόχρονη πορεία του στους ταξικούς αγώνες. Αυτές οι μελέτες και οι αναφορές  σίγουρα έχουν υλοποιηθεί σε ένα βαθμό και στο εσωτερικό του εγχώριου αναρχικού κινήματος και όσοι σύντροφοι διακατέχονται από την αγωνία του προβληματισμού σχετικά με το ζήτημα αυτό, όπως εμείς, σίγουρα έχουν βγάλει τα δικά τους  συμπεράσματα επαρκή ή λιγότερο επαρκή, δεν έχει μεγάλη σημασία αυτή τη στιγμή. Το μοναδικό πράγμα που έχει σημασία σε σχέση με το ζητούμενο τώρα, δηλαδή τις προτεινόμενες οργανωτικές μορφές σε άμεση συνάρτηση με τη χρησιμοποιούμενη μέθοδο, όπως προείπαμε, είναι αν αυτές οι τελευταίες είναι ή τείνουν να είναι συγκεντρωτικού χαρακτήρα, ακόμη και δημοκρατικού, πράγμα τουλάχιστο θεωρητικά δύσκολο αν όχι αδύνατο, εφόσον προέρχονται από αναρχικό φορέα.

6.  Προς έκπληξή μας-αν και το φαινόμενο έχει ιστορικά καταγραφεί ευρέως στην πορεία του αναρχικού κινήματος-διαπιστώνουμε ότι η συνολική τοποθέτηση των συντρόφων και φορέων της συγκεκριμένης οργανωτικής πρότασης, πέραν των κοινών μας διαπιστώσεων που παραβιάζουν ανοικτές πόρτες για λόγους που ήδη αναφέραμε, είναι εξόφθαλμα συγκεντρωτικού χαρακτήρα. Δεν χρειάζεται όμως να επιμείνουμε ιδιαίτερα πάνω σ΄αυτό το σημείο, διότι ο κάθε σύντροφος ή συλλογικότητα συντρόφων είναι πιστεύουμε ικανοί να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα και πολύ περισσότερο, αν πρόκειται για κάτι καινούριο, ή απλά, για την επιστροφή του παλιού σε μια ομολογουμένως κρίσιμη χρονική στιγμή. Το πρόβλημα κάθε μορφής οργανωτικού συγκεντρωτισμού, ακόμη και αναρχικού, ο οποίος στο όνομα μιας προφασιζόμενης αποτελεσματικότητας που από την πλευρά μας δυστυχώς αδυνατούμε να κατανοήσουμε, δεν είναι μονάχα ότι από μεθοδολογικής αναρχικής άποψης είναι απαράδεκτος και επικίνδυνος για αυτό το λόγο και απορριπτέος, αλλά επίσης ότι πίσω από τη μορφή κάθε οργανωτικού συγκεντρωτισμού εδράζει  ένα ακόμη φοβερότερο πρόβλημα, αυτό της ποσοτικής ψευδαίσθησης: (Αν γίνουμε πολλοί και δυνατοί μέσα σε μια καλά δομημένη αναρχική οργάνωση τόσο περισσότερο αυξάνουμε τις πιθανότητες να νικήσουμε). Ο οργανωτικός συγκεντρωτισμός οδηγεί αναπόφευκτα με την πάροδο του χρόνου και στην περίπτωση της μεγέθυνσης της δομής, σε μια φαινομενική αποτελεσματικότητα της οργάνωσης, αλλά στην ουσία σε ένα ενισχυόμενο φορμαλισμό και σκληρωτισμό του συνόλου των διαδικασιών και δραστηριοτήτων της, σε μια μορφή άτυπης εξουσίας  των ειδικών που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι αναρχικοί. Αν και βρισκόμαστε στο εσωτερικό μιάς αναρχικής οργάνωσης εντούτοις υπάρχει η αίσθηση ότι οι λειτουργίες της είναι παρόμοιες με αυτές ενός κομματικού μηχανισμού.

7. Αντίθετα, η πρακτική εφαρμογή της αναρχικής μεθόδου στο εσωτερικό της ειδικής ή αν προτιμάτε πολιτικής αναρχικής οργάνωσης είναι πλήρως αποκεντρωτική, δηλαδή αφορμαλιστική, θα έπρεπε δηλαδή να εγγυάται την αποφυγή οποιουδήποτε φορμαλισμού και γραφειοκρατικής οργανωτικής σκλήρυνσης στην λειτουργία της οργάνωσης, όχι για το λόγο ότι οι αναρχικοί είναι καλύτεροι από τους άλλους επειδή κατέχουν κάποιου είδους «ιδεολογικής καθαρότητας», αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι θεωρητικά και πρακτικά θα ήταν οι  μόνοι ικανοί να εφαρμόσουν παραδειγματικά την αναρχική μέθοδο. Αυτή η τελευταία αντιπαρατίθεται σαφώς στην πολιτική μέθοδο(συγκεντρωτική) είτε στο εσωτερικό της αναρχικής ειδικής οργάνωσης είτε  κατ΄επέκταση στο εσωτερικό των μαζικών οργανώσεων κατά τη διάρκεια των κοινωνικών αγώνων. Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μας, το βασικό κοινωνικό όπλο και πλεονέκτημα που οι αναρχικοί εξακολουθούν να διαθέτουν σήμερα, απέναντι στους πολιτικούς εξουσιαστές, διότι μονάχα η εφαρμογή της αναρχικής μεθόδου μέσα στους κοινωνικούς ταξικούς αγώνες είναι δυνατόν να παραμερίσει καταστρέφοντας κάθε πολιτική ουτοπία, διανοίγοντας ταυτόχρονα τις πύλες της κοινωνικής επανάστασης, όντας η μοναδική που οργανωτικά μπορεί να επιτύχει τη σύζευξη μεταξύ χρησιμοποιούμενων μέσων και απώτερου στρατηγικού στόχου.

8. Όλα όσα ειπώθηκαν μέχρι εδώ σχετικά με την, σε γενικές γραμμές, περιγραφή της εξέλιξης της διαμάχης περί του οργανωτικού ζητήματος στο εσωτερικό του αναρχικού κινήματος στη Ελλάδα, αλλά και διεθνώς, δεν σημαίνουν σε καμιά περίπτωση, κατά την άποψή μας, ότι ούτε εξαντλούν το κεφαλαιώδους σημασίας αυτό ζήτημα αλλά ούτε και πολύ λιγότερο ότι, κατά τη διάρκεια της διαπάλης αυτής  τα τελευταία 30 χρόνια , τα θεωρητικά και πρακτικά αυτά προβλήματα, πέραν της απλής καταγραφής τους, έχουν εμπεδωθεί σε ικανοποιητικό βαθμό στο εσωτερικό του αναρχικού κινήματος, ή του χώρου, ή ότι άλλο προτιμάτε. Οι λόγοι είναι πολυδιάστατοι και δεν είναι δυνατό να αναφερθούμε τώρα σε αυτούς. Εντελώς συμβολικά όμως, και για τη διευκόλυνση της συζήτησης, θα αναφερθούμε σε δύο κομβικά, κατά την άποψή μας, χρονικά και ιστορικά σημεία της εξέλιξης αυτής της διαμάχης στη Ελλάδα. Τόσο για να θυμούνται οι παλαιότεροι όσο και για να μαθαίνουν οι νεώτεροι. Όσον αφορά από τη μια το συγκεντρωτικό οργανωτικό μοντέλο της αναρχικής οργάνωσης σύνθεσης, κομβικό σημείο υπήρξε, αλλά την εποχή του απορρίφθηκε  από την πλειοψηφία του αναρχικού χώρου, η πρόταση σύστασης της Ένωσης  αναρχικών, το 1987. Όσον αφορά από την άλλη, το αποκεντρωτικό οργανωτικό μοντέλο της αφορμαλιστικής αναρχικής οργάνωσης, κομβικό χρονικό σημείο υπήρξε, και την εποχή του απορρίφθηκε επίσης-τουλάχιστο από την πλειοψηφία των οργανωμένων συνιστωσών του κινήματος-, το 2000. Θα πρέπει επίσης να προστεθεί ότι η τελευταία αυτή πρόταση, σε περίπτωση που γίνονταν αποδεκτή, είχε και μια διεθνή διάσταση.

9. Τα παραπάνω τα επισημαίνουμε με στόχο να διευκρινίσουμε επίσης ότι  και κατά την άποψή μας –που συμβαίνει να συμπλέει ως προς το οργανωτικό ζήτημα με την δεύτερη πρόταση-δεν αντιστοιχεί σε καμμιά απολύτως περίπτωση με την αλήθεια ότι το εγχώριο αναρχικό κίνημα, παρότι διαθέτει αναμφισβήτητα-λόγω ιστορικών καταβολών και συγκυριών-μια ως επί το πλείστον αφορμαλιστική δομή στο εσωτερικό του, αλλά επίσης  και σε σχέση με τη δράση και τη διασύνδεσή του με το ευρύτερο ταξικό κίνημα των εκμεταλλευόμενων, εντούτοις, το γεγονός αυτό δεν σημαίνει σε καμμιά απολύτως περίπτωση, επαναλαμβάνουμε, ότι το κίνημα στο σύνολό του έχει επίσης εμπεδώσει επαρκώς και τις ίδιες τις οργανωτικές και μεθοδολογικές προϋποθέσεις του αναρχικού αφορμαλισμού. Αυτό το πράγμα συμβαίνει για τον απλούστατο λόγο ότι αυτές οι διεργασίες, ενώ προτάθηκαν δημοσίως στο εσωτερικό του, δεν βρήκαν όπως προείπαμε καμμιά, τουλάχιστο μεθοδολογική, συνέχεια από το 2000 και εφεξής όσον αφορά πάντοτε το σύνολο του κινήματος.

10. Βάσει λοιπόν των όσων εκθέσαμε μέχρι στιγμής όσο συνοπτικότερα ήταν δυνατό να γίνει από πλευράς μας, θεωρούμε ότι αποτελεί τουλάχιστον πολιτική αφέλεια, για να μην πούμε για την ώρα τίποτε περισσότερο, η διατύπωση-από πλευράς των φορέων της πρότασης  για την «αναρχική πολιτική οργάνωση»-της με οποιοδήποτε τρόπο πολιτικής ταύτισης του αναρχικού εξεγερσιακού αφορμαλισμού, σαν συγκεκριμένης θεωρητικο-πρακτικής τάσης στο εσωτερικό του διεθνούς αναρχικού κινήματος σήμερα, με έννοιες και πρακτικές νοοτροπίες όπως αυτές του «αυθορμητισμού», της «ασυνέπειας» της «έλλειψης δέσμευσης», της «ευκαιριακότητας», της «συνειδητής ή μη αποχής από τις συλλογικές διαδικασίες», «της έλλειψης πολιτικών κριτηρίων», «της ανικανότητας να θέσει με κοινωνικούς όρους το ζήτημα της επανάστασης», του «περιορισμού στα όρια της απλής διαμαρτυρίας και καταγγελίας» της σε τελική ανάλυση «αδυνατότητας χάραξης μακροπρόθεσμων στρατηγικών δόμησης και οργάνωσης του αγώνα». Αν όλες οι παραπάνω συγκεκριμένες διατυπώσεις που χρεώνονται συλλήβδην και μαζικά στο αναρχικό εξεγερσιακό αφορμαλιστικό μοντέλο δεν αποτελούσαν στο σύνολό τους, τίποτε περισσότερο από δείγμα πολιτικής ελαφρότητας, αφέλειας και αρκετής δόσης άγνοιας, από πλευράς των φορέων τους, τότε, τα πράγματα θα ήταν πραγματικά τραγικά, όχι φυσικά για το αναρχικό εξεγερσιακό αφορμαλιστικό μοντέλο που αναρωτιόμαστε αν τελικά υπάρχουν έστω και ελάχιστοι σύντροφοι στην Ελλάδα που το λαμβάνουν υπόψη τους, αλλά αντίθετα, τα πράγματα θα ήταν τραγικά για το σύνολο του αναρχικού κινήματος στην Ελλάδα, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτό το τελευταίο δεν θα είχε κατορθώσει να επιτύχει απολύτως τίποτα , μέχρι σήμερα, αν είχε διαπράξει το  σφάλμα-σύμφωνα πάντα με τις εκτιμήσεις των φορέων του κειμένου για μια «αναρχική πολιτική οργάνωση»-να πάρει στα σοβαρά υπόψη του το προαναφερόμενο μοντέλο.

11. Τέλος, επειδή θεωρούμε και εμείς από την πλευρά μας  ότι σεβόμαστε και εκτιμούμε τόσο την ιστορία όσο και την παράδοση του αναρχικού κινήματος, θα υπενθυμίσουμε με τη σειρά μας το παλιό αναρχικό πολιτικό συμπέρασμα-πάνω στη βάση των φιλοσοφικών αναλύσεων και διαισθήσεων του Μαξ Στίρνερ- ότι, η αντίθεση μεταξύ ατομισμού και κομμουνισμού αποτελεί μια φαινομενική αντιπαράθεση που οδηγεί σ΄ένα ψευδές πρόβλημα: αυτό  της αντίθεσης μεταξύ ατόμου και συλλογικότητας, η οποία στην πραγματικότητα δεν υφίσταται. Και αυτό φυσικά το θεμελιώδες πολιτικό συμπέρασμα ισχύει μόνο μέσα από μια αναρχική μεθοδολογική προσέγγιση των κοινωνικών πραγμάτων και όχι ίσως μέσα από μια φιλελεύθερη αναλυτική προσέγγιση,  η οποία πολύ λογικά αναπαράγει την σχιζοφρένεια μέσα στην οποία βρίσκεται σήμερα  είτε το άτομο είτε η κοινότητα, αποστερημένα αμφότερα από την ταυτότητά τους, εξαιτίας της θεσμικής δράσης που εξασκούν πάνω τους το κράτος και το κεφάλαιο. Η αγάπη μας αυτή για την αναρχική παράδοση μας οδηγεί σε ένα επιπλέον συμπέρασμα όσον αφορά την εν προκειμένω συζήτηση περί του οργανωτικού ζητήματος. Δεν είναι δυνατό πάνω σε μια σοβαρή προοπτική συζήτησης σχετικά με την οργάνωση σήμερα, να μην θεωρηθεί σε ισότιμη βάση η συμμετοχή σ΄αυτή την διαδικασία είτε των ομάδων είτε των ατόμων. Οποιαδήποτε παρέκκλιση από την αρχή της ισοτιμίας δεν αποτελεί παρά μια νέα προκρούστια κλίνη, αναρχική μεν, προκρούστια δε. Τη στιγμή που το κόμμα του Μαρξισμού αν δεν έχει οριστικά πεθάνει, αργοπεθαίνει, είναι αδιανόητο οι αναρχικοί να επιχειρούν να το ξαναβάλουν από το παράθυρο.

 

 Αναρχικοί και Αναρχικές για την αφορμαλιστική εξεγερσιακή οργάνωση.

από ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ 21/02/2013 1:15 πμ.


Κατανοητά όλα όσα λέτε αλλα έχω μια απορία σύντροφοι Αναρχικοί και Αναρχικές για την αφορμαλιστική εξεγερσιακή οργάνωση, κι αν έχετε την καλή διάθεση ας μου απαντήσει κάποιος/α, μιας και νομίζω οτι είναι και απορία πολλών άλλων...

Αντί να γράφετε κατεβατά αναλύσεων, προκειμένου να τεκμηριώσετε την διαφωνία σας με την γνωστή πρωτοβουλία των τεσσάρων συλλογικοτήτων για την δημιουργία αναρχικής πολιτικής οργάνωσης, γιατί δεν παίρνετε ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ μια αντίστοιχη πρωτοβουλία να συνθέσετε συλλογικότητες και ατομικότητες σε μια αφορμαλιστική εξεγερσιακή οργάνωση που όπως λέτε επιθυμείτε, στη βάση των φιλοσοφικών αναλύσεων και διαισθήσεων του Μαξ Στίρνερ που επικαλείστε ???

Ποιό είναι το πρόβλημα στο να επιδιώξετε την μορφή της οργάνωσης που επιθυμείτε ? Σας πίεσε κανένας να ενταχθείτε κάπου με το ζόρι ? Όχι βέβαια ! Απ' ότι έχω αντιληφθεί, αν έχω αντιληφθεί σωστά και δεν παρανοώ, οι σύντροφοι των τεσσάρων συλλογικοτήτων, διαθέτοντας μπόλικη αίσθηση ρεαλισμού, ΔΕΝ επιζητούν με την πρότασή τους, την οργάνωση ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ του αναρχικού "χώρου" και των ιδεολογικών του ρευμάτων στην ελλάδα. Καταθέσανε απλά μια πρόταση με συγκεκριμένο ιδεολογικό και πολιτικό σκεπτικό, με συγκεκριμένη συλλογιστική περι της μορφής της επιδιωκόμενης οργάνωσης, κι όσοι συμφωνούν πάνω σ' αυτό το πλαίσιο, μπορούν να συμμετάσχουν, όσοι δεν συμφωνούν είναι λογικό να μην συμμετάσχουν. Τόσο απλά... Αν εσείς σύντροφοι, έχετε ένα άλλο πολιτικό και οργανωτικό μοντέλο κατα νού, που εδράζεται όπως λέτε, στις φιλοσοφικές αναλύσεις και "διαισθήσεις" του Στίρνερ, σας προτείνω να το βάλετε μπροστά μαζί με όσους (άτομα και συλλογικότητες) το δεχτούν. Τι σας εμποδίζει να ξεκινήσετε ένα τέτοιο εγχείρημα, απο την στιγμή που διαφωνείτε με το σκεπτικό των συντρόφων των τεσσάρων συλλογικοτήτων ?

Δεν βλέπω τον λόγο οποιασδήποτε αναάγκης αντιπαράθεσης επιχειρημάτων περι του θέματος. Ο καθένας ας ακολουθήσει τον δρόμο που θεωρεί πιο δόκιμο.

Έτσι κι αλλιώς, τελικά η ίδια η ιστορία θα αποδείξει αν όλοι οι οργανωτικοί δρόμοι που χαράζονται απο το αναρχικό κίνημα, οδηγούν στην ανάπτυξη των υποκειμενικών όρων και της πάλης, με στόχο την επανάσταση και την πτώση του καθεστώτος της αστικής κυριαρχίας και την εγκαθίδρυση της αναρχίας, ή απλά κάποιοι απο αυτούς τους δρόμους, δεν είναι τίποτε περισσότερο απο μια σύνθετη μορφή "πνευματικής εργασιοθεραπείας" με ασυνείδητο στόχο τον κατευνασμό των εφηβικών και μετεφηβικών "ανησυχιών" των ατόμων που συμμετέχουν στην χάραξή τους....

Τόσο απλά, χωρίς βερμπαλισμούς και λεκτικούς ακροβατισμούς, χωρίς περιτές αντιπαραθέσεις, και μάλιστα ΔΗΜΟΣΙΑ εδώ στο indy !

από αλέξανδρος 21/02/2013 2:27 πμ.


Όσον αφορά από την άλλη, το αποκεντρωτικό οργανωτικό μοντέλο της αφορμαλιστικής αναρχικής οργάνωσης, κομβικό χρονικό σημείο υπήρξε, και την εποχή του απορρίφθηκε επίσης-τουλάχιστο από την πλειοψηφία των οργανωμένων συνιστωσών του κινήματος-, το 2000.

 

Μπορεί κάποιος να δώσει περίσσοτερες πληροφορίες επ' αυτού; Τι έγινε το 2000;

από κομισάριος για τον ιδεολογικό απομονωτισμό 21/02/2013 9:26 πμ.


Η ουσία του κειμένου θα ήταν μια πειστική απάντηση στους καταπιεσμένους αυτής της κοινωνίας που έχουν απογοητευτεί από κόμματα και συμμορίες των εξουσιαστών και ρωτάνε "γιατί δεν οργανώνεστε εσείς οι αναρχικοί να κάνετε πράξη όλα αυτά τα ωραία που λέτε;". Χωρίς αυτή την απάντηση παραμένει άνευ ουσίας και προστίθεται στη σαρκοφάγο της ιδεολογικής ομφαλοσκόπησης του χώρου.

Τη στιγμή που ο ιδεολογικός απομονωτισμός του κόμματος του Μαρξισμού αν δεν έχει οριστικά πεθάνει, αργοπεθαίνει, είναι αδιανόητο οι αναρχικοί να επιχειρούν να την ξαναβάλουν από το παράθυρο.

από διαλογος χωρις αντικείμενο 21/02/2013 10:48 πμ.


 φορμαλισμός η αφορμαλισμός ειναι κατά την γνώμη μου ένα δίπολο χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον.Το ερωτημα ειναι ποιό το υποκείμενο της όποιας οργανωτικής πρότασης.Υπάρχουν άνθρωποι που θα ενταχθούν η που είναι διατεθημένοι να ενταχθουν σε μια ειδική οργάνωση αναρχικών ?.(δεν εννοώ αυτούς που οργανωτικά κάθε ομαδα διαθέτει γιατι αυτό δεν ειναι θέμα ειναι γιαυτούς που προσδωκουνε να ερθουνε).Οι αναρχικοί και το υποκείμενο που βρίσκεται στην αναρχία ειναι δυο διαφορετικά πραγματα,που ακριβώς επειδή δεν υπάρχει ειδικη αναρχικοι οργανωση συμπλέκονται και δημιουργουν τον χωρο. Φαινομενικά και σημαιολογικά εχει ηγεμονία η αναχικη πρόταση ας πούμε αλλά όχι οργανωτική.Το γόητρο που ασκει ειναι  γιατι δεν ειναι μια τυπική φόρμα αλλα κάτι στο οποίο βλέπουν τον εαυτό τους πολλοί. Ειναι παρα πολύ μικρές οι οργανωτικές δυνατότητες του μοντέλου της ειδικης αναρχικης οργάνωσης ως μοντέλου.Και μάλιστα αν δημοσιοποιειθεί και κοινοποιηθει το ξεχωριστό οργανωτικο εγχείρημα θα συσπειρώση το συνολο του υποκειμένου εναντίον του.Εκτός αν οργανωθει το ίδιο το υποκείμενο.Αλλά σε αυτη τη περίπτωση δεν ξερει κανεις που θα οδηγηθει σε πια θεωρησιακη και πολιτική προοπτική.Ο πιο πάνω λέει ότι το κόμμα του μαρξισμου πεθαίνει.Σωστά  αλλά η απάντηση σε αυτο ειναι η αναρχικη οργάνωση?Νομίζει κανείς ότι οι εργαζόμενοι ψάχνονται να ενταχθούν.Νομίζω σύντροφοι ότι πρέπει να είμαστε σαφείς και δεν χρειάζεται να διανθίζουμε τις επιλογές μας με πολλες θεωρητικές επενδύσεις και δημιουργείται ενας διάλογος χωρις προσανατολισμό. Η πρόταση για οργάνωση αφορα αυτους που την έκαναν και την έκαναν μέσα απο τις ανάγκες τους και τις επιθυμίες τους.Αφορά επίσης και αυτούς που θα υιοθετήσουν αυτη την πρόταση.Τα άλλα θα τα δουμε στο δρομο.

από εννοιολογική 21/02/2013 6 μμ.


Οταν λέμε "εξεγερσιακή οργάνωση" εννοούμε την οργάνωση που λαμβάνει χώρα τη στιγμή της εξέγερσης. Δεδομένου ότι όσο γραφόταν το κείμενο δε γινόταν καμία εξέγερση, εννοείτε μάλλον "εξεγερτική" που σημαίνει "των εξεγερμένων".

Στο κείμενο υπάρχουν πολλές εννοιολογικές ανακρίβειες αλλά δε μπορώ να παίξω το ρόλο της επιμέλειας αφού δεν κατανοώ τι θέλει να πεί ο συγγραφέας του. Θα τον παρότρυνα να το κάνει ο ίδιος για να γίνει κατανοητό, πράγμα που δεν είναι.

από Κάποιος 21/02/2013 8:37 μμ.


Όσο κι αν προσπάθησα να αποκωδικοποιήσω τα νοήματα του κειμένου η προσπάθεια σταμάτησε όταν έφτασα στην υπογραφή. Απέναντι σε μια οργανωτική πρόταση που τίθεται από συγκεκριμένες συλλογικότητες, με την ιστορικότητα και το βάρος της διαδρομής τους στο κίνημα, έχουμε μια απάντηση (που δεν χρειαζόταν κιόλας να γίνει και δημόσια) από ποιους και από ποιες;

Η απουσία αναγνωρίσιμου πολιτικού φορέα καθιστά αναξιόπιστη αυτή την πρόταση-αντίρρηση και υπονομεύει το όποιο τυχόν ειδικό της βάρος .

από merlin 22/02/2013 11:36 πμ.



1. Το κείμενο που αναρτήθηκε απο τους αφορμαλιστές/εξεγερτικούς ξεκινάει με τη διαπίστωση πως το κάλεσμα των 4 ομάδων κάνει μια ανάγνωση της πραγματικότητας , που παραβιάζει ανοιχτές θύρες. Μια διαπίστωση που στα δικά μου αυτιά ακούγεται πολύ ευχάριστα. Αν πράγματι παραβιάζει ανοιχτές θύρες αυτό σημαίνει ότι σε επίπεδο, ενός τουλάχιστον σημαντικού κομματιού του κινήματος, με διαφορετικές απόψεις και καταβολές, υπάρχει ένα κοινό πεδίο αντίληψης όχι μόνο για το κοινωνικό/ταξικό περιβάλλον αλλά και για  ζητήματα που αφορούν το ίδιο το κίνημα και τον αγώνα του: τι πάει καλά, τι πάει στραβά, τι ανάγκες υπάρχουν, τι ανάγκες προβλέπουμε ότι θα υπάρξουν. Σημαίνει όχι μόνο ότι έχουμε την κοινή διαπίστωση ότι χρειαζόμαστε ένα σημαντικό συλλογικό άλμα προς τα μπρος αλλά και το ότι το άλμα αυτό αφορά, ανάμεσα στα άλλα  την οργάνωση και τις δομές μας. Διαβάζοντας το κείμενο αυτό σε αντιπαραβολή  με το κείμενο του καλέσματος των 4 ομάδων, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι δυστυχώς, δεν παραβιάζονται πολλές ανοιχτές θύρες.

2. Η πρώτη ουσιαστική διαφωνία αφορά την θέση του κειμένου

"η αναρχία... διαθέτει πλέον ελάχιστη αξία σαν ιδεολογία, με την έννοια της παρελθούσας ιστορίας της μέσα στα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα της εκμεταλλευόμενης τάξης, των επιτευγμάτων της και των παθημάτων της, των σωστών και των λαθών της.".

 Αν ξεπεράσουμε ως επουσιώδη τον αυθαίρετο ορισμό της ιδεολογίας ως κάτι ταυτισμένο με την εμπράγματη ιστορία του κινήματός μας, η άποψη αυτή έρχεται σε αντίθεση με  την πιο στοιχειώδη γνώση της ιστορίας αυτού του κινήματος. Η αλήθεια είναι πως η παρούσα ανταλλαγή επιχειρημάτων θα μπορούσε ίδια και απαράλλακτη να έχει γίνει 100 χρόνια πριν σε μια εντελώς  άλλη γωνιά του πλανήτη. Τα ίδια και τα ίδια ζητήματα επανέρχονται μέσα στους αναρχικούς από την 1η διεθνή και μετά, οι ίδιες πολιτικές γραμμές  αναπαράγονται και συγκρούονται με σχεδόν μονότονο τρόπο. Σε ποιά μεταφυσική παρέμβαση θα πρέπει να αποδώσουμε αυτές τις ταυτίσεις αν τους αρνηθούμε την ιστορική κοινότητα η οποία  αποτελεί την αντανάκλαση του αγώνα ενάντια σε ένα σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης που με αντίστοιχα μονότονο τρόπο διατηρεί την εξουσία του εδώ και αιώνες;

Είναι μάταιη μια θεωρητική κουβέντα για το "αν όλα αλλάζουν ή όλα επαναλαμβάνονται". Είναι προτιμότερο να αντιστοιχήσουμε στο κείμενο των συντρόφων τις προπαγανδιστικές  ατραπούς του αναρχοατομικισμού πριν έναν αιώνα και στο κείμενο του καλέσματος την αυτές  των "οργανωτικών", που ως γνωστών κύκλωσαν και το άλφα.

3. Η θέση όμως αυτή του κειμένου δεν πέφτει από τα σύννεφα  Η διαρκής αναφορά σε μια "αναρχική μέθοδο" - φάντασμα  γίνεται το πασπαρτού όλης της επιχειρηματολογίας.

Ποιά είναι αυτή η "μέθοδος"; Είναι ο στρατός του Μάχνο ή η πλατφόρμα του; Είναι ο οι κάθε λογής εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους ομοσπονδίες; Είναι ο δυισμός κοινωνικού - πολιτικού των αναρχικών  της CNT-FAI ή μήπως η μονοκρατορία του συνδικάτου; Είναι οι αντιθεσμίσεις μιας λογικής "κοινωνίας μέσα στην κοινωνία" και δυαδικής εξουσίας; Είναι η ηρωική πρωτοπορία και η φυγή προς τα μπρος των μηδενιστών; Η μήπως είναι ο αφορμαλισμός;

Προφανώς είναι ο αφορμαλισμός αφού όλα τα υπόλοιπα έχουν πεταχθεί στην άκρη ως ιδεολογία. Και δεν είναι καθόλου πρωτότυπη αυτή η νοοτροπία. Από τότε που υπάρχουν οι αναρχικοί ως πολιτικός χώρος στην ιστορία έχουν τη φαεινή ιδέα να "διαφημίζουν" τον αντιδογματισμό τους, ενώ παράλληλα γίνονται κακά αντίγραφα των χειρότερων μαρξιστικών παραδόσεων αναζητώντας τη "μία αναρχία". Χριστιανοί χωρίς βίβλο, Λενινιστές χωρίς "τι να κάνουμε"  ακόμα και σήμερα, ακόμα και εδώ στο indymedia χορταίνει κανείς με τις παραινέσεις για το "τι πρέπει κάνουν οι αναρχικοί" , ποιά είναι η πατενταρισμένη τους "μέθοδος".

Ε, λοιπόν δεν είναι έτσι. Μπορούμε να θεωρούμε αναρχικό, χωρίς τύψεις και τον Μάχνο και τον Ανρύ. Μπορούμε να βλέπουμε στον Ντουρούτι είτε το συνδικαλιστή είτε τον ένοπλο είτε και τα δύο. Μέρος μιας παράδοσης απελευθερωτικών αγώνων είναι και οι πλατφορμιστές και οι Στιρνερικοί. Όχι σαν ανδρείκελα μιας δοξαστικής ιστοριογραφίας αλλά σαν προτάσεις αγώνα και δόμησης στο σήμερα. Σαν προτάσεις που μπορεί να διαφωνούν, μπορεί να παίζουν και κλωτσιές άμα χρειαστεί αλλά μπορούν να συνυπάρχουν στην ίδια πλευρά του κοινωνικού πολέμου. Όχι γιατί είμαστε καλοί άνθρωποι, ούτε γιατί κράτος και κεφάλαιο δεν κάνουν ιδεολογικές διακρίσεις στην καταστολή,  αλλά γιατί έτσι ή αλλιώς δεν πρόκειται ποτέ να κληθούν να επιβάλουν το μοναδικό τους πρόγραμμα.

Αυτή η λογική πάντως της "ορθότητας"  κυριαρχεί στο κείμενο και γίνεται εξώφθαλμη όταν, ενώ παραδέχεται ότι είναι αφορμαλιστικός στη γενικότητα του ο τρόπος με τον οποίο είμαστε δομημένοι σήμερα λέει:

 "το γεγονός αυτό δεν σημαίνει σε καμιά απολύτως περίπτωση, επαναλαμβάνουμε, ότι το κίνημα στο σύνολό του έχει επίσης εμπεδώσει επαρκώς και τις ίδιες τις οργανωτικές και μεθοδολογικές προϋποθέσεις του αναρχικού αφορμαλισμού"...

 Είναι χαρακτηριστικό με πόση βιάση, ένα μοντέλο που διεκδικούσε για τον εαυτό του την δημιουργική ρευστότητα, το στοιχείο της άμεσης  προσαρμογής στις ανάγκες του αγώνα και στις άγριες επιθυμίες των αγωνιζόμενων κλείνει το μάτι στο δόγμα και τη φόρμα. Αλήθεια, ποιές είναι αυτές οι αρχές του αφορμαλισμού  που η μη εφαρμογή τους μας οδήγησε στις κοινά αποδεκτές προβληματικές που αντιμετωπίζουμε; Έχουμε κανένα παράδειγμα στο εξωτερικό στο οποίο  η εφαρμογή αυτών των κρίσιμων αρχών να απάλυνε έστω τις συγκεκριμένες προβληματικές;

 Αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι, ειδικά για τους νέους συντρόφους/ισσες που πρέπει να μάθουν.

Το κείμενο γράφει:

"Αυτές οι μελέτες και οι αναφορές  σίγουρα έχουν υλοποιηθεί σε ένα βαθμό και στο εσωτερικό του εγχώριου αναρχικού κινήματος και όσοι σύντροφοι διακατέχονται από την αγωνία του προβληματισμού σχετικά με το ζήτημα αυτό, όπως εμείς, σίγουρα έχουν βγάλει τα δικά τους  συμπεράσματα επαρκή ή λιγότερο επαρκή".

Η αλήθεια είναι ότι συγκεκριμένα οργανωτικά μοντέλα από την ιστορία του αναρχικού κινήματος  ουδέποτε έχουν εφαρμοστεί στον Ελληνικό χώρο. Αν αναφερόμαστε σε διάφορες προβλήματά τους, αναφερόμαστε σε πραγματικές η φανταστικές αναπαραστάσεις όπως μας τις μεταφέρουν φίλοι και εχθροί τους.  Αυτό κατά κανένα τρόπο δεν είναι  επιχείρημα υπέρ της εφαρμογής τους. Αλλά για να μην κοροιδευόμαστε, ο αφορμαλισμός  (έστω και λειψός όπως τον θέλει το κείμενο) πρέπει ως κυρίαρχο οργανωτικό μοντέλο να χρεωθεί και επιτυχίες και αποτυχίες (όχι συλληβδην και αόριστα αλλά συγκεκριμένα στην Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια και στο μέρος της ευθήνης που αντιστοιχεί στη δομή) και να μην αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους στο επέκεινα.

Γιατί και η ένωση αναρχικών, και άλλα σχήματα αργότερα, αφορμαλιστικά ήταν κατά την άποψή μου - και (μερικά από αυτά) κατά τη δήλωσή τους. Και έκφρασαν με την αποτυχία τους την ενδογενή   αδυναμία του αφορμαλισμού να διαχειριστεί την ανάγκη ευρύτερων συσπειρώσεων, κοινών στρατηγικών, σταθερότητας και ζύμωσης σε βάθος χρόνου.

4. Η καχυποψία των αναρχικών για τον συγκεντρωτισμό, η απέχθειά τους για τον μηχανισμό που λέγεται κόμμα είναι στοιχείο του πολιτικού τους DNA. Αν δεν υπήρχε, η ανάγκη της αποτελεσματικότητας θα τους είχε στείλει στο Λενινισμό. Καλό είναι αυτή τη διαπίστωση να μην την μεταμορφώνουμε σε αφορισμό.

Πράγματι κάθε σύντροφος/ισσα ή ομάδα μπορεί να βγάλει να συμπεράσματά του διαβάζοντας το κείμενο του καλέσματός. Και αν διαπιστώσει κάτι τέτοιο  να εντοπίσει με σαφήνεια τα σημεία που κρίνει ότι εκφράζουν αυτή την υλοποίηση του συγκεντρωτικού πνέυματος.

 Και αφού τα εντοπίσει πρέπει και να τα αναφέρει.

 Όλοι/ες γνωρίζουμε πως  για ένα ελεύθερο και ανυπότακτο άτομο  συγκεντρωτισμός είναι η ένταξή του σε ομάδα, ενώ  συγκεντρωτισμός για ένα πλατφορμιστή μπορεί να είναι η πλειοψηφεία του 50+1 σε σχέση με αυτή των 2/3. Γίνεται έτσι φανερό πως χωρίς μια στοιχειώδη συγκεκριμενοποίηση αλλά και χωρίς μια υπεύθυνη έκθεση των συντακτών του κειμένου για το τι οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ως συγκεντρωτισμό ο διάλογος για αυτό το θέμα είναι αέρας κοπανιστός.

Βαριές κουβέντες όπως

 "Αν και βρισκόμαστε στο εσωτερικό μιάς αναρχικής οργάνωσης εντούτοις υπάρχει η αίσθηση ότι οι λειτουργίες της είναι παρόμοιες με αυτές ενός κομματικού μηχανισμού."

...έχουν την υποχρέωση, όταν τουλάχιστον λέγονται εντός  ενός γόνιμου  διαλόγου( και όχι εντός μιας ανοιχτής συνέλευσης στο Γκίνη που όλα έχουν πάει στραβά), να υποστηρίζονται. Αλλιώς ακούγονται σαν ξόρκια με κάτι  απο πατρονάρισμα... Όσο δε για την αναφορά στη "δημοκρατία" θα μπορούσε και να λείπει χωρίς να χάσει τίποτα το κείμενο από την αναλυτική του αξία...

5. Ως μέρος του αφορμαλιστικού/εξεγερτικού ρεύματος της αναρχίας, ενός ρεύματος που μπορεί να νοηθεί σαν η επικαιροποίηση και πολιτική εκλογίκευση του αναχοατομικισμού στα χρόνια του μεταβιομηχανικού καπιταλισμού, είναι αυτονόητη η θέση των συντακτών του κειμένου για τον αποκλεισμό των ατόμων στο κάλεσμα των 4. Χρειάζεται άλλου τύπου διάλογος για να πιάσουμε ένα τέτοιο θέμα.

Παρόλα αυτά ό καθένας/μια έχει την εμπειρία να κρίνει ποιά είναι η πραγματική ισότητα σε συνελευσιακά όργανα αποφάσεων ανάμεσα σε άτομα και ομάδες. Μπορεί να κρίνει αν η όποια ανισότητα είναι ή δεν είναι προϊόν της ίδιας της φύσης και των δυνατοτήτων μιας ομάδας σε σχέση με αυτή ενός ατόμου. Μπορεί να κρίνει αν οι προτάσεις που έχουν όλα αυτά τα χρόνια διατυπωθεί για την αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων είναι κάτι άλλο από ευχές και ηθικές εκκλήσεις. Και το ότι, προς τιμήν του αναρχισμού, είναι συχνές  οι παρουσίες ατόμων που άνετα μπορούν να "ανταγωνιστούν" τη συλλογική συνέπεια, τη συλλογική ζύμωση, τις συλλογικές δυνατότητες μιας ομάδας, δεν επαρκεί για να ανατρέψει συμπεράσματα μεγάλης κλίμακας, σε ένα βάθος 30 χρόνων και στην έκταση ενός σημερινού αναρχικού κινήματος με χιλιάδες κόσμο και εκατοντάδες εγχειρήματα.

 

6. Τέλος θα πρέπει να έχουμε στο νου μας μια αλήθεια  βγαλμένη από τη ζωή: "δεν κάνουν τα ράσα τον παπά". Ποτέ και πουθενά η δομή δεν μπόρεσε να καλύψει πολιτικά κενά, ανοησίες, δειλία, λάθος εκτιμήσεις, αναξιοπιστία. Μπορεί να ευνοεί ή να απαλύνει τέτοια φαινόμενα, αλλά δεν μπορεί να τα χρεωθεί , όπως και δεν μπορεί να πιστωθεί σωστές πολιτικές, ηρωικούς αγώνες, ιστορικές στιγμές..

Η αναρχία έχει μια ιστορική διαδρομή που έχει αναδείξει μια σειρά οργανωτικών μοντέλων. Από την άλλη η δομή οφείλει να έχει ζωτική σχέση με τη συλλογική στοχοθεσία συγκεκριμένων αναρχικών στο χώρο και το χρόνο. Οι σαφείς  απόψεις και οι  ρεαλιστικές δυνατότητες των συμμετεχόντων σε ένα οργανωτικό διάλογο  καθορίζουν πιο από τα αυτά ιστορικά κατατεθιμένα μοντέλα αναρχικής οργάνωσης επιλέγει κανείς, τι συνδιασμούς κάνει, ή και (γιατί όχι) ποιά καινούρια μοντέλα δημιουργεί για να δομήσει  μια νεά κοινότητα κοινοτήτων. Αυτή οφείλει να είναι η διαδρομή ενός κινηματικού διαλόγου για το θέμα της οργάνωσης.

Και δεν υπάρχει κανείς λόγος αυτός ο διάλογος να είναι ένας. Αν η πρωτοβουλία για την οργάνωση παράγει αποτέλεσμα και αυτό το αποτέλεσμα σεβαστεί τα όσα γράφει το κείμενο του καλέσματος, τότε μια "οργάνωση" βλέπει τον εαυτό της στο εσωτερικό του κινήματος και άρα μπορεί να τον δεί και πλάι σε μία αφορμαλιστική εξεγερσιακή οργάνωση. Πολλές από τις θέσεις του κειμένου υποστηρίζονται από κομμάτια του κινήματος. Έχουν, όλοι όσοι αναγνωρίζουν  τις όποιες "ανοιχτές θύρες", τους ίδιους λόγους, με τις 4 ομάδες που έκαναν το κάλεσμα να δώσουν απαντήσεις και στην πράξη.

Όσες όμως και αν είναι οι πρωτοβουλίες ένα κοινό θα το έχουν:

Αν αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο τα προβλήματα τότε και οι απαντήσεις που θα δώσουν θα πρέπει να μην είναι μια επιβεβαίωση του παρόντος σε μια ίσως πιο γυαλιστερή συσκευασία. Θα ήταν αφόρητη σπατάλη.

από ο μοντερνισμός απεδρασε 22/02/2013 6:09 μμ.


 Η μεταπολεμικη εμφάνιση του αναρχισμού και συμβολικά

ενσωματώθηκε στο ρευμα του μεταναρχισμου(1960 το  αλφα σε κύκλο για παράδειγμα) και οχι μόνο ο αναρχισμός αλλά και πολλα μαρξιστικά ρευματα, υιοθετόντας την γενικευμένη οριζοντιοποίηση στα πάντα (μαης 68 ενω η ηγεμονία ανήκε στους μαοικούς). Καμμια τάση αναρχική που επικαλούνταν το παραδοσιακό δεν απέφυγε το φιάσκο. Και αυτο γιατι το υποκείμενο που ερχοταν στην αναρχία αμφισβητούσε πρώτα το οργανωτικο μοντέλο το λενινιστικο και δεν ηταν διαθετιμένο να το υποστεί σε αναρχική εκδοχή. Οι υπόλοιποι που ερχοταν για λόγους ταυτότητας στο χώρο ηθελαν να προσδώσουν δικό τους περιεχόμενο πράγμα που το πετύχαιναν εστω και με μια ευκαιριακη και πρόσκαιρη  παρουσία. Οι αναρχικές και συχνα αιματηρες απόπειρες οργάνωσης είχαν κανει το λάθος να θεωρούν αναρχικους το υποκείμενο.Πράγμα που συμβαίνει και με αυτη τη πρόταση σε μια πιο μετριοπαθη ας πουμε προοπτική.Οργανωση αναρχικών σημαίνει  ότι υπάρχουν αναρχικοι που αναγνωρίζονται ως τέτιοι και απο τα ευρυτερα κοινωνικα στρώματα Υπαρχουν  βέβαια αλλά το υποκείμενο θα τους διαψευσει επι τη εμφανίσει. Τωρα φορμαλισμός η αφορμαλισμός  ειναι ενα δίλλημα που δεν  απασχολεί  η μαλλον δεν ειναι η απάντηση στην επικαιρότητα του διαλυμμένου κοινωνικού δεσμού.Το ερώτημα είναι με βάση πιο κινητρο το άτομο θα δεσμευθεί γιατι η ταυτότητα μόνο δεν εξασφαλίζει την δέσμευση .Χρόνια τωρα παίρνει την ταυτότητα(αναρχικος) και όχι μόνο δεν δεσμευεται αλλά την χρησιμοποιεί κατα το δοκουν.Αν απαντηθει αυτο τότε θα γίνουν πολλες οργανώσεις και αυτοοργανώσεις. Πάνω σε αυτο υπάρχει ο συγχρονος προβληματισμός.Δεν αρκει λοιπον ενα μεταβατικο προγραμμα ταξικο κλπ γιατι το προβλημα θα ειχε λυθεί προ πολλού

 

από α-πολιτικος 02/03/2013 6:06 μμ.


 

Λίγα μόνο μικρά και όχι ιδιαίτερα ταξινομημένα σχόλια, πάνω στο κάλεσμα για τη δημιουργία Πολιτικής Οργάνωσης. Πρώτον, να αναγνωρίσω ειλικρινά ότι όντως υπάρχει μεγάλο ζήτημα αναφορικά με την οργάνωση. Όπως υπάρχει με τη συνέπεια και τη σοβαρότητα που θα πρεπε να επιδεικνύεται, κάτι που δε συμβαίνει και πολύ συχνά. Οπότε μια απόπειρα συντονισμού δράσης και παραγωγής λόγου, φυσικά και κρίνεται ως ευπρόσδεκτη. Η κριτική μου θα ήταν πολύ διαφορετική αν επρόκειτο για ένα κάλεσμα για τη δημιουργία ομοσπονδίας. Προφανώς και δεν είναι όλες οι ομοσπονδίες ίδιες-άλλες είναι λιγότερο κι άλλες περισσότερο κοντά μου. Ως ομοσπονδία λοιπόν, θα υπήρχε πολύ αυστηρότερη κριτική, σε κάθε επίπεδο. Για παράδειγμα, δεν μπορείς να λες ότι προκειμένου να διαφυλαχτεί η ισοτιμία μεταξύ ατόμων και συλλογικοτήτων, δε θα γίνονται δεκτά άτομα. Ακόμη και στην όχι ιδιαίτερα ριζοσπαστική ιταλική FAI, συμμετέχουν και μεμονωμένοι σύντροφοι. Αν το υπό διαμόρφωση σχήμα στην ελλάδα κινούταν προς τη λειτουργία ομοσπονδίας, θα ήταν απαράδεκτα ελλειπής ο αποκλεισμός ατόμων. Από τη στιγμή όμως που πρόκειται για συνεργασία ήδη υπαρχουσών συλλογικοτήτων, είναι αλλιώς. Άλλωστε υπήρχαν και υπάρχουν, μάλλον και θα συνεχίσουν να υπάρχουν , συλλογικότητες του α/α χώρου που λειτουργούν -άτυπα, αλλά στην πράξη γίνεται δυστυχώς- συγκεντρωτικά, και κανείς δε λέει ή κάνει κάτι ιδιαίτερο. Πόσο μάλλον τώρα.. Πέρα από αυτά, ένα σοβαρότερο θέμα που εντοπίζω στο κάλεσμα , είναι η παντελώς άτοπη κριτική του αφορμαλιστικού μοντέλουο ργάνωσης, με βάση το μπάχαλο του μεγαλύτερου μέρους του ελλαδικού α/α χώρου. Όταν το συγκεκριμένο μοντέλο προτάθηκε για να δοκιμαστεί αφού όντως υπάρχει ζήτημα με το οργανωτικό, (εκδήλωση στο πα/πει το 2000) αυτό απορρίφθηκε χωρίς καλά καλά να προλάβει να διατυπωθεί η πρόταση.. Είναι κοινά παραδεκτό πως οργανωτικά υστερούμε έστω κι αν έχουν γίνει κι άλλες προσπάθειες όπως αναφέρει και το αρχικό εδώ κείμενο. Δεν υπάρχει η συνέπεια που θα όφειλε, δεν συναντάται η “δέσμευση” στο βαθμό που θα θέλαμε, και ο συνολικός σχεδιασμός είναι σαφέστατα το πολύ μεσοπρόθεσμος – όταν και αν υπάρχει. \ Αυτό όμως είναι από ατυχέστατο εώς και πονηρό να χρεώνεται σε ένα οργανωτικό μοντέλο που δεν αφέθηκε να δοκιμαστεί. Έστω κι αν κατά βάση στην ελλάδα λειτουργούμε τόσα χρόνια με ομάδες συγγένειας, έστω κι αν ο τρόπος οργάνωσης θύμιζε και θυμίζει κάτι από στοιχεία του αφορμαλισμού. Αυτό που επικρατούσε και επικρατεί, ήταν και είναι ένα κακέκτυπό του . Ποτέ δε συμφωνήσαμε -πέρα από τη μικροκλίμακα παρεών ή ομάδων- να πορευτούμε με βάση αυτό το μοντέλο. Ποτέ δεν κάτσαμε να ερμηνεύσουμε σε βάθος και πλάτος το ζήτημα της οργάνωσης, έτσι ώστε να μπορέσουμε να είμαστε πιο αποτελεσματικοί, πιο δυνατοί, πιο εναρμονισμένοι με αυτά που λέμε ότι πρεσβεύουμε. Σπάνια βάλαμε τα χέρια μας στη φωτιά όταν έπρεπε να αντιμετωπίσουμε φαινόμενα που θα.. χάλαγαν τις ισορροπίες του χώρου μας. Και τώρα, αντί να κάνουμε αυτοκριτική, βαθιά και επίπονη, βρίσκουμε τον αποδιοπομπαίο τράγο και νιώθουμε καλά. Στην τελική, είναι λάθος να κατακρίνουμε μια οργανωτική μορφή ως φορέα ασυνέπειας κι επιφανειακότητας, και να περιμένουμε από μια άλλη οργανωτική μορφή να μας τα προσφέρει αυτά... Σαφώς λοιπόν και είμαι πιο κοντά στο αφορμαλιστικό μοντέλο. Το βρίσκω μή συγκεντρωτικό, πιο πιθανό να τελεσφορίσει-κανείς α/α δεν μπορεί να μιλά για βεβαιότητες και νομοτέλειες, και πιο ταιριαστό στην ελλαδική πραγματικότητα. Για όποιον ενδιαφέρεται να σκεφτεί λίγο παραπάνω και χωρίς αγκυλώσεις υπάρχουν τα σχετικά κείμενα του Αλφρέντο Μπονάννο και όχι μόνο, όπως και αυτά από άτομα ή ομάδες του ελλαδικού χώρου. Ελπίζω να θεωρηθούν ειλικρινείς οι προθέσεις της -σαφώς ελλιπούς-κριτικής μου. Όσο ειλικρινής είναι και η αγωνία για το παρόν και το μέλλον του αναρχικού κινήματος -και όχι χώρου-. Αυτά προς το παρόν.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License