η στρατηγική της έντασης ως τεχνική διακυβέρνησης

από λάμπε ρατ 22/04/2013 10:56 μμ.

η στρατηγική της έντασης ως τεχνική διακυβέρνησης

 

η στρατηγική της έντασης ως τεχνική διακυβέρνησης

 

 

Η στρατηγική της έντασης έχει ξεκινήσει, και στο μέλλον θα οξυνθεί, όσο βαθαίνει η δομική προσαρμογή στις επιταγές του Κεφαλαίου και όσο πιο δυνατό γίνεται το κίνημα αποκατάστασης της ζωής και της αξιοπρέπειας.

Παραθέτουμε κάποιες ενδεικτικές απτές εκφράσεις αυτής της στρατηγικής, αφήνοντας στην άκρη τις αναμφισβήτητες διαφορές ως προς το υποκείμενο που εκάστοτε τίθεται στο στόχαστρο: απαγωγή από τα ΕΚΑΜ κατοίκων της Ιερισσού, που εναντιώνονται στα μεταλλεία χρυσού, μέσα από τα ίδια τους τα σπίτια, βασανιστήρια αντιφασιστών και αναρχικών ληστών τράπεζας, δημοσίευση φωτογραφιών εμφανώς κακοποιημένων συλληφθέντων σε διαδηλώσεις, αντιμετώπιση απεργών με τα ΜΑΤ και τα ΕΚΑΜ και επιστράτευσή τους, εκκενώσεις πολιτικών καταλήψεων απ' τα ΕΚΑΜ, άγριοι ξυλοδαρμοί και χημικός πόλεμος (ακόμα και σε σχολεία) στη Χαλκιδική (Ιερισσός και Σκουριές), μανιασμένη εισβολή των ΜΑΤ στο κέντρο κράτησης μεταναστών στην Κόρινθο μετά τις διαμαρτυρίες των τελευταίων για την παράταση της κράτησής τους και για τις απάνθρωπες συνθήκες υπό τις οποίες αυτή τελείται, εντατικοποίηση της εγκληματοποίησης μεταναστών μικροπωλητών και προκαλούμενοι απ' αυτή τραυματισμοί πέριξ της ΑΣΣΟΕ και θάνατος στο Θησείο, συνεχείς τραμπούκικες επιθέσεις σε μετανάστες και εμπρησμοί σε σπίτια - καταλύματά τους, δολοφονικά μαχαιρώματα μεταναστών όπως στα Πετράλωνα, πανταχού παρουσία, διαρκείς περιπολίες αλλά και ανταλλαγές πυροβολισμών με μαφιοζοποιημένους εγκληματίες σε πολυσύχναστα μέρη συμμοριτών-τραμπούκων-νταήδων-καουμπόηδων-κομάντο αστυνομικών και πολλά άλλα συνθέτουν το «σκηνικό» των τελευταίων μηνών.

Τι μήνυμα στέλνει ο Κυρίαρχος με την αστυνομική-στρατιωτική διαχείριση των κοινωνικών ζητημάτων, με την ανοχή-διακριτική μεταχείριση-υπόθαλψη των ρατσιστών νταήδων και της Χρυσής Αυγής, με την εξόφθαλμη και χωρίς προσχήματα παραβίαση της τυπικής νομιμότητας από την αστυνομία; Τι βροντοφωνάζει προς όλους τους ενδιαφερόμενους ο Κυρίαρχος μέσα από τη διάταξη και την κίνηση των μηχανισμών του; Τι θέλει να πετύχει με την κλιμακούμενη ένταση (ή την ανοχή της) σε πολλαπλά σημεία του κοινωνικού; Για να μπορέσουμε να απαντήσουμε, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ο Κυρίαρχος δεν καταστέλλει μόνο, αλλά προσπαθεί κιόλας να παράξει νέες υποκειμενικότητες, συμβατές με το αναδυόμενο μοντέλο κοινωνικής και οικονομικής ζωής, επιδιώκει την μετατόπιση των ορίων της νομιμότητας προς αυταρχικότερες αποκρυσταλλώσεις μέσα από τη de facto (και όχι de jure) δράση της αστυνομίας, αποσκοπεί στην εμπλοκή των υποκειμένων που βάλλονται στην θεαματική - μιντιακή διαχείριση των κοινωνικών ζητημάτων, και ως εκ τούτου στο νέρωμά τους, στην αποδυνάμωσή τους (τόσο των υποκειμένων όσο και των ζητημάτων) στις αρένες του Θεάματος. Η στρατηγική της έντασης είναι μια τεχνική διακυβέρνησης.

Ας δούμε όμως αναλυτικότερα αυτή τη συλλογιστική. Η προφανής στόχευση αυτής της στρατηγικής είναι ότι θέλει να πειθαρχήσει όσους τολμούν να σηκώσουν κεφάλι, να προλάβει τη διάχυτη κοινωνική ανυποταξία, να εμπεδώσει το φόβο και τον τρόμο στα μυαλά και τα σώματα, να εσωτερικεύσει στους υποτελείς το αδιέξοδο και μάταιο των αγώνων, να αναιρέσει τις αυταπάτες περί επίκλησης αναφαίρετων δικαιωμάτων του κράτους δικαίου από αυτούς που αμφισβητούν τις κατευθυντήριες που έχει χαράξει. Ταυτόχρονα, θέλει να μας κάνει να συνηθίσουμε την παρουσία της στρατοαστυνομίας και των φασιστοειδών σε κάθε γωνιά της πόλης, να συνηθίσουμε την ασχήμια και τη χυδαιότητα, την αναλωσιμότητά μας και το θάνατο παράλληλα με την εκπτώχευσή μας.

Ίσως όμως η κύρια στοχοθεσία του, που επιμελώς κρύβεται πίσω από τη σιδερένια φτέρνα, να είναι η εξής: να ωθήσει το ανταγωνιστικό κίνημα και τους εκμεταλλευόμενους-καταπιεζόμενους σε αντανακλαστικές κινήσεις, σε σπασμωδικές αντιδράσεις, σε απερίσκεπτες ενέργειες, να διοχετεύσει τις στάσεις μας σε κανάλια που ξέρει να ελέγχει και να διαχειρίζεται προς όφελός του όπως το ψάρι κολυμπάει στο νερό. Με άλλα λόγια, επιδιώκει με μέθοδο συστηματική να διεξάγουμε τον κοινωνικό πόλεμο είτε σπασμωδικά (χωρίς στρατηγική, έστω και ελάσσονα) είτε πιο οργανωμένα μεν αλλά με τον τρόπο εκείνον που ξέρει να ελέγχει κι έτσι να μεταστρέφει το ανταγωνιστικό πράττειν μας, και να πιστέψουμε μάλιστα ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος ουσιαστικής και αποτελεσματικής στάσης.

Ειδικότερα, επιδιώκει να πολώσει το κλίμα και να μας παροτρύνει σε μια κατά μέτωπο και συγκεντρωτικού τύπου αντιπαράθεση, που μπορεί πρακτικά να πάρει διάφορες μορφές, μία από τις οποίες είναι και το να μας οδηγήσει στην ασφαλή και ανώδυνη για τον Κυρίαρχο αγκαλιά της αριστερής διαμαρτυρίας και διαχείρισης της εξουσίας· να μεταφέρει τους επιμέρους και διάχυτους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, όπου και θα τους διαχειρίζεται μιντιακά αφενός με όρους δημόσιας τάξης και κοινωνικού αυτοματισμού και αφετέρου με όρους θεαματικής αντιπαράθεσης στα παράθυρα· να οριοθετήσει αυστηρά τους τόπους, τους τρόπους και τους χρόνους της στάσης μας, και άρα να αποτρέψει το διάχυτο κοινωνικό «αντάρτικο»· να μας θέσει στο περιθώριο και να μας στιγματίσει στα μάτια των εν δυνάμει κοινωνικών - ταξικών συμμάχων μας ως αιρετικούς, γραφικούς, ρομαντικούς αιθεροβάμονες (στην περίπτωση της στάσης μας απένταντι στην «αναπτυξιακή επένδυση» στη Χαλκιδική ή σ' αυτήν της αλληλεγγύης μας με τους μετανάστες π.χ.) ή ως «βίαιους, βρώμικους και κακούς» (στην περίπτωση των μετερχόμενων βία διαδηλωτών σε απεργιακές διαδηλώσεις, των αντιφασιστών και των καταληψιών ή σ' αυτήν του σαμποτάζ στην Χαλκιδική π.χ.)· να μας πλημμυρίσει με οργή, μίσος και θέληση για εκδίκηση, με πολιτικά συναισθήματα που όταν δεν έχουν δημιουργικό αντίβαρο εγκλωβίζουν και τυφλώνουν, γίνονται αυτοκαταστροφικά και ανεπίδεκτα μεταστοιχείωσης· να μας στρέψει στην αναβάθμιση της βίας και στη βεντέτα με τους μπάτσους και τα φασιστοειδή· μακροπρόθεσμα ίσως, και ανάλογα με τη δυναμική που αναπτύσσεται, να μας οπλίσει τα χέρια για να τον αντιμετωπίσουμε σε στρατιωτικό επίπεδο, και να οδηγήσει έτσι ένα κομμάτι του κινήματος στην απόγνωση, στον ένοπλο αγώνα και από εκεί στις φυλακές ή στον θάνατο, και το υπόλοιπο στον εναλλακτισμό, στη θεσμική διαμεσολάβηση ή στην πλήρη παραίτηση και την ιδιώτευση (βλέπε χαρακτηριστικά το παράδειγμα της Ιταλίας των δεκαετιών '70 και '80).

Πώς όμως απαντάμε εμείς σ΄αυτή τη στρατηγική του Κυρίαρχου; Θα επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε κάποιες πιθανές απαντήσεις.

Με την αυτόνομη από κόμματα, ΜΚΟ και ΜΜΕ οργάνωση των αγώνων και των στάσεών μας, με μια συνεχή κίνηση αυτόνομου (επαν)ανοίγματος και κοινωνικοποίησης των ζητημάτων που ο Κυρίαρχος προσπαθεί να κλείσει με την καταστολή και τη μιντιακή διαχείριση, με το σπάσιμο του φόβου και της απομόνωσης μέσα από τη διαρκή συγκρότηση κοινών (commons) που θα εμπλέκουν χωρίς ιδεολογικές περιχαρακώσεις όλο και περισσότερους παραγωγούς του πλούτου αυτού του κόσμου και θα δημιουργούν νέες αξίες, με το ξεπέρασμα της διαλεκτικής βίας και δικαίου, με την οργανωμένη και αδιάκοπη απονομιμοποίηση της αστυνομίας και της θεσμίζουσας βίας της, με την αδιάλλακτη κριτική του Θεάματος και των μηχανισμών του, με το μπλοκάρισμα της παραγωγής κοινωνικών ερεισμάτων των φασιστών (π.χ. μέσα από το βίωμα της συμμετοχής σε λαϊκές συνελεύσεις και κοινά και την μάθηση της κοινής συμβίωσης πέρα από τεχνητούς διαχωρισμούς, μέσα από το σπάσιμο της μιντιακής εικόνας τους ως των «καθαρών χεριών», μέσα από την ανάδειξη του Κεφαλαίου -ως συστήματος και ως κοινωνικής σχέσης- ως κύριου υπεύθυνου για το χάος και την ανασφάλεια κλπ), με την αντιμετώπιση στο δρόμο όσων σηκώνουν χέρι όχι με μιλιταντισμούς και βλοσυρότητα, αλλά με την κοινωνικοποίηση της άμυνας που δεν θα διαπνέεται από το φαντασιακό της βίαιης σύγκρουσης (παλούκι και κράνος) ούτε θα υιοθετεί αναγκαστικά βίαιες πρακτικές παντού και πάντοτε, με ευέλικτες και τολμηρές - ευφάνταστες - μη αναμενόμενες πρακτικές όταν το Κράτος μας καταστέλλει υλικά.

 

 

λάμπε ρατ

Μάρτιος - Απρίλιος 2013

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License