Ανακοίνωση απεργίας πείνας Κ.ΣΑΚΚΑ

από Α 29/05/2013 4:56 μμ.

...

        Στις 4/12/10 συλλαμβάνομαι μαζί με τον σύντροφο Αλέξανδρο Μητρούσια στη Νέα Σμύρνη εξερχόμενος από ενοικιαζόμενη αποθήκη, στο εσωτερικό της οποίας βρίσκεται οπλισμός.     Έχω παραδεχτεί από την πρώτη στιγμή τη σχέση μου με τον χώρο αυτό, όπως επίσης και με τα όπλα που βρέθηκαν. Έχω δηλώσει από την πρώτη στιγμή ότι είμαι αναρχικός και ότι η παρουσία μου στον συγκεκριμένο χώρο σχετίζεται με την πολιτική μου ταυτότητα και τις επιλογές που αυτή συνεπάγεται.     Στις 7/12/10 οδηγούμαι στην αρμόδια ανακρίτρια και προφυλακίζομαι με την κατηγορία της συμμετοχής σε άγνωστη τρομοκρατική οργάνωση και για διακεκριμένη οπλοκατοχή.     Στις 12/4/11 και ενώ είμαι ήδη πάνω από τέσσερις μήνες κρατούμενος στις φυλακές Ναυπλίου, καλούμαι εκ νέου από τους ανακριτές Μπαλτά, Μόκκα και χωρίς να έχει προκύψει κανένα καινούργιο στοιχείο, χωρίς να έχει υπάρξει καν εξέλιξη κάποιας έρευνας, προφυλακίζομαι για συμμετοχή στην ε.ο. ΣΠΦ. Αυτό έγινε προφανώς αντιλαμβανόμενοι οι κύριοι ανακριτές πως δεν θα μπορούσε να σταθεί σε μία δικαστική αίθουσα η κατηγορία της συμμετοχής σε μία οργάνωση η οποία στο ενεργητικό της δεν έχει καμία δράση, στην κατοχή των μελών της δεν υπάρχουν βόμβες, προκηρύξεις, χρησιμοποιημένα όπλα, μία οργάνωση που δεν έχει ούτε καν όνομα.     Έχω ξεκαθαρίσει στο παρελθόν - όπως και η ίδια η ε.ο. ΣΠΦ από τη μεριά της - πως δεν είμαι μέλος της εν λόγω οργάνωσης. Δεν το έκανα για να αποφύγω την εκδικητική, κατασταλτική οδύσσεια που επιφυλάσσει η αστική δικαιοσύνη σε όποιον κατηγορείται ως μέλος της, αλλά πολύ απλά γιατί έτσι είναι. Όφειλα να το ξεκαθαρίσω για την αληθή ιστορική καταγραφή. Τόσο για μένα τον ίδιο, όσο και για την ε.ο. ΣΠΦ.     Η αρχική κατηγορία της ένταξης σε άγνωστη τρομοκρατική οργάνωση που αποδόθηκε τόσο σε μένα και τους δύο συντρόφους μου (Μητρούσια, Καραγιαννίδη) όσο και στα υπόλοιπα άτομα που συνελήφθησαν στην ίδια επιχείρηση - παρόλο που δεν είχαν καμία απολύτως σχέση - αποτέλεσε κορύφωση των πολιτικών σκοπιμοτήτων που εξυπηρετήθηκαν από τη ΔΑΕΕΒ εκείνη την περίοδο για λογαριασμό του τότε υπουργού δημοσίας τάξης Χρήστου Παπουτσή, που επιθυμούσε - όπως όλοι οι ομόλογοι του άλλωστε - πάση θυσία την εξάρθρωση τρομοκρατικής οργάνωσης επί των ημερών του. Είναι γνωστό, πως ο εν λόγω υπουργός είχε άμεση εποπτεία της επιχείρησης και μάλιστα αξιολόγησε ο ίδιος τα δεδομένα που του μετέφερε η αντιτρομοκρατική και τέλος έδωσε την εντολή να γίνουν οι συλλήψεις. Όποιος παρακολουθούσε τα καθεστωτικά μέσα εκείνες τις μέρες θα θυμάται τα σενάρια και τις εκτιμήσεις διάφορων δημοσιογραφικών παπαγάλων για το ποιας οργάνωσης μέλη μπορεί να είμαστε, τι σκοπεύαμε να κάνουμε κλπ τα οποία προφανώς τροφοδοτούσε η ΔΑΕΕΒ, μέχρι φυσικά να βγουν τα αποτελέσματα των βαλλιστικών εξετάσεων και να το βουλώσουν... Αργότερα ο κύριος Παπουτσής, στην προσπάθεια του να απολογηθεί για το φιάσκο, δίνοντας συνέντευξη σε γνωστό περιοδικό δήλωσε πως τον "κοροΐδεψε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία"(!).     Στις 6/4 του '12, υπόδικος ακόμα και πλησιάζοντας στη λήξη του 18μηνου (μέγιστο όριο κράτησης βάση του νόμου), προφυλακίζομαι εκ νέου για τη διάπραξη 160 εμπρηστικών και βομβιστικών ενεργειών, την ευθύνη των οποίων έχει αναλάβει η οργάνωση ΣΠΦ. Χαρακτηριστικό είναι πως στη συγκεκριμένη δικογραφία, όχι μόνο δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο εις βάρος μου - δεν μπήκαν καν στον κόπο να κατασκευάσουν αυτή τη φορά - αλλά δεν γίνεται και κάποια αναφορά στο άτομο μου, παρά μόνο στην επίδοση του κατηγορητηρίου. Είναι μία δικογραφία που χωρίς υπερβολή θα μπορούσε με την λογική που χαρακτηρίζει τους εγκάθετους ανακριτές Μπαλτά - Μόκκα, να επιδοθεί στον καθένα. Είναι επίσης χαρακτηριστικό και έκδηλο της σκοπιμότητας αυτής της δίωξης πως οι κύριοι ανακριτές είχαν στα χέρια τους την συγκεκριμένη δικογραφία από την πρώτη στιγμή της σύλληψης μου, γεγονός που τους υποχρέωνε - βάση του νόμου πάντα - να μου επιδοθεί μαζί με την πρώτη δικογραφία. Δηλαδή με λίγα λόγια οι κύριοι αυτοί με προφυλάκισαν με την κατηγορία της ένταξης στην ίδια οργάνωση δύο φορές διαδοχικά(!).     Σήμερα, όντας υπόδικος 2,5 χρόνια ουσιαστικά για απλή οπλοκατοχή (διακεκριμένη οπλοκατοχή διευκρινιστικά και μόνο σημαίνει πως τα όπλα που κατέχει κάποιος, προορίζονται είτε για εμπόριο, είτε για τροφοδότηση τρομοκρατικής οργάνωσης, κάτι το οποίο ούτε προκύπτει, ούτε το αποδέχομαι), οι κύριοι θεσμικά υπερασπιστές της δικαιοσύνης και του νόμου οι οποίοι κρατούν εμένα επειδή τον παραβίασα, αποφάσισαν να παραβλέψουν ακόμα και το σύνταγμα τους - το οποίο ορίζει κάθε επόμενη της πρώτης προφυλάκισης ως μέγιστο όριο τους 12 μήνες - αφού δεν τους αρκεί για να εξυπηρετήσουν την πολιτική τους ηγεσία και να με κρατήσουν ακόμα έξι μήνες όμηρο.              Ουσιαστικά, οι εξοντωτικές προφυλακίσεις που επιβάλουν μία παρατεταμένη συνθήκη αιχμαλωσίας, αποτελεί αντιστάθμισμα για τα σαθρά και πρόχειρα μαγειρεμένα κατηγορητήρια, τα οποία ότι και να κάνουν, αδυνατούν να αποτρέψουν το "ξεφούσκωμα" τους στις δικαστικές αίθουσες παρά το ειδικό καθεστώς που τις χαρακτηρίζει (από κάθε άποψη). Όποιος έχει περάσει απ' αυτές έστω και για λίγο, το γνωρίζει αυτό πολύ καλά.     Είναι ξεκάθαρη πλέον η τακτική τους και προδίδει την εκδικητική τους σκοπιμότητα. Ναι είναι αλήθεια, το κράτος εκδικείται τους πολιτικούς του αντιπάλους. Τους εκδικείται αλλά ποτέ δεν τους αναγνωρίζει. Ποτέ δεν το έκανε άλλωστε. Πράκτορες και προδότες τότε, τρομοκράτες και εχθρός της κοινωνίας τώρα.     Είναι γεγονός πως το πολιτικό σύστημα, διανύει μεταπολιτευτικά την κρισιμότερη και ασταθέστερη περίοδο, εξαιτίας των εγχώριων συνεπειών της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Είναι επίσης γεγονός πως η καταστολή και γενικά η αυταρχική στάση του κράτους, είναι το "τελευταίο χαρτί" που έχει στα χέρια του, προκειμένου να διασφαλίσει την υποτελή κοινωνική ειρήνη και το να αποτρέψει, η γενικευμένη αντίδραση να εκφραστεί με οργανωμένες και ουσιαστικότερες εξεγερτικές μορφές.     Ο ίδιος ο υπουργός οικονομικών έχει ομολογήσει πως πρώτη φορά καλείται κυβέρνηση να εφαρμόσει τόσο ακραία μέτρα σε περίοδο ειρήνης.     Οι νόμοι οι οποίοι ανέκαθεν εκφράζανε τη βούληση των ισχυρών, σήμερα δεν αρκούν για τους πολιτικούς εκπροσώπους του συστήματος μπροστά σ' αυτά που καλούνται να διεκπεραιώσουν υπηρετώντας το.               Έχοντας την άποψη και την θέση πως ο δρόμος για την ατομική - συλλογική ελευθερία είναι γεμάτος από αγώνα και αντίσταση, αποφάσισα από την Τρίτη 4/6, να προχωρήσω σε απεργία πείνας· ημερομηνία που με το ισχύον νομικό καθεστώς, λήγει το μέγιστο όριο προφυλάκισης μου. Διευκρινίζω πως για μένα η επιλογή του να προχωρήσω σε απεργία πείνας, δεν αποτελεί κίνηση απελπισίας, αλλά επιλογή συνέχισης του αγώνα. Ενός αγώνα που δίνουμε από την πρώτη στιγμή της αιχμαλωσίας μας εγώ και οι σύντροφοί μου, αντιστεκόμενοι σε μία δίχως προηγούμενο εκδικητική αντιμετώπιση από τους δικαστικούς μηχανισμούς, οι οποίοι αποφάσισαν για την περίπτωση μας να κάνουν ένα διάλειμμα από τα εισπρακτικά τους καθήκοντα, προκειμένου να υπερασπιστούν την κοινωνία από τους υποτιθέμενους εχθρούς της και τους νόμους από τους παραβάτες τους. Είναι οι ίδιοι μηχανισμοί και οι ίδιοι άνθρωποι πίσω απ' αυτούς, που αποτελούν τους φυσικούς αυτουργούς της νομιμότητας των επιστρατεύσεων των απεργών, των χιλιάδων πλειστηριασμών και αστέγων, της κατάργησης των εργασιακών διεκδικήσεων, των απολυμένων, της κατάργησης των κοινωνικών παροχών, των χιλιάδων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, των εκατοντάδων αυτόχειρων κάθε χρόνο που βάζουν τέλος στη ζωή τους επειδή αδυνατούν να ανταπεξέλθουν αξιοπρεπώς, της νομιμότητας των στοιβαγμένων ανθρώπων σε στρατόπεδα χαρακτηρίζοντας τους ως λαθραίους. Είναι οι φυσικοί αυτουργοί της νομιμότητας των βασανιστηρίων και των ξυλοδαρμών στα αστυνομικά τμήματα, των τυχαίων εκπυρσοκροτήσεων, της φίμωσης των αντικαθεστωτικών μέσων πληροφόρησης...     Είναι οι φυσικοί αυτουργοί της δημιουργίας μίας κοινωνίας νεκροταφείο στο όνομα του νόμου.     Είναι οι φυσικοί αυτουργοί της δημιουργίας μίας κοινωνίας νεκροταφείο αν χρειαστεί ακόμα και εκτός νόμου...     Βουτηγμένοι στην υποκρισία και την αθλιότητα, κατάπτυστοι τόσο για τους θιασώτες της αστικής δικαιοσύνης, όσο και για τους επικριτές και τους ιδεολογικούς εχθρούς της.             "Αργοπεθαίνει όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές(...) Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη απ' το απλό γεγονός της αναπνοής".                                                                                                                                                  Πάμπλο Νερούντα                                                                                            Σακκάς Κώστας                                                                                                                                              Α' πτέρυγα Κορυδαλλού

Déclaration de Kostas Sakkas à propos de sa grève de la faim

J’ai été arrêté le 4 décembre 2010 avec le compagnon Alexandros Mitroussias dans le quartier de Nea Smyrni [1] alors que je quittais un dépôt dans lequel se trouvaient des armes.

Depuis le début, j’ai admis mon lien avec ce lieu tout comme avec les armes qui s’y trouvaient. J’ai déclaré depuis le début que je suis anarchiste et que ma présence en ce lieu précis est liée à mon identité politique et aux choix qu’elle implique.

Le 7 décembre 2010, j’ai été amené devant le juge d’instruction compétent et j’ai été placé en détention préventive sur l’accusation de participation à une organisation terroriste inconnue et possession aggravée d’armes.

Le 12 avril 2011, et alors que j’avais déjà été détenu quatre mois dans la prison de Nafplion, j’ai été à nouveau appelé par les juges d’instructions Baltas et Mokkas et, sans que n’ai été produites de nouvelles preuves ni même été menées de nouvelles investigations, j’ai été placé en détention préventive pour participation à l’Organisation Révolutionnaire de la CCF. Évidemment parce que les juges d’instruction réalisèrent qu’ils ne pouvaient tenir dans une salle d’audience l’accusation de participation à une organisation qui n’a à son actif aucune action, dont les membres n’ont en leur possession pas de bombes, de communiqués ou d’armes ayant servi, une organisation qui n’a même pas de nom.

J’ai clarifié par le passé – tout comme l’OR de la CCF de son côté – que je ne suis pas membre de ladite organisation. Je ne l’ai pas fait pour éviter l’odyssée répressive et vindicative que la justice bourgeoise réserve à quiconque est accusé en tant que membre de celle-ci, mais tout simplement parce que c’est comme ça. Je suis obligé de le clarifier pour le rendu historique exact. Non seulement pour moi mais aussi pour l’OR de la CCF.

L’accusation initiale de participation à une organisation terroriste inconnue attribuée à la fois à moi et à mes deux compagnons (Alexandros Mitroussias et Giorgos Karagiannidis) ainsi qu’à toutes les autres personnes arrêtées lors de la même opération – bien qu’elles n’avaient pas le moindre lien – a constitué lors de cette période le sommet de l’opportunisme politique dont s’est servi la DAEEV [2] pour le compte du ministre de l’intérieur d’alors, Christos Papoutsis, qui désirait – comme tous ses homologues – démanteler à tout prix une organisation terroriste pendant son mandat. Il est certain que ledit ministre dirigeait directement l’opération, qu’il avait même évalué les informations que la force antiterroriste lui avait données et qu’il a finalement donné l’ordre de procéder aux interpellations. Quiconque a suivi les médias de masse ces jours-là se souviendra des scénarios et estimations de différents journalistes perroquets sur les organisations dont nous pouvions être membres, ce que nous comptions faire etc., lesquels étaient évidemment alimentés par la DAEEV, jusqu’à ce que bien sûr les résultats de la balistique ne sortent et qu’ils ne la bouclent... Plus tard, M. Papoutsis, dans sa tentative de s’excuser pour le fiasco, déclara dans un entretien à un journal connu que « la force antiterroriste l’avait piégé » (!).

Le 6 avril 2012, toujours inculpé et atteignant la limite des 18 mois (limite maximale de détention préventive dans la loi), j’ai été placé à nouveau en détention préventive pour avoir perpétré 160 actes incendiaires ou à la bombe dont la responsabilité avait été revendiquée par la CCF. Il est significatif que dans ce fichier précis il n’y ait aucune preuve contre moi – ils n’ont même pas pris la peine de le monter de toutes pièces cette fois – ni aucune référence à ma personne, à l’exception de ma mise en accusation. Selon la logique de Baltas et Mokkas, ces juges d’instruction intransigeants, c’est un fichier qui, sans exagérer, peut servir contre tout le monde. La faisabilité de cette poursuite est également mise en évidence par le fait que ces messieurs les juges d’instruction avait eu entre leurs mains ce fichier précis depuis ma première interpellation, fait qui les obligeait – toujours selon la loi – à me le donner avec le premier fichier d’accusation. Donc, en peu de mots, ces messieurs m’ont mis en détention sous l’accusation de participation à la même organisation deux fois d’affilée (!).

Aujourd’hui, après avoir été enfermé pendant deux ans et demi pour une simple possession d’armes (plus précisément possession aggravée d’armes, ce qui signifie que les armes détenues sont destinées ou à être vendues ou à équiper une organisation terroriste, chose qui n’est pas une évidence et que je n’ai pas admis). Les principaux défenseurs institutionnels de la justice et de la loi, qui me retiennent dans l’illégalité, ont décidé d’ignorer leur constitution même – laquelle définit une durée maximale de 12 mois pour toute détention préventive subséquente à la première – puisque que cela n’est pas suffisant pour leurs besoins politiques et afin qu’ils me retiennent en otage six mois de plus.

Au fond, ils veulent que cette captivité prolongée et excessive compense leurs accusations rapiécées et paresseuses. Quoi qu’ils fassent, ils sont incapables de prévenir la « déflation » de celles-ci dans les salles d’audiences, malgré le régime spécial qui les caractérise (à tout point de vue) [3]. Quiconque est passé par celles-ci même pour un court instant le sait très bien.

Leur tactique est maintenant limpide et trahit leurs intentions vengeresses. Oui, c’est la vérité, l’État se venge contre ses opposants politiques. Il se venge mais jamais il ne les connaît, en réalité il ne les a jamais connus. En tant qu’espions et traîtres avant, aujourd’hui en tant que terroristes et ennemis de la société.

C’est un fait que le système politique traverse depuis la chute de la dictature sa période la plus critique et instable à cause des conséquences nationales de la crise économique mondiale. C’est un fait également que la répression et plus généralement l’attitude autoritaire de l’État est la « dernière carte » qu’il a en main afin de préserver une paix sociale assujettie et de prévenir une réaction généralisée de s’exprimer selon des expressions organisées et substantiellement insurrectionnelles.

Le ministre des finances lui-même a confessé que c’est la première fois qu’un gouvernement est appelé à appliquer des mesures si extrêmes en période de paix.
Les lois ont toujours exprimé la volonté des puissants, aujourd’hui elles ne suffisent plus pour les représentants politiques du système face à ce qu’ils doivent appliquer pour le servir loyalement.

De mes points de vue et positions politiques sur le fait que le chemin pour la liberté individuelle et collective est plein de lutte et de résistance, j’ai décidé de mener une grève de la faim à partir du mardi 6 juin, le jour où, selon les lois actuelles, la limite maximum de ma détention préventive expire. Je voudrais clarifier que, pour moi, le choix d’entamer une grève de la faim n’est pas un geste de désespoir mais un choix de continuer le combat, un combat que moi et mes compagnons avons mené depuis le début de notre captivité, résistant à un traitement sans précédent et vengeur des mécanismes judiciaires qui ont décidé dans notre cas de faire une pause sur leur revenus de fonction et de défendre la société de ses supposées ennemis et les lois de ses contrevenants. Ce sont les mêmes mécanismes et les mêmes personnes qui sont derrière, ceux qui légitiment les retours forcés au travail des grévistes, les milliers de vente aux enchères et de sans-abris, l’abolition des revendications des travailleurs, le chômage, la fin des avantages sociaux, les milliers qui vivent sous le seuil de pauvreté, les centaines de suicidés qui chaque année mettent fin à leur vie parce qu’incapables de s’en sortir dignement, la légitimité d’empiler des gens dans des camps et de les déclarer illégaux.


Ce sont les auteurs actuels de la légalité des tortures et tabassages dans les commissariats, des coups de feu accidentels, d’avoir rendu silencieux les médias anti-régime...


Ce sont les auteurs actuels de la création d’une société cimetière au nom de la loi.
Drapés dans l’hypocrisie et l’indécence, méprisables autant pour les dévots de la justice bourgeoise que pour ses détracteurs et ses ennemis idéologiques.

"Il meurt lentement celui qui ne prend pas de risques pour réaliser ses rêves, celui qui, pas une seule fois dans sa vie, n’a fui les conseils sensés (...) Il meurt lentement celui qui ne sait pas trouver grâce à ses yeux (...) Il évite la mort celui qui se rappelle qu’être vivant requiert un effort bien plus important que le simple fait de respirer."
Pablo Neruda

Kostas Sakkas
Prison de Korydallos, Aile A
29 mai 2013

 

Notes

[1] Quartier d’Athènes dans le sud de la ville.

[2] Unité Spéciale Des Crimes Violents de la police grecque.

[3] Les procès de la Conspiration des Cellules de Feu se déroulent dans un tribunal spécial dans la prison des femmes de Korydallos à Athènes. Le procès du groupe Lutte Révolutionnaire s’y est aussi déroulé.

 

http://www.non-fides.fr/?Declaration-de-Kostas-Sakkas-a

 

από Yannis Tsal 05/07/2013 12:15 πμ.


Costas Sakkas, un anarquista de 29 años, sigue en huelga de hambre por más de 30 días, desde el 4 de junio. Sakkas fue detenido el 4 de diciembre de 2010 por posesión de armas de fuego y supuesta participación en una organización terrorista desconocida. Él solo admitió la posesión de las armas y sus principios anarquistas.
Sin embargo, 4 meses después, y sin ninguna evidencia más, se acusa por ser miembro de la organización de lucha armada “Sinomosía Pirínon tis Fotiás” – SPF – (Conspiració de Nucleos del Fuego). El mismo Sakkas afirma que es víctima de una maquinacíón por parte del entonces ministro de Justicia, Cristos Papoutsis, con el fin de promocionar un éxito de su gobierno contra el terrorismo.
Poco antes de cumplir 18 meses encarcelado sin juicio – máximo period de prisión preventina según la constitución griega – Sakkas se acusa por 160 ataques con explosivos, por los cuales SPF se ha asumido la responsabilidad. En consecuencia, su periodo de prisión preventiva se extiende hasta los 30 meses.
Dicha periodo – el máximo por dos casos judiciales según la ley – expira el 4 de junio, y Sakkas toma la gran decisión de empezar una huelga de hambre como ultimo medio de proclamar su inocencia y pedir su liberación. Hasta ahora ha perdido por lo menos el 10% de su peso y su estado de salud sigue deteriorando.
La semana pasada fue crítica para su caso, porque los jueces rechazaron la última petición de liberación por parte de la defensa. Además, el partido de Nueva Democracia (derecha), que constituye el elemento mayoritario del gobierno de coalición griego, caracterizó Sakkas como “acusado por anarquísmo”: Una incuestionable demostración de persecución por creencias políticas.
Costas Sakkas concluye su declaración, en la que explica las razones por las cuales se hace la huelga de hambre, con unos versos del poema “Muere Lentamente”de Pablo Neruda, el poeta de la lucha y también del amor.   Muere lentamente [...],
quien no arriesga lo cierto por lo incierto
para ir detrás de un sueño,
quien no se permite por lo menos una vez en la vida,
huir de los consejos sensatos.       [...] Evitemos la muerte en suaves cuotas,
recordando siempre que estar vivo
exige un esfuerzo mucho mayor
que el simple hecho de respirar.   Fuente: Proyecto Numantino

από translactivism 08/07/2013 1:41 πμ.


Costas Sakkas, un anarchico di 29 anni, continua lo sciopero della fame che porta avanti da più di 30 giorni, dal 4 Giugno. Sakkas è stato arrestato il 4 Dicembre 2010 per "possesso d'armi da fuoco" e "supposta  partecipazione in una organizzazione terroristica sconosciuta. Lui ha ammesso solamente il possesso delle armi, e i suoi principi anarchici.   Tuttavia, 4 mesi dopo, e senza nessuna prova in più, lo si accusa di  essere membro dell'organizzazione armata "Sinomosia Pirinon tis Fotias"      -  CCF - (Cospirazione delle Cellule di Fuoco). Sakkas afferma di essere di essere vittima di una macchinazione ad hoc da parte del ministro della Giustizia, Cristos Papoutsis, e che ha come fine quello di pubblicizzare i risultati del suo governo contro il terrorismo.          Poco prima dei 18 mesi di carcerazione senza giudizio - periodo massimo di carcere preventivo secondo la costituzione greca - Sakkas viene accusato di 160 attacchi con esplosivo, per i quali invece le CCF si sono assunte già da tempo la responsabilità. Conseguentemente, il suo periodo di       carcerazione preventiva viene esteso a 30 mesi.          La suddetta proroga è terminata il 4 di Giugno, giorno in cui Sakkas prende la decisione di iniziare lo sciopero della fame come ultimo mezzo per dichiarare la propria innocenza e chiedere la propria liberazione. Finora Sakkas ha perso oltre il 10% del peso corporeo e le sue condizioni di salute peggiorano di giorno in giorno.          La settimana scorsa è stata la più critica, perché i giudici hanno rifiutato l'ultima richiesta di scarcerazione da parte della difesa. Inoltre, il partito "Nuova Democrazia" (destra), che è anche il partito maggioritario del governo di coalizione, ha dichiarato che Sakkas è stato "accusato di anarchismo": Un'indiscutibile dimostrazione di persecuzione per motivi politici.   Costas Sakkas conclude la sua dichiarazione, nella quale spiega le ragioni dello sciopero della fame, con dei versi del poema "Muere Lentamente" di Pablo Neruda.   Lentamente muore [...] chi non rischia la certezza per l’incertezza, chi rinuncia ad inseguire un sogno, chi non si permette almeno una volta di fuggire ai consigli sensati.   [...]  Evitiamo la morte a piccole dosi, ricordando sempre che  essere vivo richiede uno sforzo di gran lunga maggiore del semplice fatto di respirare!

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License