Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

Ρεαλιστικές διαπιστώσεις.

Γνωρίζεις κάποιον, ακριβώς την στιγμή που προκαλούσες την τύχη σου λέγοντας μεγαλόφωνα, "δεν υπάρχει κάτι για μένα εκεί έξω."

Και μόλις διαψευστείς ευχάριστα, πάνε όλα στραβά.

Γιατί ο καπιταλισμός σκοτώνει τον έρωτα.

Ξαφνικά μπαίνουν εμπόδια όπως σπουδές, εργασία, επιβίωση, απόσταση που όλα έχουν ένα σκοπό το χρήμα. "Το χρήμα είναι η πηγή ευτυχίας."

Γι'αυτό θυσιάζονται τα πάντα, και οι ανθρώπινες σχέσεις.

Τότε αρχίζει η αλλοτρίωση. Μαθαίνεις τον εαυτό σου να μετριάζει, να μην νιώθει, να προσπερνά, να βάζει "αλλες προτεραιότητες", να προχωρά.

Μαθαίνεις λίγο λίγο να σκοτώνεις ο,τι καλύτερο έχεις μέσα σου. Να παραιτείσαι, αρχικά απο ανθρώπους και αργότερα απο τη ζωή την ίδια.

Μέχρι που καταντάς ένας ηλικιομένος γεμάτος αποθυμένα, μετανιωμένος για τη ζωή που δεν έζησες. 

ΤΩΡΑ είναι η ευκαιρία σου! Άρπαξε την ευτυχία χωρίς να αναρωτιέσαι αν θα κρατήσει! Ζήσε τον έρωτα χωρίς φόβο, τίποτα δεν είναι βέβαιο, μην δειλιάζεις!

Άν μάθεις να αγαπάς,  μαθαίνεις να αγωνίζεσαι! Ο έρωτας σκοτώνει το θάνατο! 

 

 

*(ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΟΥΝ, ΤΟΣΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΙΑ ΑΝ ΝΙΩΘΟΥΝ ΚΑΤΙ, ΜΟΝΟ ΜΟΥΔΙΑΣΜΑ..)

 

 

από ος 19/06/2013 6:54 πμ.


ο πραγματικα αυτονομος ανθρωπος δεν εξαγοραζεται ουτε με λεφτα .. αλλα ουτε και με ερωτα..

από dion 19/06/2013 10:21 πμ.


απάντηση στόν χα..δέν κατάλαβες τίποτα από όσα είπε,ο αληθινός έρως είναι πηγή ζωής καί σπινθήρας  αυτονομίας καί ελευθερίας....

από Aντιβαλεντίνος 19/06/2013 11:40 πμ.


Δεν έχεις καταλάβει οτι ο καπιταλισμός πάντα προωθούσε τον έρωτα ως άλλο ένα όνειρο του,μαζί με τα εξοχικά,τα ταξίδια κλπ.Γιατί δεν μας θέλει πολιτικοποιημένους αλλα..κρεβατωμένους.Επιστημονικά ο έρωτας δεν είναι παρα μια ψευδαίσθηση του μυαλού και των ορμονών για την διαδικασία της αναπαραγωγής.Τίποτα παραπάνω και τίποτα παρακάτω.. υγ:τον θάνατο μόνο ο Μητσοτάκης μπορεί να τον σκοτώσει

από dion 19/06/2013 1:13 μμ.


αν υποβιβάζεις τόν έρωτα σέ αυτό τό επίπεδο τότε είναι σίγουρο ότι δέν ξέρεις τί σού γίνεται,σημείωσε καί τό γεγονός πόσο πιό νευρωτικός καί κομπλεξικός  γίνεται κάποιος όσο περισσότερο "πολιτικοποιείται",νά σέ πάω σέ συνελεύσεις καί "επαναστατικούς χώρους" νά δείς τί έχει κάνει ή έλλειψη τού έρωτα,άν έχεις μάτια καί μυαλό βλέπεις...

από ... 19/06/2013 1:38 μμ.


Οέο!!!  Από δω [https://xyzcontagion.wordpress.com/2011/02/26/kne-gia-tin-agonistiki-taksiki-diapaidagogisi/#more-466] επιμορφωθήκατε και οι δύο;;;

από ερωτευμένος Νίτσε 19/06/2013 4:42 μμ.


Ο έρωτας είναι επιλογή/επιθυμία (εξαρτημένη από βιώματα, εμπειρίες, προσωπική αισθητική, κτλ..) του  ανθρώπου να βρεθεί σε μια φαντασιακή δυναμική συνθηκή ευφορίας και όχι κάτι εξωτερικά επιβαλλόμενο για να θεωρηθεί κοινωνικό κατασκεύασμα (έχει εμπορευματοποιηθεί όπως όλα βέβαια)..δεν είναι βιολογική λειτουργία καθεαυτή αλλά συνεπάγεται αδιαμφισβήτητα βιολογικες διεργασίες (όπως η στεναχώρια για παράδειγμα). Το γεγονός ότι είναι φαντασιακή συνθήκη δεν σημαίνει ότι χάνει την αξία του..ακόμη και να μην έχει απόδεχτει κάποιος τον  όρο ''ερωτεύομαι'' και επιλέγει τους αντίστοιχους όπως: '' βιολογική  και συναισθηματική λίπανση μέσω sex, φλέρτ κτλ..'' , ακόμη και τότε συντηρεί φαντασιακά, φετίχ στο κεφάλι του για να χρωματίσει την πρωτόγονη ενστικτώδη αναπαραγωγική διαδικασία. Εγώ λέω καλό είναι να μην προσπαθεί κανείς να κάνει τον τροχονόμο στα πολύπλοκα συναισθήματα του (κάθε είδους) από αντίδραση...κάτι που όπως ειπώθηκε συμβαίνει κατά κόρον.

 Επί του θέματος:  όντως ο οικονομισμός καταστρέφει τον έρωτα, τις σχέσεις, το κοινωνικό..τα πάντα!  

Homo economicus φάση.. 

από ελεεινός έρως 19/06/2013 5:42 μμ.


σαν άλλο ένα εμπορευματοποιημένο προιόν. Γι αυτό και έχει συνδεθεί με θεσμικές ηλιθιότητες, γάμους και βαφτίσα, γιορτές βαλεντίνων, σοκολατάκια και καρδούλες. Όλα τα κομμάτια της ανθρώπινης δραστηριότητας έχουν ενταχθεί στο σχέδιο παραγωγής-κατανάλωσης, κανένα δε μένει απέξω. Ο έρωτας σκοτώνεται και από τη συνήθεια, την αναπαραγωγή του καθήκοντος, το χάσιμο του παιχνιδιού και της ελευθερίας, σκοτώνεται στην μονοτονία και στο τρέξιμο, έχει κι ένα δίκιο δλδ η op. Στη θεσμική του δολοφονία συντελεί το κοινωνικό σώμα, με τον πρώτο πυρήνα πίεσης την οικογένεια, ενώ η κυρίαρχη εικονοποίηση του προσδίδει και χαρακτηριστικά οσμής πειθαναγκασμού, ας πούμε τον ορίζει κατεξοχήν ετερό, τον ορίζει πυρηνικής μορφής, τον ορίζει αστικά δεμένο με προιόντα, στην εικόνα αυτή η παράδοση και τα έθιμα συμβάλλουν τα μέγιστα, οπότε το πλέγμα της κυριαρχίας διαπερνά τις σχέσεις από πάνω ως κάτω, οικογένεια, εκπαίδευση, εκκλησία, κοινωνία, όλο το ανθρωπολόι των εξουσιαστικών διαπλοκών συνθέτει το θάνατο του έρωτα μέσω της διαστροφής του.Από την άλλη αυτός ανθίσταται, όταν έχει μέσα πράμα, πάθος, κοινά τοπία, δυνατά μοιράσματα, συντροφικότητα, εμπειρίες, αλήθεια. Αλλά είναι δύσκολο να τα πετύχεις όλα σ'ένα. Έτσι οι περισσότεροι συμβιβάζονται, και πάνε στο δρόμο του θεού, αλληλούια

 

από Αντιβαλεντίνος 19/06/2013 5:47 μμ.


Ο 'έρωτας' είναι μια κατασκευή που στην σημερινή εποχή έχει πάρει το σχήμα που θέλει να της δώσει ο καπιταλισμός.Καθαρή βιολογική λειτουργία είναι,εκτός απο μπίζνα και μαζική ύπνωση,οι πρωτόγονοι δεν ξέρανε απο αρκουδάκια και καρδούλες.Όποιος θέλει να φαντασιώνεται ας το κάνει αλλα δεν θα το κάνει σημαία και μάλιστα επαναστατική.Η αγάπη υπάρχει,το μίσος υπάρχει,ο έρωτας είν'ένα ναρκωτικό που σου δίνει το σώμα σου για να σε βάλει σε φάση αναπαραγωγής και σε κανα χρόνο τέλος.Αν τα μμε δεν του έδιναν ψεύτικες διαστάσεις και δεν περιμένανε 'να ... και οι φτωχοί',τότε θα'χαν γίνει 100 επαναστάσεις.

από dion 19/06/2013 6:37 μμ.


γιά τόν  κομμουνισμό ο έρωτας είναι ένα "εφεύρημα " τής αστικής τάξης ,μιά κατάσταση "νιρβάνα"κι ένα ναρκωτικό τών πλουσίων, ένα συναίσθημα αντιδραστικό γιά τήν ταξική πάλη όπως πιστεύει ,γιά τό φασισμό ένα συναίσθημα πού πρέπει νά μυστικοποιηθεί καί νά εξαγνιστεί,στόν καπιταλισμό ένα εμπόρευμα πού πρέπει "επενδυθεί"καί νά καταναλωθεί,τί τραβάει τελικά ένα συναίσθημα μέσα στόν ιστορικό χρόνο πού άν καί πού θά  βρεί χώρο νά εκφραστεί αληθινά, προσφέρει στόν άνθρωπο στιγμές ολοκλήρωσης καί απελευθέρωσης από όλα τά σκατά τού πολιτισμού καί τών πολιτικών μισάνθρωπων.

 

 

 

από *** 20/06/2013 5:51 πμ.


από πότε οι φαντασιώσεις της μονογαμίας είναι έρωτας; πόσο εμμετικό αυτό το υπάρχει τίποτε για μένα εκεί έξω....

"μισοί" άνθρωποι που ψάχνουν άλλους "μισούς" ανθρώπους.

λυπάμαι αλλά θα προτιμίσω τους "ολόκληρους"

από άκου δεν υπάρχει έρωτας 20/06/2013 2:16 μμ.


Δέχεται η επιστήμη τον έρωτα και δεν τον δέχεται ο χ' ψ' διαδικτυακός σχολιαστής. Τι να πάρω υπόψη μου; Δεν είναι και δύσκολη επιλογή.

από vaitsis 20/06/2013 2:42 μμ.


ο καπιταλισμός μπορεί να κάνει τον έρωτα εμπόρευμα, να μας αποξενώσει και να μας κάνει εσωστρεφείς και φοβικούς..
 
όμως δεν μπορεί να τον εξαφανίσει εντελώς..
 
για αποδείξεις κοίτα γύρω σου..
 
αν και λιγότεροι πια, όλο και κάποιους θα πετύχεις να αγκαλιάζονται και να δίνουν φιλιά..
 
άσε που με τον έρωτα παίρνεις και δύναμη..
 
 
 
(@Αντιβαλεντίνος: δλδ οι γυναίκες μετά άπο κάποια ηλικία παύουν να ερωτεύονται καθώς δεν έχει νόημα αφού δεν μπορούν να αναπαραχθούν πλέον? σε αφήνω στο έλεος των φεμινιστριών..)

...τότε δε θα υπήρχε πια το ανθρώπινο είδος...

(τόσα άρθρα υπάρχουν, διαβάστε και τίποτα, πληρώνετε που πληρώνετε σύνδεση ADSL)

από αντιερωτικός 20/06/2013 3:17 μμ.


ιδιοκτησιακή τάση και καθαρά αστικό εφεύρημα. Άλλο που δε θέλουν οι καπιταλιστές να ασχολείται ο κόσμος με τέτοια, ενώ δεν έχει να φάει. Επίσης είναι ελληνορθόδοξη συνήθεια βλ. δήλωση αιώνιας πίστης..Και γελίο να βλέπουμε συνθήματα του τύπου έρωτας και επανάσταση. Στο τέλος θα δούμε και κανένα του τύπου ''γάμος και εξέγερση''

Ήμαρτον πιά..

από επιβεβαιώνω 20/06/2013 4:44 μμ.


Μόνον ελληνορθόδοξη συνήθεια είναι ο έρωτας.  Όλοι οι άλλοι θρήσκοι -για να μη μιλήσω για τους άθρησκους και τους άθεους- δεν ερωτεύονται ποτέ.

ΥΓ.  Κατά τα άλλα, η συζήτηση εξελίσσεται σύμφωνα με το "Μονόγραμμα":

Τα "πίστεψέ με" και τα "μη"

Μια στον αέρα, μια στη μουσική

 

 

από Νίκος 20/06/2013 4:50 μμ.


Ισχυρίζεσαι δηλαδή ότι δεν υπήρχε έρωτας μεταξύ ανθρώπων προ καπιταλισμού και διαμόρφωσης του σύγχρονου αστικού περιβάλλοντος;

ε

από ε 20/06/2013 4:53 μμ.


τώρα που καλοκαίριασε τρεχάτε σε καμια παραλία να ερωτευτείτε και μην μας ζαλίζετε άλλο.

 

 

 

από mages kai magitises 20/06/2013 4:54 μμ.


polu mou exei leipsei o arwtas pantws 

από Οχι στον θεό "έρωτα", Όχι στον βασιλιά "σεξ". 20/06/2013 5:30 μμ.


Η άποψη ότι ο καπιταλισμός σκοτώνει τον "πραγματικό έρωτα", υπονοεί ότι ο έρωτας υπήρχε ως κάτι το "αυθεντικό, το φυσικό" (και ως κάτι "καλό"), και ήρθε ο καπιταλισμός και τον σκότωσε.

 1) Ο έρωτας είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα και όχι κάτι "φυσικό". Γενικότερα, δεν υπάρχει τίποτα το "φυσικό" ή το "αυθεντικό", ούτε υπήρξε ποτέ, και ούτε μπορεί να υπάρξει σε κανένα ζήτημα. Ολα είναι ιστορικές κοινωνικές κατασκευές, οι οποίες κυριαρχούν, ανάλογα με τον συσχετισμό δυνάμεων που επικρατούν στον κοινωνικό ανταγωνισμό κάθε εποχής. Δεν υπάρχει μια βαθύτερη καλή φύση στον έρωτα, όπως και δεν υπάρχει μια βαθύτερη καλή φύση στον άνθρωπο, σε αντίθεση με ότι προσπαθεί να μας πείσει ο ανθρωπισμός. Το φυσιολατρικό ιδεολόγημα της αναζήτησης του "αυθεντικού" (που συνήθως είναι πιο "καλό") για ότιδήποτε κι αν μιλάμε, είτε για τον έρωτα, είτε για την "ανθρωπιά", είναι ένα επιχείρημα ουσιοκρατικό και βαθιά συντηρητικό, που βρωμάει σκοταδισμό και νομιμοποιεί και μερικές χιλιάδες τόνους βαρβαρότητας από τις απαρχές της ανθρώπινης ιστορίας. Τότε δηλ που για μερικούς, όλα ήταν πιο "αυθεντικά"...

2) Ο έρωτας ως "πεδίο εύρεσης της ελευθερίας, της ευτυχίας και της μεγάλης άρνησης της εξουσίας" κλπ δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένας μεγάλος δυτικός μύθος. Αντίθετα ο έρωτας και η σεξουαλικότητα, είναι πεδία μέσα στο οποία εκτυλίσσονται στρατηγικές ρόλων, εξουσίας κλπ, και όποιοι/ες δεν το βλέπουν αυτό, απλά ευνοούν τις ήδη ισχυρότερες ταυτότητες μέσα στην πατριαρχία του συστήματος της σεξουαλικότητας., και την αντρική straight υπεροχή και οπτική..

3)Η ρομαντικοποίηση του "έρωτα", όπως και το χριστιανικό όραμα μιας αφηρημένης "αγάπης", το κατασκεύασμα του ανθρωπισμού περι "ανθρωπιάς", το ιδεολόγημα μιας αφηρημένης "σεξουαλικής απελευθέρωσης", και πολλές άλλες κοινωνικές κατασκευές, όταν αυτές εξιδανικεύονται σε κάτι το "ιερό", χωρίς να υπάρχει μια αντιεξουσιαστική και αντισεξιστική κριτική κλπ, τελικά αφήνουν χώρο στις σχέσεις εξουσίας, σε μια νέα θρησκευτικού τύπου "πίστη" σε κάτι, στην πατριαρχία, στην ετεροκανονικότητα, στην μονογαμία, στην κτητικότητα, στην ιδιοκτησιασκή ηθική.. Τα πράγματα δε γίνονται ακόμα χειρότερα, όταν κατασκευές όπως ο "έρωτας", ντύνονται και με τον ανιστόριτο μανδύα του "φυσικού", του "καλού" που σκότωσε ο καπιταλισμός κλπ. Οσο λάθος είναι η (επίσης δυτική) κατασκευή της πίστης στον "ορθολογισμό και την αντικειμενικότητα της επιστήμης, και της συνεχούς προόδου", τόσο λάθος είναι και η πίστη - αναζήτηση ενός "αυθεντικού έρωτα". Πολλές πλευρές του ίδιου νομίσματος..

4)Η υπερεπένδυση στον έρωτα και το sex, επίσης παραμερίζει άλλες μορφές επικοινωνίας, μοιράσματος συναισθημάτων, ηδονής, απόλαυσης, που δεν τον περιλαμβάνουν. Είναι τουλάχιστον προβληματική η άποψη που θεωρεί ότι το σεξ και ο έρωτας είναι τα σημαντικότερα στοιχεία στη ζωή κάποιου/ας για να είναι ευτυχισμένος και πλήρης ως υποκείμενο, ή ότι είναι ο πιο ολοκληρωμένος τρόπος επικοινωνίας κλπ, ειδικά όταν δεν υπάρχει κριτική στον τρόπο που δομείται ο έρωτας σε μια σεξιστική κοινωνία. 

Καταλήγοντας: Είναι θλιβερό το ότι το αίσθημα της ερωτικής μοναξιάς που νιώθουν πολλά άτομα του ευρύτερου αντιεξουσιαστικού χώρου, αντί να τα κάνουν να αναστοχάζονται και να αποδομούν τον τρόπο με τον οποίο δομείται η ίδια η σεξουαλικότητα (τους) και ο ερωτισμός (τους), τελικά καταλήγουν να υπερασπίζονται αυτόν τον κατασκευασμένο κώδικα ως "την αυθεντική πηγή της ζωής και της αντίστασης", νοσταλγώντας έναν υποτιθέμενο "πιο πραγματικό έρωτα που θα υπήρχε χωρίς την αλλοτρίωση του καπιταλισμού". Αυτή ακριβώς η ουσιοκρατική φετιχοποίηση του έρωτα, είναι που τελικά αορατοποιεί (και άρα νομιμοποιεί) τις σχέσεις εξουσιας, και τους σεξιστικούς ρόλους στον ίδιο τον έρωτα, με τον τρόπο που θεσμίζεται στην κοινωνία μας. Αυτές τις εξουσίες, (οι οποίες υπήρχαν πολύ πιο πριν από τον καπιταλισμό), πρέπει εμείς να τις κάνουμε ορατές, αν θέλουμε τελικά να δημιουργούμε πιο απελευθερωτικές σχέσεις.

ΥΓ: Μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη για την συζήτηση θα ήταν μια "νέα συζήτηση" για την γενεαλογία του έρωτα, δηλαδή μια ιστορική αναδρομή για την έννοια του έρωτα, της αγάπης, της σεξουαλικότητας, της ανθρωπιάς, τι σήμαιναν σε παλαιότερες εποχές, πως κανονικοποιούνταν, τι σχέσεις εξουσίας αναπαρήγαγαν, τι ρόλους, τι αποκλεισμούς, ποια ηθική κυριαρχούσε, ποια η σχέση τους με την ιδιοκτησία κλπ. Με αυτόν τον τρόπο θα αντιλαμβανόμασταν καλύτερα τις σχέσεις εξουσίας, το πως φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, και δεν θα αφομοιώναμε αμάσητα τις διάφορες ρομαντικές και ιδεαλιστικές προσεγγίσεις. 

 

 

...

από αντιερωτικός 20/06/2013 5:33 μμ.


βλέπω έχουμε κινηματικές συμβουλές περιοπής ''πηγαίντε σε καμιά παραλία και ερωτευτείτε..'' μάλιστα..θα το θέσουμε σε καμιά συνέλευση. 'Ετσι σίγουρα θα ανατραπούν κράτος κεφάλαιο και φασίστες, μονοκονδυλιά..

από ο εύκολος δρόμος 20/06/2013 6:09 μμ.


Τέθηκε ένα ερώτημα παραπάνω αλλά δεν απαντιέται - μήπως είναι δύσκολο...

Δέχεσαι ότι υπήρχε έρωτας προ καπιταλισμού και αστικού περιβάλλοντος;

από possessed 20/06/2013 9:23 μμ.


αυτό για την γενεαλογία του έρωτα, σαν σύλληψη, κατασκευή, έννοια, οτιδήποτε. Θα το ψάξω.

exm

από lala 20/06/2013 10:54 μμ.


Μια γρήγορη ανάγνωση ερωτικών ποιημάτων προ καπιταλισμού θα σας απαντήσει στο αν υπήρχε έρωτας προ καπιταλισμου. (τι ερώτημα...)

από *** 20/06/2013 11:14 μμ.


νομίζω όλοι αυτοί που αναρωτιούνται να υπήρχε έρωτας προ καπιταλισμού (και έρωτας υπήρχε, και σκλαβιά, και εκμετάλευση, και πόλεμοι και πολλά άλλα) απλά βρωμάνε ρομαντισμό. 

λες και η εξουσία είναι παιδί μόνο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

 

από Αντιβαλεντίνος 21/06/2013 1:43 πμ.


ο βαθμός και ο τρόπος που υπήρχε δείχνουν οτι ουσιαστικά δεν υπήρχε.Λίγα ποιήματα δεν λένε τίποτα.Εδώ έχουμε το φαινόμενο έρωτας που προβάλλεται απο παντού ως μοναδική πηγή ευτυχίας και μέχρι και εδω μέσα πολλοί μόνο που δεν αφορίζουν τους αντερωτικούς-ανέραστους.Ασε οτι ολα αυτά πάνε μαζί με εναν ολόκληρο τρόπο ζωής που λέει πως αμα δεν βάλεις κοστουμάκι και δεν γίνεις άνθρωπος,δεν έχει έρωτα.

από αντιερωτικός 21/06/2013 10:05 πμ.


όχι δεν υπήρχε έρωτας προ καπιταλισμού..εκτός αν θεωρείται έρωτας το ότι άρπαζε ο πρωτόγονος άντρας τη γυναίκα απ'τα μαλλιά ή της έσκαγε μία με το ρόπαλο για να τη βατέψει.Η προώθηση του έρωτα είναι καθαρά αστικής προέλευσης για να ενδυναμώνει θεσμούς σαπίλας και επιτήρησης, όπως η ''οικογένεια'',ο ''γάμος'' και άλλου τύπου δεσμεύσεις..κι όπως είπε πολύ σωστά κάποιο άτομο από πάνω, κάντε ότι θέλετε αλλά μην του κοτσάρετε και επαναστατική σημαία..

από να βοηθήσω 21/06/2013 11:14 πμ.


Κατασκεύασμα του καπιταλισμού ο έρωτας;!

Πήγαινε άνθρωπε  μια βόλτα μέχρι το Μουσείο Ακρόπολης (Διονυσίου Αρεοπαγίτου 15).

Μη μας πεις ότι τα έφτιαξε προσωπικό της Goldman Sachs τα εκθέματα.

από αντιερωτικός 21/06/2013 12:03 μμ.


περιέχει εκθέματα μετά τη νεολιθική εποχή - προφανώς - κατά την οποία εγκαθιδρύθηκε ο καπιταλισμός είτε επί της μορφής της ιδιοκτησίας, είτε επί της φεουδαρχίας, ούτως ή άλλως

από ερωτευμένος νίτσε 21/06/2013 2:03 μμ.


Αν ο έρωτας είναι κατασκεύασμα, τότε είναι και η χαρά, η στεναχώρια, η συντροφικότητα, η αμοιβαιότητα, η αλληλεγγύη ως συναισθήματα κατά βάση και επιλογές.Τώρα κανείς δεν θα έπρεπε να του αποδιδει απόλυτα χαρακτηριστικά  (μονογαμία, ετεροφυλία κτλ..) όπως αντίστοιχα και οι λάτρεις της αποδόμησης των εννοιών μπορούν να του αποδώσουν όση ιδιοτέλεια επιθυμούν αφήνοντας τον- εν αγνοία τους- στον πυρήνα του άθικτο..

Τη μεγαλύτερη σάλτσα στον έρωτα την έβαλε ο καπιταλισμός. Δεν κατάφερε να τον θάψει με την μεθοδευμένη δυσφήμιση του (μέσα από την κανονικοποιηση) και η επιβίωση του διαχρονικά καταδεικνύει σε έναν βαθμό την αυθεντικότητα του.. αν και δεν αποτελεί απόδειξη.

Μέρος της κωδικοποιημένης ενστικτώδης αναπαραγωγής είναι και το γλυκό ''παραμύθι'' του έρωτα. Ο άνθρωπος ερωτοτροπεί χρησιμοποιώντας στο έπακρο τις λειτουργίες του εξελιγμένου εγκεφάλου του πρωτού αφήσει απογόνους όπως ακριβώς τα μονογαμικά δελφίνια (αφού κάποιοι θεωρούν την μονογαμία διαστροφή για τα θηλαστικά). Αφού ο άνθρωπος εξελικτικά κατάφερε να μετατρέψει τη στείρα διαδικασία σε απόλαυση γιατί να απορρίψει το ψυχαγωγικό, διανοητικό και δημιουργικό μέρος αυτής της διαδικασίας;

Όμως ως γνωστόν, το γέλιο και ο έρωτας είναι αντεπαναστατικές συνήθειες που πρέπει να κοπούν..και θα βρείς πολλούς ιεροκύρηκες της επανάστασης να στο υπενθυμίσουν.

από δεν 21/06/2013 3:27 μμ.


μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα πολιτεύματα του 5ου αιωνα π.χ  και μετα (αυτοκρατορίες, βασιλείες ολιγαρχίες, φεουδαρχίες, προτεκτοράτα κτλ..) από τον καπιταλισμο των αστικων επαναστασεων και δοθε, επειδή θεμελιώθηκε τάχα η ιδιοκτησία από παλιά..εχουμε πρόβλημα και δεν είναι ο έρωτας 

Ιδιοκτησία υπήρχε και το 7000 π.χ μήπως είχαν και οι πρώτοι αγρότες καπιταλισμό;

από dion 21/06/2013 4:29 μμ.


ο έρωτας πάντα υπήρχε ,υπάρχει καί θά υπάρχει,η ποιοτητά του,το περιεχομενό του καί η εντασή του εξαρτάται από τό βαθμό καί τά αίτια τής καταπιεσής του ή τής αλλοτριωσής του,διαβάστε καί λιγο ανθρωπολογία καί κοινωνικές επιστήμες καλό θά σάς κάνει.Οσον αφορά τήν νεολιθική εποχή η καί παλιότερα καινούργιες μελέτες ανθρωπολόγων αποδεικνύουν ότι η γυναίκα δέν σερνόταν από τά μαλλιά στήν "ερωτική φωλιά" τού αρσενικού αλλά μάλλον οι γυναίκες διαλέγαν τούς άνδρες πού ηταν γεναιόδωροι μέ τό μοίρασμα τής τροφής καί  τή τρυφερότητά τους...

καί ένα από τά πολλά ερωτικά ινδιάνικα ποιήματα "κατασκευή" τής "αστικής τάξης" τους καί τού "καπιταλιστικού" τρόπου ζωής τους......

nahuati: δέν ξέρω άν έλειψες ποτέ

              κοιμάμαι μαζί σου,ξυπνώ μαζί σου,

              στά όνειρα είσαι μαζί μου,

              αν τά σκουλαρίκια στ αυτιά μου κουδουνίσουν,

              ξέρω είσαι σύ πού κινείσαι στή καρδιά μου.

από αντιερωτικός 21/06/2013 5:02 μμ.


το παραπάνω post που εμπεριέχει πεντακόσια ''μου'' ..

υ.γ. το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένοι και όχι οι (μικρό)αστοί οι ερωτευμένοι

υ.γ. το indymedia αποτελεί παγκόσμιο εγχείρημα αντιπληροφόρησης αντιεμπορευματικού αντικαπιταλιστικού αντιφασιστικού χαρακτήρα - τις ψυχοπάθειες σας, αλλού..

από αντιερωτικός 21/06/2013 5:33 μμ.


'Ελεος ρε ΣΟ με τα καραγκιοζιλίκια που αφήνεις εδώ μέσα. Το imc θα έπρεπε να είναι ιστοσελίδα αντιπληροφόρησης και όχι άρλεκιν/η χαρά του κάθε καμμένου. Μπαίνουμε να αντιπληροφορηθούμε και αντί αυτού αντικρύζουμε τις ηλιθιότητες και τις φλωριές, του κάθε χίππη και αγ... άντε μην πω τώρα καμιά κουβέντα. Και στην τελική ο ''χώρος'' δεν είναι πεδίο γκομενιλικιού όποιου ατόμου δεν έχει λεφτά και δεν τον παίρνει να γ... αλλού..'Ελεος πια - ΕΛΕΟΣ! Τόσος κόσμος ζει στην ανέχεια, στην απελπισία, σε άλλα γεωγραφικά σημεία είναι εξεγερμένες/οι, συντρόφισσες/οι είναι στη φυλακή, άλλα άτομα αυτοκτονούν κι εμείς βλέπουμε ποίηση και έρωτες και πανηλιθιότητες εδώ μέσα


το μεσο εχει συλλογικοτητα που το διαχειριζεται και πολιτικη δημοσιευσης και θα σε ξαφνιασω, αλλα περα απ την αντιπληροφοριση (τοπικα και διεθνη νεα) εχει παντα και ζητηματα κουλτουρας, ζυμωσεων σε κοινωνικα ζητηματα κλπ. Αυτον τον σκοπο εξυπηρετει και το φορουμ.

 

Εσυ που μας διωχνεις σα δεκαπεναχρονος απο την αλανα σου πρεπει να εισαι παρα πολυ ελευθεριακος δεν εξηγειται αλλιως.

 

Ακου λεει δεν υπαρχει ερωτας.  Σε λιγο θα μας πεις οτι ο καπιταλισμος προκρινει τις ουσιαστικες ανθρωπινες σχεσεις αντι για τον επιφανειακο παρτακισμο του "καλυπτω τις αναγκες μου" που φαινεται οτι τοσο πολυ σε ενθουσιαζει σαν ιδεα.

 

Δεν αξιζει ο κοπος να το αναλυσω παραπανω γιατι τα περισσοτερα "αντιερωτικα" επιχειρηματα ειναι μετεφηβικοι βερμπαλισμοι σκληρων εξεγερμενων, πους μας αφηνει εμαςαναγκαστικα να πλεουμε στα πελαγα της μικροαστιλας, αφου δε μας χωραει και τους δυο η ελευθεριακοτητα σου. Η "αντιερωτικος" θα εισαι η μικροαστος δεν γινεται αλλιως!

από dion 21/06/2013 6:20 μμ.


ο ερωτικός άνθρωπος (καί όχι απαραίτητα οσον αφορά τήν σεξουαλικοτητά του) είναι εξεγερμένος άνθρωπος καί ουσιαστικά αντιφασίστας,όσο γιά σένα πήγαινε κάψε σάν τούς ναζί τή λογοτεχνία τήν ποίηση τά δοκίμια τά θέατρα τίς κουλτούρες καί τά έθιμα καί τίς παραδόσεις τών λαών πού έχουν τό ερωτικό στοιχείο.Γιά τό ποίημα νά διαβάζεις προσεκτικά λέει καί 'σου'......

 

από ανατριχίλα... 21/06/2013 6:44 μμ.


Σε κάποιον έδειχναν το φεγγάρι, κι αυτός κοίταζε το δάχτυλο - εν προκειμένω τις κτητικές αντωνυμίες και τον πληρωμένο έρωτα...  Εγώ, πάλι, έχω δει κάτι αναλήψεις ευθύνης με αναφορές σε όσους αγάπησαν και σε όσους τους αγάπησαν, σε προσωπικές νίκες και ήττες κ.λπ.  Αλλά εσύ φαίνεται ότι μόνον 'εργατική τάξη' και τα μυαλά στα κάγκελα βλέπεις παντού.  Εντελώς αντιεξουσιαστικά πάντα...

από () 21/06/2013 7:50 μμ.


Για να το πολεμάς τόσο πολύ και μάλιστα ζητώντας και βοήθεια απο τη σ.ο, μάλλον κανα στραπάτσο κουβαλάς σε αυτό το θέμα και προσπαθείς ανεπιτυχώς να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα πολιτικοποιώντας την συναισθηματική σου δυσκοιλιότητα. Μπορεί (μακάρι) να είσαι ακόμη και στην (προ)εφηβική ηλικία, ποιός ξέρει.. Το ξέρω ότι χρησιμοποιώ προσωπικούς χαρακτηρισμούς...αλλά αυτό το ''μικροαστός'' έχει καταντήσει αποδεκτό επιχείρημα πασπαρτού σαν τον ''ασφαλίτη'' ένα πράμα. 

Πάντως -για την ιστορία- τα πιο εξεγερμένα και συγκρουσιακά τμήματα των κινημάτων μιλούσαν πάντα για ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις, έρωτες, χαμόγελα...σε αντίθεση με την αστική λογική/αισθητική που τα πλαστικοποίησε για να βγάλει κέρδος αλλά και για να καταστείλει την εσωτερική ανατρεπτική τους προοπτική.  

 

από άρθρο 21/06/2013 9:48 μμ.


https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CF%81%CF%89%CF%82

 

από Οχι στον θεό "έρωτα". Οχι στον βασιλιά "σεξ" 21/06/2013 10:57 μμ.


"Αν ο έρωτας είναι κατασκεύασμα, τότε είναι και η χαρά, η στεναχώρια, η συντροφικότητα, η αμοιβαιότητα, η αλληλεγγύη ως συναισθήματα κατά βάση και επιλογές.Τώρα κανείς δεν θα έπρεπε να του αποδιδει απόλυτα χαρακτηριστικά  (μονογαμία, ετεροφυλία κτλ..) όπως αντίστοιχα και οι λάτρεις της αποδόμησης των εννοιών μπορούν να του αποδώσουν όση ιδιοτέλεια επιθυμούν αφήνοντας τον- εν αγνοία τους- στον πυρήνα του άθικτο.."

Η κριτική δεν έγινε αφηρημένα, αλλά στην πολύ συγκεκριμένη κωδικοποίηση του έρωτα, από μια μεγάλη πλειοψηφία στο σήμερα. Δηλαδή, από το πως βιώνεται ο έρωτας στην πράξη και πως γίνεται αντιληπτός ως τέτοιος σε μαζική κλίμακα. Εκεί μπαίνουν και τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Οπότε ή θα έπρεπε να πούμε ότι 1) η πλειοψηφία δεν έχει ανακαλύψει τον "αληθινό έρωτα", ή να πούμε ότι 2) καλώς ή κακώς αυτό που λέμε ερωτική σχέση, δεν είναι άλλο πράγμα από αυτό που συμβαίνει στην πράξη, από την πλειοψηφία της κοινωνίας. Εγώ προτιμώ την δεύτερη εκδοχή. Εκεί λοιπόν γίνεται και η κριτική, διότι εκεί βρίσκονται και οι προβληματικές.

Ενα κλασσικό παράδειγμα ερωτικών σχέσεων στην πράξη, είναι η βία των αντρών κατά των γυναικών, η οποία πολλές φορές εκλαμβάνεται ως "έγκλημα πάθους". Με αυτό τον τρόπο η κάπως θολή έννοια του "έρωτα" με τον ρομαντισμό της, συσκοτίζει τα πράγματα, ενώ πολλές φορές φτάνει και στο σημείο να δικαιολογεί ανοιχτά την σεξιστική βία, αφού κάποιοι μπορούν να ισχυριστούν ότι για την σεξιστική βία δεν ευθύνεται η κυριαρχία του σεξισμού στην σχέση, αλλά ο "έρωτας", το "πάθος" κλπ. (Την χτύπησε σου λέει γιατί την "αγαπούσε" κλπ)

Το ίδιο όμως ισχύει για την γενικότερη ιδιοκτησιακή λογική. Στην πράξη, οπου βλέπεις πολύ έρωτα, βλέπεις μια ηθική της ιδιοκτησίας. Οπότε ή η πλειοψηφία δεν έχει ανακαλύψει τον "αληθινό έρωτα", διότι η "αυθεντική ερωτική σχέση" δεν είναι ιδιοκτησιακή, (και άρα δεν δικαιούται κανένας να μιλάει για έρωτα, πέρα από μια ελάχιστη μειοψηφία), ή απλά η ερωτική σχέση πρακτικά, έχει μέσα της την ιδιοκτησία. Και πάλι προτιμώ την δεύτερη εκδοχή.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μέρος της κωδικοποιημένης ενστικτώδης αναπαραγωγής είναι και το γλυκό ''παραμύθι'' του έρωτα. Ο άνθρωπος ερωτοτροπεί χρησιμοποιώντας στο έπακρο τις λειτουργίες του εξελιγμένου εγκεφάλου του πρωτού αφήσει απογόνους όπως ακριβώς τα μονογαμικά δελφίνια (αφού κάποιοι θεωρούν την μονογαμία διαστροφή για τα θηλαστικά). Αφού ο άνθρωπος εξελικτικά κατάφερε να μετατρέψει τη στείρα διαδικασία σε απόλαυση γιατί να απορρίψει το ψυχαγωγικό, διανοητικό και δημιουργικό μέρος αυτής της διαδικασίας;

Καταρχάς ξαναλέω ότι όλα είναι κοινωνικά επίκτητα, οπότε μακρία από μας ο βιολογισμός, όσον αφορά τις σχέσεις. Προφανώς ποτέ δεν είπα ότι πρέπει να απορρίψουμε το ψυχαγωγικό μέρος αυτής της διαδικασίας. Ισα ίσα. Το ζήτημα είναι όμως να αναδειχθούν οι σχέσεις εξουσίας σε αυτήν την διαδικασία, και όχι να μιλάμε με όρους άσπρο - μαύρο (του στυλ ή είστε με τον έρωτα έτσι όπως δομείται σήμερα, ή αλλιώς δεν θέλετε τίποτε απολύτως, διάλεξτε στρατόπεδο κλπ). Εγώ δεν είπα αυτό. Το ζήτημα είναι όμως πως βιώνονται στην πράξη οι όροι "έρωτας" και "σεξουαλικότητα" στο σήμερα, και να αποδομιθούν ως τέτοιοι, χωρίς να μπαίνουμε στην ρομαντική λογική του να ψάχνουμε έναν "αυθεντικό έρωτα". Εσύ ο ίδιος είπες ότι η ερωτική σχέση είναι μια διαδικασία ψυχαγωγική διανοητική κλπ. Ε τις σχέσεις εξουσίας που κυριαρχούν σε αυτήν την διαδικασία, πρέπει να κάνουμε ορατές.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τη μεγαλύτερη σάλτσα στον έρωτα την έβαλε ο καπιταλισμός. Δεν κατάφερε να τον θάψει με την μεθοδευμένη δυσφήμιση του (μέσα από την κανονικοποιηση) και η επιβίωση του διαχρονικά καταδεικνύει σε έναν βαθμό την αυθεντικότητα του.. αν και δεν αποτελεί απόδειξη.

Οπότε διαφωνώ και με το κομμάτι που παρέθεσες. Διότι η λογική που λέει ότι κάπου, κάποτε υπήρξε ο έρωτας, και ο καπιταλισμός μεθοδικά πήγε να τον θάψει, αλλά ο έρωτας επιβίωσε, και άρα υπάρχει στον έρωτα μια αυθεντικότητα, όλο αυτό νομίζω ότι είναι απλά ένας ιδεαλιστικός μύθος. Πως εκλαμβανότανε ο έρωτας πριν 300 χρόνια? Πως σήμερα? Τι σκατά πάει να πει "αυθεντικότητα", όταν μιλάμε για κοινωνική σχέση, δηλαδή για κοινωνική κατασκευή? Οπότε τα σύμπεράσματα ότι ο καπιταλισμός πήγε να θάψει τον έρωτα, είναι άτοπα, μιας και η ερωτική σχέση δεν είναι δέντρα, που πας και τα κόβεις, αλλά κοινωνική σχέση και διαμορφώνεται ανάλογα με τις συνθήκες της κάθε εποχής.

Ο σημερινή ερωτική σχέση είναι προιόν αυτού του κόσμου. Και ο έρωτας σε μια κοινωνία φεουδαρχική, είναι προιόν εκείνης της εποχής. Άρα και οι δύο αυτές περιπτώσεις ερωτικών σχέσεων κουβαλάνε τις σχέσεις εξουσίας, της κάθε εποχής αντίστοιχα. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως ερωτική σχέση σήμερα πάει πακέτο με τον λεγόμενο "ορθολογισμό" της εποχής μας, τον σεξισμό της εποχής μας, με τον μεταμοντέρνο καπιταλισμό της εποχής μας, το θέαμα, τις ιδιαιτερότητες του δυτικού πολιτισμού, την κουλτούρα, τα πρότυπα, τα ταμπού κλπ. Το ίδιο ισχύει αντίστοιχα και για τις ερωτικές σχέσεις στην εποχή της φεουδαρχίας. Σίγουρα υπάρχουν διαφορές στις ερωτικές σχέσεις της εποχής της φεουδαρχίας, με τις ερωτικές σχέσεις στο σήμερα, όπως και αρκετα κοινά (πχ και οι δύο περιέχουν σεξισμό, και οι δυο περιέχουν μια θρησκευτική ηθική του χριστιανισμού κλπ, αν και αυτά υπήρχαν πολύ πιο έντονα τότε σε σχέση με την σημερινή εποχή)

ΑΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ "ΕΡΩΤΑ".

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΤΟ (ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ) ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ, ΣΤΗΝ ΚΑΘΕ ΕΠΟΧΗ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ "ΕΡΩΤΑΣ" ΣΕ ΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟΠΟ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΔΗΛΑΔΗ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ, ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΝΕ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΙ.. ΚΙ ΑΥΤΟ ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΙΣ ΕΡΩΤΙΚΕΣ.

Οπότε ας μιλήσουμε για αυτά που υπήρξαν, και για αυτά που υπάρχουν, και όχι για τις ιδεαλιστικές φαντασιώσεις του καθενός και της καθεμίας, για το πως θα θέλανε τον "αυθεντικό έρωτα" κλπ.  

 

 

από ερωτευμένος νίτσε 22/06/2013 4:23 μμ.


Για την αρχή ένας ορισμός..

ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΥΛΙΣΜΟΣ :

Η μαρξιστική θεωρία για την ιστορία και την κοινωνία, σύμφωνα με την οποία οι ιδέες και οι κοινωνικοί θεσμοί (το εποικοδόμημα και η υπερδομή) είναι αντανάκλαση της οικονομικής δομής και της οργάνωσης των σχέσεων αναπαραγωγής.

Μπαμπινιώτης 

 

Αυτό που δεν καταλαβαίνω κυρίως σε αυτά που γράφεις είναι το άλμα της λογικής και η επαγωγική σκέψη από τις προβληματικές (πέρα για πέρα πραγματικές) των ερωτικών σχέσεων και τις ''ανατανακλάσεις'' (βλέπε ορισμό) στο συμπέρασμα ότι ο έρωτας είναι κοινωνικά επίκτητος και κατασκεύασμα..Διατηρείται όπως λες από την εξουσία..Δεν διαφωνώ σε πολλά από αυτά που γράφεις όμως οι κοινωνικές κατασκευές και μορφοποιήσεις του έρωτα πατάνε σε ένα διαχρονικά υπαρκτό φαινόμενο που ζητάει ερμηνεία.  

Όσο για τον καπιταλισμό και τον έρωτα:

Η φτωχή μου σκέψη μου είναι ότι ο ευρωπαικός διαφωτισμός, οι αστικές επαναστάσεις και το οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού (που συνέπεσαν ιστορικά και καθόλου τυχαία) ''επέτρεψαν'' μια εκτεταμένη εκδήλωση του σε αντίθεση με τις παλαιότερες περιόδους. Στην ουσία όμως αυτός ο φιλελευθερισμός του κώλου, κανονικοποίησε δήθεν ελευθεριακά τον έρωτα και τις ανθρώπινες σχέσεις όντας μια κατ'επίφαση απελευθερωτική σύνθηκη και στην ουσία ένας μετασχηματισμός του παλαιότερου εξουσιαστικού μηχανισμού με περισσότερη ανεκτικότητα.

Για τις πλειοψηφίες και τον βιολογισμό:

Δεν μπορώ να αντιληφθώ τον έρωτα ξέχωρα απο την αναπαραγωγή...την συναισθηματική πολύχρωμη έκφραση δηλασή αυτής της διαδικασίας. Το φαντασιακό του ''αληθινού έρωτα'' μάλλον στοιχειώνει αυτούς που προσπαθούν να τον αντιληφθούν ιδεαλιστικά πέρα από την ίδια την φύση τους. Και η σεξουλικότητα είναι φύση...αλλίως τότε είναι που κυνηγάμε δράκουλες. Να κάτι που κάνουν οι πλειοψηφίες..όμως και αυτές ερωτεύονται και πέρα από τον κανόνα που τους μάθανε. Σου είπα δεν μπορώ να εξάγω συμπεράσματα για τέτοια πράγματα αποκλειστικά απο το οικονομικό - κοινωνικό. Η αυθεντικότητα του ξέχωρα από τις όποιες επίκτητες προβολές βρίσκεται ακριβώς στην απλότητα του. Τώρα πως το βιώνουμε εσυ και εγώ άλλου παπά ευαγγέλιο..Είναι μια βιοχημική διαδικασία (νάτη και η αποδομηση που λέγαμε)  αλλά αυτο δεν τον απαξιώνει. Δεν με ενοχλεί το γοριλλάκι μέσα μου (γονιδιακά) και σε καμία περιπτωση δεν αποτελεί άλλοθι για αιτιολόγηση μιας εξουσιαστικής συμπεριφοράς (θα ήταν και άτοπο διαλεκτικά). Απλά δεν μπορούμε να ξεριζώσουμε το κέφαλι από το σώμα..τις ιδέες απ'τις ανάγκες.

''Εσύ ο ίδιος είπες ότι η ερωτική σχέση είναι μια διαδικασία ψυχαγωγική διανοητική κλπ. Ε τις σχέσεις εξουσίας που κυριαρχούν σε αυτήν την διαδικασία, πρέπει να κάνουμε ορατές.''

Ακριβώς επειδή τα πράγματα δεν είναι ούτε άσπρο ούτε μαύρο ενίοτε μπορεί να θέλουμε να αναφερθούμε στον έρωτα και στα συναισθηματά του ως ψυχαγωγία.. χωρίς να τον λερώνουμε ιδεοψυχαναγκαστικά για μια πολιτικά ορθή ανάλυση. Δηλαδή όποτε κάνουμε σέξ με τον σύντροφο μας πρέπει να σκεφτόμαστε τους βιασμούς (πληρωμένους ή μη), όποτε χαιρόμαστε- εκφραζόμαστε πρέπει να διατηρούμε μια μελαγχολία-συνάφεια με την γενικότερη δυστυχία; Δεν άνοιξε μια συζήτηση για τον σεξισμό και τις άτυπες ιεραρχικές σχέσεις εξουσίας, αλλά μια από αυτές τις πανέμορφες και αόριστες συζητήσεις στο indy στα όρια της αυτόματης γραφής (από τον αρχικό/η)... και αυτού του είδους η έκφραση λέω εγώ έχει την αξία της. 

 

 

 

 

 

 

από αναρχομόνος 24/06/2013 12:06 πμ.


Συνειδητοποιημένη

Προφανώς δεν είναι ο καπιταλισμός που σκοτώνει τον έρωτα, αλλά το ύψος αντίστασης στα θέλγητρα και τις επιταγές του καπιταλισμού, του ατόμου που νόμισες ότι ερωτεύτηκες. Γιατί αν όντως είσαι τόσο συνειδητοποιημένη όσο αυτοαποκαλείσαι, θα έπρεπε α) να ζούσες τον έρωτα εκείνη την ώρα που υπήρχε και όχι να τον αναπολείς επ' άπειρον και β) να συνειδητοποιούσες ότι το άτομο που ερωτεύτηκες, μάλλον από ανάγκη το ερωτεύτηκες, παρά για το ότι το άξιζε.

Ο Έρωτας, ο πραγματικός, όχι αυτός που μας πουλάνε στα σούπερ μάρκετ, δεν γνωρίζει δεσμεύσεις, δεν είναι δεσμευτικός ως προς το πρόσωπο της λατρείας του ερωτευμένου, γιατί από τη στιγμή που γίνεται δεσμευτικός παύει να είναι έρωτας και γίνεται φασισμός, μικρός τύρρανος, εξουσιαστής και απαιτεί την πλήρη υποταγή και προσοχή του άλλου. Έτσι αντί για ανταλλαγής θετικής ενέργειας και αγάπης, γίνεται το ακριβώς αντίθετο, ένα βαμπίρ που προσπαθεί να απομυζήσει την ζωτική ενέργεια από το θύμα του (θυμήσου το the wall πως εκείνο το σαρκοβόρο "λουλούδι" ρουφούσε το θύμα του.

Δεν ξέρω βέβαια σε ποιούς ηλικιωμένους γεμάτους απωθημένα απευθύνεσαι, αλλά έχε υπόψη σου ότι υπάρχουμε και κάποιοι άλλοι "ηλικιωμένοι" που δεν συσσωρεύουμε απωθημένα. Απωθημένα συσσωρεύουν αυτοί που έχουν γεμίσει το κεφάλι τους με τις διδαχές της εκκλησίας, κράτους, οικογένειας από το κεφάλι τους και δεν είχαν ποτέ δική τους σκέψη. Που δεν έκατσαν ποτέ να σκεφτούν τι τους εκφράζει αυτούς προσωπικά και ατομικά και όχι την "κοινωνία"...

Τελικά άνοιξες μεγάλο θέμα και το θέμα που διάλεξες δεν είναι προς συζήτηση και διαβούλευση, είναι τελείως προσωπικό και δεν χωράει σε πολιτικά τσιτάτα, ντιρεκτίβες και οδηγίες χρήσης...

Εγώ αφιερώνω με τη σειρά μου την φράση-μοττο ενός μεγάλου καλλιτέχνη

"ξεπέρνα τα όρια και ό,τι κι αν κάνεις, κάντο με φινέτσα" :)

 

από καποιος* 24/06/2013 3:29 πμ.


Δεν σκοτωνεται τιποτα μονο του, μονοι μας σκοτωνουμε οσα προαναφερεις!
Η αποσταση, οι σπουδες, η δουλεια, δεν ειναι εμποδιο και ποσο μαλλον οταν μιλας για ερωτα.Αρα λοιπον, σε οσα λες , ειναι δυο οι δρομοι, ειτε προχωρας και αφησεις, οτι σε γεμιζει και οτι σε χαροποιει στην ακρη, ειτε μενεις μαζι του και συνεχιζεις, να νιωθεις, να εχεις και να πιστευεις εναν ανθρωπο , σε συνδυασμο με συναισθηματα! Αρα λοιπον σε αυτο το σαπιο συστημα, αν εμεις σκοτωνουμε οσους και οσες μας κανουν να ειμαστε χαρουμενοι, να νιωθουμε και να αγαπαμε οπως και πολλα αλλα, τοτε ειμαστε χαμενοι! Δεν ''πετας'' τιποτα απο οσα αξιζουν ειτε λογια, ειτε αθνρωποι,αλλα μενεις εκει και συνεχιζεις μαζι τους, μαζι του/της!

από @.................. 28/06/2013 6:57 μμ.


Προφανώς όλα είναι κατασκευασμένα σε κάποιο βαθμό γύρω μας και σε μας.Έχει ζήσει κανείς τίποτα άλλο από την ώρα που γεννήθηκε εκτός από καπιταλισμό κι όλα τα παρεμφερή κτλ..κτλ...κτλ....?Όσο και  <ελευθεριακά>  να  ζήσει έχει επηρεαστεί από τα χιλιάδες ερεθίσματα του συγκεκριμένου τρόπου ζωής.Από μικρό παιδί στα <κάτεργα>.Ότι ζωή και να κάνεις επίσης είναι στην φύση του ανθρώπου κι όχι στον χαρακτήρα του καθενός να σκέφτεται ότι κάτι περισσότερο μπορούσε να έχει ζήσει(καλύτερα κτλ..κτλ..κτλ).Δεν χρειάζεται καμιά φιλοσοφία.Εγώ που έχω περάσει τα 30 σκέφτομαι πάντως όλο και περισσότερο ρε αρχικέ-η να μην <καταντήσω> παππούς σε κανά καφενείο στην καλύτερη περίπτωση με 10 χάπια για την κάθε ασθένεια και όλο και πιο πολύ εξαρτημένος από αυτόν τον τρόπο ζωής που μας επιβάλλει το συγκεκριμένο σύστημα.Δηλαδή με λίγα λόγια είμαι αθεράπευτα ερωτευμένος με την ελευθερία που όσο μεγαλώνεις, τελειώνει.Χρειάζεται να δουλεύεις,να τρέχεις σε χίλιες μαλακίες κάθε μέρα και ποιός έρωτας και κουραφέξαλα.Υπάρχουν και εξαιρέσεις βέβαια.Για αυτό όσοι είναι ρομαντικοί και κυρίως πιτσιρικάδες καλύτερα να κοιτάξουν και λίγο τις σπουδές(βέβαια να μην αφήσουν τα χρόνια τους χαμένα κι από τέτοιες σημαντικές χαρές και ανάγκες για τον άνθρωπο) ή κάποια τέχνη κτλ.....κτλ.....γιατί μέσα στον καπιταλισμό ζούμε παιδιά.Εκτός από το ότι η γνώση είναι ελευθερία σου εξασφαλίζει ή μάλλον σου δίνει τα εφόδια για ανεξαρτητοποίηση και αυτονομία σε μεγάλο βαθμό(και την συγκεκριμένη <ελευθερία> στον καπιταλισμό.ΔΗΛΑΔΗ ΘΕΣ ΚΑΠΟΙΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ ΡΕ ΦΙΛΕ-Η).Μπορείς να φύγεις στο εξωτερικό λόγω της αδηφάγας κρίσης και να γνωρίσεις εκεί και τον έρωτα σου κτλ..κτλ..κτλ...Σκληρή η πραγματικότητα.Πολλοί την ξέρουν.Εγώ δεν την δέχτηκα ποτέ.Όσοι μπορούν να ζήσουν και με λίγα ή και με μόνο τα βασικά ας κάνουν την ζωή μια τσάρκα.Ύστερα από 15 χρόνια στους <δρόμους> και στην ατελείωτη ελευθερία τα περισσότερα χρόνια από τα πράγματα που ανέφερε ο αρχικός-η αυτό έχω να πω.Έχω γνωρίσει κάτι ρομαντικούς ή επαναστάτες π.χ των φοιτητικών χρόνων που μόλις τελειώσαν το Α.Ε.Ι ή Τ.Ε.Ι και μπήκαν στην γραβάτα λένε τι νεανικές μαλακίες κάναμε και κάνουν τους αθεράπευτα ερωτευμένους στις τυπικές κατασκευασμένες συνεστιάσεις.Κάποια σκονισμένα καλά χωμένα βιβλία έχουν μείνει μόνο σε κάποια μεριά του σπιτιού τους.Αναρχικού περιεχομένου χα!χα!Αλλά και πάρα πολλούς που κρατήσανε την ιδεολογία τους και συνέχισαν να συμμετέχουν σε διάφορα πράγματα Με το <κύρος> που τους δίνει η δουλειά τους μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία που ζούμε βοηθάνε και πιο ουσιαστικά επίσης.Γιατί όπως προανέφερα στον καπιταλισμό ζούμε.Πάντως ο έρωτας θέλει όντως χρήμα.Μιλάω για προσωπικές μου εμπειρίες.Αλλά εγώ είχα τρύπια τσέπη.Ευτυχώς.Να είχα τώρα και τίποτα παιδιά!!!Με αυτήν την κατάσταση!!Ο καπιταλισμός σκοτώνει τον έρωτα όντως.Ο έρωτας μπορεί άραγε να σκοτώσει την καπιταλιστική ζωούλα κάποιου?Φυσικά.Αυτό είναι το πιο σημαντικό να κρατήσει κάποιος γιατί το αρχικό κείμενο και πολλά σχόλια είναι αυτονόητα.


… Ο Έρωτας…

…Και Ένας ψυχοσωματικός Οργασμός…

Η αγκαλιά σου, ο οργασμός μου.

 

Το ενδεχόμενο ύπαρξης και ολοκλήρωσής μου, συμπληρωματικό του δικού σου.

 

Οξύ που εξουδετερώνει τις ψυχικές μου βάσεις. Και με μετατρέπει σε άλας…

 

Μια σχέση ολοκλήρωσης των ψυχικών και αισθηματικών αναγκών του καθενός.

 

Η διαδικασία ένωσης δύο σωμάτων και συνάμα δύο χαρακτήρων-προσωπικοτήτων.

 

Μια σχέση αμοιβαίας αλληλεπίδρασης που διέπεται από αληθινά αισθήματα, τα οποία αγκαλιάζουν και περιβάλλουν όχι μόνο τον δέκτη και τον πομπό τους, αλλά και όλο το γενικότερο περιβάλλον και την κοινωνία στο οποίο βρίσκονται.

 

Μέσω αυτών των αισθημάτων, το σεξ, μετατρέπεται σε έρωτα.

 

Κατ’ αρχήν, μια σχέση μεταξύ δύο ατόμων, ξεκινά αφού έχει αναγνωριστεί ο ένας από τον άλλον σωματικά και σεξουαλικά. Κανείς δεν μπορεί να το απαρνηθεί. Εάν κάποιος δεν σε «ανάβει» σεξουαλικά, δεν σου κάνει το «σωματικό κλικ», εάν δεν σου αρέσει, από την πρώτη ματιά, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για περαιτέρω ανάπτυξη των αισθημάτων και την μετατροπή της «αρέσκειας» μεταξύ των δύο ατόμων, σε έρωτα...

 

Όμως στην σημερινή εποχή, έχουμε μπερδέψει την έννοια του έρωτα.

 

Φυσικά και ο μοναδικός έρωτας που μπορεί να θεωρηθεί ο μεγαλύτερος και ο πιο ολοκληρωμένος είναι ο «αναρχικός»(βλέπε σημείωση «Αναρχικός Έρωτας»). Παρατηρούμε σχεδόν καθημερινά ζευγάρια να δηλώνουν ερωτευμένα.  Όμως ποια η διαφορά του έρωτά τους, με την εμπορευματοποίηση της σεξουαλικότητας και την μετατροπή των αισθημάτων τους σε προϊόντα ανταλλαγής; Μα φυσικά καμία. Όπως έχω (ξανα)γράψει, ο έρωτας μετατράπηκε σε μια διαδικασία ατομική, ίσως και αυνανιστική. Δύο(;;) άνθρωποι χρησιμοποιούν ο ένας τον άλλον για να πετύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, δηλαδή τον σωματικό οργασμό, ανταλλάσσοντας με την οικονομική έννοια, ευχαρίστηση, χωρίς να δίνουν τίποτα από τον εαυτό τους. Έτσι τα δύο(η και περισσότερα άτομα) που κάνουν σεξ, επιδίδονται σε ένα παιχνίδι ανταλλαγής (εξουσιαστικών) ρόλων κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης. Μπορεί κάποιος να διαπιστώσει ότι το πέος θεωρείται το πρωταρχικό όργανο ηδονής και για τα δύο φύλα (!) καθώς ο ρόλος του είναι «να παρέχει σωματική και ψυχολογική εκτόνωση της σεξουαλικής έντασης και των δύο συντρόφων». Αν αναλογιστούμε ότι «ψυχρότητα» θεωρείται η αποτυχία της γυναίκας να επιτύχει οργασμό με τη διείσδυση, και «ανικανότητα» θεωρείται αντίστοιχα η ανδρική αποτυχία ικανοποιητικής στύσης για πλήρη και διαρκή διείσδυση, τότε μιλάμε για προτεραιότητα του πέους σ’ αυτό το μοντέλο σεξουαλικότητας. Παρεμπιπτόντως, η χρήση της λέξης «ανικανότητα» υπονοεί απουσία δύναμης, και επομένως ο άνδρας που δεν καταφέρνει να διεισδύσει σε μια γυναίκα δεν μπορεί να ασκήσει εξουσία πάνω της. Το πέος του είναι, ή θα έπρεπε να είναι, εργαλείο εξουσίας (tool, δηλ. εργαλείο, σημαίνει πέος στην αμερικάνικη αργκό) και η αποτυχία του να το χρησιμοποιήσει ως τέτοιο μέσα στο καθεστώς της ανδρικής κυριαρχίας αποτελεί διπλή ατίμωση, εφόσον όχι μόνο χάνει το κύρος του απέναντι σε μια γυναίκα, αλλά ντροπιάζει και τον ανδρισμό γενικότερα. Άρα μπορεί κάποιος να συμπεράνει ότι οι σεξουαλικές σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ των ατόμων της σύγχρονης κοινωνίας είναι καθαρά εξουσιαστικές και μόνο ερωτικές δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν, δεδομένου πως ο έρωτας μόνο εξουσιαστικός δεν μπορεί να θεωρηθεί.

 

Η σεξουαλική πράξη υποβιβάζεται και επικεντρώνεται μόνο σε μια απλή σωματική ευχαρίστηση, και ειδικότερα στον σωματικό οργασμό των 2 ατόμων. Έτσι αυτή η σεξουαλική ικανοποίηση, γίνεται αυτοσκοπός της σεξουαλικής πράξης, παραμελώντας το συναισθηματικό της νόημα.  Αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι το σεξ να λάβει μια σχετικά πιο «πρόστυχη» μορφή, αφού αποτελεί μόνο μια σεξουαλική «συνεύρεση», που αποσκοπεί στην σωματική ικανοποίηση των ατόμων(επίτευξη οργασμού), και όχι στη χαρά του χαθεί ο ένας στο σώμα και στο μυαλό του άλλου. Αντί, δηλαδή, το σεξ να είναι μια βύθιση του ενός στον άλλο, και μια εσωτερική(πνευματική) αλλά και εξωτερική(σωματική) εξερεύνηση του άλλου ατόμου, το σεξ αποτελεί πλέον «χειρωνακτική εργασία» , απαλλασσόμενη από την «πνευματικότητα» και την «αισθηματικότητα» που το διέπει. Βέβαια, χωρίς να θέλω να μειώσω την αξία των χειρωνακτικών επαγγελμάτων, πρέπει να διευκρινίσω, ότι ο διαχωρισμός των χειρωνακτικών επαγγελμάτων, από την πνευματικότητα και την αξία την οποία διακατέχουν είναι τραγικό λάθος. Π.χ. Η εργασία του εργάτη θεωρείται μειονεκτική σε σχέση με την εργασία του επιστήμονα, όμως η εργασία του εργάτη είναι αυτή που διασφαλίζει την ύπαρξη της κοινωνίας, ενώ η εργασία του επιστήμονα διασφαλίζει την ανάπτυξή της. Άραγε τι είδους ανάπτυξη μπορεί να υπάρξει δίχως την ύπαρξη του αντικειμένου που επιδιώκουμε να αναπτυχθεί;  Άρα ωφέλιμη είναι και η εργασία του εργάτη και του επιστήμονα.

 

Έτσι και στην σχέση. Σεξ δίχως ύπαρξη έρωτα δεν μπορεί να υπάρξει και έρωτας δίχως σεξ επίσης!

 

Άρα, σεξ ισούται με έρωτα… Όμως ελάχιστα ζευγάρια έχουν πετύχει μια τέτοια ένωση.. Και αυτοί που θα την έχουν πετύχει είναι πιθανότατα αναρχικοί( εάν δεν είναι δεν θα το χουν καταλάβει). Επειδή, μόνο ο αναρχικός γνωρίζει την αξία, την έννοια και την σημασία της ελευθερίας. Μόνο αυτοί γνωρίζουν ότι η ελευθερία δεν μένει σε τετριμμένους ορισμούς φιλοσόφων, αλλά βιώνεται στην πράξη. Μόνο αυτοί καταλαβαίνουν πως η ελευθερία δεν συνεπάγεται το χάος- στην προκειμένη περίπτωση το σεξουαλικό χάος-, αλλά έχει όρια και πως ο αυτοπεριορισμός είναι συνειδητή επιλογή και αρετή. Επειδή αυτοί, ως αναρχικοί,  έχουν την επανάσταση μέσα τους και μεταφέρουν αυτή τους την επαναστατικότητα στις μεταξύ τους σχέσεις. Απόρροια αυτού, είναι η μετατροπή της ένωσης των δύο αναρχικών σε μια ένωση θεϊκή, που χαρακτηριστικά της είναι η ελευθερία, ο αλληλοσεβασμός, η υγιή σεξουαλικότητα, ο αυτοπεριορισμός(με την έννοια του δεν γαμάω όποιον θέλω-το έθεσα όσο περισσότερο επιστημονικά μπορούσα)…

 

Έτσι κι αλλιώς όμως, ο άνθρωπος δεδομένου ότι συνεχώς αναπτύσσεται, είναι φυσικό απότοκο να θελήσει ή και να μπορέσει  σε κάποιο στάδιο, να φτάσει την τελειότητα. Να φτιάξει την ουτοπία του. Έτσι και στις μεταξύ του σχέσεις. Ο άνθρωπος θα προσπαθήσει, αλληλεπιδρώντας με ένα άλλο άτομο(και στην προκειμένη περίπτωση μέσω μιας ερωτικής σχέσης), να εξισωθεί με το απόλυτο, με το τέλειο. Μιλάω δηλαδή για την απόλυτη σχέση μεταξύ δύο ατόμων, δηλαδή την αναρχική σχέση, ή αλλιώς τον αναρχικό έρωτα. Δηλαδή, αυτό που θέλω να διατυπώσω το εξής. Ο (αναρχικός) έρωτας αποτελεί μονόδρομο στην εξέλιξη του ανθρώπου και των σχέσεών του με άλλους. Χωρίς αυτόν, κανείς δεν μπορεί να πει πως έχει ολοκληρωθεί. Άλλωστε, αυτό δεν είναι η ζωή; Μια αναζήτηση και εξερεύνηση με στόχο την ολοκλήρωσή μας;

 

Για να ξαναπάρω τα πράματα από την αρχή, σε αυτήν την αναρχική σχέση, η σεξουαλική πράξη αναδεικνύεται σε διαδικασία αρχικά σεξουαλικής ολοκλήρωσης και έπειτα πνευματικής. Γι αυτόν τον λόγο άλλωστε μιλάω και για πνευματικό και ψυχοσωματικό οργασμό!

 

Το σεξ, δεν είναι μια χυδαία πράξη. Αντιθέτως, η τέλεσή του είναι από τα πιο σημαντικά φαινόμενα στον κόσμο. Το σεξ, δεν αποτελεί μόνο μια  ανάγκη ικανοποίησης του αισθήματος της διαιώνισης του είδους. Το σεξ αποτελεί μια διαδικασία ικανοποίησης της ανάγκης για ολοκλήρωση.  Δηλαδή, το σεξ και η σεξουαλική ικανοποίηση που παρέχει, δεν είναι μια διαδικασία που προσφέρει μόνο στείρα ηδονή(δηλαδή σωματική), αλλά ιδιαίτερα, και μια ηδονή πνευματική, ακατανόητη από τους περισσότερους ανθρώπους , που πηγάζει από την πραγματική επαφή και αναγνώριση, την ένωση των επιθυμιών και των σωμάτων, την αρμονία, την ικανοποίηση και την έκσταση των δύο ατόμων…

 

Επίσης. Σίγουρα θα έγινε αντιληπτό ότι μιλάω για ένωση μόνο δύο ατόμων. Από διάφορες θεωρίες πάνω στο θέμα της σεξουαλικότητας, επαναστατικές κατά την άποψή μου, γίνεται αντιληπτό ότι ο (αναρχικός) έρωτας, συνεπάγεται και την σεξουαλική ελευθερία. Βέβαια πρέπει να διαχωριστεί η έννοια της σεξουαλικής ελευθερίας με «πρόστυχες» και κακόλογες έννοιες όπως «όργια, πουτάνες κτλ». Με τον όρο σεξουαλική ελευθερία δεν εννοούμε ούτε ένα σύστημα εκ περιτροπής «για να βλέπει κάποιος πιανού σειρά είναι για να καβαλήσει …». Με τον όρο σεξουαλική ελευθερία νοείται μια κατάσταση «ερωτικής συντροφικότητας», κατά την οποία τα άτομα τα οποία τελούν τις σεξουαλικές πράξεις, είναι σύντροφοι ερωτικοί( σωματικοί και πνευματικοί). Αυτό σημαίνει ότι αυτά τα άτομα, κατέχουν ο ένας για τον άλλον αληθινά αισθήματα συντροφικότητας, αλληλεγγύης, ισότητας κτλ, και δεν βλέπουν τον άλλο ως αντικείμενο για σεξ(κοινώς «γαμίσι»). Συμπληρωματικά, θα έλεγα πως αυτές οι σχέσεις(πληθυντικός αριθμός λόγω του αριθμού των συμμετεχόντων), είναι ασφαλείς, ελεύθερες, πολυτασικές και σίγουρα συναινετικές, αναγνωρίζοντας ότι οι άνθρωποι διαχωρίζονται σε ομοφυλόφιλους, ετερόφυλους, τρανσέξουαλ, μονογαμικούς, πολυγαμικούς-πολυερωτικούς, ανιδιοτελείς ασεξουαλικούς μέχρι αχαλίνωτους υπερσεξουαλικούς, από «χαλβάδες» μέχρι ακραίους σαδομαζοχιστές. Με ποιον τρόπο ερωτεύεται κανένας κανείς δεν μπορεί να το προσδιορίσει. Γι αυτό και παρατηρούνται τόσες διαφορές στους ανθρώπους με κριτήριο τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.

 

Όμως, θέλω να δώσω περισσότερη έμφαση σε αυτήν την πολυγαμία, ή με μια καλύτερη έκφραση, τον πολυέρωτα. Προσωπικά δηλώνω ανίδεος πάνω σ αυτό το θέμα λόγω έλλειψης εμπειριών. Δεν έχω παρατηρήσει και δει κανέναν, σε αυτά τα ελάχιστα χρόνια ζωής μου, να είναι ερωτευμένος με την αληθινή σημασία της έννοιας, με πάνω από ένα άτομο. Δεν θεωρώ πως κάτι τέτοιο είναι δυνατόν να υπάρξει. (Υπάρχουν παραδείγματα αναρχικών συλλογικοτήτων που προσπάθησαν να υιοθετήσουν αυτόν τον «πολυέρωτα» αλλά κατέληξαν τα μέλη να συνάπτουν σχέσεις μεταξύ τους ανά δύο). Γι αυτόν τον λόγο πιστεύω πως έρωτας για περισσότερα από ένα άτομα δεν μπορεί να υπάρχει… Όμως είμαι διατεθειμένος να αλλάξω αυτή μου την άποψη, εάν όντως ερωτευτώ κι εγώ με περισσότερα από ένα άτομα.

 

Τέλος, θα έπρεπε να τονίσω αυτό που έγραψα παραπάνω. Σεξ δίχως ύπαρξη έρωτα δεν μπορεί να υπάρξει, αλλά ούτε έρωτας δίχως σεξ…  Ο έρωτας είναι διάλογος μεταξύ δύο ατόμων και όχι μονόλογος. Όποιος μένει στον μονόλογο, είναι πραγματικά λίγος, και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί ερωτευμένος. Άρα, αυτό που πρέπει να κάνουμε ως φύσης αλλά και θέσης θεματοφύλακες του έρωτα, είναι να ερωτευτούμε πραγματικά, να κάνουμε έρωτα σαν «ερωτευμένοι σχιζοφρενείς» και να ταχθούμε πολέμιοι των αν-έρωτων και της έλλειψης του έρωτα/…/

 

Μια φίλη μου, είπε:

«Είναι εύκολο να βγάλεις τα ρούχα σου και να κάνεις σεξ. Αυτό το κάνουν συνέχεια οι άνθρωποι.. Αλλά το να "ανοίξεις" την ψυχή σου σε κάποιον..Να τον αφήσεις να μπει στις σκέψεις σου..Στα όνειρα σου..στο μέλλον σου..Στις ελπίδες και τους φόβους σου.. Αυτό είναι πραγματικό ξεγύμνωμα..»

 

Ή Έρωτας Ή Τίποτα.

 

Ελευθεριακός/Ερωτευμένος Ποιητής/Σχιζοφρενής

 

 

 

Σημειώσεις:

~Μερικές λέξεις έως και προτάσεις έχουν αντιγραφεί ακέραιες από τα κείμενα/βιβλία στις πηγές-βιβλιογραφία, αφού οι συγγραφείς τους αποδίδουν τόσο καλά το νόημα, που δεν υπάρχει τίποτα να συμπληρωθεί ή να διασαφηνιστεί.

~Ο σκοπός του κειμένου δεν είναι κανένας. Είναι μια προσωπική προσπάθεια ορισμού του έρωτα και ό,τι αυτός συνεπάγεται. Όποιοι και όσοι κριτές προσέλθετε και σχολιάστε ελεύθερα. Να λάβετε υπ’ όψιν όμως, την πολιτική ανωριμότητα που με διακατέχει(λόγω της ηλικίας μου).

~ Προσπαθώ να εξετάσω τον έρωτα από συναισθηματικής πλευράς… Ίσως… Αλλά σίγουρα όχι από πολιτικής. (εννοώντας πως δεν εξετάζω το πως έχει επιδράσει ο καπιταλισμός στους ανθρώπους και στις μεταξύ τους σχέσεις-σεξ, έρωτας κτλ.)

 

 

Πηγές και Βιβλιογραφία:

~ Η Σεξουαλική επανάσταση, Wilhelm Reich

~ Ταξική συνείδηση και Σεξουαλική Χειραφέτηση, Wilhelm Reich

~  Φύλο, Σώμα, Σεξουαλικότητα. (κυκλοφόρησε τον Απρίλη του 2006 στην Θες/νίκη, από τις Λυδία, Σούλα, Φραντζέσκα. Δυστυχώς περαιτέρω πληροφορίες δεν μπόρεσα να βρω)

~ Anarchism and Sex, Anarchist Federation UK

~  On sexual poverty, Athens Indymedia ( Για την Αθλιότητα της Σεξουαλικότητας)

Ακολουθεί μια σημείωση που είχα γράψει στο παρελθόν πάνω στον έρωτα με τίτλο:

 

 

Ο Αναρχικός Έρωτας

Ο αναρχικός έρωτας είναι το απόλυτο στάδιο της ένωσης 2 ατόμων.. 

 

Της πνευματικής τους ένωσης και της σαρκικής... 

 

 

~Τότε, που τα αισθήματα αγάπης και έρωτα που δεν επικεντρώνονται μόνο ανάμεσα σε αυτά τα 2 άτομα αλλά περιβάλλουν τον κόσμο όλο...  ~Τότε, που τα άτομα είναι πνευματικώς ικανά να κρίνουν και να κριθούν, να πράξουν και να σκεφτούν, δίχως την επιβολή των ανόητων και νοητών ορίων-συνόρων μιας σχέσης, τα οποία παρεμποδίζουν την ανάπτυξη μιας ολοκληρωμένης σχέσης που βασίζεται μόνο στα αγνά συναισθήματα της αλληλεγγύης, του έρωτα, της ελευθερίας και της αυτονομίας.....  ~Τότε που δεν αγαπάς και ερωτεύεσαι τυποποιημένα. Μάλιστα, ο έρωτας είναι απ την φύση του ελεύθερος. Από την φύση αναρχικός. Όσο του βάζεις τα όρια της σχέσης χάνεται σαν πουλί που δραπετεύει από το κλουβί του..  ~Τότε που η αγάπη δεν είναι μια μιζέρια και μια ανιαρή ρουτίνα. Επειδή, Ο έρωτας της εποχής μας έχει μετατραπεί σε μια σαρκική ευχαρίστηση και ο πνευματικός έρωτας έχει περιοριστεί και τείνει να εξαφανιστεί. Επειδή η τυποποίηση του έρωτα και της αγάπης δεν θα είναι το πιο σύνηθες φαινόμενο..Και μόνο όσοι ερωτεύονται άναρχα και τα πάντα, ερωτεύονται πραγματικά. Ερωτεύονται αναρχικά..  ~Τότε που έρωτας θα σημαίνει αντίληψη περί όλων των πραγμάτων πραγμάτων. Τότε δηλαδή που ο έρωτας θα θεωρείται πολιτική. Εξάλλου για να αναφερθώ στο ιδεολογικό-πολιτικό κομμάτι της σχέσης, η "σχέση" προϋποθέτει όρια. Και όντως. Εάν εξετάσουμε τις "σχέσεις", αυτές διέπονται από εξουσιαστικές σχέσεις και βασίζονται σε ένα εξουσιοκεντρικό και ανελευθερία μηχανισμό. Η γκρίνια, η μιζέρια και η αν-ελευθερία αποτελούν παραδείγματα συναισθημάτων προκαλούμενων από την εξουσιαστική δομή της "σχέσης"... 

 

Όποτε για να μην ακολουθήσουμε την στείρα τυποποίηση ΚΑΙ στον έρωτα, προτιμώ τον ελεύθερο έρωτα..! (και όχι με την σαρκική έννοια!) 

 

 

Τον έρωτα/.../  Άστον ελεύθερο να αναπτυχθεί και θα εξελιχθεί στο ποιο δυνατό συναίσθημα.  Την ερωτική ελευθερία.. 

 

Τον ελευθεριακό έρωτα... 

από Mr Savage 11/07/2013 6:18 μμ.


Καλά μπορεί ο αντιερωτικός να λέει διάφορες ανυπόστατες βλακείες αλλά η κριτική του όταν ευσταθεί τουλάχιστον είναι απαραίτητη για να παλαντζάρονται άλλες ακρότητες του είδους 'όποιος είναι ερωτευμένος είναι επίσης εξεγερμένος και αντιφασίστας'.

Για να τα πάρουμε απ' την αρχή.

1. Ναι σαφώς και υπήρχε έρωτας από πάντα και δεν είναι φυσικά δημιούργημα του καπιταλισμού, έλεος ρε. Μιλάμε βέβαια για ένα νευρόηλεκτροχημικό φαινόμενο του εγκεφάλου και του ενδοκρινικού συστήματος. Από κει και πέρα, το πως η κάθε διαφορετική ιστορική διαμόρφωση της κοινωνίας ιδεολογικοποιεί, ελέγχει και προσαρμόζει την βιολογική βάση του έρωτα στις ανάγκες της είναι άλλη υπόθεση.

2. Προσωπικά στηρίζω τον αντιερωτικό γιατί τολμάει -ντάξει λέμε τώρα, εγώ νομίζω ότι απλά τρολλάρει- να πάει κόντρα στην σύγχρονη μυθολογία του έρωτα ως και καλά απελευθερωτικής διαδικασίας η οποία δεν σταματάει εκεί.

Πάνω σ'αυτή τη μυθολογία βασίζεται η συνειδητοποιημένη όταν λέει ότι ο έρωτας κάνει τους ανθρώπους εξεγερμένους και αντιφασίστες. Προφανώς γιατί ο έρωτας -υποτίθεται- είναι από τη "φύση" του μια τάση ελευθερίας στον άνθρωπο. Εγώ πάντως βλέπω ένα σωρό μπουζουκοανθρώπους να ερωτεύονται μια χαρά και να ακολουθούν όλη την γνωστή πορεία γάμος-παιδάκια-μιζέρια-θάνατος. Δε βλέπω καμιά εξέγερση σε όλο αυτό ενάντια σε οτιδήποτε, αντίθετα είναι εντελώς νορμάλ και προδιαγεγραμμένη η πορεία και προμοτάρεται σε κάθε επίπεδο κοινωνικά, ακόμα και εδώ τώρα υπό διαφορετικό μανδύα.

Το ότι ο ερωτευμένος είναι και αντιφασίστας να το αφήσω καλύτερα. Και οι φασίστες ερωτεύονται όπως όλοι οι άνθρωποι. Γιατί να μην ερωτεύονται άλλωστε; Μήπως η ιδεολογία τους τους κάνει λιγότερο ανθρώπους από άλλους ερωτευμένους;

Αν και σηκώνει πολύ συζήτηση το αίτιο για αυτή τη μυθολογία, εγώ θα πω ότι το βασικό είναι τα κατάλοιπα της χριστιανικής ηθικής κατήχησης που διαχωρίζουν τον βιολογικό αρχικό έρωτα σε καλές και κακές κατηγορίες. Το σεξ έξω από τα στενά πλαίσια του γάμου είναι κακό γιατί δεν είναι ευλογημένο, δεν είναι καθαρό, είναι μια ζωώδης ορμή του ανθρώπου σε αντίθεση με την "αγάπη" που πρεσβεύει ο χριστιανικός ευλογημένος και καλά γάμος.

Αυτή η ηθική αντίληψη παραμένει όμως προσαρμόζεται σε καινούργιο πλαίσιο αναφοράς. Υπάρχει ο έρωτας, ο καλός, ο "ελευθεριακός, καθαρός, αντιφασιστικός, εξεγερτικός, επαναστατικός, απελευθερωτικός" και ο κακός "μικροαστικός, συντηρητικός, μίζερος". Στην ουσία για τον ίδιο έρωτα μιλάμε, απλά σε διαφορετικές συνθήκες χωρίς η μια να είναι αντικειμενικά καλύτερη απ' την άλλη.

 

3. Προφανώς ο έρωτας είναι ένα όμορφο πράγμα που καλώς η κακώς δεν κρατάει για πάντα όσο και αν το θέλουμε, αν όμως τον πολιτικοποιήσουμε θα πέσουμε με τα μούτρα στον τοίχο. Ο έρωτας δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την έμμεση αντίληψη του εγκεφάλου για τη γενετική συμβατότητα με ένα άλλο άτομο. Ο οργασμός είναι το βιολογικό κίνητρο για να ολοκληρωθεί η αναπαραγωγή. Αν την δούμε καλόγεροι της πολιτικής που περνάμε από ιδεολογικό κόσκινο ακόμα και τις λειτουργίες της φύσης, τότε μιλάμε για εντελώς εγωιστική ατομικιστική λειτουργία ακόμα και αν μιλάμε για έρωτα μεταξύ 10 ατόμων. Αυτό όμως είναι τόσο σάπιο όσο και να τον αναγάγουμε σε απελευθερωτική διαδικασία/διαφωτιστική διαδικασία κλπ. Μου φαίνεται το ίδιο παραπλανημένο με τις διάφορες new age παπαριές των βουδιστών/yogi κλπ.

4. Love kills. Είναι μεν όμορφο πράγμα αλλά είναι ταυτόχρονα και τραγικό ανάλογα με το αν εκπληρώνεται και πως εκπληρώνεται. Όποιος κοιτάει μόνο την όμορφη πλευρά και όχι την καταθλιπτική μάλλον δεν έχει ερωτευτεί ποτέ. Δηλαδή όλες οι ερωτικές απογοητεύσεις που οδήγησαν στην αυτοκτονία ήταν όμορφες; Μη λέμε μαλακίες.

5. Και ναι, όπως ο καπιταλισμός με το να εμπορευματοποιεί τα πάντα, μεταμορφώνει όλες τις κοινωνικές σχέσεις σε καπιταλιστικές, αλλοτριώνοντας τον άνθρωπο, έτσι διαβρώνει και τον έρωτα. Επιφανειακά με το να τον εμπορευματοποιεί πουλώντας λουλουδάκια, σοκολατάκια, λουλουδάκια και ένα σωρό πλαστικές μαλακίες που εντάσσονται σε ένα ολόκληρο μοντέρνο mating ritual που κοινωνικά πρέπει να ακολουθηθεί, στην ουσία όμως κάνει κάτι πολύ χειρότερο. Τον ιδεολογικοποιεί ως την ιδανική κατάσταση, κάνοντας τον ένα όπιο των μαζών, με ανθρώπους να κυνηγάνε τον έρωτα με την ηλίθια αντίληψη ότι ο έρωτας αλλάζει τον κόσμο. Δισεκατομμύρια άνθρωποι που έχουν περάσει απ' αυτόν τον σκατοπλανήτη ερωτεύτηκαν αλλά δεν ήταν ο έρωτας που άλλαζε την ιστορία. Άλλα πράγματα την αλλάζουν.

6. Γουστάρω τον έρωτα όπως τον νιώθω χωρίς να σκέφτομαι περί του έρωτα σαν αργόσχολος όλη μέρα. Χωρίς παπαδίστικες ηθικολογίες, πρέπει, δε-πρέπει, ιδεολογικοποιήσεις απ' όλες τις πλευρές, εμπορευματοποιήσεις. Πραγματικά δε με νοιάζει καθόλου αν μια συναινετική μου σχέση με άλλους ανθρώπους (ή σκέτο η θέληση για μια τέτοια σχέση) ικανοποιεί ή όχι το καπιταλόμετρο/επαναστατικόμετρο/φεμινιστικόμετρο/παπαδόμετρο/ερωτικόμετρο του κάθε καραγκιόζη.

ΥΓ. Στο Brave New World όλοι ξεσκίζονται κάθε μέρα, ακόμα και σε εβδομαδιαία καθορισμένα όργια. Δεν ερωτεύονται βέβαια αλλά μικρή διαφορά υπάρχει από το σήμερα που όλοι και ξεσκίζονται (ψιλοπαπαδίστικα και συντηρητικά είναι η αλήθεια αλλά αυτό στην τελική είναι και θέμα γούστου) και ερωτεύονται στις δυτικές κοινωνίες. Δε βλέπω αυτό να μειώνει την μιζέρια και την εξαθλίωση που επικρατεί και εκεί είναι που έχει απόλυτο δίκιο ο αντιερωτικός. Στην τελική όταν μιλάμε για τον έρωτα κυρίως μιλάμε για την πάρτη μας, και ο σκοπός είναι να καταφέρουμε να μιλάμε για τους καταπιεσμένους χωρίς να ξεχνιόμαστε σε ρομαντικές μαστούρες που καλύπτουν μόνο την προσωπική μας μιζέρια για λίγο.

από προς dion 20/07/2013 8:34 πμ.


δεν πιστευουν ολα τα παιδακια στον αγιο βασιλη.. μονο αυτα που παιρνουν δωρα..


Ουφ, βαρέθηκα!!!  Μπορούμε να ξεχάσουμε προς στιγμή τον καπιταλισμό και τις νευροεπιστήμες;;;

από:  http://stodivanimetolacan.blogspot.gr/2012/09/blog-post_29.html

 

Ζακ Αλέν Μιλέρ: Για τον έρωτα (ΙΙ)

 

 
HW: «Ο έρωτας είναι πάντα αμοιβαίος» είπε ο Λακάν. Αληθεύει αυτό ακόμη στο παρόν πλαίσιο; Τι σημαίνει;
 
JAM: Αυτή η πρόταση επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά χωρίς να γίνεται κατανοητή ή γίνεται κατανοητή με λάθος τρόπο.  Δεν σημαίνει ότι το να είσαι ερωτευμένος με κάποιον είναι αρκετό για να είναι ερωτευμένος και εκείνος μαζί σου. Κάτι  τέτοιο θα ήταν ανόητο. Σημαίνει : «Αν σε έχω ερωτευτεί, είναι επειδή είσαι αξιαγάπητος. Εγώ είμαι αυτός που ερωτεύεται αλλά και εσύ ανακατεύεσαι σε αυτό, επειδή υπάρχει κάτι σε εσένα που με κάνει να σε ερωτευτώ. Είναι αμοιβαίο επειδή υπάρχει ένα πίσω-μπρος: η αγάπη που έχω για εσένα είναι το ανταποδοτικό αποτέλεσμα του αίτιου της αγάπης που είσαι για μένα.  Έτσι εμπλέκεσαι και εσύ. Ο έρωτάς μου για εσένα δεν είναι απλώς δικό μου ζήτημα αλλά και δικό σου. Ο έρωτας μου λέει κάτι για σένα που πιθανώς να μην το γνωρίζεις». Αυτό δεν εγγυάται ούτε στο ελάχιστο ότι κάποιος θα ανταποκριθεί στον έρωτα του άλλου: όταν αυτό συμβαίνει είναι πάντα της τάξης του θαύματος , δεν υπολογίζεται προκαταβολικά.
 
HW: Δεν τον ή την βρίσκουμε τυχαία. Γιατί αυτός ο άνδρας ή γιατί αυτή η γυναίκα ;
 
JAM: Είναι αυτό που ο Φρόιντ ονομάζει Liebesbedingung , η κατάσταση της αγάπης, το αίτιο της επιθυμίας. Είναι ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό ή σύνολο χαρακτηριστικών  που οδηγούν το άτομο να επιλέξει τον/ την αγαπημένο/η. Αυτό διαφεύγει εξολοκλήρου των  νευροεπιστημών, επειδή είναι μοναδικό σε κάθε άνθρωπο, εξαρτάται από την μοναδική του προσωπική ιστορία του. Για παράδειγμα ο Φρόιντ αναφέρει για έναν ασθενή του ότι αίτιο της επιθυμίας του ήταν η γυαλάδα μιας γυναικείας μύτης.
 
HW: Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς στον έρωτα θεμελιωμένη σε τέτοια ασήμαντα πράγματα!
 
JAM: Η πραγματικότητα του ασυνείδητου ξεπερνά την φαντασία. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσα θεμελιώνονται στην ανθρώπινη ζωή , ιδιαίτερα όσον αφορά τον έρωτα σε μικρά πράγματα, σε «θεϊκές λεπτομέρειες». Είναι αλήθεια ότι στους άντρες βρίσκεις τέτοια αίτια επιθυμίας  , τα οποία είναι όπως τα φετίχ. Η παρουσία τους είναι απαραίτητη για να πυροδοτηθεί η διαδικασία της αγάπης. Μικροσκοπικές ιδιαιτερότητες, ενθύμια του πατέρα, της μητέρας, του αδελφού, της αδελφής, κάποιου/ας από την παιδική ηλικία επίσης παίζει σημαντικό ρόλο στην επιλογή ερωτικού αντικειμένου από την γυναίκα. Αλλά η γυναικεία μορφή της αγάπης είναι περισσότερο ερωτομανιακή παρά φετιχιστική: θέλουν να αγαπηθούν και το ενδιαφέρον , η αγάπη που τους δείχνεται  είναι συχνά sine qua non για την πυροδότηση της αγάπης τους ή τουλάχιστο της συγκατάθεσής τους.  Αυτό το φαινόμενο βρίσκεται στην βάση του φλερτ των ανδρών στις γυναίκες.
 
HW: Αποδίδεις κάποιον ρόλο στις φαντασιώσεις;
 
JAM: Στις γυναίκες οι φαντασιώσεις είτε συνειδητές είτε ασυνείδητες έχουν αποφασιστικό ρόλο για τη θέση της jouissance από ότι η επιλογή του ερωτικού αντικειμένου.  Για τους άντρες ισχύει το αντίθετο.  Για παράδειγμα μια γυναίκα μπορεί να φτάνει σε οργασμό (απόλαυση) με την προϋπόθεση ότι φαντάζεται κατά τη συνουσία ότι την χτυπούν, τη βιάζουν, ή ότι είναι μια άλλη γυναίκα ή ότι είναι κάπου αλλού, απούσα.
 
HW: Και η αντρική φαντασίωση;
 
JAM:  Την συναντούμε στην ιστορία του έρωτα με την πρώτη ματιά.  Το κλασικό παράδειγμα που σχολιάστηκε από το Λακάν στη νουβέλα του Γκαίτε , το αιφνίδιο πάθος του Βέρθερου για τη Σαρλό τη στιγμή που τη βλέπει για πρώτη φορά καθώς ταΐζει τα παιδιά τριγύρω της. Εδώ είναι η μητρική ποιότητα της γυναίκας  που πυροδοτεί τον έρωτα. Ένα άλλο παράδειγμα παρμένο από την πρακτική μου είναι το εξής:  ένα αφεντικό στα 50 του βλέπει υποψηφίους για τη θέση γραμματέως. Μια νεαρή γυναίκα 20 χρονών έρχεται. Αμέσως  της δηλώνει τον έρωτά του. Αναρωτιέται τι του συνέβη και ξεκινά ανάλυση. Εκεί αποκαλύπτει τι πυροδότησε την αντίδρασή του. Στη γυναίκα συνάντησε χαρακτηριστικά που του θύμισαν τι ήταν στην ηλικία των 20 όταν πήγε στην πρώτη του συνέντευξη για δουλειά. Κατά κάποιον τρόπο ερωτεύτηκε τον εαυτό του. Σε αυτά τα δύο παραδείγματα βλέπουμε τις δύο πλευρές του έρωτα που διαχώρισε ο Φρόιντ: είτε ερωτεύεσαι κάποιον/α που προστατεύει ,σε αυτή την περίπτωση τη μητέρα ή ερωτεύεσαι την ναρκισσιστική εικόνα του εαυτού σου.  
 
HW: Ακούγεται σαν να είμαστε κούκλες!
 
JAM: Όχι μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας τίποτα δεν γράφεται προκαταβολικά , δεν υπάρχει πυξίδα, προκαθορισμένη σχέση.  Η συνάντησή τους δεν είναι προγραμματισμένη όπως είναι μεταξύ του σπερματοζωαρίου και του ωάριου. Δεν έχει να κάνει ούτε με τα γονίδιά μας. Οι άνδρες και οι γυναίκες μιλούν, ζουν σε έναν κόσμο λόγου, και αυτό είναι καθοριστικό.  Οι τροπικότητες του έρωτα είναι εξαιρετικά ευαίσθητες στην περιβάλλουσα κουλτούρα. Κάθε πολιτισμός διακρίνεται για τον τρόπο που δομεί τη σχέση μεταξύ των φύλων. Τώρα στη Δύση, στις κοινωνίες μας που είναι φιλελεύθερες, νομικο-δικαιϊκές  το «πολλαπλό» είναι έτοιμο να εκθρονίσει το «ένα». Το ιδεώδες μοντέλο του μεγάλου έρωτα για μια ζωή αργά χάνει έδαφος αντιμέτωπο με το ταχύ ραντεβού, ,τον ταχύ έρωτα και ένα πλήθος εναλλακτικών, διαδοχικών ακόμη και ταυτόχρονων ερωτικών σεναρίων.
 
HW: Και η αγάπη με μακροπρόθεσμους όρους; Στην αιωνιότητα;
 
JAM: Ο Μπαλζάκ είπε: «κάθε πάθος που δεν είναι αιώνιο είναι φρικτό». Αλλά μπορεί ο δεσμός να κρατήσει για μια ζωή μέσα στην εγγραφή του πάθους; Όσο περισσότερο ένας άνδρας αφιερώνεται σε μια γυναίκα, τόσο περισσότερο τείνει να αποδεχτεί μια μητρική σήμανση για αυτόν: περισσότερο εξαϋλωμένη και απλησίαστη παρά αγαπημένη.  Οι παντρεμένοι ομοφυλόφιλοι αναπτύσσουν αυτή τη λατρεία της γυναίκας καλύτερα: Ο Αραγκόν  τραγουδάει τον έρωτα του για την Έλσα.  Όταν πεθάνει είναι γεια σας αγόρια! Και όταν μια γυναίκα γαντζώνεται σε έναν άντρα ,τον ευνουχίζει.  Έτσι το μονοπάτι είναι στενό. Το καλύτερο πεπρωμένο για τη συζυγική αγάπη είναι  η φιλία, αυτό είναι ουσιαστικά αυτό που είπε ο Αριστοτέλης.
 
HW: Το πρόβλημα είναι ότι οι άντρες λένε ότι δεν καταλαβαίνουν τι θέλουν οι γυναίκες και οι γυναίκες δεν ξέρουν  τι περιμένουν οι άντρες από αυτές...
 

JAM: Ναι.  Αυτό που έρχεται ως αντίρρηση στην αριστοτελική λύση είναι ότι ο διάλογος μεταξύ των δύο φύλων είναι αδύνατος όπως είπε ο Λακάν με έναν στεναγμό.  Οι ερωτευμένοι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να συνεχίζουν να μαθαίνουν την γλώσσα του άλλου επ’ αόριστον, ψηλαφώντας, αναζητώντας τα κλειδιά, κλειδιά που είναι πάντα ανακλήσιμα.  Ο έρωτας είναι πάντα ένας λαβύρινθος από παρεξηγήσεις όπου η έξοδος δεν υπάρχει.

 

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License