Mια μπροσούρα για την Αργεντινή

Mια μπροσούρα από τον "Κύκλο της Φωτιάς" με κείμενα για την Αργεντινή. Aνάμεσά τους και το κείμενο "H μάχη για την Πλατεία του Μάη" από το αμερικάνικο αναρχικό περιοδικό BARRICADA.

post image

Από το αμερικάνικο αναρχικό περιοδικό BARRICADA (Γενάρης 2002) Η μάχη για την Πλατεία του Μάη. Μέσα στην ηρεμία που ακολούθησε την αστυνομική καταστολή στο κογκρέσο και την Πλατεία του Μάη, που σύντομα αποδείχθηκε πως ήταν η ηρεμία που επικρατεί στο μάτι του κυκλώνα, λίγες γενναίες ψυχές, πιθανώς όχι περισσότεροι από εκατό οι διακόσιοι, άρχισαν κατά τη διάρκεια της νύχτας να εγκαθίστανται ξανά μπροστά από το Προεδρικό μέγαρο στην Πλατεία του Μάη. Επέμεναν σταθερά στην πεποίθηση πως όσο προχωρούσε η μέρα και καθώς ο κόσμος θα ξυπνούσε να πάει στη δουλειά, θα έρχονταν και άλλοι να ενωθούν και πάλι μαζί τους και η συγκέντρωση θα γινόταν ξανά μεγάλη, ή και μεγαλύτερη από την προηγούμενη μέρα. Προφανώς, δεν ήταν οι μόνοι που είχαν αυτή την άποψη. Η αλφαβητική σούπα της αργεντίνικης αριστεράς (Ενωμένη Αριστερά, Κομμουνιστικό Κόμμα, Σοσιαλιστικό Κίνημα των Εργατών, Σοσιαλιστικό Εργατικό Κίνημα, Εργατικό Κόμμα, Σοσιαλιστική Συσπείρωση, Εργατικός Πόλος, Κίνημα για το Σοσιαλισμό, Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα κ.λπ.) και διάφορες οργανώσεις φοιτητών και ανέργων (όπως η Combative Classist Current) κάλεσε πορεία στις 1μ.μ, από το κογκρέσο στην Πλατεία του Μάη, ζητώντας την παραίτηση του Ντε λα Ρούα και καταγγέλλοντας το καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Γύρω στις 10 π.μ. η αστυνομία άρχισε σιγά-σιγά να απωθεί τον κόσμο από την Πλατεία, σπρώχνοντάς τον μακριά από το Προεδρικό μέγαρο. Αυτό έγινε με σχετική ηρεμία, παρά κάποιες αρκετά βάναυσες συλλήψεις. Μερικές ώρες αργότερα, ενώ στους διακόσιους διαδηλωτές από όλες τις κοινωνικές θέσεις προστίθονταν συχνά και άνθρωποι που πήγαιναν ή γύρναγαν απ’ τη δουλειά ή που έφευγαν για το μεσημεριανό τους διάλειμμα, αλλά και οι Μητέρες της Πλατείας του Μάη (αυτές οι γενναίες μητέρες που αντιστάθηκαν τόσο στην στρατιωτική όσο και στην δικομματική δικτατορία, διεκδικώντας δικαιοσύνη για τους εξαφανισμένους γιους και τις κόρες τους και τιμωρία για τους δολοφόνους τους), η αστυνομία ανακοίνωσε μέσω μεγαφώνου πως υπήρχαν εντολές να «καθαρίσει η Πλατεία» και πως έδιναν 15 λεπτά διορία στον κόσμο για να διαλυθεί. Είναι περιττό να πούμε πως οι διαδηλωτές δεν πήγαν πουθενά. Σύντομα, η έφιππη αστυνομία άρχισε να προχωρά προς το πλήθος που αντιστεκόταν με όποια μέσα μπορούσε. Κάποιοι αντεπιτέθηκαν, άλλοι κάθισαν κάτω και άλλοι τους πετούσαν αντικείμενα. Όλα τα αυτοκίνητα που περνούσαν κόρναραν. Κόσμος έβγαινε απ’ τα γραφεία του και ενωνόταν με τους διαδηλωτές. Τα αυτοκίνητα που μπορούσαν να παρακωλύσουν την αστυνομία, το έκαναν. Παρόλ’ αυτά η Πλατεία άδειασε. Αλλά, κάθε δέκα-δεκαπέντε λεπτά, δεκάδες και εκατοντάδες διαδηλωτές, κάθε λεπτό και περισσότεροι, επέστρεφαν στους διαγώνιους δρόμους που οδηγούν στην Πλατεία του Μάη. Ο κόσμος ήξερε ποιος ήταν ο στόχος του, και γι’ αυτό ήταν αδύνατον να τους διαλύσεις. Μέσα σ’ αυτές τις πρώτες μάχες της ημέρας είναι που ο αγώνας για την Πλατεία του Μάη είχε τα πρώτα του θύματα. Ένας με μια πλαστική σφαίρα στο λαιμό, και ο άλλος με μία σφαίρα, πάρα πολύ αληθινή, στο στήθος. Δεν ξέρω με λεπτομέρειες τι έγινε τις επόμενες δύο ώρες, εκτός από το προφανές μπρος-πίσω για τον έλεγχο της Πλατείας του Μάη. Από αυτό το σημείο και μετά και μέχρι τη νύχτα η μαρτυρία μου γίνεται από πρώτο χέρι, αφού συμμετείχα στην πορεία των αριστεριστών στην Πλατεία του Μάη. Φτάνοντας κανείς στο κογκρέσο, έβρισκε μια αριστερή διαδήλωση γεμάτη ενέργεια και ενθουσιασμό, που δεν υπήρχε για αρκετά μεγάλο διάστημα μέσα στην Αργεντίνικη αριστερά. Συμμετείχαν περισσότεροι από δύο χιλιάδες άνθρωποι και το πνεύμα της μάχης ήταν στον αέρα. [Ως σημείωση, θα έλεγα πως ήταν εξίσου ξεκάθαρο ένα πνεύμα δύναμης. Είτε εξαιτίας ενός παραληρηματικού ονείρου περί κατάληψης του προεδρικού μεγάρου και άρνησης αποχώρησης απ’ αυτό, είτε επειδή υπήρχε η συναίσθηση ότι αυτά τα γεγονότα ήταν πολύ πιθανό να οδηγήσουν σε μια αύξηση των ψήφων της αριστεράς στις επόμενες εκλογές. Ωστόσο τα συνθήματα ήταν ξεκάθαρα: «Θα δεις τι σε περιμένει όταν πάρουμε την εξουσία», «Στην Αργεντινή μπορούμε να κάνουμε την επανάσταση, με όλη την αριστερά ενωμένη για να πάρει την εξουσία» και άλλα παρόμοια.] Περπατήσαμε λίγο περισσότερο από δύο τετράγωνα όταν πια τα χημικά φαίνονταν καθαρά μπροστά μας. Μέσα σε μία στιγμή οι μπλούζες έγιναν κουκούλες, τα παγκάκια και οι κάδοι οδοφράγματα, εμφανίστηκαν σφεντόνες, το πεζοδρόμιο μετατράπηκε σε πολεμοφόδια και, κατά περίσταση, οι τράπεζες γίνονταν στόχοι όταν οι μπάτσοι δεν έλεγαν να εμφανιστούν. Παρόλ’ αυτά μετά από λίγο, φάνηκε πως μια μακράς διάρκειας αντίστασης στο συγκεκριμένο σημείο θα ήταν ανόητη και τακτικά σαθρή, δεδομένου ότι ήταν παρόν ένας σχετικά μικρός αριθμός ανθρώπων, ενώ η πραγματική μάχη γινόταν γύρω από την Πλατεία του Μάη, η οποία απείχε αρκετά ακόμα. Έτσι, ξεκινήσαμε και πάλι μέσω μιας διαφορετικής διαδρομής. Με έκπληξη έβλεπα πως η αστυνομία δεν φαινόταν πουθενά και πέρα από κάποιες σπασμένες βιτρίνες τραπεζών, η πορεία προχωρούσε μέσα σε σχετική ηρεμία, ώσπου έφτασε στη λεωφόρο 9 de Julio, εκεί που βρίσκεται ο Οβελίσκος, τέσσερα ή πέντε μόνο τετράγωνα μακριά από την Πλατεία του Μάη. Από εκεί και έπειτα, καθώς πορευόμασταν προς την πρώτη γραμμή, κάποιοι αριστεριστές, γνήσιοι ως προς τη ρητορική τους, πάλευαν θαρραλέα μπροστά, ενώ άλλοι κοιτούσαν από ασφαλή απόσταση, κυματίζοντας τις σημαίες τους. Οι σκηνές στο μέτωπο της Diagonal Norte και της Πλατείας του Μάη ήταν πραγματικά αφάνταστες, αξέχαστες και γεμάτες έμπνευση. Χιλιάδες και χιλιάδες άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, με κάθε κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο, νέοι και γέροι, προχωρούσαν προς τα δακρυγόνα και τις σφαίρες, χωρίς να ξέρει κανείς αν αυτή που θα τον πετύχει θα είναι πλαστική ή κανονική. Κάπως έτσι προωθηθήκαμε με όποιο τρόπο μπορούσαμε, κουβαλώντας μπροστά τραπέζια, καρέκλες, φράχτες και οτιδήποτε άλλο μπορούσε να χρησιμεύσει ως οδόφραγμα ή ασπίδα καθώς προχωρούσαμε. Βήμα-βήμα, μέτρο-μέτρο, τετράγωνο-τετράγωνο, προχωρούσαμε μπροστά, υποχωρώντας μόνο για να ανασυγκροτηθούμε, να πάρουμε μια ανάσα από τα δακρυγόνα και να προχωρήσουμε ξανά, παίρνοντας δύναμη από την εικόνα του Προεδρικού μεγάρου που φαινόταν από μακριά. Δεν υπάρχει τρόπος να το τονίσουμε πιο καθαρά. Δεν επρόκειτο, όπως προσπαθούν να πουν τώρα οι εφημερίδες, για λίγες χιλιάδες ακτιβιστές και συνδικαλιστές. Πράγματι, ήμασταν κι εμείς εκεί. Αλλά βασικά ήταν ο λαός. Οι γέροι με πέτρες στα χέρια να παρακινούν τους νέους να πάνε μπροστά, οι περισσότεροι από 50 motoqueros (κούριερ) που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εμποδίσουν την αστυνομία (και που πλήρωσαν τις προσπάθειές τους με δύο νεκρούς), εκείνοι με τα κουστούμια και τις γραβάτες που έσπαγαν τις πλάκες του πεζοδρομίου και εφοδίαζαν τις πρώτες γραμμές, μαγαζάτορες που πρόσφεραν νερό και ένα μέρος να ξαποστάσουν στους μαχητές που χρειάζονταν λίγη ξεκούραση πριν επιστρέψουν μπροστά. Οι πολλοί νέοι, με τους οποίους μίλησα αρκετή ώρα και που, βλέποντάς τους με κουκούλες να μάχονται στις πρώτες γραμμές, νόμισα ότι ήταν νεαροί επαναστάτες όπως εγώ, αλλά που στην πραγματικότητα ήταν απλά νέοι που αποφάσισαν πως η κατάσταση είχε γίνει αφόρητη και ένιωσαν υποχρέωσή τους να ορμήσουν στη δράση. Χωρίς κόμματα και χωρίς ηγέτες, μόνο με φρόνημα και θάρρος. Φυσικά δεν ήταν η μεσαία τάξη η κύρια συνιστώσα όπως την προηγούμενη νύχτα, ούτε επρόκειτο για ένα πλήθος έτοιμο να τραπεί σε φυγή μπροστά στη θέα της αστυνομικής καταστολής. Ήταν ένα αγωνιζόμενο πλήθος, κι αυτό είναι που τρομάζει τα ΜΜΕ, και είναι αυτό που τα αναγκάζει να ψεύδονται για τα γεγονότα της Πέμπτης. Παρά τα συνήθη ψέματα όμως, η αδιαμφισβήτητη αλήθεια είναι, και πάντα θα είναι, πως επρόκειτο για τη δίκαια οργή ενός λαού κουρασμένου από τα ψέματα, τη διαφθορά και την αδικία. Ήταν η μάχη χιλιάδων ανθρώπων που πραγματικά σκέφτονταν πως έτσι δίνουν ζωή σε ένα νέο μέλλον και μια νέα πραγματικότητα, και που, όπως όλες οι γέννες, θα ήταν επώδυνη και αιματηρή. Ίσως να είναι αλήθεια, βλέποντάς το εκ των υστέρων, πως ήμασταν αφελείς. Δεν θυσιάσαμε την ακεραιότητα και τη ζωή μας απλά για να διώξουμε τον Ντε λα Ρούα και να στρώσουμε το δρόμο για το Partido Justicialista, τον διάδοχο της δικομματικής δικτατορίας. Ίσως ήταν η θέα του Προεδρικού Μεγάρου μπροστά μας, ή το γεγονός πως για κάποια ώρα πραγματικά πιστεύαμε (εγώ πάντως σίγουρα το πίστευα) ότι αργά ή γρήγορα, η αστυνομία θα ξέμενε από σφαίρες και δακρυγόνα (όπως συνέβη την Τετάρτη το βράδυ) ή ότι απλά θα παραδίδονταν, όπως έγινε στη Γιουγκοσλαβία. Πρέπει να παραδεχτώ, όσο δύσκολο κι αν είναι, πως ακόμα και ο αναρχισμός μου (που με συνοδεύει για πολλά χρόνια και τον οποίο θεωρώ ισχυρό) κλονίστηκε όταν σκέφτηκα την προοπτική να μπούμε στο Προεδρικό Μέγαρο. Θα το καταλάβουμε, σκέφτηκα, κι ακόμα και χωρίς όπλα, θα το υπερασπιστούμε με τη ζωή μας. Και κανείς δεν θα μπορέσει να μας βγάλει έξω. Από δω και στο εξής θα κυβερνά ο λαός και εμείς θα τα κάνουμε όλα σωστά. Θα χτίζαμε ένα καινούριο μέλλον, αρχίζοντας από εκείνη τη στιγμή και η κόκκινη σημαία θα κυμάτιζε ψηλά. Ήταν μ’ αυτή τη σκέψη, που τώρα φαίνεται γελοία αυταπάτη, που πολλοί από μας πολεμούσαμε, και το κάναμε σαν να ήταν η τελική μάχη. Προχωρούσαμε παρά τις δυσκολίες. Οχυρώναμε κάθε κάθετο δρόμο για να αποφύγουμε να πέσουμε σε ενέδρα από πίσω. Ρίχναμε τις πέτρες πιο μακριά απ’ ό,τι φανταζόμασταν ποτέ πως θα μπορούσαμε να τις ρίξουμε και τρέχαμε πιο γρήγορα απ’ ό,τι θεωρούσαμε δυνατόν. Επιπλέον, δεν ήμασταν μόνοι. Αργότερα μάθαμε πως, κυριολεκτικά, ο κάθε δρόμος που οδηγούσε στην Πλατεία του Μάη γνώρισε παρόμοιες και ταυτόχρονες μάχες. Όπως όμως συνέβη τόσες φορές στην παγκόσμια ιστορία των ανθρώπων, και συγκεκριμένα στην Αργεντινή, δυστυχώς ο συσχετισμός δύναμης έγειρε εις βάρος μας. Τελικά, τα τεθωρακισμένα με τις αντλίες νερού ήρθαν και συνέτριψαν τα οδοφράγματα. Το μπροστινό οδόφραγμα, στην τελευταία γωνία πριν την Πλατεία του Μάη, ένα οδόφραγμα τόσο μεγάλο που το θεωρούσαμε απρόσβλητο, εξαφανίστηκε μπροστά στα μάτια μας. Πριν να το καταλάβουμε, μας έσπρωχναν πίσω προς τον οβελίσκο, και μακριά από τα όνειρά μας για μια νέα τάξη. Μερικές φορές ανακτήσαμε έδαφος, αλλά σε γενικές γραμμές, ήταν ξεκάθαρο πως είχε τελειώσει. Κάναμε την προέλαση της αστυνομίας όσο γινόταν δυσκολότερη. Τράπεζες και πολυεθνικές καταστράφηκαν και κάηκαν, τα έπιπλά τους σύρονταν στο δρόμο και ανάβονταν φωτιές για οδοφράγματα. Ωστόσο εκείνη τη στιγμή, εγώ, και πιστεύω και άλλοι αριστεροί επαναστάτες που βρίσκονταν εκεί, συνειδητοποιήσαμε ξαφνικά κάτι που μας έκοψε την ανάσα. Σ’ αυτό το σημείο ο Ντε λα Ρούα παραιτήθηκε και τον είδαν να αποδρά, παθητικά σχεδόν, μ’ ένα ελικόπτερο από τη στέγη του προεδρικού μεγάρου. Γνωρίζοντας αυτό και ακούγοντας πως η αστυνομία είχε εντολές να μας εμποδίσει να μπούμε στο προεδρικό μέγαρο και το κογκρέσο με κάθε κόστος, βλέπαμε πως το κενό εξουσίας θα καλυπτόταν, και σίγουρα όχι από ένα μη-συγκεντρωτικό αυτό-διευθυνόμενο σύστημα κοινοτικής εξουσίας και άμεσης δημοκρατίας, ούτε καν από την Αργεντίνικη αριστερά, αλλά για μια ακόμη φορά από τους αρουραίους που λυμαίνονται την εξουσία στην Αργεντινή, το Partido Justicialista. Καθώς μας ωθούσαν πίσω, στην άλλη πλευρά της 9 de Julio, προς τη λεωφόρο Corrientes, αυτές ήταν οι σκέψεις που περνούσαν από το μυαλό μας. Στη θέα της αστυνομίας, ενστικτωδώς κάποιοι από εμάς κινηθήκαμε προς τα εμπρός, αλλά ύστερα θυμηθήκαμε ότι οι Περονιστές θα έρχονταν στην εξουσία, ότι αυτοί που έδωσαν τη ζωή τους το έκαναν για να τελειώσει η δικομματική δικτατορία και όχι, όπως κατέληξε, για να αλλάξουν το ανδρείκελο που θα βρίσκεται στην κορυφή. Από εκείνο το σημείο και ύστερα, περίπου στις 8 μ.μ., συνεχίζαμε τη σταδιακή υποχώρησή μας. Ήμασταν ακόμα αρκετές χιλιάδες, και η ατμόσφαιρα ήταν ακόμα μαχητική, αλλά βαθμιαία μετατρεπόταν σε αδιάκριτες λεηλασίες. Φυσικά, τράπεζες, McDonalds και πολυεθνικές ήταν στόχοι. Καθώς όμως περνούσαν οι ώρες, οι πολιτικοποιημένες ομάδες (ελλείψει καλύτερου όρου) άρχισαν σιγά-σιγά να διαλύονται και ο κόσμος άρχισε να παίρνει ό,τι ήθελε, απ’ όπου ήθελε, ανεξάρτητα από το σε ποιον άνηκε. Για άλλη μια φορά άρχισε να μοιάζει σαν μάχη των φτωχών ενάντια σε φτωχούς, καθώς κάποιοι γείτονες βγήκαν από τα διαμερίσματά τους και άρχισαν να επιτίθονται στους λεηλάτες, υπερασπιζόμενοι τα μαγαζιά που είναι και η πηγή των ελάχιστων εισόδων τους. Και έτσι συνεχίστηκε για πολλές ώρες. Ενώ υπήρχε ακόμα καθαρά το πολιτικό περιεχόμενο ενός λαού στερημένου από τις απολαύσεις της ζωής που τώρα έπαιρνε ό,τι επιθυμούσε για να έχει λίγο πιο χαρούμενα Χριστούγεννα, δεν ήταν πια τόσο έκδηλο όσο τις προηγούμενες ώρες. Λεηλατήθηκαν μαγαζιά μιας αλυσίδας μουσικών καταστημάτων, ένα μαγαζί ανδρικών ρούχων, ένα μαγαζί με αθλητικά είδη κ.λπ. Σε μια από τις πιο σουρεαλιστικές στιγμές της ημέρας, καθώς καθόμασταν απέναντι από το Havana Store, ένα μαγαζί που πουλά τις καλύτερες και πιο γνωστές (για να μην πούμε και τις πιο νόστιμες) σοκολάτες και «alfajores», ακούσαμε ξαφνικά το γνώριμο ήχο της βιτρίνας που σπάει. Πολύ σύντομα όλα τα διαφορετικά είδη σοκολάτας και γλυκών άρχισαν να πετούν στον αέρα. Έπεφταν στα πόδια μας, άνθρωποι πετούσαν ολόκληρες χούφτες στον αέρα και φώναζαν «Καλά Χριστούγεννα», ένας έφηβος πλησίασε μία καθηγήτρια πανεπιστημίου μέσης ηλικίας (που βρισκόταν εκεί καθώς ο μισθός της έπεσε από τα 800$ σ τα 150 μέσα σε δύο χρόνια) και της πρόσφερε μια τούρτα σοκολάτα. Άλλοι τριγυρνούσαν μοιράζοντας κούτες ολόκληρες από alfajores. Ήταν πραγματικά μια όμορφη σκηνή. Πρώτα απ’ όλα, η αφθονία και η ελεύθερη πρόσβαση στα αγαθά, έκαναν την απληστία και την απελπισία να εξαφανιστούν, και κατά δεύτερον, αν δεν είναι καλό σημάδι το να πέφτουν καραμέλες και σοκολάτες από τον ουρανό στις αγκαλιές των ανθρώπων, τότε τι είναι; Αν και οι σποραδικές λεηλασίες διήρκεσαν αρκετές ώρες στο κέντρο της πόλης, μέχρι τα μεσάνυχτα περίπου, ουσιαστικά αυτό σημάδεψε το τέλος της λαϊκής κινητοποίησης. Δύο μέρες αργότερα, το Σάββατο, η αλφαβητική σούπα της αριστεράς κάλεσε μια κινητοποίηση μπροστά στο κογκρέσο, όπου θα συζητιόταν ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος, για πόσο διάστημα θα κυβερνήσει, πότε θα διεξαχθούν οι επόμενες εκλογές κ.λπ. Περίπου 500 άτομα βρέθηκαν απ’ έξω, ενώ μέσα το Partido Justicialista, παρά την αντίσταση που συνάντησε απ’όλα τα άλλα κόμματα (ειδικά της αριστεράς), καταλάμβανε την εξουσία. Μια αδιάντροπη απαλλοτρίωση της νίκης του λαού. Η κοινοβουλευτική συνεδρίαση ξεκίνησε περίπου στις 9 και τελείωσε με το διορισμό του Αντόλφο Ροντρίγκεζ Σαα, κυβερνήτη της Επαρχίας του San Luis, στη θέση του προέδρου της Αργεντινής. Έτσι τελειώνει αυτό το κεφάλαιο της λαϊκής εξέγερσης στην Αργεντινή. Τουλάχιστον το κομμάτι αυτό που συμβαίνει στους δρόμους. Από ’δω και πέρα, τουλάχιστον μέχρι την επόμενη λαϊκή εξέγερση, η αντίσταση θα μεταφερθεί και πάλι στις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς. Πάντως αυτό το κεφάλαιο που κλείνουμε τώρα, μας αφήνει με πολλές, συχνά αντιφατικές, εντυπώσεις και με πολλά μαθήματα που έχουμε να διδαχτούμε. Ίσως είναι ακόμα πολύ κοντά για να επιχειρήσουμε να καθίσουμε κάτω και να αναλύσουμε αντικειμενικά τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας, καθώς το αίμα είναι ακόμα στους δρόμους για να το βλέπει ο καθένας, και το μυαλό δεν είναι τόσο γαλήνιο όσο θα ήθελε κανείς. Όχι Υπάρχουν πάντως σίγουρα σημαντικά μαθήματα εδώ και ίσως ο θυμός που πολλοί από εμάς νιώθουμε ακόμη θα μας βοηθήσει να γράψουμε την αλήθεια, χωρίς να εξετάζουμε ποιον θα μπορούσε να ενοχλήσει ή να ικανοποιήσει. Η προοπτική της Αναρχικής οργάνωσης. Μπορεί να έχει αρχίσει να ακούγεται υπερβολικά συχνά, αλλά είναι γεγονός ότι δεν μπορούμε παρά να το τονίσουμε. Η Αργεντίνικη εργατική τάξη, ακόμα και η μεσαία τάξη για την ακρίβεια, είναι ώριμη για τη διάδοση αναρχικών ιδεών και πρακτικών. Η Αργεντίνικη άρχουσα τάξη έκανε περισσότερη δουλειά για την απαξίωση και την ανατροπή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας απ’ ό,τι θα προσδοκούσαν ποτέ ένα εκατομμύριο λυσσασμένοι αναρχικοί. Η διαφθορά τους, η έλλειψη σεβασμού για τους ανθρώπους και οι καταχρήσεις της εξουσίας τους, είναι η ζωντανή απόδειξη όσων καταγγέλλουν οι αναρχικοί για τα εξουσιαστικά συστήματα, και ο κόσμος το ξέρει. Όπως είπαμε και προηγουμένως, υπάρχει ένα κενό εξουσίας στην Αργεντινή, ή πιο σωστά, η απόρριψη ενός συστήματος χωρίς μια ξεκάθαρη εναλλακτική πρόταση που θα το αντικαταστήσει. Εξαρτάται από εμάς, ως αναρχικούς, να παρουσιάσουμε την εναλλακτική πρόταση που νιώθουμε ότι είναι η καλύτερη για τους ανθρώπους, ελπίζοντας πως θα την υιοθετήσουν ως δική τους. Αυτό απαιτεί σοβαρή και οργανωμένη δουλειά στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς. Μια καμπάνια που θα προωθεί τις γενικές συνελεύσεις γειτονιάς να διαχειρίζονται τα τοπικά ζητήματα και να οικοδομούν την εξουσία των εργατικών τάξεων, φθείροντας την εξουσία των κρατικών θεσμών. Μια καμπάνια που να προωθεί ως δρόμο για την εργατική τάξη την αυτοδιεύθυνση στους χώρους δουλειάς και όχι την εθνικοποίηση που προτείνει η Μαρξιστική αριστερά. Οι πρακτικές βάσεις για αυτού του είδους το εναλλακτικό χτίζονται ήδη. Πολλές γειτονιές οργανώνουν λαϊκές γενικές συνελεύσεις για να παίρνουν αποφάσεις σχετικά με το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να συνεχίσουν τον αγώνα, ενδυναμώνοντας ταυτόχρονα την κοινότητά τους. Αυτές πρέπει να είναι τα δύο βασικά σημεία εστίασης για τους αναρχικούς στην Αργεντινή. Επιπλέον, οι αναρχικοί θα πρέπει να εμπλακούν σε κάθε αγώνα της εργατικής τάξης ενάντια στην τάξη των κυρίαρχων (και υπάρχουν πολλοί στην Αργεντινή). Οι συνταξιούχοι που περνούν τις μέρες τους στις τράπεζες, προσπαθώντας να πάρουν την πενιχρή σύνταξή τους, οι εργάτες των σιδηροδρόμων που προσπαθούν να πάρουν τους μισθούς τους, οι δάσκαλοι που αντιστέκονται στις περικοπές, οι φοιτητές που υπερασπίζονται τα ελεύθερα πανεπιστήμια, και πολλοί ακόμα αγώνες. Σε κάθε έναν από αυτούς, θα πρέπει προτεραιότητα να είναι το να εκτεθούν οι βαθύτερες αιτίες της σύγκρουσης. Τα εγγενή συγκρουόμενα συμφέροντα των εργατών και των αφεντικών, και η εναλλακτική πρόταση του λαϊκού αυτόνομου αγώνα και των μη-συγκεντρωτικών, αυτοδιευθυνόμεων και δημοκρατικών μορφών οργάνωσης. Σήμερα, η ισχυρότερη τάση του οργανωμένου αναρχισμού στην Αργεντινή είναι η OSL, η Οργάνωση Ελευθεριακών Σοσιαλιστών. Περίπου 50 μέλη της OSL ήταν παρόντα στον αγώνα στο Μπουένος Άιρες την περασμένη εβδομάδα, όπως παρόντες ήταν και σε όλους τους αγώνες, σε μόνιμη βάση. Η δουλειά που κάνουν βασίζεται στις προτεραιότητες που αναφέραμε πριν, και γίνεται μέσα από τις λαϊκές οργανώσεις του αγώνα από αναρχικούς ακτιβιστές ατομικά, και με την OSL να λειτουργεί ως πόλος οργάνωσης, προσφέροντας αποτελεσματική πράξη και κατεύθυνση. Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε πως αυτό το νέο ρεύμα δυσαρέσκειας και εξέγερσης θα οδηγήσει στην αναγέννηση του αναρχισμού στην Αργεντινή, την αναγέννηση ενός κινήματος που κάποτε αριθμούσε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Aπόδοση στα ελληνικά: solidaria

Εικόνες:

από free 02/06/2002 3:02 μμ.


ενα μεγαλο μπραβο στα παιδια που καναν τη μεταφραση και το ανεβασαν στο indy.

από idealkrush 04/06/2002 11:49 πμ.


imoun stin argentini gia 3 mines mehri ke tis meres ton gegonoton...epestrepsa ta hristougena...xero ispanika... an thelete na voithiso me kamia metafrasi pite mou...

από sol. 04/06/2002 6:10 μμ.


Ναι φίλε, χρειάζεται βοήθεια για τα ισπανικά, και κάθε συντροφική συνεισφορά είναι ευπρόσδευκτη. Επικοινώνησε αν θέλεις μέσω του e_mail.

από sol. 04/06/2002 6:50 μμ.


Μήπως βρίσκεσαι σε πλήρη σύγχηση; Διότι αντίθετα από τις εδώ επιβραβεύσεις σου, εμφανίζεσαι αίφνης σε άλλη σελίδα, και σε ένα είδος "συζήτησης" στην οποία δεν μπήκε κανείς από εμάς στον κόπο να εμπλακεί, να μας απευθύνεσαι πλήρης απωθημένων, βρίζοντας και προκαλώντας μας, εντελώς απρόκλητα κι αδικαιολόγητα. Ακατανόητη η περίπτωσή σου.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License