Ανοικτή επιστολή προς το αναρχικό «κίνημα»

του Γιώργου Μεριζιώτη

Αποχαιρετώντας την χιμαιρική1 αναρχία

1. Πολλοί, διαβάζοντας αυτά που θα πω παρακάτω, θα πουν: «μα τι λέει ο άνθρωπος, πριν λίγο καιρό ακόμα και εδώ μέσα, υποστήριζε αλλά, πάει το έχασε. Έπεσε σε θεωρητική και ιδεολογική διαταραχή». Άλλοι θα χαρούν και θα πουν: «εμείς τα λέγαμε», ενώ άλλοι θα πουν: «τι μας διαφέρει τι λέει μια περσόνα, εμείς είμαστε κινηματικοί και ανεξάρτητοι από πρόσωπα». Αυτοί οι τελευταίοι, είναι και οι πιο υποκριτές γιατί όλοι τους, στο βάθος, είναι υποκειμενιστές και περσοναλιστές καλυπτόμενοι πίσω από την κινηματική κουρτίνα ή κουρτίνα της ομάδας. Σύντροφοι που με γνωρίζουν, προσωπικά και θα τσαντιστούν με τον επιθετικό προσδιορισμό που δίνω στην αναρχία, τούς  λέω να τον δουν τουλάχιστον ως ποιητική αδεία. Επίσης, θα πουν: «τι έγινε σύντροφε, τώρα  που μετά από πολλά χρόνια μπήκε το νερό στο αυλάκι και συζητάμε για οργάνωση και πρόγραμμα, εσύ την κάνης»; Το μόνο που μπορώ, είναι να τους πω: καλή επιτυχία.

Για να ξεκινήσω την επιχειρηματολογία μου, χρειάζεται να παραθέσω ένα μικρό βιογραφικό για να ξέρετε κυρίως  οι νεότεροι με  ποιο υποκείμενο έχετε να κάνετε και ποιος είναι αυτός που τα λέει.

Κατάγομαι από μια πολύ φτωχή πολύτεκνη οικογένεια, που λόγω φτώχιας δεν μπόρεσα να σπουδάσω και τελείωσα μόνο το δημοτικό. Την όποια μικρή θεωρητική συγκρότηση, την κατάφερα μετά κόπου και βασάνου, έχοντας όμως  έναν μεγάλο περιορισμό, μην κατέχοντας μια άλλη γλώσσα εκτός από την μητρική μου. Αυτό έχει ως συνέπεια να μην μπορώ πολλές φορές να αναπτύξω περεταίρω μια θεώρηση μου, αλλά χαίρομαι όταν διαβάζω ζητήματα που έχω σκεφτεί από θεωρητικούς, ξένους ως επί το πλείστον,  διότι εδώ, από θεωρητικής πλευράς, τα πράγματα είναι χάλια.

Ήρθα σε επαφή με την αναρχία το 1979, μέσα από μια  ροκ συναυλία αλληλεγγύης στον φυλακισμένο εργάτη, επαναστάτη,  Γιάννη Σερίφη, που έγινε στο γήπεδο μπάσκετ «Σπόρτινγκ». Εκεί κάποιοι αναρχικοί μου έδωσαν φυλλάδια και προκηρύξεις  οι οποίες με επηρέασαν. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα ήμουν αυτό που λένε περιφερειακός και το1981-82 μπήκα κανονικά στον λεγόμενο χώρο. Έκτοτε και μέχρι σήμερα, παραμένω κινηματικά ενεργός και είμαστε μετρημένοι στην μισή παλάμη του ενός χεριού οι κινηματικά ενεργοί της παλιάς γενιάς.

Κινηματικά, εκτός από την συμμετοχή μου σε διάφορες αντιεξουσιαστικές  ομάδες, κοινωνικά εγχειρήματα και το Σωματείο Μέταλλου Πειραιά, από το οποίο διαγράφηκα από τους σταλινικούς , ήταν και αυτή στην πρώτη πανελλαδική συνάντηση αναρχικών που έγινε στην Πάτρα το 1986 και επίσης μέσα από την ομάδα  αναρχοκομμουνιστικός πυρήνας Άνω Λιοσίων συμμετείχα στην δημιουργία της Ένωσης Αναρχικών η οποία όταν εκφυλίστηκε σε άτυπο αφορμαλιστικό  διευθυντήριο,  ήμασταν η πρώτη ομάδα που έφυγε . 

Συμπράξαμε ως αναρχοκομμουνιστικός  πυρήνας Άνω Λιοσίων με την αναρχική ομάδα Δραπετσώνας-Κερατσινιού2 η οποία είχε φύγει και αυτή από την Ένωση Αναρχικών και ήταν πολύ κοντά στις ιδέες μας. Στην ουσία ενωθήκαμε, παλέψαμε για την δημιουργία ενός συντονιστικού δυτικών συνοικιών, πολύ προτού φτιαχτούν τα λεγόμενα «Δυτικά», αλλά αποτύχαμε . Ήμασταν -αν όχι η πρώτη- από τις πρώτες συλλογικότητες που θέταμε το ταξικό ζήτημα,  το οικολογικό,  τον αναρχικό κομμουνισμό  και τις  οργανωτικές δομές. Επίσης δεν υπήρχε κείμενο μας ή αφίσα που να μην τελειώνει πολλές φορές με το « για την άμεση δημοκρατία και τη γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση».

Ήταν μια εποχή που ο αναρχικός χώρος, πανελλαδικά, και ιδιαίτερα στην Αθήνα είχε κατακλειστεί από τον Μπονάνο και τον μπονανισμό, με φαινόμενα ακόμη και προσωπολατρίας και ο αφορμαλισμός  και ο εξεγερτισμός ήταν τα κεντρικά μότο ενώ  έλεγαν  μεταξύ άλλων ότι το ταξικό «δεν παίζει», η οικολογία είναι «μαλακία και ρεφορμισμός», «η επανάσταση έχει τελειώσει, μόνο εξεργετισμός, ιλεγκαλισμός» κλπ. Σε αντίθεση με τους πρώτους αναρχικούς της γενιάς  από την  εξέγερση του Πολυτεχνείου, Κωνσταντινίδης και λοιποί που έθεταν στον λόγο τους το ταξικό, για την επόμενη γενιά όχι μόνο δεν «έπαιζε» το ταξικό ζήτημα, αλλά έγινε αυτό που είπε ένας σύντροφος -που δεν είναι τώρα στην ζωή και είναι αυτός που έβγαλε το σύνθημα «η πάλη για την λευτεριά είναι δυνατότερη από όλα τα κελιά»- ότι «αντί να πολιτικοποιήσουμε  τους λούμπεν λουμπενοποιήθηκε ο χώρος». Ακόμη και τώρα στην Ελλάδα όταν γίνονται εκδηλώσεις για τους λήσταρχους του 19ου  αιώνα ή όταν μιλάει ο Μπονάνο, τα αμφιθέατρα ξεχειλίζουν από κόσμο ενώ όταν γίνονται εκδηλώσεις πχ για τα ελευθεριακά σχολεία , για τα ελευθεριακά συνδικάτα κλπ. μαζεύονται τρεις και ο κούκος ή πολλοί λίγοι.

Πάνω από τριάντα χρόνια χάσαμε την ευκαιρία κινηματικά  να μιλήσουμε στην κοινωνία στην βάση του ελευθεριακού σοσιαλισμού ή κομμουνισμού. Αυτό είχε σαν επίπτωση να μην μπορούμε να δώσουμε καμία θεωρητική – ιδεολογική μάχη με τους σοσιαλδημοκράτες που εκείνη την εποχή κυριαρχούσαν και χρησιμοποιούσαν όρους που είχαν και οι αναρχικοί  με έναν κλεψίτυπο τρόπο πχ. κοινωνικοποίηση, αυτοδιαχείριση κλπ.  Εγκλωβιστήκαμε σε έναν ατέρμονο αντι-μπατσικό, αντικατασταλτικό αγώνα που μας  περιθωριοποίησε ακόμα περισσότερο από την κοινωνία.

Αυτό είχε  και μια άλλη  συνέπεια: ο αναρχικός χώρος  απομακρύνθηκε από τη μήτρα του που είναι σοσιαλιστική και μετασχηματίστηκε σιγά-σιγά σε ένα  αντικρατικό μόρφωμα περισσότερο δεξιό, σε μια ριζοσπαστική φιλελεύθερη εκδοχή που υπερτόνιζε την  ατομική ελευθερία σε σχέση με την ισότητα την κοινωνική αλληλεγγύη και δικαιοσύνη και όσο αναφορά στα  κοινωνικά προτάγματα, αυτά ήταν εντελώς ανύπαρκτα.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, σαν συλλογικότητα, φτιάξαμε ένα στέκι στον Πειραιά  και συμβάλαμε στην δημιουργία του συνδέσμου αντιρρησιών συνείδησης αφού είχαμε στην συλλογικότητα τρεις ολικούς αρνητές στράτευσης. Εκείνη την εποχή συμμετείχαμε σαν  αναρχική συλλογικότητα σε αρκετά κοινωνικά εγχειρήματα. Θα αναφέρω μόνο την συμμετοχή μας  για  σχεδόν είκοσι μέρες στα οδοφράγματα που είχαν στήσει οι κάτοικοι της Ηγουμενίτσας μαζί μετά γύρω χωριά στις εισόδους και εξόδους της πόλης, ενάντια στην απόφαση που είχε πάρει το υπουργείο να ρίξει τα λύματα της πόλης των Ιωαννίνων, ανεπεξέργαστα, στον ποταμό Καλαμά που διασχίζει την περιοχή.  Ο αγώνας ξεκίνησε το 1988, κράτησε σε αποκλεισμό το Νομό για 43 ημέρες και  στέφτηκε με  μερική επιτυχία και ήταν για εμάς μια μεγάλη εμπειρία. Αυτές και άλλες εμπειρίες δεν είχαμε πού να τις καταθέσουμε διότι στον χώρο δεν υπήρχαν αυτιά να ακούσουν.

Λίγο αργότερα φάγαμε μεγάλο ανταγωνισμό από τον χώρο, λόγω της εναντίωσής μας στον αφορμαλισμό. Αυτό είχε ως συνέπεια την απομόνωση μας από το χώρο της Αθήνας -για όποιον ξέρει τον Πειραιά που πολλές φορές  «δεν κινείται φύλλο» μπορεί να καταλάβει -  άρχισαν και η εσωτερικές προστριβές  κλίσαμε  το στέκι  και λίγο αργότερα διαλύθηκε και η συλλογικότητα Δραπετσώνας Κερατσινιού.   Εδώ θέλω να ενημερώσω τους νεότερους -γιατί πολλοί θα βγουν να πουν διάφορα- ότι συμμετείχαμε επιλεκτικά  στις πιο σημαντικές συγκρούσεις του χώρου και σε κάποιες από αυτές πρωτοστατήσαμε. Επίσης, ποτέ δεν θεωρήσαμε ότι ο Μπονανικός αφορμαλισμός πρόσφερε κάτι θετικό στο ζήτημα της οργάνωσης.

Στης αρχές του δεκαετίας του ενενήντα άρχισαν σιγά-σιγά να έρχονται και στην Ελλάδα οι νεοφιλελεύθερες ιαχές, κύριος εκφραστής των οποίων ήταν ο Μητσοτάκης και το επιτελείο του. Σε αυτή την περίοδο, πάλι οι αναρχικοί δεν μπόρεσαν να απαντήσουν με ένα αποτελεσματικό τρόπο και καπελώθηκαν από το «λιγότερο κράτος»  που προωθούσαν οι νεοφιλελεύθεροι. Μικρή παρένθεση σε αυτή  την κατάσταση ήταν η συμμετοχή λίγων αναρχικών (και εμού) στον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας συγκοινωνίας.

Λίγο αργότερα  συνέβη και το καταστροφικό γεγονός της σύλληψης 500 και πλέον αναρχικών στο Πολυτεχνείο  που  χαρακτηρίστηκε από διάφορους αναρχικούς ως εξέγερση. Τέλος πάντων δεν θα σταθώ περισσότερο σε αυτό, πάντως αν και βρισκόμουν επαρχία ήρθα στην Αθήνα και συμμετείχα σε όλες τις κινήσεις αλληλεγγύης .

Αργότερα, ως άτομο, συμμετείχα στην δημιουργία της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης μέσα από την πανελλαδική της συνδιάσκεψη.  Λίγο αργότερα, διαφώνησα και έφυγα και από εκεί προτού φτιαχτή το Νοσότρος.  Έχοντας πλέον μια σταθερή και ακλόνητη άποψη ότι δεν θα ξανασυνεργαστώ ή ενταχτώ σε συλλογικότητα που δεν έχει πραγματικό λόγο -τέτοιες δεν υπήρχαν εκείνη την περίοδο -  αποστασιοποιήθηκα κινηματικά για  σχεδόν δυο χρόνια.

 

2. Συμφωνώντας με την διατύπωση του συντρόφου Ρομπέρτο  Αμπροσόλι, το 1984  - που την έκανα σημαία μου – ότι: «…Το αναρχικό κίνημα  υποφέρει από μια δυσκολία στην  πολιτική-πολιτιστική του μετάδοση: οι αναρχικοί προσπαθούν να παρουσιάσουν το σχέδιό τους για την κοινωνική αλλαγή, αλλά δεν είναι ικανοί να γνωστοποιήσουν τους λόγους που το πιστεύουν. Αυτό οφείλεται στο ότι το σχέδιο για την κοινωνική αλλαγή παρουσιάζεται στους πιθανούς «πιστούς» χωρίς να συνοδεύεται από μια κατάλληλη και συναφή κοσμοθεωρία .

 Χωρίς δηλαδή μια γενική θεωρία της ύπαρξης και των σχέσεων (ανάμεσα στους ανθρώπους, ανάμεσα στους ανθρώπους και τη φύση κλπ.) στην οποία οι άνθρωποι μπορούν να βρουν μια ταυτότητα, συνδεδεμένη με το αναρχικό ηθικό ιδανικό. Το καθήκον, να εφοδιαστεί η αναρχική προοπτική με μια επαρκή, ζωντανή θεωρία, έχει αφεθεί στην πρωτοβουλία ξεχωριστών ατόμων, που μόνα τους πρέπει να ανακαλύψουν τους τρόπους απελευθέρωσης τους από τη σκλαβιά και τη φαντασιακή κυριαρχία. Σαν συνέπεια έχουμε, να παρουσιάζεται μια πολλαπλότητα ερμηνειών, απ’ αυτούς που κατάφεραν να πετύχουν κάτι τέτοιο, που… ναι μεν, μπορεί να μη διαφέρουν πολύ μεταξύ τους, αλλά δεν έχουν και ένα κοινό πλαίσιο αρχών και κατεύθυνσης,

Η έλλειψη μιας αυτόνομης και αυθεντικής ζωντανής φιλοσοφίας, περιορίζει την πιθανότητα διάδοσης της ελευθεριακής κοινωνικής προοπτικής, και επίσης αναγκάζει τους αναρχικούς να αναζητούν την προσωπική τους ταυτότητα μέσα στη φαντασιακή κυριαρχία. Η αναφορά στον ακτιβισμό σαν μια πηγή ταυτότητας (σύνηθες φαινόμενο στο κίνημα) λύνει επιφανειακά το πρόβλημα, γιατί ο ακτιβισμός, ειδικά της ιδιαίτερης αναρχικής μούχλας, δεν μπορεί να καλύψει όλες τις πλευρές της ύπαρξης, και αφήνει ακάλυπτους διαφόρους τομείς της προσωπικότητας στην επιρροή της φαντασιακής κυριαρχίας. Ο ακτιβιστής δεν είναι αρκετός ώστε να εκφράσει ολοκληρωτικά τον αναρχικό.

Η κατάσταση αυτή απαιτεί μια συλλογική αντιμετώπιση και μελέτη, με στόχο την οικοδόμηση μιας αναρχικής ζωντανής φιλοσοφίας, που θα είναι μια ανάμεσα σε πολλές άλλες, αλλά η οποία θα περιέχει τις γενικές αρχές και τα όρια αυτού του ξεχωριστού τρόπου αντιμετώπισης των πραγμάτων (και έτσι, αυτό τον ιδιαίτερο τρόπο ζωής, ακόμη και καθημερινά), και η οποία θα είναι συνδεδεμένη με την ελευθεριακή άποψη της κοινωνικής οργάνωσης,. Για να κατακτήσουμε αυτόν τον πραγματικά φιλόδοξο στόχο, πρέπει οπωσδήποτε να δώσουμε πρώτα ένα θετικό ορισμό της έννοιας της ελευθερίας …».  

Με απασχολούσε το πώς θα περάσουν στο χώρο ζητήματα πολιτικής φιλοσοφίας για να ανέβει λίγο το επίπεδο της κριτικής κι έτσι άρχισα έναν κύκλο συζητήσεων στο σπίτι μου με επιλεγμένους συντρόφους πάνω στα ζητήματα αυτά. πχ διαφορά φιλελευθερισμού νεοφιλελευθερισμού, τι είναι το κοινωνικό συμβόλαιο του Ρουσώ, ο κρατικός λεβιάθαν του Χομπς κλπ. Μέσα από τις συζητήσεις αυτές βγήκε η ανάγκη δημιουργίας αναρχικής συλλογικότητας στον Πειραιά και έτσι δημιουργήθηκε η βραχύβια Πρωτοβουλία Αναρχικών Πειραιά. Η συλλογικότητα εξέδωσε την μπροσούρα «αρχές – στόχοι», προϊόν των συζητήσεων αυτών και ήταν  από τις πρώτες συλλογικότητες, πανελλαδικά, που έκανε κάτι τέτοιο. Επίσης εξέδωσε την μπροσούρα  «το ζήτημα της οργάνωσης», με σημαντικά κείμενα ιστορικά και αλλά πάνω στο ζήτημα αυτό, έκανε εκδηλώσεις για το εργατικό ζήτημα στο εργατικό κέντρο Πειραιά και  μέλη της πρωτοστάτησαν στην δημιουργία της «πρωτοβουλίας για την δημιουργία μητροπολιτικού ενιαίου άλσους» στον χώρο  του πρώην εργοστασίου λιπασμάτων Δραπετσώνας. Η πρωτοβουλία  έκλεισε τον κύκλο της και διαλύθηκε.   

Μετά από κάποιο διάστημα, συμμετείχα, σχεδόν μέχρι την διάλυσή της, στη «Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση» -εφόσον άλλαξε όνομα γιατί μέχρι πριν την συμμετοχή μου λεγόταν αλλιώς και δεν ήθελα να συμμετέχω- και παράλληλα συμμετείχα σε μια  αναρχική συλλογικότητα του κέντρου της Αθήνας.

Είχα επεξεργαστεί τις παλαιές μπροσούρες της Πρωτοβουλίας Αναρχικών Πειραιά, με νέα δεδομένα στις αρχές στους στόχους και με θέσεις όσο και στο ζήτημα της οργάνωσης τα οποία έγιναν βιβλία. Όταν πρότεινα να γίνει μια κινηματική έκδοση δεν βρήκα ανταπόκριση και τα εξέδωσα μόνος μου. Επίσης σε ξεχωριστή μπροσούρα επεξεργάστηκα την οργάνωση «ομοσπονδία-ιστός» (σκόπιμα μη εκτενώς) που είναι στην ουσία κάτι παραπάνω από το χαλαρό δίκτυο συντονισμού και λίγο διαφορετική από τη γνωστή πλατφόρμα.3

Η πλειονότητα του αναρχικού χώρου  συνέχιζε  να μην έχει ουδεμία σχέση και αναφορά  με το κοινωνικό και το ταξικό -εδώ δεν βάζω κάποιες περιπτώσεις ατόμων και λίγων συλλογικοτήτων  που ήταν και είναι η εξαίρεση στον κανόνα.  Μετά τα γεγονότα της  Μαρφίν, σιγά  - σιγά άρχισε ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι του χώρου να θέτει το ταξικό, το κοινωνικό και τα περιβαλλοντικά ζητήματα στην ατζέντα του. Άρχισε να μιλάει προταγματικά επί τη βάση του αναρχικού κομμουνισμού και  ξεκίνησε μια συζήτηση για την οργάνωση στην οποία συνέβαλα και εγώ, η οποία παρόλο το μπούσουλα που είχε το αρχικό κάλεσμα, υπάρχει ένα συνονθύλευμα απόψεων γύρω από την μορφή και το περιεχόμενο της οργάνωσης. Όπως υπάρχει ένα συνονθύλευμα γύρω από τις σκιαγραφήσεις – αφηγήσεις της μελλοντικής νέας κοινωνίας, που περιγράφεται σαν παραγωγίστικο, αναγκαιοκρατικό μοντέλο.4

 Να κάνω μια μικρή παρένθεση και να πω ότι στην πρώτη πανελλαδική συνάντηση, από ένα υπολογίσιμο κομμάτι του αθηναϊκού χώρου, τα «Δυτικά», ειπώθηκε για την πρόταση ομοσπονδίας η ανεκδιήγητη μπαρουφολογία, πως «η ομοσπονδία είναι ένα παρωχημένο σχήμα γιατί ανήκει στην εποχή του φορντισμού». Να επισημάνω κατά πρώτων, σκέτος φορντισμός δεν υπάρχει. Τεϊλορισμός -φορντισμός υπάρχει, ο οποίος ακόμα υφίσταται και όχι μόνο στον δευτερογενή τομέα. Υπάρχει βέβαια και ο τογιοτισμός και κατά δεύτερο και σημαντικότερο: από πότε οι επαναστάτες και ιδιαίτερα οι αναρχικοί οργανώθηκαν με βάση το παραγωγικό μοντέλο του καπιταλισμού; Επειδή στο τέλος της συνδιάσκεψης έγινε συζήτηση, περίμενα κάποιοι να θέσουν. Τα ερωτήματα δυστυχώς όμως δεν τεθήκαν και εγώ για Χ λόγους δεν μπορούσα.  

Υπήρξε-υπάρχει, βέβαια, και πλήρης απουσία ανάλυσης της πραγματικότητας, τόσο στο εσωτερικό όσο και παγκοσμίως. Μερικές περιγραφές υπήρξαν -ανάλυση όμως όχι. Οι αναρχικοί δεν αγαπάνε την θεωρία5 υπενθυμίζοντας με έναν κουραστικό τρόπο το μότο ότι «χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατική δράση» και αρέσκονται να κυνηγάνε  πολλές φορές ανεμόμυλους. Τώρα τι ήθη και σχέσεις  επικρατούσαν και επικρατούν στο σημερινό αναρχικό χώρο, δεν θα αναφερθώ σε αυτή την επιστολή. Θα πουν κάποιοι: «μα πάντα επικρατούσαν συγκρούσεις και ανταγωνισμοί στο εσωτερικό τον επαναστατικών κινημάτων». Θα πω μόνο ετούτο: «και η συντροφικότητα»;

Τα παραπάνω είναι μια  μικρή σύνοψη της ιστορίας του αναρχικού χώρου και ιδιαίτερα της Αθήνας και ως εκ τούτου είναι αποσπασματική και ενδεικτική. Μια πιο εκτενή ανάλυση ίσως κάνω όταν και όποτε γράψω την ιστορία του αναρχικού  χώρου στην Ελλάδα  από την μεταπολίτευση και δώθε.6

 

3. Σε αντίθεση με αυτό που πίστευα και είχα αναρτήσει, σαν τίτλο, στο σάιτ «Ελευθεριακός Κόσμος» που είχα: «Ποτέ μη νομίσετε ότι η αναρχία είναι ένα δόγμα, μια απαραβίαστη θεωρία, κάτι που λατρεύετε από τους πιστούς της. Όχι! Η ελευθερία που διεκδικούμε τρέφει ακατάπαυστα τις ιδέες μας, τις ανυψώνει προς νέους ορίζοντες και τις τοποθετεί πέρα και έξω από τα στενά πλαίσια κάθε τυποποίησης», τώρα πιστεύω ότι η αναρχία είναι  -τελικά- ένα δόγμα  που  δεν επιδέχεται ανανέωση ή βελτίωση στο βασικό της  αξιακό. Χρειάζεται όμως να δούμε έστω και συνοπτικά τι εστί δόγμα:

Δόγμα είναι η άποψη η οποία, για εκείνον που την ασπάζεται, δεν επιδέχεται απόδειξη και επομένως, υπό μία έννοια, δεν επιδέχεται  αμφισβήτηση ή βελτίωση. Είναι ένα  σύνολο  απαράβατων απόψεων και σε αντιδιαστολή με αυτό που ονομάζεται αντικειμενική πραγματικότητα.

Μια από της πολλές αντιφάσεις7 της αναρχίας και ίσως η μεγαλύτερη είναι ότι ενώ κάνει κριτική στο αστικό πολιτειακό σύστημα, κράτος, αστικούς θεσμούς, κοινοβουλευτισμός κλπ  δεν προτείνει με τι θα αντικατασταθούν αυτοί οι θεσμοί. «Θεσμοί ; Τι είναι αυτό; Οι αναρχικοί είναι ενάντια στους θεσμούς».

Ο άνθρωπος εκτός από κοινωνικό ον -και αυτό δεν χρειάζονταν να το πει ο Αριστοτέλης- για να μπορεί να λειτουργεί και να υφίσταται σε συνθήκες κοινωνίας, χρειάζεται να δημιουργεί θεσμούς. Το να μιλάς για μια κοινωνία χωρίς θεσμούς είναι σαν να μιλάς για τη ζωή χωρίς οξυγόνο. Οι αναρχικοί -πέρα από γενικόλογες και ασαφείς αναφορές- δεν μπήκαν ούτε μπαίνουν στη βάσανο να σκιαγραφήσουν κάποιους θεσμούς της μελλοντικής νέας κοινωνίας.

Αρέσκονται στο πονηρό επιχείρημα ότι «δεν θα καπελώσουμε εμείς την κοινωνία θα τα βρει μόνη της». Εδώ παραθέτω ένα μικρό και γλαφυρό χωρίο που είναι και χαρακτηριστικό γνώρισμα και των πιο κλασικών αναρχικών -να μην αναφέρω τα ονόματα τους. Φυσικά είναι η προπάτορες της παλιάς και σύγχρονης αναρχίας.

“… Μια κοινωνία δηλαδή που θα βασίζεται στην ελεύθερη και θεληματική συμφωνία, όπου κανένας δε θα μπορούσε να επιβάλει τη θέλησή του στους άλλους, όπου όλοι θα μπορούν να κάνουν αυτό που θέλουν και να συνεισφέρουν με τη θέληση τους στη γενική ευτυχία… ” Ε. Μαλατέστα. Αμέσως εγείρεται το ερώτημα: θα δημιουργηθούν θεσμοί θεληματικής συμφωνίας και μη επιβολής ή θα είναι απλές συνθήκες;  

Για να δούμε όμως τι γίνεται  στην πραγματικότητα  διότι οι αναρχικοί προτείνουν στη ουσία  κοινωνίες αγγέλλων και όχι ανθρώπων (εδώ θα χρησιμοποιήσω λίγο το στιλ  της αφήγησης του  Μαλατέστα, όπως στην μπροσούρα του «Στο καφενείο»), παρεμπιπτόντως να πω ότι  ο άγγελος δεν κρυώνει, δεν καυλώνει ,δεν πεινάει, δεν διψάει, δεν δουλεύει, δεν έχει πάθη, απλά, γιατί είναι άγγελος. Ο  άνθρωπος  κρυώνει,  καυλώνει , πεινάει, διψάει, δουλεύει, έχει πάθη. Θα μου πείτε, γιατί τα γράφω αυτά; Ας δώσω δύο υποθετικά  παραδείγματα  που έχουν να κάνουν με την μη επιβολή.

Σίγουρα σε μια κοινωνία εξισωτική και μη ανταγωνιστική οι λεγόμενες εγκληματικές αντικοινωνικές πράξης θα έχουν μειωθεί στο ελάχιστο, όμως επειδή μιλάμε για ανθρώπους ας υποθέσουμε ότι διεπράχθη μια ανθρωποκτονία πάθους. Εδώ να κάνω μια παρένθεση και να πω ότι στην πολύ αξιόλογη μελέτη του Κροπότκιν «αλληλοβοήθεια-ένας παράγοντας της εξέλιξης» που γράφτηκε για να απαντήσει στον κοινωνικό δαρβινισμό υποκρύπτει γιατί δεν πιστεύω ότι δεν ήξερε,  ότι ο άνθρωπος είναι από τα ελάχιστα ζώα που εξοντώνει τον άνθρωπο  δηλαδή το είδος του ενώ η μεγάλη πλειοψηφία των ζώων όταν συγκρούονται για ζωτικό χώρο η σύγκρουση δεν φτάνει στο επίπεδο της αλληλοεξόντωσης, υπάρχει η βαλβίδα της διαιώνισης του είδους και το ένα υποχωρεί.

Πάμε πάλι στην ανθρωποκτονία πάθους. Όταν γίνει κρυφά θα χρειαστούν ειδικευμένοι άνθρωποι  για να ανακαλύψου τον δράστη και να την εξιχνιάσουν. Δεν μπορώ εγώ, που είμαι ηλεκτρολόγος, να κάνω αυτή τη δουλεία. Θέλει γνώση και ειδίκευση. Μάνι - μάνι εγείρετε το ερώτημα: τι; θα φτιάξουμε ειδικό σώμα για εξιχνίασεις; Αυτό είναι εξουσία. Πείτε τώρα ότι βρέθηκε ο ένοχος  -θα του επιβληθεί κύρωση (ποινή;). «Τι είναι αυτά; και η επιβολή και η ποινή είναι εξουσιαστικές πρακτικές». Εν πάση περιπτώσει πείτε ότι του χρεώθηκε μια κύρωση  για εξοστρακισμό του σε άλλη κοινότητα. Και αν καμία κοινότητα δεν τον θέλει; Και ποιος θα τον πάει με την βία, αν αυτός δεν θέλει να πάει μόνος του; Πείτε τώρα ότι μια κοινωνία, πράγμα απίθανο, τον ανέχεται. Οι συγγενής του θανόντος τι θα κάνουν; θα το ανεχτούν ή θα αρχίσουν τη βεντέτα; Η απάντηση που έρχεται –αυτομάτως- είναι: «μα θα καταργηθεί η αιματοσυγγένεια»! Ξανά στα ερωτήματα: στην αναρχική κοινωνία θα προβλέπεται ο εγκλεισμός ή θα γίνονται εκτελέσεις; Το ίδιο κατεβατό μπορώ να γράψω για τον βιασμό, την παιδεραστία κλπ εκτός και αν στην ιδανική αναρχική κοινωνία (αγγέλων) δεν θα υφίστανται τέτοιες πράξεις.

Έρχομαι τώρα σε ένα εργασιακό θέμα. Ας υποθέσουμε πάλι ότι στη νέα κοινωνία θα καταργήσουμε τον καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας δημιουργώντας έναν νέο ανθρώπινο. «Τι είναι αυτό; Καταμερισμός εργασίας; Μα θα καταργηθεί η εργασία»  θα σου πουν πολλοί νέο-αναρχικοί. Τους έχω απαντήσει από παλιά, με έναν γλαφυρό τρόπο, λέγοντας ότι «μέχρι να αυτοοργανωθούν τα ψάρια και να μπουν μόνα τους στο τηγάνι τότε ίσως να τελειώνουμε με την εργασία». Όμως μέχρι να συμβεί αυτό, υπάρχει ένας ολόκληρος καταμερισμός εργασίας μέχρι να τα φάμε.

Πάω πάλι στο θέμα αυτό. Η νέα κοινωνία αποφασίζει ότι το επάγγελμα του οδοκαθαριστή είναι υποτιμητικό και ότι πρέπει ο καθένας και εκ περιτροπής και μια φορά το μήνα  να καθαρίζει το στενό στο οποίο μένει. Εγώ, ας πούμε, στο μήνα που μου αναλογεί, δεν πάω να το καθαρίσω προφασιζόμενος λόγους υγείας. Το καθαρίζει όμως κάποιος άλλος στη θέση μου. Δεν πάω τον δεύτερο μήνα, ούτε τον τρίτο. Αν η κοινότητα δεν μου επιβάλει –νάτο πάλι το «επιβάλει»- κάποια κύρωση και αυτή η κατάσταση αρχίσει να αντιγράφεται από κάμποσους, θα πάει περίπατο ο νέος καταμερισμός εργασίας και θα αρχίσει να  επικρατεί ο παλιός που ανατράπηκε από την επανάσταση. Αν η κοινότητα μου επιβάλει κύρωση και εγώ δεν τη δεχτώ, θα έρθουν δια της βίας να μου την επιβάλλουν;

Μην πείτε ότι απλοποιώ τα πράγματα. Το ότι οι αναρχικοί δεν ασχολήθηκαν με τους πολιτειακούς θεσμούς φάνηκε στην πράξη με έναν δραματικό τρόπο στην επανάσταση του ρώσικου λαού, το 1917, όταν ελάχιστοι αναρχικοί στήριξαν και προσπάθησαν να βελτιώσουν τα σοβιέτ. Οι ρώσοι αναρχικοί δεν βοήθησαν το κίνημα στην Ουκρανία εκτός από μεμονωμένες περιπτώσεις. Όταν το κίνημα αυτό συνετρίβη ένας από τους πρωτεργάτες του ενόπλου τμήματος του, ο Νέστορας Μάχνο, από τη εξορία, μαζί με άλλους συνέταξε μια μπροσούρα για το οργανωτικό ζήτημα, την περίφημη «οργανωτική πλατφόρμα» αντλώντας συμπεράσματα από τον αγώνα και τη συντριβή, τα λάθη και τις παραλήψεις που υπήρχαν στο  ουκρανικό κίνημα. Και τι δεν άκουσε: ότι έγινε εξουσιαστής, ότι εισήγαγε τον μπολσεβικισμό στους αναρχικούς κλπ.

Πιο δραματικές διαστάσεις είχε η αντίφαση αυτή στην ισπανική επανάσταση του 19368 . Οι αναρχικοί στις γεωγραφικές περιοχές που έλεγχαν αλλά και στις πόλεις δημιούργησαν μόνο παραγωγικούς θεσμούς και κάποιες κομούνες στην ύπαιθρο. Αντί να δημιουργήσουν επαναστατικά πολιτειακά όργανα στις πόλεις και την ύπαιθρο, ούτως ώστε να περάσει στα χέρια του λαού η εξουσία και να ξεκινήσει η αυτοκυβέρνηση, διατηρήθηκε η κεντρική κυβέρνηση και συμμετείχαν σε αυτή.  Λαός;  ποιος λαός; οι νέοι αναρχικοί έχουν σβήσει από το λεξιλόγιο τους την έννοια αυτή σαν υποτιμητική. 

 

4. Ακόμα και σαν κριτική προς το υπάρχον, οι αναρχικοί και ο Μπακούνιν,  είδαν το κράτος  στατικά και αυτονομημένο, όχι σαν ένα ιστορικό φαινόμενο που μπορεί σε έκτακτες περιπτώσεις  να αυτονομείται. Αλλά σε νορμάλ περιόδους το κράτος δεν αυτενεργεί δεν αυτό- κινητοποιείται διότι την ευθύνη για την κινητοποίηση - ενεργοποίηση την έχει η κυβέρνηση και αυτή έχει το δικαίωμα να δόση εντολές. Γι αυτό θα δείτε στις προκηρύξεις και στα κείμενα των αναρχικών να λένε:  το κράτος κάνει αυτό, κάνει εκείνο.  Δεν αναφέρονται σχεδόν καθόλου στην πολιτική διοίκηση του κράτους. Θα μου πείτε, ότι οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται και το κράτος μένει. Απαντώ: αφαιρέσετε από το κράτος την πολιτική και γραφειοκρατική 9 διοίκηση και το κράτος θα αρχίσει να καταρρέει.

Ο Μπακούνιν έδωσε - όχι σε όλα-  αλλά  σε αρκετά σημεία στην ανάλυσή του, μεταφυσική διάσταση στο κράτους. Απόσπασε το κράτος από την πολιτική του διοίκηση, ανεξάρτητα αν αυτή ήταν μοναρχία ή δημοκρατία, μη βλέποντας –ιστορικά- ότι οποιοδήποτε κράτος, ακόμα και το πιο δεσποτικό (και από την αρχαιότητα ακόμα) αν δεν έχει τη συναίνεση ή ακόμα και συγκατάθεση ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας και δεν έλυνε κάποια προβλήματα, κυρίως επιβίωσης, δεν θα μπορούσε να σταθεί. Δεν είδε ότι το κράτος είναι μεγάλος πατερναλιστής και Ιανός10 που  έχει δυο πρόσωπα,  ενώ το μαστίγιο και το καρότο είναι μια πανάρχαια τακτική-στρατηγική της κυριαρχίας. Ο Μπακούνιν είδε  ως επί το πλείστον μόνο το μαστίγιο…

Ο σύντροφος αναρχικός φιλόσοφος Γκούσταβ Λαντάουερ, είδε το ζήτημα  και επιχειρηματολόγησε διαφορετικά. Γράφω  σχετικά : Πρέπει να γίνει συνείδηση στον καθένα ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε το «κράτος» και θα συνεχίσουμε να είμαστε μέχρι να δημιουργήσουμε τους θεσμούς ,τις κοινωνικές αλλά και διαπροσωπικές σχέσεις εκείνες, που θα συνθέτουν μια δίκαιη α-κρατική κοινωνία. Αν υποθέσουμε ότι ξεσπά μια  επανάσταση, αν δεν έχει δημιουργηθεί σε μια μεγάλη πλειονότητα ανθρώπων η  α-κρατική συνείδηση πάλι κράτος θα δημιουργηθεί. Ο Λαντάουερ11 γράφει: «… Το κράτος είναι μια κατάσταση, μια συγκεκριμένη σχέση μεταξύ ανθρώπων, ένας τρόπος ανθρώπινης συμπεριφοράς· το καταστρέφουμε συνάπτοντας άλλες σχέσεις, συμπεριφερόμενοι διαφορετικά. Οι άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι ο ένας με τον άλλον στα πλαίσια μιας «στατικής» σχέσης που καθιστά ανα­γκαίο το καθεστώς του κρατικού καταναγκασμού και αντιπρο­σωπεύεται από αυτό και μέσα σε αυτό. Συνεπώς, το καθεστώς μπορεί να ξεπεραστεί μόνο στον βαθμό που αυτή η σχέση μεταξύ των ανθρώπων θα αντικατασταθεί από κάποια άλλη. Αυτή η άλλη σχέση είναι οι Άνθρωποι. Είναι ένας δεσμός μεταξύ των ανθρώπων που ήδη υπάρχει, μόνο που δεν έχει ακόμη αποκτήσει σάρκα και οστά, δεν έχει ακόμη εξελιχθεί σε ανώτερο οργανισμό… ».

Θα σταθώ και σε ένα άλλο σημείο, πολύ σοβαρό κατά την γνώμη μου, και θα είναι και το τελευταίο γιατί η επιστολή ήδη έγινε μεγάλη (πάντως σε όλα αυτά τα ζητήματα θα αναφερθώ με πιο περιεκτικό  και αναλυτικό τρόπο μελλοντικά σε βιβλίο).

Οι αναρχικοί είδαν και την δημοκρατία στατικά και όχι ιστορικά,  ενώ αποτελούσε αίτημα και αγώνας των πληβειακών τάξεων και ανεξάρτητα αν την σφετερίστηκαν οι αστοί και την μετέτρεψαν σε ρεπουμπλικανισμό και αντιπροσώπευση. Οι αναρχικοί όχι μόνο δεν την επανανοηματοδότησαν προσδίδοντας της νέα χαρακτηριστικά αλλά δεν ενδιαφέρθηκαν ούτε και ενδιαφέρονται για την, πρόσωπο με πρόσωπο ή άμεση δημοκρατία. Μέσα από γενικολογίες, περί ελευθερίας-ισότητας-αλληλεγγύης, δεν προτείνουν κανένα  πολιτειακό θεσμό. Προσδίδοντας μια σημασία διαδικαστική στα πράγματα, υποστηρίζουν ότι εν μέρει έχουν δώσει λύση μέσω της ομοφωνίας για να μην καταπιέζεται η μειοψηφία.

Ένα μεγάλο τμήμα  και των σημερινών αναρχικών αποστρέφεται την αρχής της πλειοψηφίας ως ρυθμιστικού κριτηρίου των πολιτικών α­ποφάσεων, στο όνομα της αρχής της  ομοφωνίας ή συναίνε­σης, που δύσκολα μπορεί να εφαρμοστεί σε ένα μεγάλο μέρος της δημόσιας ζωής, ακόμα και σε μία ελευθεριακή κοινωνία. Η ομοφωνία μπορεί να λειτουργεί σε μικρές ανθρώπινες συσσωματώσεις όμως εγκυμονεί πάντα ο κίνδυνος να εκφυλίζεται πολλές φορές στην άτυπη ολιγαρχία της μειοψηφίας και αυτό οι αναρχικοί δε θέλουν να το δουν. Την ίδια αδιαφορία δείχνουν και με την έννοια του πολίτη, της πολιτικής, κλπ σε μια νέα κοινωνία. Οι αναρχικοί αντιλαμβάνονται την νέα κοινωνία ως επί το πλείστον σαν παραγωγιστικό μοντέλο.

Γι όλα τα παραπάνω που ισχυρίζομαι, δεν αναφέρομαι σε μεμονωμένους αναρχικούς θεωρητικούς ούτε σε μεμονωμένες ομάδες εδώ και στο εξωτερικό που κάνουν μια προσπάθεια εμπλουτισμού της αναρχίας με νέα στοιχεία. Αναφέρομαι πρωτίστως στο μαζικό κινηματικό φαντασιακό.

 

5. Η πλειοψηφία των αναρχικών  κάνοντας πράξη το απόφθεγμα του Μπακούνιν «Όποιος κάνει σχέδια για μετά την επανάσταση είναι αντιδραστικός», δεν ασχολήθηκαν να σκιαγραφήσουν  την μελλοντική κοινωνία που οραματίζονται, πόσο μάλλον τα ζητήματα μετάβασης σε αυτή.

 Επειδή είμαι αντιδραστικός, πριν κάποιο καιρό έλεγα μέσα από το βιβλίο «εγχειρίδιο του κοινωνικού αναρχισμού»12

 {…} Aκόμα και να θέλαμε, είναι αδύνατο να περιγράψουμε, να προδιαγράψουμε ή να προκαθορίσουμε στις λεπτομέρειες τους τη μορφή και το περιεχόμενο της κοινωνικής αναγέννησης που θα φέρει η κοινωνική αυτοδιεύθυνση σε όλα  τα επίπεδα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αφήνουμε  τη σκέψη και τη φαντασία να οραματιστεί και να σχεδιάσει. Με τίποτα δε μπορεί να προκαθοριστεί–εγκλωβιστεί σε νεκρά εγκεφαλικά σχήματα και χιλιαστικές επινοήσεις,  ο οργασμός και ο πλούτος της  ζωής στην αταξική–ακρατική κοινωνία, σε μια κοινωνία που η ζωή αποκτά νόημα και περιεχόμενο, σε μια κοινωνία που ο άνθρωπος σαν πρόσωπο αποκτά σημασία και  νόημα. Κατ΄ αυτό τον τρόπο, το ζήτημα της υπέρβασης και μετάβασης σ΄ αυτές τις  νέες συνθήκες  αποκλείει κάθε έννοια νομοτελειακής βεβαιότητας, δεδομένου πως  η απελευθέρωση των καταπιεσμένων–εκμεταλλευομένων τις σημερινής εποχής, είναι έργο των ίδιων. Άλλωστε, και ο σχεδιασμός υπό το πρόσχημα της επιστημονικότητας είναι μια φενάκη.

Συνεχίζω σε κάποιες  άλλες παραγράφους

{…}  Αναρχία, είναι η πραγμάτωση της θέλησης που αρνείται κάθε μορφή εξουσίας από τα πάνω, η οποία αφαιρεί από την κοινωνία και το άτομο τη δυνατότητα του αυτοκαθορισμού της. Η εξέλιξη της κοινωνίας και του ατόμου μπορεί να βαδίζει μόνο σε συνθήκες ισότητας, αλληλοβοήθειας πρόνοιας και αλληλεγγύης, μέσα από την προϋπόθεση της ελευθερίας-δυνατότητας για την ατομική και κοινωνική αυτοπραγμάτωση. Η δυνατότητα αυτή έρχεται από τον αγώνα ενάντια στην αλλοτρίωση, οικονομική και πολιτική, που παράγεται από την κεφαλαιοκρατία μέσα  από το σύστημα της διαμεσολάβησης, της ετερονομίας, της εμπορευματοποίησης και της μισθωτής εργασίας-σκλαβιάς.

Η ξουσία είναι ένα αγαθό το ίδιο αναγκαίο όπως τα αγαθά που καλύπτουν τις βασικές φυσικές  μας ανάγκες. Είναι ένα ανθρώπινο φυσικό δικαίωμα και ως τέτοιο πρέπει να ισοκατανέμεται μεταξύ των μελών της κοινωνίας. Το ατομικό και συλλογικό αυτεξούσιο,  η  «εξουσία χωρίς το από πάνω η το από κάτω» είναι εκείνη η κοινωνική συνθήκη και το περιβάλλον που αναδεικνύουν την πραγμάτωση του «θέλω και του δύνασθαι», διότι κάθε άτομο μέσω της αξιοπρέπειας της  κοινωνικής δραστηριότητας του, ολοκληρώνει τον εαυτό του και τους άλλους.

Η γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση , σαν διαρκώς εξελισσόμενη κοινωνική,­­ οικονομική–οργανωτική  συνθήκη, ο αποκεντρωτισμός - κέντρο είναι παντού και περιφέρεια πουθενά- η   αλλαγή του καταστατικού χάρτη των δήμων και των κοινοτήτων και η μετατροπή τους σε κοινωνικά συμβούλια-κομμούνες, η αυτοθέσμιση, η αυτονομία, το αυτεξούσιο, οι κοινωνικές πολιτοφυλακές και η άμεση δημοκρατία και  σαν πολιτειακό σύστημα λήψης των αποφάσεων, η ανακλητότητα και κυκλικότητα της εκπροσώπησης από τις γενικές συνελεύσεις των κοινοτήτων, η ομοσπονδιοποίηση των κοινοτήτων, η συνομοσπονδιοποίηση των ομοσπονδιών, η αρχή της ελεύθερης συμμετοχής και  αποχώρησης από αυτές. Όλα τα προηγούμενα αποτελούν επιγραμματικά, τις συνθήκες για μια κοινωνία οργανωμένη από τα κάτω.

Με άλλα λόγια, η οργάνωση όλης της κοινωνικής ζωής από κάτω προς τα πάνω και όχι το αντίστροφο, οδηγεί στο δρόμο  που περνά από το χώρο της πολιτικής και κοινωνικής αυτονομίας, για τη διευθέτηση και αυτοοργάνωση του τοπικού κοινωνικού, οικονομικού και εργασιακού περιβάλλοντος χώρου και χρόνου   στη γενικευμένη πολιτική και κοινωνική αυτοδιεύθυνση που είναι η αναγκαία συνθήκη για να περάσει η ανθρωπότητα από το “βασίλειο της αναγκαιότητας” στο “βασίλειο της ελευθερίας”. Στο τέλος του κοινωνικού κάτω και πάνω,  στην αληθινή  ελευθερία, στην πραγματική ισότητα, την αληθινή κοινωνική δικαιοσύνη και την πραγματική  οικολογική ισορροπία.

Κάτω από τις συνθήκες καπιταλιστικής βαρβαρότητας που ζούμε μόνο η δημιουργία κινήματος από τη βάση, δηλαδή από τον κοινωνικό, εργασιακό και δημοτικό χώρο, σε μια κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής των θεσμών και των διαδικασιών της κεφαλαιοκρατικής τάξης πραγμάτων, μπορεί να θέσει συνολικά τα ζητήματα υπέρβασης αυτών των συνθηκών.

 Μέσα από τις διαδικασίες των γενικών συνελεύσεων και της ανακλητής εκπροσώπησης για την από κοινού λειτουργία της κοινωνικής ζωής, δημιουργώντας και προτείνοντας στην κοινωνία διαδικασίες και όργανα που θα την κάνουν ανοιχτή σε συνθήκες επανατροφοδοτούμενης ελευθερίας, γκρεμίζοντας το συγκεντρωτισμό του κράτους και την αστικοποίηση των πόλεων.  Ενάντια στην οικονομία για την οικονομία και την κατανάλωση για την κατανάλωση, μετατρέποντας την εργασία από μισθωτή δουλεία σε δημιουργική δράση και δημιουργώντας εκείνες τις συνθήκες που θα επιτρέπουν την κατανόηση και τη συνεργασία  με τη φύση.

 Σ΄ αυτή την κατεύθυνση, είναι αναγκαία η δημιουργία ελευθεριακών συλλογικοτήτων δράσης (συμβούλια γειτονιάς, επιτροπές κατοίκων, συνεργατικές δράσεις, αυτόνομα συνδικάτα, πολιτιστικά στέκια, εργασιακά συμβούλια, σύλλογοι νέων και φοιτητών, οικολογικές ομάδες και οργανώσεις, οικοκοινότητες,κτλ), που μπορούν να μετατραπούν σε  όργανα αποδόμησης του κρατικού  και κομματικού ελέγχου και ρήξης με την υπάρχουσα κατάσταση.

 Αυτά τα όργανα αποδόμησης, σε οριζόντια διασύνδεση, συνεργασία και συντονισμό, τόσο για τα ιδιαιτέρα, τα τοπικά, όσο και για τα γενικότερα προβλήματα και ενδιαφέροντα τους, πρέπει να εμπεριέχουν ξέχωρα από το μερικό και το ολικό ζήτημα ανατροπής, μέσα από τη σύνδεση της καθημερινότητας με τα υπαρκτά προβλήματα που δημιουργεί αυτή η κοινωνία της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της μόλυνσης, σε  μια διαδικασία αναπόσπαστη από την υπόθεση της συνολικής ρήξης και ανατροπής της κεφαλαιοκρατικής  κοινωνίας.

  Τέλος, αυτές οι αντιθεσμίσεις- αυτοθεσμίσεις  δημιουργούν το δικό τους πρότυπο ζωής, τη δική τους «εσωτερική» ζωή με τις δικές τους ανθρώπινες σχέσεις που είναι  ενάντια στην αλλοτρίωση και ενάντια στην  αποξένωση, όπου ο κάθε αγωνιστής, αλλά και ο καθένας καταπιεσμένος άνθρωπος, θα πρέπει να βρίσκει ζεστασιά, κατανόηση, αγάπη, θαλπωρή και αλληλεγγύη. Αυτές οι αυτοθεσμίσεις, αυτοί οι συλλογικοί οργανισμοί μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν την «αντι- κοινωνία» μας, το πρόπλασμα για την μετάβαση στην νέα κοινωνική ζωή.

 Όπως γράφει ένας σύντροφος: «Δεν πρέπει να φοβόμαστε να δανειστούμε, οφείλουμε ό­μως να παραμείνουμε αμετακίνητοι στις ιδέες μας. Πρέπει να δημιουργήσουμε τόπους ελευθεριακού πειραματισμού, όπου θα μπορούμε να ζούμε και να δοκιμάζουμε μορφές αυτοκυβέρνησης και κοινωνικής αλληλεγγύης, λέγοντας όχι στη δι­δαχή ενός και μόνο μοντέλου, ναι σε πολλά περισσότερα. Πολυσθενείς, πολυκεντρικοί και άκεντροι τόποι, χωρίς τυπικές ή άτυπες  ιεραρχίες και γραφειοκρατίες στο εσωτερικό τους, ικανοί να γεννούν καινοτομίες και πολιτιστικές ανατροπές, να είναι δημιουργι­κοί και χωρίς προκαταλήψεις, αποτελώντας παραδείγματα για το πώς μπορεί να φτιαχτεί και να υπάρξει μια κοινωνία. Στιγμές συλλογικής αυτοκυβέρνησης, ελευθεριακά κοινωνικά κέντρα, ελευθεριακά συνδικάτα, ελευθεριακά σχολεία, ελευθεριακοί δήμοι οργανωμένοι από τα κά­τω, δυνατότητα για όποιον επιθυμεί να προβεί σε κοινούς πει­ραματισμούς και οτιδήποτε άλλο έρχεται στο μυαλό που αντι­προσωπεύει και δείχνει την κοινωνία την οποία επιθυμούμε».

Δεν είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι οι καταπιεζόμενοι – εκμεταλλευόμενοι της σημερινής εποχής, θα ακολουθήσουν τον έναν  ή τον άλλο δρόμο. Εκείνο, όμως, που μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα είναι, ότι χωρίς πλατιές μαζικές (από το πολλοί μαζί) ελευθεριακές, αντιιεραρχικές13, αντισυγκενρωτικές  οργανώσεις, χωρίς λαϊκά αντιθεσμικά όργανα, χωρίς συνοχή  θεωρίας και πράξης δεν μπορεί να επιτευχθεί αυτός ο αγώνας. Ή που θα είναι αγώνας απελευθερωτικός ή που δε θα είναι! {…}

Κάθε εποχή εκτός των άλλων  τρέφει και τρέφεται από τις αυταπάτες της. Έτσι και εγώ για μια δεκαετία έτρεφα την αυταπάτη ότι η αναρχία μπορεί να ανανεωθεί θεωρητικά και ιδεολογικά. Η μόνη ανανέωση που συμβαίνει, ειδικά στην Ελλάδα που αποτελεί μια ιδιομορφία, είναι  ότι παραμένει εδώ και σαράντα χρόνια –εξωφρενικά- ένα κίνημα νεολαίας αν και ο μέσος ηλικιακός όρος έχει ανέβει λίγο. Μια γενιά φεύγει, μια γενιά έρχεται -δεν έχω πρόβλημα με τους σημερινούς νέους και νέες αλλά αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να χαρακτηρίζει ένα κίνημα.

6. Οι αναρχικοί εκθείασαν-εκθειάζουν υπέρμετρα το αυθορμητισμό και τον υποκειμενισμό που πήρε πολλές φορές ανορθολογικές διαστάσεις. Πολλοί εκθείασαν την ατομική βία και σοβαροί αναρχικοί ιστορικοί ενέταξαν στο ανθολόγιο της αναρχικής κοσμοθεωρίας φιλελευθέρους όπως ο Γουίλιαμ Γκόντγουιν, ατομικιστές όπως ο Μπέντζαμιν Τάκερ, ο Μαξ Στίρνερ, διάφορους  νιτσεϊκούς, τολστοϊκούς κλπ (ας μην απορούν κάποιοι για την νέα αναρχία στην Ελλάδα).

Η αναρχία  από την μια, στην νέα εποχή, ξεκίνησε σαν λογοπαίγνιο από τον Προυντόν και εξελίχθηκε ως μια κριτική αλλά και συγκριτική θεώρηση των πραγμάτων ενάντια στον καπιταλισμό, τον αστισμό14 και το κράτος, όπως επίσης και σαν μια αλτερνατίβα (εναλλακτική) στα δείνα που απορρέουν από την εκμετάλλευση και την κυριαρχία. Από την άλλη εδώ και 150 χρόνια δεν έχει γιατρευτεί από τις παιδικές της ασθενές και είναι πολλές φορές υποχείριο αυτών των λογοπαίγνιων. Δείτε ένα ανθολόγιο: Αναρχο-ατομικισμός, αναρχο-μηδενισμός, αναρχο-καπιταλισμός, αναρχο- πρωτογονισμός,  νέα αναρχία … ο κατάλογος είναι τεράστιος. Αυτό ονομάστηκε από πολλούς ως πλουραλισμός και πολυμορφία των κοινωνικών αγώνων. Πρόσθεσε το «άναρχο» μπροστά από κάθε επίθετο και έχεις φτιάξει μια νέα ταυτότητα.15

Στην γειτονιά μου όλοι με ξέρουν ως αναρχικό.  Άντε να εξηγήσεις ότι η νέα αναρχία ή ο  αναρχο αντι-σπισισμός που βρίζει τους κρεατοφάγους ως φασίστες, ή ο αναρχο-πρωτογονισμός κλπ δεν έχουν σχέση με εσένα. Δεν θα καταλάβουν και αυτές οι διαφορές  τους ενδιαφέρουν.

Για αυτούς και για ακόμη παραπάνω λόγους στους οποίους ίσως αναφερθώ μελλοντικά με έναν πιο περιεκτικό τρόπο,  κάτω από αυτές τις συνθήκες παύω να αυτοχαρακτηρίζομαι προς το παρών ως αναρχικός. Εννοείτε ότι παραμένω φανατικός αντικρατιστής , αντικαπιταλιστής και ελευθεριακός κομμουνιστής. Παραμένοντας  πάντα αθεράπευτα «ρομαντικός» επαναστάτης, σε μια εποχή που η κοινωνική επανάσταση (ως κοινωνικό «πέρασμα») φαντάζει αδύνατη, συνεχίζω να οραματίζομαι την επαναστατική προοπτική ως ανοιχτότητα προς την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα. Εν ολίγοις, συνεχίζω να αρνούμαι το τέλος της  κοινωνικής ιστορίας.  

 Αντίθετα με την πολιτική επανάσταση ή τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις - και εννοώ πολιτική, τη διαχείριση του συστήματος της ανισότητας και της κυριαρχίας σε όλα τα επίπεδα - η κοινωνική επανάσταση σε όλα τα επίπεδα, είναι η αναγκαία συνθήκη για να αποκτήσει η πολιτική την πραγματική της σημασία. Να περάσει, δηλαδή, στα χέρια των πολιτών η διεύθυνση και η διαχείριση  τον λειτουργιών της πόλης, της κοινότητας και της συλλογικής δημόσιας  ζωής σε όλα τα επίπεδα.

Διότι όπως είδαμε ιστορικά τους δυο τελευταίους αιώνες, κάθε νέα κατάσταση πραγμάτων αποσπασμένη από το κοινωνικό σώμα, η οποία έχει στα χέρια της τις υποθέσεις της κοινωνίας, μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο για μια παλινδρόμηση στις εξουσιαστικές-αυταρχικές- ιεραρχικές-καπιταλιστικές δομές, ακόμα και αν στηρίζει τη δραστηριότητά της σε αντιεξουσιαστικές ρητορικές.

Αυτή την περίοδο προσεγγίζω λίγο περισσότερο την Ζαπατίστικη αυτονομία, την πολιτική σκέψη του Καστοριάδη χωρίς την εξιδανίκευση της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας και τον κομμουναλισμό του Μπούκτσιν χωρίς την τακτική συμμετοχής στης δημοτικές εκλογές. 

Η γενικευμένη κοινωνική αυτοδιευθιση16 και η άμεση δημοκρατία είναι οι δρόμοι για να περάσουμε από τα συστήματα διαχείρισης των ανθρώπων, στα συστήματα  διαχείρισης των πραγμάτων, μέσα από παραγωγικά, καταναλωτικά, κοινοτικά (κομμούνες)  συμβούλια.

Τελειώνοντας είχα γράψει κάποτε (ποιητική αδεία)

Όταν αντηχήσει ο ήχος από την ποίηση των οδοφραγμάτων των κομμούνων του Παρισιού του 21ου  αιώνα, οι ποιητές θα σιωπήσουν ή θα αναγκαστούν να σιωπήσουν!

Οι νέες κομμούνες του 21ου  αιώνα περιμένουν αυτές -αυτούς που θα τις δημιουργήσουν.

 

Προσθήκη

Εκεί που οι αναρχικοί διέπρεψαν και πρόσφεραν τεράστιο κοινωνικό έργω είναι ο συνδικαλισμός , ο επαναστατικός συνδικαλισμός αν και δεν ήταν εφεύρεση των αναρχικών και αργότερα ονομάστηκε αναρχοσυνδικαλισμός πήρε σε πολλές χώρες μαζικές διαστάσεις. Σε αντίθεση με ότι υποστηρίζετε δεν είχε εξάπλωση μόνο στον δυτικό κόσμο αλλά και σε πολλές περιοχές της Ασίας και στην Αφρική. Βλέπω με πολύ συμπάθια τον αναρχοσυνδικαλισμό, διαφωνώ όμως με το πρόταγμα του ότι η μελλοντική κοινωνία θα οργανωθεί με βάση το συνδικάτο.

Επίσης να σημειώσω την ορθή κριτική που άσκησε ο Μπακούνιν και οι αναρχικοί για την μορφή που θα πάρει ο αυταρχικός σοσιαλισμός. Η διαμάχη του Μπακούνιν και του Μαρξ θα διατηρεί πάντοτε τη σημαντικότητά της , η καταδίκη εκ μέρους του Μπακούνιν του μαρξιστικού εξουσιασμού υπερβαίνει το μαρξισμό και ισχύει για όλους τους εξουσιασμούς πασών των ιδεολογιών.

 

Πειραιάς – Δραπετσώνα 17/1/2014

Γιώργος Μεριζιώτης

 

ΥΓ: Παρακαλώ δώστε την ανάλογη σημασία και στις σημειώσεις

 

Σημειώσεις

 

1) Στην Ελληνική μυθολογία αναφέρεται η Χίμαιρα ως ένα φοβερό τέρας που εξέπνεε φωτιά, είχε σώμα κατσίκας, κεφάλι λιονταριού, και ουρά του κατέληγε σε φίδι. Σύμφωνα με άλλες περιγραφές, είχε περισσότερα από ένα κεφάλια, συνηθέστερα τρικέφαλος (κεφαλή λέοντα, κατσίκας και δράκοντα).

Ο όρος «Χίμαιρα» χρησιμοποιείται σήμερα για να περιγράψει όντα ή αντικείμενα που δημιουργήθηκαν από το συνδυασμό ετερόκλητων στοιχείων. Η ελληνική έκφραση «κυνηγάω χίμαιρες», σημαίνει «επιδιώκω κάτι ανέφικτο». Επίσης το αυτό και η γαλλική έκφραση "ζε ρεπέτρ ντε χιμέρζ (= τρέφομαι με χίμαιρες)

2) Ζούσαμε και δρούσαμε σε μια περιοχή Δραπετσώνα Κερατσίνι όπου υπήρχαν τρία τεράστια εργοστάσια: το τσιμεντάδικο ΑΓΕΤ Ηρακλής, τα λιπάσματα-εργοστάσιο παραγωγής λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων, το γυψάδικο και τα ταμπάκικα και επίσης το εργοστάσιο της ΔΕΗ που έκαιγε μαζούτ. Η εναέρια και γενικότερα περιβαλλοντική μόλυνση ήταν τεράστια -θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν την κόλαση του Δάντη. Ειδικά το εργοστάσιο λιπασμάτων ευθυνόταν για ένα μεγάλο ποσοστό της εναέριας μόλυνσης του λεκανοπέδιου Αττικής. Τα εργοστάσια ήταν μέσα στον οικιστικό ιστό Δραπετσώνας-Κερατσινίου και σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο του Πειραιά –όποιος φεύγει από το λιμάνι μπορεί να δει στην έξοδο τα φουγάρα-τσιμινιέρες ως παλιά μνημεία της ένδοξης  βιομηχανοποίησης.

 Κάναμε αγώνα εμείς, ως αναρχικοί, αλλά και οι άλλοι δημότες για το κλείσιμο τους. Οι  κομματικοί και λοιποί έλεγαν να μεταφερθούν τα λιπάσματα, εμείς λέγαμε να κλείσουν γιατί και σε άλλη περιοχή να πάνε τα ίδια προβλήματα θα δημιουργήσουν, μας κατηγορούσαν για αντι-εργατισμό. Όταν η εταιρία λιπασμάτων, ιδιοκτησίας Μποδοσάκη-Αθανασιάδη ζήτησε άδεια για εκσυγχρονισμό του εργοστασίου και αύξηση των δεξαμενών αμμωνίας, εκδώσαμε μπροσούρα που είχε τα εξής: μυστική έκθεση του υπουργείου Περιβάλλοντος (προϊόν απαλλοτρίωσης) που μιλούσε για κινδύνους από τις δεξαμενές αμμωνίας (έκθεση που μιλούσε για τριάντα χιλιάδες νεκρούς αν γινόταν έκρηξη των δεξαμενών), οικολογικές θέσεις αλλά και μια θέση κριτικής της τοπικής αυτοδιοίκησης. Είχαν προηγηθεί η μεγάλη διαρροή στο Σοβέζο της Ιταλίας , η μεγάλη διαρροή με χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες στην πόλη Μομπάλ στης Ινδίες βέβαια το πυρηνικό «ατύχημα» στο Τσέρνομπιλ και  η μεγάλη πυρκαγιά στη Jet Oil στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης. Αυτά είχαν ευαισθητοποιήσει τον κόσμο.

Εκδόθηκε η μπροσούρα και μοιράστηκε πόρτα-πόρτα στης περιοχές μας. Αυτό είχε σαν συνεπεία να κινητοποιηθεί ο δήμος και να πάει ενάντια στον εκσυγχρονισμό  του εργοστάσιου λιπασμάτων. Παραθέτω ένα απόσπασμα από την κριτική στη τοπική αυτοδιοίκηση για να διαπιστώσετε ότι από τότε νεαρός υποστηρίζω τα ίδια πράγματα και δεν περίμενα τις θέσεις  του Μπούκτσιν περί ελευθεριακού δημοτισμού η κομμουναλισμού, αφού αυτές οι θέσεις αυτές  εκδόθηκαν στην Ελλάδα σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα και τότε διαδίκτυο δεν υπήρχε.

Έγραφα:

{…}  α)  Η τοπική αυτοδιοίκηση σαν μηχανισμός, αστικά διαμορφωμένος με συγκεκριμένο διοικητικό σύστημα, αποτελεί συνέχεια του κρατικού μηχανισμού και παράλληλα είναι «ανταγωνιστής» αυτού. Συνέχεια αποτελεί ο διοικητικός της μηχανισμός που ασκεί τοπικό έλεγχο και εξουσία μέσα από το πλέγμα συγκεκριμένων κανόνων και αρμοδιοτήτων, που της παρέχονται από την κεντρική εξουσία. Ανταγωνιστής γίνεται από τη στιγμή που διεκδικεί από την κεντρική εξουσία, αρμοδιότητες και οικονομικούς πόρους.

Η τοπική αυτοδιοίκηση, στη σύγχρονη καπιταλιστική οργάνωση αποτελεί τμήμα του κεντρικού διοικητικού μηχανισμού του κράτους. Μέσα από αυτόν το κράτος συλλέγει, παρέχει, ελέγχει. Όταν μια πολιτική ομάδα καταλαμβάνει μια σειρά από θέσεις μέσα στη διοίκηση των ΟΤΑ (Οργανισμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης),  στο βαθμό που η συγκρότηση του «εκσυγχρονισμού» και της «επανίδρυσης» του κράτους μεταβάλλει τις πολιτικές διαμεσολαβήσεις σε ιδεολογικές και κατά συνέπεια σε διοικητικές πρακτικές ( ενώ το κράτος στο σύνολο του  αποτελεί την πολιτική μορφή γενικής αποδοχής), αποκτά την ικανότητα συμμετοχής, συνομιλίας, συναποδοχής.  Αποδοχής μέσα στο μπλοκ των αποφάσεων για την ανάπτυξη και την ασφάλεια. Αυτή την ικανότητα οφείλει να την επιβάλλει με όρους συναίνεσης μέσα από εκείνους τους θεσμούς που προάγουν και παράγουν εξουσία. Την ίδια στιγμή η πολιτικοκοινωνική ομάδα που συμμετέχει στη διαχείριση των ΟΤΑ , γίνεται αναπόσπαστο τμήμα του διοικητικού κρατικού μηχανισμού.

 β) Στο επίπεδο της τοπικής κομματικής σύγκρουσης  των εξουσιαστών κομμουνιστών, σοσιαλδημοκρατών και δεξιών, επικρατούν σε γενικές γραμμές όροι παραδεκτοί με σημασίες αποδοτικότητας: σχολεία, συγκοινωνίες, πάρκα, γήπεδα και σε επίπεδο ηθικολογίας: σκάνδαλα, διαφθορά κτλ. Βέβαια, όλα αυτά τα διακηρυγμένα αιτήματα βασίζονται σε γενικές γραμμές και ευθυγραμμίζονται μέσα από το κοινά παραδεκτό από όλα τα κόμματα, σύμπλεγμα: ανάπτυξη οικονομική – ασφάλεια θεσμική. Έτσι δεν μένει τίποτα άλλο, από το ποιο κόμμα θα αναλάβει τη διαχείριση των μερικών λειτουργιών των ΟΤΑ.

 γ)  Η συστημική ρεφορμιστική αριστερά - χωρίς να αμφισβητεί την τοπική διαίρεση και εξουσία  διεκδικεί περισσότερη αυτονόμηση και φυσικά περισσότερες δαπάνες από τον κρατικό προϋπολογισμό, όχι βέβαια γιατί έχει στο νου της κάποιο μη συγκεντρωτικό σύστημα, αλλά γιατί σε τοπικό επίπεδο δημιουργεί την κομματική της αναπαραγωγή, καθώς και την ανάρτηση στην εξουσία εκείνων των διευθυντικών ομάδων που πυκνώνουν την κομματικότητά της. Σε τοπικό επίπεδο έχει τη δυνατότητα να θέτει ψευτοδιλήμματα που δεν απομακρύνουν τη σκέψη από την αστικότητα της εξουσίας. Τα κόμματα της αριστεράς συμμετέχουν στη διαχείριση της τοπικής αυτοδιοίκησης, με τους όρους-αξίες που θέτει το κεφαλαιο-κρατικό σύστημα: ικανότητα-ανικανότητα, αποτελεσματικότητα - αναποτελεσματικότητα, ορθολογικότητα - ανορθολογικότητα και τέλος, προγραμματισμός, επιστημονικότητα, διαιωνίζοντας συνεχώς την αντίληψη του ιστορικά διαμορφωμένου ρόλου που θέτει η αστική τάξη για την τοπική αυτοδιοίκηση.

Με αυτούς τους όρους διεξάγεται και η εκλογική διαμάχη που στοχεύει στην ανακατανομή των εξουσιαστικών-διοικητικών θέσεων και την εξισορρόπηση των πολιτικών - κομματικών ομάδων που διεκδικούν την άνοδο στην τοπική ιεραρχία, στο επίπεδο της διοίκησης, των αποφάσεων και της διαχείρισης των ζητημάτων τοπικής σημασίας. Στη «διαμάχη» αυτή, βέβαια κυριαρχούν κάποιες γραφειοκρατικές ομάδες τεχνοκρατών-διευθυντών.  Αυτές οι ομάδες μπορούν να επιβάλλονται και να εκπροσωπούνται στους τοπικούς θεσμούς, στο μέτρο που μπορούν να ελέγχουν, να κινητοποιούν, να σφετερίζονται τη λαϊκή θέληση, στο βαθμό που μπορούν να πείσουν ότι οι δικές τους διευθυντικές-πολιτικές ανάγκες, είναι  και ανάγκες του λαού.

δ)   Οι ψηφοφόροι, αυτή η θλιβερή αφαίρεση του πολίτη σε οπαδούς, ψηφοφόρους καταναλωτές , καλούνται κάθε τέσσερα χρόνια να εκλέξουν τα διοικητικά τους συμβούλια, όχι βέβαια για να αυτοκαθορίσουν τις ανάγκες τους, αλλά για να εκλέξουν εκείνες τις γραφειοκρατικές ομάδες που εξουσιοδοτούνται να ασκήσουν διοίκηση και έλεγχο  σε τοπικό επίπεδο, να πραγματώσουν την κρατική εξουσία στο πεδίο της αναπαραγωγής.

ε) Στα πλαίσια του δήμου και στα όρια της λεγόμενης τοπικής αυτοδιοίκησης  πραγματοποιείται και η αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης κατά συνέπεια και του κεφαλαίου. Και αφού η χωροθέτηση της αναπαραγωγής θεσμοποιείται διοικητικά, ο έλεγχος των αντίστοιχων λειτουργιών της τοπικής αυτοδιοίκησης, ισοδυναμεί με μια μορφή ελέγχου της εργατικής δύναμης και κατά συνέπεια και του κοινωνικού κεφαλαίου και τμήματος της αγοράς.   Η διαχείριση λειτουργιών του κεφαλαίου, ο έλεγχος λειτουργιών της αγοράς προάγει νέους στρατηγικούς ρόλους στο ύψος της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας, εξουσίας που παρέχοντας «συμμετοχή» και «έλεγχο» στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, δημιουργεί νέα ολιγοπώλια εξουσίας.

ζ) Απέναντι στο εξουσιαστικό μοντέλο της τοπικής  αυτοδιοίκησης προτείνουμε την δημοτική αυτοδιεύθυνση. Σκεφτόμαστε οικουμενικά και δρούμε τοπικά. Είναι αδύνατον να παραμένει τοπικό το οποιοδήποτε πρόβλημα αλλά και ταυτόχρονα αδύνατον να μπορούμε να έχουμε οικουμενική παρέμβαση. Ο τόπος που ζούμε πρέπει να γίνει ένας τόπος ζωής, δημιουργίας, αλληλεγγύης και διαρκούς εξέλιξης προς την κατεύθυνσης της ελευθερίας. Η δημοτική αυτοδιεύθυνση είναι η εναλλακτική λύση που ως  αναρχικοί παρουσιάζουμε στην κοινωνία και εμπεριέχει μια  δυναμική διευθέτησης των προβλημάτων της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας.

Το όραμά μας είναι τόσο σαφές όσο και οι προτάσεις του. Αναδιανομή του  κοινονικου πλούτου και της αμεσο δημοκρατικής  λήψης αποφάσεων για τα κοινά μέσα στην κοινότητα. Αγωνιζόμαστε για την ισότητα στις αποφάσεις προτείνοντας τη συνέλευση της γειτονιάς στις πόλεις , το χωριό και κάθε άλλου κοινωνικού κύτταρου που μπορεί ισότιμα να παίρνει αποφάσεις για λογαριασμό του. Κανένας διαμεσολαβητικός μηχανισμός δεν μπορεί να υποκαταστήσει την εξισωτική σχέση μεταξύ των ανθρώπων. Η συνέλευση είναι το μοναδικό όργανο για τη λήψη των αποφάσεων στην κοινότητα που ανάλογα με τη γεωγραφική θέση κανονίζει τα του οίκου της.

Μόνο τότε ο Δήμος αποκτά την πραγματική του σημασία. Οι περιφερειακές συνελεύσεις που εκπροσωπούνται από άμεσα ανακλητά πρόσωπα, είναι η βάση για την κλιμάκωσή τους σε ομοσπονδίες και συνομοσπονδίες κοινοτήτων που ξεπερνώντας τα διοικητικά όρια του κράτους θα μπορούν να δίνουν λύση για τα προβλήματα και θα διευρύνουν τους ορίζοντες ελευθερίας. Η ελευθεριακή κοινότητα είναι ταυτόχρονα το πείραμα, το βίωμα και το βήμα για το διαρκές ξεπέρασμα του εξουσιαστικού μοντέλου ως τρόπου λήψης αποφάσεων και ζωής. {…}

Αυτή η μπροσούρα βγήκε το 1988, εξέλιξη αυτό των θέσεων υπάρχου στην μπροσούρα «ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ή ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ;» και βγήκε από τη πρωτοβουλία αναρχικών Πειραιά σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων και βρίσκετε εδώ:

http://www.anarxeio.gr/contents/view/topikh-aytodioikhsh-h-eley8eriakos-koinotismos

3) Η μπροσούρα βρίσκετε εδώ: http://www.anarxeio.gr/contents/view/organosh-kai-agonas-gia-thn-anarxia

4) H κότα γέννησε το αυγό η το αυγό την κότα;

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1503860

5) Ένα ενδεικτικό παράδειγμα είναι, ότι εδώ και δυο εβδομάδες έχω βάλει αυτή την αγγελία στο Indymedia «Μιας και ανέλαβε την προεδρία της ευρωπαϊκής ένωσης η ελληνική κυβέρνηση.

Υπάρχει κανένα κείμενο κριτικής από αναρχική σκοπιά για αυτό το υπέρ εθνικό μόρφωμα που θυμίζει αντεστραμμένη σοβιετία με την ένια και εκεί υπήρχαν κομισάριοι και εδω υπάρχει η κομισιόν κλπ. Δείτε και αυτό το κείμενο που έχει μέσα και σημεία  με ιστορική σημασία, αφού οι αναρχικοί ήταν από τους πρώτους που μίλησαν για τις ενωμένες πολιτείες της Ευρώπης.

Αναρχική κοινωνιολογία του φεντεραλισμού *

Αν υπάρχει στα αγγλικά παρακαλώ βοηθήστε γιατί δεν ξέρω καμία άλλη γλώσσα εκτός από την μητρική μου». Περιμένω ακόμη απάντηση αλλά δεν θα έρθει για τον λόγο ότι τέτοιο κείμενο δεν υπάρχει. https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1509620

6) Για την κριτική μου στο αναρχικό  χώρο, στην  Ελλάδα, δείτε μερικά κείμενα.

« Ο αναρχικός χώρος το στίγμα του από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα», που έγραψα με έναν σύντροφο από την πρωτοβουλία Πειραιά και βρίσκετε εδώ:

http://www.anarkismo.net/article/14864?userlanguage=ar&save_prefs=true

«Καλύτερα να μην μιλάμε για αναρχικό κίνημα αλλά για χώρους»

Βρίσκεται για λίγο εδώ, διότι το σάιτ πρόκειται να κλείσει: http://eleftheriakos.gr/kalytera-na-min-milame-gia-anarhiko-kinima-alla-gia-horoys

7) Δεν είμαι οπαδός της τελεολογίας, δεν πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει τέλεια κοινωνία η τέλεια κοσμοθεωρία. Αλλά όπως κάνουμε κριτική στις αντιφάσεις του καπιταλισμού και του μαρξισμού, άλλο τόσο πρέπει να γίνεται κριτική και στης αντιφάσεις της αναρχίας.

8) Δείτε το  ντοκιμαντέρ που μοντάρισα Ισπανία ΄36  "Μέσα στην Επανάσταση"

https://vimeo.com/21738126

9) H γραφειοκρατία είναι μια μορφή οργάνωσης κατά την οποία οι αποφάσεις παίρνονται στην κορυφή, τις οποίες πρέπει να υπακούουν οι από κάτω και μεταφέρονται διαμέσου μιας σειράς διαταγών όπως σε ένα στρατό. Mια  γραφειοκρατία δεν είναι μια αληθινή κοινότητα, η οποία προϋποθέτει ένα σύνδεσμο ίσων ανθρώπων που παίρνουν τις αποφάσεις από κοινού και τις μεταφέρουν έξω από το σύνδεσμο επίσης από κοινού.

10) Α. Το κράτος στην μια  μορφή του Ιανού  (πολύ συνοπτικά)  , είναι ένα ιστορικό αλλά  παράλληλα και απάνθρωπο δημιούργημα των αρχουσών ελίτ που διέπεται από αρχές αποφασισμένες:

I)  Να διατηρούν διά της βίας άδικες μορφές ιδιοκτησίας, που οδηγούν στην φτώχεια και στα κακά που αυτή προκαλεί (σωμα­τικά, πνευματικά, ηθικά και κοινωνικά), στην παθολογική πλεο­νεξία, τον φόβο και την εμπορευματοποίηση όλων των αξιών.

II) Να γεννούν ενοχή, απογοήτευση, σύγχυση, άγχος και εχθρότητα, μέσω πληθώρας αυθαίρετων νόμων και διατάξεων.

III)  Να συμ­βάλλουν στην ενστάλαξη μιας ψευδούς αντίληψης των αξιών, δίδοντας έμφαση σε άσχετα ή βλαβερά “ηθικά καθήκοντα”, όπως η υπακοή στις απαιτήσεις της πολιτικής, θρησκευτικής ή όποιας άλλης εξουσίας, όσο ανούσιες ή ανήθικες κι αν είναι οι απαιτήσεις αυτές.

IV) Να προσφέρουν ένα αποθαρρυντικό παρά­δειγμα απερίγραπτης βαρβαρότητας και αδιαφορίας απέναντι στον πόνο, μέσω της στρατιωτικής του δράσης, της οικονομικής του πολιτικής και της αντιμετώπισης αυτών που δεν συμμορφώ­νονται.

V) Να υπονομεύουν την κοινότητα και την προσωπική ευθύνη, καθιερώνοντας τον έλεγχό του σε όλους τους τομείς της ζωής.

Β. Το κράτος,  στην άλλη  μορφή του Ιανού  είναι το  κοινωνικό συμβόλαιο, δηλαδή το κράτος πρόνοιας, το κράτος δικαίου και όλες αυτές οι δημόσιες λειτουργιές για την ευρυθμίας της κοινωνίας πχ υγεία, παιδεία και όλοι αυτοί οι κοινωφελείς οργανισμοί, οι κρατικές καπιταλιστικές  κολεκτίβες όπως η ΔΕΗ, η  ΕΥΔΑΠ, κλπ. Επίσης το κράτος είναι και παραμένει μεγάλος εργοδότης, όχι μόνο από το εργατικό προσωπικό, από την διοίκησή του και τις δημόσιες επιχειρήσεις αλλά και από τις εργολαβίες που δίνει στους ιδιώτες, ακόμα και στην μητρόπολη του καπιταλισμού τις ΗΠΑ. Δείτε λόγου χάριν, σχέση κράτους και στρατιωτικο-βιομηχανικού  συμπλέγματος.

Εννοείται ότι σε αυτές τις κρατικές-καπιταλιστικές επιχειρήσεις συμβαίνει η αναπαραγωγή του κεφαλαίου και της εργατικής δύναμης σε αντίθεση με αυτό που υποστηρίζει μερίδα των μαρξιστών οι οποίοι μιλούν για «κοινωνικό κεφάλαιο» με την έννοια της  κοινωνικής ανταποδοτικότητας μέσω της φορολογίας – τελών κλπ. Το κράτος είναι και αφεντικό χωρίς πάσα αμφιβολία. Τώρα οι κυβερνήσεις διαλύουν αυτή την κατάσταση και αφήνουν πίσω τους ερείπια ιδιωτικοποιώντας πολλές όψεις τις δημόσιας σφαίρας.

Οι αναρχικοί αδυνατούν να επεξεργαστούν μια νέα έννοια της δημόσιας σφαίρας και ένα πρόγραμμα. Ελάχιστοι από αυτούς ασχολούνται με τις προσπάθειες ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις πχ νερού, ενέργειας, υγείας κλπ. Έγραφα: Η ελευθεριακή σκέψη οφείλει να επαναδιατυπώσει ένα κοινοτικό πρόταγμα, έτσι ώστε «ο έλεγχος της κοινότητας, εάν και όταν καταστεί αποτελεσματικός, να αποτελέσει μια συντριπτική πρόκληση όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά και για τους διαχειριστές του κεφαλαίου και της οικονομίας». Ο «νέος» αναρχισμός οφείλει να στηρίξει τη «συλλογική δράση ως εναλλακτική λύση απέναντι στην ιδιωτικοποίηση ή στην κρατική ρύθμιση». Η κοινοτική ιδέα του αναρχισμού θα μπορέσει να έχει μια πραγματική δυνατότητα εφαρμογής σε ευρεία κλίμακα, μόνο στο μέτρο που τα νέα αντιφιλελεύθερα κινήματα θα είναι ικανά να θέσουν υπό αμφισβήτηση τα δόγματα της αριστεράς του κράτους: «Είναι πέραν κάθε αμφισβητήσεως, ότι τον επόμενο αιώνα τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας πρέπει να επανεξεταστούν, προκειμένου να δημιουργηθεί μία κοινωνία πρόνοιας πάνω στα ερείπια του κράτους πρόνοιας».

 Η εναλλακτική λύση απέναντι στην κρίση του κοινωνικού κράτους δεν μπορεί λοιπόν παρά να προέλθει από μία σύγχρονη ανάγνωση της κοινοτικής παράδοσης του αναρχισμού: η «κοινωνία της πρόνοιας», όπως την αποκαλεί ο Γουώρντ, οφείλει να είναι αποκεντρωμένη και οργανωμένη πάνω σε ελευθεριακές, αμεσοδημοκρατικές, συνομοσπονδιακές βάσεις.

 Το κοινωνικό συμβόλαιο

από G 19/01/2014 1:37 μμ.


Το κοινωνικό συμβόλαιο, δηλαδή το κράτος, είναι το φάντασμα του μαζικού συγκεντρωτικού ελέγχου. Η επίλυση του προβλήματος της κοινωνικής αδικίας και η ισοκατανομή των βασικών  κοινωνικών αγαθών δηλαδή του παραγομένου κοινωνικού πλούτου  πρέπει να  συνάδουν με τα  ιδανικά μας, που δεν συνίστανται μόνο στο πώς θα μοιράσουμε τον πλούτο ή θα κατανείμουμε τους πόρους, διότι ο πλούτος μπορεί να μοιραστεί σχετικά δίκαια ακόμη και μέσα σε μια φυλακή, και οι εξωτερικοί πόροι μπορούν να κατανεμηθούν  σχετικά δίκαια μέσω του κρατικού μηχανι­σμού.

Αν και ο Ρωλς συγκαταλέγει την ελευθερία, τις ευκαιρίες και τον αυτοσεβασμό, στα βασικά αγαθά, τα «αγαθά» αυτά δεν μπορούν να αποκτήσουν σάρκα και οστά ούτε μέσω του κράτους, ούτε μέσω του μυθικού κοινωνικού συμβολαίου. Τα ιδανικά μας αφορούν την απελευθέρωση της δημιουργικής παρόρμησης, τις ευκαιρίες για αυτοοργάνωση και την ανασυγκρότηση της κοινωνίας γι’ αυτόν τον σκοπό.

Η ελπίδα μας για την επίλυση του προβλήματος της κοινωνικής αδικίας βρίσκεται στους ανθρώπους, σε μας, στην πνευματική και κοινωνική μεταμόρφωση. Παράλληλα και ενάντια προς το κράτος, χρειάζεται να οικοδομήσουμε νέες κοινωνικές αλλά και διαπροσωπικές σχέσεις, κοινωνικούς θεσμούς εμποτισμένους με την αναζωογόνηση του πνεύματος.  

11) Ο Λαντάουερ λοιδορήθηκε για αυτά που έλεγε και έπεσε σε αφάνεια στους αναρχικούς κύκλους. Τον είπαν μάλιστα, μεταφυσικό και ιδεαλιστή. Ο Λαντάουερ συμμετείχε στην ίδρυση του σοβιέτ του Μονάχου, στην επανάσταση των συμβουλίων στην Γερμανία το 1919.  Μετά την συντριβή της επανάστασης από την σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση και τα Φράικορπς "Freikorps" μετέπιπτα SS, o Λανταουερ φυλακίστηκε μαζί με δέκα συντρόφους. Τα "Freikorps" πήγαν στη φυλακή και τους εκτέλεσαν όλους. Θα μου πείτε, γιατί τα γράφω αυτά; Διότι σε σχέση με τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Καρλ Λίμπκνεχτ  που δολοφονήθηκαν επίσης και μνημονεύονται από τότε από την αριστερά, ο Λαντάουερ και οι σύντροφοι του,  λόγω του ότι πήγαν να ανανεώσουν το δόγμα, έπεσαν σε δυσμένεια και δεν μνημονεύονται καθόλου. Αν και ο Λαντάουερ ήταν ανάλογης ή και μεγαλύτερης εμβέλειας θεωρητικός, διότι ήταν και φιλόσοφος, σε σχέση με τη Λούξεμπουργκ που είναι πασίγνωστη, τον ξέρουν και τον μνημονεύουν ελάχιστη αναρχικοί. Χάρη στις εκδόσεις «Τροπή» έχουμε στην Ελλάδα μερικά από τα βιβλία του Λαντάουερ, με κορυφαίο το Έκκληση για σοσιαλισμό

13). Έγραφα: {…) Ο καθένας από εμάς, αλλά και συνολικά το κίνημα, χρειάζεται να απαντήσει στο ερώτημα που μας τίθεται ακόμα και σε υπαρξιακό επίπεδο: «ποιοι είμαστε , πού πηγαίνουμε και τι θέλουμε». Όπως και το πώς και με ποιους τρόπους από ένα κατακερματισμένο κίνημα διαμαρτυρίας και πολλές φορές περιχαρακωμένης η σεκταριστικής δράσης, θα κατορθώσουμε να θέσουμε το κοινωνικό και πολιτειακό μοντέλο του καπιταλισμού σε ιστορική αμφισβήτηση. Αυτά τα ερωτήματα στέκονται αμείλικτα μπροστά μας. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σημείο καμπής. Ένας κύκλος κλείνει και για να ανοίξει ένας νέος,  όμως για να αρχίσει η πραγματική συζήτηση,  χρειάζεται ο αναρχισμός να ξαναβρεί την προταγματική κοινωνική του φύση.

Ένα πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή είναι η συνειδητοποίηση και η προσπάθεια εξάλειψης μιας σημαντικής  αντίφασης που υφίσταται εντός του κινήματος και που  για μας τους αναρχικούς παίρνει πολλές φορές οριακές διαστάσεις. Το δέον είναι, εφόσον την αναγνωρίζουμε, να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για την άρση της. Το μη δέον είναι το να την αγνοούμε, αλλά και όταν παραδεχόμαστε την ύπαρξη της να μην είμαστε διατεθειμένοι να πράξουμε για την υπέρβασή της.

Ενώ κατανοούμε ότι κουβαλάμε συνήθειες και αντιλήψεις του κόσμου που ζούμε (αλλά και θέλουμε να αλλάξουμε), γνωρίζοντας ότι υπάρχουν ατομικές και συλλογικές ανεπάρκειες (κανείς τέλειος, όχι με την θρησκευτική έννοια ούτε με την φιλοσοφική τελεολογία), πολλές φορές αναπαράγουμε αυτόν τον κόσμο στο εσωτερικό μας, στις μεταξύ μας σχέσεις. Αυτό καταντάει την αναρχία αναξιόπιστη και χιμαιρική επιβεβαιώνοντας αυτούς που ισχυρίζονται ότι είναι αδύνατες οι κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων χωρίς ιεραρχία και κυριαρχία.

Το μη δέον είναι, ότι ξέροντας  πως από το κέλυφος της παλιάς κοινωνίας θα γεννηθεί η νέα, δε βρίσκουμε εκείνες τις διαδικασίες και τα συλλογικά εκείνα εργαλεία  για να αποτρέπουμε την αναπαραγωγή αυτών των παλιών συνηθειών στις μεταξύ μας σχέσεις (ιδιαίτερα όταν οι παλιές συνήθειες αναπαράγονται με την μορφή της «άτυπης ιεραρχίας» και των διευθυντηρίων λήψης αποφάσεων που είναι δύσκολο λόγω του ότι είναι «αόρατα» να ελεγχθούν και να εξαλειφθούν).

Το δέον είναι, το να παλεύουμε να ξεπεραστεί, όσο είναι δυνατόν, η συνείδηση της ιεραρχίας-κυριαρχίας και των διακρίσεων-προνομίων μεταξύ των ανθρώπων (ιδιαίτερα στον τρόπο που παίρνουμε και υλοποιούμε τις συλλογικές μας αποφάσεις) και το να μη φοβόμαστε να πειραματιστούμε με νέες πρακτικές, ενάντια στη δύναμη της συνήθειας που παράγει συντηρητισμό.

Ο αναρχισμός θεωρεί ως μία από τις πρώτιστες αρχές του τη  θέση βάσει της όποιας μόνον ελευθεριακά μέσα μπορούν να χρησιμοποιηθούν (και όχι απλώς «θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν»), για να οικοδομηθεί με επιτυχία μια ελευθεριακή  κομουνιστική κοινωνία.{…}Δείτε: « Η Τυραννία της Έκλειψης Δομής»

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1458595

14) Παραφράζοντας ένα παλιό χωρίο ισχυρίζομαι ότι σήμερα, όπως και χθες, σε κάθε ζωντανή κίνηση, σε κάθε ώρα της ύπαρξής μας, είμαστε «αιχμάλωτοι» στις θηλιές της αστικής κουλτούρας, μη έχοντας άλλες πηγές και μέσα από τα αποτελέσματα και τα επιτεύγματα της κουλτούρας αυτής. Στο σπίτι, στην οικογένεια, στο σχολείο, στη δουλειά… παντού συναντιόμαστε με την αστική παρουσία, με το αστικό πνεύμα, τα αστικά συμφέροντα… Σε κάθε δίσκο, σε κάθε ραδιοφωνικό τηλεοπτικό κύμα, παράγεται η αστική σκέψη, η καπιταλιστική ψυχή. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτή την πανταχού παρούσα «αστικότητα».

Στις μέρες μας που ο αστισμός αναπαράγεται κάθε δευτερόλεπτο ιδιαίτερα από τα μαζικά μέσα αποβλάκωσης και η εδραίωση του συστήματος της διαμεσολαβημένης κοινωνικής ζωής φαντάζει ακλόνητη, μπορεί να αισθανόμαστε ασφυκτικά περικυκλωμένοι από αυτή την κατάσταση, όμως δεν χρειάζεται να περάσουμε σε άλογες πρακτικές. Αυτό που χρειάζεται είναι η ανασυγκρότηση των επαναστατικών εννοιών ενάντια στην ασυναρτησία.

Η γνώμη μου είναι ότι ο καθένας που θέλει να αυτοαναφέρεται ως ελευθεριακός, αντιεξουσιαστής ή αναρχικός, οφείλει να μην αποφεύγει τον πόλεμο ιδεών, να μάχεται, υπερασπίζοντας  και γνωρίζοντας την διαχρονικότητα των αναρχικών αξιών βελτιώνοντας και εμπλουτίζοντας τες στο σήμερα, αποφεύγοντας λάθη και παραλήψεις του παρελθόντος και  ενάντια στην δήθεν «νεωτερικότητα» που προβάλλουν-προωθούν οι σημερινές και αυριανές ελίτ της κυριαρχίας και στην δήθεν αποϊδεολογικοποίηση - αποιστορικοποίηση του κόσμου. Ξέρουμε ότι στην παρούσα κατάσταση δεν μπορούμε να αντιπαλέψουμε με έναν αποτελεσματικό τρόπο την ασυναρτησία, την ασάφεια και τη σκόπιμη αποσύνθεση των εννοιών που παράγει το σύστημα. Όμως μπορούμε να ξεκινήσουμε τουλάχιστον σε ένα πρώτο επίπεδο να οργανώνουμε με σαφήνεια και συνοχή το ποιοι είμαστε και τι θέλουμε. Ιδιαίτερα τώρα, που οι ελίτ παρουσιάζουν με ένα κυνικό τρόπο την κρίση του συστήματος ως "δημιουργικό καταστροφισμό".

Η διαστρέβλωση των εννοιών και του λόγου είναι μια πολύ παλιά τακτική των διανοούμενων απολογητών των κυρίαρχων τάξεων για να θολώνουν τα νερά και να προκαλούν σύγχυση στους κυριαρχούμενους. Ο Ράουτερ παρατηρούσε από την δεκαετία του ΄60 κιόλας στο "Η Κατασκευή Υπηκόων" ,ότι: "... όσο ασαφέστερα εκφράζεται κανείς, τόσο περισσότερο μένει κρυμμένο το ψέμα που υπάρχει στον λόγο του ..."!

Αλλά δεν είναι μόνο το ψέμα που προκύπτει από την αποσύνθεση των εννοιών που προάγουν και αναπαράγουν οι απολογητές (θεραπαινίδες) του συστήματος. Είναι ο πόλεμος για τη διατήρηση του στάτους της κυριαρχίας. Εδώ πολύ σωστά παρατηρεί ο Τόμας Σαζ, στο «Ο Πόλεμος των Ορισμών», ότι: «… Ο πόλεμος για τον έλεγχο του κόσμου είναι και πόλεμος ορισμών… Ο αγώνας καθορισμού και ελέγχου των νοημάτων είναι αγώνας για επιβίωση… αυτός που πρώτος θα ορίσει το νόημα μιας κατάστασης, επιβάλλει στον άλλον την δική του πραγματικότητα και τον ορίζει, είναι ο νικητής... έτσι κυριαρχεί κι επιβιώνει. Εκείνος που ετεροκαθορίζεται, υποτάσσεται και ίσως ακόμα και εξοντώνεται...»!

Ο καπιταλισμός κατακερματίζει και ομογενοποιεί τον κόσμο, παράλληλα έχει κατακερματίσει την εργατική τάξη αλλά και το κοινωνικό υποκείμενο, το υποκείμενο είναι μισό-λειψό - πόσο μάλλον επαναστατικό - γι αυτό χρειάζεται να δημιουργήσουμε εκείνες της συνθήκες για την ανάδυση εκείνου του  ολοκληρωμένου επαναστατικού υποκυμμένου, δημιουργώντας συνεκτικές δομές αγώνα και θεώρησης. «Οι κοινωνία του θεάματος» φαντάζει λίγο ξεπερασμένη χρειάζεται μια νέα θεώρηση των πραγμάτων πάνω στην βάση του κατακερματισμού.

Στην εποχή μας όπου κανείς δε μένει, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο ανεπηρέαστος  από αυτήν. Αυτό φυσικά  ισχύει και για τους αναρχικούς  ανεξάρτητα αν ιστορικά είναι δικαιωμένοι στην κριτική τους τόσο για την σάπια ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία όσο και για την ριζοσπαστική εκδοχή της, τον μπολσεβικισμό. Η σοσιαλιστική προοπτική της ανθρωπότητας βούλιαξε στους παγωμένους βάλτους της Σιβηρίας και από προοπτική ευτοπίας, έγινε δυστοκία και χίμαιρα στα μάτια των προλετάριων της σημερινής εποχής, ενώ  ο ρεπουμπλικανικός νεοφιλελευθερισμός μάς έχει μετατρέψει σε μικροϊδιοκτήτες της αθλιότητας και παθητικές ιδιωτικοποιημένες πληθυσμιακές στοίβες οπαδών – ψηφοφόρων - καταναλωτών.

Το χάσιμο της έννοιας της «society will» (κοινότητας θελήσεων), είναι που δυσκολεύει εμάς και τους προλετάριους της σημερινής εποχής  στη συλλογική μας συγκρότηση. Είναι περισσότερο  το χάσιμο του ονείρου για μια κοινωνία προς το ανθρωπινότερο, δηλαδή της πίστης  ότι μπορεί να υπάρξει μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και κυριαρχία από άνθρωπο σε άνθρωπο, και λιγότερο οι λύσεις που προσφέρει ο καπιταλισμός που σχίζουν την κοινότητά μας. Πόσο μάλλον, από τη στιγμή που  ο κοινωνικός δαρβινισμός «ο πόλεμος όλων εναντίον όλων», δηλαδή ο ανταγωνισμός και ο ατομικισμός του «ο σώσον εαυτό σωθήτο» έχουν γίνει καθολικά καθημερινά φαινόμενα.

Ο νεοφιλελευθερισμός δεν επικράτησε μέσα από καμιά ηρωική μάχη για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έδωσε καμιά τέτοια μάχη. Ήρθε και θρονιάστηκε στην παρακμή των σοσιαλιστικών ιδεών από τη στιγμή που αυτές έγιναν μπολσεβίκικη σταλινική εκδοχή, και στη ρεφορμιστική του έκδοση σοσιαλ-φιλελευθερισμός. Αν αναλυθεί αυτό το ζήτημα κάτω από άλλη σκοπιά (κάτι που δεν είναι του παρόντος), θα αναδειχθεί η εκπληκτική ομοιότητα και των δυο συστημάτων (δυτικό ανατολικό) τόσο ως προς την απολυταρχική πυραμιδοειδή, πλατωνικού τύπου πολιτεία τους, όσο και στο πόσο ιδιωτικές είναι αυτές οι κοινωνίες. Γιατί όσο πιο δεσποτικά, ολοκληρωτικά  διαμορφώνεται η κοινωνική ζωή από τις άρχουσες ελίτ, τόσο πιο πολύ κατατρώνε τη δημόσια σφαίρα.

Το κράτος και τα αφεντικά ζουν σε βάρος του δημοσίου, δηλαδή της κοινωνίας. Σε αυτό ο μπολσεβίκικος ολοκληρωτισμός όσο και ο νεοφιλελεύθερος ολοκληρωτισμός της αγοράς, δε διαφέρουν παρά μόνο στις εκφάνσεις. (Ένα άλλο παράδειγμα είναι τα ναζιστικά και φασιστικά καθεστώτα. Με αυτή την έννοια φανταστείτε πόσο ιδιωτικές κοινωνίες  ήταν όχι μόνο εξαιτίας της τρομοκρατίας).

Εάν ο σοσιαλισμός είναι σε κρίση, αναφέρει ο Γουώρντ, αυτό συμβαίνει «ακριβώς επειδή το παγκόσμιο σοσιαλιστικό κίνημα προσανατολίστηκε προς τη διεύρυνση της κρατικής εξουσίας και όχι προς τον περιορισμό της». Η χρεοκοπία σε πλανητική κλίμακα της μαρξιστικής ιδεολογίας και γενικότερα του κρατικού πνεύματος του σοσιαλισμού είχε ως μία από τις πιο πρόσφατες συνέπειές της την αναβίωση του φιλελευθερισμού, που διαβρώνει προοδευτικά όχι μόνο τις εδώ και δεκαετίες κοινωνικές κατακτήσεις των λαϊκών τάξεων, αλλά και την ίδια την ιδέα της δημόσιας υπηρεσίας.

15) Δείτε ακόμη μερικά δείγματα:

 « Ο καπιταλισμός είναι η πληρέστερη έκφραση του αναρχισμού και ο αναρχισμός η πληρέστερη έκφραση του καπιταλισμού». Murray Rothbard  Σαλπάροντας για τη φιλελεύθερη Ουτοπία , Ελευθεριακά και φιλελεύθερα: Dr Yaron Brook, Αναρχοκαπιταλισμός

ΡΟΥΣΗΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣ ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Υπάρχει επίσης, επικριτικά, το «αναρχία στην παραγωγή» που λένε οι μαρξιστές, «άναρχη ανάπτυξη» που λένε οι οικονομολόγοι, «άναρχη δόμηση» που λένε οι πολεοδόμοι … και εδώ ο κατάλογος είναι τεράστιος.  Μέχρι που έχω ακούσει ότι το δάσος έχει αναπτυχτεί άναρχα από δασολόγο. Ένα  παλιό αφεντικό μου έλεγε και εγώ αναρχικός είμαι ρε μαλάκα, αφού περνώ με κόκκινο δεν πληρώνω εφορία, ΙΚΑ κλπ, άρα πάω ενάντια στους νόμους.

16Ποιες είναι οι βασικές αρχές της αυτοδιεύθυνσης; Θα τις αναφέρουμε εν συντομία: Αυτοδιεύθυνση, σημαίνει εξ΄ ορισμού αυτοκαθορισμός. Αποκλείει τη διεύθυνση άλλων, την κυριαρχία ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο.  Αποκλείει, όχι μόνο τη διαρκή  νομική κατοχυρωμένη εξουσία του κράτους με τους καταπιεστικούς θεσμούς, αλλά απαιτεί την κατάργηση της αρχής του κράτους από τις ανεπίσημες ενώσεις του λαού: από τα συνδικάτα, από τους χώρους εργασίας και από τις μυριάδες συσπειρώσεις  και σχέσεις που συγκροτούν την κοινωνία.

Η Αυτοδιεύθυνση, εξ΄ ορισμού, είναι η ιδέα ότι οι εργάτες (όλοι οι εργάτες περιλαμβανομένων των τεχνικών, των μηχανικών, των επιστημόνων, των προγραμματιστών, των συντονιστών, όλων), που απασχολούνται με την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών μπορούν οι ίδιοι να διευθύνουν και να συντονίζουν αποτελεσματικά την οικονομική ζωή της κοινωνίας. Αυτή η πίστη στηρίζεται σε τρεις αδιαχώριστες αρχές: α) πίστη στη δημιουργική ικανότητα των μαζών, στον διασυρμένο “κοινό άνθρωπο” και όχι σε μια αριστοκρατική τάξη “ανώτερων”  ανθρώπων, β) αυτονομία (αυτοκυβέρνηση), γ) αποκέντρωση και συντονισμός, με την ελεύθερη συμφωνία του φεντεραλισμού (ομοσπονδιοποίηση). 

******

ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΗ

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1411879

Σχετικά με το ζήτημα της οργάνωσης.

http://eleftheriakos.gr/shetika-me-zitima-tis-organosis

 

 

http://eleftheriakos.gr/anoikti-epistoli-pros-anarhiko-kinima


Συμπλήρωμα στην σημείωση (14)

(Μια μικρή συνεισφορά στη συζήτηση για το ταξικό)

« Ο καπιταλισμός κατακερματίζει και ομογενοποιεί τον κόσμο, παράλληλα έχει κατακερματίσει την εργατική τάξη αλλά και το κοινωνικό υποκείμενο, το υποκείμενο είναι μισό-λειψό - πόσο μάλλον επαναστατικό - γι αυτό χρειάζεται να δημιουργήσουμε εκείνες της συνθήκες για την ανάδυση εκείνου του  ολοκληρωμένου επαναστατικού υποκυμμένου, δημιουργώντας συνεκτικές δομές αγώνα και θεώρησης. «Οι κοινωνία του θεάματος» φαντάζει λίγο ξεπερασμένη χρειάζεται μια νέα θεώρηση των πραγμάτων πάνω στην βάση του κατακερματισμού».

2. Ο Καστοριάδης λέει σχετικά:

«…Αν ο καπιταλισμός μπόρεσε να λειτουργήσει και να αναπτυχθεί στο παρελθόν, αυτό έγινε επειδή κληρονόμησε μια σειρά ανθρωπολογικών τύπων τους οποίους δεν δημιούργησε ο ίδιος: αδιάφθορους δικαστές, ακέραιους δημόσιους υπαλλήλους ικανούς να υπηρετούν το κοινό καλό, εκπαιδευτικούς αφοσιωμένους στο καθήκον τους, εργάτες για τους οποίους η δουλειά ήταν –παρά τις σκληρές συνθήκες- πηγή αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας κλπ. Αυτοί οι ανθρωπολογικοί τύποι δεν αναδύθηκαν από μόνοι τους, αλλά δημιουργήθηκαν σε προηγούμενες ιστορικές περιόδους με αναφορές σε αξίες που ήσαν τότε καθιερωμένες: την εντιμότητα, την ανιδιοτελή προσφορά προς το κοινωνικό σύνολο, τη μετάδοση της γνώσης, την εργασία που παράγει ωφέλιμο έργο  κλπ.

Στις σύγχρονες κοινωνίες αυτές οι αξίες δεν έχουν πέραση, αφού το μόνο που μετράει πλέον είναι το ΧΡΗΜΑ. Οι ανθρωπολογικοί τύποι που ενσαρκώνουν την εντιμότητα, την ηθική ακεραιότητα, την ανιδιοτέλεια γίνονται σχεδόν αδιανόητοι στη σύγχρονη εποχή. Δεν υπάρχουν επομένως καθιερωμένες αξίες ικανές να λειτουργήσουν ως φραγμός στη διάδοση της διαφθοράς. Ακόμη και ο ανθρωπολογικός τύπος που αποτέλεσε ιστορικό δημιούργημα του ίδιου του καπιταλισμού, ο τύπος του επιχειρηματία –που συνδύαζε την τεχνική επινοητικότητα, την ικανότητα να δημιουργεί αγορές- είναι και αυτός προς εξαφάνιση. Αντικαθίσταται από διευθυντικές γραφειοκρατίες και από κερδοσκόπους, που εγκαταλείπουν τις παραγωγικές δραστηριότητες για να στραφούν προς το ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΟ ΚΕΡΔΟΣ. Το ίδιο το σύστημα καταστρέφει βαθμιαία όλους τους ανθρωπολογικούς τύπους που είναι αναγκαίοι για την ύπαρξη και λειτουργιά του…»

3. Δεν  υποστηρίζω  την επαναφορά παλιών ξεχασμένων αξιών, αλλά σαν ένδειξη της καταστάσεις, σε σχέση με αυτά που λέει ο Καστοριάδης δείτε επίσης την μελέτη του  Κροπότκιν για τις πόλεις στην αναγέννηση στα βιβλία του «Αλληλοβοήθεια ένας παράγοντας της εξέλιξης» και  «Η κατάκτηση του ψωμιού» που επηρέασαν πολλούς διανοητές και επηρεάζουν μέχρι σήμερα.

Αντίθετα λέω οτι ο νεοφιλελευθερισμός υποστηρίζεται, ότι έκτος από ιδεολογία και οικονομική πολιτική είναι  πρώτα απ' όλα κυρίως, ένας τύπος κυβερνητικής ορθολογικότητας. Ο Φουκό, ορίζει την κυβερνητική ορθολογικότητα ως μια κανονιστική λογική που διέπει τη δραστηριότητα της διακυβέρνησης, με τη έννοια όχι μόνο της άμεσης αλλά και της έμμεσης καθοδήγησης των ανθρώπων, έτσι ώστε αυτοί να οδηγούνται και να συμπεριφέρονται με έναν ορισμένο τρόπο.

Η «ορθολογικότητα» αυτή δεν εφαρμόζεται με την άσκηση   ενός άμεσου αλλά περισσότερο ενός έμμεσου (συγκαλυμμένου)  καταναγκασμού, μιας καταπίεσης. Από αυτή την άποψη, η κριτική ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό δεν θα 'πρεπε να περιορίζεται μόνο στο πεδίο της οικονομικής πολιτικής (ιδιωτικοποιήσεις, η απορρύθμιση εργασιακών σχέσεων)  ούτε σε ένα ορισμένα σύνολο θεωρητικών ιδεών (Φρίντμαν, Χάγεκ)  ούτε στους  πολιτικούς που στράφηκαν σε αυτόν στα τέλη της δεκαετίας του 1970 (Ρέιγκαν, Θάτσερ κλπ). Η νεοφιλελεύθερη «ορθολογικότητα» έχει μιαν ευρύτερη εμβέλεια και μπορεί να προωθείται ακόμα και από κυβερνήσεις που αναφέρονται στην αριστερά. Αυτό που ορίζει τη νεοφιλελεύθερη ορθολογικότητα είναι το ότι οδηγεί τα υποκείμενα να δρουν με βάση το υπόδειγμα του ανταγωνισμού. Ο νεοφιλελευθερισμός οδηγεί τα άτομα να προσπαθούν να μεγιστοποιηθούν την ικανοποίηση των συμφερόντων τους, παραμερίζοντας κάθε ηθική αναστολή.

Στο ίδιο μότο διαπλάθεται και το «νεοφιλελεύθερο υποκείμενο»  με την παρόξυνση του ανταγωνισμού μεταξύ των ατόμων (πόλεμος όλων εναντίων όλων), με τις τεχνικές αξιολόγησης, με την ενθάρρυνση του ιδιωτικού δανεισμού, με την παρακίνηση να μετατραπούν τα υποκείμενα σε «ανθρώπινο κεφάλαιο», μέσω της καταναλωτικής ζήτησης. Το άτομο πλέον πρέπει να φροντίζει να συσσωρεύει, να επιδιώκει την επιτυχία, ενώ ταυτόχρονα είναι υπεύθυνο (και επομένως ένοχο), για την ενδεχόμενη αποτυχία του. Το νεοφιλελεύθερο υποκείμενο συγχέει την ελευθερία και την αυτονομία με τον ανταγωνισμό.

 Επιχειρώντας να μεγιστοποιήσει με κάθε τίμημα την απόδοση του ατόμου σε όλα τα πεδία, ο νεοφιλελευθερισμός καταλήγει να αναγορεύει σε κανόνα την έλλειψη κάθε περιορισμού. Αυτή η έλλειψη περιορισμού συγκαλύπτει όμως το γεγονός ότι  στην πραγματικότητα, υπάρχει ένα όριο στην επιθυμία και αυτό το όριο το καθορίζουν το κεφάλαιο και η επιχείρηση. Οι συντηρητικοί και οι θιασώτες του «εκσυγχρονισμού» βλέπουν στο νεοφιλελεύθερο υποκείμενο ένα ον απελευθερωμένο από όλες τις αλυσίδες του. Αλλά η έλλειψη κάθε περιορισμού, που υπόσχεται ο νεοφιλελευθερισμός, δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματική ελευθερία. Ο μηχανισμός της «απόδοσης - απόλαυσης», που καθιερώνει ο νεοφιλελευθερισμός, είναι ένα σύστημα που λειτουργεί σαν ψευδαίσθηση της ελευθερίας του ατόμου, γιατί παραμένει στην ουσία ένας τρόπος κοινωνικής χειραγώγησης και πειθάρχησης … Η ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΩΣ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΑΠΕΙΛΗΣ

4. Ανοίγοντας μια παράγραφο ισχυρίζομαι ότι :

Ενώ έχουμε απομακρυνθεί πολύ από την εποχή της βιομηχανικής αστικής πρωτοσυσσώρευσης κεφαλαίου και την προβληματική της, στην πραγματικότητα όμως δεν την εγκαταλείψαμε ποτέ, γιατί αυτό που έχει σημασία είναι ότι το προλεταριάτο, στον εμπειρικό προσδιορισμό του, από τη μια δεν είχε εκληφθεί μόνο σαν οι χειρώνακτες εργαζόμενοι, οι παραγωγοί, αλλά προπάντων σαν η δυνατή ελευθερία. Από την άλλη οριζόταν αρνητικά για να τονιστεί ότι αποτελεί το αντίθετο της αστικής τάξης.

Μέσα σε μια κατάσταση όπου η μεγάλη τάση του σύγχρονου κόσμου είναι - για πρώτη φορά σε τέτοιο μέγεθος στην ιστορία - η πολιτική πόλωση της κοινωνίας σε δύο τάξεις, η αστική τάξη έχει στην κατοχή της τα μέσα παραγωγής και απολαμβάνει από αυτά, ενώ το προλεταριάτο ούτε τα έχει στην κατοχή του, ούτε απολαμβάνει τίποτα. Προτιμούμε να λέμε «έχει στην κατοχή της» και όχι «είναι ιδιοκτήτρια», για να κάνουμε πιο φανερό ότι η νομική ιδιοκτησία είναι ένα ιδεολογικό εποικοδόμημα που μπορεί να αντικατασταθεί από ένα άλλο. Για παράδειγμα με τη συλλογική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής από τη κομματική - κρατική γραφειοκρατία.

Ο καπιταλισμός στην πραγματικότητα δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Αντίθετα, τα διαπλέκει, τα εντείνει και το κυριότερο τα μεταθέτει στο χρόνο. Ούτε τα ζητήματα της φτώχιας διευθετεί. Αυξάνει τόσο την σχετική όσο και την πραγματική φτώχια, εν μέσω αφθονίας -εδώ να σημειώσουμε ότι είναι πράξη ελευθερίας το να επιλέξεις να ζεις λιτά, αντίθετα όταν σου το επιβάλλουν είναι πράξη καταναγκασμού- ούτε τα νέα ζητήματα ελευθερίας,  ούτε τα οικολογικά προβλήματα που διογκώνονται και προσπαθούν να μας πείσουν οι ελίτ ότι είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι. Και ενώ  πετά έξω από την παραγωγική διαδικασία (ανεργία) λόγο του  αυτοματισμού της ρομποτικής και της οικονομικής αναδιάρθρωσης  χιλιάδες εργαζόμενους  μετατρέποντας τους  σε πλεονάζοντας πληθυσμούς  προσπαθεί να διαχειριστή αυτή την κρίση – αναδιάρθρωσης με νέο δεσποτικούς νέο απολυταρχικούς τρόπους.   Παράλληλα  η συστημικη κρίση είναι πολυδιάστατη και αγγίζει όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής είναι κρίση οικονομική, θεσμική, οικολογική , πολιτισμική.

Για να επανέλθουμε στο θέμα μας, τα ζητήματα ποιότητας ζωής,  το οικολογικό -  κλιματικό πρόβλημα η οικονομική περιθωριοποίηση του  λαού  είναι άμεσα συνδεμένα με τα κοινωνικά και ταξικά - ζητήματα.

 

5. Κοινωνία και ταξική πάλη (βασικές κοινοτυπίες)  

α) Εκμεταλλευτές – εκμεταλλευόμενοι

Προκύπτει η ανάγκη μίας συνοπτικής αναφοράς στην ταξικότητα του συστήματος και επομένως στο υποκείμενο στο οποίο απευθυνόμαστε, καθώς είναι απαραίτητη η διαφοροποίηση από διαταξικές, δεξιόστροφες, στιρνερικές και νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις και λογικές που καλλιεργεί η κυριαρχία και αναπαράγει δυστυχώς  ένα κομμάτι του αναρχικού χώρου. Επιπλέον, αν και η ταξική πάλη δεν είναι γραμμική, αν και έχει σημεία ύφεσης και κορύφωσης, δεν πρέπει να  παραγνωρίζουμε ότι η ταξική διαίρεση της κοινωνίας αναπαράγεται σε συνέχεια και προς όλες τις κατευθύνσεις.

Ξέχωρα όμως από την ανάπτυξη της ταξικής πάλης, διακρίνουμε και μορφές κοινωνικού αγώνα, που δεν είναι κατ’ ανάγκη ταξικές, αλλά που μέσα από τους αγώνες και τις διεκδικήσεις τους θέλουν και προσπαθούν να διευρύνουν τις μορφές της κοινωνικής ελευθερίας. Αναφερόμαστε σε αγώνες ενάντια στον ρατσισμό, τον σεξισμό την πατριαρχία, του περιβαντολογικους, φεμινιστικούς  αγώνες κλπ.

Αν και οι αντικειμενικές συνθήκες, δηλαδή η ταξική διαίρεση της κοινωνίας και ο ίδιος ο ρόλος και η θέση των εκμεταλλευόμενων – εξουσιαζόμενων σε αυτή, είναι που δημιουργούν την ανάγκη για υπέρβαση και ανατροπή του συστήματος, και που οδηγούν και πολλές φορές σε αυθόρμητες αντιδράσεις, αυτές η αντιδράσεις δεν είναι από μόνες τους ικανές για την υπέρβαση και την ανατροπή του. Χρειάζεται να αναπτυχθεί η επαναστατική συνείδηση. Χρειάζεται να αναπτυχθούν εκείνοι οι υποκειμενικοί παράγοντες, που μπορούν οδηγήσουν στην συνολική ανατροπή του συστήματος .

β) Διευθυντές – διευθυνόμενοι (εξουσιαστές – εξουσιαζόμενοι)

Η ταξική πάλη είναι κεντρικό σημείο αναφοράς στην αντίληψή μας, και δεν αναφέρεται μόνο στην οικονομική εκμετάλλευση αλλά και στην σχέση μεταξύ διευθυντή – διευθυνόμενου δηλαδή στην σχέση μεταξύ μίας πολιτικής και τεχνικογραφειοκρατικής ελίτ η οποία σχεδιάζει, αποφασίζει και επιβάλλει και της υπόλοιπης κοινωνίας που απλώς εκτελεί.
Το κράτος ως υπερθεσμός και ως κύριος εκφραστής της ταξικότητας της καπιταλιστικής κοινωνίας, αναπαράγει και επιβάλλει την  ταξική διαίρεση της κοινωνίας, τις ιεραρχικές κοινωνικές σχέσεις, και προσπαθεί να συγκεντρώνει στα χέρια του και να διαμεσολαβεί σε κάθε λειτουργία της κοινωνικής ζωής. Επομένως, η ταξική πάλη είναι πάλη ενάντια στον καπιταλισμό και το κράτος το οποίο ζει σε βάρος του δημοσίου δηλαδή της κοινωνίας.

Το βασικό χαρακτηριστικό του καπιταλισμού είναι η ιδιοποίηση του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου μέσω της ατομικής μορφής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, και συνεπώς η επικαρπία της υπεραξίας από τους καπιταλιστές. Ο χαρακτήρας της καπιταλιστικής μορφής παραγωγής συνιστά την κύρια μορφή εκμετάλλευσης. Παράλληλα, η αναπαραγωγή του κεφαλαίου δημιουργεί  και επιβάλλει τις αντίστοιχες κοινωνικές σχέσεις (εμπορευματοποίηση, αλλοτρίωση, ανταγωνισμός, ατομισμός, ιεραρχία , κυριαρχία κλπ), με το κράτος, σαν συλλογικό καπιταλιστή, να αναπαράγει και να διαιωνίζει με τη βία αυτές τις σχέσεις. Η πάλη ενάντια σε αυτές τις σχέσεις στο πεδίο της ταξικής σύγκρουσης έχει να κάνει με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής στην κατεύθυνση της αταξικής, ακρατικής κοινωνίας, μέσα από την κοινωνική επανάσταση, η οποία, σε αντιδιαστολή με την πολιτική, δεν επιζητά την επανασύσταση και επαναδημιουργία του κράτους και τους θεσμούς του.

Αντίθετα με την πολιτική επανάσταση ή τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις - και εννοούμε πολιτική, τη διαχείριση του συστήματος της ανισότητας και της κυριαρχίας σε όλα τα επίπεδα - η κοινωνική επανάσταση σε όλα τα επίπεδα, είναι η αναγκαία συνθήκη για να αποκτήσει η πολιτική την πραγματική της σημασία. Να περάσει, δηλαδή,  στα χέρια των πολιτών η διεύθυνση  και η διαχείριση  τον λειτουργιών της πόλης, της κοινότητας, της εργασίας  και της συλλογικής δημόσιας  ζωής.

Σε μια κοινωνία όπου κυριαρχείται από αλλοτριωμένες κοινωνικές ταξικές σχέσεις που επιβάλει η εκάστοτε πολιτική-οικονομική ελίτ μέσω του κράτους (δηλαδή της «νομιμοποιημένης» δομικής βίας), μεταξύ εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενου, διευθυντή και διευθυνόμενου, κυβερνήτη και κυβερνώμενου δεν θα είναι ποτέ αληθινά δίκαιη, ούτε θα είμαστε πραγματικά ελεύθεροι. Μια κοινωνία διχαστικά πολωμένη μεταξύ φτώχειας και πλούτου, μεταξύ αυτών που δίνουν εντολές και αυτών που εκτελούν δεν θα είναι ποτέ οικολογικά ισορροπημένη, γιατί η κυριαρχία απέναντι στην φύση έχει τις ρίζες της στην κυριαρχία ανθρώπου από άνθρωπο. Η οικολογική ισορροπία προϋποθέτει την κοινωνική αρμονία.
 

6. Σκιαγραφώντας την κατάσταση

Εκείνο που είναι ενδιαφέρον, στην προκειμένη περίπτωση, είναι ότι οι νέες καταστάσεις  που προβάλλουν στο προσκήνιο – παράλληλα με τα παλιά προβλήματα – στο μέτρο που γίνονται πια ολοφάνερες στα μάτια χιλιάδων προλετάριων της σημερινής εποχής ορισμένες καταστάσεις, λογουχάρη, ο αποκλεισμός των εφικτών λύσεων μέσα στη αστική καπιταλιστική κοινωνία, η πλήρης αποτυχία του σοβιετικού αυταρχικού  «κομμουνισμού»  από την άποψη των δεδηλωμένων του στόχων, η συμπαιγνία ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία, τον “προωθημένο φιλελευθερισμό” και μια ορισμένη λανθάνουσα φασιστικοποίηση ρατσιστικοποίηση της κοινωνίας, αναγκάζουν ένα ποσοστό του προλεταριάτου των πόλεων (ιδιαίτερα των νέων) και ορισμένα στρώματα των μισθωτών να αντιμετωπίσουν συνολικά το σύστημα και (τηρουμένων των αναλογιών), όπως έκανε και το βιομηχανικό προλεταριάτο των πόλεων στο τέλος του δέκατου ένατου αιώνα. Αν σήμερα  σπρώχνονται  εκατοντάδες χιλιάδες καταπιεσμένοι και εκμεταλλευόμενοι άνθρωποι στο να διεκδικούν αυτό που ήδη υπάρχει – υπήρξε   και στον κρετινισμό του κοινοβουλευτισμού, αύριο θα καταλάβουν ότι αυτό το σύστημα δεν επιδέχεται βελτίωση προς το ανθρωπινότερο ούτε καν μεταρρύθμιση, γιατί η αξιακή του αναγωγή βασίζεται στο “ παν μέτρο είναι το χρήμα  το κέρδος και η κυριαρχία  ”.

7.  Σκιαγραφώντας το ταξικό υποκείμενο της σημερινής εποχής

Από αυτή την πλευρά, οι υπάλληλοι, οι τεχνικοί, οι μαθητές- φοιτητές χωρίς προοπτική  και οι λούμπεν (τα κατώτερα στρώματα του συστήματος),  μπορεί να έχουν την ίδια αντιληπτική στάση της κατάστασης τους , να είναι διαθέσιμοι για αγώνες  όπως και οι εργάτες. Η ενότητα των «λούμπεν» και των «μηχανικών», η σύγχρονη περιθωριακότητα «των φοιτητών χωρίς διπλώματα και των πτυχιούχων χωρίς δουλειά», οι περιθωριοποιημένοι μικρό συνταξιούχοι, οι προλεταριοποιημένοι μικροί αγρότες, ακόμα και οι μετανάστες μπορεί να βρεθούν και να είναι κάποια στιγμή διαθέσιμοι.

Ενάντια σε μια διαταξική αντίληψη στιρνερικού δεξιόστροφου λόγου που αναπαράγεται τον τελευταίο καιρό στον ελλαδικό αναρχικό χώρο, εμείς προτείνουμε το παρακάτω περίγραμμα που λίγο ως πολύ ισχύει και για την ελληνική κοινωνία χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στις σημερινές συνθήκες δε χρειάζεται μια νέα πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση των  κοινωνικών συνθηκών που διαμορφώνει ο καπιταλισμός, όπου εννοείτε ότι μέσα σε αυτές ζούμε και αγωνιζόμαστε.   Άλλωστε κάνοντας μια κοινωνική χαρτογράφηση του αναρχικού κινήματος  τη χώρα μας θα δούμε ότι σε μικρογραφία  από αυτές τις τάξις και υπό κατηγορίες αντλούν διαθεσιμότητα οι αναρχικές ιδέες.

Η διαφορά εμάς των δρώντων αναρχικών με την υπόλοιπη καταπιεσμένη κοινωνία (δηλαδή πάνω από το 80 τις εκατό του πληθυσμού), έγκειται  στο ότι εμείς βρισκόμαστε σε άλλους χρόνους εξεγερτικούς- επαναστατικούς ενώ αυτή όχι. Ένα μεγάλο μέρος του  αγώνας μάς επικεντρώνεται και πρέπει στον σινχρονισμό με την καταπιεσμένη κοινωνία όχι προς την μεριά της αδράνειας αλλά προς την μεριά μας της κοινωνικής επανάστασης .  Ώμος όταν δεν συμβαίνει αυτό βρίζουμε τους καταπιεσμένους – εκμεταλλευομένους υπεκφεύγοντας και παρακάμπτοντας την δική μας ευθύνη  και αδυναμία να προτείνουμε κοινωνικά προγράμματα και συνεκτικές κοινωνικές  δομές,  έτσι ανυψωνόμαστε πάνω από την τάξη μας αποκτώντας μια ελιτίστικη αριστοκρατική νοοτροπία.

Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετη με αυτή την νοοτροπία, είμαστε σάρκα από την σάρκα αυτής της καταπιεσμένης εκμεταλλευομένης κοινωνίας και ότι πάθη αυτή θα πάθουμε και εμείς, κλίνοντας τη παράγραφο  θα αναφερθούμε σε μια σοφή ρύση ενός συντρόφου και ο νοών νοείτω,  « Πιο εύκολα πεθαίνεις για της ιδέες σου παρά ζώντας με αυτές » .

Με αυτήν ακριβώς την έννοια, ανακαλύπτουμε πάλι ορισμένες κριτικές και δράσεις ενάντια στο συνδικαλιστικό οικονομισμό (τραίηντ-γιούνιονς) και κορπορατιβισμό,  κριτικές ενάντια στις δομές κυριαρχίας, στην πατριαρχική  οικογένεια και την καθημερινή ζωή. Επιπλέον, ορισμένες μορφές αγώνα που κατατείνουν να αυτονομηθούν και να αυτοοργανωθούν έξω από το κατεστημένο συστημικό συνδικαλιστικό πλαίσιο,  όπως και αρκετοί κοινωνικοί αγώνες έξω από την πολιτική διαμεσολάβηση, αλλά και  το σαμποτάζ και ορισμένες μορφές άμυνας, περισσότερο ή λιγότερο παράνομες, ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια.

 

8. Ταξική και κοινωνική χαρτογράφηση του ελλαδικού χώρου (μερικές στατιστικές)

Στο διάγραμμα 1 βλέπουμε την ποσοστιαία κατανομή των εργαζόμενων ανά οικονομικό κλάδο όπως δίνονται από την ΕΛΣΤΑΤ.

Διάγραμμα 1

Ποσοστιαία κατανομή των απασχολούμενων, κατά τομέα της οικονομίας. Γ τρίμηνο 2012

ΠΡΩΤΟΓΕΝΗΣ

ΤΟΜΕΑΣ

13,1%

ΔΕΥΤΕΡΟΓΕΝΗΣ

ΤΡΙΤΟΓΕΝΗΣ

ΤΟΜΕΑΣ 70,1%

Από το διάγραμμα 2 βλέπουμε πως ο τριτογενής τομέας απασχολεί το 70% των εργαζόμενων. Είναι επομένως ιδιαίτερα διογκωμένος με το δευτερογενή τομέα να απασχολεί ιδιαίτερα χαμηλό ποσοστό εργαζόμενων. Παράλληλα διαπιστώνουμε, μέσα από το επόμενο διάγραμμα πως το 63% των εργαζόμενων είναι μισθωτοί ενώ ένα σημαντικό ποσοστό είναι αυτοαπαχολούμενοι με το ποσοστό τους να ανέρχεται στο 37%.

 

Διάγραμμα 2

 

 

 

Ας προσπαθήσουμε τώρα να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας για την ταξική διάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας μέσα στο θολό τοπίο τόσο του ορισμού των τάξεων αλλά και άλλο τόσο των ασαφών ορίων και κριτηρίων των διαφόρων τάξεων και στρωμάτων. Ας αρχίσουμε από τα ευκολότερα. Πόση είναι η αστική τάξη στην Ελλάδα; Από τις μελέτες που παρουσιάζουν οι Hakon Leiulfsrud, Ivano Bison & Erling Solheim, αλλά και με βάση όλα τα στοιχεία που παραθέσαμε, η αστική τάξη στη Ελλάδα ανέρχεται σε 300.000 άτομα περίπου. Στο πλήθος αυτό καταλήγουμε κάνοντας χρήση του ορισμού πως στην αστική τάξη ανήκουν τα άτομα που κατέχουν μέσα παραγωγής ή έχουν θέση διευθυντική και ελέγχου στη διαχείριση και τον έλεγχο του κεφαλαίου. Αυτή είναι η μεγαλοαστική τάξη η οποία συνδέεται και κατέχει τις μεγάλες επιχειρήσεις. Το ποσοστό τους στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό βρίσκεται μεταξύ του 6 και του 8%. Αυτή είναι ουσιαστικά η κυρίαρχη τάξη στην Ελλάδα.

Ας περάσουμε τώρα στη διερεύνηση του μεγέθους των άλλων τάξεων και στρωμάτων Το διάγραμμα 7 μας φανερώνει πως το 63% του ενεργού πληθυσμού είναι μισθωτοί. Κοντά στα 2,8 εκατομμύρια επομένως κατά τα έτη 2008 και 2009. Μέσα σε αυτούς βρίσκονται και τα άτομα που ανήκουν στην εργατική τάξη. Φυσικά δεν ανήκουν όλοι οι μισθωτοί στην εργατική τάξη. Αρκετά μέλη ακόμη και της αστικής τάξης εμφανίζονται σαν μισθωτοί. Είναι όλοι αυτοί οι οποίοι παίζουν ενεργητικό και αποφασιστικό ρόλο στη διαχείριση και τον έλεγχο του κεφαλαίου. Ας προχωρήσουμε όμως.

Η «καθαρή» εργατική τάξη πρέπει να ανέρχεται γύρω στα 900.000 άτομα συναριθμώντας τους εργαζόμενους στη μεταποίηση, την ενέργεια και τις κατασκευές. Άλλα 900.000 άτομα εργάζονται στους τομείς των υπηρεσιών. Ιδιαίτερη βαρύτητα έχουν οι τομείς παροχές εστίασης και καταλύματος (296.000), των μεταφορών και αποθηκεύσεων (185.200 άτομα), χρηματοπιστωτικά και διαχείριση ακίνητης περιουσίας (112.000 άτομα). Από αυτούς ένα ποσοστό είναι αυτοαπασχολούμενοι και δεν ανήκουν στην κατηγορία των μισθωτών. Ένα μεγάλο ποσοστό τους όμως εργάζονται σαν μισθωτοί στον τομέα των υπηρεσιών αλλά και του χονδρικού και λιανικού εμπορίου. Ο αριθμός των μισθωτών στο σύνολο των υπηρεσιών που έχουν σχέση εξαρτημένης εργασίας πρέπει να ανέρχεται γύρω στις 700.000 άτομα.

Το σύνολο αυτών των ατόμων ανήκει στην εργατική τάξη γιατί ακόμη κι αν δεν παράγουν άμεσα υπεραξία η εργασία τους ή παίζει έναν ρόλο σημαντικό για την παραγωγή αξίας και υπεραξίας, μεταφορές, επικοινωνίες, πίστη, είτε είναι ενδιάμεσοι φορείς στο μοίρασμα της υπεραξίας μεταξύ των τμημάτων της αστικής τάξης. Το σύνολο επομένως της εργατικής τάξης στην Ελλάδα είναι γύρω στο 1,5 εκατομμύρια άτομα αποτελώντας το 1/3 περίπου του οικονομικά ενεργού πληθυσμού κατά το 2008. Το ποσοστό αυτό βρίσκεται σε συμφωνία και με τα δεδομένα των πινάκων 4 και 5.

Ιδιαίτερη κατηγορία μισθωτών αποτελούν φυσικά οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ο αριθμός τους ανέρχεται κατά το 2008 κοντά στους 800.000. Το 2012 ο αριθμός τους είχε       μειωθεί στους  670.000 περίπου.Το σώμα των δημοσίων υπαλλήλων δεν είναι ομοιογενές ταξικά. Ένα σημαντικότατο ποσοστό αυτών σαφώς και δεν έχει τα χαρακτηριστικά εκείνα που μπορούν να τους κατατάξουν στην εργατική τάξη. Το γεγονός της μη παραγωγής υπεραξίας, τουλάχιστον από ένα σημαντικό ποσοστό αυτών, είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που δεν επιτρέπουν την ένταξή τους στην εργατική τάξη. Όχι μόνο δεν παράγει υπεραξία αλλά το εισόδημά της προέρχεται από την υπεραξία που αποσπάται από τους άμεσους παραγωγούς. Εκτός αυτού μεγάλα τμήματα των δημοσίων υπαλλήλων αποτελούν τον ταξικό κρατικό μηχανισμό που συνειδητά ή μη προασπίζεται και επιβάλλει τα συμφέροντα της αστικής τάξης παίζοντας σημαντικό ρόλο στην αναπαραγωγή του αστικού συστήματος. .

Στην κατηγορία των υπαλλήλων που βρίσκονται σαφώς στην υπηρεσία του συστήματος και αντλούν το εισόδημά τους ακριβώς γι αυτό ανήκουν τα ανώτερα τμήματα της κρατικής γραφειοκρατίας, οι δικαστές, η αστυνομία και ο στρατός. Αν θελήσουμε να δώσουμε έναν απόλυτο αριθμό αυτών τότε θα καταλήξουμε σε έναν αριθμό κοντά στις 250 με 300 χιλιάδες άτομα. Αυτή η ομάδα μισθωτών βρίσκονται ταξικά απέναντι στην εργατική τάξη ταυτίζοντας τα συμφέροντά τους με αυτά της αστικής τάξης. Ένα μικρό ποσοστό αυτών, ιδιαίτερα ανώτερα τμήματα της γραφειοκρατίας, των δικαστικών, του στρατού και της αστυνομίας ανήκουν στην αστική τάξη.

Το υπόλοιπο τμήμα των εργαζόμενων στο δημόσιο βρίσκονται σε μια ταξικά επαμφοτερίζουσα θέση. Από τη μια το εισόδημά τους προέρχεται από την υπεραξία που αποσπάται τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό παίζοντας και υποβοηθητικό ρόλο στην αναπαραγωγή του συστήματος από την άλλη όμως η εργασία τους συμβάλλει στην παραγωγή αξίας τόσο με έμμεσο όσο και με άμεσο τρόπο. Στην κατηγορία αυτή ανήκει κυρίως η μεγάλη ομάδα των εκπαιδευτικών και των υγειονομικών καθώς και η κατώτερη γραφειοκρατία.

Τα μικροαστικά στρώματα, εκείνο δηλαδή που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά των μεσαίων τάξεων, ανέρχεται στο 37% περίπου του ενεργού πληθυσμού δηλαδή γύρω

στα 1,7 εκατομμύρια άτομα σύμφωνα με όλα τα στοιχεία που έχουμε παραθέσει. Από αυτούς ο κύριος κορμός είναι οι ασχολούμενοι με το εμπόριο, τις υπηρεσίες, ελεύθεροι επαγγελματίες (664.600) και οι αγρότες (491.500).

Καταλήγουμε επομένως στο επόμενο σχήμα:

 

ΠΙΝΑΚΑΣ 1

ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΙ

ΕΠΑΜΦΟΤΕΡΙΖΟΝΤΕΣ

300.000

1.500.000

1.700.000

900.000

Διάγραμμα 3

 

■ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ■ ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΙ ■ ΕΠΑΜΦΟΤΕΡΙΖΟΝΤΕΣ

Με τον όρο επαμφοτερίζοντες  o Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος εννοεί άτομα που ταξικά βρίσκονται σε ενδιάμεσες θέσεις μεταξύ των τριών άλλων τάξεων. Σε αυτούς ανήκουν μεγάλα τμήματα των εργαζόμενων στο δημόσιο αλλά και μεσαία στελέχη που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα και ιδιαίτερα σε αυτό των υπηρεσιών. Η ταξική θέση της πλειονότητας αυτών των στρωμάτων βρίσκεται πιο κοντά στην εργατική τάξη ή ακόμη και εντάσσονται σε αυτή όσον αφορά το εισόδημά τους. Ουσιαστικά βλέπουμε μια τριχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας.

Τα παραπάνω δεδομένα θα ανατραπούν μέσα στην κρίση που βιώνουμε. Το μεταβατικό στάδιο της αλλαγής της κοινωνικής και ταξικής σύνθεσης της ελληνικής κοινωνίας είναι η στρατιά των ανέργων που ανέρχεται πλέον στο 1/3 του πληθυσμού. Το τσάκισμα των μικροαστικών στρωμάτων και η βίαιη προλεταριοποίησή τους θα μειώσει δραματικά το ποσοστό των στρωμάτων αυτών και το ειδικό βάρος τους στο κοινωνικό και πολιτικό status. Παρ’ όλ’ αυτά για το σήμερα μετρά η κοινωνική διαστρωμάτωση που παρουσιάσαμε.

Στο διάγραμμα 7 που ακολουθεί βλέπουμε την συνεισφορά των διαφόρων κλάδων της ελληνικής οικονομίας σε ακαθάριστη προστιθέμενη αξία και τον αριθμό αλλά και το ποσοστό των εργαζόμενων σε αυτούς.

Διάγραμμα 7

Η συνεισφορά των κλάδων της Ελληνικής οικονομίας σε Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία και απασχόληση    |εκτιμηςεις

Άμεση ΑΠΑ ανά κλάδο                                                                                                                  % επί Αμεση Απασχόληση                                                                % επί

Δις€2010_____________________________________________________________________ το» συνόλου 000'. 2010______________________________ του συνάλοu

 

 

 

 

 

 

Κλαοοι

Λιανικό και Χονδρικό Εμπόριο'

38

19%

783

18%

Παραγωγής'

Μεταποίησην

17

8%

492

11%

€125 δισ.

Τουρισμός

14

7%

356

8%

 

Ενέργεια3

9

4%

49

1%

 

Αγροτική Παραγωγή

θ

4%

551

13%

 

Ναυτιλία

8

4%

53

1%

 

Υπηρεσίες προς τις επιχειρήσεις

7

3%

292

7%

 

Ταχυδρομεία και τηλεπικοινωνίες

6

3%

48

1%

 

Υπηρεσίες κοινής Ωφέλειας (πλην ενέργειας)

6

3%

93

2%

 

Υπέργειες μεταφορές

5

2%

147

3%

 

Αλλα

6

3%

185

4%

Κλάδοι κοστους

Δημόσια Διοίκηση

18

9%

370

8%

Παραγωγής'

Παιδεία

15

7%

310

7%

€45 δ«7.

Υγεία

12

6%

228

6%

Κλαοοι

Κτηματομεσιτικά/ ανάπτυξη ακινήτων

20

10%

6

-0%

Λογιστικής

 

 

 

 

 

Απόδοσης Αξίας'

 

 

 

 

 

€20 Λσ.

 

 

 

 

 

‘Κλάδοι Έμμεσης

Χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες

9

5%

116

3%

Ζήτησης*

Κατασκευές

7

3%

319

7%

€16 6kj.

 

 

 

 

 

  1. Εξαιρώντας το λιανικό εμπόριο καυσίμων
  2. Εξαιρώντας τη βιομηχανική παραγωγή φαρμάκων και τη ναυπήγηση πλοίων
  3. Εξόρυξη, επεξεργασία και λιανική πώληση καυσίμων - ηλεκτρισμός

Σαν αποτέλεσμα της ιδιαίτερης ιστορικής διαδρομής της Ελλάδας αλλά και της θέσης του ελληνικού κεφαλαίου και της ελληνικής οικονομίας στον παγκόσμιο καταμερισμό στην Ελλάδα οι αυτοαπασχολούμενη κατέχουν ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά μεταξύ των αναπτυγμένων χωρών. Μόνο η Τουρκία την ξεπερνά.

Η μικρή  συγκέντρωση της εργατικής      τάξης αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στην απόκτηση εργατικής συνείδησης αλλά και στην αποτελεσματική δράση. Ένα σημαντικό  χαρακτηριστικό ατόμων που ανήκουν στην εργατική τάξη, υπάλληλοι γραφείων,  εμποροϋπάλληλοι κ.λπ. είναι πως δεν εντάσσουν το εαυτό τους στην εργατική τάξη. Η απαξίωση της εργασίας κατά τις τελευταίες κυρίως δεκαετίες έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κοινωνική απαξίωση του εργάτη.

Τα εμπόδια επομένως για να γίνει η ελληνική εργατική τάξη από τάξη καθεαυτή σε τάξη για τον εαυτό της είναι πολλά και αντικειμενικά. Ακριβώς αυτά είναι εκείνα τα προβλήματα τα οποία πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη για να καθορίσουμε τις τακτικές και τις πολιτικές τους. τις τακτικές δηλαδή εκείνες που πατώντας στην ήδη υπάρχουσα, θολή και ασαφή, ταξική συνείδηση θα την αξιοποιούν δημιουργώντας έτσι τις συνθήκες για την παραπέρα ωρίμανσή της.

http://www.statistics.gr/portal/page/portal/ESYE/BUCKET/A0101/PressReleases/A0101_SJO01_DT_QQ_03_2012_01_F_GR.pdf

http://epp.eurostat.ec.europa.eu/statistics_explained/index.php/Employment_statistics

 

από ένας αναρχικός σύντροφος 19/01/2014 11:35 μμ.


Σύντροφε, κάνεις λάθος. Θα το διαπιστώσεις εν καιρώ. Σταματάς λες να αυτοαποκαλείσαι αναρχικός, επειδή στη γειτονιά σου δε θα καταλάβουν ότι δεν είσαι από αυτούς που αποκαλούν φασίστες τους κρεατοφάγους. Γιατί δέχεσαι το παιχνίδι εντυπώσεων και θεάματος που με βουλιμία επιβάλλουν τα μέσα; Είναι μια δικαιολογία. Πες ειλικρινά πως νιώθεις για την κατάσταση (εν μέρη το λες). Δε φταίει το κίνημα στο οποίο απευθύνεσαι, αν κάποιοι δρουν διαλυτικά.

από G 20/01/2014 1:33 πμ.


 Αν από όλα τα κείμενα τα επιστολής κατάλαβες μόνο αυτό,  και λες «Γιατί δέχεσαι το παιχνίδι εντυπώσεων και θεάματος που με βουλιμία επιβάλλουν τα μέσα»; Ειλικρινά το πιστεύεις αυτό; Αν ναι, λυπάμαι!

από Αισιοδοξος 20/01/2014 7:10 μμ.


Πέρα από τη στενάχωρη απόφαση που πήρε ο σύντροφος (με την έννοια ότι κανένας δε περισσεύει), κατά τα λοιπά οι προβληματισμοί που θέτει δεν είναι άτοποι, απεναντίας μένει να απαντηθούν. Η έλλειψη μιας ανάλυσης της σημερινής πραγματικότητας και συνεπακόλουθα η έλλειψη ενός σχεδίου τόσο για τη δράση σήμερα, όσο και για το τι θέλουμε να φτιάξουμε στο μέλλον, αποτελεί τη μεγαλύτερη τροχοπέδη για εμάς. Η επίκληση των γενικών αρχών μας, όσο ευγενείς κι αν είναι αυτές, όσο και αν αγγίζουν το συναίσθημα και τις καρδιές πολλών, δεν αρκούν. Όσοι ασχολούνται με αυτό που λέμε "κοινά", πιστεύω ότι το κατανοούν. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει: "ωραία αυτά που λέτε, αλλά πως;". Αυτό το πως δεν απαντιέται επαρκώς με τους όρους και τα όρια που θέτει η πραγματικότητα σήμερα (ενω όπου απαντήθηκε με αυτούς τους όρους, -π.χ. Ισπανία - τα αποτελέσματα ήταν αν μη τι άλλο εντυπωσιακά, γι' αυτό και η συνεχής επίκκλησή μας  στην Ισπανική επανάσταση).

Αποτέλεσμα των παραπάνω, είναι και ο σχεδόν αποκλειστικά ναιολαιίστικος χαρακτήρας του αναρχικού χώρου, παρά το ότι υπάρχει εδώ και 40 χρόνια, η απουσία του από τους άλλους χώρους πέραν των σχολείων - πανεπιστημίων, αλλά και το δυσανάλογα μικρό κοινωνικό του βάρος παρά τον, όχι ευκαταφρόνητο, αριθμό ατόμων που εμπλέκονται μαζί του σε μικρό ή μεγάλο βαθμό ή των ακόμα περισσότερων που τείνουν ευήκκοον ους. Έτσι ο χώρος παραμένει χώρος εδώ και 40 χρόνια, αδυνατώντας να μετεξελιχθεί σε κίνημα, με τις γενιές να εναλλάσονται και με φυσικό επακόλουθο να είμαστε ουσιαστικά ένας χώρος "αντί" και όχι κίνημα με προοπτική. και ακόμα πιο δυστυχώς, να επικρατεί σιγά - σιγά με τα χρόνια, αποτέλεσμα της αυτοαναφορικότητας, ένας δογματισμός, μια αυτολογοκρισία και αυτοκαταστολή (ο διαχυτος φόβος μη μας κατηγορήσουν ότι παρεκλίνουμε ή καπελώνουμε) και -λυπάμαι που το λέω- μια υποχώρηση της συντροφικότητας.

Οι θεματοφύλακες της αναρχικής καθαρότητας μπορεί να κάνουν επικκλήσεις στην Ισπανική Επανάσταση, αλλά δε μας έχουν εξηγήσει πως ένας εκλεγμένος δήμαρχος έγινε από τους μεγαλύτερους προπαγανδιστές του Ισπανικού αναρχισμού, πως και γιατί για να φοιτήσει ένα παιδί στα ελευθεριακά Αθήναια έπρεπε να πληρώσει δίδακτρα, πως η CNT αγόρασε (έκανε ιδιοκτησία της δηλαδή), αγροτικές εκτάσεις για να προπαγανδίσει τις αρετές του κολεκτιβισμού, γιατί εκατοντάδες χιλιάδες ισπανοί αναρχικοί ψηφίσανε στις εκλογές του 36 και διάφορα άλλα παρόμοια ενοχλητικά γεγονότα. Η απάντηση είναι μάλλον απλή για όποιον την αναζητήσει: οι άνθρωποι αυτοί είχαν αρχές και αξίες και ένα κοινό όραμα, αλλά δεν ήταν δογματικοί, ούτε ιδεαλιστές. Απαντούσαν στα προβλήματα που τους έβαζε η πραγματικότητα, δε την μαστίγωναν για να την φέρουν στα μέτρα τους.΄

Παρά το ότι δε μπορώ να κατανοήσω ακριβώς, τουλάχιστον σε πρώτη ανάγνωση, τι εμποδίζει την ανανέωση και επικαιροποίηση των αναρχικών θεωριών (σύμφωνα με τον σύντροφο πάντα - νομίζω το παράδειγμα του Λαντάουερ δεν είναι επαρκές), ελπίζω οι προβληματισμοί του να μας οδηγήσουν σε κάποια σωστότερα μονοπάτια. Φυσικά και υπάρχει ανάγκη ανανέωσης, αλλά το να ανανεώσουμε κάτι (και δεν εννοώ σε επίπεδο αρχών και αξιών) και μετά να το βαφτίσουμε κάπως αλλιώς, δε νομίζω ότι είναι κάτι καλό. Η Αναρχία σύντροφε δεν είναι μια χίμαιρα όσο και όταν δίνει λύσεις και απαντήσεις στα προβλήματα που θέτει η ζωή και στην προοπτική μιας καλύτερης κοινωνίας. Και επειδή στο παρελθόν το έκανε αυτό, μπορεί και στο παρόν και στο μέλλον. Πάλι αναρχία θα είναι.

από αναρχία χτες σήμερα αύριο 20/01/2014 11:17 μμ.


Κατ' αρχήν κοιτάξτε τους αριθμούς σε αυτή τη σελίδα http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CF%80%CE%BB%CE%B7%CE%B8%CF%85%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

Οι αριθμοί αυτοί δείχνουν καθαρά ότι η καθημερινότητα καλπάζει, έτσι το να οριοθετήσουμε το όνειρο για τη μελλοντική αταξική κοινωνία, είναι αδύνατον. Καλύτερα να κάνουμε ότι μπορούμε στο παρόν με αυτές τις γνώσεις που διαθέτουμε και στις συνθήκες που υπάρχουν και αντιμετωπίζουμε. Ακόμα και τα ιστορικά παραδείγματα άλλων εποχών θα τείνουν ή ήδη τείνουν να είναι μουσειακές μελέτες, παρά μπούσουλας για την άμεση δράση στο παρόν.

Η αταξική αναρχική κοινωνία θα επέλθει μετά από μια μακρά περίοδο σωστής και ανθρώπινης διαπαιδαγώγησης των νέων γενιών. Το καλύτερο θα είναι οι αναρχικοί να παρατηρούν τους νέους, τους πολύ νέους ανθρώπους και πάνω σε αυτές τις παρατηρήσεις να οραματίζονται ή να βάζουν τους μπούσουλες, παρά να προσπαθούν να κάνουν τους νέους να αποδεχτούν παραδείγματα άλλων εποχών.

Ο σύντροφος έδωσε μερικά παραδείγματα-ερωτήσεις για το τι θα γίνει π.χ. σε ένα έγκλημα πάθους. Το έγκλημα πάθους είναι μια εξουσιαστική πράξη, άρα δε συμβαδίζει με την αναρχία. Τι σημαίνει έγκλημα πάθους; Ζήλεια; Η ζήλεια μεταξύ ίσων δεν χωράει στην αναρχία. Για να γίνεις αναρχικός σαν ολότητα θα πρέπει να έχεις ξεκαθαρίσει μέσα σου πρώτα από όλα τις έννοιες δικό μου, δικό σου, δικός μου, δική μου κλπ. Αν αυτές οι έννοιες υπάρχουν μέσα σου, ή μάλλον αν αυτές οι σκέψεις σε τυρρανούν μέσα σου, δεν μπορείς να λέγεσαι αναρχικός.

Με αυτό το παράδειγμα και με το άλλο αυτών των λουφαδόρων οδοκαθαριστών, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι η κάθε κομμούνα θα πρέπει να έχει αποφασίσει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και σε αυτήν θα χωρούν άτομα της ίδιας αντίληψης πάνω σε θεμελιώδη ζητήματα ανθρώπινων σχέσεων. Έτσι αυτοί που θέλουν ακόμα μόνιμες ή και μονογαμικές σχέσεις θα πρέπει να ζουν στη δική τους κομμούνα και αυτοί που είναι χωρίς σεξουαλικό προσδιορισμό σε άλλο. Αυτό δε σημαίνει ότι ο καθένας θα μπορεί να πηδάει όποιον ή όποια θέλει. Σ' αυτό πάντα θα πρέπει να υπάρχει συναίνεση.

Αλλά στο γενικότερο πλαίσιο που θα αφορά πολλές κομμούνες μαζί και θα έχει να κάνει με την ανταλλαγή προϊόντων και υπηρεσιών ίσως, απλώς θα υπάρχουν συμφωνίες μεταξύ των κομμούνων.

Η μόνη σταθερά κοινή παραδοχή όλων των κομμούνων θα πρέπει να είναι η χωρίς όρους αλλληλοβοήθεια σε περίπτωση εξωτερικής απειλής από στρατούς της πλουτοκρατίας.

Τα πράγματα δεν αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη, έτσι και η αναρχία θα πρέπει να φτιάξει της νησίδες της, μετά τα κράτη/έθνη της που όταν γειτονεύουν απλά θα σμίγουν σε ένα, μέχρι ευχής έργον να εξαπλωθεί το παράδειγμα σε όλη την οικουμένη.

Τώρα που όλη η κοινωνία δέχεται την επίθεση της πλουτοκρατίας εναντίον όλων, ανεξαρτήτως πολιτικού προσδιορισμού, παρά μόνο χρηματικού, είναι η καταλληλότερη περίοδος για την αναρχία να μαζέψει στους κόλπους της όλα αυτά τα στρώματα πληθυσμού που θα προσπαθήσει να εξαθλιώσει η πλουτοκρατία.

Τώρα πρέπει να παλέψουμε με όλα τα μέσα και να είμαστε μεταξύ μας σταθεροί και δεμένοι.

Σύντροφε G δεν ξέρω πόσα όνειρά σου γκρεμίζοναι ή σε απογοητεύει ο χώρος το κίνημα η αναρχία, αλλά κανείς δεν περιμένει ότι όλα θα αλλάξουν από μερικές ομάδες αναρχικών που έτυχε για ένα διάστημα να μεγαλώσουν σε σχετικά εύπορο περιβάλλον από το 81 και δώθε. Αποσύρσου για όσο νομίζεις, κάνε μια ανασκόπηση, αλλά κυρίως κάνε μια βαθιά, πολύ βαθιά ενδοσκόπηση και αν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου είμαι σίγουρος ότι θα βρεις και το τι πρέπει να κάνεις από δω και πέρα. Αυτό φυσικά ισχύει για όλους μας.


Αν φεύγει ο G ή αν το κίνημα μένει και σε τι για μένα είναι πρόβλημα. Από τι είναι αυτό που θα αποχωρούσε ο G για τους σεβαστούς για μένα λόγους; Μήπως αυτό πρέπει να κοιτάξουμε κι όχι ότι κάποιος αποσύρεται με τις θέσεις που ήδη έχει καταθέσει; Τα κείμενα και η συμβολή του μένουν, έχουν κατατεθεί και είναι κοινός μας τόπος. Δεν υπήρξε όμως και τόσος διάλογος, συζήτηση πάνω σε αυτό το υλικό.

Κάπου λέει ο G ότι βρισκόμαστε στο νησί των λωτοφάγων, και δεν ξέρω αν έχει δίκιο αλλά πρέπει να έχει περάσει πολλής καιρός από τότε που και ο G και πολλοί άλλοι θα θέλαμε να φύγουμε από εκεί. Δεν πείθαμε και εξακολουθούμε να μην πείθουμε, και αυτό είναι κάτι που χαρακτηρίζει τη δική μας αδυναμία.

Που θα μπορούσαμε να πάμε όμως αν φεύγαμε; Σίγουρα όχι στην αριστερά, και οπωσδήποτε όχι στην δεξιά, κι ελπίζω όχι στο τεράστιο νησί των απολιτίκ! Η αναρχία δεν είναι κομματική ταυτότητα που την σκίζεις, την πετάς και φεύγεις, είναι κάτι που αν το κουβάλησες μια φορά πάντα μαζί θα το έχεις. Είναι ένα πεδίο σκέψης απ'το οποίο μόνο με αμνησία ή λοβοτομή μπορείς ίσως να γλυτώσεις. Άρα το θέμα δεν είναι αν είσαι αναρχικός, αν ταυτίζεσαι με αυτό, αν είσαι μέλος ομάδας αναρχικών, ή αν απλά αυτοκαθορίζεσαι σαν αναρχικός, αλλά το πως σκέπτεσαι. Κι από αυτό δεν μπορείς εύκολα να ξεφύγεις. Θέλει δουλειά, διάβασμα, και επεξεργασία.

Δε φοβάμαι μην διαλυθούμε και εξαφανιστούμε, δεν είναι πλέον δυνατό κάτι τέτοιο, αλλά πως θα είμαστε στην επόμενη εξέγερση. Πως θα μας δει η εξεγερμένη κοινωνία. Σαν εχθρό ή σαν σύμμαχο; Και η επόμενη εξέγερση εκτιμώ ότι θα έχει πιο καθαρά ταξικά χαρακτηριστικά. Αν θεωρήσει ότι η αναρχία της είναι εμπόδιο θα το διαλύσει. Αν θεωρήσει ότι είναι εργαλείο προς την οργάνωση των εξεγερμένων, τότε θα υιοθετηθεί. Ίσως όμως όταν το δούμε έτσι να διαχωριστούμε σε όσους χτίζουν εργαλεία για την κοινωνία και όσους χτίζουν τον εχθρό της κοινωνίας. Σίγουρα δε θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί.

Αν δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε αυτόν τον αναγκαίο διαχωρισμό τότε κι εγώ, έστω ανώνυμα, θα αποχωρήσω κι εγώ, πηγαίνοντας όμως σε αυτό το άλλο, το καλύτερο, πέρα απ'το νησί των λωτοφάγων.

από G 21/01/2014 10:34 πμ.


Normal 0 false false false EN-US X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

 

«Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη». Μίλαν Κούντερα

Φυσικά εγώ δεν φτάνω το πνευματικό μέγεθος του Κούντερα λέω όμως:

"... Ένα κίνημα που αγνοεί ή αποστρέφεται την κοινωνική ιστορία, αλλά και την ιστορικότητά του, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να βρίσκεται διαρκώς στο νησί των λωτοφάγων... "  Γ. Μ

Μια συζήτηση για την ιστορία, τι είναι- τι δεν είναι, αν είναι αντικειμενική επιστήμη και ότι σίγουρα την γράφουν οι νικητές δεν είναι του παρόντος.

Ο καπιταλισμός – αστισμός βασίζετε σε δόγματα που διαμορφώθηκαν- επιβλήθηκαν στο παρελθών και εφαρμόζονται και στο σήμερα, ένα από τα κύρια μελήματα του καπιταλισμού σήμερα είναι η απώλεια της κοινωνικής και ταξικής μνήμης, όλα είναι ουδέτερα και αχρονικά υπάρχει μόνο ένα διαρκές παρών.

Εντάξει ας εξαλείψουμε από την μνήμη μας και να μην μας εμπνέουν η Κομμούνα του Παρισιού, η ρώσικη επανάσταση του 17, η ισπανική επανάσταση του 36, ακόμη και ο Μάη του 68 και όλοι οι προλεταριακοί αγώνες που δώσανε οι προγονοί μας είναι πλέων μουσειακό είδος, προς χάριν μιας δήθεν συνεχούς μεταβαλλόμενης κατάστασης.

Η λεγόμενη νεωτερικότητα  είναι μια ενασχόληση τον διανοούμενων θεραπαινίδων του συστήματος αφού σκόπιμα καταπιάνονται μονομερώς με το ζήτημα και δεν μας λένε ότι εδώ και πάνω από 4.000 χρόνια ισχύει, διαιωνίζετε και εξιχρονίζεται η ιεραρχία και η  κυριαρχία, για πια νεωτερικότητα μιλούν.

Πάθος είναι μονό η ζήλια; Και εμπας περιπτώσει θα εξαλειφτεί από τον άνθρωπο; Μιλάς πάλη για κοινωνία αγγέλων, η για αυτό που έλεγε από το παρελθών ο Μαλατέστα

«… Δεν πρόκειται, επομένως, να φτάσουμε στην αναρχία ούτε σήμερα ούτε αύριο ούτε σε δέκα αιώνες, απλώς θα πορευόμαστε προς την αναρχία σήμερα, αύριο και για πάντα..»

Που βρισκόμαστε; Στο απόλυτο καλώ που είναι η αναρχία και ο άνθρωπος δεν μπορεί να την φτάσει; Η σε έναν αντι ντετερμινισμό αφού η αναρχία είναι το τέλος της ιστορίας;

Ο καθένας - και είναι δικαίωμα του να αντιλαμβάνεται η να θέλει να αντιλαμβάνεται αυτά που λέω στην επιστολή όπως νομίζει, πάντως επιμένω ότι ενώ οι αναρχικοί κάνουν πολιτειακή κριτικοί  και δεν προτείνουν κανένα η καμιά πολιτειακή αυτό θέσμιση.

Στα κεντρικά γραφεία της Α Διεθνούς στο Λονδίνο όταν έμπαινες μέσα αντίκριζες σε ένα δοκάρι το εξής μοτο. «Όχι δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις, όχι υποχρεώσεις χωρίς δικαιώματα» λέτε στην αναρχική κοινωνία να πάψουν να υφίσταστε αυτές οι έννοιες  διότι θα έχει τελειοποιηθεί  ο άνθρωπος κατά το νιτσεϊκό πρότυπο και δεν θα έχει ανάγκη από δικαιώματα και υποχρεώσεις;

 

ΥΓ. Όσοι θέλουν να γράψουν σε αυτό το νήμα τους παρακαλώ να αφήσουν της προσωπικές παραινέσεις του στιλ, τι να κάνω και τι όχι, γιατί είναι προσβλητικό ,δεκτή οποιαδήποτε κριτική ακόμα και σκληρή.


Συντροφε Γιωργο σε χαιρετω.

Δεν θα γραψω πολλα. Θα πω μονο πως για μενα που ειμαι 40+ η αναλυση σου με εκφραζει σχεδον στο συνολο της.

Ο χωρος πλεον γεμισε σωτηρες, απλοικες και αφελεις αναλυσεις τυπου ασπρο-μαυρο, εκδικητες και εξουσιαστες της βιας και του τρομου. Εγω παλευω εναντια σε μπατσους και κρατος ολη μου τη ζωη. Σιχαινομαι τις εξουσιες και οσους τις αναπαραγουν και τις πολλαπλασιαζουν. Ο σκοπος ποτε δεν αγιαζει τα μεσα. Αυτα τα λενε οι χριστιανοι και οι φασιστες που βαζουν τις ιδεες πανω απο τους ανθρωπους και πιστευουν σε καλους-κακους και απολυταρχικες ουτοπιες που θα σκοτωνουμε για το καλο της πατριδας και του λαου.

Γι αυτο και εγω φευγω...

Και ισως τελικα αν ο χωρος αδειασει μπορει να βρεθει ενας αλλος "χωρος" και παλι. Χωρος που ισως δεν γεμισει με μισος αλλα με αγαπη για ουσιαστικη ελευθερια. Ενας χωρος που τελικα δεν θελει ταμπελες. Ανθρωπους θελει μονο.

Τα λεμε στο δρομο.

 

από G 21/01/2014 6:03 μμ.



 

 Ένα παλιό ποίημα, αφιερωμένο στην συντρόφισσα Ανώνυμη και σε όλους.

 

 

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

Βλέπω τον φτωχό απ’ τον φτωχό πιότερο να βοηθιέται.

Τα μάτια μου βουρκώνουν για την πόρνη, τον κακούργο, τον επαίτη.

Η καρδιά μου σκίζεται όταν βλέπει φυλακισμένες ψυχές

και σβήνει όταν η ελευθερία οποιουδήποτε χτυπιέται.

 

Εκείνοι που μοχθούν τα λιγότερα έχουν,

και στην γιορτή αυτοί δεν συμμετέχουν.

Αυτή που κλέβει ψεύτικο δαχτυλίδι θα βιαστεί,

αυτός που αυτοκρατορία κλέβει, βασιλιάς θ’ αναδειχτεί.

 

Τέσσερεις ήρωες βλέπω να κρέμονται απ’ τις θηλιές

και μαζί τους τις ελπίδες τους να κρέμονται νεκρές.

Ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη, μέλλον,

χαμένα, αδύνατα, το άτομο αβέβαιο.

 

Νέους πολλούς τα περασμένα βλέπω να θυμούνται χρόνια.

Τα μάτια μου λάμπουν από νέες ελπίδες, όχι από δάκρυα.

Σαν το χαρούμενο πουλί η καρδιά μου κελαηδεί.

«Αφήστε την φωνή των ανθρώπων (τώρα) ν’ ακουστεί!»

 

Γρηγόρι Νέστωρ Ρουντένκ

 

 

 

από Περίεργος 21/01/2014 7:29 μμ.


όλοι εσείς οι άνω των 40 (το αναφέρω γιατί το προβάλλετε οι ίδιοι), που αποχωρείτε από το χώρο και το ανακοινώνετε λες και είστε ο Πάπας, πρώτον θεωρείται πως για κάποιο λόγο μας ενδιαφέρει και πρέπει να προβληματιστούμε? Και δεύτερον αφού μένεται πιστοί ιδεολόγοι γιατί δε φτιάχνετε κάτι, νεο έναν ουμανιστικό αναρχισμό όλο αγάπη και ειρήνη να πορευτείτε? Και στην τελική πως ακριβώς συμβάλλει στην αντιπληροφόρηση το να μας ενημερώνετε για τις προσωπικές αποφάσεις της ζωής σας?

από αναρχία χτες σήμερα αύριο 21/01/2014 10:04 μμ.


Λέμε σύντροφε G ότι η αναρχία πρέπει να ξεπηδάει από μέσα σου, ή το έχεις ή δεν το έχεις το μικρόβιο που θα την ανακαλύψει πρώτα μέσα σου.

Λέμε επίσης ότι η αναρχία είναι στάση και βίωμα ζωής που δεν υπόκειται σε ...καταστατικά. Ούτε περιμένει να καθιερωθεί στο μέλλον.

Λέμε ναι στην ουτοπία και στους αγγέλους (όχι των εικόνων των εκκλησιών), τους αγγέλους της ψυχής του κάθε ανθρώπου.

Λέμε τέλος ότι δεν αναγνωρίζουμε όλοι την εφυΐα σου και την πρωτοπορεία σου. Αναγνωρίζουμε ένα άτομο που κάτι δεν του κάθεται καλά γύρω του και βρίσκει εύκολο στόχο τους πλησίον του για να βγάλει το άχτι του, αντί να κοιτάξει να το βγάλει από μέσα του και να μορφωθεί ακόμα περισσότερο ψυχικά, προτού φτάσει στο σημείο να κάνει κυρήγματα κατά αγγέλων κλπ. Περί αγγέλων μίλαγε και ο ΓΑΠ, όταν έλεγε όταν έγινε πρωθυπουργός και υπέγραψε τα πάντα ότι "δεν είμαστε κοινωνία αγγέλων". Αν δεν είμαστε όμως τέτοια και δεν θέλουμε να γίνουμε, ας αφήσουμε την ενασχόληση με την αναρχία γι αυτούς που θέλουν να γίνουν και να κάνουν αυτή την κοινωνία αγγελική.

Είσαι μυγιάγγιχτος αλλά θες να κάνεις και προπαγάνδα υπέρ της αγνής ιστορίας που έμαθες. Όσο σε γνωρίζω μέσα από δω φυσικά, δεν διαφέρεις πολύ από κνίτες στον τρόπο που σκέπτεσαι και υπερασπίζεις τις θέσεις σου. Είσαι πιο απόλυτος από τη δική μου απολυτότητα που είναι εύκαμπτη και εύπλαστη.

Απάντησα στις αιτιάσεις σου για την μελλοντική κοινωνία αναλυτικά νομίζω "συμφωνίες" έγραψα και η κάθε κομμούνα τους δικούς της κανόνες. Βρίσκεις κάπου κάποιο λάθος; να το συζητήσουμε.


Normal 0 false false false EN-US X-NONE X-NONE

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

 

Μόλις τώρα είδα την τελευταία σου παρέμβαση, κνιτης ε;  και  λες «Λέμε σύντροφε G ότι η αναρχία πρέπει να ξεπηδάει από μέσα σου, ή το έχεις ή δεν το έχεις το μικρόβιο που θα την ανακαλύψει πρώτα μέσα σου». μιλήσω για μεταφυσική και εσωτερισμό; Με άλλα λόγια λες ότι αναρχικός γεννιέσαι δεν γίνεσαι, να μιλήσω για ανορθολογισμό η για τίποτα χειρότερο;

Επειδή χρησιμοποιείς διάφορους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για μένα, δεν θα σου ξανά απαντήσω, αλλά είχα ετοιμάσει μια και την δημοσιεύω.

1) αναρχία χτες σήμερα αύριο, λες:

Με αυτό το παράδειγμα και με το άλλο αυτών των λουφαδόρων οδοκαθαριστών, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι η κάθε κομμούνα θα πρέπει να έχει αποφασίσει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και σε αυτήν θα χωρούν άτομα της ίδιας αντίληψης πάνω σε θεμελιώδη ζητήματα ανθρώπινων σχέσεων. Έτσι αυτοί που θέλουν ακόμα μόνιμες ή και μονογαμικές σχέσεις θα πρέπει να ζουν στη δική τους κομμούνα και αυτοί που είναι χωρίς σεξουαλικό προσδιορισμό σε άλλο. Αυτό δε σημαίνει ότι ο καθένας θα μπορεί να πηδάει όποιον ή όποια θέλει. Σ' αυτό πάντα θα πρέπει να υπάρχει συναίνεση.

Ξέρεις τι λες; Μπλέκεις τους ομίλους η συλλόγους γούστων , σεξουαλικών προτιμήσεων, χόμπι που μπορεί  στην νέα κοινωνία να είναι χιλιάδες και τι θα κάνουμε γκέτο με βάση τα ενδιαφέροντα; Τρις ιδιότητες  κατά την γνώμη μου πρέπει να έχει το άτομο στην νέα απελευθερωμένη κοινωνία.

Του παραγωγού, του καταναλωτή και του πολίτη μέλους μιας κομούνας μέσα από συμβούλια η όπως αλλιώς ονομαστούν.

 Έγραφα:

{…} Το καθεστώς της μισθωτής εργασίας (δουλείας), πρέπει να αντικατασταθεί από την αυτοδιεύθυνση της εργασίας. Οι ίδιοι πολίτες που είναι ταυτόχρονα εργαζόμενοι, (παραγωγοί-καταναλωτές)   αλλά  κύρια  μέλη κοινοτήτων στις οποίες διαβιούν θα αποφασίζουν τι παράγουν, γιατί το παράγουν, πώς το παράγουν, πού το διαθέτουν, αρχικά μέσα από την αρχή: «από τον καθένα σύμφωνα με τις πηγές και τις ικανότητες του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του»

Στην νέα κοινωνία ένας νέος καταμερισμός εργασίας θα εξαλείψει τον καπιταλιστικός καταμερισμός της εργασίας. Αντικαθιστώντας τον από την δημιουργική ολοκλήρωση και ενοποίηση της εργασίας, είτε είναι βιομηχανική, είτε είναι αγροτική, είτε είναι χειρονακτική είτε πνευματική, με αυτή την έννοια όλοι θα είμαστε παραγωγή, εκτός από αυτούς /ες που δεν δίνατε.

Η παθητικότητα των μαζών, ως υποταγμένων παραγωγών και εξαρτημένων καταναλωτών και ο υποβιβασμός  της έννοιας του πολίτη σε οπαδό, ψηφοφόρο, καταναλωτή που έχει επιφέρει ο καπιταλισμός, πρέπει να αντικατασταθεί  με την άμεση και ενεργή συμμετοχή  των ανθρώπων μέσα από  παραγωγικά – καταναλωτικά - κοινοτικά συμβούλια.{…}

Όμως  το κυριότερο, οι λειτουργίες, η διεύθυνση της πόλης και της κοινότητας και προπάντων η σύνταξη των  υποχρεώσεων και δικαιωμάτων πρέπει να αποφασίζονται - σε σχέση με την ετερονομία και την διαμεσολάβηση - όπως συμβαίνει τώρα  από όσο το δυνατών όλους. Σήμερα ο άνθρωπος από την στιγμή που γεννιέται ζει μέσα στο σύστημα του κυβερνητισμού και της  διαμεσολάβηση, ακόμα και για τα μεταφυσικά του ερωτήματα ( μεσολαβεί ολόκληρη ιεραρχία παπάδων για να μιλήσεις με τον θεό).

 

2) Η κατάργηση της κυριαρχίας της πόλης έναντι της υπαίθρου, η πλήρη ισορροπία και αποκέντρωση  η αυτόνομες κοινότητες  η ομοσπονδία και συνομοσπονδία (κοινότητες των κοινοτήτων)  είναι η πολιτειακές συγκροτήσεις για το πέρασμα από τον συγκεντρωτισμό του κράτους στην αυτοκυβέρνηση-αυτοδιεύθυνση όλης της δημόσιας σφαίρας.  

 Εγείρετε ένα ερώτημα που θα βρεθεί ο χρόνος ούτω σώστε να συμμετέχουμε παράλληλα και στα τρία συμβούλια παραγωγικό, καταναλωτικό, κοινωνικό; Εκτός από τον νέο καταμερισμό εργασίας . Μια  νέα εξισωτική  και οικολογικά συνεπής κοινωνία θα αποφασίσει ότι υπάρχουν χιλιάδες προϊόντα – εμπορεύματα άχρηστα και επιζήμια για τον άνθρωπο και την φύση που πρέπει να καταργηθούν όπως υπάρχουν εκατοντάδες άχρηστες εργασίες που καταργώντας τες απελευθερώνεις  άπειρο χρόνο για κοινωνικά και οικολογικά  ωφέλιμη εργασία.

Δεν αντιλαμβανόμαστε  (σαν τους μαρξιστές) τον κομμουνισμό σαν αναγκαιοκρατία και ένα παραγωγήστικο μοντέλο που συνεχώς θα αναπτύσσεται,   η κοινωνία που θέλουμε θα είναι πιο λιτή σε σχέση με τη  κατασπατάληση  των φυσικών πόρων και της ανθρώπινης εργασίας  που προάγει ο καπιταλισμός αλλά αυτή την λιτότητα θα την αποφασίσουμε όλοι μας  ως κοινωνική συνθήκη γι αυτό και θα είναι  μια πράξη ελευθερίας σε αντίθεση με μορφές οικονομικής λιτότητας που προωθεί ο καπιταλισμός και οι πολιτικές ελίτ που τον εκπροσωπούν  σε ορισμένες χώρες (λόγο κρίσης )  και είναι μια πράξη επιβολής.

Μια από της πολλές  αντιφάσεις της σύγχρονης καπιταλιστικής οικονομίας είναι η εξής, ότι ενώ  από την μια το βασικό τους  οικονομικό  δόγμα βασίζετε στη ζήτηση (κατανάλωση ), η το μανιπουλαρισμα της δημιουργώντας μια ψευδή εικόνα αυτάρκειας, η επιβαλλόμενη λιτότητα αυξάνει τόσο τη σχετική όσο και τη πραγματική φτώχια σε συνθήκες αφθονίας (αυξημένης παραγωγικότητας), από την άλλη το μοντέλο της απεριόριστης οικονομικής ανάπτυξης φέρνει την έμβια ζωή σε πλανητική κλίμακα σε οριακό επίπεδο και μπροστά στον κίνδυνο  οικολογικής κατάρρευσης ελλοχεύει ο κίνδυνος  να επιβληθούν  από της πολιτικές ελίτ οικολογικές δικτατορίες .

Στην  νεα κοινωνία που θέλουμε οι διαταραγμένες και καταρρέουσες ισορροπίες του φυσικού περιβάλλοντος, απόρροια της απληστίας του κεφαλαιοκρατικού συστήματος για κυριαρχία, επέκταση και κέρδος, αντικαθίστανται από ένα οικονομικο-κοινωνικό σύστημα μη διαταραγμένο από κοινωνικές ανισότητες και γι΄ αυτό οικολογικά ισορροπημένο. Η κυριαρχία απέναντι στην φύση και το περιβάλλον αντικαθίσταται από την κατανόηση της φύσης, την διατήρηση της ισορροπίας και την συνεργατική σχέση μ΄ αυτή.

Παράλληλα ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη να ζει μόνο για το ψωμί (ριζικές ανάγκες) αλλά και από πνευματική τροφή και σε έναν κομουνισμό που δεν εκπληρώνει  και δεν αφήνει ελεύθερο  χώρο  για της πνευματικές ανάγκες των ανθρώπων, την ατομική δημιουργικότητα, την φαντασία , το παιχνίδι , το ονειρικό στοιχείο και την αισθαντικότητα  ως βασικά συστατικά της δημιουργικότητας δεν μπορεί να σταθεί η  παλιά αλλά και νέα αξιωματική θέση ότι ο κομουνισμός είναι το πέρασμα από το «βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθέριας» . Ένας κομμουνισμός που δεν εκπληρώνει  και δεν πραγματώνει τις πνευματικές ανάγκες είναι κομμουνισμός των στρατοπέδων.

Η αποπνευματοποίηση - τεχνολογικοποίηση του κόσμου είναι μια κατάσταση πραγμάτων που επιβάλλουν οι σύγχρονες τεχνογραφειοκρατικές και πολιτικές  ελίτ ανάγοντας όλα τα  ανθρώπινα ζητήματα σε τεχνολογικές – τεχνικές λύσεις. Την  τεχνολογία την βλέπουμε σαν δεύτερη φύση του ανθρώπου με την έννοια ότι ο άνθρωπος από τις απαρχές του χρειάστηκε να επινοήσει εξωσωματικά εργαλεία για να επιβιώσει αφού η φύση δεν τον προίκισε με ενδοσωματικά όπλα όπως τα ζώα. Όμως αυτή την τεχνολογία την θέλουμε στην υπηρεσία της απελευθερωμένης κοινωνίας και σε αντιστοιχία με τους περιορισμούς που απορρέουν από την φύση (οικολογικό ζήτημα) και όχι για την ενδυνάμωση και διαιώνιση του καπιταλισμού και των πολιτικιών ελίτ που τον εκπροσωπούν. 

Στην νέα κοινωνία Η κυριαρχία της επιστήμης και της τεχνολογίας (ως νέα θρησκεία) πάνω στην κοινωνία και οι γνώσεις που παράγονται και που ελέγχονται και καρπώνονται από τις ολιγαρχίες αντικαθίσταται από την ισορροπία μεταξύ " του δέντρου της ανθρώπινης γνώσης" -κοινωνικής εμπειρίας και των επιτευγμάτων της επιστήμης και της τεχνολογίας, στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου και του ατόμου. Παράλληλα η πνευματική και η γνωστική ιδιοκτησία, αντικαθίσταται από τη γνώση και τη δημιουργικότητα σαν κοινωνικά αγαθά και ως τέτοια, ελεύθερα προσβάσιμα σε όλη την κοινωνία.

 

3) Έγραφα σε μια συντρόφισσα:

Συντρόφισσα λες: «πέθαναν όλοι μέσα στο καράβι μα το καράβι ακολουθάει το στοχασμό του που άρχισε σαν άνοιξε απ το λιμάνι» (στίχος του Καββαδία)

Εγείρετε το ερώτημα πώς πέθαναν όλοι μέσα στο καράβι εγκληματολογικής φύσεως  ο θάνατος η κάτι άλλο , το καράβι όμως συνεχίζει, πώς μόνο του, χωρείς μπουσούλα, δεν μπορεί να πάει πουθενά ή θα ξωκιλη , ή θα πέσει στα βράχια.

Το θέμα μας είναι δηλαδή όχι ή κυβέρνηση αλλά  αυτοκυβέρνηση του σκάφους λαμβάνοντας υπόψη όμως την γνώση και την ειδίκευση θέλω να πω ότι όσοι φέρνουν σαν παράδειγμα το καράβι ως προς την κοινωνική οργάνωση ή ηλίθιοι είναι η το κάνουν εξεπίτηδες σαν θεραπαινίδες της εξουσίας .

{…} Η ελευθεριακή- αναρχική πολιτική ενέχει εκτός τον άλλον τη δική της φιλοσοφική διάσταση. Και εννοούμε τη θεμελίωσή της στον πλατωνικό «πρωταγόρειο μύθο» Η εκλογική και κοινοβουλευτική διαδικασία αυτή καθ΄ εαυτή αναγάγει την πολιτική, δηλαδή την οργάνωση της κοινωνίας, σε τεχνική.

Όπως υπάρχουν άνθρωποι που κατέχουν την ιατρική τεχνική, άλλοι τη δικηγορική, άλλοι την οικοδομική, κ.ο.κ., υπάρχουν και κάποιοι που κατέχουν την πολιτική τεχνική, για την άσκηση της οποίας επιζητούν τη ψήφο των άλλων. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του κοινοβουλευτισμού και της σύγχρονης κατεστημένης «πολιτικής» δεξιάς και αριστεράς.

Στον αντίποδα αυτής της «πολιτικής των ειδικών» τοποθετείται η ελευθεριακή- αναρχική φιλοσοφία, που πρέπει να συλλαμβάνει τη διεύθυνση των κοινών, δηλαδή την αυθεντική πολιτική, ως ανήκουσα στο σύνολο των ανθρώπων, που  εύστοχα ονομάστηκε από τον Αισχύλο «πολισσούχος λεώς». (σε ελεύθερη μετάφραση, ο λαός που κατέχει και διευθύνει  την πόλη, πολιούχος λαός, Αισχύλος  Ευμενίδες){…}

Αλλά από την ίδια ακριβώς λογική εμφορείται και η αρχαιοελληνική πολιτική σκέψη. Όλοι να μετέχουν στην πολιτική, υποστηρίζει ο Πρωταγόρας στον ομώνυμο διάλογο του Πλάτωνα. Διότι, δε θα μπορούσαν να υπάρχουν πόλεις, αν μετείχαν μόνο λίγοι, όπως γίνεται στις άλλες τέχνες. «… Πάντες μετεχόντων . Ού γαρ αν γένοιντο πόλεις, ει ολίγοι αυτών μετέχειεν ώσπερ των άλλων τεχνών» {…}

Πρέπει να ενσταλάξουμε στους από κάτω πολιτικά και οικονομικά που είμαστε και εμείς ότι να μην περιμένουν το τέλος της τραγωδίας των δυνών, μας από την στιγμή που δεν κάνουν κάτι για να καταργηθεί το πάνω και το κάτω. Από την στιγμή που τους έχει ενσταλαχτεί η συλλογική και ατομική ανεπάρκεια (ανημπόρια) ο φόβος και η ελπίδα.

Σε μια άλλη συντρόφισσα που έλεγε «χάος καμία ελπίδα», έγραφα: Συντρόφισσα μην φοβάσαι το χάος την ελπίδα να φοβάσαι.
Το χάος δεν έχει διάρκεια, για κοίτα και στο σύμπαν μετά το χάος άρχετε η ισορροπία και τανάπαλιν , αν διατηρηθεί το χάος το σύμπαν θα διαλυθεί κατά τον τρόπο που συνετέθη και πάλη ένα σύμπαν θα δημιουργηθεί  τίποτα δεν είναι αιώνιο «τα πάντα ρει» όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος.

Η ελπίδα αν παραμένει ελπίδα ακίνητη, παγωμένη είναι θάνατος για κοίτα η πλειοψηφία που κτυπιέται από την κρίση και τα μέτρα των κυβερνόντων ελπίζει η την πείσανε να ελπίζει ότι τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο σε λίγο καιρό.
Χωρίς ελπίδα όμως θα ήταν καταστροφικό ακόμα και για εμάς τους επαναστάτες η ελπίδα μας είναι κίνηση –ζωή γιατί μέσα στο χάος που επιβάλει ο καπιταλισμός θέλουμε την επανάσταση δηλαδή την ισορροπία την κοινωνική αρμονία που λέγανε οι παλιότεροι.
 

Δεν ξέρουμε αν θα γίνει και ιδιαίτερα στα όρια της δική μας βιολογικής ύπαρξης , αυτή η σίγουρη αβεβαιότητα είναι και η διαφορά μας με όλα τα δόγματα πολιτικά και θρησκευτικά, για κοίτα εμείς δεν έχουμε να πάρουμε τα ρέστα μας οι χριστιανοί – μουσουλμάνοι κλπ έχουν τον παράδεισο, ούτε θέλουμε να πάρουμε την γαμημένη εξουσία για να ρεφάρουμε.

 

ΥΓ1. Από παλιά έλεγα ότι πρέπει να επικεντρώνουμε σε τρις στρατηγικούς άξονες

α) το ταξικό , β) το οικολογικό γ) το θεσμικό- αντιθεσμικό. Φωνή βοώντος εν τι ερήμω.

Στην συνέλευση αναρχικών  για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση έκανα πρόταση να πάρουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων με δυο άξονες, την κοινωνική εξαθλίωση και τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, μέσα από μια καμπανιά που να κρατήσει μήνες, σε όσο περισσότερες συνοικίες του λεκανοπέδιου γίνετε, όσο την είδατε την είδα. Και μετά βρίζουμε με την εξάπλωση των νάζι, αφού δεν μιλάμε στην κοινωνία και αφήνουμε χώρο. Έχουμε φτάσει σε σημείο πάνω από δυο άτομα να μην μπορούν να συμφωνήσουν και εγώ μίλαγα για συνοχή λόγου και ενότητα στην δράσης!


 

ΥΓ.2. Δείτε τι δημοσίευσα (κάνοντας και λίγο καλαμπούρι) σε ένα διάλυμα από τα γεγονότα του 2008, που συμμετείχα στην κατάληψη της ΓΣΕ και λίγο στον ζόφο (Πολυτεχνείο), ειδικά όταν απειλήθηκε με βιαία εκκένωση.

 

ΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΠΡΩΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=949858

 

 

Σημειώσεις

 

Α) Για της καταλήψεις εκτός τον άλλον έγραψα:

{…} Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι στα τελευταία γεγονότα που ακολούθησαν μετά τη δολοφονία του 16χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από ειδικό φρουρό, το Δεκέμβρη του 2008, παρουσιάστηκε αυτό που ονόμασα «επαναστατική βόλτα» ιδιαιτέρα τα βράδια της Παρασκευής οι επισκέψεις  από κατάληψη σε κατάληψη και οι βολταδόροι ήταν περισσότεροι από τους καταληψίες. Οπότε, με βάση τον κόσμο που ερχόταν στις συνελεύσεις μπαίνανε προτάσεις για πολλές εξωστρεφείς δράσεις. Αλλά δεν γινόταν σχεδόν τίποτα και αντί οι καταλήψεις να είναι ορμητήριο προς τα έξω, έγινε το αντίθετο. Αφήστε που οι καταλήψεις αυτές δεν επιδίωξαν ούτε καν ένα μίνιμουμ μέτωπο δράσης μεταξύ τους, αλλά ανταγωνιζόταν η μια την άλλη όσον αφορά την επαναστατικότητα τους. {…}

Β) Πολλές από της συνέλευσης του χώρου της έχω ονομάσει  «σορβονισμός» Και  αναφέρεται στις ελληνικές συνθήκες συνελεύσεων  τύπου Σορβόννης και στη «φοιτητικοποίηση» του χώρου, (ιδιαίτερα της Αθήνας).

Γ) Αντιμετωπίζω  είδη ένα «χάσμα γενεών» από τους νεώτερους/ρες και δεν πρόκειται να το παίξω, ούτε το έπαιξα ποτέ «αναρχο μπαμπάς», αφήστε που επικρατεί μια αντίληψη αβανγκαρντισμού.

Αβανγκαρντισμός : όρος που χρησιμοποιήθηκε από τα τέλη του 19ο αιώνα αρχικά για να περιγράψει την πολιτική τάση που εμφανίστηκε σε κινήματα νεολαίας, κυρίως της αριστεράς, με βασικό χαρακτηριστικό την αμφισβήτηση του ρόλου της εργατικής τάξης. Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της τάσης αυτής, πρωτοπόρα στην επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας δεν είναι η εργατική τάξη, αλλά η νεολαία με την αυθόρμητη επαναστατική της δύναμη. Αργότερα ο όρος έλαβε γενικότερη σημασία και αφορά την πρωτοπορία σε πολιτικά, κοινωνικά και καλλιτεχνικά κινήματα. 

 

 

από αναρχία χτες σήμερα αύριο 22/01/2014 12:31 πμ.


Έγραφα:

3) Έγραφα σε μια συντρόφισσα:

ΥΓ1. Από παλιά έλεγα ότι πρέπει να επικεντρώνουμε σε τρις στρατηγικούς άξονες

ΥΓ.2. Δείτε τι δημοσίευσα

Α) Για της καταλήψεις εκτός τον άλλον έγραψα:

Β) Πολλές από της συνέλευσης του χώρου της έχω ονομάσει  «σορβονισμός»

Γ) Αντιμετωπίζω  είδη ένα «χάσμα γενεών» (στμ. τουλάχιστον εδώ είσαι ειλικρινής...)

-------------------------------------------------------------------------------------

Όμως... όμως αν δεν απαντάς σε μένα, πώς θα απαντάς στις συνελεύσεις των κομμούνων που ονειρεύεσαι, στους διαφωνούντες, ή σε αυτούς που χρησιμοποιούν "απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς"; Πώς θα λύνεις αυτά τα ζητήματα στην κομμούνα σου; Θα φεύγεις πάλι;

Όσον αφορά τις ίδιες τις μελλοντικές κομμούνες, όπως τις φαντάζομαι εγώ, εσύ τις είδες γκέτο. Αλλά εγώ έγραψα τρεις γραμμές κι εσύ 13 σελίδες μέχρι τώρα... Στα "γκέτο" μου λοιπόν, ονειρεύομαι, αυτούς που θα μεταπηδούν από "γκέτο" σε "γκέτο" ανάλογα με τις αντιλήψεις τους κάθε στιγμή. Π.χ. ένας μονογαμικός, αφού στην κομμούνα του έχει βαρεθεί τη μονογαμία, ζητάει άδεια να προσχωρήσει ως μαθητευόμενος σε μια άλλη κομμούνα ελευθέρων ηθών. Αντιστρόφως, ένας ελευθέρων ηθών που έχει βαρεθεί τον πολυποικιλότητα, ζητάει άδεια να μαθητεύσει στη μονογαμία μιας άλλης κοινότητας. Με πιάνεις σύντροφε; Δεν είναι όλα "γκέτο". Ζουν καλύτερα οι άνθρωποι που συμφωνούν στις αντιλήψεις, παρά όταν ζουν με άλλους που τους "βρωμάν τα χνώτα", καλή ώρα όπως εμείς τώρα. Δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο, υπάρχει και το ουράνιο τόξο :)

Γι αυτό έβαλα ως μόνη κοινή συνισταμένη και παραδοχή, την άνευ όρων αλληλοβοήθεια σε καιρούς επίθεσης από τους στρατούς της πλουτοκρατίας.

 

από Δεν εχει σημασια... 22/01/2014 2:43 πμ.


Συντροφε G, διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον την επιστολή σου, γενικά είσαι από τους ανθρώπους μέσα στον "χωρο" που τα όσα λες έχουν πάντα ενδιαφέρον γιατί θίγεις πράγματα στρατηγικής φύσης και δεν αναλώνεσαι σε μικροδιαφωνίες όπως η πλειονότητα των εν ελλάδι αναρχικών. Γενικά, αποτελεί ενα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα του αναρχικου χωρου η συμπόρευση ανθρώπων που εχουν εκ διαμέτρου αντίθετες αντιλήψεις μεταξύ τους αλλά τις ξεπερνάνε γιατί πάντα αυτό που εχει σημασια είναι το άμεσο, το "εδώ και τώρα" οποτε "δεν εχουμε χρόνο για τέτοια φιλοσοφικά ζητήματα". Οπότε οι αναρχικοι στο τέλος καταλήγουν απλά να δρουν για να δρουν σε εναν αυτόματο πιλότο, χωρίς στην πραγματικότητα να πηγαινουν πουθενα... Το καλό με εσένα λοιπόν είναι οτι βάζεις ζητήματα στα οποία ειτε συμφωνω ειτε διαφωνώ, η συζήτηση έχει ένα πραγματικο αντικειμενο.

Δεν έχει ιδιαιτερο νόημα να υπερθεματίσω στα όσα συμφωνώ, οπότε θα αναλύσω τις ενστάσεις μου:

Κατ'αρχην, κάνεις ενα βασικό λάθος όταν λες "αποχωρώ από την αναρχία". Αντιλαμβάνεσαι την αναρχία σαν εναν πολιτικο χώρο σαν όλα τα άλλα ρεύματα της πολιτικης βεντάλιας. Ένα λάθος που το κάνουν γενικα οι αναρχικοι στα μέρη μας (και εσυ μαζι τους...) και αυτό αντικατοπτρίζεται και στον τρόπο της οργανωσης τους. Η αναρχία δεν είναι ένας πολιτικος χωρος αλλά διαδικασία (και παραλληλα κατασταση φυσικά..) οπότε όσο πιστεύεις στις αξίες της δεν "αποχωρεις απο την αναρχία". Το πρόβλημα δεν είναι απλά λεκτικό, είναι ουσιαστικό. Αν θεωρούμε πως εμεις οι αναρχικοι ειμαστε ένα πραγμα (με τις διαδικασίες μας και τις οργανωσεις μας-σωστες ή λαθος, δεν εχει σημασια) και ότι ολοι υπολοιποι μεσα στην εργατικη ταξη (για της οποίας την απελευθέρωση αγωνιζομαστε και όχι για της "κοινωνιας" γενικα...) ένα άλλο πραγμα, τότε έχουμε κάνει το νουμερο ένα λάθος που δεν θα έπρεπε ως αναρχικοι να κάνουμε. Μπορεί να αποχωρείς από τις διαδικασίες του (ιδιοτυπου για αναρχικο) "χωρου" αλλά το ζήτημα δεν ειναι αυτό. Το ζήτημα ειναι να συνεχίζει κανεις να προσπαθεί να ανακαλύπτει τα μέσα που θα κάνουν την αναρχια κοινωνικη κατάσταση. Το ότι ο "χωρος" είναι ενα μέσο ανεπάρκειας είναι μάλλον πραγματικότητα. Αν όμως θεωρούμε πως αυτος είναι και το μοναδικό και αντικειμενικό μέσο, τότε αυτόματα παραδεχόμαστε πως το επαναστατικό υποκειμενο είναι οι αναρχικοι και ο λενινισμός έχει μπει στις αντιλήψεις μας για τα καλά. Πες λοιπόν, ότι δεν αποχωρείς από την αναρχια αλλά από τον χώρο ή τέλος παντων απο τον αγωνα γενικα επειδη εχεις κουραστει (καμία διαθεση ειρωνιας, ειναι απολυτα κατανοητο αν ισχυει). Μην κανεις το λάθος όμως να συγχεεις την αναρχικη παλη με την συμμετοχη στις διαδικασιες του χωρου.

Δευτερον, όταν ως αναρχικοι κανουμε την αυτοκριτικη μας οφείλουμε να μην την κανουμε με γνώμωνα τις δικές μας ανεπάρκειες αλλά με γνώμωνα τις ανεπάρκειες της τάξης μας να αυτοαπελευθερωθεί. Στην τελική, όταν ξεκινάει η συζητηση "αναρχισμος και οργάνωση", αυτο που πρεπει να μας ενδιαφερει δεν ειναι πως θα οργανωθουμε εμεις ως αναρχικοι αλλά με ποιον τρόπο η τάξη θα οργανωθει με τον τρόπο που θεωρούμε πως ειναι ο σωστός (και αυτο ειναι και το προβλημα-αναμεσα σε αλλα-του εγχειρηματος για την αναρχικη ομοσπονδια). Συνεπως, το να εμβαθυνουμε πολιτικα σε διαφορα ζητηματα όπως λες δεν ειναι λυση από μονο του (οχι πως δεν πρεπει να γίνει και αυτο).  Αντιλήψεις πρεπει να αλλαξουμε αναφορικα με την θεση μας μεσα στην κοινωνια, με άλλα λόγια αυτό που προεχει για την ελληνική εκδοχη του αναρχισμου ειναι να γινει πιο κοινωνικος, όχι πιο πολιτικός. Και το ενα δεν απορρέει απο το αλλο, θα έλεγα μάλιστα πως η υπερβολικη αναγκη για πολιτικοποιηση χωρίς το αντιστοιχο κοινωνικο σχεδιο στρωνει το χαλι στην περεταίρω σεχταροποιηση. Με άλλα λόγια, νομίζω πως ιεραρχείς λάθος τα σημεία κριτικής σου στον χωρο. Η φράση του Μπακούνιν: «Όποιος κάνει σχέδια για μετά την επανάσταση είναι αντιδραστικός», στην οποια αντιτίθεσαι, είναι σωστή. Η εφαρμογή της είναι λάθος. Δεν θέλουμε ιδεολόγους αναρχικους, θέλουμε αγωνιστές αναρχικούς με τον ίδιο τρόπο που δεν θέλουμε ιδεολογους εργατες αλλα αγωνιστες εργατες. Διότι μόνο έτσι θα συνδεθεί τελικά διαλεκτικά η θεωρία με την πράξη.

Γενικά, σύντροφε G, το μεγάλο λάθος που έχεις κανει και εσυ στην ιστορία σου μεσα στο κινημα και διαφοροι άλλοι συντροφοι με αξιολογες αποψεις όπως εσυ, είναι οτι αναλωθηκατε στο να αλλάξετε τον "χωρο" αντί να προσπαθησετε να αλλαξετε την κοινωνια (και οχι, καμια αναρχικη λογικη δεν λεει πως το πρώτο ειναι προαπαιτουμενο για το δευτερο). Κάποτε, ένας πολυ παλιος αναρχικος ειχε πει σε εναν νεότερο: "Προσεχε να μην σε ενσωματώσει η μαυρίλα του χωρου". Δυστηχως συντροφε, αν δεν σπασεις αυγα δεν γινεται ομελέτα. Απευθυνομαστε στην κοινωνια, οχι στους αναρχικους. Αν δεν το κανουμε πραξη αυτο, τιποτα δεν θα αλλαξει... Το ότι αποχωρείς απο το κινημα δεν ειναι ηττα απο μονο του.  Η ηττα ειναι οτι με αυτο ασχολουνται μονο οι αναρχικοι και οχι ο γειτονας σου...

Υ.Γ. Μην κλεινεις το site. Είναι κριμα τετοιο αρχειο να παει χαμενο...

από @ 22/01/2014 4:03 πμ.


Γιώργο Μεριζιώτη, είσαι αυτός που ήρθες σε μια συνέλευση μέσα στο πολυτεχνείο και μας έδωσε το βιβλίο για τον κοινωνικό αναρχισμό;

 

από επαναδόμηση 22/01/2014 7:41 πμ.


αποκέντρωση, δημοκρατία, μόρφωση, ειλικρινής ανάλυση, ιστορία, φιλοσοφία, αλληλεγγύη, καλωσύνη, λαϊκός αγώνας, αντίσταση σε κάθε όψη και σε όλες μαζί.

στην υγεία σου καλέ μου σύντροφε Γιώργο

Φεύγεις από κει που δεν ήσουν ποτέ

Πηγαίνεις εκεί που ήσουν πάντοτε

Θα συναντηθούμε εκεί που δεν γνωρίζαμε ότι είμαστε μαζί

Σε συλλογικότητες ανθρώπων με σάρκα και οστά, με πάθη κια δυναμίες, με όνειρα και ελπίδες (χωρίς ελπίδα δεν υπάρχει ζωή στο χάος), με αντιφάσεις και αμαρτίες, με μεταφυσικές και αναλύσεις, στη διάκεια του χρόνου, του χώρου και της ανθρώπινης δραστηριότητας. Η μεταφυσική, μάς μας κάνει να βλέπουμε μπροστά και τις αδυναμίες μας, η πραγματική ανάλυση μας κάνει να προχωρούμε.

ΥΓ: Η έννοια της επιβολής έχει ταυτιστεί με το κράτος (με την δυτική εκδοχή της λέξης από τον Αλέξανδρο, τη Ρωμαϊκή κυριαρχία  και μετά-το κράτος σημαίνει ισχύς και τίποτε άλλο, εξ ου και "δημοκρατία"=ισχύς του δήμου, του λαού) και είναι λάθος αυτό. Η ζωή, η πραγματική ζωή εμπεριέχει την έννοια της επιβολής ακόμα και για μια απλή πράξη που αφορά το κλείσιμο ενός δρόμου για μια διαδήλωση. Εκεί το σώμα των πολιτών, των διαδηλωτών επιβάλει την εκδοχή του, στο κυκλοφοριακό π.χ. Η άρνηση της επιβολής μετατρέπει σε μεταφυσική την κοσμοαντίληψη, γίνεται χίμαιρα. Η αποδοχή της επιβολής από την άλλη ανοίγει το πεδίο για την κυριαρχία στο όνομα του καλού. Τι να κάνουμε αυτός είναι κόσμος, αυτή είναι η πραγματικότητα. Είμαστε κάτι σαν νεοπλατωνικοί, εμείς οι αναρχικοί: "Καπετανέοι και τόσοι άλλοι, λοστρόμοι ναύτες μηχανικοί,καθένας έχει και τον καημό του, έτσι είμαστ' όλοι εμείς οι αναρχικοί" . Παρόλα αυτά μπορούμε στην σημερινή εκδοχή να δώσουμε ένα συγκεκριμένο νόημα στο αν-αρχή (χωρίς εξουσία). Κάποιοι εννούμε τη διαμεσολαβημένη εξουσία κι όχι αόριστα στην εξουσία. Το κράτος με την έννοια της διαχωρισμένης εξουσίας κι όχι γενικώς της επιβολής του δικαίου και της ελευθερίας. Διότι αυτό πρέπει (και) να επιβληθεί. Τα παραδείγματα του Γιώργου ήταν ενδεικτικά τόσο για το εύρος της ανθρώπινης αδυναμίας που δεν θα σταματήσει να υφίσταται όσο και για το στένεμα της ιδεολογικής μας προσήλωσης ως αναρχικών. Επανακαθορίζοντας το τι θέλουμε από τις αναρχικές μας αφετηρίες ίσως η αναρχία μπορεί να αποκτά θετικό πρόσημο και πρόταγμα, μιας και ακόμα και ευτυμολογικά καθορίζεται με βάση κάτι άλλο, την ΑΡΧΗ, τη διαχωρισμένη εξουσία εν προκειμένω.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία το ιντιμέντια, σε ευχαριστώ για την τροφή της σκέψης και των συναισθημάτων Γιώργο

από G 22/01/2014 8:16 μμ.


 

Μια διευκρίνηση να με συμπαθάτε για τα πολλά σημεία περιαυτολογίας, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά γιατί η  ανοικτή επιστολή είναι ατομική.

Προς @ ναι εγώ ήμουν

 

Προς επαναδόμηση, λες: «Σε συλλογικότητες ανθρώπων με σάρκα και οστά, με πάθη κια δυναμίες, με όνειρα και ελπίδες (χωρίς ελπίδα δεν υπάρχει ζωή στο χάος), με αντιφάσεις και αμαρτίες, με μεταφυσικές και αναλύσεις, στη διάκεια του χρόνου, του χώρου και της ανθρώπινης δραστηριότητας. Η μεταφυσική, μάς μας κάνει να βλέπουμε μπροστά και τις αδυναμίες μας, η πραγματική ανάλυση μας κάνει να προχωρούμε».

Εδώ και πολύ καιρό με απασχολεί να αναπτύξω μια αναρχική μετα-φυσική της ύπαρξης αλλά δεν έβρισκα συνομιλητή. Συμφωνώ  και με το υστερόγραφο.

Δες τη έλεγε ένας πρόγονος μας που ακόμα και ο Μαρξ πήρε από αυτόν, μαθητής του Προυντόν  τσακώθηκε μαζί του για τον ρεφορμισμό του και την θέση που είχε για της γυναίκες, από τότε που τον ανακάλυψα και τα λίγα που ξέρω για αυτόν είναι οδηγός μου, δεν θα μπορούσε να πάρουμε την σκέψη του και να την εκσυγχρονίσουμε; Ο Νεζακ εκτός τον άλλον είναι «εφευρέτης» του κομμουνιστικού μότο.

  Πρώτος ο Γάλλος αναρχικός Ζοζέφ Ντεζάκ χρησιμοποιεί την λέξη ελευθεριακος και μάλιστα εκδίδει και μια εφημερίδα "ο ελευθεριακός" από το 1858 έως το 1861. Σε αυτή την αγνοημένη φυσιογνωμία οφείλουμε μια πρώιμη έννοια του κομμουνιστικού αναρχισμού και πολλά άλλα μέσα από το ουτοπικό του έργο "Η Ανθρωπόσφαιρα" (να σημειώσουμε δε, ότι ο Ντεζάκ ήταν ταπετσέρης και ελαιοχρωματιστής και όχι κάποιος μικροαστός ή μεσοαστός γραφιάς. Το έργο του υποτιμήθηκε και αγνοήθηκε, αν και υποκλάπηκε σε πολλά σημεία του. Στην "Ανθρωπόσφαιρα", περιγράφει τους πλανήτες και τη γη σαν ζώντες οργανισμούς που ζουν, αναπνέουν και αισθάνονται. Πρώιμος "οικολόγος";).
 

Προτού ο Ντεζάκ σκιαγραφήσει την εικόνα που έχει για την αναρχιστική, όπως λέει κοινωνία, σκιαγραφεί το εγώ: "... Εγώ έχω όλα τα πάθη, αν και δεν μπορώ βέβαια να τα ικανοποιήσω: το πάθος της αγάπης και του μίσους, όπως επίσης και αυτό της εκλεπτυσμένης πολυτέλειας και της εκλεπτυσμένης απλότητας. Εγώ γνωρίζω κάθε όρεξη: αυτή της καρδιάς και του στομαχιού, της σάρκας και του πνεύματος. Μου αρέσει το άσπρο ψωμί καθώς και το μαύρο, μ' αρέσουν οι θυελλώδεις συζητήσεις και οι γλυκές κουβέντες. Κάθε φυσική και ηθική δίψα είναι γνωστή σε μένα, κάθε μέθη μου είναι οικεία, κάθε τι στον κόσμο που είναι ερεθιστικό πέρα από κάθε μέτρο, όπως και κάθε τι καταπραϋντικό με δελεάζει: ο καφές και η ποίηση, η σαμπάνια και η τέχνη, το κρασί και ο καπνός, το μέλι και το γάλα, το θέατρο, η οχλαγωγία, το φως, η σκιά, η μοναξιά και το κρύο νερό. Εγώ, αγαπώ την εργασία και το σκληρό μόχθο, όπως αγαπώ επίσης την σχόλη και την Καλόβουλη τεμπελιά. ... Δεν γνωρίζω κανέναν άνθρωπο που να έχει τόσες λίγες προκαταλήψεις και τόσα πολλά πάθη όπως εγώ....»

Για την δικιά του ένωση σοσιαλισμού και ατομικισμού λέει τα εξής: " Κάθε χειρωνακτικό και διανοητικό έργο, κάθε τι που είναι αντικείμενο της παραγωγής και της κατανάλωσης, τα κοινά κεφάλαια, η συλλογική ιδιοκτησία, ανήκουν σε όλους και στον καθένα. Κά­θε έργο της καρδιάς, κάθε τι που έχει ιδιαίτερη ουσία, που είναι ίδιον της ψυχής και των συναισθημάτων του ατόμου, το ιδιωτι­κό κεφάλαιο, η ιδιοκτησία του σώματος, κάθε τι τελικά που είναι ο άνθρωπος με την πραγματική του σημασία και αυτό που αυτός επιθυμεί να είναι η ζωή του ή η γενιά του, ανήκει στον εαυτό του...»

Συνεπής κατά τα άλλα στην πίστη του στην αδερφικότητα και τη σύνεση που πηγάζουν από τον εγωισμό, διατυπώνει την πρόταση, η οποία είναι ο ορισμός του κομμουνιστικού αναρχισμού με το δικαίωμα της ελεύθερης χρήσης του:

"... Ο καθένας να καταναλώνει και να παράγει σύμφωνα με τις ικανότητες του, σύμφωνα με τις ανάγκες του, διότι και η εργασία είναι μια ανάγκη η οποία είναι ακρι­βώς τόσο επιτακτική όσο και η ανάγκη να τρώμε. Η τεμπελιά δεν είναι η κόρη της ελευθερίας και της μεγαλοφυΐας της αν­θρωπότητας, αλλά της σκλαβιάς και του πολιτισμού...»

Στην περιγραφή αυτής της μελλοντικής χώρας της ουτοπίας του ο Ντεζάκ είναι πρώιμος αντιντετερμινιστής.

«... Οι αναζητητές της ιδανικής ευτυχίας, ακριβώς έτσι όπως οι αναζητητές της φιλοσοφικής λίθου, ίσως δεν πραγματοποιήσουν ποτέ απόλυτα την ουτοπία τους, όμως η ουτοπία τους θα είναι το αίτιο για τις προόδους της ανθρωπότητας ...».

Ο Ντεζακ πέθανε αγνοημένες σε ένα φρενοκομείο στο Παρίσι. Ακόμα περιμένω να μεταφράσουν την «αθρωπόσφαιρα» που έδωσα σε κάποιους εδώ και τέσσερα χρόνια.

http://eleftheriakos.gr/node/262

 

προς Δεν εχει σημασια...  λες «Γενικά, σύντροφε G, το μεγάλο λάθος που έχεις κανει και εσυ στην ιστορία σου μεσα στο κινημα και διαφοροι άλλοι συντροφοι με αξιολογες αποψεις όπως εσυ, είναι οτι αναλωθηκατε στο να αλλάξετε τον "χωρο" αντί να προσπαθησετε να αλλαξετε την κοινωνια (και οχι, καμια αναρχικη λογικη δεν λεει πως το πρώτο ειναι προαπαιτουμενο για το δευτερο). Κάποτε, ένας πολυ παλιος αναρχικος ειχε πει σε εναν νεότερο: "Προσεχε να μην σε ενσωματώσει η μαυρίλα του χωρου".


 

Δεν είμαι ούτε κανένας σφουγγοκωλάριος  η εσωστρεφής τύπος την εσωστρέφεια την μισό. Δεν έβαλα πολλά πράγματα στο βιογραφικό για να μην το φορτώσω και παρεξηγηθώ ότι περιαυτολόγο. Σε όσες συλλογικότητες συμμετείχα αλλά και σαν άτομο δεν υπήρξε κοινωνικός η ταξικός αγώνας κατά την περίοδο από 1980μεχρη 2013 που να μην συμμετείχα. Τι συλλόγους για τα δικαιώματα των φυλακισμένων , Τι συλλόγους αντιρρησιών συνείδησης , τι επιτροπές κατοίκων για οικολογικά θέματα, τι αγώνες στην ζώνη του περάματος  και έχουμε φαι ξύλο από τους σταλινικούς. Παράλληλα με το στέκι που είχαμε προσπαθήσαμε να φτιάξουμε και μια αγροτική κολεκτίβα , υπάρχουν ακόμα τριάντα στρέμματα αγορασμένα και τα φορτηγά, τρακτέρ κλπ τα έχει ένας σύντροφος στο χωριό του, παράλληλα συμβάλαμε στην βιολογική γεωργία και να δημιουργηθεί μια εταιρία πιστοποίησης.

 

Στα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα  κόποι σύντροφοι πάλεψαν να δημιουργήσουν σωματείο οικοδόμων και φάγανε σουτ, εγώ μαζί με έναν αλο σύντροφο δουλεύαμε στον δήμο της Αθήνας σαν έκτατη εργατοτεχνίτες επί εποχής Εβερτ (ΝΔ)φτιάχναμε  και ανακαινίζαμε πλατείες, στο εργοτάξιο που δουλεύαμε οργανώσαμε μια απεργία και τρις στάσης, ήρθε λιπών το ΚΚΕ εσωτερικού μαζί με μια αριστερή πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ και μου ζήτησαν να κατέβω υποψήφιος, παρεμπιπτόντως το ΚΚΕ συνεργαζόταν με την ΝΔ και το έκανε σε πολλούς δήμους.

Στην αρχή το σκέφτηκα και μετά δέχτηκα δεν τους είπα τίποτα για τους όρους μου, έγινε συγκέντρωση στο εργατικό κέντρο Αθήνας τίγκα η αίθουσα, μίλησα στους εργάτες για το πώς βλέπω τον συνδικαλισμό και όταν είπα ότι το προεδρείο να αλλάζει κάθε έξη μήνες έπεσε μεγάλο χειροκρότημα , φυσικά την άλλη μέρα απέσυραν την υποψηφιότητα μου.

Σαν ηλεκτρολόγος και τεχνικός ασανσέρ δεν πήγαινα στα σωματεία γιατί είναι εργοδοτικά , δηλαδή ένας εργολάβος με 2 η 200 εργαζόμενους  είναι στο ίδιο σωματείο με τους εργαζόμενους, το ίδιο συμβαίνει και στο συνδικάτο οικοδόμων.

Εδώ να πω ότι την μεγαλύτερη καταστολή την δεχόμασταν από  την αριστερά που λειτουργούσε ως ανάχωμα στο να ανατηχθούν αυτόνομη κοινωνική και ταξική αγώνες και από ένα κομμάτι του χώρου με τον καταστροφισμό του.

Ακόμα και στην τελευταία πρωτοβουλία κατοίκων για την δημιουργία άλσους στα λιπάσματα μέσα από ένα πανπειραϊκό κάλεσμα  καταφέραμε να βάλουμε στην μπροσούρα για τον χώρο των λιπασμάτων παραγράφους με τίτλο «πια είναι η πρωτοβουλία και πως λειτουργεί», εκεί μέσα για πρώτη φορά πανελλαδικά μπήκαν σε πρωτοβουλία κατοίκων αναρχικές αρχές λειτουργιάς. Τις δεκτικαν σχεδόν όλη εκτός από τους κκεδες και κάποιες επιφυλάξεις από δεξιούς, που μου έλεγαν Γιώργο θα δουλέψει χωρείς διηκιτηκο συμβούλιο και πρόεδρο ; αριστεριστές όλης της γκάμας, αριστεροί, δεξιοί κλπ είδαν και βίωσαν πως δουλεύει ένα σχήμα χωρείς ιεραρχία, μόνο οι αναρχικοί την κανανε μετά από λίγο (να μην πω ποιοί). Να μην αναφέρω άλλα και σας ζαλίσω αλλά και που να τα καταθέσω; Ως εμπειρία όχι μόνο δικαία μου αλλά και ενός κομματιού του κινήματος.

Από παλιέ είχαμε μια στρατηγική που την ονομάσαμε « πολυεπίπεδη δράση», «νόμιμη» η «παράνομη»  κόποι την πήραν και την έκαναν «πολυμορφία των κοινωνικών αγώνων» με βάση αυτή την στρατηγική κάναμε αγώνα και στην κοινωνά αλλά και εσωτερικά στον χώρο. Όλα αυτά τα γράφω γιατί δικαιολογημένα  δεν ξέρης- ξέρετε και έβγαλες λάθος συμπέρασμα.


 

Λίγα σύντομα για την καταστολή που έχω υποστεί. Το πρώτο μου ξύλο από τα ματ το έφαγα το 1979 σε φεμινιστική συγκέντρωση-πορεία για την νομιμοποίηση των αμβλώσεων, μέχρι τότε οι γυναίκες σιαζόντουσαν σε παράνομα ιατρεία ,είχε πέσει και βόμβα σε μια κλινική στα Νέα Λιόσια - Ίλιον που είχαν πεθάνει τρις γυναίκες.

Μου έχουν κάνη αρκετές προσαγωγές , δυο εικονικές εκτελέσεις μια στα νταμάρια στο Γαλάτσι και η άλλη στην γαδα που μόλις είχε μετακομίσει από την μεσογείων.

 Βασανιστήρια στην γαδα και σε άλλους συντρόφους/σες με την υπόθεση των 33 αφισοκολλητών. Ξύλο μπόλικο έδωσα και έφαγα από τους μπάτσους, στην κατάληψη του Πολυτεχνείου το 85 μετά από την δολοφονία του Καλτεζά χρησιμοποίησα την τακτική της μπλόφας και με πυροσβεστήρες  κρατήσαμε έξω από το πολυτεχνείο τους λεγόμενους «αγανακτισμένους πολίτες» του Κουτσόγιωργα (υπουργος του πασοκ) εκεί τραυματίστηκα σοβαρά στο κεφάλι. Εκτοτε την μπλόφα την χρησιμοποίησα και σε άλλες καταλήψεις με άλλα μέσα φυσικά.

Μετά από δίκη του ΕΛΑ αντιτρομοκαριοι  μαζί με αμερικανούς πράκτορες με προσήγαγαν στην γαδα και μετά από τρις μέρες μου έκαναν απόπειρα δολοφονίας στην Πειραιώς. Δεν κατάφεραν μέχρι τάρα να με φυλακήσουν.

 Δολοφονική επίθεση σε βάρος αναρχικού

http://www.anarkismo.net/article/693&comment_limit=0&condense_comments=false

 

ΥΓ Το ξαναλέω συνχοριστεμε για την περιαυτολογία

Για την πολιτική και πως την εννοώ ίσως απαντήσω σε άλλη μου παρέμβαση, ευχαριστώ για το επίπεδο της συζήτησης.

από Εγώ δεν φεύγω... 22/01/2014 10:02 μμ.


Είναι κάπως κουραστική αυτή η συνεχής προβολή του εγώ. Εγώ αυτό κι εγώ εκείνο... Πρώτος εγώ είπα... έκανα, έμπηξα κι έδειξα. Κι εγώ τώρα την κάνω γιατί δεν μπορώ άλλο... Δεν με καταλαβαν, δεν με βοήθησαν, δεν βρήκα άλλους σαν κι εμένα... Φυσικό είναι, ο καθένας είναι μοναδικός κι αν προβάλει ο καθένας αυτή την μοναδικότητά του δεν μπορεί να επικοινωνήσει πραγματικά, πολύ περισσότερο αν προσπαθεί να το κάνει με άλλους που επίσης καθορίζονται από την ανάγκη να προβάλουν τη δική τους. Ετσι οι επικριτές του ατομικισμού αποδεικνύονται πιο ατομικιστές κι από αυτούς που κρίνουν αρνητικά για τον άκρατο εγωισμό τους. Δεν είναι αρκετό να μιλάς μόνο και να γράφεις για το κίνημα, την οργάνωση, τα στέκια και τις ομάδες, πρέπει και να μπορείς να σταθείς μέσα σε αυτά μαζί με τους άλλους. Γιατί αυτά είναι συλλογικά πράγματα, δεν χτίζονται και δεν προχωράνε με το εγώ που θέλει οπωσδήποτε να ξεχωρίσει από τους άλλους, αλλά με το εγώ που μπορεί να συναντιέται και να συνδέεται με τα εγώ των άλλων. Είναι κρίμα κάθε φορά που φεύγει ένας σύντροφος αλλά πιο κρίμα είναι που δεν μπορούσε να μείνει με τους άλλους.

από G 22/01/2014 11:34 μμ.



 

Προς  Εγώ δεν φεύγω.. και Περίεργος

 

Τι είναι αυτά που λες; Ατομικά μου απευθύνονται για δικά μου λάθη μιλανε πώς  να απαντήσω δια της συλλογικότητας; Αν δεν σου αρέσει εσένα και άλλων μην μπαίνετε στο νήμα και διαβάζετε, στην τελική αν δεν σας ενδιαφέρει η κινηματική βιογραφία ενός ζωντανού υποκειμένου διαβάστε άλλες. Είτε το θέλεις είτε όχι είμαι ένα κομμάτι της ιστορίας αυτού του χώρου και όταν μπήκα στον χώρο πόσοι νομίζεις ότι ήμασταν πανελλαδικά; Πάνω από 100 με τίποτα.

από Ντούκου 23/01/2014 12:54 πμ.


Όπως και να το δείς, έχει ένα δίκιο Γιώργο στο σκεπτικό του ο "Εγώ δεν φεύγω...".

Πανάξιος αγωνιστής είσαι, αυτό όποιος το αμφισβητεί ή αμφισβητήσει, ή άσχετος με τον αναρχικό χώρο είναι, ή κακόβουλος λασπολόγος.

Σου βάζει όμως ο "Εγώ δεν φεύγω..." μια συλλογιστική, που γνώμη μου είναι οτι θα πρέπει να προβληματιστείς και να την σκεφτείς λίγο παραπάνω, πριν κάνεις πράξη τον "αναχωρητισμό" που μας ανακοίνωσες.

Λέει : "Δεν είναι αρκετό να μιλάς μόνο και να γράφεις για το κίνημα, την οργάνωση, τα στέκια και τις ομάδες, πρέπει και να μπορείς να σταθείς μέσα σε αυτά μαζί με τους άλλους. Γιατί αυτά είναι συλλογικά πράγματα, δεν χτίζονται και δεν προχωράνε με το εγώ που θέλει οπωσδήποτε να ξεχωρίσει από τους άλλους, αλλά με το εγώ που μπορεί να συναντιέται και να συνδέεται με τα εγώ των άλλων. Είναι κρίμα κάθε φορά που φεύγει ένας σύντροφος αλλά πιο κρίμα είναι που δεν μπορούσε να μείνει με τους άλλους."

Τα υπογράμμισα για να τους δώσεις λίγο παραπάνω προσοχή, μπας και καταφέρω να σε βάλουν σε σκέψη αναζήτησης ΣΥΝΘΕΣΗΣ απόψεων, και πάρεις πίσω την απόφαση αποχώρησης που μας ανακοίνωσες.

Ξέρεις, πολλές φορές είμαστε πεπεισμένοι οτι ξέρουμε, οτι έχουμε πιάσει το νόημα, του τι ειναι σωστό και τι όχι, διαφωνώντας με όλους γύρω μας. Η ιστορία θα αποδείξει τελικά αν η δείνα ή η τάδε θεώρηση, πρωτοβουλία ή πρακτική, ήταν η σωστή ή η πιο κατάλληλη για τις περιστάσεις.

Στα παιχνίδια με χαρτιά πχ, υπάρχει και το ντούκου, όχι μόνο η ριλάνς και το πάσο...

Συντροφικά πάντα...

από G 23/01/2014 2:23 πμ.



 

προς Ντούκου

Σύντροφε δεν ισχύει μέχρι προχθές ήμουν σε συλλογικότητα στην καθ οδον

Και συμμετείχα σε όλες της συζήτησις  και συναντήσεις για το οργανωτικό εκτός από τα δυο βιβλία που έβγαλα για το οργανωτικό δυστυχώς μόνος μου , δες επίσης πόσα κείμενα για την οργάνωση έχω δημοσιεύσει εδώ και στο σαιτ μου ελευθεριακος κοσμος.

 

από επαναδόμηση 23/01/2014 7 πμ.


Αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναΐδείς
θα τους γνωρίσεις πάλι
άλλον θα λένε Κωνσταντή κι άλλον Μιχάλη

Αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναΐδείς
θα τους γνωρίσεις πάλι
σ’ αυτόν τον κόσμο θα γυρνούν
με περηφάνια πιο μεγάλη

Αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναΐδείς
θα τους μισήσεις πάλι
έναν μονάχα δε θα βρεις
τον πιο μικρό, τον πιο πικρό, τον πιο αγαπημένο
τον μοναχό, τον δυνατό και τον αντρειωμένο

Αυτόν δε θα τον ξανεΐδείς να τονε βασανίσεις
και την μεγάλη του καρδιά να τηνε σκίσεις
αυτόν δε θα τον ξαναβρείς τι τον φυλάνε τ’ άστρα
τι τον φυλάει ο ήλιος του, τονε φυλάει το φεγγάρι

Αυτόν που `χει τη χάρη τον πιο μικρό
τον πιο πικρό και τον αγαπημένο
αυτόν μονάχα εγώ, μονάχα εγώ, εγώ προσμένω

Μεριζιώτη στο αφιερώνω άκου το:
 

από Kostav 23/01/2014 9:39 πμ.


 Aν και κάπως έμμεσο και αναφέρθηκε επίσης και σε προηγούμενο ποστ, ασχέτως με την προσώπικη σου απόφαση αποχώρησης, καλό θα ήταν το site να μην το κατεβάσεις μιας και υπάρχει μπόλικο υλικό. Μπορείς να το κλειδώσεις και να το αφήσεις ανοικτό έτσι ώστε να έχει Επίσης την Μαύρη Φλόγα από Van der Walt και Schmidt τελικώς θα την εκδόσεις τελικώς; Σε περίπτωση που αποφάσισες να παρατήσεις και αυτό θα σε παρακαλούσα να στείλεις, σε περίπτωση που δεν έχεις πρόβλημα, το ήδη υπάρχον μεταφρασμένο υλικό, ώστε να συνεχιστεί και να ολοκληρωθεί η μετάφραση και τελικώς το βιβλίο να εκδοθεί (έστω ηλεκτρονικά) στα ελληνικά.

από αναρχία και ξερό ψωμί 23/01/2014 10:06 πμ.


Εχει δίκιο ο 'εγώ δεν φεύγω', δεν γίνεται να φταίνε πάντα οι άλλοι και σε όλα. Καλές οι θεωρίες περί συλλογικότητας αλλά υπάρχει κάποιο ζήτημαόταν στην πραξη δεν μπορείς να μείνεις σε καμιά συλλογικότητα. Πως το ξεπετάς έτσι; Δεν μπορεί, κάτι θα φταίει για να μη μένεις σε καμιά ομάδα και αν μένεις να φεύγουν όλοι οι άλλοι. Δεν μπορεί ρε σύντροφε να μένεις μόνος σαν την καλαμιά και να λες πως φταίγαν πάντα οι άλλοι. Στη αυτοβιογραφία σου εξιδανικεύεις την όλη παρουσία σου κι εξωραΐζεις τη διαδρομή σου αλλά υπάρχει μια μεγάλη αναντιστοιχία που δεν τη βλέπεις. Μια ναντιστοιχία σε αυτά που έλεγες και σε αυτά που μπορούσες στη πράξη. Εσύ ο ίδιος περιγράφεις μια κατάσταση διάλυσης των συλλογικότητων που συμμετείχες της μιας μετά την άλλη. Η αυτοκριτική που είναι; Δεν μπορεί να φταίγαν όλοι οι άλλοι τόσα χρόνια που δεν μπορούσες να μείνεις μαζί τους ή αυτοί με σένα. Και σίγουρα δεν φταίει η αναρχία.


Διασκεδαστική η παρέμβαση αλλά ας επιστρέψουμε επί το πολιτικού κι ας ξεφύγουμε από την παγίδα του προσωπικού. Είναι ένα κοινό λάθος που επαναλαμβάνεται.

Εχει δίκιο ο 'εγώ δεν φεύγω', δεν γίνεται να φταίνε πάντα οι άλλοι και σε όλα. Καλές οι θεωρίες περί συλλογικότητας αλλά υπάρχει κάποιο ζήτημα όταν στην πραξη δεν μπορείς να μείνεις σε καμιά συλλογικότητα.
Η πολιτική παρατήρηση θα έπρεπε να είναι γιατί μια συλλογικότητα που επικαλείται την οριζόντια, αντιεξουσιαστική δομή να μην μπορεί να κρατήσει κάποιο άτομο; Άλλαξε το άτομο και δεν μπορεί να σεβαστεί τις αρχές και τις αξίες της, ή η συλλογικότητα δεν τις σέβεται, δεν τις συζητάει, και δεν μπορεί να εμπεριέχει το άτομο; Οι λόγοι μπορεί να είναι τόσοι πολλοί που δεν μπορούν να γενικευτούν, και αν δεν μιλήσουμε για συγκεκριμένο αντικείμενο θα χάσουμε το περιεχόμενο.

Εσύ ο ίδιος περιγράφεις μια κατάσταση διάλυσης των συλλογικότητων που συμμετείχες της μιας μετά την άλλη. Η αυτοκριτική που είναι; Δεν μπορεί να φταίγαν όλοι οι άλλοι τόσα χρόνια που δεν μπορούσες να μείνεις μαζί τους ή αυτοί με σένα. Και σίγουρα δεν φταίει η αναρχία.

Και σίγουρα δεν μπορεί να φταίει ένας που φεύγει και μιλάει γι αυτό, και να μην φταίνε όλοι αυτοί που φεύγουν χωρίς να μιλήσουν, πρωτίστως σε αυτούς που μένουν, και αν δεν απαντηθεί δημοσίως. Η καλύτερη αυτοκριτική είναι αυτή που κάνεις ανοίγοντας ένα πεδίο διαλόγου (μια συζήτηση μεταξύ αυτού την ανοίγει κι αυτών που βλέπουν το κάλεσμα να συμμετέχουν) να σου κάνουν κριτική. Τότε μπορεί η όποια αυτοκριτική να ολοκληρωθεί, όταν προκύψει συμφωνία μετά την συζήτηση. Τουλάχιστον στον α/α χώρο ο μονόλογος δεν είναι αποδεκτός. Κι ο κάθε κλασσικός/θεωρητικός της αναρχίας που έγραψε κάτι, συζήτηση προκαλούσε. Ακόμα δεν έχω δει επιχειρήματα που να απορρίπτουν αυτά που κατέθεσε ο Μαλατέστα, ο Μπακούνιν, η Γκόλντμαν, κλπ. μέσα στη συζήτηση που άνοιξαν. Αυτές οι συζητήσεις έγιναν, και πάνω σε αυτές συνεχίζουμε εμείς σήμερα τη συζήτηση. Και είναι πολιτική η συζήτηση και το προϊόν της είναι ο πολιτικός μας πολιτισμός.

Σε κάποια στιγμή μπορεί να φτάσουμε σε μια κοινή συμφωνία, μια κοινή αντίληψη, ότι η ύπαρξη και η συμμετοχή σε μια συλλογικότητα δεν είναι αξία και αυτοσκοπός όπως την γνωρίζουμε αλλά να φτιαχτεί μια σούπερ συλλογικότητα (οργάνωση) που μπορεί όλοι να συμμετέχουμε ισότιμα και αντι-ιεραρχικά. Αν χτίζουμε συλλογικότητες με την παρέα για την παρέα η κοινωνία θα μας κρίνει, και η αυτοκριτική μας θα της είναι αδιάφορη.

Σήμερα όμως σπανίζει το φαινόμενο να έχουμε μια τέτοια συλλογικότητα. Κι όπως είμαι και η Έμμα δεν μπορείς να φτιάχνεις εξουσιαστικές δομές που θα προάγουν την αντεξουσία (όχι ακριβώς με αυτά τα λόγια αλλά έτσι φαντάζομαι να μπορεί να εννοηθεί). Δεν μπορείς από το μπαλκόνι της ιεραρχίας να μιλάς για μη-ιεραρχικές δομές.

H μόνη οριζοντιότητα που έχει επιτευχθεί εδώ στο νησί των λωτοφάγων είναι τα άτομα να μιλάνε σαν άτομα σε άλλα άτομα. Τουλάχιστον αυτό γίνεται μεταξύ ατόμων που δεν ανήκουν σε κόμματα και άλλες ιεραρχικές πολιτικές δομές.



 Προς oZ

Συμφωνώ με αυτά που λες αλλά επίτρεψε μου για τελευταία φορά να αναφερθώ σε ένα δυο πράγματα, να πω πρώτα η μόνη συλλογικότητα - που δεν συμμετείχα στην δημιουργία της αλλά την βρήκα- και λειτουργεί κατ εμέ με ένα «υποδειγματικό» αναρχικό τρόπο είναι η καθ οδον δηλαδή χωρίς άτυπες ιεραρχίες και περσόνες. Αλλά δεν μπορώ να μείνω αφού αποστασιοπιούμε  από την αναρχία.

 

Προς αναρχία και ξερό ψωμί λες:

« Εχει δίκιο ο 'εγώ δεν φεύγω', δεν γίνεται να φταίνε πάντα οι άλλοι και σε όλα. Καλές οι θεωρίες περί συλλογικότητας αλλά υπάρχει κάποιο ζήτημα όταν στην πραξη δεν μπορείς να μείνεις σε καμιά συλλογικότητα. Πως το ξεπετάς έτσι; Δεν μπορεί, κάτι θα φταίει για να μη μένεις σε καμιά ομάδα και αν μένεις να φεύγουν όλοι οι άλλοι. Δεν μπορεί ρε σύντροφε να μένεις μόνος σαν την καλαμιά και να λες πως φταίγαν πάντα οι άλλοι».

Που λέω η που φαίνετε ότι έφευγα από συλλογικότητες ; από την μόνη συλλογικότητα που έφυγα είναι η Αντιεξουσιαστική Κίνηση , ατομικά συμμετείχα σε αυτήν και όταν έφυγα δεν προκάλεσα καμία διάσπαση.

1) Παλιότερα από την Ένωση Αναρχικών φύγαμε σαν ομάδα για τρις λόγους.

Η απόφαση του συνεδρίου ήταν ένωση αναρχικών ομάδων και ατόμων, αντί αυτού έγινε συγκεντρωτική οργάνωση και απορροφούνται οι ομάδες σιγά-σιγά μέσα της και όλη η δραστηριότητα κινούνταν γύρω από την εφημερίδα και τα γραφείο.

2) Συνέβη και ένα γεγονός όταν μελή της ένωσης προβήκανε σε πογκρόμ στην πλατειά εξαρχιών ενάντια στα φρικιά και στους πανκιδες ,επίσης τσιμεντάρισαν το βιβλιοπωλείο το ελεύθερου τόπου κατηγορούντες τον εκδότη ως έμπορο. Όταν θέσαμε σε συνέλευση το ζήτημα και να βγει μια καταγγελία για αυτά και επίσης να διαγράφουν η να επιπληχτούν τα άτομα λάβαμε την απάντηση αυτό δεν γίνετε γιατί εμείς εδώ δεν έχουμε μέλη.

3) Ο χώρος ιδιαίτερα της Αθηνάς είχε πολωθεί – διχοτομηθεί,  λίγο προτού το συνέδριο είχε εκφραστή μια άποψη ότι το συνέδριο και η οργάνωση το μόνο που θέλει είναι να προώθηση το ένοπλο, αυτό δημιούργησε πολλά προβλήματα στον προσυνεδριακό διάλογο. Οι αντι συνεδριακοί  όντως έκαναν και μαλακιες και συκοφάντησαν άτομα, αλλά στο τέλος επιβεβαιώθηκαν (βλέπε υπόθεση Καλογρέζας – Πρέκα), επιπλέων οι αποφάσεις δεν παίρνονταν στης συνέλευσης αλλά από 10 άτομα. Φύγαμε λιπών σαν συλλογικότητες και δεν προκαλέσαμε διάσπαση , αργότερα περισσότερο για λόγους σύγκρουσης προσωπικοτήτων έγινε διάσπαση στην Ένωση και δημιουργήθηκε η Συσπείρωση Αναρχικών στην ουσία μια δεύτερη ένωση.

4) Η ομάδα Δραπετσώνας- Κερατσινιού όπως και αργότερα η Πρωτοβουλία Αναρχικών Πειραιά  διαλύθηκαν κινεί συναίνεση και δεν έφαγα εγώ από αυτές .

 

5) Στην δημιουργία της Αντιεξουσιαστική Κίνηση  μέσα από την πανελλαδική πίεσα να πάρει αυτή την ονομασία μαζί με έναν σύντροφο τον(δάσκαλο), γιατί είχαν μαζευτεί αρκετή μετα δομιστες μετα μαρξιστες κλπ. Γιατί συμμετείχα; Επειδή συμμετείχαν άτομα από την παλιά ένωση, είχα την διαβεβαίωση από σύντροφο του οποίου είχα εμπιστοσύνη ότι τα άτομα έχουν αλλάξει, είχα την ανάγκη να δημιουργηθεί μια συλλογικότητα που να θέση νέα ζητήματα ακόμα και σε πρακτικό επίπεδο , να πω ότι πιο μπροστά συμμετείχα στην Σαλονικα 2003  προστάδιο της Α.Κ  συμμετείχα σε όλες της εκδηλώσεις της Σαλονικα 2003, ακόμη και στον αποκλεισμό της αμερικανικής  βάσης της Σούδας , έβλεπα κάποια πράγματα ενθαρρυντικά.   Δυστυχώς διαψεύστηκα και έφαγα ακόμα όμως πιστεύω και λέω μακάρι να δημιουργηθούν 1000 Νοσοτρος σε όλη την Ελλάδα.

 

6) Στον αναρχικό χώρο και σχεδόν μέχρι σήμερα δεν υπήρχαν διαπάλη τάσεων αλλά εν πολύς σύγκρουση προσωπικοτήτων  με της περισσότερες φορές να αναλώνετε σε ζητήματα τακτικησμού , οι περισσότερες συλλογικότητες διορθώνοντα με βάση μια δυο ισχυρές προσωπικότητες.

Προκαλώ να πουν ποιοι πρώτοι μίλησαν για άτυπες ιεραρχίες και ποιοι πρώτοι έκδωσαν  το κείμενο «η τυραννία της απουσίας δομών». Επίσης ποιοι εκθείαζαν τους γηπεδικος  ως το νέο επαναστατικό υποκείμενο

 

7) Έχω κάνει πολλά λάθη και επί τη ευκαιρία μιας και βρισκόμαστε εδώ να πω ένα .

Όταν δεχόταν επίθεση το Indy και πήγα να βοηθήσω με δυο στόχους α) να μπω στην σο και να βοηθήσω πρακτικά - δεν φαντάζεστε πόσες εργατοώρες θέλει η διαχείριση του μέσου και β) να δημιουργήσω ένα ένθετο μέσα στο μέσο με αφιερώματα πχ οικονομία, οικολογία, εργατικά θέματα κλπ , σε μια διένεξη που υπήρξε αντί να φερθώ και να την χειριστώ ψύχραιμα δημιούργησα πρόβλημα και φέρθηκα ανώριμα με κίνδυνο να διαλυθεί η σο.

 

8) Πιο πάνω λέω:

Ο καθένας/μια καταλαβαίνει η θέλει να καταλάβει από τα κείμενα αυτά που νομίζει

Όσοι θέλουν να γράψουν σε αυτό το νήμα τους παρακαλώ να αφήσουν της προσωπικές παραινέσεις του στιλ, τι να κάνω και τι όχι, γιατί είναι προσβλητικό ,δεκτή οποιαδήποτε κριτική ακόμα και η ποιο σκληρή.

9) Τελειώνω εδώ της προσωπικές αναφορές αν και είναι πολιτικές και δεν θα απαντήσω σε αναφορές άλλων όσο και συκοφαντικές και αν είναι, έθεσα  πολιτικά ζητήματα και δεν έγινε μέχρι τώρα  κάποια εποικοδομητική συζήτηση , επικριτική ή επιδοκιμασίας.

 Απαντήσεις για τον δογματισμό, σεχταρισμό, εσωστρέφεια δεν πήρα. Μακάρι να κάνω λάθος και τα πράγματα να προχωρήσουν.

 

Το σαιτ παλεύω να μεταβιβαστή, το βιβλίο «Μαύρη Φλόγα» θα βγει.

 

 Ευχαριστώ τον επαναδόμηση για το αφιέρωμα

 

 

από δεν έχει σημασία 23/01/2014 5:37 μμ.


ο αναρχικός χώρος  απομακρύνθηκε από τη μήτρα του που είναι σοσιαλιστική και μετασχηματίστηκε σιγά-σιγά σε ένα  αντικρατικό μόρφωμα περισσότερο δεξιό, σε μια ριζοσπαστική φιλελεύθερη εκδοχή που υπερτόνιζε την  ατομική ελευθερία σε σχέση με την ισότητα την κοινωνική αλληλεγγύη και δικαιοσύνη και όσο αναφορά στα  κοινωνικά προτάγματα, αυτά ήταν εντελώς ανύπαρκτα.

Aυτό το σημείο της τοποθέτησης του G είναι κομβικό για να αναλυθεί όλη η στάση του. Όλη η ιδεολογική του τοποθέτηση φαίνεται εδώ. Η αναρχία κρίνεται πολιτικά με όρους δεξιάς και αριστεράς, μια από τις ψυχές της η ατομική ελευθερία θεωρείται ότι έθαψε τα άλλα πράγματα που μπορούσε να αναδείξει. Η αναρχία παρουσιάζεται σαν κάτι που βγήκε από την μήτρα του σοσιαλισμού και κακώς απομακρύνθηκε από αυτή την μήτρα. Ας δούμε όμως πως είναι τα πράγματα.

Ο σοσιαλισμός υπήρξε μήτρα ολοκληρωτικών καθεστώτων που στο όνομα του έγιναν τα φρικτότερα εγκλήματα και η μεγαλύτερη καταπίεση της ατομικότητας. Η ιστορική πραγματικότητα των σταλινικών καθεστώτων είναι αψευδής ψάρτυρας αυτών των εγκλημάτων. Πολύ σωστά η αναρχία έπρεπε ιστορικά να υπερτονίσει την ατομική ελευθερία σε μια εποχή που η πραγματικότητα του σοσιαλισμού την είχε κάνει φενάκη. Και έπρεπε να την ξανατονίσει όταν η νέα πραγματικότητα του καπιταλισμού έφερε πάλι την καταπίεση του ατόμου σε νέες πιο ύπουλες αλλοτριώσεις και περιορισμούς.Καλώς λοιπόν απομακρύνθηκε από αυτή την μήτρα αν ποτέ ήταν παιδί της.

Όμως ας πάμε στις συλλογικότητες. Σωσα το G μιλάει για την απουσία μιας θεωρίας για την ανθρωπινη φύση και τις ανθρώπινες σχέσεις και την σχέση τους με την αναρχία. Αν δεν υπάρχει κάτι τέτοιο δεν μπορούμε να μιλήσουμε παραπέρα, και το ταξικό ζήτημα όπως και το οικολογικό έρχονται φυσιολογικά μετά από αυτό. Μια θεωρητική απόπειρα που πήγε να απαντήσει αυτό το τεράστιο ζήτημα (ένα κείμενο που είχε εμφανιστεί στο ιντυμίντια με τον τίτλο 'εισαγωγή στο ανθρώπινο ζήτημα' ) συνάντησε μόνο την αδιαφορία και μια μεμονωμένη εχθρική κριτική. Ο ίδιος ποτέ δεν τοποθετήθηκε σε αυτό το κείμενο ενώ δεν πρόσφερε κάτι εναλλακτικό σαν θεωρητική τοποθέτηση.

Ο G μιλάει για τον Μάχνο σαν θετική προσωπικότητα που δεν τον άκουσαν όταν έπρεπε και τον κατηγόρησαν για νεομπολσεβικισμό. Μου φαίνεται ότι δεν έχει διαβάσει τον Μπέργκμαν μια αναρχική προσωπικότητα πολύ πιο σπουδαία από τον Μάχνο. Ο Μπέργμαν είναι ο άνθρωπος που έβγαλε προς τα έξω την σφαγή της κομμούνας της Κροστάνδης και ξεσκέπασε τον μπολσεβικισμό σε μια εποχή που αυτός είχε ακόμη θετική αντιμετωπιση από την πλειοψηφία των αναρχικών ανά τον κόσμο. Πολύ σωστά ο Μπέργκμαν είχε κατηγορήσει τον Μάχνο για νεομπολσεβικισμό. Η νέα αναρχία δεν θα μπορούσε να γίνει με κεντρικές επιτροπές όπως ήθελε ο Μάχνο. Ένας Μάχνο μάλιστα που στην δική του ιστορία είχε δείξει τρισάθλιες εξουσιαστικές συμπεριφορές στο κίνημα της Ουκρανίας.

Ο G κάνει ιστορικές αναδρομές και αναφορές. Κι όμως λείπουν οι σημαντικότερες που έχουν χαρακτηρίσει το αναρχικό κίνημα. Η Κομμούνα της κροστάνδης και το αναρχικό κίνημα στην Ισπανία που είχε στα χέρια του ολόκληρες πόλεις την δεκαετία του 30. Χωρίς μια εκτίμηση εκείνων των εμπειριών δεν μπορεί να υπάρξει σοβορή προσπάθεια για να ανασυσταθεί ένα μαζικό αναρχικό κίνημα. Και είναι ειρωνικό αλλά εκείνες οι εμπειρίες δείχνουν τα όρια της σκέψης του G. Γιατί τότε οι αναρχικοί είχαν και μαζική απεύθυνση και αναφορά στην ισότητα και αλληλεγγύη και όλα όσα λέει ο G ότι τώρα απουσιάζουν αλλά πάλι έχασαν πανηγυρικά. Οπότε κάτι βαθύτερο υπάρχει. Και αυτό το βαθύτερο δεν είναι εύκολο να αναλύθει καθώς είμαστε σε μια τόσο πρωτότυπη ιστορική κατάσταση με εντελώς άλλα μέσα επικοινωνίας και παραγωγής με τον πλανήτη να φαίνεται μικρότερος από ποτέ. Αν δεν δούμε τις ιδιαιτερότητες της εποχής και σε τι πραγματικά αυτή είναι αλλαγμένη σε σχέση με άλλες τότε δεν έχουμε καμιά ελπίδα να την αλλάξουμε πραγματικά. Οι προσπάθειες μας θα είναι σκόρπιες, ασύνδετες, αντιφατικές και ατέρμονες όπως είναι και τώρα.

Απεύθυνση στον κόσμο και μετάδωση των ιδεών μας και των προταγμάτων μας. Όμως όταν εμφανίστηκε ένα κίνημα πραγματικά μαζικό και ετερόκλητο όπως εκείνων των πλατειών και του συντάγματος, πού ήταν οι αναρχικοί (πρώην ή νυν) για να ζυμωθούν με εκείνο τον κόσμο; Η στάση τους ήταν απαξιωτική και συκοφαντική ενώ τώρα ξέρουμε ότι εκείνη υπήρξε η μεγαλυτέρη ευκαιρία παρέμβασης στον κόσμο για την μετάδωση των αναρχικών ιδεών. Το ξέρουμε και εκ των υστέρων με την σημερινή αφόρητη κινηματική νηνεμία. Αλλά αυτό ήταν γνωστό και τότε από τους λίγους αναρχικούς που πήραν στα σοβαρά το ζήτημα της άμεσης απεύθυνσης στον κόσμο.

Η δική μου εκτίμηση είναι ότι η αναρχία στην Ελλάδα κατάντησε ένα αστείο. Οι κοινωνιστές αναρχικοί και οι ατομικιστές αναρχικοί πήραν ο καθένας την μισή ψυχή της αναρχίας και την κραδαίνουν με λύσσα και απαξίωση στην άλλη μισή. Δηλητηριασμένοι από μια ηλίθια στην βάση της διαμάχη έφτασαν να μισιούνται μεταξύ τους. Και μετά ήρθαν οι διαιρέσεις μέσα και στα δυο αντιμαχώμενα 'στρατόπεδα' Για κάποιους κοινωνιστές αναρχικούς οι σύντροφοι τους δεν είναι αρκετά κοινωνιστές όσο πρέπει, το ίδιο ανιστοιχα και για κάποιους ατομικιστές.

Η αναρχία ενώ βρέθηκε με περισσότερο κόσμο (λόγω της εξέγερσης του Δεκέμβρη που ο G προσπερνάει σαν να μην έγινε) κατά ειρωνικό τρόπο έχασε την δύναμη που είχε να προκαλεί σαν πυροδότης εξεγέρσεις. Σε μια εποχή μάλιστα που η ανάγκη των κοινωνικών εξεγέρσεων έγινε μεγαλύτερη από ποτέ αφ'ότου ΔΝΤ και τρόικες ανέλαβαν την εποπτεία του ελληνικού καπιταλισμού.

Το αναρχικό κίνημα είναι σε αποσύνθεση όπως και όλη η κοινωνία. Έγινε δειλό, μετρημένο, ρεφορμιστικό ενώ παράλληλα όπως σωστά γράφει ο G η απεύθυνση του στην κοινωνία δεν ήταν σοβαρή.

Και σε μια τέτοια κατάσταση αποσύνθεσης θα βγουν πάλι ατομικότητες που θα διαλέξουν τον ένοπλο δρόμο και τις συνωμοσίες βάζοντας τους εαυτούς τους σε πραγματικό κίνδυνο και χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτελέσμα.

Η αναρχία έχει μια ελπίδα αναγέννησης αν πάψει να βλέπει τον εαυτό της πολιτικά και στραφεί αποκλειστικά στο κοινωνικό και ατομικό. Αλλά αυτό θέλει μια ανάλυση της ανθρώπινης φύσης και των ανθρώπινων σχέσεων και ένα ανοικτό μυαλό που δεν φαίνεται να το έχουν οι αναρχικές συλλογικότητες στην παρούσα φάση. Οι αναρχικές συλλογικότητες λειτουργούν με πολιτικά κριτήρια σε εποχή που είναι έκδηλη η γελοιότητα του πολιτικού, παράγοντας τις δικές τους ρουτίνες, εγκλωβισμένες στον μικρόκοσμο τους και με πολιτικό λόγο που δεν εμπνέει πραγματικά κανέναν.

Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά είναι η πραγματικότητα που την κάνει τέτοια. Πολλά σοβαρά και προικισμένα άτομα δεν θέλουν πια να έχουν σχέση με τον αναρχικό χώρο αφού ούτε έμπνευση βρίσκουν εκεί ούτε την δυνατότητα να τον κάνουν καλύτερο. Σωστά ο G γράφει ότι ο περσοναλισμός είναι καλά φωλιασμένος σε τέτοιες συλλογικότητες. Κοντολογίς είμαστε όλοι τραγικά και αστεία θύματα μιας ανθρώπινης ιστορίας που τρέχει πια με μέσα, ρυθμούς και ταχύτητες που είναι ιλλιγιώδεις ενώ αναστοχαζόμαστε τις κοινωνική μας αδυναμία να στρέψουμε αυτό τον χείμαρρο σε μια άλλη κατέυθυνση.

Μένω αναρχικός γιατί αυτό δεν έχει να κάνει με χώρους και συλλογικότητες αλλά σαν απόφαση ζωής που ορίζει την καθημερινότητα μου. Χαιρετώ τον G και την πολιτική του διαδρομή που τον πίκρανε και τον απογήτευσε τόσο ώστε να βγαλει ένα τέτοιο κείμενο αποχώρησης χωρίς τελικά να υπάρχει κανένας λόγος. Η ζωή συνεχίζεται και διδάσκει και τα λάθη των πολιτικών χώρων που ήμασταν είναι και δικά μας λάθη αφού ζήσαμε με αυτά. Ας επανεξεταστούν όλα από την αρχή. Αυτό ζητάει και η βαθύτερη ψυχή της αναρχίας που αποστρέφεται δόγματα. απόλυτες αλήθειες και άκαμπτες βεβαιότητες. Μια επανεξέταση που θα μας φέρει κοντύτερα στην ιστορική αλήθεια., την κοινωνική λειτουργία, τους ίδιους τους εαυτούς μας. 

 

 

 

 

από μια παρέμβαση εξ αφορμής 23/01/2014 6:48 μμ.


Η αντιδιαστολή από τη μια "ισχυρών προσωπικοτήτων" και από την άλλη δομών είναι στερεοτυπική αλλα άτοπη. Όπως και η ταύτιση των "ισχυρών προσωπικοτήτων" με περσόνες! Στο χώρο του λαιφ στάιλ μπορεί, δεν ξέρω κιόλας, αλλά υποθετω πως μιλάτε για τον αναρχικό αγώνα. Κι αυτό που λέτε περί "ισχυρών προσωπικοτήτων" στον αναρχικό αγώνα εμένα με παραπέμπει σε εκίνους που περνώντας δια πυρός και σιδήρου μέσα σε αυτό το αγώνα είναι ακόμα εδώ όπου αφιέρωσαν τη ζωή τους. Τι θα έπρεπε δηλαδή να κάνουν αυτοί που δεν λεγανε για πλάκα όσα λεγαν στα νιάτα τους αλλά τα εννοούσαν, να μην έχουν "ισχυρές προσωπικότητες"; Να φύγουν, να εξατμιστούν, να κρύβονται, να μην φαίνονται, όταν αναπόφευκτα αυτοί που μείναν θέλουν δεν θέλουν κάνουν μπαμ από χιλιόμετρα εξαιτίας της ιστορίας, της εμπειρίας, της ηλικίας ή δεν ξερω εγώ και τι άλλο; Ειδικά σε ένα χώρο πλήθους περαστικών και περιστασιακών με ιδιαίτερα έντονα νεολαιίστικα χαραστηριστικά και συνήθως εφήμερα. Ή μήπως λέτε ότι αυτοί ειδικά οι σύντροφοι δεν θα έπρεπε να συμμετέχουν σε συλλογικές διαδικασίες, θα έπρεπε να μένουν στη γωνία γιατί οι δομές είναι για αδύναμες προσωπικότητες που θα επηρρεάζονται άσχημα! Οι δομές του αγώνα είναι για όλους και όλες, μικρούς και μεγάλους, παλιούς και νέους, γνωστούς κι αγνώστους (μιας και μιλάτε για "περσόνες") μαύρους και άσπρους, ντόπιους και μετανάστες, άντρες και γυναίκες, κοτσίδες και καράφλες, και μπορούν λειτουργούν κάλλιστα ως τέτοιες, αντιεξουσιαστικές συλλογικές δομές. Αυτό είναι το στοίχημα κι αν δεν μπορείτε να δεχτείτε να κερδηθεί δεν είστε καν αναρχικοί. Το να κολλάτε εύκολες ρετσινιές σε μερικούς και να μειώνετε όλους τους άλλους,  απαξιώνοντας το μοχθο και τις δημιουργίες τους μέσα σε αυτές τις δομές είναι το σύνηθες και το πλέον άκοπο μιας και τα κλισέ για να ερμηνεύσει τους άλλους γύρω του περισσεύουν. Σε βγάζει από τον κόπο να εμβαθύνεις και να πάρεις χαμπάρι τι πραγματικά γίνεται. Εκεί που οι "περσόνες" μπορεί και να αποδεικνύονται συλλογικότατοι σύντροφοι και οι "αδύναμες προσωπικότητες" που δεν της βαζει το μάτι σας, γιαυτό και εκπλήσσεσθε, ισχυρότατες. Η αντιεξουσία δεν είναι το ίδιο ακριβώς με την αναρχία και κακώς ταυτίζονται προκαλώντας συγχύσεις. Και με "πολιτικό" κριτήριο τον παραμορφωτικό φακό των μετεφηβικών αντιεξουσιαστικών συνδρόμων που καβαλούν ορισμένοι για το μπαμπά, τη μαμά και το δάσκαλο περιορισμένα πράγματα μπορούν να κατανοήσουν από το μεγάλο κόσμο που απλώνεται γύρω τους πιο πολύπλοκο και πιο σύνθετος από όσο νομίζουν. Κρατήστε αν θέλετε τα κλισέ σας και, γιατί όχι, κάνετε και μια μεταθανάτια καταγγελία στις "ισχυρές προσωπικότητες" του Μιχαήλ, του Καρλο, του Πιότρ, του Ερρίκου, της Έμμα, του Αλέξανδρου, του Ωγκύστ, του Σεμπαστιάν, του Νέστορα, του Μπουανεβεντούρα, του Φρανθίσκο, του Χρήστου και όλων των άλλων που μας χάρισαν τόσα.   

υγ. Η ζωή χωρίς την αναρχία δεν έχει νόημα, σύντροφε Γιώργο...

από Μαύρη μαυρίλα... 23/01/2014 8:36 μμ.


Πολλά σοβαρά και προικισμένα άτομα δεν θέλουν πια να έχουν σχέση με τον αναρχικό χώρο αφού ούτε έμπνευση βρίσκουν εκεί ούτε την δυνατότητα να τον κάνουν καλύτερο. Και ποιοι μένουν στον αναρχικό χώρο; Προφανώς τα άτομα που είναι ασόβαρα κι οπωσδήποτε ατάλαντα. Ο Πρετεντέρης θα προσέθετε και τους αποτυχημένους της ζωής...

Η όλη κουβέντα παίρνει την κατρακύλα της κατδίκης που επιφυλάσσει κάθε στενάχωρος αποχαιρετισμός εξαιτίας προσωπικών/πολιτικών αδιέξοδων. Άνοιξε για κάθε πικραμένο το τριώδιο κατακεραύνωσης και ισοπέδωσης των πάντων. Χάσαμε την ευκαιρία λέει ο άλλος της πλατείας Συντάγματος κι η αναρχία - ειδικά στην Ελλάδα- κατάντησε ένα αστείο! Ενταξει παιδιά, έχει ο καθένας την πίκρα του αλλά αν κλιμακωθεί κι άλλο αυτή η καταθλιπτική παρουσίαση δεινών κι αδιεξόδων της αναρχίας για τη δικαίωση των απογοητευμένων θα πέσουμε όλοι στην αυτολύπηση και τη μεψιμορία. Εγώ δεν τα βλέπω έτσι και κυρίως δεν νιώθω καθόλου έτσι. Τελος πάντων, συστατικό της αναρχίας ο οπτιμισμός. Και όπως να το δει κανείς δεν στέκει να βγαίνουν οι κατεξοχήν "περσόνες" να κατηγορούν τους άλλους για περσοναλισμό! (Τι είναι πάλι τούτος;) Σε τελική ανάλυση όποιος δεν μπορεί να πείσει για την αναρχία όχι τους άλλους αλλά πρωτα και κύρια τον εαυτό του τι φυσικότερο από το να φύγει. Τι εξυπηρετεί όμως η κατρακύλα στην καταδίκη των άλλων; Αν και όταν το ξαναβρεί πάλι ξανάρχεται. Δεν θα φύγουμε όλοι. Εδώ είμαστε και το παλεύουμε. Δεν θα χαθούμε.

από Ένας νεότερος σύντροφος 24/01/2014 1:07 πμ.


Είναι σαφής η κριτική που κάνεις και μπράβο σου που τα λες έξω από τα δόντια.

Αυτοκριτική έχεις κάνει όμως, δεδομένου ότι είσαι στο αναρχικό κίνημα δεκαετίες και όλα αυτά τα λες το 2014;

 

από οΖ 24/01/2014 3:16 πμ.


Εμείς εδώ, με την καλή διάθεση και τις ατελείωτες ώρες σε συνελεύσεις, συναντήσεις, αϋπνίες, που τόσο καιρό επικαλούμαστε αυτά τα αξιακά που μας κάνουν αυτό που είμαστε, και συνεχίζοντας μια ιστορική παράδοση, αρνούμαστε να δούμε μια άλλη διάσταση. Όσο μεγάλο και όσο σημαντικό να είναι αυτό το οικοδόμημα του πολιτικού μας πολιτισμού έχει μια συνέχεια αλλά μέχρι πότε; Αν δεν ανήκουμε σε μια γραμμική πορεία και συνέχεια ίσως σε κάποιο επίπεδο 2 διαστάσεων. Στην Ισπανία του 30' ίσως για μικρό χρονικό διάστημα αυτές οι διαστάσεις πήραν προσωρινά μια τρίτη διάσταση. Ίσως και σε κάποιες κομμούνες και σε κάποιους Μάηδες να εμφανίστηκαν τέτοια χαρακτηριστικά. Σήμερα όμως, μετά από 20 χρόνια εξέγερσης, κάποιοι που επικαλούνται τα ίδια αξιακά χαρακτηριστικά με τα δικά μας, απλά δεν τα ονομάζουν κάτω από μια ιστορική πολιτική ομπρέλα, έχουν λάβει μια τεράστια τρίτη διάσταση. Την εδαφοποίηση των εγχειρημάτων και των αξιακών αυτών και το παλεύουν συνεχώς και είναι εδώ, ζωντανό εγχείρημα, αυτοοργάνωσης, οριζοντιότητας, αντεξουσίας, αυτονομίας, κοινωνικής ελευθερίας και αυτοδιεύθυνσης.

Πόσο μπορούμε εμείς στις 2 διαστάσεις να αρνούμαστε την ύπαρξη αυτή της τρίτης διάστασης και να συνεχίσουμε να υπάρχουμε; Το νησί των λωτοφάγων που αναφέρεις είναι γραμμές σε ένα χαρτί, δεν έχουν όγκο, μάζα, τρίτη διάσταση. Πολύ φοβάμαι ότι αν αυτές οι 2 διαστάσεις συνεχίσουν πεισματικά να αντιμετωπίζουν την ύπαρξη του τρισδιάστατου θα εξαφανιστούν στον άύλο κόσμο που ανήκουν.

Η ΕΚΤΗ έχει καιρό που δημοσιεύτηκε, το κάλεσμα είναι ανοικτό σε αυτούς που μπορούν αν το δουν, και δεν βιάζεται κανείς, μας περιμένει. Πως όμως βλέπεις (κι όποιος άλλος ενδιαφέρεται να τοποθετηθεί) να απαντούν κάποιοι εδώ το κάλεσμα αυτό; Προς το παρόν κανείς. Είσαι ένας ελέφαντας ζωγραφισμένος στο χαρτί, εδώ και 2 αιώνες. Αυτός όμως είναι ένα ζωντανός ελέφαντας και ψάχνει για παρέα, ο ζωγραφιστός δεν του κάνει.

από G 24/01/2014 1:07 μμ.



 

Μια διευκρίνιση

Η δημοσίευση της ανοικτής επιστολής δεν έγινε με πρόθεση να πέσει κανέναν.

Όμως δεν είναι του χαρακτήρα μου αυτό που σκάφτομε και αποφασίζω να μην το δημοσιοποιώ, στην πορεία μου στον χώρο είδα άπυρους/ες να έρχονται και να φεύγουν ο καθένας για τους λόγους του, δεν υπήρξαν ποτέ κείμενα για τους λόγους που αποχωρεί κάποιος , εδώ ομάδες διαλύονται η φεύγουν άτομα από αυτές και δεν υπάρχουν κείμενε. Το ότι αποχωρώ από τον χώρο δεν σημαίνει ότι θα γίνω και αντι αναρχικός

 

Προς μια παρέμβαση εξ αφορμής

Η εγώ δεν το έθεσα σωστά η εσύ δεν κατάλαβες, δεν υπάρχει παραγοντισμός στον χώρο;

Στην παλιά ομάδα Δραπετσώνας-Κερατσινιού για να το αποφύγουμε αυτό στέλναμε στης συνελεύσεις του χώρου εκπρόσωπο ανα πάσα στιγμή ανακλητό ο όποιος έβγαινε από κλήρωση και αν δεν μπορούσε μόνος του/της πήγαινε και βοηθός, αυτό γίνονταν και για λόγους αρχής και για λόγους πρακτικούς για να ασχολούμαστε και με άλλα πράγματα και να μην πηγαίνουμε του ματσ όλοι στις συνελεύσεις όπως έκαναν πολλοί , εννοείτε ότι από την κληρωτίδα έβγαινε το όνομα αυτού που είχε πάει στην συνέλευση και ξαναέμπαινε όταν έκλινε ο κύκλος, κάναμε και άλλα καινοτόμα στην εσωτερική μας λειτουργία δυστυχώς δεν υπήρξε ποτέ βήμα για να γίνουν γνωστά και πόσο χρονών νομίζεις ότι ήμασταν; Εγώ ο μεγαλύτερος 27.

 

 Προς Μαύρη μαυρίλα

λες πολλά αλλά πιάνομαι από ένα «Η όλη κουβέντα παίρνει την κατρακύλα της κατδίκης που επιφυλάσσει κάθε στενάχωρος αποχαιρετισμός εξαιτίας προσωπικών/πολιτικών αδιέξοδων» και καλά το πολιτικό αδιέξοδο να το καταπιώ, το προσωπικό από πού και ως που με ξέρης προσωπικά; Και αν ναι γιατί δεν μιλάς επώνυμα για να δω ποια/ποιος είσαι έχεις την παρρησία; Εγώ την έχω και μιλώ  επώνυμα μην μου αναφέρεις ότι χρησιμοποιώ  το G  γιατί δεν ισχύει, επειδή δεν είμαι λόγιος αλλά εργάτης θα σου πω να πας να γαμηθείς, αντε επιχειρήματα για τα ζητήματα που βάζω έχεις;

 

 Προς Ένας νεότερος σύντροφος

 

Πολλά από αυτά που λέω τώρα τα λέω και από παλιά  ψάξε και στο ελευθεριακό κόσμο (αν έχω όρεξη γιατί είμαι άρρωστος από ατύχημα θα σκαναρω μερικά) να σου πω ότι έχω κάνη την αυτοκριτική μου αρκετές φορές,  θα με πιστέψεις; η θα με ρωτήσεις που.

 

 Προς οΖ

Την εποχή που ήμουν στην σαλονικα 2003 μου έγινε μια πρόταση να πάω Τσιαπας να βοηθήσω στην κατασκευή ενός σχολειού, λόγο του ότι κατέχω αρκετές οικοδομικές γνώσης εκτός από την ηλεκτρολογία, όμως έπρεπε σε 2,5 μήνες να μαζέψω 400.000 δραχμές δεν μπόρεσα και δεν πήγα. Σιχαίνομαι τον επαναστατικό τουρισμό και θα πήγαινα μόνο αν ήμουν πρακτικά χρήσιμος .

Στην ποριά δημιουργήθηκε η συλλογικότητα αυτή:

http://solidarioszapatistas.squat.gr/

Με αυτούς που έχουν φτιάξη τα οδοντιατρεία στην Τσιαπας εκτός από καλή σύντροφοι έχω και φιλικές σχέσης οπότε είμαι ενημερωμένος για τα πάντα.

Τώρα γιατί δεν συμμετείχα σε αυτή την συλλογικότητα; Πρώτον γιατί συμμετείχα σε δυο εγχειρήματα και δεν υπήρχε χρόνος και δεύτερο πάντα έβαζα από παλιά  στο συνέδριο για την ένωση το εξής: δεν μπορούμε να θέλουμε και να είμαστε παντού

«Ότι πρέπει να μας διέπει το στοιχείο της αληλλοκάλιψης και αλληλοσυμπλήρωσης  και ενάντια στην ζηλοφθονία και τον ανταγωνισμό». Λες να υπάρχει ακόμα ανταγωνισμός και ζηλοφθονία μεταξύ των ομάδων στον χώρο;

ΥΓ. Σε λίγο καιρό και αν με θέλουν  οι σύντροφοι μπορεί να πάω.

            Τώρα να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας είναι κομμάτι δύσκολο.

από G 24/01/2014 3:44 μμ.


Normal 0 false false false EN-US X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4

 

Προς δεν έχει σημασία

 

Μα κάποια από αυτά που λες σύμφωνο με κάποια όχι, θα σταθώ όμως στην βασική διαφωνία αν ο αναρχισμός έχει ρίζες στον σοσιαλισμό δεν θα ποστάρω δικά μου κείμενε (για να μην φανίζου μερική για το εγώ αλλά άλλων) φυσικά έχουμε φτάσει στο σημείο να είναι οι αναρχίες τόσες,  όση και οι αναρχικοί. Για το κείμενο που λες εισαγωγή στο ανθρώπινο ζήτημα δεν το είχα υπόψη μου , δεν κάθομαι πολύ στο κομπιούτερ τώρα κάθομαι λίγο παραπάνω λόγο ατυχήματος γιατί είμαι σπίτι.

 

*****

 

Ο Μπακούνιν έγραψε το βιβλίο για «Για έναν αντιεξουσιαστικό σοσιαλισμό»

 Η πίστη του Μπακούνιν σε έναν «αντιεξουσιαστικό σοσιαλισμό» ήταν αυτή που οδήγησε στη διαγραφή του από τη Διεθνή και έβαλε τα θεμέλια για τον αναρχοκολεκτιβισμό ή κολεκτιβιστικό αναρχισμό, πάνω στον οποίο στηρίχτηκαν οι περισσότερες αναρχικές θεωρίες όπως ο αναρχοσυνδικαλισμος.

 

«…Η ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι προνόμιο και αδικία και ο σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι υποδούλωση και βαρβαρότητα…».  Μιχαήλ Μπακούνιν

 

Ο σύντροφος  Νίκο Μπέρτι γράφει σχετικά:

 

«…O αναρχισμός ανήκει στη δεξιά ή στην αριστερά; θα μπορούσαμε αμέσως να πούμε: στην αριστερά. Στην αριστερά γιατί, σύμφωνα με την παραδοσιακή σημασία του όρου, αυτή είναι που από ιστορικό-πολιτικής πλευράς επιθυμεί πάντοτε να εκφράζει τις αξίες της ελευθερίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης και. αν θέλετε, της διαφορετικότητας.

 

Μ' αυτό το δεδομένο, θα έπρεπε να συμπεράνουμε ότι η συζήτηση έχει ήδη τελειώσει. Απεναντίας, το ερώτημα δεν είναι τόσο απλό, παρά τη φαινομενικά άμεση προδηλότητά του. Όχι μόνο γιατί αυτός ο ορισμός της δεξιάς και της αριστεράς είναι καθ΄ όλα συμβατικός (όπως όλα τα πράγματα αυτού του κόσμου), αλλά επίσης, και κυρίως, γιατί ο αναρχισμός βρίσκεται πέρα από τη δεξιά και την αριστερά. Ο αναρχισμός είναι, οντολογικά, μια σύνθεση. Έτσι, δεν προσφέρεται σε οικειοποίηση και ταξινόμηση μιας και μόνο κατεύθυνσης. Ο αναρχισμός είναι οικουμενικός. Ο αναρχισμός, πράγματι, είναι εξ' ορισμού μια συγκριτική ιδεολογία. Γεννήθηκε σε αντίθεση τόσο με τον φιλελευθερισμό όσο και με τον σοσιαλισμό, κυρίως γιατί ενώ οι φιλελεύθεροι και οι σοσιαλιστές έχουν θεωρήσει τις αξίες της ελευθερίας και της ισότητας σαν ανεξάρτητες μεταξύ τους, αυτός τις εννοεί ως αξίες αδιαχώριστες.

 

Ο αναρχισμός θεωρεί αδύνατον να σκεφτόμαστε να πραγματοποιήσουμε τη μία, αν δεν σκεφτόμαστε, ταυτοχρόνως να πραγματοποιήσουμε και την άλλη. Από εδω, ακριβώς, και η συγκριτική φύση της αναρχικής ιδεολογίας: αναφερόμενος σε μια αξία, σε μια έννοια, αμέσως ανακαλεί όλες τις άλλες, οι οποίες δεν στηρίζονται, σύμφωνα με την αναρχική προοπτική, αν δεν σκεφτόμαστε τη μια σε σχέση με μια άλλη, αν δεν σκεφτόμαστε αυτή ή την άλλη σε σχέση με μια ακόμα άλλη,  κ.ο.κ.

 

 Κατά την αναρχική άποψη η ατομική ελευθερία πραγματώνεται αληθινά μόνο μέσω της πλήρους ανάπτυξης της κοινωνικής ισότητας και η κοινωνική ισότητα πραγματώνεται αληθινά μόνο μέσω της πλήρους ανάπτυξης της ατομικής ελευθερίας. Εν συντομία, ο αναρχισμός ισχυρίζεται ότι για να πραγματωθεί η ισότητα απαιτείται να δοθεί βάρος στην ελευθερία, και για να πραγματωθεί η ελευθερία πρέπει να δοθεί βάρος στην ισότητα. Για να πραγματωθεί η μία πρέπει να δοθεί βάρος στην άλλη, δηλαδή πρέπει να εκπληρωθούν οι προϋποθέσεις τους, αλλά για να πραγματωθούν αυτές, χρειάζεται να γίνουν αμφότερες αποδεκτές, με όλες τις συνέπειες τους.

 

 Ο αναρχισμός, με άλλα λόγια, επιπλήττει τον φιλελευθερισμό ως ένα μερικό δόγμα της ελευθερίας και τον σοσιαλισμό ως ένα μερικό δόγμα της ισότητας. Η μερικότητα συνίσταται στο ότι αυτά τα δύο δόγματα προτίθενται να πραγματώσουν τις αρχές τους μέσω της προσωρινής εξάρτησης των δύο αξιών, με την έννοια ότι πρώτα πραγματώνεται η μία και μετά η άλλη, ενώ ο αναρχισμός θεωρεί ότι μόνο στην ταυτό-χρονη πραγμάτωση τους έγκειται η επιτυχία τους.

 

Η δεξιά και η αριστερά, πάντοτε σύμφωνα με τη σύμβαση που υπαινιχθήκαμε προηγουμένως, είναι επίσης μια αντίθεση (και δεν θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά), ένα παιχνίδι αντιτιθέμενων πλευρών. Από τη μια η δεξιά, με τις αξίες της παράδοσης, της συντήρησης, της αντίδρασης, της ανισότητας, του ιδιοκτησιακού εγωισμού και σαφώς της ιεραρχίας" από την άλλη η αριστερά, με τις αντίθετες αξίες.

 

Αξίζει να σημειωθεί, πως σύμφωνα με τη διάσημη ερμηνεία του Norberto Bobbio, αυτό που χωρίζει τη δεξιά και την αριστερά είναι το ζήτημα της ισότητας, γιατί ενώ υπάρχουν ρεύματα της αριστεράς που επιδιώκουν εκτός από την ισότητα και την αξία της ατομικής ελευθερίας (η περίπτωση παραδείγματος χάριν του αναρχισμού), ποτέ δεν ισχύει το αντίθετο. Μ' άλλα λόγια, η αξία της ελευθερίας μπορεί να υπάρχει και στη δεξιά (παραδείγματος χάριν ο κλασσικός φιλελευθερισμός), όμως δεν υπάρχει ποτέ, σ' αυτήν την πολιτική πλευρά, η αξία της ισότητας.   Είναι γεγονός όμως, ότι για να μπορέσει να εφαρμοστεί αυτό το σχήμα, θα έπρεπε, πρώτα απ' όλα, να υπάρχει καθολική συμφωνία στο τι εννοείται ως ελευθερία και ισότητα, που ωστόσο είναι υπό αμφισβήτηση.

 

Όχι μόνο η ελευθερία και η ισότητα είναι έννοιες πολύ συζητήσιμες, αλλά επίσης, αποδεχόμενοι την παραδοχή του Bobbio σαν “παραδοσιακή” (δηλαδή μια έκφραση της αριστεράς), πρέπει επίσης να παρατηρήσουμε ότι η ιστορική εμπειρία έχει πολλές φορές κυριολεκτικά αντιστρέψει αυτή την ερμηνεία. Αρκεί πράγματι να θυμηθούμε μερικά αλλόκοτα πράγματα: ο σταλινισμός και ο Πολ Ποτ ανήκουν στη δεξιά ή την αριστερά; Προκύπτει, εν συντομία, ήδη απ' αυτή την κοινότυπη ερώτηση, η δυσκολία μιας σαφούς απάντησης.

Το γεγονός είναι ότι, ακριβώς επειδή δεξιά και αριστερά είναι “χωρικοί” ορισμοί, αυτοί δεν μπορούν να υπερβούν την ιδιαιτερότητα της κάθε πλευράς, δηλαδή την ιδιαιτερότητα της οπτικής γωνίας. Στην πραγματικότητα, ανήκουν στην ίδια λογική: υπάρχει η δεξιά επειδή υπάρχει η αριστερά και υπάρχει η αριστερά γιατί υπάρχει η δεξιά. Δεν πρόκειται για ένα παιχνίδι με τις λέξεις, αλλά για ένα παιχνίδι εξουσίας. Η κάθε πλευρά διεκδικεί τα πάντα, αλλά δεν παύει (ούτε μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο) να είναι η μία πλευρά, και αφού δεν παύει να είναι τέτοια, διαθέτει μία και μόνο λογική υποταγής της άλλης πλευράς, τη λογική της εξουσίας (που πράγματι είναι καθολική).

 

Να λοιπόν που ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι μπορούμε να δώσουμε μια οικουμενική ερμηνεία των αξιών (όποιες κι αν είναι αυτές), παραμένει πάντοτε το γεγονός ότι, αν έρθουμε σε μια δεδομένη κατάσταση, αυτές παύουν να είναι αυτό που είναι και γίνονται, κατά τρόπο ανεπανόρθωτο, καθ' ολοκληρίαν ιδιαίτερες. Αυτό ισχύει αν αναλυθούν όλες οι ιδεολογίες οποιασδήποτε πλευράς, καθόσον, και αυτό τις αφορά όλες, δεν καταφέρνουν να υπερβούν τη μοναδική οικουμενική σταθερά που, ακόμη και σε διαφορετική κλίμακα, τις εξομοιώνει: η ουσία τους δηλαδή προκύπτει από τη λογική της εξουσίας, δηλαδή από εκείνη ακριβώς τη μερική λογική που θέλει να υποτάξει καθ' ολοκληρία την ύπαρξη' μιλάμε ακριβώς για την εξουσία. Πολλοί διεκδικούν την ελευθερία (συμπεριλαμβανομένου του φιλελευθερισμού), αλλά κανείς δεν τη διεκδικεί ως συστατική αρχή, δηλαδή ως άρνηση. “χωρίς περισσεύματα”, της εξουσίας.

  

Φυσιολογικά οι αξίες πρέπει να ελέγχονται σε σχέση με μια δεδομένη κατάσταση και απ' αυτό ούτε ο αναρχισμός μπορεί, προφανώς, να ξεφύγει. Ωστόσο ο αναρχισμός διαθέτει ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με όλες τις άλλες ιδεολογίες. Αυτό συνίσταται στο εξής: η οικουμενικότητα του δεν πηγάζει από μια αρχική ιδιαιτερότητα, αλλά από τη μοναδική οικουμενικότητα που είναι δυνατή στην πραγματικότητα: την επιδίωξη της πλήρους εξάλειψης της κυριαρχίας. Γιατί είναι αυτή η μοναδική δυνατή οικουμενικότητα; Μα είναι προφανές: γιατί η εξουσία -και πώς θα μπορούσε να συνέβαινε διαφορετικά- είναι αυτή που διαιρεί.

 

Επειδή η διαίρεση που δημιουργεί η εξουσία είναι ανυπέρβλητη, να γιατί ευκαιριακά η δεξιά και η αριστερά καταλήγουν να συμπίπτουν σε μία πλευρά, ακριβώς στη θεωρητική πλευρά που εκπροσωπεί, ρεαλιστικά, τη γνώση της αδυναμίας αυτής της υπέρβασης. Τα υπόλοιπα (και αυτή η συζήτηση έχει σημασία κυρίως για την αριστερά, αφού η δεξιά ταυτίζεται σχεδόν με την εξουσία) είναι σκέτη “ιδεολογία”. Ο αναρχισμός, απεναντίας, ξεκινώντας άμεσα από τη συστατική αρχή της ελευθερίας (άρνηση της εξουσίας) δεν φτάνει σ' ένα παρόμοιο αδιέξοδο, δηλαδή ξεφεύγει από μια τέτοια αξιωματική θεώρηση της πολιτικής.

 

Χρειάζεται όμως ν' αλλάξουμε κριτήριο προκειμένου να διερωτηθούμε πάνω στη δεξιά και την αριστερά, γιατί η εξουσία είναι στην πραγματικότητα οικουμενική. Μ' άλλα λόγια, η συζήτηση πρέπει να περάσει από μια χωρο-οριζόντια ανάλυση, σε μια ανάλυση χωρο-κάθετη. Αν παραμείνει η χωρο-οριζόντια (δεξιά και αριστερά) δεν υπερβαίνεται το εγγενές κριτήριο που τελικά ενοποιεί τις δύο πλευρές, δηλαδή η εξουσία, δεδομένου ότι η δεξιά και η αριστερά δεν είναι τίποτα άλλο από διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας αρχής. Μετατοπίζοντας αντιθέτως την ανάλυση σε μια καθετοποιημένη διάσταση (ψηλά-χαμηλά, βάση-κορυφή), ενώνονται αμέσως οι δύο αξίες που πριν ήταν χωρισμένες, η αξία της ελευθερίας και η αξία της ισότητας. Μ' άλλα λόγια, υποστηρίζοντας τη χωρο-κάθετη προοπτική, βλέπουμε αμέσως ότι η ανισότητα και η απουσία της ελευθερίας είναι το ίδιο πράγμα.

 

 Όμως αμέσως θα προσθέσουμε ότι έχοντας έτσι τα πράγματα, η συζήτηση είναι εντελώς ιδεολογική, δηλαδή στερείται της εμπειρικής επαλήθευσης, θα μπορούσαμε να πούμε πως πρόκειται για μια απλή κίνηση των αισθημάτων και των προθέσεων. Πράγματι, μ' αυτή την έννοια είναι μάλλον εύκολο να φτάσουμε σε συμπεράσματα. Πολύ εύκολο και καθ' όλα αντιπαραγωγικό: ο αναρχισμός κάθε φορά που μάχεται την εξουσία ως εξουσία, κινδυνεύει πάντοτε να μάχεται την ίδια τη συστατική αρχή της πραγματικότητας, δεδομένου ότι σχεδόν ολόκληρη η πραγματικότητα διαπερνάται από την εξουσία. Όσο περισσότερο μάχεται τη συστατική αρχή, τόσο περισσότερο πλησιάζει τη λογική της απουσίας της πραγματικότητας, της αρχής της πραγματικότητας. Δηλαδή, περνά από τον αγώνα εναντίον της αξίας της εξουσίας στην άρνηση της αρχής της πραγματικότητας. 

 

Μ' άλλα λόγια, η συζήτηση πάνω στη δεξιά και την αριστερά δεν μπορεί να είναι, για τον αναρχισμό, μια συζήτηση μονάχα ιδεολογική. Πράγματι, αφού θεωρείται δεδομένο ότι ο αναρχισμός εναντιώνεται στην εξουσία και ότι επομένως είναι πράγματι οικουμενικός, οφείλει πάντοτε να αντιμετωπίζει ένα άλλο ερώτημα. Γιατί ο αναρχισμός θα έπρεπε να υπερβαίνει αυτό το σχήμα; Για να απαντηθεί κάτι τέτοιο χρειάζεται να περάσουμε από μια συζήτηση ιδεολογική, σε μια συζήτηση πολιτική, ακριβώς με την έννοια της μεταπολιτικής. Για να σκεφθούμε έναν αναρχισμό πέρα από το παράδειγμα δεξιά-αριστερά χρειάζεται πράγματι να κατανοήσουμε τον αναρχισμό αποδεσμευμένο από την ιστορία του εργατικού και σοσιαλιστικού κινήματος, και, γενικότερα, από την ιστορία της ανατροπής και της επανάστασης.

 

Αλλά το να ξεχωρίσουμε τον αναρχισμό από την ίδια τη θεμελιώδη ιστορία του, συνεπάγεται μια απόσπαση που θα μπορούσε να τον εκφυλίσει. Μπορούμε επομένως να συγκεφαλαιώσουμε βεβαιώνοντας ότι, από μία οπτική γωνία αυστηρά θεωρητική, ο αναρχισμός βρίσκεται πέραν της δεξιάς και της αριστεράς, ενώ βάσει τις ιστορικής του καταβολής βρισκόταν και βρίσκεται, σε μεγάλο βαθμό, μέσα στην ιστορία της αριστεράς. Η γνωστή επιβεβαίωση, όπως φαίνεται, του ισχυρισμού που θέλει τον αναρχισμό ναι μεν να βρίσκεται μέσα στην ιστορία, αλλά και να της εναντιώνεται…»  Νίκο Μπέρτι, 1992

"ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ"

http://www.anarxeio.gr/contents/view/arxes--stoxoi--8eseis--egxeiridio-istorikothtas

 

Επίσης

Το ίδιο σημείο εκκίνησης απαντάται και σε έργα που προωθούν τον νομιμοποιητικό μύθο του οικομενικού αναρχισμού. Αν και ο Κροπότκιν υποστηρίζει αυτό το μύθο, ταυτόχρονα παρατηρεί ότι ο αναρχισμός ήταν γέννημα των σοσιαλιστικών και δημοκρατικών κινημάτων του δεκάτου ένατου αιώνα και αποτελούσε «το σύστημα του σοσιαλισμού που αντιτίθεται στην κυβέρνηση»76. Στην Πρώτη Διεθνή ο σοσιαλισμός μετακινήθηκε από τον «Κυβερνητισμό» προς μια νέα αντίληψη, η οποία «σχηματοποιούταν λίγο λίγο στα Συνέδρια της μεγάλης Ένωσης κι έπειτα μέσα από τους επιγόνους της»· έτσι γεννήθηκε ο «σύγχρονος αναρχισμός»77. Για τον Ρόκερ, «στη διαμόρφωση του σύγχρονου αναρχισμού συνέβαλαν τα δυο μεγάλα ρεύματα που κυριάρχησαν στη διανοητική ζωή της Ευρώπης από τη Γαλλική Επανάσταση και μετά: ο Σοσιαλισμός κι ο Φιλελευθερισμός»78. «Με την εμφάνιση του Μιχαήλ Μπακούνιν ο επαναστατικός αναρχισμός αναδεικνύεται σε κοινωνικό δόγμα, το αναρχικό κίνημα αναπτύσσεται στην Ευρώπη και γίνεται πρωτοπόρο στους αγώνες για την επανάσταση»79.

 

Με βάση τα παραπάνω, είναι λογικό να θεωρήσουμε τη δεκαετία του 1860 και την Πρώτη Διεθνή ως μήτρες του αναρχικού κινήματος· είναι επίσης λογικό να θεωρήσουμε τον Μπακούνιν, δηλαδή τη βασικότερη προσωπικότητα του κινήματος της εποχής του, και τον Κροπότκιν (τον «αδιαμφισβήτητα περισσότερο διαβασμένο και αξιοσέβαστο θεωρητικό του αναρχισμού» μετά από το θάνατο του Μπακούνιν) ως κατάλληλους εκπροσώπους της αναρχικής παράδοσης και βάση για τον προσδιορισμό των κυριότερων ιδεών του αναρχισμού80. Κάνοντας τα παραπάνω, ταυτόχρονα οριοθετούμε το ποιές προσωπικότητες και κινήματα μπορούν να συμπεριληφθούν στην ευρύτερη αναρχική παράδοση.

Πιο συγκεκριμένα, έχει μεγάλη σημασία να σημειωθεί ότι το πλαίσιο των ιδεών που συνδέονται με τους Μπακούνιν και Κροπότκιν, καθώς και με ανάδειξη του αναρχικού κινήματος είναι σοσιαλιστικό. Επίσης, δεδομένου ότι η Πρώτη Διεθνής ήταν ένα εργατικό κίνημα, ο αναρχισμός γεννήθηκε μέσα στο εργατικό κίνημα και τα σωματεία. Αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο, που μας εφιστά την προσοχή σε μια βασική συνέπεια της θέσης του Ελτζμπάχερ: την απομάκρυνση του ταξικού κι αντικαπιταλιστικού χαρακτήρα του αναρχισμού. Όπως παρατηρεί η Μαρί Φλέμινγκ, «Η σημασία τη σοσιαλιστικής προοπτικής στη σκέψη των Ευρωπαίων αναρχικών» αγνοούταν συστηματικά.

 

Όλο  αυτό το αξιόλογο κείμενο εδώ:

 Το Νόημα του Αναρχισμού: Συζητώντας τη βιβλιογραφία

 

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1470363

 

 

από Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε 24/01/2014 7:36 μμ.


Εγώ G λίγα έγραψα κι από επιλογή μου, εσύ έγραψες πολλά. Μαύρα κι άραχλα γιατί μάλλον έτσι τα ζεις. Γιαυτό εγραψα για αποχώρηση λόγω προσωπικών/πολιτικών αδιεξόδων όπου στάθηκες δίνοντάς του ένα νόημα που ήθελες και μου ειπες να πάω να γαμηθώ γιατί εσύ είσαι εργάτης! Εγώ δεν είμαι εργατης, φλωράκι είμαι και θα σου απαντήσω να είσαι καλά και να περνας καλύτερα. Αν δεν ήσουν θυμωμένος και πικραμενος θα καταλαβαίνες τι έγραψα και δεν θα το παρεξηγούσες έτσι που να βρίζεις. Επειδή ανακοινώνεις την αποχωώρησή σου από την αναρχία κι όσα γράφεις έχουν ένα πολιτικό περιεχόμενο χρωματισμένο μαυρο μέσα από μια πολύ βιωματική και υποκειμενική ματιά έγραψα για προσωπικό/πολιτικό αδιέξοδο. Δεν είναι αργά για να καταλάβεις έστω και τωρα μετα το βρισίδι ένα άλλο νόημα στη φραση μου, το πολιτικό αδιέξοδο είναι προσωπικό, ενός αναρχικού, κι όχι της αναρχίας γενικά. Σε γνωρίζω από τα αμφιθέατρα, τα προσωπικά σου όχι και δεν ασχολήθηκα καθόλου με αυτά. Αφού το λύσαμε κι αυτό, εγώ τουλάχιστον, εσύ αν θελεις βρίζε χωρίς λόγο, θα πω πως θυμάμαι εκτός αν κανω λαθος και δεν ήσουν εσύ κι αλλη αποχωρησή με δήλωσή σου στο αμφιθέατρο μετά εκείνα τα άσχημα γεγονότα τη μερα που ψηφιζόταν το α' μνημόνιο. Να πω κι ότι δεν είναι ωραίο πράγμα να λες συνέχεια ότι πριν από σενα κανείς δεν έκανε αυτό ή εκείνο, όπως ότι μόνο εσύ αποχωρησες με κείμενο. Επιτελους θα το ξαναπώ για τούτο το νήμα, τι εξυπηρετεί να καταδικάζονται διαχρονικά οι πάντες και τα πάντα; Σκοτεινιαμένοι είμαστε, άνθρωποι δολοφονούνται μπροστά στα μάτια μας, έρευνες γίνονται στα σπίτια μας, σύντροφοί μας συλλαμβάνονται, μαζί και μια "περσόνα" που λες κι εσύ, κι ερχονται χειρότερα. Σεβαστή η επιλογή σου να φύγεις αλλά μην απαξιώνουμε κι αυτούς που μένουν, σεβασμό και σε αυτούς. Όπως είπα δεν θα φύγουμε κι όλοι. Καποιοι θα μείνουν , εστω οι ασόβαροι κι αταλαντοι αφου οι σοβαροί και οι προικισμένοι φεύγουν όπως εγραψε ένας απο πάνω. Και για όποιον έφυγε αν αλλάξει γνώμη, εδώ θα είμαστε να το παλεύουμε. Δεν θα χαθούμε. Αποχαιρετώ.


 

από οΖ 25/01/2014 2:41 πμ.


για τη θέση του μαυρη μαυρίλα πλάκωσε

Εδω σαν να παρουσιάζεται ένας φόβος κι ένας προστατευτισμός. Τι θα γίνει αν κάποιοι απαξιώσουν αυτούς που μένουν και κάνουν κριτική σε αυτό που μένουν;

Τι θα γινόταν αν η δέσμευση μεταξύ εμάς που μένουμε ήταν πολιτική αυστηρά εντός διαδικασίας και προσωπική εκτός. Γιατί δεν μπορώ να έχω δηλαδή διαμετρικά αντίθετες απόψεις με την παρέα μου ενώ να συμφωνώ πολιτικά με αγνώστους; Εκτός διαδικασίας πως θα επηρεαζόταν η σχέση μας;

Απ'όσα έχω διαβάσει διακρίνω μια προβληματική στο χώρο ... επιδιώκουν πολλοί την μαζικοποίηση του και να είναι αναρχικοί εντός του χώρου. Εγώ καταλαβαίνω ότι η αναρχία πρέπει να πηγαίνει στην μάζα και κυρίως την μάζα που εμπλέκεται σε κάποιο αγώνα. Εκεί μπορείς να επηρεάσεις κάποιους προς την κατεύθυνση των δικών σου στόχων ή της ομάδας σου.

Στη πράξη αν η μαζικοποίηση δεν είναι ο ίδιος ο χώρος το πεδίο αγώνα αποφεύγεται. Αν κάποιος έχει τις ιδέες μαζί του όσο πιο μακρυά τις πάει απ'τον χώρο τόσο πιο συνεπής είναι με αυτές τις ιδέες.

Ο δε προστατευτισμός του χώρου αρχίζει και παίρνει ιδιοκτησιακά χαρακτηριστικά. Ένα χωράφι που κάποιοι θεωρούν δικό τους. Αυτό αποθαρρύνει νέα άτομα να εισχωρήσουν γιατί η επικαλούμενη ισοτιμία είναι ανύπαρκτη.

Ένα οργανωμένο κίνημα δε μπορεί να συμπεριφερθεί με τέτοιο τρόπο. Γίνονται πολύ συγκεκριμένα τα κριτήρια συμμετοχής και είναι για όλους, όχι μόνο για τους δικούς μας.

από G 25/01/2014 2:52 μμ.



Δεν θα σου ξανά απαντούσα , αλλά δε θέλω να αιωρούνται κάποια πράγματα.

Από πού και ως που η κριτική είναι απαξίωση; Μπορείς να πεις ότι η κριτική μου είναι υπέρμετρη η λάθος  , αλλά όχι απαξιωτική αν είναι δυνατόν !  δες το και αλλιώς, είναι σαν να απαξιώνω και τον εαυτό μου  μετά από τόσα χρόνια στο χώρο.

Το επιχείρημα ότι δεν είναι καιρός για τέτοια γιατί δεχόμαστε επιθέσεις ξέρης πόσες φορές το έχω ακούσει; Για της συνέλευσης που αναφέρεις είναι άκυρες γιατί δεν συμμετείχα, έχω να συμμετέχω σε συνέλευση του χώρου από το 2003 στην ΑΣΟΕ και να σου πω ένα περιστατικό , τι στιγμή που μίλαγε ένα άτομο πήγα με τα πόδια να πάρω ένα σουβλάκι στην πλατεία Βικτορίας, το πήρα το έφαγα επέστρεψα στην συνέλευση και μίλαγε το ίδιο άτομο. Είπα τότε είστε αναρχικοί εσείς που κάθεστε και ακούτε τόση ώρα το ίδιο άτομο; (ένα από τα δήγματα του σορβονισμου).

Στης δυο τελευταίες συνέλευση που συμμετείχα είναι για την Μαρφιν όπου οι φωνές μου ακούγονται μέχρι την Ομόνοια γιατί πολλοί δεν καταλάβαιναν  γιατί δεν είχαν καταφέρει οι μπάτσοι να μας χρεώσουν το Καπα Μαρουση  παλιότερα και δεν έπρεπε να μας χρεώσουν την Μαρφιν,(δεν μπορώ να πω περισσότερα γι αυτό) και η άλλη μέσα από την συλλογικότητα μου συμμετείχα στην συζήτηση  για την πορεία των 10.000 για τις καταλήψεις.

Αν αντιλαμβάνεσαι τα πολιτικά ζητήματα που βάζω σαν μαυρίλα ζήτημα σου, αν αντιλαμβάνεσαι το εγώ σαν εγωπάθεια ζήτημα σου. Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι εδω μέσα θα ανατηχθεί διαλεκτική συζήτηση (εκτός από λίγες σοβαρές παρεμβάσεις) επί τη βάση επιχειρημάτων και αντε επιχειρημάτων , το μέσον είναι αντανάκλαση του πολιτικού επιπέδου του χώρου.

από G 25/01/2014 3:24 μμ.


Normal 0 false false false EN-US X-NONE X-NONE

 

Για να γελάσουμε λίγο.

Πως έμαθα για την ταξική πάλη

16 χρονών δούλευα σε ένα χυτήριο μετάλλου στο Βοτανικό (το πρωί δουλειά και το βράδυ τεχνική σχολή ηλεκτρολόγων) ήμουν βοηθός ενός καταπληκτικού χύτη μάστορα  του μαστρο Μήτσου περίπου 70 χρόνων, ήτα τόσο καλός που έρχονταν από την Ιταλία για να φτιάξη μήτρες από την μότο κουζι, την μπενελι κλπ.

Μια φορά έρχεται μια γλύπτρια να της φτιάξουμε ένα άγαλμα από αλουμίνιο, έφερε την  μήτρα, φτιάξαμε το καλούπι βάλαμε μέσα την μήτρα και το γεμίσαμε με ειδική άμμο.

Η γλύπτρια έσκυψε από πάνω από το καλούπι για να δει κάτι, φόραγε ένα άσπρο εφαρμοστό σχεδόν διαφανές  παντελόνι (πράγμα σπάνιο για το 1976) μέσα στον ζόφο της μουτζούρας του κάρβουνου και της ζέστης από την λαβα του καμινιού,  τούρλωσε τον κώλο της και έμενα και του μάστορα μας πετάχτηκαν τα μάτια έξω.

Έρχεται ο μάστορα και μου λέει στο αυτί, αχ γιωργάκη την να την κάνης την ταξική πάλη όταν δεν σου σηκώνετε… τον ρωτώ …μάστορα τι είναι η ταξική πάλη… μου λέει … άσε θα σου πω άλλη φορά…

Παρεμπιπτόντως στο χυτήριο ήταν όλη κομμουνιστές ακόμα και το αφεντικό, ο μάστορας ήταν κομμουνιστής αλλά δεν γούσταρε τα κόμματα.

Μέχρι να μου ποιοι ο μάστορας σχεδόν μετά από 20 μέρες τι είναι η ταξική πάλη εγώ την σύνδεσα με την σηκωμάρα και την καβλα , με κάτι τέλος πάντων που επηρεάζει  την κατάσταση.

Αργότερα όταν εκδόθηκε το βιβλίο  «Επανάσταση για τη Κάβλα της» του Άμπυ Χόφφμαν  είπα ότι ο μάστορας ήταν μπροστά, όταν το διάβασα αναθεώρησα γιατί άλλο εννοούσε ο μάστορας και άλλο ο Χόφφμαν,  φυσικά εγώ ακλούθησα τον μάστορα .

 

ΥΓ . Δυστυχώς για μένα την ώρα που δέχεται επίθεση το Ρεσάλτο, (που μενο πολύ κοντά του ) κάθομαι και «μαλακίζομαι»  εδώ  γιατί ένα ατύχημα (όχι πολύ σοβαρό) με έχει καθηλώσει.

από νεόκοπος @ 25/01/2014 8:36 μμ.


Περί ορέξεως κολοκυθόπιττα. Δεν ξέρω πως αλλά ενώ δεν ήσουν εκεί εγώ σε έχω δει σε κάμποσες συνελεύσεις, τι να πω; Και σε αυτήν για την Μαρφίν που λες σε θυμάμαι κι εγώ να δηλώνεις την αποχώρησή σου από την αναρχία. Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. Καλό δρόμο.

από oZ 26/01/2014 4:22 πμ.


Για να επανέρθουμε στο αντικείμενο, καλή και η πλάκα στις μέρες μας, αλλά η υποκουλτούρα του Άμπη και το κίνημα του τότε καλό ή κακό κάτι έφερε στην ανθρωπότητα. Σίγουρα κάθε αλλαγή έχει και τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία της.

Στην οποιαδήποτε αλλαγή το κατεστημένο βρίσκει τρόπους να αντιδράσει σε ότι είναι αρνητικό γι αυτό κι έχει τη δύναμη, μέσω της οργάνωσης πάντα, να περιορίσει την ζημιά και να επενδύσει σε ζημιές στον εχθρό του. Μπορεί να παίρνει τα στοιχεία που βολεύουν και να τα αφομοιώνει, να τα εμπορευματοποιεί, και να αποβάλει ότι δεν μπορεί να αφομοιώσει απαξιώνοντας τα και θέτοντας τα εχθρικά προς την κοινωνία. Αυτή είναι η δουλειά του νταβατζή. Μια άχαρη και δύσκολη δουλειά. Όσο λιγότερα τα πολιτικά χαρακτηριστικά του κινήματος, τόσο μεγαλύτερη η δυνατότητα μαζικοποίησης, τόσο περισσότερα τα χερούλια χειραγώγησης απ'τα αφεντικά.

Κοιτάξτε γύρω σας, κίνημα ελάχιστο αλλά με κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά, και πληθώρα εγχειρημάτων. Τα περισσότερα τείνουν προς το "απολιτίκ", τον εναλλακτισμό, τον νεο-χιπισμό, τον φιλανθρωπισμό/εθελοντισμό, τον περιβαλοντισμό των αστικά περιορισμένων ανθρώπων, οικοκοινότητες, θεματικές κολλεκτίβες και συλλογικότητες, νεο-κοσμικές ασιάτικες μπούρδες για την εξυγείανση του σώματος και του πνεύματος "του ατόμου" ... Έχουν συλλογικοποιήσει τον ατομισμό! Ότι να'ναι σαν κοινωνική οργάνωση, μην και προκύψει καμιά άλλη, ώστε να αποφευχθεί η ταξική. Η κοινωνική οργάνωση έχει την δυνατότητα να απειλήσει το σύστημα του καπιταλισμού. Η ταξική οργάνωση στη βάση θα το εξαφανίσει.

Παρ'όλα αυτά αυτό το φαινόμενο έχει εισχωρήσει και στο χώρο/κίνημα. Τα εγχειρήματα πραγματικών αντιδομών ελάχιστα. Οι πρακτικιστές χωρίς καμιά θεώρηση και χωρίς καμιά τάση να παράγουν πολιτικό περιεχόμενο μέσα απ'την δράση τους εισέβαλαν και σε καταλήψεις. Το σημαντικό είναι να "κάνουμε πράματα" και "να αισθανόμαστε ωραία". Σαν χασίσι ένα πράμα. "Δε μπορεί να συζητάμε για τα πάντα, καλύτερα να κάνουμε παρά να μιλάμε". Έτσι λέει και το αφεντικό στο εργοστάσιο, σκάσε και δούλευε. Αυτή η θεώρηση ότι η συλλογικοποίηση και η ομαδοποίηση σαν αυτοσκοπός θα φέρει κάτι θετικό, κάπου, κάποτε, είναι εντελώς αβάσιμη. Για να μη πω και επικίνδυνη. Κάποιοι στήνουν απολίτικες δομές οργάνωσης και περιμένουν κάποιος να τις χειραγωγήσει ή να τις αγοράσει. Ίσως από αυτούς που τις έχουν στήσει.

Και κάποιοι που βάζουν θέματα "τι κάνουμε εδώ ρε παιδιά και γιατί το κάνουμε;" αποβάλλονται απ'τις συλλογικότητες σαν κακόβουλοι που φέρνουν εμπόδια και μιζέρια. Προτάγματα; Τι είναι αυτό! Παρ΄όλα αυτά υπάρχει ατζέντα χώρου που μπαίνει σε κοινωνικά εγχειρήματα σαν θεματολογία απ'το παράθυρο. Ενώ "κάνεις πράματα" παρέα με τους συντρόφους, ας πετάξουμε κι ένα κείμενο αλληλεγγύης .... σε κάτι άσχετο εντελώς με αυτό που κάνεις. Και ρωτάς γιατί! Δεν έχει απάντηση, έχει βούρδουλα γιατί τόλμησες και ρώτησες.

Τι να κάνεις κι εσύ, αφού δεν βρίσκεις απήχηση, σηκώνεσαι και φεύγεις, αποχωρείς, κι ακούς και την πόρτα να βροντάει με οργή πίσω σου. Και σκας, θες να μιλήσεις, θες να βρεις αν υπάρχει κι άλλος να σε ακούσει και να μιλήσει γι αυτό μαζί σου. Σε όποιον μιλήσεις που ξέρει καλά τα κατατόπια του χώρου, το σαβουαρ-βιβρ (άραγε έτσι το λένε;) θα σου πει γκρίνια και κριτική στα εγχειρήματα του χώρου παρεξηγούνται. Ότι είναι να πεις να το πεις στη συνέλευση, όχι απ'έξω. Ακόμα κι εδώ στο σάϊτ της ελευθερίας της έκφρασης κουτσομπολιά δεν είναι αποδεκτά.

Κανείς δεν ξέρει πόσες εκατοντάδες άνθρωποι έχουν φύγει έτσι. Που πάνε όταν φεύγουν. Για ποιό λόγο έφυγαν και πως βρίσκουν οι πιο νέοι κριτήρια να απαιτούν απ'τα εγχειρήματα; Είναι κακό να γίνεται κριτική; Ρωτάω; Είναι; Σιωπή! Εγώ θεωρώ ότι είναι υποχρέωση και είναι πηγή πολιτικού πλούτου η κριτική και οι λόγοι που κάποιος αποχωρεί από ένα πεδίο αγώνα. Και με τον δικό του λόγο ο καθένας, όπως μπορεί. Είναι μεγάλη ήττα να εγκαταλείπεις τον αγώνα και να μην το μοιράζεσαι με άλλους. Και δε νομίζω ότι εγκαταλείπουν τόσοι τον αγώνα δια μέσω κάποιου εγχειρήματος επειδή μετάνιωσαν, φοβήθηκαν, αλλά γιατί το ίδιο το εγχείρημα είχε εγκαταλείψει τον αγώνα και δε μπορούσε να εμπεριέχει τα άτομα που απλά δεν έβλεπαν πια να βαδίζουν προς κάποιο στόχο.

Έτσι κι εδώ έχουμε κάποιον που λέει αποχωρώ και αντί να δούμε τι λέει και γιατί αποχωρεί, κάποιοι τον κατακρίνουν επειδή απλά το λέει. Μόνος του αποχωρεί μόνος του θα μιλήσει με το όνομα του. Αν ήταν 2, 5, 45 μαζί που αποχωρούσαν για τον ίδιο λόγο συγχρόνως θα μιλούσαν συλλογικά νομίζω. Αλλά οι λόγοι είναι τόσο σημαντικοί για τον ένα όσο και για τους 100.

Εμένα πολύ μ'αρέσει η παρομοίωση με το νησί των λωτοφάγων. Αν απ΄το 75 μετρούσαμε πόσοι έχουν απο-χωρήσει πιθανά ο αριθμός να έφτανε 5ψήφιος. Αν μετράγαμε τα κείμενα που καταγράφονταν οι λόγοι αποχώρησης θα φτιάχναμε μια καλή μπροσούρα. Και αυτή η μπροσούρα θα ήταν σημαντικό τμήμα του ιστορικού πολιτικού πολιτισμού μας.

Οπότε μια που τώρα μπήκαμε στην εποχή της νέας αναρχίας, και που και το ιντιμίντια αλλάζει και γίνεται νέο, λέω να αρχίσουμε να μιλάμε όλοι για όλα. Να συζητάμε. Μήπως και σταματήσουν κάποιοι να φεύγουν και να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Πιστεύω το κλισέ "τα κόμματα έστειλαν τον κόσμο σπίτι του" θα του έχετε ακούσει. Να μην προκύψει κι άλλη παραλλαγή της έκφρασης. Δε λέει!



 Προς νεόκοπος @ 

 

Αντίθετα με αυτό που λες στην συνέλευση για την Μαρφιν είχα πει όχι ότι θα φύγω εγώ , αλλά αυτοί που ευτελίζουν την αναρχία, είπα μάλιστα και ένα πιο χοντρό ότι τους αξίζει ένας πυροβολισμός στο γόνατο, (για ευνόητους λόγους δεν μπορώ να πω περισσότερα)

Για Μαρφιν δείτε κειμενο.

Αυτός ο δρόμος θα μας στοιχειώσει

ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ 1978. ΑΘΗΝΑ 2010. ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ

 ( ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ )

 

Η αναρχική υποκουλτούρα, μια κριτική

http://eleftheriakos.gr/i-anarhiki-ypokoyltoyra-mia-kritiki

 


τα σχόλια έκανα καινούργιο συκώτι από τα γέλια; Όλο γκρίνια κι υπονοούμενα είσαι. Για μένα, άλλοι μπορεί να τα πιάνουν καλύτερα. Αλλά από δω το πας απο εκεί το πας ψοφάς να τα χώσεις! Άλλα σου λένε για άλλα τους λες, δικά τους και δικά σου. Άσχετα. Κουβέντα να γίνεται γύρα γύρα. Παράλληλοι κόσμοι με δικό τους προορισμό. Ποιος είναι ο δικός σου;


Δυό λόγια μόνο. Είμαστε γνωστοί σύντροφοι και φίλοι πάνω από τριάντα χρόνια. Όπως συνήθως, γράφεις πολλά σε μια προσπάθεια εντίμως να εξωτερικεύσεις τις σκέψεις σου, τους προβληματισμούς και τις αναζητήσεις σου και να τις επικοινωνήσεις. Δυστυχώς δεν έχω χρόνο ούτε να απαντήσω σε όλα, ούτε καλά καλά να τα διαβάσω όλα, όσα γράφεις εδώ. Αντιλαμβάνομαι πίσω απ τις γραμμές την βαθειά σου απογοήτευση. Δεν είσαι ο μόνος. Όμως Γιώργο η "χιμαιρική αναρχία", δεν είναι χιμαιρική γιατί είναι κομμάτι της ζωής μας και ακόμα περισσότερο για μένα είναι προσωπικό ταξείδι, υπαρξιακό βίωμα, ένα αξιοπρεπές μονοπάτι για να βαδίσει κανείς στην ζωή. Δεν είναι λοιπόν μόνο πολιτικός, κοινωνικός, ιδεολογικός χώρος ή κίνημα και επομένως δεν μπορεί κάποιος να αποχωρήσει.Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται αύριο να ξυπνήσει κάποιος σαν και σένα και να πεί:ε, λοιπόν δεν είμαι αυτός που ήμουν χθες.Έτσι, όπως και να επιλέξεις να αποκαλείς τον εαυτό σου, μόλις συνέλθεις απ το ατύχημα, σε περιμένω να συζητήσουμε και να πιούμε τσίπουρα

από μπερνιέρι 26/01/2014 9:57 μμ.


Φίλε δεν μπορώ να συμφωνήσω ότι δεν υπάρχει ''πολιτειακή πρόταση'' από την αναρχία ή μάλλον από τους αναρχικούς στο σύνολό τους, όπως τους αναρχοκομμουνιστές και τους αναρχοσυνδικαλιστές. Αλλά έστω ότι είναι έτσι, μου κάνει εντύπωση που έκανες τόσα πολλά χρόνια για να το καταλάβεις γιατί αυτό το ζήτημα της επαναθέσμισης της κοινωνίας είναι καίριο για τους αναρχικούς που δεν διαμαρτυρόνται απλώς για το υπάρχον. Και εγώ πάντως πρέπει να πω ότι αν και λες ότι δεν πήγαινες σε συνελεύσεις εκεί σε θυμάμαι, στις συνελεύσεις. Σχεδόν πάντα να διαμαρτύρεσαι και για κάτι να φωνάζεις. Και σε αυτή με τη μαρφίν τα αντίθετα θυμάμαι, ότι φεύγεις αγανακτισμένος. Εστω όμως, ας δεχτώ ότι δεν κατάλαβα τότε,  αυτό που λες τώρα έχει κάποιο ενδιαφέρον: "είχα πει όχι ότι θα φύγω εγώ, αλλά αυτοί που ευτελίζουν την αναρχία". 

Και; Τι έγινε, ποιός έφυγε τελικά;

Με έχεις μπερδέψει, φεύγεις γιατί ανακάλυψες ότι η αναρχία από τη φύση της δεν έχει κοινωνική πρόταση ή γιατί κάποιοι αναρχικοί ή ψευτοαναρχικοί την ευτελίζουν; στην πρώτη περίπτωση δεν συμφωνώ μαζί σου αλλά κατανοώ την αποχώρηση αν αυτό είναι το συμπέρασμά σου, στη δεύτερη δεν καταλαβαίνω, απλά κάθεσαι και αγωνίζεσαι για την αναρχία εκεί έξω όπως κάνουν και οι άλλοι σύντροφοι που δεν τα παρατάνε. 

Εχω κι ένα άλλο ερώτημα, όχι ερώτηση: πως μπορεί να φύγει κάποιος; Μπορεί να φύγει κανείς από αυτό που νιώθει, αυτό που πιστεύει και κινεί τη νόηση, τη ζωή και την ύπαρξή του; Δεν γίνεται. Το έθεσε πολύ καλά ένας παραπάνω απατώντας στις επικρίσεις περί των 'περσόνων'. Όταν πάψεις να πιστεύεις στην αναρχία δεν έχει σημασία αν μένεις ή φεύγεις. Αυτοί που μένουν είναι χειρότεροι από αυτούς που πάνε σπίτι τους. Αλλά όταν πιστεύεις στην αναρχία ως αγώνα ανατροπής του υπάρχοντος και δυνατότητα μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης, και κάθε μέρα να λες πως φεύγεις επειδή κάτι σου την έδωσε ή γιατί απογοητεύτηκες από εκείνο και το άλλο, όλο φεύγεις και όλο εδώ είσαι πάλι.  

από G 27/01/2014 1:27 πμ.



 

Επειδή το νήμα έχει μετατραπεί σε φαιής μπουκ και δεν γίνετε συζήτηση επί τη βάση επιχειρημάτων και αντι επιχειρημάτων, αλλά σε ποιες συνελεύσεις συμμετείχα, παρακαλώ την σο να  κλαδώσει το νήμα και να δημοσιεύσει αυτό το σχόλιο αν θέλει, νομίζω ότι έχω το δικαίωμα να το ζητώ, ευχαριστώ.

 

από G 08/05/2015 5:02 μμ.


 

Επειδή χάθηκαν χρήσιμα στατιστικά σχήματα

Όλη η επιστολή σε pdf εδω:

http://avrakotoi.espivblogs.net

Και εδώ: http://www.black-tracker.gr/details.php?id=583

από G 04/08/2015 5:06 μμ.


O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License