Η πολιτική δήλωση της Στέλλα Αντωνίου

Summary

Αυτά που θα διαβάσω είναι η πολιτική μου δήλωση και όχι απολογία. Δε θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να απολογηθώ για ό,τι μέχρι σήμερα έχω επιλέξει, το οποίο θεωρώ δίκαιο και σωστό.

Δε βρίσκομαι εδώ μιλώντας σας στην προσπάθειά μου να αποδείξω την αθωότητά μου, καθώς είμαι τελείως αντίθετη με το δίπολο αθωότητας-ενοχής έτσι όπως η εξουσία σας το ορίζει, καθώς ενόχους σε τέτοιες πολιτικές δίκες ανέκαθεν συνήθιζε να αποκαλεί όσους αγωνίζονται, αντιστέκονται και μάχονται ενάντια στο καθεστώς, την ανισότητα, την εκμετάλλευση.

Συνεπώς δε μιλάμε με τους ίδιους όρους και σίγουρα την ιστορία τη διαβάζουμε διαφορετικά. Για εμένα οι νόμοι σας δεν είναι δίκαιοι, ούτε τα κριτήριά σας για το ποιόν αποκαλείτε ένοχο ή τρομοκράτη.

Η πολιτική μου δήλωση απευθύνεται στο αναρχικό κίνημα στο οποίο ανήκω, στους συντρόφους μου, σε όσους μπορεί να έχουν να πουν κάτι αυτά που έχω να δηλώσω αλλά και στους πολιτικούς μου αντιπάλους.

Είμαι εδώ και δηλώνω αυτά που δηλώνω, όχι ως μέλος κάποιας επαναστατικής ένοπλης οργάνωσης, αλλά ως κομμάτι μιας συνεχόμενης πάλης ενάντια σε κράτος και εξουσία. Βρίσκομαι εδώ ως κατήγορος και όχι ως κατηγορούμενη, διεκδικώντας να αναδείξω τους πραγματικούς εγκληματίες και τρομοκράτες και να προσφέρω κι εγώ, όσο μπορώ, στην ανάδειξη του πολιτικού χαρακτήρα αυτής της δίκης.

Τις διεκδικήσεις μου, είτε σε νομικό επίπεδο, είτε κατά τη σύλληψή μου, είτε μέσα στη φυλακή, είτε σε αυτό το δικαστήριο, τις τοποθετώ στα πλαίσια του δικού μου αγώνα εναντίον των αντιπάλων μου, στους οποίους δε θα αφήσω ποτέ χώρο να εγκαθιδρύσουν στην πλάτη μου το ο,τιδήποτε τους συμφέρει, στην προσπάθειά τους να λυγίσουν, να καταστείλουν, όποιον αντιστέκεται και μάχεται. Πάντα θα διεκδικώ το δίκαιο και το σωστό, πάντα θα διεκδικώ ό,τι μου αναλογεί από τη θέση που βρίσκομαι, τη θέση, δηλαδή, ενός πολιτικού αντιπάλου του καθεστώτος.

Αυτή τη στιγμή και μετά από ενάμιση χρόνο φυλάκισης δικάζομαι κι εγώ, μαζί με πολλούς άλλους πολιτικούς κρατούμενους για ένοπλη δράση, για μια δράση η οποία είναι κομμάτι του αναρχικού κινήματος, και δηλώνω ότι την υπερασπίζομαι όπως και όλες τις μορφές πάλης οι οποίες θα οδηγήσουν στην κοινωνική απελευθέρωση.

Οι μάρτυρες υπεράσπισης που κατέθεσαν για μένα ήταν πολιτικοί μάρτυρες οι οποίοι ήρθαν σε αυτό το δικαστήριο για να υπερασπιστούν την πολιτική μου παρουσία στον αναρχικό χώρο, την πολιτική μου ταυτότητα, τις δομές που προτάσσει το αναρχικό κίνημα καθώς και την ένοπλη επαναστατική δράση.

Στις 4/12/2010 με συνέλαβαν έξω από το σπίτι που έμενα μαζί με τον σύντροφό μου Κ. Σακκα. Τότε συνέλαβαν και τους καταζητούμενους συντρόφους Μητρούσια και Καραγιαννίδη.

Όταν συνέλαβαν εμένα και τους συντρόφους μου, ο Παπουτσής έδωσε συνέντευξη για τις συλλήψεις μας. Ο τίτλος της εφημερίδας ήταν “Ηχηρό πλήγμα στη τρομοκρατία – Η ασφάλεια είναι δικαίωμα όλων μας”. Ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης υποστήριζε πως ο δρόμος της βίας είναι αδιέξοδος. Επίσης είχε το θράσος να ξεστομίσει οτι η ιδέα των εξεγερμένων μαζών μοιάζει απόμακρη και εξωπραγματική στη σημερινή εποχή.

Σε μια εποχή όπου άνθρωποι αυτοκτονούν από τα χρέη, που σε κάθε γωνία υπάρχει κι ένας άστεγος, οι εξουσιαστές έχουν το θράσος να υποστηρίζουν δημόσια οτι η ιδέα των εξεγερμένων μαζών μοιάζει εξωπραγματική. Και φυσικά δεν παρέλειψε να πει οτι όταν η βία υιοθετείται ως αγωνιστική πρακτική προκαλεί αναπόφευκτα την σκλήρυνση της στάσης των μηχανισμών καταστολής.

Φυσικά δεν ήταν καθόλου τυχαίο το ότι οι συλλήψεις μας έγιναν 2 ημέρες πριν από την επέτειο της εξέγερσης για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου από τα χέρια μπάτσου και ότι σε δυο ημέρες ήταν η προγραμματισμένη πορεία στο κέντρο της Αθήνας. Ο φόβος της κυβέρνησης για την τυχόν αγωνιστική διάθεση που θα ξεσπούσε στους δρόμους της Αθήνας εκείνη την περίοδο ήταν φανερός.

Όπως ήταν φυσικό το κράτος δεν παρέλειψε να διεκδικήσει το μονοπώλιο της βίας υποστηρίζοντας πως όταν αυτή εφαρμόζεται ως αγωνιστική πρακτική θα καταστέλλεται, στέλνοντας μήνυμα στην κοινωνία 2 ημέρες πριν από την επέτειο της δολοφονίας του Α. Γρηγορόπουλου. Κάποιοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι ιστορικά οποιοδήποτε καθεστώς έχει καταρρεύσει, κατέρρευσε μετά από εξεγέρσεις, μετά από βίαιες συγκρούσεις και το ότι το γνωρίζουν αποδεικνύεται από την επιλογή της ημέρας της σύλληψής μας καθώς και από τις συγκεκριμένες δηλώσεις.

Όσον αφορά συγκεκριμένα τις κατηγορίες που μου αποδίδονται. Δεν ανήκω σε κάποια οργάνωση, αρνούμαι την κατηγορία της διακεκριμένης οπλοκατοχής και κατοχής εκρηκτικών. Αποδέχομαι ότι κατείχα μια πλαστή ταυτότητα, στην περίπτωση που ο φίλος και σύντροφος Αλέξανδρος Μητρούσιας, στο ειδικό καθεστώς της φυγοδικίας στο οποίο βρισκόταν, είχε ανάγκη να του νοικιάσω κάποιο σπίτι. Δεν είχα σκοπό να το νοικιάσω με την κανονική μου ταυτότητα, γιατί η αστυνομία γνώριζε πολύ καλά την πολυετή παρουσία μου στον αναρχικό χώρο. Συνεπώς, λογικό ήταν να μην νοίκιαζα, σε περίπτωση που το χρειαζόταν ο Αλέξανδρος, ένα σπίτι με τη δική μου ταυτότητα.

Εδώ θέλω να δηλώσω ότι η αντιτρομοκρατική έχει προσπαθήσει πολύ να συσχετίσει διαφορετικές υποθέσεις μεταξύ τους, εμπλέκοντας κι εμένα, όπως και πολλούς άλλους, εδώ και χρόνια σε μια οργάνωση στην οποία δεν ανήκουμε.

Πέρα από αυτό η εξουσία για να καταστείλει τον εσωτερικό εχθρό ψάχνει συνεχώς νέα όπλα. Τα τελευταία 5 χρόνια ένα από τα βασικά όπλα της αντιτρομοκρατικής είναι η προσπάθεια κατασκευής ολόκληρων δικογραφιών με βάση το dna και την βίαιη λήψη γενετικού υλικού. Θεωρώ πως η συγκεκριμένη κατασταλτική μέθοδος αποτελεί κομβικό πολιτικό ζήτημα καθώς το dna ως προς τον τρόπο με τον οποίο μεταφέρεται καθώς και με τρόπο με τον οποίο βρίσκεται στα χέρια της αντιτρομοκρατικής, όπως εκείνη το χρησιμοποιεί, καθίσταται ακόμα πιο αναξιόπιστο και επικίνδυνο.

Είναι ένα στοιχείο που ακόμα και για τον δικό σας νομικό πολιτισμό δεν θεωρείται ακόμα αξιόπιστο. Σαν επαναστατικό κίνημα είναι κομβικό να υψώσουμε τα αναχώματα μας στις ολοένα και εξελισσόμενες κατασταλτικές μεθοδεύσεις της κυριαρχίας. Είναι χρέος των αγωνιστών να εμποδίσουν τη δημιουργία νομολογιών που στοχεύουν το σύνολο του ευρύτερου ριζοσπαστικού κινήματος.

Με αυτό το σκεπτικό πέρα από τους πολιτικούς μου μάρτυρες, οι οποίοι με υπερασπίστηκαν πολιτικά, υπήρξε και μάρτυρας με την ιδιότητα της βιολόγου εξηγώντας επιστημονικά για ποιο λόγο θεωρείται αναξιόπιστο λέγοντας ότι ακόμα κι αν είχα δεχτεί να δώσω τότε dna, δεν θα μπορούσε να γίνει ταυτοποίηση καθώς το γενετικό υλικό που βρέθηκε στο όπλο ήταν μίγμα dna, δηλαδή γενετικό υλικό 3 ατόμων και πάνω. Επίσης ανέφερε ότι δεν μπορεί να ταυτοποιηθεί γενετικό υλικό πάνω σε ένα αντικείμενο όταν αυτό γίνεται με σάρωση, μεθοδολογία που χρησιμοποιεί κατά κόρον η αστυνομία στους χώρους που ερευνά.

Όσο για την άρνησή μου να δώσω το γενετικό μου υλικό (άσχετα από το αν οι μπάτσοι με έγδυσαν βίαια για να πάρουν από το μπλουζάκι μου dna) έχω να πω ότι συνεπάγεται με την άρνησή μου να συνεργαστώ με τις αρχές και καμία εμπιστοσύνη δεν έχω για το πού μπορεί να τοποθετηθεί στο μέλλον το γενετικό μου υλικό.

Πέρα όμως από τις κατηγορίες της μέτρια στημένης δικογραφίας της αντιτρομοκρατικής, την επιλογή της εξουσίας, αλλά και των ΜΜΕ, να μας αποκαλούν τρομοκράτες, στις πολιτικές αυτές δίκες πρέπει να υπάρχουν απαντήσεις. Και κυρίως πρέπει να υπάρχει απάντηση στο γεγονός ότι ιστορικά τον όρο τρομοκράτη τον έχουν προσδώσει σε όλους όσους αγωνίστηκαν ανά τον κόσμο.

Αυτοί που ξεκάθαρα είναι τρομοκράτες είναι όλοι όσοι πράττουν με μοναδικό συμφέρον τη διασφάλιση των συμφερόντων των πλουσίων και της εξουσίας.

Είναι αυτοί που εμπλέκονται σε άπειρα σκάνδαλα. Είναι τα μέλη των κυβερνήσεων οι οποίοι διαπράττουν τις μεγαλύτερες ληστείες εις βάρος της κοινωνίας, στο όνομα της λύτρωσης από την χρεωκοπία.

Είμαστε αντιμέτωποι με ένα κράτος το οποίο ονομάζει εγκληματίες και τρομοκράτες όσους αγωνίζονται, ενώ το ίδιο ευθύνεται για τις δεκάδες αυτοκτονίες απελπισμένων ανθρώπων. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτές είναι πολιτικές και στοχευμένες δολοφονίες εναντίον της κοινωνίας τις οποίες οργάνωσαν σιγά σιγά και μεθοδευμένα όλοι όσοι βρίσκονται στις θέσεις τις εξουσίας.

Αυτοί που δικάζουν δεκάδες αναρχικούς αγωνιστές ως τρομοκράτες, δηλαδή το κράτος και οι κυβερνήσεις που υπηρετείτε, αυτοί είναι εγκληματίες και τρομοκράτες.

Κι εσείς είστε κομμάτι αυτού του συστήματος, ενός συστήματος το οποίο καταληστεύει, εκμεταλλεύεται και τρομοκρατεί τους πάντες, μέσω των σύγχρονων ταγμάτων ασφαλείας, της αστυνομίας. Των πιστών σκυλιών της εξουσίας, των ανήθικων υπανθρώπων, οι οποίοι έχουν βάψει με αίμα τα κρατητήρια, τα αστυνομικά τμήματα, τις κλούβες, τους δρόμους, τη δική μας ιστορία…

Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως το διάστημα που ήμουν κρατούμενη το 80% των γυναικών που συλλαμβάνονταν και έμπαιναν την πρώτη ημέρα στη φυλακή ήταν με μώλωπες, γρατζουνιές και μαυρισμένα μάτια.

Κάποια μέρα και ενώ ήμουν κρατούμενη στον Κορυδαλλό υπήρξε ένα περιστατικό μιας 50χρονης μετανάστριας η οποία επέστρεψε από το συμβούλιο της που γινόταν στη Λάρισα τόσο χτυπημένη που όταν την είδαμε τρομάξαμε. Το πρόσωπο και το σώμα της ήταν μαυρισμένο. Πέντε θρασύδειλοι μπάτσοι στο μεταγωγών στην Λάρισα την παρενοχλούσαν όλο το βράδυ λεκτικά τρομοκρατώντας τη ότι θα τη βιάσουν. Για να προστατευτεί έβαλε το κρεβάτι μπροστά στην πόρτα του κελιού για να τους απωθήσει να μπουν μέσα κάτι το οποίο εξόργισε τα σκουλήκια που την παρενοχλούσαν με αποτέλεσμα να την ξυλοκοπήσουν άγρια.

Αυτό είναι ένα από τα χιλιάδες περιστατικά βασανισμών και βίας που άκουγα καθημερινά μέσα στη φυλακή προερχόμενα από τους συμμορίτες της ελληνικής αστυνομίας που δεν θα είχαν ποτέ το θάρρος να πάρουν τα όπλα αν δεν τους κάλυπτε ο νόμος. Φετιχιστές των όπλων και της βίας που δεν θα πάρουν ποτέ τα όπλα για τους λόγους που οι επαναστάτες τα παίρνουν. Δολοφόνοι και βασανιστές καλυπτόμενοι από τον νόμιμο τίτλο της ελληνικής αστυνομίας.

Και όσο αφορά την σχέση των αναρχικών με τα όπλα και την ένοπλη βία θέλω σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι οι μάρτυρές μου όταν υπερασπίστηκαν την ένοπλη πάλη ποτέ δεν μίλησαν για ταύτιση των αναρχικών με τα όπλα. Τα όπλα για τους επαναστάτες θα πρέπει να είναι ένα εργαλείο, και η ένοπλη πάλη όχι αυτοσκοπός αλλά ένα μέσο. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ ότι πρέπει να είναι.

Όσον αφορά τώρα το ζήτημα κάποιων ευθυνών και επιλογών…

Αιώνες τώρα οι κοινωνίες βρίσκονται κάτω από το καπιταλιστικό ζυγό και ζούν σε μία καθημερινότητα με ιεραρχικές και οργανωμένες εξουσιαστικές δομές. Δομές που από τη στιγμή που γεννιόμαστε μας διαμορφώνουν αναγκαστικά και επηρεάζουν όλες τις πτυχές της ζωής μας.

Ο καπιταλισμός μάλιστα δημιουργεί σε μεγάλο τμήμα του κοινωνικού συνόλου την αίσθηση πως η συλλογική πάλη για την ανατροπή του συστήματος είναι μάταιη καθώς όλοι μπορούμε να ανέβουμε πιο ψηλά στη πυραμίδα αρκεί να αρπάξουμε τις ευκαιρίες που θα συναντήσουμε.

Οι ψευδαισθήσεις βέβαια τελειώνουν αρκεί κάποιος να δει τι πραγματικά σημαίνει καπιταλισμός. Φτώχεια, πόλεμοι, ταξική εκμετάλλευση, συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια ελάχιστων ισχυρών. Αρκεί να ανοίξει τα μάτια του και να δεί τους άστεγους που πληθαίνουν, τους φτωχούς που εξαθλιώνονται όλο και περισσότερο, τις δολοφονίες των αφεντικών στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς.

Γι’ αυτό θεωρώ πώς η ευθύνη όλων είναι μεγάλη. Έχουν μεγάλη ευθύνη όσοι βιώνουν τις συνέπειες των ενεργειών των κυβερνήσεων που οι ίδιοι έχουν τοποθετήσει στις θέσεις της εξουσίας. Έχουν μεγάλη ευθύνη όσοι συνεχίζουν να επιλέγουν αυτούς που θα τους κυβερνάνε.

Ειδικά σε τέτοιες περιόδους εξαθλίωσης και φτώχειας θα περίμενε κάποιος να δεί οτι κανείς δεν θα ξαναψηφίσει κανέναν. Όμως αντί για αυτό, πέρα από το ότι συνεχίζουν να ψηφίζουν βλέπουμε να εντείνεται και ο φασισμός. Γιατί για τους περισσότερους ορισμένες φορές είναι πιο εύκολο να πατάς τον από κάτω σου παρά να υψώνεις ανάστημα στον από πάνω σου. Άλλωστε έχει γίνει αρκετή δουλειά και από την ίδια την εξουσία και από τα μμε ώστε να παρουσιάζονται άλλοι ως υπαίτιοι της κρίσης, της κοινωνικής εξαθλίωσης και της βαρβαρότητας.

Πάνω σε αυτό πάτησε και η χρυσή αυγή και τράβηξε με το μέρος της περισσότερους ψηφοφόρους δημιουργώντας την εντύπωση ενός κόμματος που επιτέλους θα τιμωρήσει όσους ευθύνονται για τις κοινωνικές συνθήκες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί να δικαιολογηθεί κανένας για τέτοιες επιλογές. Ειδικά όταν είναι ξεκάθαρο ότι το κράτος εκμεταλλεύεται αυτούς τους παρακρατικούς μηχανισμούς εναντίον του υποτιθέμενου εσωτερικού εχθρού δηλαδή τους μετανάστες αλλά και του πραγματικού εσωτερικού εχθρού δηλαδή όσων επιλέγουν την κατάλυση των εξουσιαστικών δομών και του κράτους.

Και όσο αφορά τις ψήφους υπέρ της χρυσής αυγής θέλω να πώ ότι δεν υπάρχουν ημιμαθείς ψηφοφόροι που παραπλανήθηκαν. Όσοι στηρίζουν την χρυσή αυγή, όσοι τους ψηφίζουν, όλοι μαζί ευθύνονται για τις δολοφονίες εκατοντάδων μεταναστών, για όλες εκείνες τις επιδρομές μαχαιρωμάτων, για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Ιστορική μνήμη υπάρχει..Αυτή δεν χάνεται.. Και όποιος τους στηρίζει δεν έχει καμία δικαιολογία.

Συνεχίζοντας και σε σύνδεση με τα παραπάνω σχετικά με την εκμετάλλευση των κυβερνήσεων και τις ευθύνες του κοινωνικού συνόλου θα αναφερθώ σε μια σημαντική περίοδο. Τον Μάιο του 2012 με διορισμένο πρωθυπουργό τον Παπαδήμο, εν μέσω μίας μεγάλης πολιτικής και οικονομικής αστάθειας της χώρας και εν όψει μιας προεκλογικής περιόδου κατά την οποία παίζονται πολιτικά παιχνίδια υποψήφιων κομμάτων και φιλόδοξων υπουργών, η κυβέρνηση προχωράει στη σύλληψη οροθετικών γυναικών, με συντονιστές τον Λοβέρδο και τον Χρυσοχοίδη.

Η αστυνομία τότε βγαίνει στην Ομόνοια και τους γύρω δρόμους. Εκείνη τη περίοδο ήμουν κρατούμενη στο Κορυδαλλό και είδα να έρχονται στη φυλακή όλες αυτές οι κοπέλες των οποίων τις φωτογραφίες είχα δει στα κεντρικά δελτία ειδήσεων ως τις οροθετικές πόρνες οι οποίες σπέρνουν αρρώστιες στους άντρες οικογενειάρχες με κίνδυνο την υγεία ολόκληρης της κοινωνίας.

Στη φυλακή λοιπόν απομονώνουν αυτές τις γυναίκες σε μια πτέρυγα στην οποία ήταν μόνες τους, σε ένα υπόγειο. Τους απαγορεύεται η πρόσβαση στο προαύλιο όταν προαυλίζονται οι υπόλοιπες κρατούμενες και ήδη με αυτό το τρόπο δημιουργείται μέσα σε αυτή τη μικρή κοινωνία της φυλακής, η οποία στη πλειοψηφία της έχει έλλειψη παιδείας και μόρφωσης, μια εχθρική συνθήκη από τις ίδιες τις κρατούμενες προς αυτές τις γυναίκες. Έτσι κι αλλιώς τα ΜΜΕ έχουν καταφέρει να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, δημιουργώντας μια κοινωνική πραγματικότητα, αυτή των μολυσματικών γυναικών τις οποίες δεν πλησιάζουμε.

Τότε οι οροθετικές κρατούμενες για να προαυλιστούν έπρεπε να περάσουν μέσα από τη δική μας πτέρυγα των υπόλοιπων κρατούμενων, για να βγούν στο προαύλιο.

Ήταν μια φοβερή στιγμή όταν όλες οι υπόλοιπες κρατούμενες έκαναν στην άκρη, μαζευόντουσαν να δουν τις “μολυσμένες”, κρεμιόντουσαν στα σκαλιά και στους ορόφους, έπεφτε σιωπή και μόνο κάτι ψίθυροι ακουγόντουσαν την στιγμή που οι 15 με 20 γυναίκες περνούσαν ανάμεσα στις υπόλοιπες υγιείς οι οποίες μαζεύτηκαν να δουν το “τσίρκο” να περνάει…

Αφού έκαναν την διαδρομή της ντροπής και επιτέλους έφταναν στο προαύλιο, η πόρτα πίσω τους κλείδωνε ενώ όλη η φυλακή κρεμιόταν στα παράθυρα παρακολουθώντας και σχολιάζοντας, παρατηρώντας τον προαυλισμό τους. Εκείνες δεν είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο τα μάτια των υπαλλήλων πάνω τους αλλά και 200 βλέμματα τα οποία της απέρριπταν.

Τότε πήγα και ζήτησα να με αφήσουν να βγω στο προαύλιο κάτι το οποίο μου επιτράπηκε μόνο αν συμφωνούσα ότι θα ήταν με δική μου ευθύνη, όπως κι έγινε. Βγήκα και κρατούσα στα χέρια μου 4-5 αφίσες που είχαν βγάλει κάποιες αναρχικές συλλογικότητες ή άτομα, υποστηρικτικές προς αυτές τις γυναίκες. Οι αφίσες μεταξύ άλλων έγραφαν “οροθετικές πόρνες”.

Τους εξήγησα ότι υπάρχει αρκετός κόσμος που τις υποστηρίζει και τους έδειξα τις αφίσες. Στη θέα αυτών των αφισών οι περισσότερες έβαλαν τα κλάματα.

Στην αρχή νόμιζα ότι συγκινήθηκαν όμως μου είπαν ότι εμείς δεν είμαστε πόρνες και δεν έχουμε κάνει ποτέ αυτό το επάγγελμα. Μου είπαν ότι κάνουν χρήση ναρκωτικών κι ότι ενώ ήταν καθισμένες στους δρόμους της Αθήνας παίρνοντας την δόση τους, τις προσήγαγαν στο τμήμα.

Όσο μιλούσαμε ακουγόντουσαν φωνές από τα παράθυρα που μου φώναζαν να φύγω γρήγορα από το προαύλιο σαν να με είχαν ρίξει στο κλουβί με τα λιοντάρια.

Οι κοπέλες αυτές στην πλειοψηφία τους 18-20 χρονών έκλαιγαν απελπισμένες, κρατούσαν η μια το χέρι της άλλης χωρίς να έχουν καταλάβει για πιο λόγο τους συμβαίνει αυτό και είναι αναγκασμένες να βιώνουν όλο αυτό τον κοινωνικό αποκλεισμό. Περπατούσαν και δεν απομακρύνονταν ούτε βήμα η μια από την άλλη. Τα μάτια τους ήταν συνέχεια βουρκωμένα και τα κεφάλια τους σκυμμένα.

Μία από αυτές είχε ένα κοριτσάκι που πήγαινε δημοτικό και της είπε ότι δεν θέλει να της ξαναμιλήσει γιατί τα παιδιά στο σχολείο την κοροϊδεύουν. Αυτή η γυναίκα έγινε μέγαιρα που η κόρη της είχε βρεθεί σε αυτή την θέση επειδή η φωτογραφία της ήταν πρώτο θέμα στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων ως πόρνη χωρίς να είναι.

Και σίγουρα για την κόρη σας κυρία πρόεδρε (αν έχετε) δεν θα ήταν κίνδυνος ο Σακκάς που μπορεί να είχε μια χειροβομβίδα στην ντουλάπα του σπιτιού. Γιατί είχατε πει στη μητέρα μου οτι θα γινόσασταν μέγαιρα στη θέση της αν η κόρη σας τα είχε μπλέξει με κάποιον που είχε στο δωμάτιο της μια χειροβομβίδα.

Σας διαβεβαιώ λοιπόν οτι περισσότερο θα έπρεπε να φοβάστε μήπως η κόρη σας κάποια στιγμή βρεθεί κοινωνικά αποκλεισμένη και στιγματισμένη, προδομένη από τους πάντες ζώντας σε μια κοινωνία που ορισμένες φορές τόσο εύκολα χειραγωγείται από τα μμε, τα οποία εξυπηρετούν τα συμφέροντα της εξουσίας.

Περισσότερο θα έπρεπε να σας τρομάζει που το παιδί σας μεγαλώνει αντιμέτωπο με την εκάστοτε κυβέρνηση η οποία θα πατήσει επί πτωμάτων, πάνω στους αδύναμους, στους χρήστες, στους αρρώστους, ή ακόμα στις πόρνες, που θα εργαστεί σκληρά για την διαπόμπευση τους και τον κοινωνικό αποκλεισμό τους ώστε να ανέβει 2 μονάδες παραπάνω υποκρινόμενη ότι καθαρίζει την κοινωνία από την αρρώστια.

Γι αυτό θα έπρεπε να γίνετε μέγαιρα. Για το ότι η κόρη σας ζει σε μια κοινωνία όπου η εκάστοτε κυβέρνηση μπορεί να την χρησιμοποιήσει όπως θέλει για τα συμφέροντα της, που μπορεί να βρεθεί σε κάποιο τμήμα και να ξυλοκοπηθεί ή να παρενοχληθεί σεξουαλικά από κάποιο μπάτσο, που μπορεί να βρεθεί άνεργη, άστεγη ή ξυλοκοπημένη σε κάποιο κελί φυλακής με κομμένες φλέβες. Γιατί οι κρατούμενες οροθετικές που συνέλαβε το κράτος άρχισαν να κόβουν τις φλέβες τους μέσα στην φυλακή ακόμα και για ένα τσιγάρο.

Για όλα αυτά θα έπρεπε να γινόσασταν μέγαιρα. Αλλά ξέχασα, το ζήτημα είναι ταξικό και μάλλον η κόρη σας δεν θα βρεθεί ποτέ σε αυτή τη θέση.

Αντιθέτως η δική μου η μητέρα έγινε “μέγαιρα” επειδή χτίζονται πάνω στις πλάτες μας φυλακές υψίστης ασφαλείας, λευκά κελιά και ένα ολόκληρο καθεστώς τρομοκρατίας.

Επίσης γνωρίζω και μια άλλη μητέρα που έχασε τον γιο της σε τροχαίο και λίγους μήνες αργότερα της χτύπησαν οι μπάτσοι την πόρτα για να της παραδώσουν ένταλμα σύλληψης για τον γιο της με την κατηγορία του εμπρησμού, ενώ εκείνος ήταν νεκρός. Είναι ο ίδιος αναρχικός σύντροφος που τα προσωπικά του γράμματα αυτή τη στιγμή κι ενώ δεν είναι ζωντανός βρίσκονται στη δικογραφία μας και διαβάζονται σε αυτή την αίθουσα του δικαστηρίου. Τα ίδια προσωπικά γράμματα του, τα οποία η αντιτρομοκρατική απλόχερα έδωσε στη ρουφιανοφυλλάδα Εσπρέσο και τα δημοσίευσε 2 μέρες μετά τη σύλληψή μου παρουσιάζοντας τα ως προσωπικά κείμενα του Κ. Σακκά.

Σε αυτό το σημείο θέλω να αναφερθώ στις ερωτήσεις των ανακριτών. Συγκεκριμένα ρωτήθηκα επανειλημμένα αν γνώριζα για τα διάφορα ευρήματα και ειδικότερα για τα όσα βρέθηκαν στο σπίτι μου. Απάντηση η οποία σε πολιτικό επίπεδο δεν είχε καμία σημασία και σε καμία περίπτωση δεν αφορά κανέναν η δική μου γνώση για τα ευρήματα. Και το λέω αυτό γιατί είτε γνώριζα, είτε δεν γνώριζα η στάση και η θέση μου απέναντι στους συντρόφους μου και στα γεγονότα θα ήταν η ίδια σε κάθε περίπτωση. Αν γνώριζα θα τους στήριζα και τότε, αν δεν γνώριζα θα τους στήριζα μετέπειτα, όταν θα μάθαινα. Θεωρώ πολιτικό λάθος την όποια απάντηση καθώς μια ενδεχόμενη απάντηση του τύπου ”δεν γνώριζα” αφήνει περιθώριο για μια σκέψη που υπονοεί οτι “δεν γνώριζα αλλά αν γνώριζα κάπως αλλιώς θα είχα συμπεριφερθεί”. Οπότε νιώθω υποχρεωμένη απέναντι στον εαυτό μου κυρίως να ξεκαθαρίσω ότι η στάση μου θα ήταν η ίδια.

Ένα άλλο σημείο της κατάθεσής μου είναι εκεί που αναφέρω για την πλαστή ταυτότητα την οποία κατείχα. Συγκεκριμένα η πλαστή ταυτότητα ήταν προϊόν συζήτησης με τον Σακκά στα πλαίσια της κοινής μας επιλογής να στηρίξουμε τους φυγόδικους συντρόφους μας ο καθένας με διαφορετικό τρόπο.

Αυτό που ήθελα να πω ήταν πως δεν ήταν μία κίνηση η οποία μου ζητήθηκε από τον ίδιο τον φυγόδικο τότε σύντροφο Μητρούσια, αλλά πολιτική επιλογή σε συνεννόηση με τον σύντροφο Σακκά, κάτι που δεν υπήρχε καν λόγος να εξηγηθεί. Μια απάντηση η οποία στη συνέχεια διαστρεβλώθηκε από συγκεκριμένη εφημερίδα η οποία έγραψε ότι είπα πως ο Κώστας μου ζήτησε να βγάλω την πλαστή ταυτότητα και ότι την έβγαλα γιατί είχα συναισθηματική σχέση μαζί του. Ο λόγος για τον οποίο είχα αναφέρει τότε με ποιόν συζήτησα για την πλαστή ταυτότητα ήταν καθαρά γιατί ήθελα να πω ότι ήταν κάτι το οποίο δεν μου ζήτησε ο ίδιος ο Μητρούσιας.

Εδώ θέλω να τονίσω ότι ποτέ δεν θα έκανα κάτι σε πολιτικό επίπεδο επειδή θα είχα συναισθηματική σχέση με κάποιον. Είναι κάτι το οποίο με μειώνει σαν πολιτική οντότητα. Και εμένα και τις επιλογές μου.

Λίγο πριν κλείσω την δήλωσή μου θα ήθελα να πω δύο λόγια για τον σύντροφο Κώστα Σακκά καθώς και για τους συντρόφους Μητρούσια και Καραγιαννίδη.

Ο σύντροφος Κώστας Σακκάς δεν είναι έμπορος όπλων ούτε οι σύντροφοι Μητρούσιας και Καραγιαννίδης καθώς ούτε φυσικά διέθεταν όπλα σε τρίτους. Αναφέρομαι μόνο στους τρείς συγκεκριμένους συντρόφους διότι με αυτούς έχω συλληφθεί και με αυτούς θεωρώ ότι βρίσκομαι σε κοινή υπόθεση.

Ο Κώστας Σακκάς είναι ένας ηθικός και αξιοπρεπής αγωνιστής ο οποίος δε λύγισε ούτε στιγμή μπροστά στη συνεχόμενη επίθεση που τα τελευταία τέσσερα χρόνια το κράτος εξαπολύει εναντίον του. Ποτέ δεν θα έβαζε σε κίνδυνο, ούτε αυτός ούτε ο Μητρούσιας και ο Καραγιαννίδης, την ακεραιότητα απλών πολιτών αποθηκεύοντας εκρηκτικές ύλες έτοιμες προς χρήση σε αποθήκες οι οποίες θα μπορούσαν να ανατινάξουν όλο το οικοδομικό τετράγωνο όπως εσφαλμένα έχει ακουστεί εδώ μέσα.

Ο Κ. Σακκάς έχει επιδείξει τόση ψυχική δύναμη που άντεξε με μεγάλο σθένος και αξιοπρέπεια τις 38 ημέρες απεργίας πείνας πολεμώντας για την ελευθερία του, κατά τις οποίες εγώ και η οικογένεια του τον βλέπαμε να πλήττεται από την έλλειψη τροφής μέχρι και την τελευταία ημέρα πριν από την απελευθέρωσή του.

Είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζω καλά, κάτι που μου επιτρέπει να δηλώσω ότι ποτέ δεν θα έπαιρνε μέρος σε καμία διαδικασία επιλογής κόμματος όπως λανθασμένα ισχυρίστηκε δικός του μάρτυρα υπεράσπισης.

Είναι ένας άνθρωπος που μαζί με τους συντρόφους Μητρούσια και Καραγιαννίδη προχώρησαν σε απεργία πείνας απαιτώντας την απελευθέρωσή μου για λόγους υγείας καθώς και την δική τους απελευθέρωση την στιγμή που το 18μηνο της προφυλάκισής τους είχε τελειώσει και το κράτος ξανά και ξανά τους προφυλάκιζε για την ίδια υπόθεση. Είναι η πρώτη φορά άλλωστε που σε τέτοιες πολιτικές δίκες χωρίζουν μία οργάνωση από τις ενέργειές της, σε διαφορετικά δικαστήρια και διαφορετικές προφυλακίσεις.

Και για μένα είναι απόλυτα ξεκάθαρο ότι ο λόγος για τον οποίο αποφυλακίστηκα στις 4 Ιουνίου του 2012 και δε με προφυλάκισαν εκ νέου όπως συνέβη με τους συντρόφους μου είναι εξαιτίας του αγώνα που δόθηκε από τους 3 συντρόφους κάνοντας απεργία πείνας, του προβλήματος υγείας που έχω (κι ας μην θέλανε να το παραδεχτούν) και εξαιτίας των συνεχόμενων κινήσεων αλληλεγγύης του αναρχικού κινήματος και της μεγάλης στήριξης που δέχτηκα.

Ο Κ. Σακκάς λοιπόν είναι ένας ακέραιος αγωνιστής ο οποίος επέλεξε τον δύσκολο δρόμο της φυγοδικίας. Όπως παλαιότερα είχαν επιλέξει και οι σύντροφοι αγωνιστές Μητρούσιας και Καραγιαννίδης.

Πέρα από τις κατηγορίες, τα δικαστήρια, τις προφυλακίσεις για μένα ήταν τύχη που έζησα όσα έζησα με τους τρείς αξιοπρεπείς και σημαντικούς για μένα συντρόφους. Ήταν τύχη που μέσα στη φυλακή μίλησα πρώτη φορά με τον επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα, όπως επίσης είχα την μεγάλη τύχη να ζήσω 10 μήνες με την ένοπλη αγωνίστρια Πόλα Ρούπα την οποία το κράτος μαζί με τον σύντροφο Ν. Μαζιώτη δεν δίστασε να τους επικηρύξει με ένα εκατομμύριο ευρώ τον καθένα παρουσιάζοντάς τους ως τον υποτιθέμενο κίνδυνο για το κοινωνικό σύνολο.

Κλείνοντας δηλώνω ότι…

Σίγουρα εγώ έχω διαλέξει στρατόπεδο. Κι έχω διαλέξει στρατόπεδο γιατί έχουμε πόλεμο. Είμαι με όσους αγωνίζονται, με όσους μάχονται εναντίον του καπιταλισμού, της κοινωνικής βαρβαρότητας, των πιστών σκυλιών της εξουσίας.

Είμαι με όσους δε λύγισαν, δε μίλησαν, δε μετανόησαν, με όσους παρέμειναν αξιοπρεπείς. Είμαι με όσους αγωνίζονται υπέρ της κοινωνικής απελευθέρωσης, της ισότητας, υπέρ της καταστροφής όλων των φυλακών.

Με όσους παλεύουν ενάντια στον φασισμό, με όσους μάχονται για την κατάργηση των κοινωνικών τάξεων. Με εκείνους που θα καταργήσουν οριστικά κάθε ιεραρχική δομή. Με όσους δεν πιστεύουν στην μεταρρύθμιση του συστήματος αλλά στην καταστροφή του για την δημιουργία μιας αταξικής, ελεύθερης κοινωνίας. Είμαι με όσους προπαγανδίζουν την κοινωνική επανάσταση. Μοναδική απόφαση, ο Αγώνας.

Αναδημοσίευση από ΚΟΝΤΡΑ

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License